Τι είναι η Θεία Λειτουργία; – π. Στέφανος Αναγνωστόπουλος

http://heavenonearthorthodoxy.wordpress.com

HEAVEN ON EARTH

Τι είναι η Θεία Λειτουργία;

π. Στέφανος Αναγνωστόπουλος

Πηγή:

https://paterstefanos.gr

ΠΑΤΗΡ ΣΤΕΦΑΝΟΣ ΑΝΑΓΝΩΣΤΟΠΟΥΛΟΣ

Η Θεία Λειτουργία είναι η δημόσια λατρεία όλων των πιστών. Προσφέρεται η λατρεία αυτή από το λαό του Θεού και το Λειτουργό ιερέα, προς το Θεό. Η θεία της δωρεά και ο σωτήριος καρπός της, δηλαδή η λυτρωτική Θυσία, είναι για όλους εμάς, που αποτελούμε το λαό του Θεού. ΄Αρα η Θεία Λειτουργία γίνεται από το λαό του Θεού για το λαό του Θεού. Από μας και για μας .

Επομένως, λαός του Θεού είναι και οι ιερείς και οι πιστοί Χριστιανοί, οι λαϊκοί. Εμείς οι ιερείς δε λειτουργούμε ποτέ μόνοι μας και μυστικά. Δε μπορεί, δηλαδή, ο ιερέας να τελέσει Θεία Λειτουργία, να πει «Ευλογημένη η Βασιλεία του Πατρός και Continue reading “Τι είναι η Θεία Λειτουργία; – π. Στέφανος Αναγνωστόπουλος”

Advertisements

Η τυφλή Ασπασία & η Καινή Διαθήκη – π. Στέφανος Αναγνωστόπουλος

http://havefaithorthodoxy.wordpress.com

HAVE FAITH – ORTHODOXY

Η τυφλή Ασπασία & η Καινή Διαθήκη

Διηγείται ο π. Στέφανος Αναγνωστόπουλος:

Σε μια κωμόπολη της βορείου Ελλάδος ζούσε μια κοπέλα τυφλή, ονόματι Ασπασία. Ήταν ορφανή, πολύ φτωχή και εγκαταλελειμμένη από όλους γι’ αυτό και μεγάλωσε χωρίς να μπορέση να μάθη γράμματα.

Ήταν περίπου 18-20 ετών , όταν πέρασε κάποιος ιεροκήρυκας της μητροπολιτικής περιφερείας και την είδε, την πήρε μαζί του και την έβαλε στη Σχολή Τυφλών στη Θεσσαλονίκη κι έτσι έμαθε ανάγνωσι δια της αφής κατά το σύστημα των τυφλών. Εν συνεχεία, αφού έμαθε καλώς να διαβάζη, της χάρισε και μια Καινή Διαθήκη , γραμμένη στην ίδια γλώσσα, στη γλώσσα των τυφλών.

Άρχισε λοιπόν η κοπέλα να τη διαβάζη ψηλαφώντας τη με τα δάχτυλα. Κι όσο τη μελετούσε, τόσο και μάθαινε τι ήταν ο Χριστός και τι έκανε για αυτήν προσωπικά καθώς και για ολόκληρο τον κόσμο. Και όσο μάθαινε, τόσο γαλήνευε και τόσο ειρήνευε η ταραγμένη της καρδιά.

Ο πόνος από τα τόσα βασανιστικά χρόνια που πέρασε, μαλάκωσε μέσα από τη μελέτη της Καινής Διαθήκης. Κι όχι μόνον αυτό, αλλά γέμισε από χαρά και ειρήνη. Πλημμύρισε από ευτυχία. «Βρήκα τη χαρά, έλεγε. Τώρα άνοιξαν τα μάτια της ψυχής μου κι αν λείπουν τα μάτια του σώματος, δεν με πειράζει. Με τα μάτια της ψυχής μπορώ να δω όλο τον κόσμο». Έβλεπε το φως του Θεού σε κάθε Θεία Λειτουργία και εχαίρετο. ( Εμείς που είμαστε «ανοιχτομάτηδες» το βλέπουμε αυτό το Φως;…).

Κάποτε όμως έπαθε μια φοβερή δερματική νόσο που επρόσβαλε ακόμη και τα χέρια της, τα οποία «κάηκαν» , με αποτέλεσμα να χάση από τα δάχτυλά της την αφή. Δεν μπορούσε πλέον να ψηλαφήση την Αγία Γραφή ούτε και κανένα άλλο ιερό βιβλίο.

Η λύπη της και ο πόνος της ήταν απερίγραπτος. Έκλαιγε μέρα-νύχτα. Είχε χάσει τη δυνατότητα να παίρνη δύναμι και χαρά μέσα από το άγιο Βιβλίο. Της είχε μείνει όμως η προσευχή. Διότι, όταν ήταν στη Θεσσαλονίκη, στη Σχολή τυφλών ένας Αγιορείτης μοναχός, της δίδαξε τον τρόπο πώς να λέγη την ευχή «Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησόν με».

Έκανε λοιπόν πολλή προσευχή , για να δώση ο Ιησούς Χριστός μια καλή λύσι. Και ο Θεός απάντησε.

Μια μέρα πήρε με λαχτάρα το ιερό Βιβλίο , την Καινή Διαθήκη, και το έφερε στο στόμα της, για να ασπαστή τα γράμματά του, που αυτά τα γράμματα , μας μεταφέρουν τη σοφία του Θεού, τη λύτρωσι και τη σωτηρία. Και τότε ανακάλυψε κάτι παράξενο: κατάλαβε ότι μπορούσε να διαβάζη την γραφή των τυφλών με τα χείλη της! Και ξαναγέμισε η ζωή της χαρά, που της την έδινε πάλι η μελέτη του λόγου του Θεού. Και μέσα απ’ αυτή την παράδοξη μελέτη, ήλθε η δοξολογία, ήλθε η ευχαριστία, ήλθε η ζώσα προσευχή.

Μελετούσε και ύστερα έκανε προσευχή μετά δακρύων για όσους είχαν τα ίδια προβλήματα με σωματικές αναπηρίες και ασθένειες και ιδιαιτέρως προσευχή για όσους ήσαν τυφλοί στην ψυχή από την αμαρτία. Με την προσευχή της έβλεπε το θρόνο του Θεού και Τον παρακαλούσε και Τον ικέτευε για τους πτωχούς , τα ορφανά, τους ανέργους, τους αστέγους, για όλους τους ασθενείς. Για τους καλούς και τους κακούς, για τους αγαθούς και πονηρούς, για τους δικαίους και αδικουμένους, αλλά και για εκείνους που εξακολουθούν να αδικούν τον κόσμο… για τους άρχοντας και τους αρχομένους. Όλοι τους να φωτιστούν κι όλοι τους να δουν το Φως το αληθινό, τον Χριστό, τον Σωτήρα του κόσμου!

Κάποτε, αρρώστησε βαρειά. Εξομολογήθηκε για τελευταία φορά και κοινώνησε των αχράντων Μυστηρίων. Και ζήτησε την Καινή Διαθήκη, είπε να την ανοίξουν και ανοιχτή να της την ακουμπήσουν στα χείλη της.
Άπλωσε τα χέρια της η Ασπασία και την κράτησε γερά, αλλά ξεψυχισμένα. Οι οικείοι της κατά Θεία Πρόνοια την άνοιξαν στο Α΄ κεφάλαιο του Ευαγγελιστή Ιωάννη. Και επαναλαμβάνοντας συνεχώς το «Εν αρχή ην ο Λόγος ,και ο Λόγος ην προς τον Θεόν», πέταξε η ψυχούλα της ψηλά στον ουρανό, ενώ συγχρόνως πλημμύρισε το δωμάτιό της με άρρητη γλυκύτατη ευωδία. Είναι κι αυτή μια αφανής Αγία!…

Από το βιβλίο:

π. Στεφάνο Αναγνωστοπούλου

Οι Αναβαθμοί στην εν Χριστώ Πορεία

Εκδόσεις Ι. Γυναικείου Ησυχαστηρίου “Το Γενέθλιο της Θεοτόκου”, Σέργουλα Δωρίδος

Πειραιάς 2011

Ποίοι είναι στην πραγματικότητα οι “πτωχοί τω πνεύματι”; – Απαντάει ο π. Στέφανος Αναγνωστόπουλος

http://heartquestionsandanswers.wordpress.com

Q&A – HEART QUESTIONS AND ANSWERS

Ποίοι είναι στην πραγματικότητα οι “πτωχοί τω πνεύματι”;

Απαντάει ο π. Στέφανος Αναγνωστόπουλος

Πηγή:

http://paterstefanos.com

Π. ΣΤΕΦΑΝΟΣ ΑΝΑΓΝΩΣΤΟΠΟΥΛΟΣ

Όλοι οι ευαγγελικοί Μακαρισμοί μας προσφέρουν ένα θαυμάσιο πρόγραμμα χριστιανικής ζωής, που μας κάνει αληθινά ευτυχισμένους. Μας διδάσκουν όχι μόνο το πώς μας βλέπει και μας θέλει ο Χριστός, αλλά κυρίως μας δείχνουν ότι Αυτός είναι το μοναδικό κέντρο της μακαριότητας και της ευτυχίας του ανθρώπου, στο οποίο και πρέπει να τείνουμε.

Ποίοι είναι στην πραγματικότητα οι «πτωχοί τω πνεύματι»;

Είναι οι ταπεινοί και οι συντετριμμένοι στο νου και στη διάνοια.

Οι συντετριμμένοι στους λογισμούς.

Οι συντετριμμένοι στην προαίρεση και στην επιθυμία.

Είναι όλοι εκείνοι εκ των αγωνιζομένων πιστών χριστιανών, που μπορούν και καταφρονούν τον εαυτό τους παρ΄ όλα όσα γνωρίζουν και όσα κατέχουν εν Χριστώ.

Είναι όσοι έχουν το κουράγιο και την ψυχική διάθεση να μπορούν να είναι συντετριμμένοι και ταπεινοί. Γιατί θέλει μεγάλο κουράγιο και πολλή πνευματική βία και ηρωϊσμό το να μπορείς να είσαι συντετριμμένος στο πνεύμα, καθώς από τη φύση μας είμαστε εγωϊστές, υπερήφανοι, υψηλόφρονες και αλαζόνες.

Δηλαδή, «πτωχοί τω πνεύματι» είναι εκείνοι, που καλλιεργούν μέρα-νύχτα το ταπεινό φρόνημα με όλες τις ψυχοσωματικές τους δυνάμεις για το «χατίρι» του Χριστού.

Ο «πτωχός τω πνεύματι» διακρίνεται από θεοσέβεια και από φόβο Θεού, από ταπεινό φρόνημα και από ειρήνη.

Κάθε ευσεβής χριστιανός «πτωχός τω πνεύματι» εξετάζει τον εαυτό του, βλέπει τα χάλια του και ταπεινώνεται. ΄Εχοντας την αίσθηση των πολλαπλών του αδυναμιών, των καθημερινών του πτώσεων και των αμαρτωλών συγκαταθέσεων στους λογισμούς του, που τις περισσότερες είναι υψηλόφρονες, πονηροί, διεστραμμένοι, μοχθηροί, μνησίκακοι, ζηλόφθονοι, συγκρίνει τα χάλια του με την Αγιότητα του Θεού και έτσι συντρίβεται, συστέλλεται και θεωρεί τον εαυτό του φτωχό, πολύ-πολύ φτωχό.

Από το βιβλίο «Πνευματικές Διαδρομές στους Μακαρισμούς» του π. Στεφάνου Αναγνωστοπούλου

Περί Αγάπης – Στον Παράδεισο δεν θα υπάρχει συζήτηση ╰⊰¸¸.•¨* π. Στέφανος Αναγνωστόπουλος

http://havefaithorthodoxy.wordpress.com

HAVE FAITH – ORTHODOXY

stock-photo-217966665

Περί Αγάπης – Στον Παράδεισο δεν θα υπάρχει συζήτηση

π. Στέφανος Αναγνωστόπουλος:

Για να αγαπήσει κανείς το Θεό θα πρέπει να αγαπήσει τον πλησίον, ο οποίος είναι η εικόνα του Θεού. Και αφού αγαπήσει τον πλησίον, τότε θα αισθανθεί και την αγάπη προς το Θεό. Η αγάπη όμως προς τον πλησίον έχει μέτρο ανοχής και υπομονής, δηλαδή μετριέται από το μέγεθος των θυσιών, που κάνουμε γι΄ αυτόν.

Όταν αγαπάς κάποιον, θέλεις να τον σκέπτεσαι, να μιλάς μ΄ αυτόν, να είσαι μαζί του. Η ψυχή που αγαπά τον Κύριο ως Πατέρα και Δημιουργό της παρουσιάζεται μπροστά Του με φόβο και αγάπη. Με φόβο, γιατί είναι ο Κύριος της και με αγάπη, γιατί Τον ξέρει ως Πατέρα γεμάτο έλεος, που η Χάρις Του είναι γλυκύτερη από κάθε τι άλλο. Τον βλέπει ακόμη και Τον γνωρίζει και ως Σωτήρα, διότι για χατίρι της ανέβηκε πάνω στο Σταυρό.

Στον Παράδεισο δεν θα υπάρχει συζήτηση. Εκεί όλοι θα είναι γεμάτοι και δεν θα έχουν ανάγκη να συζητούν. Η συζήτηση γίνεται επειδή υπάρχει ανάγκη κοινωνίας. Όταν ο άνθρωπος πληρώνεται από την αγάπη του Θεού τότε παύει αυτή η «εξ ανάγκης κοινωνία», πού είναι κοινωνία των ανθρώπων.

Αποσπάσματα από το βιβλίο “Ανασασμοί Σωτηρίας” του π. Στεφάνου Αναγνωστοπούλου

Πηγή:

http://paterstefanos.gr

ΠΑΤΗΡ ΣΤΕΦΑΝΟΣ ΑΝΑΓΝΩΣΤΟΠΟΥΛΟΣ

Το Σαρανταλείτουργο και η θαυμαστή σωτηρία – π. Στέφανος Αναγνωστόπουλος

http://havefaithorthodoxy.wordpress.com

HAVE FAITH – ORTHODOXY

579344_osen_goryi_oblaka_otrajenie_ozero_les_priroda_2048x1152_(www.GdeFon.ru)

Το Σαρανταλείτουργο και η θαυμαστή σωτηρία

π. Στέφανος Αναγνωστόπουλος

Πηγή:

https://paterstefanos.gr

ΠΑΤΕΡ ΣΤΕΦΑΝΟΣ ΑΝΑΓΝΩΣΤΟΠΟΥΛΟΣ

Μας διηγείται ο π. Στέφανος Αναγνωστόπουλος από τον Πειραιά:

Κάποτε, ένας Χριστιανός, ενώ έσκαβε με πολλούς μαζί σ’ ένα νταμάρι, έπεσε βράχος και τους καταπλάκωσε η στοά.

Η γυναίκα αυτού του χριστιανού, η κυρία Αργυρώ, έδωσε ό,τι είχε από το υστέρημά της σε έναν ιερέα να κάμη 40 Λειτουργίες για την ψυχή του άνδρα της σ’ ένα εξωκκλήσι κοντά στο μέρος όπου έγινε δυστύχημα, διότι επίστεψε ότι είναι νεκρός. Καθημερινά μάλιστα πήγαινε ένα πρόσφορο, ένα μπουκάλι με κρασί και μία λαμπάδα, σαν πτωχή που ήταν. Όταν έφθασε ο ιερέας στις 20 Λειτουργίες, ο διάβολος φθόνησε την ευλάβεια της κυρά Αργυρώς και αφού μετασχηματίστηκε σε έναν γνωστό της χωρικό, την συνάντησε το πρωί στον δρόμο και της είπε:

–Ξέρεις; Ο παπάς δεν πήγε στην Εκκλησία γιατί είχε δουλειά βιαστική και γι’ αυτό μην κοπιάζεις. Αύριο πηγαίνεις την προσφορά σου. Αυτό της το έκαμε ο διάβολος τρεις φορές στο διάστημα των 40 Λειτουργιών.

Εν τω μεταξύ, έγινε μεγάλη προσπάθεια ν’ ανοίξουν στοά στο ορυχείο, για να μπορέσουν να βγάλουν τα πτώματα, τα οποία ήσαν πάρα πολλά. Ήσαν όλοι τους νεκροί. Είχαν ήδη περάσει 40 ημέρες. Σκάβοντας ακόμη πιο βαθειά, έφθασαν σ’ ένα μέρος, όπου άκουσαν μία φωνή! Ανθρωπινή φωνή που τους έλεγε:

–Προσέξτε, ζω! Σκάψτε με προσοχή, γιατί επάνω μου είναι δύο πέτρες, μην πέσουν και με θανατώσουν.

Αυτοί θαύμασαν και πράγματι, σκάβοντας με πολλή προσοχή από τα πλάγια, βρήκαν τον άνθρωπο ζωντανό και το ανήγγειλαν χαρούμενοι στην γυναίκα του. Απορούσαν όλοι πώς αυτός ο άνθρωπος έζησε επί 40 ημέρες χωρίς τροφή και χωρίς νερό.

Κι αυτός τους είπε:

–Κάθε μέρα μου έδινε κάποιος – αοράτως, δεν ξέρω πώς – ένα ψωμί και ένα μικρό δοχείο με κρασί, ενώ μία λαμπάδα αναμμένη ήταν μπροστά μου, και έτσι έτρωγα. Εκτός από τρεις φορές, όπου δεν έφαγα τίποτε ούτε φως είδα και πικράθηκα πολύ, οδυρόμενος για τις αμαρτίες μου, γιατί νόμισα ότι έπαψε πλέον να με βοηθά αυτό το αόρατο χέρι του Θεού. Και ήμουν έτοιμος πλέον να πεθάνω από πείνα και δίψα. Κατόπιν, είδα και πάλι την αναμμένη λαμπάδα, και δίπλα το ψωμί και το κρασί, όπως και πριν, και εδόξασα τον Θεό που δεν με εγκατέλειψε μέχρι τέλους και έτσι επέζησα και σώθηκα θαυματουργικά.

Όλοι βέβαια δοξολόγησαν τον Θεό, διότι ήσαν Χριστιανοί και έμειναν με την απορία του μεγάλου αυτού θαυμαστού γεγονότος. Αυτή, Χριστιανοί μου, είναι η πίστις μας! Αυτή είναι η ορθοδοξία μας: Η Θεία Λειτουργία!

Ευχή και πόλεμος του διαβόλου – π. Στέφανος Αναγνωστόπουλος

http://blackandwhiteorthodoxy.wordpress.com

BLACK & WHITE – ORTHODOXY

Glencoe-Scotland

Ευχή και πόλεμος του διαβόλου​

π. Στέφανος Αναγνωστόπουλος

Πηγή:

​https://paterstefanos.gr

ΠΑΤΕΡ ΣΤΕΦΑΝΟΣ ΑΝΑΓΝΩΣΤΟΠΟΥΛΟΣ

Όταν πολεμείται ο εν μετανοία αγωνιζόμενος Χριστιανός, αντιπαλεύει και αντιμάχεται στις προσβολές, που δέχεται από το διάβολο. Και όταν προσβάλλεται από τους λογισμούς, αντιστέκεται με το έργο της Ευχής, προφορικής και νοεράς. Όταν, πάλι, πολιορκείται από τις επιθέσεις των δαιμόνων, με οποιονδήποτε τρόπο, και ειδικότερα όταν βομβαρδίζεται μανιακώς μέσα του, εσωτερικά, και ταράσσεται για τον άλφα ή βήτα λόγο, επικαλείται σε Continue reading “Ευχή και πόλεμος του διαβόλου – π. Στέφανος Αναγνωστόπουλος”

“Μακάριοι οι ειρηνοποιοί, ότι αυτοί υιοί Θεού κληθήσονται” & ένα περιστατικό από το βίο του Ρώσου π. Αρσενίου του κατάδικου – π. Στέφανος Αναγνωστόπουλος

http://gkiouzelis.blogspot.com

http://athensofmyheart.wordpress.com

http://russiaofmyheart.wordpress.com

ΟΡΘΟΔΟΞΑ ΙΣΤΟΛΟΓΙΑ

ATHENS OF MY HEART

RUSSIA OF MY HEART

C6sHKjgW0AAmgGo.jpg

“Μακάριοι οι ειρηνοποιοί, ότι αυτοί υιοί Θεού κληθήσονται”

& ένα περιστατικό από το βίο του Ρώσου π. Αρσενίου του κατάδικου

╰⊰¸¸.•¨*

π. Στέφανος Αναγνωστόπουλος

Πηγή:

https://paterstefanos.gr

«Μακάριοι οι ειρηνοποιοί, ότι αυτοί υιοί Θεού κληθήσονται»

ΠΑΤΕΡ ΣΤΕΦΑΝΟΣ ΑΝΑΓΝΩΣΤΟΠΟΥΛΟΣ

«Μακάριοι οι ειρηνοποιοί, ότι αυτοί υιοί Θεού κληθήσονται».

Δηλαδή, μακάριοι είναι όσοι έχοντας ειρήνη μέσα τους, προσπαθούν παράλληλα να ειρηνεύσουν και τους άλλους, διότι αυτοί θα ονομασθούν παιδιά του Θεού.

Με το Μακαρισμό αυτό, ο Κύριος όχι μόνο απαγορεύει να αλληλοτρώγονται και να μισούνται μεταξύ τους οι άνθρωποι, αλλά ζητάει και κάτι πολύ περισσότερο: Να μονοιάζουμε τους αντιμαχόμενους και να φέρνουμε την ειρήνη στα σπίτια τους και προπαντός στις ψυχές τους.

Ο Μακαρισμός αυτός συνδέεται άμεσα και με αυτόν που λέγει: «μακάριοι οι πραείς». Αυτό σημαίνει ότι δεν αρκεί να είναι ο χριστιανός μόνο πράος εσωτερικά, να έχει δηλαδή ειρήνη και γαλήνη στη ψυχή του, αλλά πρέπει και στο χώρο του σπιτιού του και στον επαγγελματικό του χώρο και στο κοινωνικό του περιβάλλον, να εργάζεται κατά τέτοιο τρόπο, ώστε η ειρήνη να μεταδίδεται και μεταξύ των ανθρώπων.

Η υποχρέωση της ειρηνεύσεως είναι πολύ μεγάλη και, όποιος χριστιανός την εκτελεί, γίνεται αληθινό παιδί του Θεού. Γιατί ο Θεός είναι «ο άρχων της ειρήνης» και έτσι ονομάζεται στην Αγία Γραφή. «Ου γαρ εστίν ακαταστασίας ο Θεός, αλλά ειρήνης». Και σε πολλές του επιστολές ο απόστολος Παύλος τελειώνει με την ευχή: «Ο δε Θεός της ειρήνης μετά πάντων υμών».

Για να μπορέσει λοιπόν ο χριστιανός να γίνει «ειρηνοποιός», πρέπει ο ίδιος να έχει ειρήνη μέσα του. Να έχει δηλαδή ειρήνη στους λογισμούς του, ειρήνη στις αισθήσεις του και -γιατί όχι;- ειρήνη στα νεύρα του. Να μη νοιώθει ταραχή και άγχος. Να έχει υποτάξει τις απαιτήσεις της σάρκας του στο θέλημα της καθαρής του ψυχής, που είναι συγχρόνως και θέλημα Θεού.

Πάντως, οι αναστατώσεις, οι διαιρέσεις και οι διαφορές μεταξύ σαρκικών αδελφών, συγγενών, φίλων, συνεταίρων, γειτόνων…, όπως επίσης οι συγκρούσεις και οι πόλεμοι, δεν είναι παρά ‘ζιζάνια’, που σπέρνει ο διάβολος στις καρδιές των ανθρώπων. Έτσι, για ένα ‘τίποτα’, θα λέγαμε, έγινε κι ο πρώτος φόνος, όταν ο Κάιν σκότωσε τον αδελφό του, τον Άβελ. Και από τότε, χιλιάδες χρόνια τώρα, οι φυλές και τα έθνη της γης αλληλοσπαράσσονται συνεχώς, χύνοντας κάθε μέρα αίμα αδελφικό. Ο διάβολος λοιπόν είναι ο εμπνευστής του μίσους και των πολέμων. Είναι αυτός που το σπέρνει και ο άνθρωπος ελεύθερα και με τη θέλησή του δυστυχώς, ανταποκρίνεται στη κακή σπορά και έτσι θερίζει δυστυχία, πόνο και δάκρυα.

Τα αποτελέσματα της διχόνοιας μεταξύ δύο ανθρώπων και προπαντός δύο αδελφών, μεταξύ δύο οικογενειών, μεταξύ δύο παρατάξεων και μεταξύ δύο εθνών, είναι πολύ γνωστά. Τα βλέπουμε στην ιστορία και γύρω μας και μέσα μας. Ιδίως τραγική όμως είναι η διχόνοια, όταν υπάρχει μεταξύ δύο συζύγων. Πηγή δε και κοινός παρονομαστής όλων αυτών είναι τα ανθρώπινα πάθη και η συνέργεια του διαβόλου.

Αλήθεια, είμαστε ειρηνικοί; Έχουμε ειρήνη με τον πλησίον μας; Έχουμε ειρήνη μέσα στο σπιτικό μας; Αν έχουμε ειρήνη, θα περάσει αυτή η ειρήνη και στις καρδιές μας και από τις δικές μας καρδιές θα περάσει και στις καρδιές των παιδιών μας.

Άρα, λοιπόν, και οι καλλιεργούντες ειρήνη θα αποχτήσουν ειρήνη. Ειρήνη την «υπερέχουσα πάντα νουν». Εκείνη την ειρήνη, την οποία δίδει σαν δωρεά ο Κύριος ημών Ιησούς Χριστός: «Ειρήνην την εμήν δίδωμι υμίν, ου καθώς ο κόσμος δίδωσιν, εγώ δίδωμι υμίν». Δεν προσφέρει ο Θεός τέτοια ειρήνη, όπως την θέλουν οι άνθρωποι, για να αυξήσουν την αμαρτία τους και τις υλικές ή σωματικές απολαύσεις, αλλά δίνει ειρήνη καρδίας, ειρήνη νου, ειρήνη λογισμών, ειρήνη αισθήσεων, πνευματική ειρήνη, που οδηγεί στον Παράδεισο.

Έτσι, ο πιστός χριστιανός, που έχει μέσα του ειρήνη, που ζει την ειρήνη του Θεού βαθειά μέσα στην ψυχή του, καθίσταται ‘ειρηνοποιός’. Ειρηνεύει τους πάντες και τα πάντα, ακόμα και τα ζώα. Σαν άνθρωπος του Θεού, εργάζεται για την ειρήνη καταπραΰνοντας τους θυμούς των οργισμένων, λύνοντας τις διαφορές μεταξύ αυτών που φιλονικούν και συμφιλιώνοντας αυτούς που βρίσκονται σε κατάσταση έχθρας.

Και εργάζεται όχι την ειρήνη των πλακάτ και των διαδηλώσεων, αλλά την ειρήνη του Θεού, όπως την έψαλλαν οι Άγγελοι στη Βηθλεέμ, όταν γεννήθηκε ο Σωτήρας του κόσμου, ο Χριστός. «Δόξα εν υψίστοις Θεώ και επί γης ειρήνη, εν ανθρώποις ευδοκία». Δηλαδή αυτή την ειρήνη, που γεμίζει τις καρδιές από σεβασμό και αγάπη προς τον οποιονδήποτε συνάνθρωπο…

Σ’ ένα στρατόπεδο συγκεντρώσεως, μετά το φαγητό, όταν όλοι οι κρατούμενοι μαζεύτηκαν στη παράγκα και οι πόρτες κλείστηκαν, άναψε καυγάς θανάσιμος ανάμεσα στους πολιτικούς κρατούμενους και τους εγκληματίες. Επικεφαλής των πολιτικών ήταν ο Αφσένκωφ, δύο τρεις πρώην στρατιωτικοί και πέντε διανοούμενοι, ενώ των ποινικών ο Ιβάν Κάρι, διαβόητος κακοποιός, ταραχοποιός και δολοφόνος.

Οι εγκληματίες χτυπούσαν αλύπητα. Συντριπτική ήταν η υπεροχή τους και βέβαιος ο θρίαμβός τους. Το πάτωμα του θαλάμου είχε κοκκινίσει από το αίμα… Τότε ο πατήρ Αρσένιος έτρεξε και έπεσε στα πόδια του Σαζίκωφ, διαβόητου ποινικού κρατουμένου.

-Ιβάν Αλεξάνδροβιτς! Τον ικέτεψε. Βοηθήστε! Βοηθήστε! Μαχαιρώνουν τους ανθρώπους! Δεν βλέπετε; Ποτάμι το αίμα!… Στο όνομα του Κυρίου σας παρακαλώ, σταματήστε τους. Εσάς θα σας ακούσουν! Ο Σαζίκωφ γέλασε.

-Εμένα θ’ ακούσουν; Εσύ και ο Θεός σου να βοηθήσετε! Α, χα! Για κοίτα! Ο Ιβάν Κάρι θα σφάξει τώρα τον δικό σου, τον Αφσένκωφ! Τους άλλους δύο τους ξάπλωσε κιόλας… Πόσο μακριά είναι ο Θεός σου, παπά!

Αίματα, κραυγές, βλαστήμιες, βογγητά… Το αιώνιο ανθρώπινο δράμα… Με τη ψυχή γεμάτη πόνο, ο πατήρ Αρσένιος τινάχτηκε αστραπιαία καταμεσής της συμπλοκής. Υψώνοντας τα χέρια του, φώναξε δυνατά και καθαρά:

-Στο όνομα του Χριστού, σας προστάζω: Σταματήστε!

Αφού σχημάτισε στον αέρα το σημείο του σταυρού, είπε με χαμηλωμένη φωνή: Φροντίστε τους τραυματίες.

Πήγε και στάθηκε μπροστά στο κρεβάτι του. Ήταν σαν αλλοπαρμένος. Είχε βυθιστεί στην προσευχή. Δεν έβλεπε και δεν άκουγε τι γινόταν γύρω του, πως ησύχασαν αμέσως όλοι, πως έσυραν ως την έξοδο τους νεκρούς, πως καταπιάστηκαν με την περιποίηση των τραυματιών.

Σε λίγο μέσα στο θάλαμο δεν ακουγόταν τίποτ’ άλλο, πέρ’ από το τρίξιμο των κρεβατιών και τα μουγγρητά ενός βαριά τραυματισμένου.

-Συγχώρεσέ με, πάτερ Αρσένιε…

Η τρεμάμενη φωνή του Σαζίκωφ έκανε τον ‘μπάτουσκα’ ν’ ανοίξει τα μάτια και να επιστρέψει στην πραγματικότητα.

-Συγχώρεσέ με… Δεν πίστευα στο Θεό, μα τώρα αρχίζω να πιστεύω! Τα ‘χω χαμένα… Μεγάλη η δύναμη της πίστεως! Συγχώρεσέ με που σε ειρωνεύτηκα…

Δύο μέρες αργότερα ο Αφσένκωφ γυρίζοντας από τη δουλειά, πλησίασε κι αυτός τον πατέρα Αρσένιο. Στο πρόσωπό του ήταν ζωγραφισμένη η περίσκεψη και η ευγνωμοσύνη.

-Σας ευχαριστώ!… Με σώσατε! Με σώσατε… Η πίστη σας στο Θεό είναι απεριόριστη. Να, βλέποντάς σας, αρχίζω κι εγώ να καταλαβαίνω πως Εκείνος υπάρχει! 1

1 Ι. Μ. Παρακλήτου, π. Αρσένιος 1, ο κατάδικος «ΖΕΚ-18376», 2007 σελ 57.

Αποσπάσμα από το βιβλίο “Πνευματικές Διαδρομές στους Μακαρισμούς” του π. Στεφάνου Αναγνωστοπούλου

Το “Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησον με” για Κληρικούς και λαϊκούς – π. Στέφανος Αναγνωστόπουλος

http://athensofmyheart.wordpress.com

ATHENS OF MY HEART

a85f4c0c815ac8d136f0c4fc7c255c35.jpg

Το «Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησον με»

για κληρικούς και λαϊκούς

Πηγή:

https://paterstefanos.gr

https://paterstefanos.gr/2014/01/12/το-κυριε-ιησου-χριστε-ελεησον-με-για/

ΠΑΤΗΡ ΣΤΕΦΑΝΟΣ ΑΝΑΓΝΩΣΤΟΠΟΥΛΟΣ

Κάποτε, ο άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς είχε μία συζήτηση με έναν σεβάσμιο Γέροντα, ονόματι Ιώβ.

Ο Άγιος υπεστήριζε ότι όλοι: νέοι και γέροι, άντρες και γυναίκες, μοναχοί και λαϊκοί, μικροί και μεγάλοι, μπορούν να προσεύχωνται αδιαλείπτως, επικαλούμενοι μέσα από την καρδιά τους τον Ιησού και μάλιστα με την καρδιακή λεγομένη Νοερά προσευχή.

Ο μοναχός Ιώβ είχε επίμονα τις αντιρρήσεις του και επέμενε ότι αυτό είναι έργο μόνο των μοναχών και ασκητών της ‘ερήμου’.

Μετά την συνομιλία τους ανεχώρησε ο καθένας στο κελλάκι του. Και θέλησε ο Ιώβ να προσευχηθεί και μάλιστα νοερά. Και να, πως ο Θεός εδικαίωσε τον Άγιο Γρηγόριο τον Παλαμά. Στέλνει, λίαν φιλανθρώπως και με άπειρον αγάπη, ουρανόθεν Άγγελο, για να τον διδάξει, ως αμαθή και πείσμονα, εκείνα που δεν γνώριζε, εκείνα που δεν του απεκαλύφθησαν και εκείνα που δεν πίστεψε από το στόμα του αγίου Γρηγορίου του Παλαμά. Τι άραγε, να του είπε;

Όλος ανέσπερο φως ο θείος Άγγελος είπε στο μοναχό Ιώβ:

-Μην αμφιβάλλεις ουδόλως, ω πρεσβύτα Ιώβ, για όλα εκείνα που σου απεκάλυψε ο ιερός Γρηγόριος. Η καρδιακή προσευχή ανήκει σε όλους και από του νυν ούτω θα φρονείς και ούτω θα ομολογείς.

Ο άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς, που συστηματοποίησε την Νοερά προσευχή και άθληση και την πρόσφερε πλέον ως διδασκαλία πνευματικά μεστωμένη, υπεστήριζε ότι πρέπει πρώτα να μάθουν όλοι οι ιερείς να εργάζωνται αυτήν την νοερά εργασία, αρχίζοντας από την προφορική Ευχή, και ύστερα να την προσφέρουν στο ποίμνιό τους και ειδικώτερα στα παιδιά.

Μάλιστα, συνιστούσε ο Άγιος η διδασκαλία να αρχίζει από τα σχολεία. Για τις ημέρες μας όμως αυτό είναι όχι μόνο χίμαιρα, αλλά θα μπορούσε να πει κάποιος και εξωφρενικό.

Ποιος δάσκαλος σήμερα θα τολμούσε να μιλήσει στα παιδιά για την Νοερά προσευχή;

Κάποιος όμως νεαρός δάσκαλος το τόλμησε πριν από δέκα περίπου χρόνια, σε κάποιο Δημοτικό σχολείο του Κερατσινίου. Συνιστούσε στα παιδιά για ένα λεπτό να λένε όλα μαζί «Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησόν με».

Το έλεγαν και κατέβαινε σύννεφο θείας Χάριτος και όλα τα παιδιά ήσαν ήσυχα! Και παρέμεναν ήρεμα μέχρι το τέλος των μαθημάτων. Και αυτήν την ‘Παλαμική’ υπόδειξη την συνέχισε για αρκετά χρόνια, με τα ίδια πάντοτε αποτελέσματα.

Στο βιβλίο ‘Οι περιπέτειες ενός προσκυνητού’ βλέπουμε στο πρόσωπο του Προσκυνητού να αναζωπυρώνεται ο πόθος για την εφαρμογή του θεόπνευστου ρήματος του Αποστόλου Παύλου: «αδιαλείπτως προσεύχεσθε». Αυτό το αποστολικό παράγγελμα ήτο που του άναψε τον θεϊκό ζήλο και η λαχτάρα του γι’ αυτό, τον έκανε να ρωτά παντού και να παρακαλεί τον Θεό να του στείλει διδάσκαλο ικανό και απλανή.

Αναφέρεται στο βιβλίο ότι: «Την εσωτερική προσευχή μπορεί να την αποχτήσει και να την κάνει μέσο επικοινωνίας με τον Ιησού ο καθένας. Δεν κοστίζει τίποτα, παρά την προσπάθεια να βυθιστούμε στην σιωπή και στα βάθη της καρδίας μας, καθώς και στη φροντίδα για την όσο το δυνατόν συχνότερη επίκληση του γλυκυτάτου Ονόματος του Ιησού, που γεμίζει τον άνθρωπο με αγαλίαση».

Για να προχωρήσει όμως η νοερά αυτή εσωτερική εργασία, είναι απαραίτητη η παρουσία εμπείρου και απλανούς οδηγού, όπως στην συνέχεια αναφέρει και ο Προσκυνητής: «Ο Πνευματικός οδηγός μου με άφησε να φύγω, δίδοντάς μου την ευλογία του και λέγοντάς μου ότι κατά το διάστημα, που θα έκανα εξάσκηση για την προσευχή, θα έπρεπε συχνά να τον επισκέπτωμαι και να του λέγω με λεπτομέρεια κάθε απορία και δυσκολία, που θα συναντούσα, επειδή η εσωτερική προσευχή δεν μπορεί να προχωρήσει καλά και με επιτυχία, χωρίς την καθοδήγηση του πνευματικού διδασκάλου…

…Βέβαια εις την αρχή τα πράγματα επήγαν καλά, μα έπειτα η προσπάθεια μ’ εκούραζε πολύ. Αισθανόμουν οκνηρία και στενοχώρια. Μ’ εκυρίευε η νύστα και σύννεφα από σκέψεις όλων των ειδών με περικυκλώσανε.

Επήγα με θλίψη εις τον οδηγό μου να εξομολογηθώ την κατάστασή μου. Παιδί μου, μου είπε, ήρθε επάνω σου η επίθεση του κόσμου του σκότους, επειδή ο κόσμος εκείνος τίποτε άλλο δεν έχει χειρότερο από την ιδική μας εγκάρδια προσευχή. Ο κόσμος αυτός του σκότους προσπαθεί με κάθε τρόπο να σ’ εμποδίσει και να σε απομακρύνει από την προσευχή της καρδίας. (Γιατί; Γιατί σε φθονεί, σε ζηλεύει. Γιατί αν κερδίσεις, του πήρες τη θέση. Ποια θέση; Εκείνη, από την οποία εξέπεσε και την οποία έχασε τότε, υπερηφανευθείς και σκεφθείς ισοθεΐαν). Όμως μη φοβείσαι. Ο Θεός ουδέποτε επιτρέπει τον πειρασμό να είναι για τον άνθρωπο μεγαλύτερος από ό,τι χρειάζεται. Φαίνεται πως πρέπει η ταπείνωσή σου να δοκιμαστεί ακόμα, γιατί, παρά τον περίσσιο σου ζήλο (και την προθυμία) είναι ίσως πολύ νωρίςνα πλησιάσεις την υψηλότερη είσοδο της καρδιάς (να εισέλθει, δηλαδή, κάπως βαθύτερα στον χώρο της καρδιάς). Υπάρχει φόβος να πέσεις σε πνευματικό χάος».

Γι’ αυτό, λοιπόν, κι εμείς, πριν αρχίσουμε την Νοερά προσευχή, καλό θα είναι να επαναλαμβάνουμε το: «Κύριε, δίδαξον ημάς προσεύχεσθαι» την νοερά και μυστική αυτή προσευχή των αγίων Σου Πατέρων. Και ο Κύριος με κάποιον πιστό δούλο Του, αγαθό και απλανή οδηγό, θα μας διδάξει τον τρόπο, ώστε να μπορούμε κι εμείς να ανοίγουμε και να εκχέουμε την καρδιά μας μπροστά σ’ Εκείνον, τον Θεό και Σωτήρα μας Ιησού Χριστό.

Γιατί δεν υπάρχει τίποτε γλυκύτερο και ωραιότερο και ωφελιμότερο από την πνευματική επικοινωνία με τον Χριστό! Προκειμένου λοιπόν να γκρινιάζουμε ή να μουρμουρίζουμε ή να λέμε οτιδήποτε άλλο, άσκοπο ή αμαρτωλό, ας επαναλαμβάνουμε το «Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησον με» και μέσα στο ναό ακόμα. Σκύψιμο της κεφαλής και «Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησον με».

Γλυκάθηκε ο νους; Ε, δεν ξεκολλά από την Ευχή.
«Ηυφράνθη η καρδία»; Σκλαβώθηκε για πάντα από την θεία αγάπη, από τον θείο έρωτα. Άραγε, δεν το έχετε νοιώσει ποτέ αυτό;…
Εκείνο, λοιπόν, που ενδιαφέρει όλους εμάς, που ζούμε μέσα στον κόσμο, τον φοβερά αμαρτωλό και ξεδιάντροπο, είναι να λέμε την Ευχούλα «Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησον με», κατ’ αρχάς και για αρκετό καιρό προφορικά, φωναχτά ή ψιθυριστά με το κομποσχοίνι, και ύστερα από μέσα μας, παντού και πάντοτε. Όσο περισσότερο θα λέγεται η Ευχή, με υπομονή και με θέρμη ψυχής, τόσο γρηγορώτερα θα γίνει κτήμα μας ένας νέος τρόπος ζωής. Τότε, εφ’ όσον θα έχουν προηγηθεί αρκετές προσπάθειες και πολλοί πειρασμοί, θα αισθανώμεθα και θα βιώνουμε την προσευχή μέσα μας. Θα πυρπολούμεθα από την Ευχή «Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησον με», θα γεμίζουμε, θα πληρούμεθα από την χάρι της Ευχής, της Νοεράς προσευχής, και θα καθιστάμεθα ολόκληροι μια προσευχή!…

Και τότε η θεία Χάρις θα λάμπει στο πρόσωπό μας. Μέσα στους πειρασμούς θα έχουμε ειρήνη στην καρδιά. Μέσα στους διωγμούς και στα μαρτύρια, θα έχουμε την χάρι της υπομονής και της ησυχίας από την καλή μαρτυρία της συνειδήσεώς μας. Θα μας θλίβει ο ένας, θα μας κατατρέχει ο άλλος, αλλά μέσα μας θα βασιλεύει μια παράδοξη και ανείπωτη γλυκύτητα.

Αποσπάσμα από το βιβλίο “Η Ευχή μέσα στον κόσμο” του π. Στεφάνου Αναγνωστοπούλου