Video: Περιστατικά απ᾽τη ζωή του Μαρτυρικού & Αγιασμένου π. Κοσμά Γρηγοριάτη Ισαποστόλου του Κονγκό (+1989)

http://africaofmyheart.wordpress.com

AFRICA OF MY HEART

Congo-bigest-waterfalls

Περιστατικά απ᾽τη ζωή του Μαρτυρικού

& Αγιασμένου π. Κοσμά Γρηγοριάτη Ισαποστόλου του Κονγκό (+1989)

Advertisements

π. Κοσμάς Ασλανίδης ο Γρηγοριάτης-Αγιορείτης, ο Ισαπόστολος του Κονγκό (+27 Ιανουαρίου, 1989)

http://heavenonearthorthodoxy.wordpress.com

HEAVEN ON EARTH – ORTHODOXY

4492175-congo

1_p._kosmas

π. Κοσμάς Ασλανίδης ο Γρηγοριάτης-Αγιορείτης

ο Ισαπόστολος του Κονγκό

(+27 Ιανουαρίου, 1989)

 Ἀπό τό βίο του π. Κοσμᾶ Γρηγοριάτη Ἰσαποστόλου τοῦ Κονγκό-Ζαΐρ:

-Κάποια μέρα ἕνας κεραυνός κτυπήσε τό αὐτοκίνητό στό ὁποῖο ἦταν μέ ἄλλους ἀδελφούς καί χάλασε βγάζοντας καπνούς. Τότε εἶπε ὁ π. Κοσμᾶς: “Θεέ μου γιά σένα ἐργαζόμαστε βοήθησέ μας…”. Καί οἱ καπνοί ἐξαφανίσθηκαν. Μετά δέν ἔπερνε μπρός τό αὐτοκίνητο καί ἔκανε λίγο κομποσχοινι καί ξεκίνησε.

-Μετά τόν ἐμφύλιο πόλεμο στό Κονγκό (Ζαΐρ) συνάντησαν 30 ἀντάρτες καί αὐτοί πέρασαν τόν π. Κοσμᾶ καί τούς ἄλλους γιά ἀντάρτες. Εἶπαν στόν π. Κοσμᾶ νά πᾶνε οἱ ἄλλοι ἀδελφοί στό ποτάμι γιά νά φέρουν νερό. Ὁ π. Κοσμᾶς εἶπε ὄχι γιατί ἤξερε ὅτι θά τούς ἔπερναν τό κεφάλι. Ὁ π. Κοσμᾶς ζήτησε νά δῆ τόν ἀρχηγό τους καί ὁ ἀρχηγός-στρατηγός τους τόν ἀγάπησε καί εἶπε νά μήν τόν πειράξουν γιατί εἶναι ἄνθρωπος τοῦ Θεοῦ. Ἔγιναν φίλοι τῆς ἱεραποστολῆς καί γιά ἕναμῆνα φύλαγαν μέ σκοπιά τήν ἱεραποστολή.

-Οἱ Ἕλληνες ἔμποροι μισοῦσαν τόν π. Κοσμᾶ ἐπειδή ἀγαποῦσε τούς Ἀφρικανούς. Τούς εἶπε “ἦρθα γιά τούς μαύρους καί κάποια στιγμή θά πάθετε ζημιᾶ καί θά μέ ἔχετε ἀνάγκη. Τό 1980 ἔγινε 6 μέρες πόλεμος καί χρειάστηκαν την βοήθειά του. Σφαῖρες ἔπεφταν στήν ἐκκλησία τοῦ Ἁγ. Γεωργίου καί ἐμφανίσθηκε ὁ Ἅγ. Γεωργίος καί ἔδιωχνε τίς σφαῖρες. Ἔριξαν τρεῖς βόμβες καί αὐτή πού ἔπεσε στήν ἐκκλησία δέν ἔσκασε. Μετά πέταξαν μιά χειρομβοβίδα καί δέν ἔσκασε. Τήν πῆρε ὁ π. Κοσμᾶς την χειροβομβίδα καί καταλάθως τήν ἐνεργοποίησε καί αὐτή δέν ἔσκασε. Ὅταν τό κατάλαβε τήν πέταξε μακρυά. Εἶπε σέ ὅλους νά φύγουν ἀπό ἐκεῖ καί ἔσκασε σέ 10 λεπτά.

-Κάποια μέρα ένα φίδι εἶχε ἀνοικτό τό στόμα του καί ὁ π. Κοσμᾶς καταλάθως τό πάρησε κ αὐτό ἀντί νά τόν δαγκώση ἔκανε πίσω καί ἔφυγε.

-Ὁ π. Κοσμᾶς προγνώριζε τό θάνατό του. Ἔλεγε ὅτι θά φύγω. Καί συμβούλεψε τόν Ἀφρικανό Μωϋσῆ ὅταν κοιμηθῆ νά μή φύγη ἀπ’ τήν ἱεραποστολή.

-Ὁ Ἀφρικανός Μωϋσῆς ἦταν συνοδηγός στό ἀτύχημα. Ὅταν ἔγινε τό ἀτύχημα τόν εἶχε πάρει ὁ ὕπνος καί ἔβλεπε ὅνειρο χαρτιά μπροστά στό δρόμο καί ὅτι ἔπαθαν ἀτύχημα… κι ἔγινε καί στά αλήθεια.

-Ἔκανε ἐπισκέψεις στούς λεπρούς πού ζοῦν ἐγκαταλελειμένοι στό δάσος

-Ἔφτιαχνε ἐκκλησίες καί ἀγόραζε οἰκόπεδα σέ Ὀρθοδόξους Ἀφρικανούς καί ἔφτιαχναν ἔτσι Χριστιανικά χωριά. Ὅπως τό χωριό τοῦ Ἁγ. Δημητρίου.

-Ὁ προστάτης Ἅγιος τοῦ π. Κοσμᾶ, ὁ Ἁγ. Κοσμᾶς ὁ Αἰτωλός, ἐμφανίζεται, μιλάει καί συμπαραστέκεται σέ Ὀρθοδόξους Ἀφρικανούς. Οἱ Ἀφρικανοί ἀναφέραν συχνά περιστατικά στόν π.Κοσμᾶ.

-Κάποια μέρα τό ἀμάξι τῆς ἱεραποστολῆς βούλιαξε ἀπό τή βροχή ἐνῶ πήγαινε κάπου καί ὁ π. Κοσμᾶς τό κατάλαβε, πῆρε πληροφορία ἀπό τό Θεό γιά τό ποῦ βρίσκεται καί πῆγε νά τό βοηθήση… “Ὅτι γίνεται τό αἰσθάνομαι. Στέλνει τά σήματά του ὁ Θεός”, εἶπε γιά τό περιστατικό αὐτό ὅταν τό διηγοῦταν στό ἡμερολόγιο του.

-Μιά μέρα ἕνα παιδάκι ἐνῶ ψάρευε ἔπεσε στό ποτάμι κ πνίγηκε. Βούλιαξε καί ἐπειδή ὁ π. Κοσμᾶς ἤξερε ἀπό καταδύσεις βούτηξε στά θολά καί βαθεια νερά τοῦ ποταμοῦ καί τόν κατεύθηνε ὁ Θεός καί τό βρῆκε. Από τότε οἱ Ἀφρικανοί τόν καλοῦσαν ὅποτε χρειαζόταν να βουτήξει κάποιος στό βυθό κάποιου ποταμού.

-Κάποια μέρα μέσα στό δάσος βρῆκαν ἕνα χωριό μέσα ἰθαγενῶν πού ἀποτελοῦνταν ἀπό 60 ἰθαγενεῖς μέ ταμπέλες πάνω τους. Ἦταν μιά ἀκραία αἱρετική προτεστάντική ὁμάδα οἱ ὁποῖοι ἔκάναν τελετές μέ ἀνθρωποθυσίες καί ἀνθρωποφαγίες ἀπαγάγοντας περαστικούς καί ἰθαγενεῖς ἀπό γειτονικά χωριά.

-Μιά μέρα μέσα στά δάση καί τά ποτάμια βρῆκαν ἕνα χωριό μέ 50 Ὀρθοδόξους ἰθαγενεῖς ὅπου ἔκαναν ἀκολουθίες μόνοι τους γιάτι δέν εἶχαν ἱερέα.

-Οἱ ἰθαγενεῖς γιά νά τόν εὐχαριστήσουν π. Κοσμᾶ τραγούδάγαν τραγούδια γιά αὐτόν “… μπάμπα Κοσμᾶαα…”.

-Ἕνας ἰθαγενής τή μέρα τής κοιμήσεώς του κατά τό αὐτοκινητιστικό δυστύχημα εἶδε ἕνα ἱερέα νά ἀνεβαίνη πρός τόν οὐρανό… ἦταν ὁ π. Κοσμᾶς. Ὅλοι στό διπλανό χωριό ζήτησαν νά βαπτιστοῦν.

-Τό Ἱ. Λείψανό του τό εἶχαν σέ ψυγεῖο μέχρι τήν ταφή καί φύλακες εἶδαν φῶς μέσα ἀπό ψυγεῖο.

-Στό ψυγεῖο τό Ἱ. Λείψανό του ἦταν μετά ἀπό 3 μέρες ζεστό καί ἔτρεχε αἷμα ἀπό τη μύτη.

-Στήν κηδεία του πῆγαν χιλιάδες ἄτομα.

Πηγή:

Σύντομη περίληψη ἀπό τό  βιβλίο

Ἱερομονάχου Κοσμᾶ Γρηγοριάτου, Ἱεραποστόλου τοῦ Ζαΐρ

Τό Ἱεραποστολικό μου Ἡμερολόγιο

ἐκδ. Ἱεραποστολικοῦ Συνδέσμου “Ἁγ. Κοσμᾶς ὁ Αἰτωλός”

Θαυμαστές μεταστροφές στο Κονγκό της Αφρικής – Απο τη ζωή του π. Κοσμά Γρηγοριάτη του Ιεραποστόλου του Κονγκό

http://africaofmyheart.wordpress.com

AFRICA OF MY HEART

Θαυμαστές μεταστροφές στο Κονγκό της Αφρικής

Απο τη ζωή του π. Κοσμά Γρηγοριάτη του Ιεραποστόλου του Κονγκό

Βρισκόμαστε σε κάποιο γραφικό χωριουδάκι του Ζαΐρ (σημερινό Κονγκό).
Η τροπική βλάστηση γύρω βρίσκεται σε έξαρση. Οι μπανανιές πιο κει, κατάμεστες από καρπούς, γέρνουν τα κλαδιά τους κι ο φοίνικας δίπλα στην χορταρένια καλύβα καμαρώνει περήφανος για την λεβεντιά του!

Συλλογισμένος και πικραμένος ένας γέροντας Ζαϊρινός κάθετε έξω από το αρχοντικό του (καλύβα), μασουλώντας ζαχαροκάλαμο. Μα γιατί δεν με θέλει εμένα ο Χριστός; ψελλίζει με παράπονο. Τι κι’ αν έχω δύο γυναίκες και είκοσι παιδιά μαζί τους; Εγώ θέλω να γίνω Χριστιανός! Να βαφτιστώ Ορθόδοξος! «Όχι!», είπε όμως ο Ιεραπόστολος, ο πατήρ Κοσμάς. «Όχι! Ο Χριστός αυτό δεν το θέλει!».

Τα δάκρυα κυλούν στο μελαψό, χαρακωμένο από ρυτίδες, πρόσωπό του. Φοβερό το δίλημμα!

Πάλη και αγώνας μεγάλος μέσα του. Οπωσδήποτε θέλει να ασπαστεί τον Χριστιανισμό, την Ορθοδοξία. Διακαής ο πόθος του ύστερα απ’ όσα είδε και άκουσε για τούτη την αληθινή θρησκεία. Απ’ την άλλη μεριά, όμως, αγαπά και τις δύο γυναίκες του πολύ και του είναι αδύνατο ν’ αποφασίσει ποια απ’ τις δύο ν’ απαρνηθεί.

Στο μυαλό του τριγυρίζει η κατηγορηματική άρνηση του Ιεραποστόλου, που αποτελεί και απαράβατο νόμο της Ορθοδοξίας μας. Και τώρα κλαίει με λυγμούς απαρηγόρητος. Τα χείλη του ασυναίσθητα ψιθύρισαν για πρώτη φορά μία προσευχή στον γλυκύ μας Ιησού, που όπως έδειξαν τα πράγματα, έσκυψε πλάι του, αφουγκράστηκε τις επιθυμίες του και έσπευσε να τον βοηθήσει.

Ξαφνικά ξαλάφρωσε η καρδιά του, λες και έπαψε η τρικυμία, κι’ ο ανεμοστρόβιλος άρχισε να κοπάζει. Το βράδυ, γύρω από την φωτιά, κάλεσε σε οικογενειακό συμβούλιο τις δύο γυναίκες κι’ όλα του τα παιδιά. Τους μίλησε για τις σκέψεις του, τον ιερό πόθο του, την επιθυμία του να βαφτιστεί Χριστιανός Ορθόδοξος και το φοβερό κώλυμα που τον εμπόδιζε να φτάσει στην πραγματοποίηση αυτού του σκοπού.

Συγκρατώντας με κόπο τα δάκρυά του, έλεγε:

-Ποια ν’ απαρνηθώ; Μου είναι αδύνατο ν’ αποφασίσω.

Άφωνα τα παιδιά μαζεύτηκαν στην γωνιά τους κι’ έγειραν τούτη τη νύχτα να κοιμηθούν, όχι μόνο νηστικά ως συνήθως, αλλά και πικραμένα. Ποια τύχη θα είχε άραγε αυτή η ιστορία; Ο γερο – Ζαϊρινός στριφογύριζε όλη νύχτα στα χορτάρινα στρωσίδια του. Οι συντρόφισσές του ξαγρυπνούσαν έξω από την καλύβα, κάτω από το φως του φεγγαριού, χωρίς να παίρνουν την μεγάλη απόφαση ποια από τις δύο να φύγει.

Η νεότερη, γερμένη κάτω από τον φοίνικα, απελπισμένη και δακρυσμένη, αποκοιμήθηκε ελαφρά και ανάμεσα σε όνειρο και οπτασία, είδε την​ ​απαστράπτουσα μορφή του Εσταυρωμένου, Αυτού του Άγνωστου γι’ αυτήν μέχρι τότε Ιησού, που της είπε γλυκά και αποφασιστικά:

Μάθε στην ζωή σου ότι αγάπη θα πει θυσία. Γι’ αυτό βλέπεις και μένα πάνω στον Σταυρό. Ο Χριστιανισμός και η Ορθοδοξία μας ζητούν να σταυρώσουμε τα πάθη μας, τις λανθασμένες επιθυμίες μας. Το «εγώ» και το «θέλω» πρέπει να υποτάσσονται στο «πρέπει». Φύγε! Εσύ που τον αγαπάς πιο πολύ, φύγε! Εγώ θα ‘μαι κοντά σου! Θα ευλογήσω τα βήματά σου! Θα σε προστατέψω! Μέγιστη θα ‘ναι η ανταμοιβή σου γι’ αυτή την θυσία, κι ας μη με γνωρίζεις! Θα ‘σαι κι εσύ κάποτε κοντά μου… εν τω Παραδείσω…

Ξύπνησε αναστατωμένη η Ζερμέν. Πετάχτηκε πάνω αποφασισμένη. Είχε αρχίσει να αχνοφέγγει. Μπήκε μέσα στην καλύβα, σκούπισε βιαστικά τα δάκρυά της με τις μαύρες, ροζιασμένες παλάμες της και σκούντησε απαλά τον μέχρι τότε σύντροφό της που μισοκοιμόταν.

-Φεύγω, του είπε, γιατί πρέπει. Δεν μπορώ ν’ αντισταθώ σ΄ εκείνη την φοβερή δύναμη που εκπέμπει ο Χριστός π’ αγαπάς και θέλεις να γίνεις ακόλουθός του… Φεύγω οριστικά! Ας γίνει το θέλημά Του, ψιθύρισε η αγνή, ολόλευκη ψυχή της.
Δάκρυα χαράς και λύπης συνόδευσαν το αποχωρισμό. Πήρε τα παιδιά της και χάθηκε μέσα στα δάση. Εξαφανίστηκε. Τι δύναμη αποφάσεως! Τι μεγαλείο! Τι πανάκριβο δώρο κατέθεσε στα πόδια του Χριστού μας εκείνη την ώρα , χωρίς να το καταλάβει, αυτή η γυναίκα, που έσφιξε την καρδιά της κι’ έφυγε στο άγνωστο, απαρνούμενη την ήσυχη οικογενειακή εστία.

Χαρούμενος ο γέροντας Ζαϊρινός, με αλαφρωμένη την καρδιά, έτρεξε στον Ιεραπόστολό μας και του ανακοίνωσε τα συμβάντα. Ύστερα από μετάνοια και εξομολόγηση, δέχτηκε το Θείο Βάπτισμα κι’ ύστερα μετέλαβε τα Άχραντα Μυστήρια. Η μεγάλη του επιθυμία είχε πραγματοποιηθεί. Αναγεννημένος πνευματικά, αποφάσισε να ζήσει με τον Νόμο του Θεού.

Την επομένη της βαπτίσεως, έγινε και ο Ορθόδοξος Γάμος. Χαρές και ξεφαντώματα οι ιθαγενείς στο χωριουδάκι του Ζαΐρ!

Όμως, οι βουλές του Κυρίου είναι ανεξιχνίαστες! Τρεις ημέρες μετά την βάπτισή του, ξαφνικά ο Χριστός μας τον κάλεσε κοντά Του στους ουρανούς. Κοιμήθηκε εν Κυρίω! «Μακάριοι οι εν Κυρίω αποθνήσκοντες…».

Σαν βόμβα έσκασε σε όλο το αφρικανικό χωριό η είδηση. Έφυγε τόσο ξαφνικά… εντελώς απροσδόκητα… Απίστευτο. Εντύπωση έκανε σε όλους εκείνη η γλυκιά, ήρεμη, γελαστή μορφή του νεκρού νεοφωτίστου. Άγγελοι πήραν στα χέρια τους, προς καταισχύνη των δαιμόνων, εκείνη την ωραία ψυχούλα και την οδήγησαν στον θρόνο του Θεού, για να ζήσει αιώνια στην Βασιλεία των Ουρανών.

Μαθαίνοντας το περιστατικό, επέστρεψε η δεύτερη σύζυγος με τα παιδιά της. Κι’ έτσι, όλοι μαζί πια, βαπτίστηκαν Ορθόδοξοι Χριστιανοί κι’ έζησαν ευτυχισμένοι, ακολουθώντας τον δρόμο που τους χάραξε ο Χριστός μας. Το Άγιο Φως που άναψε εκείνη την μεγάλη νύχτα της αποφάσεως πάνω απ’ την καλύβα τους, δεν έσβησε ποτέ. Έγινε ο φάρος της ελπίδας και της σωτηρίας τους.

Πηγή:

http://ierapostoli.wordpress.com

Ορθόδοξη Ιεραποστολή