Święty Paisjusz z Góry Athos, Grecja (+1994) – 12 lipca ╰⊰¸¸.•¨* Polish

http://saintpaisios.wordpress.com

SAINT PAISIOS OF MOUNT ATHOS

Święty Paisjusz z Góry Athos, Grecja (+1994)

12 lipca

Paisjusz, imię świeckie Arsenios Eznepidis (ur. 25 lipca 1924 w Farasie, zm. 12 lipca 1994 w Suroti) – starzec mnich z Góry Athos, autor pouczeń duchowych, prawosławny święty.

Życie

Urodził się w rodzinie greckiej w Kapadocji. W miesiąc po jego narodzeniu jego rodzice, razem z innymi greckimi mieszkańcami regionu musieli opuścić Azję Mniejszą i przenieść się do Grecji w ramach wymiany ludności między Grecją a Turcją. Wychowany w bardzo pobożnej rodzinie, Arsenios od dzieciństwa czytał żywoty świętych. Po ukończeniu szkoły podstawowej uzyskał kwalifikacje stolarza i podjął pracę w tym charakterze. W ostatnich latach II wojny światowej służył w armii greckiej jako radiotelegrafista, wyróżniając się odwagą. Po zakończeniu służby w 1949 i znalezieniu mężów dla swoich sióstr wstąpił do monasteru. W 1950 dotarł na Athos, gdzie został skierowany do klasztoru Esfigmenu. Po czteroletnim okresie nowicjatu złożył pierwsze śluby zakonne z imieniem Awerkiusz.

W 1956 złożył wieczyste śluby małej schimy, otrzymując nowe imię Paisjusz. Miało to miejsce w klasztorze Filoteu, gdzie mnich Paisjusz przeniósł się krótko po pierwszych ślubach. Jego ojcem duchowym w klasztorze został starzec Symeon. W 1958 na krótko opuścił Athos, by odwiedzić wieś, w której się wychował i powstrzymać wstępowanie przez jej mieszkańców do różnych Kościołów protestanckich. Następnie w latach 1962–1964 mieszkał w klasztorze św. Katarzyny na Synaju. Po powrocie na Athos osiedlił się w jednym ze skitów klasztoru Iwiron. W 1966 musiał przejść poważną operację płuc.

W tym samym czasie starzec objął opieką duchową żeński monaster św. Jana Teologa w Suroti k. Salonik. Mieszkając na stałe na Athosie regularnie odwiedzał klasztor, przekazując mniszkom swoje pouczenia duchowe. Opiekował się również atoskim starcem Tichonem, mieszkańcem skitu Świętego Krzyża przy klasztorze Stawronikita. Przed swoją śmiercią Tichon przyjął od niego śluby wielkiej schimy i polecił Paisjuszowi pozostanie w jego pustelni. Mnich żył tam do 1979, gdy przeniósł się do pustelni przy klasztorze Kutlumus.

Do tej pory prowadzący głównie życie samotnicze schimnich Paisjusz stał się w wymienionym roku jednym z najpopularniejszych starców Athosu. Był odwiedzany przez tysiące wiernych, którzy poszukiwali u niego wsparcia duchowego. Starzec nadal opiekował się również mniszkami z monasteru w Suroti. Ascetycznego trybu życia nie zmieniał mimo pogarszającego się stanu zdrowia. Oprócz choroby płuc cierpiał z powodu krwotoków. 5 października 1993 zdiagnozowano u niego raka. Po przebyciu operacji, mimo bardzo ciężkiego stanu, został na własne życzenie przeniesiony do monasteru w Suroti, by móc nadal spotykać się z wiernymi. Zmarł 12 lipca 1994 w klasztorze, gdzie też został zgodnie z prośbą pochowany.

Jego uczniem duchowym był m.in. metropolita czarnogórski i nadmorski Amfilochiusz (Radović).

13 stycznia 2015 Patriarchat Konstantynopolitański ogłosił Paisjusza świętym.

Nauczanie

Starzec Paisjusz należał do najpopularniejszych mnichów Góry Athos żyjących w XX wieku. Jego pouczenia duchowe zostały po śmierci spisane przez mniszki klasztoru w Suroti i są cyklicznie wydawane pod wspólnym tytułem Słowa.

Duchowny w swoim nauczaniu surowo krytykował kulturę i obyczajowość współczesnego świata, który określał jako zdominowany przez grzech. Twierdził, że współczesny człowiek świadomie odchodzi od Boga i oddaje się nowym formom bałwochwalstwa, zaś łamanie zasad etyki chrześcijańskiej uważa za przejaw postępu. Zachowywał również sceptyczną postawę wobec świeckiego wykształcenia, które uważał za potencjalną przeszkodę w drodze do rozwoju duchowego (jeśli człowiek nie zachowa pokory). Krytykował współczesny materializm i nakazywał swoim uczniom dążenie do pełnej czystości i wyzbycie się z wszelkich pragnień. Jako środek na drodze do osiągnięcia łask bożych widział pracę. Zapowiadał również przyszłą naprawę moralną świata i triumf chrześcijaństwa, jego zapanowanie jako religii obowiązującej we wszystkich krajach.

Pisma i pouczenia mnicha Paisjusza są przekładane na język polski przez Andrzeja Bienia i Krzysztofa Tura, przy konsultacji biskupa Jerzego (Pańkowskiego), archimandryty Warsonofiusza (Doroszkiewicza), hieromnicha Gabriela (Krańczuka) oraz Jerzego Betlejko.

Wspomnienie liturgiczne w Cerkwi prawosławnej przypada w dniu 12 lipca.

Święty Antoni Supraski, Polska i Grecja (+1516) ╰⊰¸¸.•¨* Polish

sw-antoni-supraski

Święty Antoni Supraski, Polska i Grecja (+1516)

Święty Antoni Supraski urodził się na terytorium Wielkiego Księstwa Litewskiego w rodzinie prawosławnej, o której statusie społecznym nic nie wiadomo. Również jego imię świeckie jest nieznane. Według tradycji w młodości odznaczał się gwałtownym charakterem i w gniewie popełnił zbrodnię zabójstwa. Pragnąc odpokutować za grzech, wstąpił do monasteru w Supraślu, co miało miejsce przed 1506.

Uważając sprawowaną pokutę za niewystarczającą, Antoni prosił przełożonego monasteru o zezwolenie na udanie się do kraju muzułmańskiego, by mógł zostać męczennikiem. Ihumen nie wyraził jednak zgody. Antoni otrzymał jedynie pozwolenie na wyjazd na Górę Athos (Grecja), gdzie złożył śluby wielkiej schimy i przyjął imię Onufry. Następnie udał się do Tesalonik (Grecja) i wszedł do meczetu urządzonego w dawnej cerkwi Matki Bożej, po czym demonstracyjnie zaczął się modlić. Został aresztowany i wtrącony do więzienia, żądano od niego przejścia na islam. Mnich konsekwentnie jednak odmawiał i atakował tę religię. Wreszcie został na rozkaz naczelnika miasta skazany na spalenie na stosie. Idąc na miejsce egzekucji, Antoni nadal krytykował islam, wreszcie plunął w twarz jednemu ze strażników. W tym momencie został śmiertelnie uderzony maczugą. Jego ciało zostało spalone.

 

Święty Jakub Niecwietow (+1865) – Oświeciciela Ludów Alaski ╰⊰¸¸.•¨* Polish

http://alaskaofmyheart.wordpress.com

http://nativeamericansmetorthodoxy.wordpress.com

http://usaofmyheart.wordpress.com

ALASKA OF MY HEART

NATIVE AMERICANS MET ORTHODOXY

USA OF MY HEART

Święty Jakub Niecwietow (+1865)

Oświeciciela Ludów Alaski

26 lipca

http://americaofmyheart.wordpress.com

AMERICA OF MY HEART

Jakub Niecwietow (ur. 1802 na wyspie Atka, zm. 26 czerwca 1864 w Sitce) – rosyjski kapłan prawosławny. Prowadził działalność misyjną wśród autochtonicznych mieszkańców Alaski. Święty prawosławny.

Jakub (Jakow) Igoriewicz Niecwietow urodził się w rodzinie Rosjanina z Tobolska, pracownika Towarzystwa Rosyjsko-Amerykańskiego, i Marii Aleksiejewej, rdzennej Amerykanki z Atki. Ukończył studia teologiczne w Irkucku, po czym wrócił do Ameryki i ożenił się z Rosjanką o imieniu Anna Simieonowna. Rok później przyjął święcenia diakońskie, a następnie kapłańskie i został skierowany do pracy w parafii św. Mikołaja w Atce. Był pierwszym kapłanem prawosławnym, który urodził się na kontynencie amerykańskim.

Jako proboszcz ks. Niecwietow kontynuował na obszarze Wysp Andrejanowa działalność misyjną zainicjowaną przez Rosyjski Kościół Prawosławny. Założył również szkołę parafialną, w której wykładał język rosyjski. Przetłumaczył tekst Biblii na język aleucki, zaś razem z innym późniejszym świętym Innocentym z Alaski opracował alfabet dla tego języka. Po piętnastu latach pracy duszpasterskiej na Atce otrzymał godność protojereja i został odznaczony Orderem Świętej Anny.

W 1836 zmarła jego żona. Pragnął wówczas udać się do Irkucka i wstąpić do monasteru, jednak nie otrzymał zgody biskupa na wyjazd, jeśli nie znajdzie następcy na swoje stanowisko proboszcza. W związku z tym ks. Niecwietow. Pozostał w związku z tym na Alasce i w 1844 został wyznaczony do podjęcia pracy misyjnej w delcie Jukonu i Kuskokwin. W związku z trudnymi warunkami w nowym miejscu zamieszkania kapłan szybko podupadł na zdrowiu. Mimo tego w dalszym ciągu uczył się miejscowych języków i dialektów i założył centrum misyjne w wiosce plemienia jupik (dzisiejsza miejscowość Russian Mission). Kilkakrotnie prosił biskupa o przysłanie do centrum dodatkowych misjonarzy, jednak mnisi, jacy przybywali na jego prośbę, okazali się niezdatni do pracy misyjnej (jeden z nich okazał się być chory psychicznie, inny zaś zaatakował ks. Niecwietowa siekierą).

W ciągu swojej pracy misyjnej ochrzcił ok. 1320 autochtonów.

W 1862, ze względu na słaby stan zdrowia, został przeniesiony jako proboszcz parafii przy soborze w Sitce, po czym pracował w kaplicy Trójcy Świętej w tym samym mieście, gdzie odprawiane były nabożeństwa w języku tlingit. W ostatnich latach życia był niemal całkowicie niewidomy. Zmarł w 1864 w Sitce.

Został kanonizowany przez Synod Biskupów Kościoła Prawosławnego w Ameryce w soborze św. Innocentego z Alaski w Anchorage 15 października 1994. Ze względu na prowadzoną pracę misyjną otrzymał tytuł Oświeciciela Ludów Alaski.

Źródło: Wikipedia

Atka, Alaska