Ρωσία, 1965: Ο Άγιος Νικόλαος ο Θαυματουργός εμφανίζεται σε λεωφορείο & μιλάει με έναν άθεο

http://atheistsmetorthodoxy.wordpress.com

ATHEISTS MET ORTHODOXY

Ρωσία, 1965: Ο Άγιος Νικόλαος ο Θαυματουργός εμφανίζεται

σε λεωφορείο & μιλάει με έναν άθεο

Πηγή:

http://www.truthtarget.gr

ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΑΠΟΛΟΓΗΤΙΚΗ – TRUTH TARGET

Ρωσία, 1965. «“Μιά μέρα τοῦ Φεβρουαρίου 1965, ἕνα λεωφορεῖο γεμᾶτο ἀπό ἐπιβάτες ταξίδευε ἀπό τήν πόλι μας σέ μιά ἄλλη κοντινή πόλι. Δίπλα στόν ὁδηγό καθόταν ἕνας γέροντας, μεγαλόσωμος καί εὔρωστος, περίπου 75 ἐτῶν, μέ γενειάδα ἄσπρη. Φοροῦσε ἕνα παλτό βαρύ μέ γιακά γούνινο καί σκοῦφο μέ πτερύγια πού κάλυπταν τά αὐτιά του.

Τό λεωφορεῖο πήγαινε σιγά-σιγά, γιατί χιόνιζε συνεχῶς. Ὅταν ἔφθασε σέ μιά στροφή, οἱ ἁλυσίδες τίς ὁποῖες εἶχε στίς πίσω ρόδες ἔσπασαν. Ἐπακολούθησε φρενάρισμα ἀπότομο καί τό λεωφορεῖο ἔπεσε πάνω σέ ἕνα ἄλλο λεωφορεῖο, πού βρέθηκε ἐκείνη τή στιγμή ἐκεῖ. Κί ὅλα αὐτά μέσα σέ λίγα λεπτά! Ὁ ὁδηγός ἔχασε τόν ἔλεγχο τοῦ ὀχήματος καί ὅλοι φοβήθηκαν τρομερά. Τότε ὁ γέροντας, πού καθόταν δίπλα στόν ὁδηγό, ἔκανε τό σημεῖο τοῦ σταυροῦ καί εἶπε μέ δυνατή φωνή: “Δόξα σοι, Κύριε, δόξα σοι. Ἄς εἶναι εὐλογημένο τό ὄνομά σου, Παναγία, Μητέρα τοῦ Θεοῦ, πού μᾶς ἔσωσες τήν ὥρα αὐτή!”.

Λίγα λεπτά ἀργότερα, τό ἄλλο λεωφορεῖο ἔφυγε, ἐνῶ ὁ δικός μας ὁδηγός καί ὁ βοηθός του κατέβηκαν γιά νά τοποθετήσουν πάλι τίς ἁλυσίδες. Τότε ἕνας νεαρός ἐπιβάτης, χαμογελώντας, ἀπευθύνθηκε στό γέροντα καί τοῦ εἶπε:

—Συγγνώμη, γέροντά μου, ἀλλά δέν μπόρεσα νά συγκρατήσω τά γέλια μου, ὅταν σᾶς ἄκουσα νά ἐπικαλῆσθε σέ βοήθειά μας ἀνύπαρκτες οὐράνιες δυνάμεις, κι ὅταν σᾶς εἶδα νά κάνετε τόν σημεῖο τοῦ σταυροῦ. Συνήθεια, θά μοῦ πῆτε! Δεύτερη φύσι! Ὡστόσο, βλέπω ὅτι εἶσθε ἕνας ἄνθρωπος μορφωμένος. Ἀλλά τώρα, στό ἔτος 1965, αὐτό εἶναι παράλογο.

Ὁ γέροντας, χωρίς νά ταραχθῆ καθόλου ἀπό αὐτά τά ὁποῖα ἄκουσε, ἀπάντησε:

—Μέ εὐχαρίστησι θά σοῦ ἀπαντήσω, νεαρέ σύντροφε, καί εἶμαι ἕτοιμος, ἐάν τό ἐπιθυμῆς, νά κάνω καί αὐτοκριτική… Ἄκουσέ με. Εἴμασθε ὅλοι ὡς ἕνα βαθμό ὑποκριτές. Ἰσχυριζόμασθε ὅλοι ὅτι εἴμασθε ἄθεοι, ἀφωσιωμένα μέλη τοῦ Κόμματος, βαθεῖς γνῶστες τοῦ μαρξισμοῦ καί πολλά ἄλλα, ἀλλά ἔρχεται μιά στιγμή, κατά τήν ὁποία ὁ αὐθεντικός ἄνθρωπος, πού κρυβόταν τόσο καιρό μέσα μας, ἀποκαλύπτεται. Αὐτό ἀκριβῶς συνέβη καί τώρα. Ἀπό τή θέσι πού βρίσκεσαι μέσα στό λεωφορεῖο δέν μποροῦσες νά δῆς τί γινόταν πίσω σου, ἐγώ, ὅμως, πού κάθομαι σέ τέτοια θέσι πού νά τούς βλέπω ὅλους, μπόρεσα νά δῶ τουλάχιστον 8-10 ἄτομα πού ἔκαναν τό σταυρό τους τήν ὥρα κατά τήν ὁποία κινδυνεύαμε. Ὑπάρχουν μερικά πράγματα τά ὁποῖα δέν μπορεῖ νά τά κόψη κανείς ἀπό τή ρίζα, διότι θά ἦταν σάν νά τραβοῦσε βίαια τά σπλάγχνα του. Ἔτσι συμβαίνει νά πέφτουμε συνεχῶς στό ἑξῆς λάθος: Ἐνῶ ἐσωτερικῶς δεχόμασθε ὅτι ὑπάρχει θεία δύναμι, εὐεργετική καί παντοδύναμη, κάνουμε, ὡστόσο, πώς δέν τήν ἐννοοῦμε.

—Μέ μένα δέν συμβαίνει τίποτε τέτοιο, εἶπε ὁ νεαρός.

Ὁ γέροντας μειδίασε καί συνέχισε:

—Ἐπίτρεψέ μου νά σοῦ ἀποδείξω, ἀγαπητέ μου, ὅτι πλανᾶσαι. Εἶπες πρό ὁλίγου ὅτι κάθε θρησκευτική ἐκδήλωσι εἶναι ἕνας παραλογισμός στό ἔτος 1965. Τί ἦταν ἐκεῖνο πού σέ ἔκανε νά πῆς ὅτι πέρασαν 1965 χρόνια ἀπό τότε πού ὁ Ἰησοῦς Χριστός γεννήθηκε, ὁ Σωτήρας τοῦ κόσμου;

Ὁ νέος, μέ προφανῆ ἀμηχανία, ἀπήντησε ὅτι:

—Αὐτό ὀφείλεται στήν ἐνθύμησι ἑνός κακοῦ παρελθόντος, πού τώρα ἔχει ξεπερασθῆ καί πού πρέπει ὁριστικά νά τό σβήσουμε. Ἀλλά ἀπό τόν τρόπο μέ τόν ὁποῖο μιλᾶτε βγαίνει τό συμπέρασμα ὅτι θέλετε νά μᾶς πῆτε νά πιστέψουμε στά θαύματα.

Καί ὁ γέροντας, ἀφοῦ σιώπησε λιγάκι, τοῦ εἶπε:

—Ναί, φίλε μου, ὑπάρχουν τά θαύματα τοῦ Θεοῦ, στά ὁποῖα καί ἐσύ ὁ ἴδιος θά εἶσαι ὑποχρεωμένος νά πιστέψης, καθώς καί ὅλοι πού βρίσκονται ἐδῶ μέσα. Ἀλλά ὅταν θά δῆτε τό θαῦμα, θά εἶσθε ὑποχρεωμένοι νά σιωπήσετε, διότι ἄν μιλήσετε κινδυνεύετε νά κλεισθῆτε σέ ψυχιατρικό ἄσυλο.

Τό λεωφορεῖο ἔφθασε στόν κύριο δρόμο τῆς διαδρομῆς. Ἔπαψε νά χιονίζη καί ὁ ὁδηγός μπόρεσε νά ἀναπτύξη ταχύτητα. Τή στιγμή αὐτή οἱ ἐπιβάτες πού κύτταζαν τό γέροντα καί τόν ἄκουγαν δέν τόν ἔβλεπαν πιά. Ἡ θέσι του ἦταν κενή… Δυό-τρεῖς ἐπιβάτες, πού κάθονταν κοντά στό νεαρό κομμουνιστή, ἐκαναν τό σταυρό τους λέγοντας:

— Ἅγιος, ἅγιος, ἅγιος, Κύριος Σαβαώθ.

Ἕνας ἀπ᾽ αὐτούς, γύρισε πρός τούς ἐπιβάτες τῶν πίσω καθισμάτων καί φώναξε:

—Καταλαβαίνετε τώρα ποιός μᾶς ἔσωσε ἀπό τή σύγκρουσι; Μᾶς ἔσωσε ὁ γέροντας μέ τήν ἄσπρη γενειάδα, ὁ προστάτης τοῦ ρωσικοῦ λαοῦ, ὁ ἅγιος Νικόλαος!

—Δέν ξέρω τί θά κάνουμε, πρόσθεσε ἕνας ἄλλος, ἀλλά ἐγώ ὅπου κι ἄν πάω, θά διηγοῦμαι τό θαῦμα αὐτό τοῦ Ἁγίου Νικολάου. Μπορεῖ νά μέ κλείσουν σέ ψυχιατρικό ἄσυλο, θά ἔχω, ὅμως, μάρτυρες ὅλους ἐσᾶς καί προπαντός ἐσένα φίλε.

Ὁ νεαρός ἄθεος κομμουνιστής ἔκρυψε τό πρόσωπό του στίς δύο παλάμες μέ προφανῆ συντριβή”».

Από το βιβλίο: Ἀρχιμ. Ἰωάννου Κωστώφ, Ὁ Ἥχος τῶν Θεϊκῶν Βημάτων, Ἀπό τίς παρυφές τῆς πλάνης στό Χριστό, Μεταστροφές 4, ἐκδ. Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Δαμασκηνός (6978461846), Ἀθήνα 2011

 

Προσκυνητής στη μακρινή Αλάσκα στα μέρη που περπάτησε ο Αγιος Γερμανός της Αλάσκας

http://heavenonearthorthodoxy.wordpress.com

HEAVEN ON EARTH – ORTHODOXY

Προσκυνητής στη μακρινή Αλάσκα 

στα μέρη που περπάτησε ο Αγιος Γερμανός της Αλάσκας

Φτάνοντας στην άκρη του κόσμου,σ’ένα μέρος ειδωλολατρικό,στα πλαίσια μιας ορθόδοξης αποστολής η οποία είχε ξεκινήσει από τη Μονή Βαλαάμ το 1764 προς την Αλάσκα-γη ρωσική τότε-ο Άγιος Γερμανός έφερε μαζί του δυό πράγματα:Την ευχή του Ιησού και ένα αντίγραφο της Φιλοκαλίας στα σλαβονικά μεταφρασμένη από τον Άγ.Παίσιο Βελιτσικόφσκυ στη Μονή Νεάμτς.Εξ’άλλου μια τοιχογραφία στο εκκλησάκι του που βρίσκεται στο νησί Σπρούς γράφει:«The repose of Saint Herman on the day of his beloved St.Paisius»(Ο Άγιος Γερμανός εκοιμήθη την ημέρα που τιμούμε τη μνήμη του αγαπητού του Αγ.Παισίου).

18 Φεβρουαρίου 2009

Στα παγωμένα νερά του Ειρηνικού Ωκεανού,πάνω σε μια μηχανοκίνητη βάρκα,κατευθυνόμαστε προς το νησί Σπρούς,αναζητώντας τα μέρη όπου έζησε ο Άγ.Γερμανός της Αλάσκας,ο πρώτος ορθόδοξος άγιος της Αμερικής.Όταν οι μοναχοί της Μονής Πλάτινα της Καλιφόρνιας άκουσαν ότι θέλουμε να πάμε στην Αλάσκα αυτήν την περίοδο(ήταν Φεβρουάριος)γέλασαν συγκαβατικά.:”Να ξέρετε ότι και το καλοκαίρι μπορείς να μείνεις αποκλεισμένος στο νησί Κόντιακ για μία εβδομάδα,μέχρι να γίνει κατάλληλος ο καιρός για να ταξιδέψεις μέχρι το νησί του Αγ.Γερμανού!Ο ωκεανός δεν σε δέχεται οποτεδήποτε…Ας γίνει όμως το θέλημα του Αγ.Γερμανού!”Έτσι μας είπαν αργότερα και οι νεαροί ορθόδοξοι αμερικανοί μοναχοί,οι οποίοι βρίσκονται απομονωμένοι στον Ειρηνικό Ωκεανό όπως κάποτε οι πρώτοι μοναχοί στην έρημο της Αιγύπτου ή ο Άγ.Νείλος Σόρσκυ στην απεραντοσύνη της τούνδρας της Βόρειας Ρωσίας

Τόσο η σκήτη στο νησί Νίλους(όπου μονάζουν τέσσερις μοναχές,όσο και η σκήτη του Αρχαγγέλου Μιχαήλ στο νησί Σπρούς (όπου μονάζουν τρεις μοναχοί) είναι Continue reading “Προσκυνητής στη μακρινή Αλάσκα στα μέρη που περπάτησε ο Αγιος Γερμανός της Αλάσκας”

Ένα συγκλονιστικό θαύμα: Δώδεκα δελφίνια στις 17 Μαΐου 2017 άφησαν στην παραλία της πόλης Sochi της Ρωσίας μία Εικόνα της Θεοτόκου

http://animalsofmyheart.wordpress.com

https://cominghomeorthodoxy.wordpress.com

COMING HOME – ORTHODOXY

ANIMALS OF MY HEART

shutterstock_146131283

1-13

Sochi, Ρωσία

map

628064

Δώδεκα δελφίνια στις 17 Μαΐου 2017

άφησαν στην παραλία της πόλης Sochi της Ρωσίας

μία Εικόνα της Θεοτόκου

Όπως αναφέρουν τα The Russian People’s Line και Orthodox England στις 17 Μαΐου 2017 ένα θαυμαστό γεγονός συνέβη μπροστά στα μάτια των κατοίκων της πόλης Sochi της Ρωσίας οι οποίοι βρίσκονταν στην παραλία.

Δώδεκα δελφίνια πλησίασαν την ακτή της παραλίας και άφησαν ένα αντικείμενο. Η γυναίκα ενός συνταγματάρχη όπου ξεκουράζονταν στην παραλία αναρωτήθηκε τι κάνουν τα έξυπνα αυτά ζώα στην άκρη της παραλίας. Επέμενε να πάνε να δουν τι ήταν αυτό που άφησαν στην ακτή τα δελφίνια.

Το αντικείμενο ήταν καλυμμένο με λάσπες και φαινομενικά εντελώς ασήμαντο. Το καθάρισαν από τις λάσπες και έκπληκτοι είδαν ότι ήταν μια Εικόνα της Θεοτόκου.

Αμέσως κατάλαβαν το μεγάλο αυτό θαύμα που έγινε. Αναρωτήθηκαν πώς βρέθηκε η Εικόνα στο βυθό της θάλασσας και πώς τα δελφίνια ήξεραν ότι έπρεπε να την επιστρέψουν στην ακτή.

Ίσως τα δελφίνια να αναγνώρισαν στην Εικόνα την Χάρη του Δημιουργού τους και της Παναγίας Μητέρας Του.

Το ανδρόγυνο έπειτα πήγε την Εικόνα στη Μόσχα για να την δείξουν στον Πατριάρχη της Μόσχας Κύριλλο.

Πηγή:

http://www.pravoslavie.ru/english/104337.htm

ORTHODOX CHRISTIANITY

Μετάφραση:

https://cominghomeorthodoxy.wordpress.com

ΠΟΛΥΓΛΩΣΣΗ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ

 

Σχετικά με τον Άγιο Φύλακα Άγγελό μας – Ο π. Ιωάννης Κρεστιάνκιν (+2006) & ο Νικόλαος Σεργκέβιτς Λεονόφ, Ιστορικός Καθηγητής

http://holyangelsofyourheart.wordpress.com

HOLY ANGELS OF YOUR HEART

 

Σχετικά με τον Άγιο Φύλακα Άγγελό μας

Ο π. Ιωάννης Κρεστιάνκιν (+2006) & ο Νικόλαος Σεργκέβιτς Λεονόφ,

Ιστορικός Καθηγητής

Οι Φύλακες Άγγελοι όχι µόνο µας βάζουν καλούς λογισµούς για την αιώνια σωτηρία µας, αλλά πραγµατικά µας φυλάνε στις συνθήκες της ζωής.

Η λέξη «φύλακας» δεν είναι καθόλου αλληγορία, είναι η πολύτιµη εµπειρία πολλών γενεών χριστιανών.

Για παράδειγµα, η Εκκλησία δικαιολογηµένα µας προσκαλεί, στις ευχές της για τους ταξιδευτες, να ζητάµε από τον Κύριο την ιδιαίτερη προστασία τού Φύλακα Αγγέλου. Πράγµατι, πού αλλού, αν όχι σε ταξίδια που είναι γεµάτα απρόβλεπτους κινδύνους, µας είναι απαραίτητη η ιδιαίτερη προστασία τού Θεού;

Δεκατρία περίπου χρόνια πριν, εγώ κι ο ενορίτης µας Νικόλαος Σεργκέγεβιτς Λεόνοφ, καθηγητής ιστορικός, αντιστράτηγος των µυστικών υπηρεσιών και επί πολλά χρόνια συνεργάτης τής τηλεοπτικής εκποµπής «Ρωσικό σπίτι», ήµασταν στη Μονή των Σπηλαίων τού Πσκώφ.

Εκεί ο Νικόλαος Σεργκέγεβιτς γνωρίστηκε για πρώτη φορά µε τον π. Ιωάννη Κρεστιάνκιν, ο οποίος όχι απλά του προξένησε τροµερή εντύπωση αλλά και τον βοήθησε πάρα πολύ µε τις προσευχές του, όπως ο ίδιος ο Λεόνοφ διηγούνταν. Ο Νικόλαος Σεργκέγεβιτς εκείνα τα χρόνια µόλις έµπαινε στη ζωή της Εκκλησίας και του γεννιόνταν πολλά ερωτήµατα. Συγκεκριµένα, µου ζητούσε να του εξηγήσω τη διδασκαλία της Εκκλησίας για τον κόσµο των αγγέλων. Προσπάθησα πολύ, αλλά παρά την ευγένεια του αισθανόµουν ότι είχε απογοητευτεί από τις αδέξιες εξηγήσεις µου. Λυπόµουν, αλλά το µόνο που µου έµενε ήταν να βασιστω στη βοήθεια του Θεού.

Φύγαµε από τη Μονή των Σπηλαίων τού Πσκωφ για τη Μόσχα, ένα καλοκαιρινό πρωινό, νωρϊς, αφού µας αποχαιρέτησε ο πατήρ Ιωάννης. Ο δρόµος θα ήταν µακρύς και πριν την αναχώρηση ζήτησα από τους μηχανικούς τού γκαράζ τού µοναστηριού να κοιτάξουν το αυτοκίνητο και να βάλουν λάδι στη µηχανή.

Τρέχαµε γρήγορα στον άδειο δρόµο. Ενώ οδηγούσα, χωρίς να αποσπώµαι, άκουγα την αφήγηση του Νικολάου Σεργκέγεβιτς για µια από τις μακρινές αποστολές του. Μου είχε υποσχεθεί, καιρό πριν, ότι θα µου διηγόταν αυτή την ιστορία. Στη ζωή µου δεν είχα συναντήσει πιο ενδιαφεροντα αφηγητή από τον Νικόλαο Σεργκεγεβιτς. Τον άκουγες πάντα κρατώντας την αναπνοή σου. Έτσι έγινε κι εκείνη τη φορά.

Όµως ξαφνικά έπιασα τον εαυτό µου να έχει την παράξενη σκέψη ότι να, τώρα, αυτό το λεπτό, θα µας συµβεί κάτι.
Το αµάξι προχωρούσε φυσιολογικά. Τίποτα, ούτε τα όργανα, ούτε η οµαλή κίνηση του αυτοκινήτου, ούτε η µυρωδιά στην καµπίνα προκαλούσαν ανησυχία. Παρ’ όλα αυτά εγώ αισθανόµουν όλο και χειρότερα.

«Νικόλαε Σεργκεγεβιτξ, µου φαίνεται ότι κάτι συµβαίνει µε τη µηχανή», είπα, αποφασίζοντας να διακόψω τον συνοδηγό µου.

Ο Λεόνοφ ήταν πολύ πεπεραµένος οδηγός µε πολυετή εµπειρία. Εκτίµησε προσεκτικά την κατάσταση και µε διαβεβαίωσε ότι όλα είναι εντάξει. Όµως η ανεξήγητη ανησυχία µου δεν πέρασε µ’ αυτό, αλλά αντίθετα κάθε στιγµή αυξανόταν. «Μήπως να σταµατήσουµε;», είπα τελικά.

Ο Νικόλαος Σεργκέγεβιτς κοίταξε πάλι προσεκτικά τα όργανα. Άκουσε τη λειτουργία τού κινητήρα και κοιτώντας µε έκπληκτος, επανέλαβε ότι κατά την άποψή του δε χρειαζόταν ν’ ανησυχούµε για τίποτα. Όµως όταν για τρίτη φορά επανέλαβα, απόλυτα ταραγµένος, ότι πρέπει οπωσδήποτε να σταµατήσουµε, ο Νικόλαος Σεργκέγεβιτς συµφώνησε.
Μόλις µειώσαµε ταχύτητα, κάτω από το καπό άρχισαν να βγαίνουν σύννεφα πυκνού µαύρου καπνού.

Βγήκαµε στην άκρη. Άνοιξα το καπό και από τη µηχανή πετάχτηκε φλόγα από λάδι. Ο Νικόλαος Σεργκέγεβιτς άρπαξε το σακκάκι του από το πίσω κάθισµα κι έσβησε µ’ αυτό τη φωτιά. Όταν διαλύθηκε ο καπνός, καταλάβαµε ποιο ήταν το πρόβληµα. Οι µηχανικοί τού µοναστηριού έβαλαν λάδι στον κινητήρα, αλλά ξέχασαν να κλείσουν το καπάκι. Ήταν ακουµπισµένο δίπλα στην µπαταρία. Από το άνοιγµα σε όλο τον δρόµο το λάδι χυνόταν πάνω στην καυτή µηχανή, αλλά λόγω της µεγάλης ταχύτητας ο καπνός και η µυρωδιά έφευγαν κάτω από τις ρόδες του αµαξιού κι εµείς στην κλειστή καµπίνα δεν αισθανόµασταν τίποτα. Ένα-δύο χιλιόµετρα ακόµη και όλα θα µπορούσαν να έχουν τελειώσει µε τραγικό τρόπο.

Αφού τακτοποιήσαµε σχετικά το αµάξι, γυρίζαµε αργά στο µοναστήρι και ρώτησα τον Νικόλαο Σεργκέγεβιτς αν του χρειάζονται συµπληρωµατικές διευκρινίσεις όσον αφορά τους φύλακες αγγέλους και τη συµµετοχή τους στη µοίρα µας. Εκείνος απάντησε ότι του αρκούσαν για σήµερα και ότι αφοµοίωσε πλήρως το δογµατικό αυτό ζήτηµα.

Πηγή:

π.Τύχων Σεβκούνωβ

Σχεδόν άγιοι

εκδ. Εν πλώ

 

Άγιος Ιερομάρτυς Νικόλαος Μιλούτκιν της Ρωσίας (+20ος αιώνας)

http://saintsofmyheart.wordpress.com

SAINTS OF MY HEART

Άγιος Ιερομάρτυς Νικόλαος Μιλούτκιν

της Ρωσίας (+20ος αιώνας)

Ο Άγιος ιερομάρτυς Νικόλαος Μιλούτκιν, ιερέας του Nobo Nikolsky της Ρωσίας εκτελέστηκε μετά από βασανιστήρια, κατά την διάρκεια των οποίων έχασε μέρος από το πόδι του. Όταν οι εκτελεστές του έφεραν σκύλους να γλύψουν το αίμα του και τα άλογα ζώα σεβάστηκαν τον Μάρτυρα, θανάτωσαν και αυτά! Τελικά έριξαν το λείψανο του Ιερέως στον ποταμό Ντόν λέγοντας: “Κολύμπα μέχρι το Νοβοχερκάσκ και πες τους ότι ερχόμαστε την άλλη εβδομάδα!”.

Πηγή:

http://www.truthtarget.gr

TRUTH TARGET – ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΑΠΟΛΟΓΗΤΙΚΗ

Η Α. Καρμπονιέρ διηγείται το θαύμα που της έκανε ο Άγιος Αμβρόσιος της Όπτινα πριν ακόμη κοιμηθεί

http://saintsofmyheart.wordpress.com

SAINTS OF MY HEART

Η Α. Καρμπονιέρ διηγείται το θαύμα

που της έκανε ο Άγιος Αμβρόσιος της Όπτινα πριν ακόμη κοιμηθεί

Πολύ ἐντυπωσιακά ἦταν καί ἐκεῖνα πού διηγεῖτο, μετά τό θάνατο τοῦ στάρετς Ἀμβροσίου τῆς Ὄπτινα, κάποια εὐσεβής Χριστιανή, ἡ Α. Καρμπονιέρ, ἀπό τήν πόλι Κοζέλσκ, σχετικά μέ κάποια θεραπεία της.

—Κάποτε ἔπεσα βαρειά ἄρρωστη. Οἱ ἡμέρες περνοῦσαν κι ἐγώ ἔλειωνα ἀπό τόν πόνο καί τόν πυρετό στό κρεβάτι. “Θεέ μου”!, ἔλεγα, “χάρισέ μου ὑγεία καί ἐλέησόν με”· καί ὁ Θεός δέν μέ ἐγκατέλειψε. Κάποια ἡμέρα ἀντίκρυσα ξαφνικά μέσα στό δωμάτιο μου ἕνα μοναχό. Ἦταν ὁ στάρετς Ἀμβρόσιος! Προχωρεῖ πρός τό κρεβάτι μου, μέ πιάνει ἀπό τό χέρι καί προστάζει: “Σήκω! Ἀρκετά ταλαιπωρήθηκες”! Καί ἔγινε ἄφαντος. Ὁ πόνος, ὁ πυρετός καί ἡ ἀρρώστια διαλύθηκαν ἀμέσως σάν καπνός. Σηκώθηκα γεμάτη δύναμι. Ἡ πρώτη μου δουλειά ἦταν νά ξεκινήσω τήν ἄλλη ἡμέρα γιά τό κελλί τοῦ π. Ἀμβροσίου, νά πέσω στά πόδια του καί νά τόν εὐχαριστήσω θερμά γιά τή μεγάλη εὐεργεσία τήν ὁποία μοῦ ἔκανε. Ἔτσι καί ἔγινε. Φεύγοντας, ὅμως, ἀπό τήν Ὄπτινα εἶχα πάρει καί τόν κανόνα μου. Δηλαδή: ὅσο θά ζοῦσε ὁ στάρετς, δέν εἶχα εὐλογία νά κάνω λόγο πουθενά γιά τό γεγονός τῆς θεραπείας μου.

Από το βιβλίο: Ἀρχιμ. Ἰωάννου Κωστώφ, ΑΓΙΟΛΟΓΙΑ, ἐκδ. Ἅγ. Ἰωάννης ὁ Δαμασκηνός (τηλ. 2108220542), Σταμάτα 2013

Πηγή:

http://www.truthtarget.gr

TRUTH TARGET – ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΑΠΟΛΟΓΗΤΙΚΗ

Η Πεντηκοστή – Άγιος Λουκάς Επίσκοπος Κριμαίας ο Ιατρός (+1961)

http://orthodoksa-istologia.blogspot.com

ΟΡΘΟΔΟΞΑ ΙΣΤΟΛΟΓΙΑ

Η Πεντηκοστή

Άγιος Λουκάς Επίσκοπος Κριμαίας ο Ιατρός (+1961)

Έφτάσε η μεγάλη γιορτή, η γιορτή της μέγιστης χαpάς για τους χριστιανούς. Το Άγιο Πνεύμα κατήλθε στους Αποστόλους. Και όχι μόνο στους Αποστόλους. Το Άγιο Πνεύμα ήρθε στον κόσμο για να εκπληρώσει την υπόσχεση του Κυρίου μας Ιησού Χριστού που είπε: «Δεν θα σας αφήσω ορφανούς, αλλά θα αποστείλω το Άγιο Πνεύμα, τον Παράκλητο».

Το Άγιο Πνεύμα αγίασε τη γη και θα συνοδεύει όλο το χριστιανικό γένος στο δρόμο προς τη σωτηρία, μέχρι το τέλος των αιώνων. Το Άγιο Πνεύμα πρώτα από όλους κατήλθε στους Αποστόλους. Και πώς κατήλθε; Ορατό, με τη μορφή πυρίνων γλωσσών. Το Άγιο Πνεύμα ποτέ δεν έγινε ορατό έτσι, ούτε κατήλθε σε κάποιον.

Τι σημαίνει λοιπόν αυτό; Για ποιο λόγο το Άγιο Πνεύμα έπρεπε να κατέλθει στους αγίους Αποστόλους με τη μορφή πυρίνων γλωσσών και να γίνει από όλους ορατό και αισθητό; Επειδή οι Απόστολοι ήταν άγιοι, επειδή δια μέσου αυτών, δια μέσου του κηρύγματος τους, έπρεπε να εδραιωθεί σε όλο τον κόσμο το άγιο Ευαγγέλιο. Ήταν οι πρώτοι κήρυκες του Ευαγγελίου, οι πρώτοι που έφεραν το φως του Χριστού στον κόσμο. Επίσης, επειδή έτσι τους ξεχώρισε το Άγιο Πνεύμα, που κατήλθε σ’ αυτούς με τη μορφή πύρινων γλωσσών. Το Άγιο Πνεύμα αναδημιούργησε με τις φλόγες την καρδιά και το μυαλό τους, τους αγίασε και τους διαφώτισε, θύμησε σ’ αυτούς όλα όσα είχαν ακούσει μέχρι τότε από τον Κύριο Ιησού Χριστό και έδωσε σ’ αυτούς τη δύναμη ώστε να οδηγήσουν όλο τον κόσμο στον Χριστό.

Αλλά μήπως και τώρα δεν κατέρχεται το Άγιο Πνεύμα σε όσους είναι άξιοι να το Continue reading “Η Πεντηκοστή – Άγιος Λουκάς Επίσκοπος Κριμαίας ο Ιατρός (+1961)”

7 Αυγούστου 2013: Δολοφονήθηκε Ορθόδοξος Γερμανός Ιερέας στην Ρωσία – ”Ο σατανάς με έβαλε” φώναζε ο δολοφόνος (+Video)

http://saintsofmyheart.wordpress.com

SAINTS OF MY HEART

7 Αυγούστου 2013:

Δολοφονήθηκε Ορθόδοξος Γερμανός Ιερέας στην Ρωσία

”Ο σατανάς με έβαλε” φώναζε ο δολοφόνος

http://www.1tv.ru/news/social/239055

Video στα Ρωσικά

Το βράδυ της 5ης Αυγούστου δολοφονήθηκε στην πόλη Πσκώβ ο ιερέας Πάβελ Άντελχάιμ. Ο ιερέας δέχτηκε πολλά χτυπήματα με μαχαίρι γύρω στις 20.00 μέσα στο σπίτι του. Εκεί φιλοξενούσε μετά από παράκληση μιας ενορίτισσας έναν νεαρό για τρεις μέρες με σκοπό να τον βοηθήσει πνευματικά. Όταν συνελήφθη ο φερόμενος ως δολοφόνος ονόματι Τσελίντσεφ (γεν. 1986) φώναζε πως ο διάβολος του ζήτησε να σκοτώσει τον πατέρα Παύλο, σύμφωνα με την αστυνομία.

Ο εκπρόσωπος τύπου του Πατριαρχείου Μόσχας δήλωσε πως «σύμφωνα με τις πληροφορίες μας ο π.Παύλος έπεσε θύμα της εκπλήρωσης της αποστολής του και του ποιμαντικού του καθήκοντος να βοηθάει οποιονδήποτε έχει ανάγκη.

Ο γνωστός μελετητής της Βίβλου Αντρέι Ντεζνίτσκι δήλωσε στην gazeta.ru πως ο π.Παύλος «ήταν πολύ γνωστός και πως τελευταία είχε γίνει”ενοχλητικός” για κάποιους. Ο π.Παύλος πάντοτε είχε σταθερές θέσεις και δεν φοβόνταν να εκφράσει ανοιχτά την γνώμη του. Δεν ξέρω εαν έχουν μείνει ιερείς στην Ρωσία που να μιλούν τόσο ελεύθερα».

Ο πρωθιερέας Παύλος γεννήθηκε στις 1 Αυγούστου 1938 και η οικογένειά του ήταν γερμανικής καταγωγής. Ο παππούς του εκτελέστηκε το 1938 από τους κομμουνιστές και ο πατέρας του το 1942. Η μητέρα του ήταν εξόριστη και πήγε να την βρει στην εξορία στο Καζακστάν. Ήταν δόκιμος στην Λαύρα των Σπηλαίων και σπούδασε στην Θεολογική Ακαδημία του Κιέβου απ’όπου τον έδιωξαν για τις πολιτικές του πεποιθήσεις. Έγινε ιερέας αφού τελείωσε το Θεολογικό Σεμινάριο της Μόσχας και του έδωσαν το 1964 μια ενορία στο Καγκάν του Ουζμπεκιστάν. Εκεί κατάφερε να χτίσει έναν ναό αλλά το 1969 συνελήφθη και φυλακίστηκε για 3 χρόνια για«συκοφάντηση των σοβιετικών αρχών”.

Το 1972 όπου ελευθερώθηκε είχε έπειτα από ατύχημα ένα ξύλινο πόδι. Το 1976 του δόθηκε ενορία στο Πσκώβ. Ήταν παντρεμένος και είχε τρία παιδιά.Είχε οργανώσει ένα ορφανοτροφείο για ανάπηρα παιδιά. Το 2003 είχε γίνει απόπειρα δολοφονίας του όταν έπειτα από ένα αυτοκινητιστικό δυστύχημα οι ειδικοί βρήκαν πως κάποιος είχε προκαλέσει φθορές στο αυτοκίνητό του.

 

Πηγή:

https://proskynitis.blogspot.gr/2013/08/blog-post_7.html

http://www.1tv.ru/news/social/239055

Η Βίκινγκ Αγία Άννα Ολοφσντότερ της Σουηδίας, Πριγκίπισσα & Μοναχή του Νόβγκοροντ της Ρωσίας (+1050) – 10  Φεβρουαρίου & 4 Οκτωβρίου

http://saintsofmyheart.wordpress.com

SAINTS OF MY HEART

Η Βίκινγκ Αγία Άννα Ολοφσντότερ της Σουηδίας, 

Πριγκίπισσα & Μοναχή του Νόβγκοροντ της Ρωσίας (+1050)

10  Φεβρουαρίου & 4 Οκτωβρίου

Η Αγία Άννα η Σουηδή του Νόβγκοροντ ήταν Βίκινγκ και γεννήθηκε στη Σιγκτούνα (Sigtuna) της όμορφης Σουηδίας το 1001. Μέχρι το Άγιο Βάπτισμά της ονομαζόταν Ίνγκεγκερντ Όλοφσντοτερ (Ingegerd Olofsdotter). Όταν βαπτίστηκε πήρε το όνομα Ειρήνη και όταν έγινε μοναχή έλαβε το όνομα Άννα.

Ήταν η μεγαλύτερη κόρη του Σουηδού βασιλιά Αγίου Όλαφ Σκότκονουνγκ του Αγαπητού, ο οποίος γεννήθηκε το 980 και βασίλεψε από το 994 ως το 1022 και μαρτύρησε στη Στοκχόλμη μετά την άρνηση του να κάνει θυσία στους παγανιστικούς θεούς.

Το 1008, ο βασιλιάς, η οικογένειά του, και η προσωπική σωματοφυλακή του έλαβαν όλοι το Άγιο Βάπτισμα. Η Ειρήνη Όλοφσντοτερ έλαβε μια εξαιρετική εκπαίδευση για μια γυναίκα της εποχής της: Μελέτησε την Αγία Γραφή, Ιστορία και Λογοτεχνία. Ήταν μια αληθινή κόρη της Σκανδιναβίας την εποχή των Βίκινγκς και έτσι από τις πρώτες μέρες της, απολάμβανε μεγάλη ελευθερία, έλαβε μέρος στη δημόσια ζωή της πατρίδας της και ήταν κάτοχος της χρήσης όπλων. Ιστορικές πηγές κυρίως κάνουν αναφορά για τη μεγάλη της οξυδέρκεια, την ανδρεία της, και τη μεγάλη επιρροή της στους γύρω της.

Το 1017, ο πατέρας της την πάντρεψε με έναν που ήταν άξιος της φιλίας του, τον Μεγάλο Πρίγκιπα Yaroslav το Σοφό (1019-1054). Ως προίκα, έφερε την πόλη του Aldeigjuborg (Παλαιά Lagoda) στη Ρωσία. Μόλις η Αγία έγινε η Μεγάλη πριγκίπισσα του Κιέβου, χρησιμοποίεισαι όλη τη δύναμη της καρδιάς και της ψυχής της, όλα τα ευγενικά χαρίσματά της, για να υπηρετήσει τη νέα πατρίδα της, και ήταν μια πιστή βοηθός και σύμβουλος στις υποθέσεις του σύζυγό της.

Κάποτε, όταν μία μισθωμένη νορβηγική φρουρά επαναστάτησε και ζήτησε από τη Μεγάλη Πριγκίπισσα να μεσολαβήσει μεταξύ αυτών και του Yaroslav, συμφώνησε, αλλά τους προειδοποίησε ότι θα υπερασπιστεί τα συμφέροντα του συζύγου της. Όταν ο Mstislav Tmutorakansky, ο αδελφός του Μεγάλου Πρίγκιπα, ξεσηκώθηκe εναντίον του με τον οικοδεσπότη του, η Ειρήνη τον προκάλεσε να διευθετήσει το επιχείρημα με μια μονομαχία μαζί της. Ο Mstislav, όμως, απάντησε ότι δεν είχε συνηθίσει να μάχεται με γυναίκες και υποτάχθηκε στον αδελφό του.

H Ειρήνη είχε μεγάλη επιρροή στη δημιουργία καλών σχέσεων με τις χώρες της Βόρειας Ευρώπης. Έδωσε καταφύγιο στους εξόριστους Edwin και Edward, γιους του Άγγλου βασιλιά Edmund, στο Κίεβο, καθώς και στον Πρίγκιπα Magnus της Νορβηγίας ο οποίος δεν επέστρεψε στην πατρίδα του έως ότου η Μεγάλη Πριγκίπισσα ήταν πεπεισμένη ότι οι Νορβηγοί θα του δώσουν το θρόνο του πατέρα του και οτι θα σέβονται τα δικαιώματά του. Σε αυτό το χρονικό σημείο, η κυβέρνηση των Ρως έπαιξε καθοριστικό ρόλο στη ζωή της Ευρώπης, καθώς η επιρροή και η εξουσία τους ήταν ισχυρότερη από ποτέ. Αυτό σε μεγάλο μέρος οφείλεται στο έργο της Μεγάλης Πριγκίπισσας Ειρήνης.

Η βασιλεία του Yaroslav του Σοφού και της Ειρήνης ήταν η συμαντικότερη περίοδος των Ρως του Κιέβου. Ο Yaroslav είχε σκοπό να κάνει την πρωτεύουσα του Κιέβου «πόλη του Θεού», μία επίγεια αντανάκλαση της Ουράνιας Ιερουσαλήμ (Αποκ 2, 10). Η εκκλησία της Αγίας Σοφίας έγινε το κέντρο του Κιέβου. Η είσοδος σε αυτή την πόλη της Σοφίας του Θεού ήταν από τη Χρυσή Πύλη, στην οποία χτίστηκε μία εκκλησία αφιερωμένη στον Ευαγγελισμό της Θεοτόκου. Εκείνοι που ήταν μέχρι πρόσφατα ειδωλολάτρες τώρα τιμούσαν βαθιά την Υπεραγία Θεοτόκο, βλέποντας την ως Ναό της Σοφίας του Θεού. Εξαιτίας αυτού, η ημέρα της γιορτής του καθεδρικού ναού της Αγίας Σοφίας στο Κίεβο ήταν η Γέννηση της Θεοτόκου.

Στο 1046, όταν η Ελληνίδα πριγκίπισσα Άννα παντρεύτηκε τον Vsevolod, το γιο της Ειρήνης και του Yaroslav, έφερε μαζί της στο Κίεβο την Εικόνα της Θεοτόκου η οποία είναι γνωστή ως Οδηγήτρια, ως ευλογία από την Υπεραγία Θεοτόκο στο Ρωσικό κράτος. Τα λόγια του Ακαθίστου στη Θεοτόκο δείχνουν την πνευματική έννοια της Εικόνας αυτής για τους Χριστιανούς Ρως: “Χαίρε, ακλόνητε τοίχε του Βασιλείου». Αργότερα, αυτή η Εικόνα άρχισε να ονομάζεται «Εικόνα της Παναγίας του Σμολένσκ».

Στο 1051, ο όσιος Αντώνιος των Σπηλαίων ήρθε από το Άγιο Όρος στο Κίεβο για να ιδρύσει τη Λαύρα των Σπηλαίων του Κιέβου. Μέσω αυτού, η Μητέρα του Θεού ευλόγησε το Κίεβο ως τρίτο επίγειο κήπο της.

Ο Yaroslav ο Σοφός προσπάθησε να κάνει τους Ρως ένα οργανικό μέρος της παγκόσμιας Χριστιανοσύνης. Εκκλησίες χτίστηκαν σε όλη τη Ρωσική γη. Έλληνες ψάλτες άρχισαν να διδάσκουν τους Ρώσους Ορθόδοξη εκκλησιαστική μουσική και μεταφράστηκε το Πηδάλιο στα Ρωσικά. Ο Yaroslav συγκέντρωσε βιβλία και χειρόγραφα τα οποία μεταφράστηκαν από τα ελληνικά στα σλαβικά. Προκειμένου να διαδοθεί ο αλφαβητισμός μεταξύ των ανθρώπων, ζήτησε από τους κληρικούς να εκπαιδεύσουν τα παιδιά και έχτισε ένα σχολείο στο Νόβγκοροντ.

Πολύ σημαντικό ρόλο στην μόρφωση των Ρώς έπαιξαν οι Άγιοι Κύριλλος και Μεθόδιος οι οποίοι μετέφρασαν μια τεράστεια συλλογή απο βιβλία και λειτουργικά κείμενα απο τη Βουλγαρία σε μια γλώσσα που ήταν κοντινή και κατανοητή στους Ρώς.

Η Αγία απέκτησε δέκα παιδιά, έξι γιούς και τέσσερεις κόρες. Τα παιδιά της ήταν ο Άγιος Βλαδίμηρος ο Φωτιστής των Ρως, η Ελισάβετ βασίλισσα της Νορβηγίας, η Αναστασία βασίλισσα της Ουγγαρίας, η Άννα βασίλισσα της Γαλλίας, η Αγάθη σύζυγος του Edward του Εξορίστου, ο Ιζιάσλαβ, ο Σβιάτοσλαβ, ο Σβεβολόντ και ο Ίγκορ Γιαροσλάβιτς.

Όλη η οικογένεια της ήταν ευσεβής και βαθιά αφοσιωμένη στο Θεό. Στο Κίεβο, η Αγία Ειρήνη-Άννα ίδρυσε το μοναστήρι της Αγίας Ειρήνης της Μεγαλομάρτυρος στο οποίο έγινε ηγουμένη αφού εκάρη μοναχή με το όνομα Άννα.

Κοιμήθηκε στις 10 Φεβρουαρίου το 1050 και τάφηκε στον Καθεδρικό Ναό της Αγίας Σοφίας στο Κίεβο οπού κοντά της λίγο αργότερα θάφτηκε και ο γιός της Αγιος Βλαδίμηρος.

Το Ιερό της Λείψανο μαζί με του γιού της Αγίου Βλαδιμήρου Γιαροσλάβιτς παραμένουν άφθαρτα.

Μέρος των Ιερών Λείψανο της Αγίας Άννας μεταφέρθηκε στην Ορθόδοξη Εκκλησία στην Eskilstuna της Σουηδίας το 2008.

Μετά από 1.000 χρόνια, η Αγία Άννα επέστρεψε στην αρχαία πατρίδα της και είναι η ουράνια πολιούχος της Σουηδίας.

 

Άγιος Νικόλαος Κασάτκιν Επίσκοπος & Ισαπόστολος της Ιαπωνίας (+1912)

http://japanofmyheart.wordpress.com

http://synaxarion-hagiology.blogspot.com

http://saintsofmyheart.wordpress.com

JAPAN OF MY HEART

SYNAXARION-HAGIOLOGY

SAINTS OF MY HEART

870706082-fujinomiya-mont-fuji-ciel-romantique-lever-de-soleil.jpg

180px-NikolaiJapan188207.jpg

Άγιος Νικόλας Κασάτκιν

Επίσκοπος & Ισαπόστολος της Ιαπωνίας (+1912)

╰⊰¸¸.•¨*

2 Φεβρουαρίου

3 Φεβρουαρίου & 16 Φεβρουαρίου

japan-1.JPG

40291.jpg

Ο Άγιος Νικόλαος Κασάτκιν εγεννήθη εις Σμολένσκ της Ρωσίας τω 1836. Οι γονείς του είχον βαθυτάτην ευσέβειαν. Ο πατήρ του ήτο διάκονος και η μήτηρ του θυγατέρα διακόνου. Ο Ιβάν, ως ωνομάζετο, εφλογίζετο εκ του πόθου να αφιερωθή εις τον Χριστόν και δη να υπηρετήση τον Κύριον ως Ιεραπόστολος. Εσπούδασεν εις την Θεολογικήν Σχολήν της Πετρουπόλεως. Εκάρη μοναχός, λαβών το όνομα Νικόλαος, και εν συνεχεία εγένετο διάκονος και πρεσβύτερος τω 1860.

Η ιερά Σύνοδος της Ρωσικής Εκκλησίας διώρισε τον Άγιον ως εφημέριον του ρωσικού Προξενείου της Ιαπωνίας. Μετά πολλής χαράς ο Άγιος απεδέχθη τον διορισμόν και έφθασε, μέσω Σιβηρίας, εις την Ιαπωνίαν τον Ιούλιον του 1861. Η ανωτέρω ημερομηνία είναι η απαρχή της ιδρύσεως εν Ιαπωνία της Ορθοδόξου τοπικής Εκκλησίας.

Επί τέσσαρα έτη εν προσευχή ησχολείτο με την εκμάθησιν της Ιαπωνικής γλώσσης και προετοίμαζε τον τρόπον διακονίας του εκεί. Οι νόμοι της Ιαπωνίας ώριζαν την ποινήν του θανάτου δια τους ασκούντας εκεί προσηλυτισμόν.

Η ιεραποστολή ήρχισεν εντός του προξενικού οικήματος. Ο διδάσκαλος της ξιφασκίας του υιού του Προξένου Σαβάμπε Τακουμάρο απεδέχθη την Continue reading “Άγιος Νικόλαος Κασάτκιν Επίσκοπος & Ισαπόστολος της Ιαπωνίας (+1912)”

Μεταστροφές αθέων στη Ρωσία – Προσέλκυση από τον Ίδιο το Θεό

http://russiaofmyheart.wordpress.com

RUSSIA OF MY HEART

Μεταστροφές αθέων στη Ρωσία

Προσέλκυση από τον Ίδιο το Θεό

Καί μερικοί ἄλλοι τρόποι προσελκύσεως ἐκ μέρους τοῦ Θεοῦ:

«Σχεδόν σέ κάθε ἐσπερινή ἀκολουθία στό μοναστήρι Πιούχτιτσι της Ρωσίας παρευρίσκονται καί περιηγητές. Στέκονται συνωστισμένοι στήν εἴσοδο καί κοιτάζουν μέ γουρλωμένα καί κατάπληκτα μάτια. Πολλοί ἀπ᾽ αὐτούς μπαίνουν γιά πρώτη φορά σέ ναό τοῦ Θεοῦ. Ἡ γερόντισα Μαρία τούς πλησιάζει μέ πολλή ἀγάπη καί λέγει ὅτι συχνά καί μόνη ἡ ἐπίσκεψι στό ναό, μπορεῖ νά ὁδηγήση τούς ἀνθρώπους στήν πίστι. Ζωντανή ἀπόδειξι τῶν λόγων της εἶναι ὁ βαθειᾶς πίστεως Ἀλέξανδρος, ὁ ὁποῖος πρό τριετίας μπῆκε γιά πρώτη φορά ὡς περιηγητής σέ κάποια ἐκκλησία καί ἀμέσως ἔγινε Χριστιανός».

«Τελευταῖα ἔνας μαθηματικός διηγεῖτο πῶς βαπτίσθηκε. Ἁπλούστατα τοῦ ἦλθε ἡ ἐπιθυμία νά βαπτισθῆ, ἄν καί δέν εἶχε γι᾽ αὐτό οὔτε ἰδιαίτερη ἀφορμή, οὔτε κάτι σχετικό εἶχε διαβάσει. Οἱ συγγενεῖς του εἶναι ὅλοι ἄθρησκοι. Τώρα εἶναι ἄνθρωπος μέ πνευματική μόρφωσι, βαθειά πιστός».

Πηγή:

Ἀρχιμ. Ἰωάννου Κωστώφ

ΘΕΟΣ ΕΦΑΝΕΡΩΘΗ

Ἀπό τόν Ἀθεϊσμό στό Χριστό

ἐκδ. Ἁγ. Ἰωάννης ὁ Δαμασκηνός

ΑΘΗΝΑ 2011

http://www.truthtarget.gr

TRUTH TARGET

 

Τό Ὅργωμα τῶν Δοκιμασιῶν καί ὁ Θερισμός τους – Ἀποσπάσματα από το Βιβλίο του Ἀρχιμ. Ἰωάννη Κωστώφ

http://agiosioannisdamaskinos.blogspot.com

ΑΓΙΟΣ ΙΩΑΝΝΗΣ Ο ΔΑΜΑΣΚΗΝΟΣ

Τό Ὅργωμα τῶν Δοκιμασιῶν καί ὁ Θερισμός τους

Ἀποσπάσματα από το Βιβλίο του Ἀρχιμ. Ἰωάννη Κωστώφ

 

http://www.truthtarget.gr

TRUTH TARGET – ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΑΠΟΛΟΓΗΤΙΚΗ

Ὁ Θεός ἐπεμβαίνει καί σώζει, δείχνοντας τήν παντοδυναμία Του: τό Νῶε, τό Λώτ, τούς Νινευΐτες, τή Ρούθ. Βλ. καί: «Καί εἰ μή ἐκολοβώθησαν (: λιγόστευαν) αἱ ἡμέραι ἐκεῖναι, οὐκ ἄν ἐσώθη πᾶσα σάρξ· διά δέ τούς ἐκλεκτούς κολοβωθήσονται αἱ ἡμέραι ἐκεῖναι»(Μθ 24, 22)· «Καί καθώς προείρηκεν Ἡσαΐας, εἰ μή Κύριος Σαβαώθ ἐγκατέλιπεν ἡμῖν σπέρμα (: ἄν δέν μᾶς ἄφηνε ἀπογόνους), ὡς Σόδομα ἄν ἐγενήθημεν καί ὡς Γόμορρα ἄν ὡμοιώθημεν»(Ρμ 9, 29).

Δέν τό κάνει, ὅμως, πάντοτε. Πολλές φορές ἀφήνει τόν ἄνθρωπο νά δείξη τό αὐτεξούσιό του μέσα σέ δοκιμασίες. Καί μήν ξεχνᾶμε: Ὁ Θεός μᾶς πειράζει γιά νά στερεώση τήν πίστι μας. Ὁ διάβολος γιά νά τήν καταστρέψη.

Ἐπισημαίνει ὁ Ἅγ. Ἐφραίμ ὁ Σύρος: «Στήν παροῦσα ζωή, ὑπάρχουν δύο θλίψεις στίς ὁποῖες περιπλέκεται κάθε ἄνθρωπος πού ζῆ κάτω ἀπό τόν ἥλιο· ἡ μιά θλῖψι εἶναι σύμφωνη μέ τό θέλημα τοῦ Θεοῦ, ἐνῶ ἡ ἄλλη εἶναι σύμφωνη μέ τό κοσμικό φρόνημα. Καί δέν εἶναι δυνατόν νά περάση κανείς τήν παροῦσα ζωή χωρίς νά Continue reading “Τό Ὅργωμα τῶν Δοκιμασιῶν καί ὁ Θερισμός τους – Ἀποσπάσματα από το Βιβλίο του Ἀρχιμ. Ἰωάννη Κωστώφ”

Τροπάρια & Ποιήματα του Ιωάννη Τσιλιμιγκάκη, πρώην τραγουδιστή & στιχουργού Ελληνικού Rock συγκροτήματος για την Παναγία την Αριζονίτισσα, τους Αγίους της Ουαλίας & άλλους Αγίους

http://holyvirginmary.wordpress.com

https://cominghomeorthodoxy.wordpress.com

http://arizonaofmyheart.wordpress.com

ARIZONA OF MY HEART

COMING HOME – ORTHODOXY

HOLY VIRGIN MARY

Τροπάρια & Ποιήματα

του Ιωάννη Τσιλιμιγκάκη, πρώην τραγουδιστή & στιχουργού

Ελληνικού Rock συγκροτήματος για την Παναγία την Αριζονίτισσα,

τους Αγίους της Ουαλίας & άλλους Αγίους

╰⊰¸¸.•¨*

Τά ἀρχαῖα παρῆλθεν

Μετά από πολλές επικίνδυνες
στροφές του βίου
ήρθε η μεταστροφή κάποιου.

Γλύτωσε από πολλούς
κινδύνους και πειρασμούς,
αλλά στο τέλος δεν γλύτωσε
από την αγάπη του Πλαστουργού.

Ηττήθηκε από την αγάπη του Θεού
και για πρώτη φορά στη ζωή του
αισθάνθηκε άφραστη αγαλλίαση για μια ήττα του!

Μας καταδιώκει πάντοτε το έλεος του Θεού,
κι εμείς τρέχουμε να “σωθούμε”…

Αλήθεια, από τι;

Από τον Σωτήρα…

Ε, κάποτε κουρασμένοι σκοντάφτουμε,
πέφτουμε και ο Θεός μάς σώζει…

╰⊰¸¸.•¨*

Παναγία Αριζονίτισσα – Θαυματουργική Ι. Εικόνα της Παναγίας στην Μονή Αγίου Αντωνίου Αριζόνας των ΗΠΑ

Τῆς Θεοτόκου τῇ ἁγίᾳ εἰκόνι, ἐν Ἀντωνίου τοῦ Μεγάλου τῇ Μάνδρᾳ, πανευλαβῶς προσπίπτομεν βοῶντες αὐτῇ· Πρόφθασον Ἀριζονίτισσα, καὶ τὰ νέφη ἀφάνισον, πειρασμῶν καὶ θλίψεων, ἐκ πιστῶν τοῦ Υἱοῦ σου, τῶν τρυχομένων πάθεσι δεινοῖς, καὶ ἐλπιζόντων, τυχεῖν τοῦ ἐλέους σου.

Οὐ σιωπήσομέν ποτε Θεοτόκε, τὰς δυναστείας σου λαλεῖν οἱ ἀνάξιοι. Εἰμὴ γὰρ σὺ Continue reading “Τροπάρια & Ποιήματα του Ιωάννη Τσιλιμιγκάκη, πρώην τραγουδιστή & στιχουργού Ελληνικού Rock συγκροτήματος για την Παναγία την Αριζονίτισσα, τους Αγίους της Ουαλίας & άλλους Αγίους”

Η Υπεραγία Θεοτόκος και η μακαρία κοίμηση του π. Αρσενίου του κατάδικου της Σιβηρίας (+1975)

http://holyvirginmary.wordpress.com

HOLY VIRGIN MARY

hamzaraskolnikov_147906745619

image

Η Υπεραγία Θεοτόκος και η μακαρία κοίμηση

του π. Αρσενίου του κατάδικου της Σιβηρίας (+1975)

Πηγή:

http://www.truthtarget.gr

TRUTH TARGET – ΑΓΙΟΣ ΙΩΑΝΝΗΣ Ο ΔΑΜΑΣΚΗΝΟΣ

Μετά τούς βασανισμούς στήν ἀνάκρισι, «ὅσο εἶχε τίς αἰσθήσεις του ὁ π. Ἀρσένιος (†1975), προσευχόταν. Καί μολονότι δέν μποροῦσε νά μιλήση ἤ νά κινηθῆ, καταλάβαινε τίς περιποιήσεις καί τά γιατροσόφια τῶν φίλων του.

Κάποια στιγμή, καθώς ἦταν γύρω του ὁ Σαζίκωφ, ὁ Ἀφσένκωφ, ὁ Ἀλέξιος καί ὁ γιατρός Μπαρίς Πετρόβιτς ἔνοιωσε πώς ὅλοι καί ὅλα ἔφευγαν, ξεμάκραιναν, χάνονταν. Ἔγινε ἐλαφρύς, πολύ ἐλαφρύς. Μιά παράξενη ἡσυχία τόν τύλιξε. Ἡ δύσπνοια, ὁ βήχας, ὁ πυρετός, ἡ δυσφορία καί ἡ ἀδυναμία ἐξαφανίσθηκαν. Αἰσθάνθηκε ὑγιής καί σφριγηλός.

Τώρα… ἀπίστευτο!… Στεκόταν κοντά στό ξυλοκρέβατό του κι ἔβλεπε ξαπλωμένον πάνω σ᾽ αὐτό ἕναν κοκαλιάρη, χλωμό, ψαρομάλλη γέροντα, μέ κλεισμένα χείλη καί μισοσφαλισμένα μάτια. Τόν περιεργάσθηκε γιά μερικά δευτερόλεπτα. Καί ξαφνικά, μέ Continue reading “Η Υπεραγία Θεοτόκος και η μακαρία κοίμηση του π. Αρσενίου του κατάδικου της Σιβηρίας (+1975)”

Ο Άνθρωπος του Θεού, Άγιος Ιωάννης Μαξίμοβιτς (+1966) – 2 Ιουλίου

http://americaofmyheart.wordpress.com

AMERICA OF MY HEART

Californias-Wildflower-Super-Bloom-15

st-john-maximovitch-b

hqdefault

Ο Άνθρωπος του Θεού, Άγιος Ιωάννης Μαξίμοβιτς (+1966)

Οι άνθρωποι του Θεού -κάθε εποχής- καθορίζουν τον κανόνα της Πίστεως και της ζωής, τόσο για τους συγχρόνους τους όσο και για τις επόμενες γενιές. Είναι μορφές καθοδηγητικές για όλους εμάς πού, ως ταξιδιώτες του κόσμου τού­του, πρέπει να αντιπαλεύουμε με τους πειρασμούς του βίου, για να οδηγηθούμε και να αγκυροβολήσουμε στο λιμάνι της σωτηρίας. Ως εκ τούτου είναι επιβεβλημένο να αναζητούμε με ζήλο τους Αγίους της δικής μας εποχής, γιατί αυτοί μας δείχνουν πώς πρέπει να ζούμε και να πορευόμαστε «εν τη γε­νεά ταύτη τη μοιχαλίδί και αμαρτωλώ» Continue reading “Ο Άνθρωπος του Θεού, Άγιος Ιωάννης Μαξίμοβιτς (+1966) – 2 Ιουλίου”

Η δύναμη του Ευαγγελίου – Από τις Περιπέτειες ενός Προσκυνητή στην Ρωσία

http://russiaofmyheart.wordpress.com

https://cominghomeorthodoxy.wordpress.com

COMING HOME – ORTHODOXY

RUSSIA OF MY HEART

Η δύναμη του Ευαγγελίου

Από τις Περιπέτειες ενός Προσκυνητή στην Ρωσία

Πηγή:

https://paterstefanos.com

Η Δύναμη του Ευαγγελίου

ΠΑΤΕΡ ΣΤΕΦΑΝΟΣ ΑΝΑΓΝΩΣΤΟΠΟΥΛΟΣ

Μία ιστορία παρμένη από το βιβλίο «Οι περιπέτειες ενός προσκυνητή» για έναν αξιωματικό που συναντά ο προσκυνητής.

Όταν ήμουν νέος υπηρετούσα στο στρατό έξω εις την ύπαιθρο, όχι στα γραφεία. Ήμουν καλός εις την δουλειά μου και οι ανώτεροί μου αξιωματικοί με αγαπούσαν γιατί ήμουν ένας ευσυνείδητος ανθυπολοχαγός. Ήμουν ακόμη νέος όπως και οι φίλοι μου. Δυστυχώς όμως άρχισα να πίνω και σιγά σιγά το πάθος του ποτού γιγάντωνε μέσα μου. Όταν δεν ήμουν κάτω από την επήρεια του οινοπνεύματος ήμουν τακτικός και καλός αξιωματικός, αλλά όταν έπινα εγινόμουν ανίκανος για κάθε τι, για πολλές μέρες κάθε φορά. Με Continue reading “Η δύναμη του Ευαγγελίου – Από τις Περιπέτειες ενός Προσκυνητή στην Ρωσία”

Η Προσευχή – Κομποσχοίνι: Πομπός Ασυρμάτου ╰⊰¸¸.•¨* Αρχιμ. Ιωάννου Κωστώφ

http://orthodoksa-istologia.blogspot.com

ΟΡΘΟΔΟΞΑ ΙΣΤΟΛΟΓΙΑ

Ἀρχιμ. Ἰωάννου Κωστώφ

Η ΠΡΟΣΕΥΧΗ

Κομποσχοίνι: Πομπός Ἀσυρμάτου

ἐκδ. Ἅγ. Ἰωάννης ὁ Δαμασκηνός

Σταμάτα  2012

http://www.truthtarget.gr – Ὧρες Ἐξομολόγησης

(2108220542 – 6978461846)

TRUTH TARGET

Πηγή:

http://www.truthtarget.gr

http://www.truthtarget.gr/books/29-pray.html

TRUTH TARGET – ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΑΠΟΛΟΓΗΤΙΚΗ

Ὁ Arthur Koestler, γνωστός συγγραφέας, ἔγραψε, τήν πιό ἐπιτυχημένη, νομίζω, σκέψι γιά τήν προσευχή: Ὁ Θεός «ξέχασε» νά βάλη τό ἀκουστικό στή θέσι του. Ἡ τηλεφωνική ἐγκατάστασι τοῦ οὐρανοῦ δέν καταρρέει ποτέ. Ὅποτε θέλει ὁ πιστός, ἀνοίγει τήν καρδιά καί τό στόμα του καί ὁ Θεός εἶναι στό ἄλλο ἄκρο τῆς γραμμῆς.

Γράφει ὁ Ἅγ. Ἰωάννης τῆς Κλίμακος: «Πάλευε συνεχῶς νά συγκεντρώνης τό νοῦ σου πού σκορπίζεται σέ ρεμβασμούς. Ὁ Θεός δέν ζητᾶ ἀπό τούς ὑποτακτικούς τοῦ Κοινοβίου (ὅπως ἀπό τούς ἡσυχαστές) προσευχή ἀρρέμβαστη. Γι᾽ αὐτό νά μήν ἀθυμῆς, ἐπειδή κλέπτεται ὁ νοῦς σου. Ἀντίθετα νά εὐθυμῆς πού πάντοτε τόν ἐπαναφέρεις. Ἄλλωστε, μόνο στούς ἀγγέλους παρατηρεῖται τό… νά μήν κλέπτεται ὁ νοῦς τους».

• Ἀκόμα: «Πολλές φορές ἐνῶ προσευχόμασθε μᾶς ἦλθαν ἀδελφοί. Καί ἀναγκαστικά θά κάνουμε ἕνα ἀπό τά δύο, ἤ θά σταματήσουμε τήν προσευχή ἤ θά λυπήσουμε τόν ἀδελφό μας ἀφήνοντάς τον νά φύγη ἄπρακτος. (Σ᾽ αὐτή τήν περίπτωσι πρέπει νά σκεφθοῦμε, ὅτι) ἡ ἀγάπη εἶναι ἀνώτερη ἀπό τήν προσευχή, διότι κατά κοινή ὁμολογία ἡ προσευχή εἶναι μία ἐπί μέρους ἀρετή, ἐνῶ ἡ ἀγάπη τίς περικλείει ὅλες».

• Τέλος: «Νά μή λές, ὅτι ἄν καί προσευχήθηκες πολύ καιρό, δέν κατόρθωσες τίποτε, διότι ἤδη κάτι σπουδαῖο κατόρθωσες. Τί, ἀλήθεια, ὑπάρχει ἀνώτερο ἀπό τήν προσκόλλησι στόν Κύριο καί ἀπό τή συνεχῆ παραμονή σ᾽ αὐτή τήν ἕνωσι;».

• Ἐπίσης: «Ἡ καμήλα γονατίζει τό βράδυ γιά νά τήν ξεφορτώσουν. Καί ξαναγονατίζει τό πρωΐ γιά νά δεχθῆ πάλι τό φορτίο στούς ὤμους της.

Ἔτσι κι ἐμεῖς πρέπει νά γονατίζουμε πρωΐ καί βράδυ ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ, μέ προσευχή. Πότε γιά νά ξαλαφρώσουμε ἀπ᾽ τό φορτίο μας τῶν ἀναγκῶν, τῶν πόνων καί τῶν θλίψεων καί πότε, γιά νά πάρουμε δυνάμεις γιά τό νέο φορτίο τῆς ἡμέρας».

Χρησιμοποιώντας τήν εἰκόνα τῆς καμήλας κι ἕνας σύγχρονος θεολόγος γράφει: «Ἀλλά καί ἡ ζωή τοῦ χριστιανοῦ, τί ἄλλο εἶναι παρά μιά πορεία μέσα στήν ἔρημο τοῦ κόσμου! Ὁ καυστικός ἥλιος, οἱ ἀμμοθύελλες μαζύ μέ τήν ἔλλειψι τοῦ νεροῦ, κάνουν τήν πορεία κουραστική. Κι ὁ χριστιανός, ὁ ἀποδημητής τούτης τῆς ζωῆς, προχωρεῖ μέ σκοπό νά φθάση στήν οὐράνια Σιών.

Ἔχει ἕνα φορτίο κάθε μέρα νά μεταφέρη. Κάποιο σταυρό διωγμοῦ καί δοκιμασίας, ἕνα ἀγῶνα ἀπελευθερώσεως ἀπό κάποιο πειρασμό ἤ ἀδυναμία, τή συνέχισι κι ὁλοκλήρωσι κάποιου ἔργου τό ὁποῖο ὁ Κύριος τοῦ ἀνέθεσε.

Πρέπει, λοιπόν, κι αὐτός κάθε πρωΐ καί κάθε βράδυ νά γονατίζη. Τό πρωΐ γιά νά ἐπικαλεσθῆ τή βοήθεια τοῦ Θεοῦ, πού θά τόν ἱκανώση νά βαστάξη τό ὁποιοδήποτε φορτίο τῆς ἡμέρας. Τό βράδυ γιά νά εὐχαριστήση τό Θεό, ζητώντας Του ταυτόχρονα συγγνώμη γιά κάποιο του σφάλμα ἤ ὀλιγωρία, τά ὁποῖα ἔδειξε στή διάρκεια τῆς ἡμέρας.

“Ἑσπέρας καί πρωΐ καί μεσημβρίας διηγήσομαι καί ἀπαγγελῶ, καί εἰσακούσεται τῆς φωνῆς μου”(Ψ 54, 18), γράφει ὁ Δαυΐδ».

«Εἴτε ἡσυχάζεις, εἴτε περπατᾶς, εἴτε ἐργάζεσαι, εἴτε τρῶς, εἴτε κάνεις κάτι ἄλλο, ἀκόμη καί αὐτή τή σωματική σου ἀνάγκη, ἔστω καί ἄν εἶσαι στραμμένος πρός τήν ἀνατολή ἤ πρός τή δύσι, νά μήν παραλείψης νά προσεύχεσαι. Διότι μᾶς παρήγγειλε ὁ Ἀπόστολος νά προσευχώμασθε ἀδιάλειπτα καί σέ κάθε τόπο. Καί ἀλλοῦ ἔχει γραφῆ: “Ἑτοιμάσθε δρόμους σ᾽ Εκεῖνον, ὁ Ὁποῖος σάν σέ ἅρμα καθισμένος, προχωρεῖ πρός δυσμάς, Κύριος εἶναι τό ὄνομά Του”(Ψ 67, 5). Πρᾶγμα πού δείχνει ὅτι “πανταχοῦ” βρίσκεται ὁ Θεός. Καί ὅταν ἀκόμη εἶναι τό κεφάλι σου καλυμμένο, νά μήν ἀφήνης τήν εὐχή. Ἐκεῖνο μόνο νά προσέχης· νά μήν τό κάνης ἀπό καταφρόνησι καί συνήθεια».

«Ὁ Πατέρας μας ὁ Οὐράνιος, ἄν καί γνωρίζη ὅσα ἔχουμε ἀνάγκη, πρίν νά Τοῦ τά ζητήσουμε —γιατί δέν εἶπε “μή ζητήσετε τίποτε, ἐφόσον ξέρω τί θέλετε, προτοῦ νά τά ζητήσετε”— μᾶς παρήγγειλε νά λέμε: “Ζητεῖσθε καί θά λάβετε”(Ἰω 16, 24) καί τά λοιπά».

Γράφει ὁ Ἅγ. Γρηγόριος ὁ Μέγας:

«Τί τό θαυμαστό ἐάν, ὅταν παρακαλοῦμε, εἰσακουώμασθε βραδέως ἀπό τόν Κύριο, ἐφόσον ὅταν δίνη ἐντολές ὁ Κύριος ὑπακούουμε εἴτε βραδέως, εἴτε καί καθόλου;».

Συμβουλεύει ὁ ὅσ. Θεοφάνης ὁ Ἔγκλειστος: «Ἐσεῖς παραβρίσκεσθε στίς Παρακλήσεις; Συμμετέχετε σέ μερικές, ἔστω, Λειτουργίες; Ἄν ὄχι, τότε ἡ πίστι σας εἶναι μουγγή… Παραγγείλατε νά γίνουν Παρακλήσεις καί δώσατε χρήματα γιά νά προσευχηθοῦν ἄλλοι· ἡ ἴδια πετάξατε ἀπό πάνω σας κάθε ἔγνοια… Ποιός, λοιπόν, συμπονᾶ τήν ἄρρωστη; Οἱ ἱερεῖς, πού τή μνημονεύουν; Μά γι᾽ αὐτούς δέν εἶναι παρά ἕνα ἁπλό ὄνομα ἀνάμεσα στ᾽ ἀναρίθμητα ἄλλα, τά ὁποῖα τούς δίνουν οἱ χριστιανοί μαζί μέ τίς προσφορές τους. Πῶς εἶναι δυνατόν νά πονοῦν ψυχικά μπροστά στόν Κύριο γιά τόσους ἀνθρώπους, ὅταν μάλιστα, δέν τούς γνωρίζουν; Ἄλλο πρᾶγμα εἶναι τό νά συμμετέχετε κι ἐσεῖς στήν προσευχή τῆς Ἐκκλησίας, γιατί τότε ἡ προσευχή αὐτή ἐνισχύεται ἀπ᾽ τόν πόνο τῆς καρδιᾶς σας καί ἀνεβαίνει πιό σύντομα στό θρόνο τοῦ Θεοῦ».

Ὁ Ἅγ. Ἰγνάτιος Μπριαντσιανίνωφ ἐπισημαίνει: «Ὅπως δέν μποροῦμε νά μάθουμε μέ μιᾶς τίς ἐπίγειες ἐπιστῆμες καί τέχνες, ἀλλά κατά τήν ἐκμάθησί τους, πού ἀπαιτεῖ χρόνο πολύ, κάνουμε τόσα λάθη καί τόσες ἀνοησίες, ἔτσι θά πρέπη νά τό θεωροῦμε φυσικό ὅτι καί μέχρι πού νά ἐκμάθουμε τήν “τέχνη τεχνῶν” καί “ἐπιστήμη ἐπιστημῶν” δηλαδή τή μοναχική ζωή καί πολιτεία [κύριο χαρακτηριστικό τῆς ὁποίας εἶναι ἡ προσευχή], θά κάνουμε πολλά λάθη!».

Ὁ Ἅγ. Νικόλαος Βελιμίροβιτς γράφει:

«Πές στούς χλευαστές σου: μέ ἀπατοῦν τά μάτια μου ἤ βλέπω καλά; Ἐσεῖς πού κάθε μέρα παρακαλᾶτε τούς ἐμπόρους καί τούς γαιοκτήμονες καί τούς χωροφύλακες, τήν μία γιά τό ἕνα καί τήν ἄλλη γιά τό ἄλλο, χλευάζετε ἐμένα, ἐπειδή παρακαλῶ τόν αἰώνιο Δημιουργό μας; Δέν εἶναι πιό γελοῖο νά παρακαλᾶς τόν ἀνήμπορο παρά τόν Παντοδύναμο; Δέν εἶναι παράλογο νά προσκυνᾶς τή σκόνη παρά τό Ζωοδότη καί Κύριο;».

Ἰδού καί ὁ Βίος τῆς 15χρονης Ἁγ. Ἑλένης τῆς Σινωπίτιδος: «Ἦταν τά χρόνια τῆς τουρκικῆς σκλαβιᾶς, 18ος αἰώνας. Κάποια μέρα ἡ μητέρα της ἔστειλε τήν Ἑλένη νά ἀγοράση νήματα. Στόν δρόμο τήν εἶδε ὁ Οὐκούζογλου πασᾶς, διοικητής τῆς Σινώπης. Ἡ ὡραιότητά της διέγειρε τίς σαρκικές του ἐπιθυμίες. Τυφλωμένος πιά δέν σκεπτόταν, παρά πῶς θά τήν πάρη στό χαρέμι του. Καί ἀφοῦ εἶχε ἐξουσία, διέταξε νά τοῦ τήν πᾶνε.

Καί πράγματι. Τοῦρκοι τήν ἅρπαξαν καί τήν ἐπῆγαν. Καί ὁ πασᾶς; Προσπαθεῖ νά κάνη τήν ἐπιθυμία του. Ἀλλά δέν τό καταφέρνει! Γιατί; Μιά ἀόρατη δύναμι τόν ἐμπόδιζε. Ἕνα ἀόρατο τεῖχος προστάτευε τήν Ἑλένη. Ἦταν τό τεῖχος τῆς προσευχῆς. Ἡ Ἑλένη προσευχόταν συνεχῶς. Ἔλεγε τόν ἑξάψαλμο. Τόν εἶχε μάθει στό σχολεῖο. Ἀπό τόν δάσκαλο-θεῖο της.

Ὅμως, ὁ πασᾶς δέν ἀπελπίσθηκε. Τήν κράτησε στό σπίτι του. Μέ τήν ἐλπίδα ὅτι θά τά κατάφερνε ἀργότερα. Ἀλλά ἡ Ἑλένη ἐκμεταλλεύθηκε κάποια εὐκαιρία καί δραπέτευσε. Καί γύρισε στούς γονεῖς της.

Ὁ πασᾶς, ὅταν τὄμαθε, ἔγινε ἔξω φρενῶν. Κάλεσε, λοιπόν, τή Δημογεροντία τῶν Ἑλλήνων καί ἀπείλησε γενική σφαγή, ἄν δέν τοῦ πᾶνε τήν Ἑλένη. Τότε ἡ Δημογεροντία συνῆλθε σέ σύσκεψι στό ἑλληνικό σχολεῖο τῆς Σινώπης καί κάλεσε καί τόν πατέρα τοῦ κοριτσιοῦ. Ξεσπώντας σέ λυγμούς, ὁ τραγικός πατέρας ἀναγκάζεται νά δεχθῆ νά παραδώση τήν κόρη του στόν πασᾶ. Καί ἀφοῦ, σάν νέος Ἀβραάμ, τήν ἐνίσχυσε μέ τήν εὐχή του καί τό ἀήττητο ὅπλο τῆς προσευχῆς, τήν παρέδωσε στόν ἀγαρηνό, γιά νά προσφέρη τόν ἑαυτό της θυσία, ὄχι στίς ἀσελγεῖς ὀρέξεις τοῦ τυράννου, ἀλλά στό Χριστό.

Ὁ πασᾶς προσπάθησε πάλι νά χορτάση τήν ἐπιθυμία του. Ἀλλά καί πάλι ἀπέτυχε. Ὁ φύλακας ἄγγελος τῆς ἁγίας τόν ἐμπόδισε. Γιατί ἡ Ἑλένη προσευχόταν ἀσταμάτητα. Ἐπανελάμβανε συνεχῶς τόν ἑξάψαλμο. Μέ αὐτό τό ὅπλο ἡ μικρή κοπέλλα, ἡ 15χρονη ἁγία Ἑλένη, ἀχρήστευσε τίς νάρκες τοῦ ἐχθροῦ.

Πῶς νά τήν “σηκώση” τέτοια ἀποτυχία ἕνας σαρκολάτρης ἄνθρωπος καί μάλιστα πασᾶς; Ὀργισμένος διέταξε νά τή βασανίσουν καί νά τή θανατώσουν. Τῆς ἔμπηξαν δύο καρφιά στό κεφάλι καί τήν ἀποκεφάλισαν. Ἔτσι ἡ Ἑλένη, μέ μοναδικό ὅπλο τήν προσευχή, ξέφυγε τήν πιό δύσκολη παγίδα τοῦ διαβόλου. Ἡ ψυχή της ἐλεύθερη ἀπό κάθε μολυσμό ἀνέβηκε στήν βασιλεία τοῦ Κυρίου.

Τό ἱερό καί πάνσεπτο λείψανό της τό ἔβαλαν μέσα σ᾽ ἕνα σάκκο. Καί τό ἔρριξαν στή θάλασσα. Ἀλλά δέν βυθίσθηκε. Ἐπέπλεε. Καί ἕνα γλυκύτατο φῶς κατέβαινε ἀπό τόν οὐρανό καί τό φώτιζε. Τό φῶς τό εἶδαν καί οἱ Τοῦρκοι καί ἄρχισαν νά φωνάζουν: “Ἡ γκιαούρισσα καίγεται!”. Πῶς νά καταλάβουν, τί φῶς ἦταν ἐκεῖνο, ἄνθρωποι ἀκόλαστοι; Μετά ἀπό λίγες ἡμέρες τό ἀνέλκυσε ἕνα ἑλληνικό πλοῖο, πού εἶχε ἀγκυροβολήσει ἐκεῖ κοντά. Ὁ φύλακας τοῦ πλοίου εἶδε νά ἔρχεται ἀπό τόν πυθμένα τῆς θάλασσας φῶς. Καί νόμισε ὅτι θά εἶναι χρυσάφι. Καί… δέν ἔπεσε ἔξω! Ἦταν κάτι πολυτιμότερο.

Ἡ ἁγία κάρα τῆς Παρθενομάρτυρος Ἑλένης τῆς Σινωπίτιδος φυλάσσεται σήμερα στόν Ἱερό Ναό Ἁγίας Μαρίνης Ἄνω Τούμπας στή Θεσσαλονίκη. Εὐωδιάζει καί θαυματουργεῖ. Ἡ μνήμη της ἑορτάζεται τήν 1η Νοεμβρίου».

«Ἡ μοναχή Εὐδοκία δέν μποροῦσε νά συνηθίση στή θεία αὐτή ἐνασχόλησι, οὔτε καί μποροῦσε νά πεισθῆ για τή δύναμι τῆς προσευχῆς αὐτῆς [τοῦ «Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ, ἐλέησόν με»]. Καί ξαφνικά εἶδε ἕνα ὄνειρο. Εἶδε ἕνα μεγάλο πλῆθος ἀνθρώπων κι ἀνάμεσά τους νά περπατοῦν οἱ δαίμονες καί νά τούς παρασύρουν σέ διάφορες ἁμαρτίες. Ἐκεῖνοι πού ἦταν ἄοπλοι, πήγαιναν ἀμέσως κι ἐκτελοῦσαν τίς ἐντολές τῶν δαιμόνων. Οἱ δαίμονες πλησίασαν καί τήν ἴδια. Ἄρχισε ἀμέσως νά προφέρη τήν Προσευχή τοῦ Ἰησοῦ καί εἶδε νά σχηματίζεται ἕνα ξίφος, ἀπό τά λόγια αὐτά τῆς προσευχῆς, μακρύ καί φλογερό. Σέ ὅποια κατεύθυνσι ἔστρεφε τό ξίφος, οἱ δαίμονες ἔφευγαν πανικόβλητοι. Ἀπό τότε ἡ μοναχή Εὐδοκία ὑποστήριζε θερμά κι ἐργαζόταν τήν Προσευχή τοῦ Ἰησοῦ».

Ὁ Ἅγ. Ἰωάννης τῆς Κρονστάνδης δίδασκε: «Στήν ἀρρώστια ὁ ἄνθρωπος δέν κατορθώνει νά φλέγεται ἀπό πίστι καί ἀπό ἀγάπη πρός τό Θεό, διότι στίς θλίψεις καί στίς ἀσθένειες ἡ καρδιά ἀδυνατίζει. Ἐνῶ ἡ πίστι καί ἡ ἀγάπη ἀπαιτοῦν ἰσχυρή καί ἤρεμη καρδιά. Γι᾽ αὐτό καί δέν ἐπιτρέπεται νά ἀπελπιζώμασθε, ὅταν κατά τήν ἀρρώστια ἤ τή δοκιμασία μας, δέν μποροῦμε νά πιστεύουμε, ὅπως θά θέλαμε στό Θεό».

«Τό ἱερατικό, λειτουργικό μας ἔργο μᾶς ὑποχρεώνει στήν ἐπανάληψι τῶν ἴδιων προσευχῶν, ὅπως τό καθῆκον τοῦ κάθε χριστιανοῦ τόν ὑποχρεώνει στή συνεχῆ ἐκπλήρωσι τῶν ἴδιων ἠθικῶν ἐντολῶν. Δέν σταθεροποιεῖται ἡ ψυχή τόσο μέ τήν ποικιλία τῶν προσευχῶν, ὅσο μέ τήν ἐπανάληψι καί τήν ἐμπέδωσι τῶν ἴδιων προσευχῶν».

«Τά λόγια τῆς προσευχῆς, ὅταν προφέρωνται μέ πίστι καί συναίσθησι, εἶναι σάν τίς σταγόνες τῆς βροχῆς ἤ τίς νιφάδες τοῦ χιονιοῦ. Ἡ βροχή καί τό χιόνι ποτίζουν τή γῆ κι ἐκείνη βλασταίνει καί παράγει καρπούς. Ἔτσι καί ἡ πνευματική βροχή, τά λόγια τῆς προσευχῆς. Ποτίζουν τήν ψυχή κι ἐκείνη γονιμοποιεῖται καί μᾶς δίνει τούς καρπούς τῶν ἀρετῶν, ἰδιαίτερα ὅταν τά λόγια τῆς προσευχῆς συνοδεύωνται ἀπό βροχή δακρύων».

π. Παΐσιος: «Γιά τό θέμα τῆς αὐτοσυγκεντρώσεως λόγῳ τῆς ὀχλαγωγίας θά πρέπη καί τώρα νά κάνης αὐτό τό ὁποῖο ἔκανες στό σχολεῖο. Τότε δέν σέ πείραζε ἡ ὀχλαγωγία, ἀλλά τό μάθημά σου πρόσεχες νά μάθης στά διαλείμματα, χωρίς νά ἀκοῦς τί γίνεται, τί λένε γύρω σου οἱ ἄλλοι, φοβούμενος μή σοῦ χαλάση ὁ βαθμός ἤ μήπως δέν περάσης. Τό ἴδιο καί περισσότερο θά χρειάζεται τώρα, διότι δέν πρόκειται περί βαθμῶν, ἀλλά περί σωτηρίας ψυχῆς ἤ κολάσεως. Ἔχοντας αὐτά ὑπόψιν σου ὁ νοῦς δέν θά σκορπάη, ἀλλά θά συγκεντρώνεται στήν εὐχή».

«Οἱ παληές οἱ μηχανές ἤ τά ἁλυσοπρίονα ἔχουν ἕνα σκοινί μ᾽ ἕνα ξύλο στήν ἄκρη. Ὅταν, λοιπόν, θέλης νά τή βάλης μπροστά, τυλίγεις τό σκοινί στή μηχανή καί τραβᾶς μέ δύναμι. Ἡ μηχανή, ὅμως, δέν παίρνει μπροστά ἀμέσως. Ἀφοῦ προσπαθήσουμε μέ τό σκοινί λίγες φορές, καί τά παγωμένα λάδια, κατά κάποιο τρόπο, ξεπαγώσουν κάπως, τότε παίρνει μπροστά μόνη της καί δουλεύει πλέον συνέχεια, χωρίς καμμία προσπάθεια ἀπό μέρους μας.

Ἔτσι γίνεται καί μέ τό κομποσκοίνι: Τό χρησιμοποιοῦμε, ὄχι γιά νά μετρᾶμε πόσα κομποσκοίνια κάναμε καί νά καυχώμασθε γι᾽ αὐτό, ἀλλά νά προσπαθοῦμε νά προθερμαίνουμε τήν καρδιά μας, ἔτσι ὥστε νά τήν κάνουμε νά δουλεύη ἀσταμάτητα γιά τό Θεό».

«Εὐλογημένε, πῶς νά νοιώσης τήν προσευχή, ὅταν προηγουμένως εἶχες στηθῆ τόση ὥρα μπροστά στήν τηλεόρασι κι ἄκουγες τίς εἰδήσεις καί μετά ἔκλεισες τήν τηλεόρασι κι ἄρχισες τό ἀπόδειπνο; Καλό εἶναι νά μή βλέπης καθόλου τηλεόρασι. Ἄν, ὅμως, δῆς, τότε, ἀφοῦ τήν κλείσης, κάνε μιά προθέρμανσι πρῶτα στήν ψυχή σου διαβάζοντας ἕνα κεφάλαιο ἀπό τήν Ἁγία Γραφή ἤ ἕνα κείμενο ἀπό τούς Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας, μέ σκοπό, ἀφοῦ ἔχεις κατά κάποιο τρόπο μπῆ στόν “πνευματικό προθάλαμο”, νά μπῆς καί στό χῶρο τῆς προσευχῆς. Καί τότε θά δῆς πῶς θά νοιώθης τήν προσευχή τήν ὁποία θά κάνης! Μέ παγωμένη τήν ψυχή μας καί φορτωμένη τήν καρδιά μέ τά προβλήματα τῆς ἡμέρας δέν μποροῦμε νά συνομιλοῦμε μέ τό Δημιουργό μας, γιατί θά παρεμβάλλωνται ὅλα τά παράσιτα τῆς ἡμέρας».

«—…Στό στρατό ὅταν ἔκανε κρύο μᾶς ἔβαζαν νά κάνουμε σημειωτόν καί νά τραγουδᾶμε, αὐτό ἦταν γιά “συντήρησι” γιά νά μήν πάθουμε κρυοπαγήματα. Ἔτσι καί ἡ προσευχή πού δέν γίνεται μέ τήν καρδιά εἶναι γιά μᾶς μόνο, γιά τό λογισμό μας· δέν πάει παραπέρα.

—Κάνουμε προσευχή γέροντα καί ὁ νοῦς μας φεύγει ἀπό δῶ καί ἀπό κεῖ, γιατί;

—Διότι εἶναι προσευχή χωρίς πόνο! Γιά νά προσευχηθοῦμε μέ τήν καρδιά, πρέπει νά πονέσουμε. Ὅπως ὅταν κτυπήσουμε στό χέρι ἤ κάπου ἀλλοῦ μαζεύεται ὁ νοῦς μας στό σημεῖο ὅπου πονᾶμε, ἔτσι γιά νά μαζευθῆ ὁ νοῦς στήν καρδιά πρέπει νά πονέση ἡ καρδιά.

—Πῶς μποροῦμε νά διατηρούμασθε σ᾽ αὐτή τήν κατάστασι ὅταν δέν ἔχουμε κάποιο πρόβλημα, κάποιο πόνο;

—Νά κάνουμε τόν πόνο τοῦ ἄλλου δικό μας! Πρέπει ν᾽ ἀγαπήσουμε τόν ἄλλο, νά τόν πονέσουμε, γιά νά μπορέσουμε νά προσευχηθοῦμε γι᾽ αὐτόν. Νά βγοῦμε σιγά-σιγά ἀπό τόν ἑαυτό μας καί νά ἀρχίσουμε ν᾽ ἀγαπᾶμε, νά πονᾶμε καί τούς ἄλλους ἀνθρώπους, τήν οἰκογένειά μας πρῶτα καί ὕστερα τήν μεγάλη οἰκογένεια τοῦ Ἀδάμ, τοῦ Θεοῦ».

«Τά βράδυα προσπαθοῦν τά ταγκαλάκια νά μοῦ γκρεμίσουν τήν καλύβα. Κτυποῦν μέ κορμούς ἐπάνω ἀπ᾽ τή λαμαρίνα κι ἐγώ τότε ψέλνω ἀπό κάτω: “Τόν Σταυρόν σου προσκυνοῦμεν Δέσποτα καί τήν ἁγίαν σου Ἀνάστασιν ὑμνοῦμεν καί δοξάζομεν” καί πανικόβλητα φεύγουν».

«Ἡ προσευχή εἶναι τό πιό δυνατό ὅπλο ἀπ᾽ ὅλα. Ἄν βοηθάω ἤ ἐλευθερώνω ἕνα φυλακισμένο, δέν κάνω καί πολλά πράγματα. Ἡ προσευχή τόν σώζει ὄχι μόνο γι᾽ αὐτή τή ζωή, ἀλλά καί γιά τήν αἰώνια. Δέν εἶναι δουλειά τοῦ μοναχοῦ νά ἐπισκέπτεται τούς ἀρρώστους, ἀλλά νά προσεύχεται γιά τήν ψυχή τους. Στήν Ἐκκλησία ὑπάρχουν καί ἐκεῖνοι πού φροντίζουν τούς ἀρρώστους καί ἐκεῖνοι πού τούς συμπαραστέκονται. Ὁ μοναχός, ὅμως, εἶναι διαφορετικό πρᾶγμα. Μά ποιός εἶναι περισσότερο φυλακισμένος ἀπ᾽ τούς νεκρούς πού βρίσκονται στόν Ἅδη καί δέν μποροῦν πιά νά κάνουν τίποτε γιά νά μετανοήσουν; Ἐμεῖς, ὅμως, μποροῦμε νά τούς σώσουμε. Πρέπει νά προσευχώμασθε καί νά κάνουμε μετάνοιες γιά τούς νεκρούς! Τό ἴδιο καί γιά τούς ζωντανούς. Μόνο ἡ προσευχή μπορεῖ νά ἀναγκάση τό Θεό νά ἐπέμβη μέ τό ζόρι σέ μερικές καταστάσεις. Ὁ Θεός σέβεται τήν ἐλευθερία τοῦ ἀνθρώπου. Διαφορετικά ὁ διάβολος θά τοῦ ἔλεγε, “Αἴ, γιατί λειτουργεῖς μ᾽ αὐτό τόν τρόπο;”. Ἀντίθετα, ὅταν ἕνας χριστιανός προσεύχεται, ἀναγκάζει τό Θεό νά ἐπέμβη μέ τή βία, ἀκόμα καί ἐνάντια στήν ἐλευθερία αὐτοῦ τοῦ ταλαίπωρου πού ζῆ μέσα στήν ἁμαρτία!».

Ὁ Στάρετς Βαρσανούφιος τόνιζε: «Τήν ὥρα τῆς προσευχῆς μέ τό ὄνομα τοῦ Κυρίου Ἰησοῦ Χριστοῦ ἁγιάζεται ἀκόμη καί τό στόμα μας».

Ὁ Στάρετς Σέργιος ἔλεγε: «Ἄν ἡ προσευχή βρίσκεται μέσα μας, καθιστᾶ ἀδύνατη κάθε σαρκική ἁμαρτία. Κατά τόν ἴδιο τρόπο, ἡ σαρκική ἁμαρτία καθιστᾶ ἀδύνατη τήν προσευχή».

Ὁ μακαριστός Μητροπολίτης Χαλκίδος Νικόλαος Σελέντης ἀνέφερε: «Μ’ ἔμαθε νά προσεύχωμαι κατανυκτικά καί μέ δάκρυα μία ἁπλῆ γυναικούλα, πού κατοικοῦσε στό Πέραμα Πειραιῶς καί τήν ἀποκαλοῦσαν περιφρονητικά ὄχι μέ τ’ ὄνομά της, ἀλλά μέ τό παρατσούκλι “ἡ Αὐγουλοῦ”, γιατί πούλαγε φρέσκα αὐγά, νά ἐξοικονομήση τόν “ἄρτον τόν ἐπιούσιον”.

Ὡς περιοδεύων πέρασα μιά μέρα ἀπ’ τό φτωχικό της σπίτι, γιά νά εἰσπράξω μιά συνδρομή γιά τό περιοδικό ΖΩΗ. Ἡ ἴδια ἀπουσίαζε καί βρισκόταν ἐκεῖ τό παιδί της, πού διήρχετο τήν ἐφηβεία. Ἔκαιγε τό καντήλι στό εἰκονοστάσι κι ἔκανα στό παιδί τήν πρότασι ἄν ἤθελε μέχρι νά ᾽λθη ἡ μητέρα του νά προσευχηθοῦμε λιγάκι. Κάπως ἀδιάφορα κούνησε καταφατικά τό κεφάλι του καί εἶπε ἄς προσευχηθοῦμε. Ὅταν τελειώσαμε τήν προσευχή, μοῦ λέει κάπως χαριτολογώντας, ἄ, ἐσύ δέν ξέρεις νά προσευχηθῆς! Ἐγώ κατεπλάγην ἀπ’ τήν τολμηρή αὐτή παρατήρησι καί τόν ρώτησα νά μοῦ ἐξηγήση, πῶς κατά τή γνώμη του πρέπει νά προσεύχεται ἕνας Ὀρθόδοξος Χριστιανός; Ἐγώ, κύριε, μοῦ λέει δέν ξέρω Θεολογία, ἀλλά βλέπω τό παράδειγμα τῆς μητέρας μου, πού ὅταν προσεύχεται κραυγάζει συνεχῶς “Κύριε Ἐλέησον”, πέφτει συνεχῶς σέ μετάνοιες, κτυπάει τό στῆθος της καί τρέχουν ποτάμι τά δάκρυά της!

Μετά ἀπ’ αὐτή τήν ἀφήγησι, μεγάλωσε ἡ ἐπιθυμία μου νά γνωρίσω αὐτή τήν ὑπέροχη γυναῖκα καί νά διδαχθῶ κάτι ἀπ’ τή χαρισματική προσευχή της.

Ἐκείνη τή μέρα δέν ἦλθε κι ἀποχώρησα. Μιά ἄλλη μέρα πέρασα νά τή συναντήσω καί βρέθηκα μπροστά σέ μιά συγκλονιστική σκηνή προσευχομένου ἀνθρώπου. Ὁ ἄνδρας της, ὅπως ἔμαθα, ἦταν ἕνας μέθυσος κι ἀχαΐρευτος, πού τῆς ἔπαιρνε ὅ,τι οἰκονομοῦσε ἀπ’ τά αὐγά καί μπεκρόπινε. Ἐκείνη τή μέρα κατά τήν ὁποία πῆγα, ἀπ’ τό μεθύσι του τήν εἶχε ξυλοκοπήσει, τῆς εἶχε πάρει τά χρήματα καί τῆς εἶχε πετάξει τήν Καινή Διαθήκη μέσα στό πηγάδι! Ἐγώ δέ, τή βρῆκα γονατιστή στό πηγάδι νά προσεύχεται καί νά λέη: Χριστέ μου καί Παναγία μου Μεγαλόχαρη, τό βιβλίο μέ τά ἱερά γράμματα, τό ὁποῖο ἔρριξε ὁ ἄνδρας μου στό πηγάδι δέν τό ἔκανε ἀπό ἀσέβεια, ἀλλά ἦταν μεθυσμένος. Κάνε Παναγία μου τά ἱερά αὐτά Γράμματα, πού θά λειώσουν καί θά γίνουν ἕνα μέ τό νερό, νά τά πιῆ ὁ ἄνδρας μου, νά μετανοήση, νά ἐξομολογηθῆ καί νά σωθῆ, νά μήν πάη στήν κόλασι, Χριστουλάκη μου, γιατί ὁ κόσμος μέ ἔχει γιά καλή, ἐνῶ ἐγώ ἡ τρισάθλια ἔχω πολλά ἀθεράπευτα πάθη κι ἁμαρτίες!

Μέ μικρές παραλλαγές θά λέγαμε, πώς ἡ προσευχή αὐτῆς τῆς ἀνώνυμης γυναικούλας τοῦ πλήθους μοιάζει μ’ ἐκείνη τοῦ τσαγκάρη τῆς Αἰγύπτου, στόν ὁποῖο ἔστειλε ὁ Ἄγγελος τοῦ Θεοῦ τό Μέγα Ἀντώνιο γιά νά διδαχθῆ τήν ταπεινοφροσύνη».

Γράφει ὁ Μητροπολίτης Anthony Bloom: «Ἡ γνῶσι τοῦ Θεοῦ μπορεῖ νά προσληφθῆ καί νά προσφερθῆ μόνο μέσα στήν κοινωνία μέ τό Θεό, μόνο ὅταν μοιραζώμασθε μέ τό Θεό αὐτό τό ὁποῖο Ἐκεῖνος εἶναι, καί μόνο μέχρι τοῦ σημείου στό ὁποῖο Ἐκεῖνος μᾶς ἐπιτρέπει μιά τέτοια κοινωνία… Ὁ Ἅγ. Μάξιμος χρησιμοποιεῖ τό παράδειγμα ἑνός ξίφους πού πυρακτοῦται. Τό ξίφος δέν γνωρίζει ποῦ ἡ φωτιά τελειώνει καί ἡ φωτιά δέν γνωρίζει ποῦ τό ξίφος ἀρχίζει, οὕτως ὥστε κάποιος μπορεῖ, καθώς λέει, νά κόψη μέ τή φωτιά καί νά κάψη μέ τό σίδηρο… Κατά τόν ἴδιο, ἐπίσης, τρόπο ὅταν εἰσερχώμασθε στή γνῶσι τοῦ Θεοῦ, δέν ἐμπεριέχουμε τό Θεό, ἀλλά ἐμπεριεχόμασθε σ᾽ Αὐτόν, κι ἐμεῖς οἱ ἴδιοι γινόμασθε, σ᾽ αὐτή τή συνάντησι μέ τό Θεό, ἀσφαλεῖς μέσα στήν ἀπεραντοσύνη Του».

Ὁ Ἐπίσκοπος Διοκλείας Κάλλιστος Ware σημειώνει γιά τίς ὁμοιότητες καί τίς διαφορές μεταξύ Ὀρθοδοξίας καί θρησκειῶν: «Καταπληκτικές ὁμοιότητες ὑπάρχουν μεταξύ τῶν φυσικῶν μεθόδων τίς ὁποῖες συνιστοῦν οἱ Βυζαντινοί Ἡσυχαστές καί αὐτῶν τίς ὁποῖες χρησιμοποιοῦν στήν Ἰνδική yoga καί τό [μουσουλμανικό] Σουφισμό. Μέχρι ποιό σημεῖο οἱ ὁμοιότητες εἶναι τό ἀποτέλεσμα μιᾶς ἁπλῆς συμπτώσεως, μιᾶς ἀνεξάρτητης ἄν καί ἀνάλογης ἀναπτύξεως σέ δύο χωριστές παραδόσεις;… Ἕνα σημεῖο, πάντως, δέν θά πρέπη νά ξεχασθῆ. Μαζί μέ τίς ὁμοιότητες ὑπάρχουν, ἐπίσης, καί διαφορές. Ὅλες οἱ εἰκόνες ἔχουν πλαίσια καί ὅλα τά πλαίσια τῶν εἰκόνων ἔχουν μερικά κοινά χαρακτηριστικά· κι, ὅμως, οἱ εἰκόνες μέσα στά πλαίσια ἴσως νά εἶναι ὁλότελα διαφορετικές. Αὐτό πού ἐνδιαφέρει εἶναι ἡ εἰκόνα, ὄχι τό πλαίσιο. Στήν περίπτωσι τῆς Εὐχῆς τοῦ Ἰησοῦ, οἱ φυσικές ἀσκήσεις εἶναι σάν τό πλαίσιο, ἐνῶ ἡ νοητική ἐπίκλησι τοῦ Χριστοῦ εἶναι ἡ εἰκόνα μέσα στό πλαίσιο. Τό “πλαίσιο” τῆς Εὐχῆς μοιάζει, βεβαίως, μέ διάφορα μή Χριστιανικά “πλαίσια”, ἀλλά αὐτό δέν θά πρέπη νά μᾶς ἀποσπᾶ τήν προσοχή ἀπό τή μοναδικότητα τῆς εἰκόνος πού περικλείεται, ἀπό τό χαρακτηριστικά χριστιανικό περιεχόμενο τῆς προσευχῆς. Τό οὐσιῶδες σημεῖο στή Νοερά Προσευχή δέν εἶναι ἡ πρᾶξι τῆς ἐπαναλήψεως αὐτή καθ᾽ ἑαυτήν, οὔτε τό πῶς καθόμασθε ἤ ἀναπνέουμε, ἀλλά σέποιόν μιλᾶμε καί στήν περίπτωσι αὐτή οἱ λέξεις ἀπευθύνονται ξεκάθαρα στόν Ἐνσαρκωμένο Σωτῆρα Ἰησοῦ Χριστό, Υἱό τοῦ Θεοῦ καί Υἱό τῆς Μαρίας».

Ὁ Μητροπολίτης Ναυπάκτου Ἱερόθεος γράφει: «Ἡ “εὐχή” λέγεται “εὐχή” τοῦ Ἰησοῦ, ἀλλά βρίσκεται σέ μία Τριαδολογική βάσι. Ἄλλωστε ὁ Χριστός, “εἷς ὤν τῆς Ἁγίας Τριάδος”, δέν ὑπάρχει ποτέ ἄνευ τοῦ Πατρός καί τοῦ Ἁγίου Πνεύματος καί ἀποτελεῖ μέ τά ἄλλα Πρόσωπα “Τριάδα ὁμοούσιον καί ἀχώριστον”. Ἡ Χριστολογία συνδέεται στενά μέ τήν Τριαδολογία. Ἄς ἔλθω στό θέμα τῆς “εὐχῆς”. Ὁ Πατήρ ὁ οὐράνιος διά τοῦ ἀγγέλου ἔδωσε παραγγελία στόν Ἰωσήφ νά ὀνομάση τό Χριστό Ἰησοῦ: “… καί καλέσεις τό ὄνομα αὐτοῦ Ἰησοῦν…”(Μθ 1, 21). Ὁ Ἰωσήφ, κάνοντας ὑπακοή στόν Πατέρα, κάλεσε τόν υἱό τῆς Παρθένου, Ἰησοῦ. Ἀκόμη, σύμφωνα μέ τό Πνεῦμα τό Ἅγιον, πού φώτισε τόν ἀπ. Παῦλο, “οὐδείς δύναται εἰπεῖν Κύριον Ἰησοῦν εἰ μή ἐν Πνεύματι Ἁγίῳ”(Α´ Κορ 12, 3). Ἄρα, λέγοντας τήν “εὐχή” “Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ, Υἱέ τοῦ Θεοῦ, ἐλέησόν με”, ἀναγνωρίζουμε τόν Πατέρα καί κάνουμε ὑπακοή σ᾽ Αὐτόν κι ἐπιπλέον αἰσθανόμασθε τίς ἐνέργειες καί τήν κοινωνία τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. Οἱ Πατέρες, φωτισθέντες ἀπ᾽ τό Ἅγιο Πνεῦμα, μᾶς εἶπαν ὅτι “Ὁ Πατήρ δι᾽ Υἱοῦ ἐν Πνεύματι Ἁγίῳ ποιεῖ τά πάντα”. Ὅλη ἡ Ἁγία Τριάδα δημιούργησε τόν κόσμο κι ἔπλασε τόν ἄνθρωπο καί πάλι ὅλη ἡ Ἁγία Τριάδα ἀναδημιούργησε καί ἀνέπλασε τόν ἄνθρωπο καί τόν κόσμο. “Ὁ Πατήρ ηὐδόκησεν (: θέλησε), ὁ Λόγος σάρξ ἐγένετο” καί “ἐγένετο σάρξ” “ἐκ Πνεύματος Ἁγίου”. Δηλ. ἡ ἐνανθρώπησι τοῦ Χριστοῦ ἔγινε “εὐδοκίᾳ τοῦ Πατρός καί συνεργίᾳ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος”. Γι᾽ αὐτό καί λέμε ὅτι ἡ σωτηρία τοῦ ἀνθρώπου καί ἡ πρόσκτησι τῶν θείων Χαρίτων εἶναι κοινή ἐνέργεια τῆς Παναγίας Τριάδος».

«Εἶπε πάλι ἄλλος:

—Ἡ ὑπερηφάνειά μας κάνει κουφό τό Θεό».

Ὁ Γέροντας Ἐφραίμ ὁ Φιλοθεΐτης ἔλεγε:

«Στίς Ἀκολουθίες αὐτός [ὁ δαιμονισμένος] δέν πήγαινε μέσα μέ τούς πατέρες, παρά γύριζε ἔξω μέ τό κομποσχοίνι στά βράχια· καί φώναζε συνεχῶς τήν εὐχή: Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ, ἐλέησόν με! Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ, ἐλέησόν με! Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ, ἐλέησόν με! Ἀντιβοοῦσε ὁ τόπος. Εἶχε λάβει πεῖρα πόσο ἡ εὐχή καίει τό δαίμονα. Καί ἐκεῖ πού τριγυρίζοντας τά βράδια ἔλεγε ἀσταμάτητα τήν εὐχή, ξαφνικά ἄλλαζε ἡ φωνή του καί ἄρχιζε ὁ δαίμονας· —Σκάσε, σοῦ εἶπα, σκάσε! Μ᾽ ἔσκασες! Τί κάθεσαι ἐδῶ ἔξω καί γυρίζεις τά βράχια καί μουρμουρίζεις; Πήγαινε μέσα μέ τούς ἄλλους καί ἄφησε αὐτό τό μουρμουρητό. Τί λές καί ξαναλές τά ἴδια καί τά ἴδια μέρα-νύκτα, καί δεν τό καταλαβαίνεις; Καί ὅταν περνοῦσε ἡ ὥρα τοῦ πειρασμοῦ ἐκεῖνος πάλι τήν εὐχή μέ τό κομποσχοίνι: Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ, ἐλέησόν με! Εἶχε καταλάβει πολύ καλά αὐτό τό ὁποῖο ὁ διάβολος νόμιζε ὅτι δέν μποροῦσε νά καταλάβη. Καί ἦταν ἕνας πόνος ψυχῆς καί μία ἐλπίδα νά τόν βλέπης νά ὑποφέρη, νά ἀγωνίζεται, νά ὑπομένη. Τέλος ἔμεινε καιρό μαζί μας καί ἀρκετά βελτιωμένος ἔφυγε. Καί δέν τόν ξαναείδαμε. Ὁ Θεός γνωρίζει τί ἀπέγινε».

• Δίδασκε ὁ π. Πορφύριος: «Ἡ δύναμι τῶν πολλῶν πολλαπλασιάζεται, σάν νά βλέπουν ἕνα ὡραῖο πρᾶγμα καί τό κοιτάζουν ὅλοι μαζί μέ λαχτάρα. Αἴ, ἡ ὅρασί τους, πού σμίγει σ᾽ αὐτό τό ὡραῖο, τούς ἑνώνει. Παράδειγμα, ἡ λύτρωσι τοῦ Ἀποστόλου Πέτρου ἀπ᾽ τή φυλακή: “Προσευχή δέ ἦν ἐκτενής γινομένη ὑπό τῆς ἐκκλησίας”(Πρξ 12, 5). Αὐτή ἡ προσευχή ἔβγαλε τόν Πέτρο ἀπ᾽ τά δεσμά τῆς φυλακῆς».

• Ἐπίσης: «Θά ἔρχεσαι στό ἐσωτερικό κέντρο τοῦ κεφαλιοῦ σου καί μέσα ἐκεῖ ἀκριβῶς, θά λές τό “Κύριε Ἱησοῦ Χριστέ Υἱέ καί Λόγε τοῦ Θεοῦ τοῦ Ζῶντος Ἐλέησόν με” ἤ τό “Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ Ἐλέησόν με”, μέ πολύ ἠρεμία, ἁπαλότητα καί γλυκύτητα . Νά μή ταράζεσαι ἀπό τίς διάφορες εἰκόνες τίς ὁποῖες θά σοῦ φέρνη ὁ πονηρός, οὔτε νά βιάζεσαι νά λές τίς λέξεις αὐτές, καί νά προσέχης καλά τό νόημά τους. Εἶναι ἔτσι σάν νά κτυπᾶ ἐκεῖ μέσα μιά καμπάνα πολύ δυνατά πρός τά ἐσωτερικά τοιχώματα τοῦ ἐγκεφάλου. Τότε οἱ ἐξωτερικοί λογισμοί τοῦ πονηροῦ δἐν μποροῦν νά μποῦν μέσα, γιατί ἐξοστρακίζονται καί ὠφελεῖσαι τά μέγιστα. Νά μή δίνης σημασία στίς διάφορες εἰκόνες τίς ὁποῖες θά βλέπης, νά μήν τίς ἀπωθῆς μέ ἀπότομο τρόπο, ἀλλά ἤρεμος καί πρᾶος νά συνεχίζης νά λές αὐτή τήν εὐχή».

Ὁ Γέροντας Ἀρσένιος Μπόκα δίδασκε: «Δέν φωτίζει τό καντήλι δίχως τό λάδι, οὔτε καί ἡ προσευχή χωρίς τήν ἀγάπη. Ὁ καπνός τοῦ θυμιάματος δέν ἀνεβαίνει ψηλά, χωρίς τό ἀναμμένο κάρβουνο, οὔτε καί ἡ προσευχή ἀνεβαίνει στό Θεό, χωρίς τήν ἀγάπη».

Ὁ π. Στέφανος Ἀναγνωστόπουλος γράφει: «Τό ὑποσυνείδητο εἶναι σάν ἕνα καζάνι. Ἄν στό καζάνι αὐτό βάλουμε νά βράση τό καυτό ὕδωρ τοῦ Ὀνόματος τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ καί ἄν αὐτό βράση πολύ, τότε δέν θά τολμήση ὁ διάβολος νά βάλη μέσα τό χέρι του, γιά νά βγάλη εἰκόνα ἡ φαντασία. Τί χρειαζόμασθε, λοιπόν; Πύκνωσι τῆς μνήμης τοῦ Θεοῦ μέσα μας. Καζάνι, πού βράζει, μπορεῖ νά χαρακτηρισθῆ κυρίως ὁ νοῦς, πού κρατεῖ τ᾽ Ὄνομα τοῦ Ἰησοῦ κι ἔτσι δέν μπορεῖ νά βάλη τό χέρι του ὁ πονηρός μέσα, γιατί θά ζεματισθῆ ἀπ᾽ τήν εὐχή καί θά σηκωθῆ νά φύγη».

• Ἀναφέρει καί ἡ Μοναχή Καλλίστη: «Ὁ Γέροντας Παναῆς Χατζηϊωνᾶς ἦταν ἄνθρωπος τῆς προσευχῆς. “Θέλεις νά προσευχηθῆς;”, μᾶς ἔλεγε. “Πρέπει νά κάνης ἐγκατάστασι. Χωρίς ἐγκατάστασι, δέν μπορεῖς ν᾽ ἀνοίξης τό κουμπί καί ν᾽ ἀνάψη τό φῶς. Ἐνῶ, ὅταν κάνης ἐγκατάστασι, ἔτσι κι ἀγγίζης τό κουμπί, ἀρχίζεις ν᾽ ἀνεβαίνης στόν οὐρανό”.

Ἔτσι ἔβλεπε τή διαρκῆ σύνδεσί μας μέ τό Θεό. Ὅπως, ἀκριβῶς, μέσῳ μιᾶς ἠλεκτρικῆς ἐγκαταστάσεως, εἴμασθε συνεχῶς συνδεδεμένοι μέ τόν τόπο παροχῆς τοῦ ρεύματος κι ἔτσι ἔχουμε πάντοτε φῶς. Καί συμπλήρωνε: “Νά βάλης τά σύρματα, νά βάλης τίς λάμπες καί τό μόνο, πού θά χρειάζεται μετά, θά εἶναι ν᾽ ἀγγίζης τό κουμπί”».

Ὁ Φιλλανδός Ὀρθόδοξος Τito Colliander γράφει: «Ὁ προσευχόμενος προχωρεῖ μέ τήν προσευχή του πρός τό Δημιουργό τῆς δημιουργίας. Ἡ ἀγάπη του δέν κατευθύνεται στή θερμότητα, ἀλλά στήν πηγή τῆς θερμότητος· ὄχι στίς λειτουργίες τῆς ζωῆς, ἀλλά στήν πηγή τῆς ζωῆς· ὄχι στό ἐγώ του, ἀλλά στήν πρώτη ἀρχή, πού ἔδωσε τή συνείδησι τοῦ ἐγώ, στό Δημιουργό τῆς ὑπάρξεως».

«Ἡ προσευχή εἶναι ἕνα κτήριο, πού συνήθως ἀφήνουμε μιά πλευρά του μισοκτισμένη. Εἶναι ἡ πλευρά τῆς εὐχαριστίας. Φροντίζουμε νά εἶναι πλήρης ἡ πλευρά τῆς δοξολογίας καί οἱ ἄλλες πλευρές τῶν αἰτημάτων μας, ἀλλά ξεχνοῦμε συχνά νά συμπληρώνουμε τίς εὐχαριστίες τίς ὁποῖες ὀφείλουμε στόν Κύριο γιά ὅσα καλά —γνωστά ἤ ἄγνωστά μας— πήραμε ἀπ᾽ τήν ἀγαθότητά Του.

Ἄς πάρουμε, λοιπόν, τίς πέτρες τῆς καλῆς μνήμης, τή λάσπη τῶν δακρύων καί τό μυστρί τῆς εὐγνωμοσύνης κι ἄς συμπληρώσουμε τόν τοῖχο τῆς “εὐχαριστίας”».

«Θά ἦταν ἀσφαλῶς χίμαιρα γιά ἕνα ζωγράφο νά ζωγραφίζη χωρίς χρώματα, γιά ἕνα συγγραφέα νά γράφη χωρίς πέννα καί χαρτί, γιά ἕνα γλύπτη νά σκαλίζη χωρίς σμίλη, γιά ἕνα στρατιώτη νά πολεμᾶ χωρίς ὅπλο, γιά ἕναν ἀοιδό νά τραγουδᾶ χωρίς γλῶσσα, γιά ἕνα βασιλιᾶ νά κυβερνᾶ χωρίς νόμους, γιά ἕνα ποιητή νά γράφη ποιήματα χωρίς… λέξεις.

Τό ἴδιο εἶναι χίμαιρα γιά ἕνα Χριστιανό νά νομίζη ὅτι μπορεῖ νά εἶναι Χριστιανός χωρίς νά προσεύχεται».

«Ἄν ἡ προσευχή δέν βγάλη τήν ἁμαρτία ἀπ᾽ τή ζωή σου, τότε ἡ ἁμαρτία θά βγάλη τήν προσευχή ἀπ᾽ τό ὁπλοστάσιό σου».

Ὁ πολυδοκιμασθείς Ἀναστάσιος Μ. γράφει: «Τόν ἐχθρό μας νά τόν φέρνουμε στό ὕψος κι ἐμεῖς στά πόδια του νά παρακαλοῦμε τό Θεό νά τόν συγχωρέση· νά δίνης ἐκτίμησι στόν ἐχθρό. Στό ὕψος νά τούς βάλουμε κι ἐμεῖς νά εἴμασθε στά πόδια τῶν ἐχθρῶν μας… Ὅσο πιστεύης στό Θεό τόσο δέν θέλης νά χαλάσης τήν ψυχή τοῦ ἄλλου. Δέν λέει προσευχηθῆτε γιά ὅσους σᾶς κατατρέχουν;…

Ἐμένα μέ κύκλωσαν ἀδικίες κι ἔκανα προσευχή. Ὅταν ἔβλεπα ἀδικία καί δέν μποροῦσα νά τή σταματήσω γονάτιζα καί φώναζα συγχώώώώρεσέ με Κύριε… Ἔτσι μοῦ περνοῦσε ἡ στενοχώρια… Γιατί οἱ προσευχές φθάνουν ἐπάνω. Οἱ προσευχές τά πάντα τά λειώνουν κι ἀμέσως προλαβαίνει ἡ καλωσύνη τοῦ Θεοῦ».

Ἡ Βασιλική Φωτοπούλου-Παλαιοῦ σημειώνει: «Δέν χρειάζεται Fax οὔτε Τelex

οὔτε ἄλλη τηλεφωνική

ἤ δορυφορική ἐπικοινωνία.

Δέν χρειάζεται εἰδικό ραντεβού

ἀπ᾽ τόν “ἰδιαίτερο”.

Οὔτε κἄν ὁρισμένη ὥρα

γιά νά Σοῦ μιλήσουμε.

Κι ἄς εἶσαι ὁ Βασιλεύς

τῶν βασιλέων.

Μόνο… μιά φωνή “ἐκ βαθέων”

χρειάζεται…».

«Ὁ μεγάλος ρῶσος λογοτέχνης L. Tolstoy στό βιβλίο του Παιδικά, Ἐφηβικά καί Νεανικά χρόνια περιγράφει μιά ἐμπειρία του ἀπό τά παιδικά του χρόνια, πού ἔμεινε βαθειά χαραγμένη στήν ψυχή του.

Φιλοξενοῦσαν συχνά στό σπίτι τους ἕναν ἄνθρωπο πολύ πονεμένο, πού ἐλάχιστες “ἄσπρες” μέρες εἶχε δεῖ στή ζωή του. Σέ μιά ἀπό αὐτές τίς ἐπισκέψεις, ὁ Tolstoy μαζί μέ τά μικρά του ἀδέλφια, παρακολούθησαν κρυφά τό γέροντα πού προσευχόταν στό δωμάτιο τό ὁποῖο τοῦ εἶχαν παραχωρήσει. Καί περιγράφει ὡς ἑξῆς τήν ἀνεξίτηλη σφραγίδα τήν ὁποία ἄφησε πάνω του αὐτή ἡ ἐμπειρία:

“Σταυρώνοντας τά μεγάλα του χέρια στό στῆθος, ὁ Γκρίσα, στεκόταν πρῶτα σιωπηλός μέ σκυμμένο τό κεφάλι μπροστά στίς εἰκόνες. Μετά ἔπεσε στά γόνατα καί ἄρχισε νά προσεύχεται. Στήν ἀρχή ἀπάγγειλε σιγαλά γνωστές προσευχές· μετά τίς ἐπανελάμβανε δυνατότερα. Μετά ἄρχισε νά προσεύχεται μέ δικά του λόγια. Προσευχήθηκε γιά ὅλους τούς εὐεργέτες του (ἔτσι ἀποκαλοῦσε αὐτούς πού τόν φιλοξενοῦσαν)· ἀνάμεσα σ᾽ αὐτούς καί γιά τήν μητέρα μας καί γιά μᾶς.

Προσευχήθηκε γιά τόν ἑαυτό του, ζητώντας ἀπό τό Θεό νά συγχωρήση τίς προηγούμενες ἁμαρτίες του· καί μετά συνέχισε νά ἐπαναλαμβάνη: Θεέ μου, συγχώρεσε τούς ἐχθρούς μου. Μετά συνέχισε νά ἐπαναλαμβάνη πολλές φορές: Κύριε, ἐλέησέ με· ἀλλά κάθε φορά μέ ἀνανεωμένη δύναμι καί μέ θέρμη.

Μετά εἶπε: Συγχώρεσέ με, Κύριε, καί δίδαξέ με, πῶς νά ζῶ. Καί τό εἶπε μέ τόση ἁπλότητα καί πίστι σάν νά περίμενε μιά ἄμεση ἀπάντησι στό αἴτημά του. Καί ἔπειτα τό μόνο τό ὁποῖο μπορούσαμε νά ἀκούσουμε, ἦταν λυπητερά ἀναφυλλητά. Σέ λίγο σηκώθηκε στά γόνατά του, σταύρωσε τά χέρια του στό στῆθος καί ἔμεινε σιωπηλός…

Καί ξαφνικά ἀναφώνησε: Γενηθήτω Κύριε, τό θέλημά Σου! Καί πέφτοντας μέ τό μέτωπο στό πάτωμα ἄρχισε πάλι νά κλαίη μέ λυγμούς σάν παιδί…”.

Καί συνεχίζει ὁ Tolstoy:

“Πολλές ἀναμνήσεις τοῦ παρελθόντος ἔχουν χάσει τή σημασία τους γιά μένα· ἀκόμη καί ὁ Γκρίσα ὁ προσκυνητής ἔχει ἀπό καιρό τελειώσει τό τελευταῖο του ταξίδι. Ἀλλά ἡ ἐντύπωσι, τήν ὁποία μοῦ ἔκανε ἐκείνη ἡ βραδυνή προσευχή του, δέν θά ξεθωριάση ποτέ!

Ὠ ἀληθινέ Χριστιανέ Γκρίσα! Ἡ πίστι σου ἦταν τόσο δυνατή πού ἔνοιωθες ζωντανή τήν παρουσία τοῦ Θεοῦ. Ἡ ἀγάπη σου γιά τό Θεό ἦταν τόσο μεγάλη, πού οἱ λέξεις ξεχύνονταν ἀπό τά χείλη σου ἀπό μόνες τους, χωρίς νά τίς μετρᾶς μέ τή λογική σου. Καί τί ὑπέροχη δοξολογία πρόσφερες, γιά νά δοξάσης τό μεγαλεῖο τοῦ Θεοῦ, ὅταν —μή βρίσκοντας λέξεις μέσα στόν πόνο σου— ἔπεσες κλαίγοντας στό πάτωμα καί φώναξες: Γενηθήτω, Κύριε τό θέλημά σου!”.

Εἴμασθε εὐγνώμονες στό μεγάλο Tolstoy γιά τήν “μαγνητοσκόπησι” αὐτῆς τῆς συγκλονιστικῆς προσευχῆς τοῦ ἁπλοϊκοῦ γέροντα προσκυνητῆ. Καί εἶναι κρίμα, πού ὁ τραγικός συγγραφέας, φυλακισμένος στόν ἑωσφορικό ἐγωϊσμό του, δέν φρόντισε ποτέ νά ἀξιοποιήση σωστά τό μάθημα τῆς προσευχῆς, τό ὁποῖο πῆρε ἀπό τόν ἀγράμματο χωρικό.

Τουλάχιστον ἔκανε τήν πολύ σωστή διαπίστωσι ὅτι οἱ λέξεις “Γενηθήτω τό θέλημά Σου”, εἶναι ἡ πιό ὑπέροχη δοξολογία τοῦ Θεοῦ».

«Ἕνας γέρος βαρκάρης πήγαινε βόλτα μέ τή βάρκα του ἕνα νέο. Στά κουπιά τῆς βάρκας του εἶχε γραμμένο στό ἕνα τή λέξι: Προσευχή καί στό ἄλλο τή λέξι: Ἐργασία.

Στ᾽ ἀνοικτά ὁ νέος λέει σαρκαστικά στό γέρο:

—Πᾶς πολύ ἀργά· ὅποιος ἐργάζεται δέν ἔχει ἀνάγκη νά προσεύχεται.

Ὁ γέρος δέν ἀπάντησε, μόνο ἄφησε τό κουπί πού εἶχε τή λέξι προσευχή καί ἄρχισε νά κωπηλατῆ μόνο μέ τ᾽ ἄλλο. Κωπηλατοῦσε… κωπηλατοῦσε καί ἡ βάρκα γυρνοῦσε πάντα στό ἴδιο μέρος.

Ἔτσι ὁ νέος εὔκολα κατάλαβε ὅτι μέ τό κουπί τῆς ἐργασίας χρειάζεται καί τό κουπί τῆς προσευχῆς καί αὐτά τά δύο δέν χωρίζονται».

«Ξέρετε τί εἶναι λάθος μέ τόν κόσμο σήμερα; Ὑπάρχουν πολλοί θεολόγοι καί θεολογοῦντες καί λίγοι ἄνθρωποι τῶν γονάτων τῆς προσευχῆς».

«Ρωτήσανε κάποτε ἕνα σοφό ἄνθρωπο τοῦ Θεοῦ· “ποιά εἶναι ἡ τελεία προσευχή”; Κι ἐκεῖνος ἀπάντησε:

Τέλεια προσευχή εἶναι ἐκείνη πού ἔχει τή θέρμη τῆς ἐπικλήσεως τοῦ Βαρτιμαίου, τήν ἐπιμονή τῶν λόγων τῆς Χαναναίας καί τήν πίστι τοῦ ἑκατοντάρχου».

«Ὁ Θεός ἐνδιαφέρεται περισσότερο νά μᾶς κάνη αὐτό πού πρέπει νά εἴμασθε, παρά νά μᾶς δώση ἐκεῖνο πού ἐμεῖς νομίζουμε ὅτι θά πρέπη νά ἔχουμε».

Γράφει ὁ π. Αnthony Βloom: «Πολλές φορές οἱ ἄνθρωποι προσεύχονται καί νομίζουν ὅτι ἀπευθύνονται σέ ἄδειο οὐρανό· πολύ συχνά συμβαίνει αὐτό ἐπειδή ἡ προσευχή τους εἶναι χωρίς νόημα, παιδαριώδης.

Θυμᾶμαι τήν περίπτωσι ἑνός ἡλικιωμένου ἀνθρώπου πού μοῦ ἔλεγε ὅτι ὅταν ἦταν παιδί, προσευχόταν πολλούς μῆνες γιά νά τοῦ δώση ὁ Θεός τό καταπληκτικό δῶρο τό ὁποῖο ὁ θεῖος του κατεῖχε —δηλαδή κάθε βράδυ νά βγάζη τά δόντια του ἀπό τό στόμα του καί νά τά βάζη σ᾽ ἕνα ποτήρι νερό— καί ὅτι ἀργότερα ἦταν τρομερά εὐτυχισμένος διότι ὁ Θεός δέν τοῦ ἐξεπλήρωσε τήν ἐπιθυμία του. Συχνά οἱ προσευχές μας εἶναι τόσο παιδιάστικες, ὅπως αὐτή, καί φυσικά δέν ἱκανοποιοῦνται».

«Καθώς κάποτε ὁ Χριστός “οὐκ ἀπεκρίθη λόγον” στή Χαναναία, ἔτσι καί σέ μᾶς ὁ Θεός δέν ἀποκρίνεται. Ὁ Θεός σιγᾶ. Σιγᾶ, ὅταν σ᾽ ὅλη τους τή ζωή ὁ Ζαχαρίας καί ἡ Ἐλισάβετ τοῦ ζητοῦν τέκνο. Σιγᾶ, ἐνῶ ἐπί τρεῖς ὁλόκληρους αἰῶνες ἡ καταδιωκόμενη Ἐκκλησία περιμένει τήν ἀπολύτρωσι. Ὁ Θεός σιγᾶ. Ἀλλά δέν εἶναι ἀδράνεια, ἀγαπητοί, ἡ σιγή. Τόσα πράγματα ἐνῶ σιγοῦν ἐκτελοῦν τίς μεγαλύτερες ἐργασίες! Ὁ σπόρος πού δρᾶ ἀπαρατήρητος στά βάθη τῆς γῆς, οἱ χημικές ἀναλύσεις καί συνθέσεις πού διαμορφώνουν ὁλόκληρα ἐργαστήρια ἀλχημείας στά σπλάγχνα της, ἡ τεράστια κίνησί γύρω ἀπό τόν ἥλιο, οἱ ἀδιάκοποι στροβιλισμοί παμμεγίστων σφαιρῶν καί συστημάτων στό ἄπειρο κενό, ὅλα αὐτά σιγοῦν καί ὁ ἐλάχιστος κρότος τους δέν ἀκούγεται· ἀλλά ποιός θά παρέβαλλε πρός τίς ἐνέργειές τους τίς βοές ἑνός κενοῦ βαρελιοῦ; Ὅσο εὐθύτερος σπεύδει πρός τόν ὠκεανό ὁ ποταμός, τόσο πιό ἀνωφελής εἶναι, καί ὅσο περισσότερο θλᾶται δεξιά καί ἀριστερά καί διαγράφει ρεῦμα ἑλικοειδές ἀνάμεσα στίς πεδιάδες, καί καθυστερεῖ νά βυθισθῆ στή θάλασσα, τόσο περισσότερο εὐεργετικός εἶναι σέ μεγαλύτερες ἐκτάσεις. Ἐκεῖνα τά πλοῖα ἔρχονται φορτωμένα μέ πλούσια ἐμπορεύματα, ὅσα ἔρχονται ἀπό μακρυνές χῶρες καί ὕστερα ἀπό πολύμηνα ταξίδια, ἐνῶ ὅσα ἔρχονται ἀπό τά γειτονικά λιμάνια μᾶς φέρνουν λεμόνια καί καρπούζια. Σιγᾶ, λοιπόν, καί καθυστερεῖ ὁ Θεός; Σιγᾶ καί καθυστερεῖ γιά νά πληρώση μέ τόν τόκο. Τί Τοῦ ζητοῦν ὁ Ζαχαρίας καί ἡ Ἐλισάβετ; Τέκνο; Ἀλλ᾽ Αὐτός ἀργεῖ γιά νά τούς προσφέρη ὄχι ἁπλῶς τέκνο, ἀλλά τό μέγιστο τῶν προφητῶν. Καί τί Τοῦ ζητᾶ ἡ καταδιωκόμενη Ἐκκλησία; Ἀπολύτρωσι ἀπό τούς φονιάδες της; Ἀλλ᾽ Αὐτός θά στείλη τήν ἀπάντησί Του μετά ἀπό τρεῖς αἰῶνες, γιά νά τήν ἀνεβάση καί στούς θρόνους τῶν Καισάρων. Ἄλλωστε, εἶναι ἀνάγκη νά μάθη αὐτός πού ζητᾶ τί θέλει καί ἀπό Ποιόν λαμβάνει καί πόσο ὀφείλει νά εὐγνωμονῆ καί ποῦ νά προσκολλᾶται σάν σέ βράχο ἀρραγῆ καί πῶς νά καλλιεργῆ τίς ἐλπίδες του στό Θεό καί μέ ποιό τρόπο νά τροχίζη τήν πίστι του ἀδάμαστη, τά ὁποῖα δέν θά ἀπολάμβανε, ἐάν ἀμέσως καί σάν ἀπό μηχανῆς ὁ οὐρανός συμβιβαζόταν σύμφωνα μέ τίς θελήσεις του. Αὐτά, λοιπόν, ἔχοντας ὑπόψιν, ἀγαπητέ, μή ἀποκάμης καί νά μήν ἀποθαρρύνεσαι στίς προσευχές σου. Κτύπα τόν χάλυβα καί μιά φορά καί δυό καί τρεῖς καί δέκα, μέχρι νά ἀναδοθοῦν ἀπ᾽ αὐτόν οἱ σπινθῆρες τοῦ θείου. Κτύπα τή θύρα ὄχι ὅπως οἱ ἀλῆτες, οἱ ὁποῖοι κτυποῦν τίς γειτονικές θύρες καί φεύγουν, διότι θέλουν ἁπλῶς νά παίξουν, ἀλλά κροῦε σπουδαῖα καί κροῦε καί πάλι κροῦε, μέχρι νά ἀνοίξη ὁ οἰκοδεσπότης καί λάβης τήν ἀπάντησι τήν κατάλληλη. Μήν περιορίζεσαι ἁπλῶς στό νά ἐγχειρίσης τήν ἐπιταγή σου στόν τραπεζίτη, ἀλλά περίμενε, ναί, περίμενε νά σοῦ τήν ἐξαργυρώση καί νά βάλης τό χρῆμα στίς τσέπες. Ἄς εἶναι οἱ δεήσεις σου ὄχι σάν βολές πού ρίχνονται ἄσκοπα στόν ἀέρα, ἀλλά παρόμοιες μέ τό φημισμένο τόξο τοῦ Ἰωνάθαν, τοῦ ὁποίου οὐδέποτε κανένα βέλος δέν ἐπέστρεψε πίσω κενό. Νά μιμῆσαι τέλος τήν καρτερική Χαναναία, ἡ ὁποία δέν ἔπαυσε τρέχοντας καί κράζοντας καί προσκυνώντας μπροστά καί πίσω τόν Κύριο πού ἔφευγε, μέχρι πού ἀπέσπασε ἀπό τό στόμα Του τήν παρήγορη ἀπάντησι: “Ὦ γύναι, μεγάλη σου ἡ πίστις! γενηθήτω σοι ὡς θέλεις”».

«Ὅσο πιό ἀποκαρδιωμένοι αἰσθανόμασθε τόσο μεγαλύτερη παρίσταται καί ἡ ἀνάγκη γιά προσευχή καί αὐτό ἀσφαλῶς ἔνοιωσε μιά ἡμέρα, κατά τήν ὥρα τῆς προσευχῆς του, ὁ Ἰωάννης τῆς Κροστάνδης καθώς ἕνας διάβολος πού τόν παρακολουθοῦσε τοῦ ψιθύριζε: “ὑποκριτά, πῶς τολμᾶς νά προσεύχεσαι μέ τό ρυπαρό νοῦ σου γεμᾶτο ἀπό σκέψεις τίς ὁποῖες διαβάζω;”. Καί αὐτός ἀπάντησε: “ἐπειδή ἀκριβῶς ὁ νοῦς μου εἶναι γεμᾶτος ἀπό σκέψεις τίς ὁποῖες ἀντιπαθῶ καί πολεμῶ, γι᾽ αὐτό προσεύχομαι στό Θεό».

Ὁ Στάρετς Ἀμβρόσιος ἔλεγε: «Προσεύχεσαι ἀνόρεκτα, μόνο καί μόνο, ἐπειδή σοῦ τό ἐπέβαλε ὁ Πνευματικός; Δέν πειράζει ἄν εἶναι καί ἀνόρεκτα. Ἡ ὑπακοή εἶναι πάνω ἀπ᾽ ὅλες τίς νηστεῖες καί ὅλες τίς προσευχές».

[Γέρ. Παΐσιος:]—Νά … γιά παράδειγμα: Ἐγώ καμμιά φορά βαριέμαι νά ἑτοιμάσω φαγητό ἤ μοῦ εἶναι πικρό καί δέν θέλω νά τό φάω. Ναί, ἀλλά αὐτό μοῦ δημιουργεῖ μιά ἐξάντλησι! Σταμάτα, λέω· τί θά γίνη ἐδῶ; ποῦ πάει τό πρᾶγμα;… Σηκώνομαι καί τό τρώω. Πικρό-ξεπικρό φᾶτο τώρα, σάν φάρμακο. Τό κάνω αὐτό καί χαίρομαι. Πρέπει νά βιάζη κανείς τόν ἑαυτό του, ἀλλά νά τοῦ προξενῆ χαρά αὐτό… Ἀλλοιῶς θά κάνη ἐμετό! Ἐνῶ ἄν σκέπτεται ὅτι αὐτό εἶναι πικρό, ἀλλά εἶναι φάρμακο καί θά μέ γιατρέψη, θά μοῦ κάνη καλό στήν ὑγεία, βιάζεται νά τό κάνη ἀλλά νοιώθει καί χαρά. Ἔτσι εἶναι καί μέ τήν προσευχή… μέ τά πνευματικά. Πρέπει κανείς νά βιάζη τόν ἑαυτό του ἀλλά νά τό κάνη μέ χαρά! Νά τοῦ προξενῆ χαρά αὐτό».

• Σημειώνει καί ὁ Στάρετς Μακάριος: «Λές ἀκόμα ὅτι στό σπίτι προσεύχεσαι πολύ καλύτερα, βιώνοντας μιά ἀπερίγραπτη πνευματική ἡδονή, καί διαπιστώνοντας τόν προσπορισμό μεγάλης πνευματικῆς ὠφέλειας. Ἐνῶ, ἀντίθετα, στήν ἐκκλησία δέν ἔχεις τόσο καρποφόρα προσευχή.

Δέν καταλαβαίνεις ὅτι αὐτό εἶναι μιά μεγάλη πλάνη, τροφοδοτημένη μάλιστα, ἀπό τήν ἴδια ἐκείνη δηλητηριασμένη πηγή, πού μαραίνει τήν ἠρεμία καί τήν εἰρήνη τῆς καρδιᾶς σου;

Νά εἶσαι σίγουρος πώς ὅταν προσεύχεσαι μόνος σου, μ᾽ ἕνα τρόπο πού σέ γεμίζει γλυκύτητα καί σοῦ φέρνει ἀπολαυστικά δάκρυα, ὁ Θεός δέν ἱκανοποιεῖται. Ἡ γλυκύτητα καί τά δάκρυα, πού δέν συνοδεύονται ἀπό ἕνα βίωμα βαθύτατης ταπεινοφροσύνης, δέν εἶναι παρά πειρασμικά. Ἔχοντας, λοιπόν, ὑποκύψει στό σπίτι σ᾽ αὐτό τόν πειρασμό, καί μή βρίσκοντάς τον στήν ἐκκλησία, συμπεραίνεις, ὅτι σοῦ εἶναι ἄχρηστος ὁ ἐκκλησιασμός. Μετά ἀπ᾽ αὐτό, γιατί ἀπορεῖς πού γίνεσαι ἕρμαιο μιᾶς θανάσιμης καταθλίψεως; Μήν ἀμφιβάλλης ὅτι αὐτή ἡ κατάθλιψι εἶναι ὁ καρπός τῶν προσευχῶν σου στό σπίτι: Ὁ πειρασμός πρῶτα σέ ἐκτοξεύει ψηλά, στήν κορυφή τοῦ κύματος, κι ἔπειτα σέ καταποντίζει στά βάθη τῆς ἀβύσσου. Κι ἐσύ ἔχεις γίνει ἕνα πειθήνιο ὄργανό του, ἕνα παιχνιδάκι στά χέρια του. Γιατί; Ἐπειδή ἔχεις παγιδευθῆ στά δίκτυα τῆς κενοδοξίας.

Σοῦ συνιστῶ νά προσεύχεσαι μέ ἁπλότητα. Μήν προσδοκᾶς καί μήν ἐπιδιώκης νά δῆς μέσα σου κάποιους ἐντυπωσιακούς καρπούς ἤ “δῶρα” τῆς Χάριτος τοῦ Θεοῦ. Θεώρησε τόν ἑαυτό σου ἀνάξιο γι᾽ αὐτά. Μόνο ἔτσι θά βρῆς τήν εἰρήνη.

Χρησιμοποίησε τήν ἄδεια, τήν παγερή, τή στεγνή προσευχή σου σάν τροφή γιά τήν ταπείνωσι. Ἐπαναλάμβανε σταθερά: “Εἶμαι ἀνάξιος! Κύριε, εἶμαι ἀνάξιος!”. Ἀλλά λέγε το ἤρεμα, χωρίς ταραχή. Αὐτή τήν ταπεινή προσευχή, ἀντίθετα μ᾽ ἐκείνη τήν ἀπολαυστική πού σ᾽ εὐχαριστεῖ, τήν ἀποδέχεται ὁ Θεός».

Γράφει ὁ π. Ἀλέξανδρος Ἐλτσιανίνωφ: «Μιά καί “γινώσκει ὁ Πατήρ”(τίς ἀνάγκες μας), γιατί νά Τοῦ ζητᾶμε, ὅπως πράττουμε στό “Πάτερ ἡμῶν” καί σ᾽ ἄλλες προσευχές; Τό νόημα, ὅμως, τῆς προσευχῆς εἶναι τοῦτο, ὅτι ἐνέχει μέσα της τήν ἐνσυνείδητη στροφή μας πρός τό Θεό καί τήν ταπείνωσί μας, ὅπως καί τή συναίσθησι τοῦ δεσμοῦ μας καί τῆς ἐξαρτήσεώς μας ἀπό τό Θεό· πέρα ἀπ᾽ αὐτό, εἶναι σημαντικό τό γεγονός ὅτι ἐκφραζόμασθε κι ἐπικοινωνοῦμε μαζύ Του».

«Ὁ θεμελιωτής τῆς συγχρόνου φυσικῆς Μax Ρlanck ἀναφερόμενος στίς ὠφέλειες τῆς προσευχῆς γράφει τά ἑξῆς: “Μόνο ἡ ἐπικοινωνία μέ τό Θεό ἐξασφαλίζει τήν ἐσωτερική σταθερότητα καί τή διαρκῆ ψυχική γαλήνη, τήν ὁποία θεωροῦμε ὡς τό ὕψιστο ἀγαθό. Καί ὅταν λέμε ὅτι ὁ Θεός εἶναι ὄχι μόνο παντοδύναμος ἀλλά καί ἀγαθός καί εὔσπλαγχνος, τότε ἡ πρός Αὐτόν καταφυγή ἐξασφαλίζει, σ᾽ αὐτό πού διψᾶ παρηγορία, ἐξαιρετικῶς μέγα αἴσθημα εὐτυχίας. Ὑπέρ τῆς ἀπόψεως αὐτῆς δέν εἶναι δυνατόν νά προκύψη οὔτε ἡ ἐλάχιστη ἀντίρρησι ἐκ μέρους τῶν φυσικῶν ἐπιστημῶν. Ὁπουδήποτε καί ὁσονδήποτε βαθύτερα ἄν προσηλώσουμε τά βλέμματά μας, πουθενά δέν βρίσκουμε καμμιά ἀντίφασι μεταξύ θρησκείας καί τῶν Φυσικῶν Ἐπιστημῶν, ἀντιθέτως μάλιστα, στά κρισιμότερα ἀκριβῶς σημεῖα βρίσκουμε πλήρη συμφωνία.

Ὁ ἀπό τούς μεγαλύτερους ἀστρονόμους τοῦ αἰῶνα μας [τοῦ 20οῦ] Εddington, ὁ ὁποῖος στό εὐρύ κοινό ἦταν γνωστός ὡς φιλόσοφος-Χριστιανός, σέ μιά διάλεξί του ἀνέφερε ὅτι “Ἡ ἐπιστήμη εὑρισκομένη ἐνώπιον συναθροίσεως ἀνθρώπων, οἱ ὁποῖοι διαπνέονται ἀπό ἀγάπη πρός τό Ὑπέρτατο Ὄν καί τόν πλησίον, καί οἱ ὁποῖοι ἐκδηλώνουν τά αἰσθήματα τάὁποῖα τούς διακατέχουν μέ ζωντανή προσευχή, ἡ ὁποία ἐξαγιάζει τό περιβάλλον καί παρασύρει καί τούς παρόντας, τυχόν ἀδιαφόρους, σέ ἀνάτασι πνευματική καί ἐπαφή μέ τό ὑπέρτατο Ὄν, ὀφείλει νά σταθῆ μέ εὐλάβεια καί νά μή θελήση νά ἐξηγήση μέ ἐπιστημονική ἐμπειρία τό συναρπαστικό αὐτό φαινόμενο”

Ὁ ἐπινοητής τῆς ἀσυρμάτου τηλεγραφίας Μarconi ὑπῆρξε πιστός Χριστιανός καί ὑπέρμαχος τῆς ἀξίας τῆς προσευχῆς. “Διακηρύττω”, ἔλεγε, “μέ ὑπερηφάνεια, ὅτι εἶμαι πιστός. Πιστεύω στή δύναμι τῆς προσευχῆς. Πιστεύω σ᾽ αὐτό ὄχι μόνο ὡς πιστός Χριστιανός, ἀλλά συγχρόνως ὡς ἐπιστήμων”. Ὅταν δέ αὐτός ἐπιχείρησε καί πέτυχε τήν πρώτη ἀσύρματη σύνδεσι, οἱ πρῶτες φράσεις τίς ὁποῖες ἐξέπεμψε ἦταν: “Γενηθήτω τό θέλημά Σου· ρῦσαι ἡμᾶς ἀπό τοῦ πονηροῦ”. Δηλαδή δυό φράσεις ἀπό τήν προσευχή τήν ὁποία παρέδωσε στούς μαθητές Του ὁ ἴδιος ὁ ἱδρυτής τοῦ Χριστιανισμοῦ».

«Ἡ προσευχή εἶναι ἀνέβασμα τοῦ μυαλοῦ. Τά λόγια τά ὁποῖα λέμε, δέν τά λέμε γιά νά τά ἀκούση ὁ Θεός, ἀλλά γιά νά τά ἀκούσουμε ἐμεῖς. Γιά νά πληροφορηθοῦμε ἐμεῖς, γιά νά πειθαρχήσουμε τή σκέψι μας. Ἀλλά ὅταν οἱ σκέψεις εἶναι πειθαρχημένες καί ἀνεβαίνουν, τότε ἀνεβαίνει ὅλο τό εἶναι μας».

«Ὑπάρχουν προσευχές πού ἀποτελοῦν φλυαρία, πού καταρρίπτουν καί τήν ἀνθρώπινη ἀξιοπρέπεια ἀκόμη. Μήπως δέν ὑπάρχουν κίβδηλα νομίσματα; Τρόφιμα νοθευμένα; Καί φάρμακα νοθευμένα; Ἔτσι ὑπάρχει καί νοθευμένη προσευχή. Ἀλλά ἡ γνήσια, ἡ ἀληθινή προσευχή εἶναι μία ἐπαφή τήν ὁποία ἔχει ὁ ἄνθρωπος μέ τό αἰώνιο… Μήν παραμελῆς τήν προσευχή κι ὅταν ἀκόμη σοῦ ἔρχονται τέτοιες ἀμφιβολίες [γιά τήν ὠφελιμότητα τῆς προσευχῆς]. Καί μή φοβηθῆς μήπως δέν εἶναι εὐπρόσδεκτη ἔναντι τοῦ Οὐρανοῦ ἡ προσευχή πού γίνεται μέ ἀμφιβολία. Βέβαια, νά μή γίνεται μέ ὑποκρισία, μέ ἀδικία, μέ ἀνοσιότητα. Ἀλλά ὅταν γίνεται μέ ἀμφιβολία ἁγνή, τότε ὁ Πατέρας σου… γι’ αὐτό εἶναι Πατέρας, γιά νά καταλαβαίνη τήν ἀμφιβολία αὐτή».

 

Ο Άγιος της Σρι Λάνκα, της Ινδίας, της Κίνας & του Θιβέτ: Ιερομάρτυς Νικόλαος Ντρομπιάζκιν (+1924) ╰⊰¸¸.•¨* Η Eυχή του Ιησού σταματάει ομαδικό δαιμονικό όραμα ενός φακιρη στη Σρι Λάνκα

http://saintsofmyheart.wordpress.com

http://srilankaofmyheart.wordrpess.com

SRI LANKA OF MY HEART

SAINTS OF MY HEART

Ο Άγιος της Σρι Λάνκα, της Ινδίας, της Κίνας & του Θιβέτ:

Ιερομάρτυς Νικόλαος Ντρομπιάζκιν (+1924)

╰⊰¸¸.•¨*

Η Eυχή του Ιησού σταματάει ομαδικό δαιμονικό

όραμα ενός φακιρη στη Σρι Λάνκα

Ἅγιος Νικόλαος Ντρομπιάζγκιν, ἐφημέριος διάφορους Ναούς πρεσβειῶν καί ἡγούμενος μερικῶν Μονῶν καί Ἰσαπόστολος Ἰνδίας, Θιβέτ, Κίνας, Σρί Λάνκα κλπ. καί ἱερομάρτυρας στή Λαύρα τῶν Σπηλαίων τοῦ Κιέβου (+1924) 

Εορτή: Σύναξι 25/1 & 19/10

Ἦταν ἀντιπλοίαρχος τοῦ πολεμικοῦ ναυτικοῦ καί ἀποκρυφιστής. Σέ ναυάγιο σώθηκε θαυματουργικά ἀπ’ τόν Ἅγ. Σεραφείμ τοῦ Σάρωφ καί πῆγε γιά προσκύνημα στή Μονή τοῦ Σάρωφ.  Ὕστερα ἔγινε ἱερέας καί ἱεραπόστολος στήν Ἰνδία, Κίνα, Θιβέτ καί Σρι Λάνκα. Μετά τό 1914 ἔζησε στή Μονή τῶν Σπηλαίων τοῦ Κιέβου καί ἔκανε συχνά ὁμιλίες κατά τοῦ ἀποκρυφισμοῦ. Τό φθινόπωρο τοῦ 1924 ἕνα μήνα μετά ἀπό ἐπίσκεψι κάποιου ἀποκρυφιστή βρέθηκε δολοφονημένος στό κελλί του μέ μαχαίρι πού γιά λαβή εἶχε ἀποκρηφιστικό σύμβολο.

<Πηγή: Ἀρχιμ. Ἰωάννου Κωστώφ, Ἐκκλησία καί Μαγεία, ἐκδ. Ἅγ. Ἰωάννης Δαμασκηνός, Ἀθήνα 2012, 14>

«Ὁ αὐτόπτης μάρτυρας καί ἀφηγητής τοῦ κατωτέρω περιστατικοῦ, ἀρχιμανδρίτης Νικόλαος Ντρομπιάζγκιν, εἶναι ἕνας ἀπό τούς πολλούς νεομάρτυρες κληρικούς τῆς ἐπαναστατικῆς περιόδου τῆς Ρωσίας. Στήν κοσμική του ζωή εἶχε μιά λαμπρή σταδιοδρομία σάν ἀντιπλοίαρχος τοῦ πολεμικοῦ ναυτικοῦ καί παράλληλα ἀναμίχθηκε βαθειά μέσα στον ἀποκρυφισμό ἐκδίδοντας τό ἀποκρυφιστικό περιοδικό Rebus. Μετά τή σωτηρία του ἀπό σχεδόν βέβαιο θάνατο στή θάλασσα διά θαύματος τοῦ ἁγίου Σεραφείμ τοῦ Σάρωφ πραγματοποίησε προσκύνημα στό Continue reading “Ο Άγιος της Σρι Λάνκα, της Ινδίας, της Κίνας & του Θιβέτ: Ιερομάρτυς Νικόλαος Ντρομπιάζκιν (+1924) ╰⊰¸¸.•¨* Η Eυχή του Ιησού σταματάει ομαδικό δαιμονικό όραμα ενός φακιρη στη Σρι Λάνκα”

Εκκλησία και Σχίσματα: Η μεταστροφή του Ρώσου π. Βαλεντίνου Σβεντσίτσκι (+1931) από το Σχίσμα στην Εκκλησία ╰⊰¸¸.•¨* Αρχιμ. Σ. Δ. – Ι. Μητρόπολη Νικοπόλεως & Πρεβέζης

http://russiaofmyheart.wordpress.com

http://schismaticsreturntochurch.wordpress.com

SCHISMATICS RETURN TO CHURCH

RUSSIA OF MY HEART

14545017780_c7c8aecd2f_b.jpg

Εκκλησία και Σχίσματα:

Η μεταστροφή του Ρώσου π. Βαλεντίνου Σβεντσίτσκι (+1931)

από το Σχίσμα στην Εκκλησία

╰⊰¸¸.•¨*

Αρχιμ. Σ. Δ.

Ι. Μητρόπολη Νικοπόλεως & Πρεβέζης

Ο Πρωτοπρεσβύτερος Βαλεντίνος Σβεντσίτσκι (1882-1931) ήταν μια εξέχουσα μορφή της Ρωσσικής Εκκλησίας. Όμως έκανε και ένα τραγικό λάθος. Αποσχίστηκε από την ενότητα της Εκκλησίας. Διεφώνησε με την διακήρυξη του τότε τοποτηρητή του Πατριαρχικού θρόνου της Ρωσσικής Εκκλησίας Μητροπολίτη Σέργιου (1927) επειδή αναγνώριζε το κομμουνιστικό καθεστώς.
Αργότερα όμως κατάλαβε το λάθος του. Μετενόησε. Και ζήτησε συγγνώμη από τον Μητροπολίτη Σέργιο. Έστειλε γι’ αυτό μια επιστολή στον Μητροπολίτη Σέργιο, πού την κοινοποίησε στα πνευματικά του παιδιά.

Οι δύο αυτές επιστολές έχουν πολλά να μας διδάξουν όλους μας και να μας προβληματίσουν για το σωστό φρόνημα γύρω από το θέμα: Ή ενότητα της Εκκλησίας και σχίσματα.

Στο γράμμα του στον Μητροπολίτη Σέργιο μεταξύ των άλλων γράφει:

“Σεβασμιώτατε πατέρα, πεθαίνω! Εδώ και καιρό με βασανίζει ή συνείδηση μου. Αμάρτησα βαριά απέναντι στην αγία Εκκλησία. Και μπροστά στον θάνατο τώρα, το βλέπω ολοκάθαρα. Σας παρακαλώ να με συγχωρήσετε για το αμάρτημα μου· και να με δεχθήτε να επανενωθώ με την Αγία Ορθόδοξη Εκκλησία. Μετανοώ για το ότι τόλμησα, αντίθετα στους ιερούς κανόνες, να μη σας αναγνωρίσω ως πρώτο, κανονικό επίσκοπο·και γιατί έβαλα την δική μου σκέψη και την δική μου γνώμη, πάνω από την κανονική τάξη της Εκκλησίας… Δεν ζητάω τίποτα. Τώρα περιμένω το τέλος μου. Άπλα παρακαλώ, για τον Χριστό, δεχθήτε την μετάνοια μου και δεχθήτε με να πεθάνω ενωμένος με την
Αγία Ορθόδοξη Εκκλησία”.

Στα γράμματα πού έστειλε σε πνευματικά του παιδιά έγραφε:

“Ό πνευματικός σας πατέρας έκαμε ένα τρομερό λάθος. Αμάρτησε βαριά. Τρία χρόνια πριν, αποκόπηκα από τον μητροπολίτη Σέργιο και μαζί μου φύγατε και σεις από τους κόλπους της Ορθόδοξης Εκκλησίας. Αλίμονο σ΄ εκείνον πού γίνεται αιτία να σκανδαλισθή άνθρωπος! Και εγώ έβαλα σε σκάνδαλο πολλούς… Τώρα πεθαίνω. Και ενώπιον του θανάτου, το βλέπω, ότι διέπραξα βαρύ αμάρτημα. Συγχωρήστε με, για το όνομα του Χρίστου. Και επιστρέψτε μαζί μου στους κόλπους της Ορθόδοξης Εκκλησίας. Μετανοήστε για την αμαρτία στην οποία σας παρέσυρα. Όσοι από σας δεν χάσατε την πίστη σας σ΄ εμένα σαν πνευματικό οδηγό σας, μιμηθήτε με και στην μετάνοια”!

Ό π. Βαλεντίν Σβεντσίτσκι κοιμήθηκε στις 20 Οκτωβρίου 1931.

Με την μετάνοια του μας δείχνει, ότι ή ΑΓΙΑ Εκκλησία, πού ίδρυσε ο Χριστός, και την άφησε στον κόσμο, να συνεχίζει το έργο Του, είναι αυτή πού ξέρουμε. Και δεν επιτρέπεται να την υποτιμάμε.

Αρχιμ. Σ. Δ.

Πηγή:

Αρχιμ. Σ.Δ., Εκκλησία και Σχίσματα, στό:

Μηνιαίο Περιοδικό Ι. Μ. Νικοπόλεως & Πρεβέζης

τεύχ. 231,  Οκτώβριος 2002

“Μακάριοι οι ειρηνοποιοί, ότι αυτοί υιοί Θεού κληθήσονται” & ένα περιστατικό από το βίο του Ρώσου π. Αρσενίου του κατάδικου – π. Στέφανος Αναγνωστόπουλος

http://gkiouzelis.blogspot.com

http://athensofmyheart.wordpress.com

http://russiaofmyheart.wordpress.com

ΟΡΘΟΔΟΞΑ ΙΣΤΟΛΟΓΙΑ

ATHENS OF MY HEART

RUSSIA OF MY HEART

C6sHKjgW0AAmgGo.jpg

“Μακάριοι οι ειρηνοποιοί, ότι αυτοί υιοί Θεού κληθήσονται”

& ένα περιστατικό από το βίο του Ρώσου π. Αρσενίου του κατάδικου

╰⊰¸¸.•¨*

π. Στέφανος Αναγνωστόπουλος

Πηγή:

https://paterstefanos.gr

«Μακάριοι οι ειρηνοποιοί, ότι αυτοί υιοί Θεού κληθήσονται»

ΠΑΤΕΡ ΣΤΕΦΑΝΟΣ ΑΝΑΓΝΩΣΤΟΠΟΥΛΟΣ

«Μακάριοι οι ειρηνοποιοί, ότι αυτοί υιοί Θεού κληθήσονται».

Δηλαδή, μακάριοι είναι όσοι έχοντας ειρήνη μέσα τους, προσπαθούν παράλληλα να ειρηνεύσουν και τους άλλους, διότι αυτοί θα ονομασθούν παιδιά του Θεού.

Με το Μακαρισμό αυτό, ο Κύριος όχι μόνο απαγορεύει να αλληλοτρώγονται και να μισούνται μεταξύ τους οι άνθρωποι, αλλά ζητάει και κάτι πολύ περισσότερο: Να μονοιάζουμε τους αντιμαχόμενους και να φέρνουμε την ειρήνη στα σπίτια τους και προπαντός στις ψυχές τους.

Ο Μακαρισμός αυτός συνδέεται άμεσα και με αυτόν που λέγει: «μακάριοι οι πραείς». Αυτό σημαίνει ότι δεν αρκεί να είναι ο χριστιανός μόνο πράος εσωτερικά, να έχει δηλαδή ειρήνη και γαλήνη στη ψυχή του, αλλά πρέπει και στο χώρο του σπιτιού του και στον επαγγελματικό του χώρο και στο κοινωνικό του περιβάλλον, να εργάζεται κατά τέτοιο τρόπο, ώστε η ειρήνη να μεταδίδεται και μεταξύ των ανθρώπων.

Η υποχρέωση της ειρηνεύσεως είναι πολύ μεγάλη και, όποιος χριστιανός την εκτελεί, γίνεται αληθινό παιδί του Θεού. Γιατί ο Θεός είναι «ο άρχων της ειρήνης» και έτσι ονομάζεται στην Αγία Γραφή. «Ου γαρ εστίν ακαταστασίας ο Θεός, αλλά ειρήνης». Και σε πολλές του επιστολές ο απόστολος Παύλος τελειώνει με την ευχή: «Ο δε Θεός της ειρήνης μετά πάντων υμών».

Για να μπορέσει λοιπόν ο χριστιανός να γίνει «ειρηνοποιός», πρέπει ο ίδιος να έχει ειρήνη μέσα του. Να έχει δηλαδή ειρήνη στους λογισμούς του, ειρήνη στις αισθήσεις του και -γιατί όχι;- ειρήνη στα νεύρα του. Να μη νοιώθει ταραχή και άγχος. Να έχει υποτάξει τις απαιτήσεις της σάρκας του στο θέλημα της καθαρής του ψυχής, που είναι συγχρόνως και θέλημα Θεού.

Πάντως, οι αναστατώσεις, οι διαιρέσεις και οι διαφορές μεταξύ σαρκικών αδελφών, συγγενών, φίλων, συνεταίρων, γειτόνων…, όπως επίσης οι συγκρούσεις και οι πόλεμοι, δεν είναι παρά ‘ζιζάνια’, που σπέρνει ο διάβολος στις καρδιές των ανθρώπων. Έτσι, για ένα ‘τίποτα’, θα λέγαμε, έγινε κι ο πρώτος φόνος, όταν ο Κάιν σκότωσε τον αδελφό του, τον Άβελ. Και από τότε, χιλιάδες χρόνια τώρα, οι φυλές και τα έθνη της γης αλληλοσπαράσσονται συνεχώς, χύνοντας κάθε μέρα αίμα αδελφικό. Ο διάβολος λοιπόν είναι ο εμπνευστής του μίσους και των πολέμων. Είναι αυτός που το σπέρνει και ο άνθρωπος ελεύθερα και με τη θέλησή του δυστυχώς, ανταποκρίνεται στη κακή σπορά και έτσι θερίζει δυστυχία, πόνο και δάκρυα.

Τα αποτελέσματα της διχόνοιας μεταξύ δύο ανθρώπων και προπαντός δύο αδελφών, μεταξύ δύο οικογενειών, μεταξύ δύο παρατάξεων και μεταξύ δύο εθνών, είναι πολύ γνωστά. Τα βλέπουμε στην ιστορία και γύρω μας και μέσα μας. Ιδίως τραγική όμως είναι η διχόνοια, όταν υπάρχει μεταξύ δύο συζύγων. Πηγή δε και κοινός παρονομαστής όλων αυτών είναι τα ανθρώπινα πάθη και η συνέργεια του διαβόλου.

Αλήθεια, είμαστε ειρηνικοί; Έχουμε ειρήνη με τον πλησίον μας; Έχουμε ειρήνη μέσα στο σπιτικό μας; Αν έχουμε ειρήνη, θα περάσει αυτή η ειρήνη και στις καρδιές μας και από τις δικές μας καρδιές θα περάσει και στις καρδιές των παιδιών μας.

Άρα, λοιπόν, και οι καλλιεργούντες ειρήνη θα αποχτήσουν ειρήνη. Ειρήνη την «υπερέχουσα πάντα νουν». Εκείνη την ειρήνη, την οποία δίδει σαν δωρεά ο Κύριος ημών Ιησούς Χριστός: «Ειρήνην την εμήν δίδωμι υμίν, ου καθώς ο κόσμος δίδωσιν, εγώ δίδωμι υμίν». Δεν προσφέρει ο Θεός τέτοια ειρήνη, όπως την θέλουν οι άνθρωποι, για να αυξήσουν την αμαρτία τους και τις υλικές ή σωματικές απολαύσεις, αλλά δίνει ειρήνη καρδίας, ειρήνη νου, ειρήνη λογισμών, ειρήνη αισθήσεων, πνευματική ειρήνη, που οδηγεί στον Παράδεισο.

Έτσι, ο πιστός χριστιανός, που έχει μέσα του ειρήνη, που ζει την ειρήνη του Θεού βαθειά μέσα στην ψυχή του, καθίσταται ‘ειρηνοποιός’. Ειρηνεύει τους πάντες και τα πάντα, ακόμα και τα ζώα. Σαν άνθρωπος του Θεού, εργάζεται για την ειρήνη καταπραΰνοντας τους θυμούς των οργισμένων, λύνοντας τις διαφορές μεταξύ αυτών που φιλονικούν και συμφιλιώνοντας αυτούς που βρίσκονται σε κατάσταση έχθρας.

Και εργάζεται όχι την ειρήνη των πλακάτ και των διαδηλώσεων, αλλά την ειρήνη του Θεού, όπως την έψαλλαν οι Άγγελοι στη Βηθλεέμ, όταν γεννήθηκε ο Σωτήρας του κόσμου, ο Χριστός. «Δόξα εν υψίστοις Θεώ και επί γης ειρήνη, εν ανθρώποις ευδοκία». Δηλαδή αυτή την ειρήνη, που γεμίζει τις καρδιές από σεβασμό και αγάπη προς τον οποιονδήποτε συνάνθρωπο…

Σ’ ένα στρατόπεδο συγκεντρώσεως, μετά το φαγητό, όταν όλοι οι κρατούμενοι μαζεύτηκαν στη παράγκα και οι πόρτες κλείστηκαν, άναψε καυγάς θανάσιμος ανάμεσα στους πολιτικούς κρατούμενους και τους εγκληματίες. Επικεφαλής των πολιτικών ήταν ο Αφσένκωφ, δύο τρεις πρώην στρατιωτικοί και πέντε διανοούμενοι, ενώ των ποινικών ο Ιβάν Κάρι, διαβόητος κακοποιός, ταραχοποιός και δολοφόνος.

Οι εγκληματίες χτυπούσαν αλύπητα. Συντριπτική ήταν η υπεροχή τους και βέβαιος ο θρίαμβός τους. Το πάτωμα του θαλάμου είχε κοκκινίσει από το αίμα… Τότε ο πατήρ Αρσένιος έτρεξε και έπεσε στα πόδια του Σαζίκωφ, διαβόητου ποινικού κρατουμένου.

-Ιβάν Αλεξάνδροβιτς! Τον ικέτεψε. Βοηθήστε! Βοηθήστε! Μαχαιρώνουν τους ανθρώπους! Δεν βλέπετε; Ποτάμι το αίμα!… Στο όνομα του Κυρίου σας παρακαλώ, σταματήστε τους. Εσάς θα σας ακούσουν! Ο Σαζίκωφ γέλασε.

-Εμένα θ’ ακούσουν; Εσύ και ο Θεός σου να βοηθήσετε! Α, χα! Για κοίτα! Ο Ιβάν Κάρι θα σφάξει τώρα τον δικό σου, τον Αφσένκωφ! Τους άλλους δύο τους ξάπλωσε κιόλας… Πόσο μακριά είναι ο Θεός σου, παπά!

Αίματα, κραυγές, βλαστήμιες, βογγητά… Το αιώνιο ανθρώπινο δράμα… Με τη ψυχή γεμάτη πόνο, ο πατήρ Αρσένιος τινάχτηκε αστραπιαία καταμεσής της συμπλοκής. Υψώνοντας τα χέρια του, φώναξε δυνατά και καθαρά:

-Στο όνομα του Χριστού, σας προστάζω: Σταματήστε!

Αφού σχημάτισε στον αέρα το σημείο του σταυρού, είπε με χαμηλωμένη φωνή: Φροντίστε τους τραυματίες.

Πήγε και στάθηκε μπροστά στο κρεβάτι του. Ήταν σαν αλλοπαρμένος. Είχε βυθιστεί στην προσευχή. Δεν έβλεπε και δεν άκουγε τι γινόταν γύρω του, πως ησύχασαν αμέσως όλοι, πως έσυραν ως την έξοδο τους νεκρούς, πως καταπιάστηκαν με την περιποίηση των τραυματιών.

Σε λίγο μέσα στο θάλαμο δεν ακουγόταν τίποτ’ άλλο, πέρ’ από το τρίξιμο των κρεβατιών και τα μουγγρητά ενός βαριά τραυματισμένου.

-Συγχώρεσέ με, πάτερ Αρσένιε…

Η τρεμάμενη φωνή του Σαζίκωφ έκανε τον ‘μπάτουσκα’ ν’ ανοίξει τα μάτια και να επιστρέψει στην πραγματικότητα.

-Συγχώρεσέ με… Δεν πίστευα στο Θεό, μα τώρα αρχίζω να πιστεύω! Τα ‘χω χαμένα… Μεγάλη η δύναμη της πίστεως! Συγχώρεσέ με που σε ειρωνεύτηκα…

Δύο μέρες αργότερα ο Αφσένκωφ γυρίζοντας από τη δουλειά, πλησίασε κι αυτός τον πατέρα Αρσένιο. Στο πρόσωπό του ήταν ζωγραφισμένη η περίσκεψη και η ευγνωμοσύνη.

-Σας ευχαριστώ!… Με σώσατε! Με σώσατε… Η πίστη σας στο Θεό είναι απεριόριστη. Να, βλέποντάς σας, αρχίζω κι εγώ να καταλαβαίνω πως Εκείνος υπάρχει! 1

1 Ι. Μ. Παρακλήτου, π. Αρσένιος 1, ο κατάδικος «ΖΕΚ-18376», 2007 σελ 57.

Αποσπάσμα από το βιβλίο “Πνευματικές Διαδρομές στους Μακαρισμούς” του π. Στεφάνου Αναγνωστοπούλου