Confession and Spiritual Accounting – Elder Ephraim of Arizona, USA


Confession and Spiritual Accounting

Elder Ephraim of Arizona, USA



This confession of yours gave my soul much joy, because God and the angels, who were awaiting it, rejoiced. You succeeded in putting the devil to shame, who greatly rejoices when someone hides his thoughts from his spiritual father. When a snake leaves its lair, it rushes to hide somewhere because it feels as if it will be struck—the same thing happens with a diabolical thought, which is like a poisonous snake. When such a thought leaves a person’s mouth, it disperses and disappears, because confession is humility, and since Satan cannot even bear the smell of humility, how could he possibly remain after a humble, sincere confession? My child, I wish you a good beginning and cautious progress. Don’t be ashamed before me. Don’t see me as a man, but as a representative of God. Tell me everything, even if you have a bad thought about me, because I am experienced with demonic influences, and I know how the devil fights man. I know that spiritual children have simple hearts and that if evil thoughts come to them, it is due to the devil’s malice and the spiritual child’s ego, who is permitted to fall and have such thoughts against his Elder, so that the spiritual child may be humbled more. Therefore, don’t worry. I will always rejoice when you speak freely and sincerely to me, for without frank confession, there will be no spiritual progress.

My child, have no worries. I have taken up your burden. I only beg you to be at peace. Your words may be just on paper, but I feel the power, the meaning, and the essence of what you write; I enter into the spirit of your words. I entreat you to be at peace from now on. You are forgiven everything with the confession you made. Satan perceived your character and torments you, but without anything serious having occurred. Everything you write (that is, the thoughts that torture you ) is a trick of the evil one to make you despair, be distressed, and so forth. Throw everything that happened to you into the depths of the sea. Map out a new course in your life. If you keep thinking the same way, know that you will become the laughing-stock of the demons. I beg you, just be obedient to me. After your confession, everything has been forgiven, so let bygones be bygones. Don’t scratch a wound that made you suffer so much. Don’t be deceived by the thought that it is your fault. If you hadn’t taken him to the doctors, etc., then such thoughts would rightfully fight you. Whereas, as things are now, you have fulfilled your duty. God wanted to take him, for a reason that only His infinite wisdom knows, while you are thinking you killed him! Be careful with this thought, or else it might lurk in your heart. It is a ruse of the devil to harm you, as he knows how. This skilled trickster has drowned in the depths of hell countless multitudes with despair. When something happens and the devil sees that a person is upset by it, his trick is to pile on a multitude of supposedly legitimate thoughts in order to lead the poor person to a great storm and drown him. (As the saying goes, a fox loves a scuffle ). And when the storm passes, he sees that he was in danger of drowning in just a spoonful of water.

Humble yourself, and from now on confess, for confession contains most holy humility, without which no one is saved.  The devil greatly rejoices when he manages to persuade a person to hide diabolical thoughts.  This is because he will achieve his premeditated, soul-destroying goal.

I have written to you about the conscience, that we must be careful not to do something that will make it reproach and condemn us. Bear in mind that God sees everything and that nothing is hidden from His eyes. So how could I tell lies before God? Don’t you know that lies are from the devil, and that by not being careful, it becomes a practice, then a habit, and then a passion, and don’t you know that liars will not inherit the Kingdom of God? (cf. Rev. 21:8 ). Fear God. God is not pleased with material offerings when we neglect attending to our inner heart. But it is necessary to do these also without leaving the others undone. (cf. Mt 23:23 ). Attend to your conscience, for we do not know the hour of our death. And if we do not repay our creditor (our conscience, that is ) everything we owe him, he will accuse us vehemently, without holding back. Then—alas!—our mouth will be silenced, not having any answer to give.

Every night, review how you passed the day, and in the morning review how the night passed, so that you know how your soul’s accounts are doing. If you see a loss, try to regain it through caution and forcefulness. If you see a profit, glorify God, your invisible helper. Do not let your conscience prick you for long, but quickly give it whatever it wants, lest it take you to the judge and the prison (cf. Mt. 5:25 ). Does your conscience want you to attend to your prayer rule* and regain prayer? Give it these things, and behold, you are delivered from going to the judge. Do not weaken the saving voice of your conscience by disregarding it, because later you will regret it to no avail.

*Prayer rule

Α prayer rule consists of the prayers and metanoias** which one does daily, under the guidance of one’s spiritual father.

** Metanoia

Ιn its primary sense, «μετάνοια» (pronounced «meh-tah΄-nee-ah» ) means repentance, literally, “a change of mind”. However, it can also mean the specific act of making the sign of the cross, followed by a bow either down to the ground or to the waist. It is a gesture of reverence, worship, respect, or repentance. A typical prayer rule includes a number of metanoias done while saying the Jesus prayer. Some translators use the word “prostration” for this term.

See to it that you are sincere in your deeds as well as in your words, and especially in confession. For God searches out the hearts and reins (Ps. 7:9 ), and nothing remains obscure in the sight of His sleepless eye. Fear God; God is not mocked (Gal. 6:7 ); He is not fooled. He chastises severely when He does not see sincerity; so be careful. When you are disobedient and commit a secret sin, counteract it by openly revealing it in confession. Do not let your ego overcome you and make you hide the truth and remain uncorrected and passionate. Correct everything now if you want to see good days of dispassion* and peace.


Dispassion is achieved when all three aspects of the soul (i.e., the intelligent, appetitive, and incensive aspects ) are directed towards God. It is the transfiguration of the passionate aspect of the soul (i.e., the aspect of the soul which is more vulnerable to passion, namely, the appetitive and incensive aspects ), rather than its mortification. Thus dispassion in this context does not signify a stoic indifference, but rather, a transfiguration and sanctification of the powers of the soul and eventually of the body also.

Taken from “Counsels from The Holy Mountain” by Elder Ephraim of Arizona (Philotheou Mt.Athos)

“Που είναι ο Θεός; Εμένα με εγκατέλειψε!”

“Που είναι ο Θεός; Εμένα με εγκατέλειψε!”

Αναφέρει η Μοναχή Πορφυρία (+2015), πρώην οδηγός ταξί σε Αθήνα και Πειραιά:

Η βάρδια μου είναι νυκτερινή, από τις τέσσερις το απόγευμα έως τις πέντε τα ξημερώματα. Το κέντρο μας εκφωνεί κλήσεις ως επί το πλείστον για το λιμάνι του Πειραιά, για τα πρακτορεία των λεωφορείων και τα Αεροδρόμια.

Πολύς κόσμος φεύγει για διακοπές. Άλλωστε το έχουν πολλή ανάγκη. Χαίρομαι πολύ, όταν οι άνθρωποι μπορούν να ξεκλέψουν λίγο χρόνο από τα καθημερινά τους προβλήματα, για να ξεκουρασθούν.

Είναι περασμένα μεσάνυχτα- το κέντρο μας, αραιά και πού, εκφωνεί κάποια διαδρομή, οι δρόμοι άδειοι. Οδηγώντας στους άδειους δρόμους, άρχισα να μελαγχολώ… Έφτασα στο λιμάνι του Πειραιά- τίποτα, ούτε ένα καράβι!
Και τώρα πού να πάω; σκεφτόμουν. Έτσι, πήρα τον δρόμο προς την παραλιακή. Είναι γεγονός, πως αυτή η διαδρομή μ’ αρέσει πάρα πολύ. Έφτασα στο Καβούρι. Κατέβηκα με το ταξί, μέχρι την παραλία. Βγήκα από το ταξί και ακουμπώντας στο καπό, κοιτούσα τη θάλασσα, που έπαιζε με το φεγγάρι.

Σήκωσα τα μάτια μου στον ουρανό- μου άρεσε να βλέπω το στερέωμα, που ήταν γεμάτο από φωτεινά αστέρια. Ευχαριστούσα τον Θεό για όλα αυτά που μας έχει χαρίσει και Τον παρακαλούσα να μας συγχωρέσει, για το κακό που κάνουμε καταστρέφοντας την όμορφη δημιουργία, που Εκείνος έφτειαξε για μας. Σιγά – σιγά αισθάνθηκα να φεύγει από την ψυχή μου η μελαγχολία και στη θέση της να μπαίνει πάλι η γαλήνη, η ηρεμία. Έτσι ήρεμη και με γεμάτη την ψυχή μου από Θεό, μπήκα στο ταξί για να γυρίσω στον Πειραιά. Άλλωστε σε λίγο τελείωνε η βάρδια μου.

Φθάνοντας στο ύψος της Γλυφάδας, είδα κόσμο μαζεμένο, κοίταξα το ρολόι μου, μ!! ώρα που κλείνουν τα νυχτερινά κέντρα. Με το που με είδαν, τα χέρια σηκώθηκαν, για να σταματήσω. Όμως η βάρδια μου τελείωνε, δεν είχα πολύ χρόνο, ώστε να εξυπηρετήσω τους ανθρώπους. Στο ύψος του Παλαιού Φαλήρου, με σταμάτησαν τέσσερα νέα παιδιά, δύο αγόρια και δύο κορίτσια. Ασυναίσθητα το πόδι μου πήγε στο φρένο… Σταμάτησα.

-Πού πάτε παιδιά; τους ρώτησα.

-Πεύκη- σας παρακαλούμε μπορείτε να μας πάτε; Όμως δεν έχουμε χρήματα και κανένας ταξιτζής δεν μας παίρνει.

Η απόσταση μεγάλη! Χωρίς να το πολυσκεφτώ, τους είπα:

-Ναι, παιδιά, ελάτε!

Μπήκαν μέσα και μ’ ευχαρίστησαν όλα μαζί. Το παλληκάρι που κάθισε δίπλα
μου, μου λέει:

-Είστε πολύ καλή κυρία.

-Κι εσύ πού το κατάλαβες ότι είμαι καλή κυρία;

-Φαίνεται στο πρόσωπο σας.

-Δηλαδή, τι βλέπετε στο πρόσωπο μου; γράφει η κυρία είναι καλή; τον ρώτησα γελώντας.

-Όχι, αλλά να… πώς να σας πω…

-Να μην πεις τίποτα. Απλά εσύ είσαι καλό παιδί και είδες και εμένα καλή.

Αυτό ήταν η αφορμή να ξεκινήσω να τους μιλήσω για τον Θεό, πόσο καλός είναι, πόσο μας αγαπάει, πόσο πολύ δίπλα μας είναι σε κάθε δύσκολη στιγμή μας- τους μίλησα για την αξία της εξομολόγησης και πόσο πολύ ανακουφίζει την ψυχή, της δίνει φτερά να πετάει, να ανεβαίνει ψηλά στον ουρανό, να συναντάει τον Θεό και πατέρα της. Τους μίλησα για την αξία της Θείας Κοινωνίας, για τους Αγίους μας και τα θαύματα τους, την ευτυχία της οικογένειας, όταν ο Θεός βρίσκεται ανάμεσα στα μέλη της…

Τα λόγια μου άγγιξαν την ψυχούλα τους και ένα-ένα άρχισε να την ανοίγει.

Το ένα παιδί όμως μου άγγιξε με πόνο την ψυχή μου. Μου είπε λυπημένα:

-Πού είναι ο Θεός; εμένα με εγκατέλειψε!

-Καρδούλα μου, Τον γνώρισες;


-Πώς, λοιπόν, σε εγκατέλειψε, αφού δεν Τον γνωρίζεις;

Άρχισε τότε να μου διηγείται την ιστορία του. Και οι δύο γονείς του καρκινοπαθείς. Ο χρόνος της ζωής τους λιγόστευε και αυτός μοναχοπαίδι! Ο πόνος του βαρύς, η ανασφάλεια του μεγάλη, η μοναξιά του μεγαλύτερη. Και η ζούγκλα που λέγεται ζωή παραμόνευε να τον κατασπαράξει. Όλα ήταν μαύρα γύρω του, φως δεν φαινόταν πουθενά.

Δεν μπορούσα να αφήσω αυτό το παιδί να φύγει έτσι, με άδεια την ψυχή, γεμάτη πόνο, όπως και τα υπόλοιπα παιδιά. Ας σημειωθεί ότι αυτά τα παιδιά ανήκουν σε ευκατάστατες οικογένειες. Όμως τα χρήματα τους δεν τους γέμισαν τις ψυχές. Γιατί τους έλειπαν τα κυριότερα, ο Θεός, η αγάπη, η ελπίδα, η σωστή οικογένεια. Γι’ αυτό πήρα τηλέφωνο τον συνεργάτη μου και τον παρακάλεσα να κρατήσω και τη δική του βάρδια. Έτσι είχα πολύ χρόνο να ασχοληθώ μ’ αυτά τα καλά, μα πολύ πονεμένα πλάσματα του Θεού.

Με τα παιδιά πήγαμε και καθίσαμε σε μια πλατεία.

Είπαμε πάρα πολλά. Βρήκαν ευκαιρία και με βομβάρδισαν με διάφορα σοβαρά προσωπικά και οικογενειακά τους θέματα. Δεν θα σας πω τι συζητήσαμε, γιατί αυτά τα παιδιά είναι τα γνωστά άγνωστα. Ωστόσο φοβόμουν μη τυχόν δώσω κάποια λάθος απάντηση και πληγώσω αυτές τις ψυχούλες, τις ήδη πονεμένες.

Εκλιπαρούσα τον Θεό να απαντάει Εκείνος για μένα. Στο τέλος τους είπα: «Παιδιά, ενώστε τον πόνο σας και κάντε τον μια αγκαλιά αγάπης, ενωθείτε, γίνετε και τα τέσσερα μια γροθιά και χτίστε έναν καινούργιο κόσμο, τον κόσμο που εσείς τα παιδιά βλέπετε μόνο μέσα από τα όνειρα σας. Παιδιά, δώστε στα όνειρα σας φως, ζωή, ελπίδα, χαρά, αγάπη, Θεό!»

Τα παιδιά έφυγαν πολύ, μα πάρα πολύ ικανοποιημένα, χαρούμενα και με την υπόσχεση πως θα ψάξουν να βρουν και να γνωρίσουν τον ουράνιο Πατέρα. Τους υπέδειξα και έναν καλό Πνευματικό, που θα μπορούσε να τα βοηθήσει.

Τα παιδιά δεν ζητούν πολλά, λίγη αγάπη ζητούν και δύο γλυκές κουβέντες. Είναι τόσο δύσκολο να τους τα δώσουμε;

Από το βιβλίο:

Μοναχής Πορφυρίας

Ταξιδεύοντας στά Τείχη της Πόλης

εκδ. Νεκτάριος Παναγόπουλος

Αθήνα 2010


Sunday of All the Saints – Metropolitan Panteleimon of Antinoes


Sunday of All the Saints


Metropolitan Panteleimon of Antinoes

With our Lord’s love I welcome all of you at this divine service and pray that the Love of our Lord and Saviour Jesus Christ will rest in the hearts of all.  For He has said, “If anyone loves Me, he will keep My word” (John l4:23) and elsewhere He says: “If anyone loves Me, he will keep My word; and My Father will love him, and We will come to him and make Our home with him” (John l4:23).

Our Lord wishes to give us a peaceful heart, for He is the Prince of  Peace and He is the One who reconciled man to God.  “Peace I leave with you, My peace I give to you; not as the world   gives do I give to you.  Let not your heart be troubled, neither let it be afraid” (John l4:27).  The peace which God offers to man differs from that of the world.  The world seeks external peace; whereas God offers the internal peace, which no one can offer.  This peace man receives, when he opens his heart to Christ and welcomes Him within his soul with faith and trust.

In the Gospel of St. Matthew the Son of God teaches us saying, “Take My yoke upon you and learn from Me, for I am gentile and lowly in heart, and you will find rest for your souls” (Matt. ll:29).  Elsewhere He teaches us saying: “If anyone desires to come after Me, let him deny himself, and take up his cross, and follow Me.  For whoever desires to save his life will lose it, but whoever loses his life for My sake will find it.  For what profit is it to a man if he gains the whole world, and loses his own soul?  Or what will a man give in exchange for his soul? (Matt.l6:24-26).

Man’s aim in life is to achieve his sanctification and salvation in Jesus Christ.  St. Peter reminds us of what God had spoken to man in the Old Testament: “For I am the Lord your God: you shall therefore sanctify yourselves: and you shall be holy, for I am holy” (Lev. ll:44.  l Peter l:l6).  To achieve this sanctification one must follow Christ, for He said:  “For without Me you can do nothing” (John l5:5).  God is our only Lord, and Jesus Christ is our Lord and God.  He is the Son of God the Father, Who came into the world to save man from the bonds of death.  He is the Saviour of all mankind, Who took up flesh in order to sanctify man’s nature.  He is the Revelation of God the Father to the world, Who reveals to us the true knowledge of God and grants to us understanding of all heavenly things. He is the unique God-man, Who proclaims and says: “I am the way, the truth and the life.  No one comes to the Father except through Me” (John l4:6).

No one can achieve true knowledge of God except through the Revelation, which God Himself has revealed to man.  No one can achieve the true aim in life, which is man’s sanctification, except through the Church, which Christ has established by the shedding of His precious Blood. No one can achieve his Continue reading “Sunday of All the Saints – Metropolitan Panteleimon of Antinoes”

Η Μοναχή Πορφύρια (+2015) πρώην οδηγός ταξί, οδηγεί έναν νέο στην Θεία Εξομολόγηση


Η Μοναχή Πορφύρια (+2015) πρώην οδηγός ταξί,

οδηγεί έναν νέο στην Θεία Εξομολόγηση

Ἀναφέρει ἡ Μοναχή Πορφυρία (+2015), πρώην ὁδηγός ταξί σέ Ἀθήνα και Πειραιά κατά τά ἔτη 1997-2017:

Ἐννέα ἡ ὥρα τὸ βράδυ, βρίσκομαι στὴν πλατεία Παγκρατίου. Ἕνα παιδὶ γύρω στὰ 17 μὲ σταματάει.

–Καλησπέρα, στὰ Village.

Ἀπὸ τὸ ραδιόφωνο τοῦ αὐτοκινήτου ἔχει ἀρχίσει τὸ ἀπόδειπνο. Τὸ παιδί, ποὺ κάθισε δίπλα μου, μοῦ λέει:

–Δὲν βγάζεις τὸν παπά, νὰ βάλεις τραγούδια;

–Γιατί, ἀγόρι μου, δὲν σοὺ ἀρέσει ἡ ἀκολουθία;

–Ἡ ἀκολουθία δὲν μὲ νοιάζει… Τοὺς παπάδες δὲν θέλω νὰ ἀκούω.

–Γιατί, τί σου ἔκαναν οἱ παπάδες;

–Ἐμένα τίποτε… Ὁ πατέρας μου τοὺς βρίζει, γι’ αὐτὸ δὲν τοὺς θέλω.

–Ὁ πατέρας σου γιατί τοὺς βρίζει;

–Δὲν ξέρω.

–Ἔχεις πάει ποτέ σου στὴν Ἐκκλησία;

–Ὄχι! Ποτέ!

–Καλά, στὴν Ἀνάσταση δὲν πάτε; Τὰ…. Χριστούγεννα δὲν πάτε;


–Σὲ γάμους, σὲ βαφτίσια, πάτε;

–Ναί, πᾶμε.

–Ἡ μανούλα σου δὲν σοὺ ἔχει μιλήσει γιὰ τὸν Θεό;


–Οὔτε τὸ σταυρό σου κάνεις;


Χριστέ μου, δὲν εἶναι δυνατόν!

–Ἀγόρι μου γλυκό, στὸ σχολεῖο θρησκευτικὰ δὲν κάνετε;

–Ἐ, κάνουμε κάτι λίγο.

–Ἄκουσε νὰ σοὺ πῶ, ἀγόρι μου, ὁ Θεὸς εἶναι ἡ ζωή, ἡ Ἐκκλησία εἶναι τὸ σπίτι τοῦ Θεοῦ καὶ ὁ παπὰς εἶναι γιὰ νὰ μᾶς μεταφέρει τὰ λόγια του Θεοῦ. Χωρὶς τὸν Θεὸ εἴμαστε νεκροί!


–Ναί! Χωρὶς Θεὸ εἴμαστε πνευματικὰ νεκροί. Στὸ σπίτι σᾶς εἶστε εὐτυχισμένοι, οἱ γονεῖς σου εἶναι ἀγαπημένοι;

–Μμ!! ὄχι.

–Γιατί; Τί συμβαίνει;

–Ὁ πατέρας μου εἶναι νευρικός, ὅλο μαλώνει μὲ τὴν μάννα μου καὶ μέ μας. Ὅλα του φταῖνε.

–Βλέπεις πῶς μακριὰ ἀπὸ τὸν Θεὸ εἴμαστε δυστυχισμένοι; Ἐνῶ, ὅταν εἴμαστε κοντά Του, εἴμαστε χαρούμενοι καὶ ἤρεμοι, δὲν νευριάζουμε, ξέρουμε νὰ συγχωροῦμε, εἴμαστε γεμάτοι ἀπὸ ἀγάπη. Ἐσὺ θὰ ἤθελες, ὅταν θὰ μεγαλώσεις καὶ παντρευτεῖς, νὰ κάνεις οἰκογένεια σὰν καὶ αὐτὴ ποῦ ζεῖς;

–Ὄχι, γιατί δὲν μ’ ἀρέσει.

–Γιὰ νὰ κάνεις καλύτερη οἰκογένεια, πρέπει νὰ πλησιάσεις τὸν Θεό.

–Πῶς θὰ τὸν πλησιάσω;

–Νά, θὰ σὲ πάω τώρα νὰ μιλήσεις μὲ ἕναν παπά, ὅπως τοὺς λὲς ἐσύ. Πᾶμε;

–Ὄχι, ὄχι, δὲν θέλω!

–Σὲ παρακαλῶ, σὲ ἱκετεύω, τοῦ εἶπα πολὺ γλυκά, πολὺ τρυφερά. Πήγαινε μόνο μία φορὰ καὶ μὴν ξαναπᾶς ποτέ σου, σὲ παρακαλῶ. Καὶ ἐγὼ θὰ ἔρθω μαζί σου καὶ ὕστερα θὰ σὲ πάω στὰ, VILLAGE, χωρὶς χρήματα.
Αὐτὸ τοῦ ἄρεσε καὶ μοῦ λέει:

–Τὸ λόγο σου;

–Τὸ λόγο μου!

Βιαζόμουν νὰ προλάβω, πρὶν φύγει ὁ ἱερέας ἀπὸ τὴν Ἐκκλησία. Εὐτυχῶς πρόλαβα. Τὸ παλληκάρι μπῆκε γιὰ ἐξομολόγηση. Ὅταν μετὰ ἀπὸ μισῆ ὥρα βγῆκε, ἦταν τόσο ἀλλαγμένος, ποὺ μὲ εὐχαρίστησε καὶ μοῦ εἶπε: «Ὡραῖος αὐτὸς ὁ παπάς, θὰ ξανάρθω!»

Μετὰ τὸν πῆγα στὰ VILLAGE. ὅπως τοῦ εἶχα ὑποσχεθεῖ. Ἡ χαρά μου ἦταν ἀπερίγραπτη• τὸ παιδὶ ξεκινοῦσε μία νέα σωτήρια πορεία.


Πορφυρία Μοναχή

Ταξιδεύοντας στά Τείχη της Πόλης

ἐκδ. Νεκτάριος Παναγόπουλος

Ἀθήνα 2010

Link: Saints, Our Best Friends

Saints, Our Best Friends

Ο Άγιος Πορφύριος ο Καυσοκαλυβίτης (+1991) σε έναν οίκο ανοχής


Ο Άγιος Πορφύριος ο Καυσοκαλυβίτης της Αθήνας (+1991)

σε έναν οίκο ανοχής

Ὁ Άγιος Πορφύριος ο Καυσοκαλυβίτης ο οποίος ήταν Ιερέας και Πνευματικός Πατέρας για 33 χρόνια στόν Ι. Ναό της Πολυκλινικής στην Πλατεία Ομονοίας στην Αθήνα μάς διηγείται την παρακάτω προσωπική του εμπειρία:

Παλαιά συνηθίζαμε, κατά την εορτή των Θεοφανείων, να αγιάζουμε τα σπίτια. Κάποια χρονιά πήγα κι εγώ κι αγίαζα. Χτυπούσα τις πόρτες των διαμερισμάτων, μου ανοίγανε κι έμπαινα μέσα ψάλλοντας: “Εν Ιορδάνη βαπτιζομένου Σου Κύριε…”.

Όπως πήγαινα στην οδό Μαιζώνος, βλέπω μια σιδερένια πόρτα. Ανοίγω, μπαίνω μέσα στην αυλή, που ήταν γεμάτη από μανταρινιές, πορτοκαλιές, λεμονιές, και προχωρώ στη σκάλα. Ήταν μια σκάλα εξωτερική, που ανέβαινε πάνω και κάτω είχε υπόγειο. Ανέβηκα τη σκάλα, χτυπάω την πόρτα και παρουσιάζεται μια κυρία. Αφού μου άνοιξε, εγώ άρχισα κατά τη συνήθειά μου το “Εν Ιορδάνη βαπτιζομένου Σου, Κύριε…”. Με σταματάει απότομα. Εντωμεταξύ με ακούσανε και δεξιά κι αριστερά στο διάδρομο βγαίνανε κοπέλες από τα δωμάτια. “Κατάλαβα, έπεσα σε οίκο ανοχής”, είπα μέσα μου. Η γυναίκα μπήκε μπροστά μου να με εμποδίσει.

“Να φύγεις”, μου λέει. “Δεν κάνει αυτές να φιλήσουν το Σταυρό. Να φιλήσω εγώ το Σταυρό και να φύγεις, σε παρακαλώ”.

Εγώ τώρα πήρα σοβαρό και επιτιμητικό ύφος και της λέω: “Εγώ δεν μπορώ να φύγω! Εγώ είμαι παπάς, δεν μπορώ να φύγω! Ήλθα εδώ να αγιάσω”.

“Ναι, αλλά δεν κάνει να φιλήσουν το Σταυρό αυτές”.

“Μα δεν ξέρουμε αν κάνει να φιλήσουν το Σταυρό αυτές ή εσύ. Διότι αν με ρωτήσει ο Θεός και ζητήσει να Του πω ποιος κάνει να φιλήσει το Σταυρό, οι κοπέλες ή εσύ, μπορεί να έλεγα: ‘Οι κοπέλες κάνει να τον φιλήσουν και όχι εσύ. Οι ψυχές τους είναι πιο καλές από τη δική σου'”.

Εκείνη τη στιγμή κοκκίνησε λίγο. Της λέω λοιπόν: “Άσε τα κορίτσια να φιλήσουν το Σταυρό”. Τους έκανα νόημα να πλησιάσουν. Εγώ πιο μελωδικά από πρώτα έψαλλα το “Εν Ιορδάνη βαπτιζομένου Σου Κύριε…”, διότι είχα μια χαρά μέσα μου, που ο Θεός οικονόμησε τα πράγματα να πάω και σ’ αυτές τις ψυχές. Φιλήσανε όλες το Σταυρό. Ήταν όλες περιποιημένες, με τις πολύχρωμες φούστες κλπ.. Και τους είπα: “Παιδιά μου, χρόνια πολλά. Ο Θεός μάς αγαπάει όλους. Είναι πολύ καλός και ‘βρέχει επί δικαίους και αδίκους’. Όλοι Τον έχομε Πατέρα και για όλους μας ενδιαφέρεται ο Θεός. Μόνο να φροντίσουμε να Τον γνωρίσουμε και να Τον αγαπήσουμε κι εμείς και να γίνουμε καλοί. Να Τον αγαπήσετε και θα δείτε πόσο ευτυχισμένες θα είστε. Κοιτάξανε απορημένες. Κάτι πήρε η ψυχούλα τους η ταλαιπωρημένη. “Χάρηκα”, τους λέω τέλος, “που με αξίωσε ο Θεός να έλθω σήμερα και να σας αγιάσω. Χρόνια πολλά!”.

“Χρόνια πολλά”, είπαν κι εκείνες κι έφυγα.


Γέροντος Πορφυρίου

Βίος & Λόγοι

εκδ. Ι. Μονής Χρυσοπηγής Χανίων


Orthodox Web

Orthodox Web

Continue reading “Orthodox Web”

Άγιοι: Η Οικογένειά μας – Αρχιμ. Ιωάννης Κωστώφ


Άγιοι: Οι Οικογένειά μας – Ἀρχιμ. Ἰωάννης Κωστώφ

Εἶναι πολύ ὡραῖο πρᾶγμα νά γνωρίζης τήν οἰκογένειά σου κι αὐτή νά σέ περιβάλλη μέ ἀγάπη καί νά σέ ἐνισχύη. Ἀπό τήν ἄλλη, εἶναι ὀδυνηρό νά εἶσαι ὀρφανός κι, ἀκόμη χειρότερο, τό νά βρίσκεσαι σέ ἀνάγκη, νά ἔχης συγγενεῖς, ἀλλά νά μήν τό γνωρίζης. Σέ ποιόν ν᾽ ἀπευθυνθῆς τότε; Οἱ Ψευδομάρτυρες τοῦ Ἰεχωβᾶ καί οἱ Προτεστάντες οἰκειοθελῶς ἀρνοῦνται τή βοήθεια τῶν μεγαλυτέρων ἀδελφῶν τους, τῶν Ἁγίων καί μάλιστα διατείνονται ὅτι αὐτό εἶναι καί ἡ θέλησι τοῦ Πατέρα τους, τοῦ Θεοῦ. Στίς ἑπόμενες σελίδες θά δοῦμε ἄν αὐτό εἶναι ἀλήθεια ἤ ἄν ὁ καλός μας Θεός χαίρεται μέ τήν τιμή τήν ὁποία ἐπιδεικνύουμε στούς προγενέστερους ἀδελφούς μας καί τήν προσφυγή μας σ᾽ αὐτούς.

Ὁ καλοπροαίρετος ἀναγνώστης θά διαπιστώση τήν ἀλήθεια τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας καί θά χαρῆ πού θά ἀνταμώνη μέ τούς συγγενεῖς του καί θά ἀπολαμβάνη τά δῶρα τους. Ἡ ἔρευνά μας θά γίνη μέ τή συμβουλή τοῦ Ἁγ. Παϊσίου τοῦ Ἁγιορείτου πού ἔλεγε: «Τίς διάφορες θεωρίες τῶν θεολόγων νά τίς περνᾶτε ἀπό τό πατερικό κόσκινο. Ἐμεῖς πρέπει νά τίς κοσκινίζουμε μέ βάσι τούς Πατέρες καί ὅ,τι εἶναι σκουπίδια ἤ πίτουρα νά τά πετᾶμε».

Στά λίγο προγενέστερα χρόνια θά θυμοῦνται οἱ παλαιότεροι τήν ἐκπομπή τοῦ Ραδιοφώνου Ἀναζητήσεις τοῦ Ἑλληνικοῦ Ἐρυθροῦ Σταυροῦ, μιά γλυκόπικρη ἐκπομπή πού ἔδινε καί ζητοῦσε πληροφορίες γιά ἀγνοουμένους τῆς Μικρασιατικῆς Καταστροφῆς καί τοῦ Ἐμφυλίου Πολέμου.

Τό δικό μας ραδιόφωνο, ὁ Συναξαριστής, δίνει πάντα τίς ζητούμενες πληροφορίες γιά τούς Ἁγίους μας καί μᾶς προτρέπει νά προσφεύγουμε σ᾽ αὐτούς, ἀλλά καί νά τούς μιμούμασθε. Ἄς μήν ξεχνᾶμε ὅτι τό βιβλίο τῶν Πράξεων τῶν Ἀποστόλων, στήν Καινή Διαθήκη, εἶναι ἕνα ἀτελείωτο βιβλίο· σταματᾶ ἀπότομα. Αὐτό δέν εἶναι ἕνα μειονέκτημά του, ὅπως θά θεωροῦσε κάποιος, ἀλλά ἔχει τήν ἑξῆς σημασία: Ἀνά τούς αἰῶνες προστίθενται συνεχῶς καινούργια κεφάλαια: οἱ Πράξεις τῶν Ἁγίων, γιατί ὄχι καί οἱ δικές μας, μιᾶς καί: «τιμή Μάρτυρος (ἀλλά καί κάθε Ἁγίου), μίμησι Μάρτυρος», κατά τό Χρυσόστομο.

Καλωσορίσατε στήν οἰκογένειά σας!

Από το βιβλίο:

Ἀρχιμ. Ἰωάννου Κωστώφ


ἐκδ. Ἁγ. Ἰωάννης ὁ Δαμασκηνός (τηλ. 6978461846)

Σταμάτα 2013

Ρωσία, 1965: Ο Άγιος Νικόλαος ο Θαυματουργός εμφανίζεται σε λεωφορείο & μιλάει με έναν άθεο


Ρωσία, 1965: Ο Άγιος Νικόλαος ο Θαυματουργός εμφανίζεται

σε λεωφορείο & μιλάει με έναν άθεο



Ρωσία, 1965. «“Μιά μέρα τοῦ Φεβρουαρίου 1965, ἕνα λεωφορεῖο γεμᾶτο ἀπό ἐπιβάτες ταξίδευε ἀπό τήν πόλι μας σέ μιά ἄλλη κοντινή πόλι. Δίπλα στόν ὁδηγό καθόταν ἕνας γέροντας, μεγαλόσωμος καί εὔρωστος, περίπου 75 ἐτῶν, μέ γενειάδα ἄσπρη. Φοροῦσε ἕνα παλτό βαρύ μέ γιακά γούνινο καί σκοῦφο μέ πτερύγια πού κάλυπταν τά αὐτιά του.

Τό λεωφορεῖο πήγαινε σιγά-σιγά, γιατί χιόνιζε συνεχῶς. Ὅταν ἔφθασε σέ μιά στροφή, οἱ ἁλυσίδες τίς ὁποῖες εἶχε στίς πίσω ρόδες ἔσπασαν. Ἐπακολούθησε φρενάρισμα ἀπότομο καί τό λεωφορεῖο ἔπεσε πάνω σέ ἕνα ἄλλο λεωφορεῖο, πού βρέθηκε ἐκείνη τή στιγμή ἐκεῖ. Κί ὅλα αὐτά μέσα σέ λίγα λεπτά! Ὁ ὁδηγός ἔχασε τόν ἔλεγχο τοῦ ὀχήματος καί ὅλοι φοβήθηκαν τρομερά. Τότε ὁ γέροντας, πού καθόταν δίπλα στόν ὁδηγό, ἔκανε τό σημεῖο τοῦ σταυροῦ καί εἶπε μέ δυνατή φωνή: “Δόξα σοι, Κύριε, δόξα σοι. Ἄς εἶναι εὐλογημένο τό ὄνομά σου, Παναγία, Μητέρα τοῦ Θεοῦ, πού μᾶς ἔσωσες τήν ὥρα αὐτή!”.

Λίγα λεπτά ἀργότερα, τό ἄλλο λεωφορεῖο ἔφυγε, ἐνῶ ὁ δικός μας ὁδηγός καί ὁ βοηθός του κατέβηκαν γιά νά τοποθετήσουν πάλι τίς ἁλυσίδες. Τότε ἕνας νεαρός ἐπιβάτης, χαμογελώντας, ἀπευθύνθηκε στό γέροντα καί τοῦ εἶπε:

—Συγγνώμη, γέροντά μου, ἀλλά δέν μπόρεσα νά συγκρατήσω τά γέλια μου, ὅταν σᾶς ἄκουσα νά ἐπικαλῆσθε σέ βοήθειά μας ἀνύπαρκτες οὐράνιες δυνάμεις, κι ὅταν σᾶς εἶδα νά κάνετε τόν σημεῖο τοῦ σταυροῦ. Συνήθεια, θά μοῦ πῆτε! Δεύτερη φύσι! Ὡστόσο, βλέπω ὅτι εἶσθε ἕνας ἄνθρωπος μορφωμένος. Ἀλλά τώρα, στό ἔτος 1965, αὐτό εἶναι παράλογο.

Ὁ γέροντας, χωρίς νά ταραχθῆ καθόλου ἀπό αὐτά τά ὁποῖα ἄκουσε, ἀπάντησε:

—Μέ εὐχαρίστησι θά σοῦ ἀπαντήσω, νεαρέ σύντροφε, καί εἶμαι ἕτοιμος, ἐάν τό ἐπιθυμῆς, νά κάνω καί αὐτοκριτική… Ἄκουσέ με. Εἴμασθε ὅλοι ὡς ἕνα βαθμό ὑποκριτές. Ἰσχυριζόμασθε ὅλοι ὅτι εἴμασθε ἄθεοι, ἀφωσιωμένα μέλη τοῦ Κόμματος, βαθεῖς γνῶστες τοῦ μαρξισμοῦ καί πολλά ἄλλα, ἀλλά ἔρχεται μιά στιγμή, κατά τήν ὁποία ὁ αὐθεντικός ἄνθρωπος, πού κρυβόταν τόσο καιρό μέσα μας, ἀποκαλύπτεται. Αὐτό ἀκριβῶς συνέβη καί τώρα. Ἀπό τή θέσι πού βρίσκεσαι μέσα στό λεωφορεῖο δέν μποροῦσες νά δῆς τί γινόταν πίσω σου, ἐγώ, ὅμως, πού κάθομαι σέ τέτοια θέσι πού νά τούς βλέπω ὅλους, μπόρεσα νά δῶ τουλάχιστον 8-10 ἄτομα πού ἔκαναν τό σταυρό τους τήν ὥρα κατά τήν ὁποία κινδυνεύαμε. Ὑπάρχουν μερικά πράγματα τά ὁποῖα δέν μπορεῖ νά τά κόψη κανείς ἀπό τή ρίζα, διότι θά ἦταν σάν νά τραβοῦσε βίαια τά σπλάγχνα του. Ἔτσι συμβαίνει νά πέφτουμε συνεχῶς στό ἑξῆς λάθος: Ἐνῶ ἐσωτερικῶς δεχόμασθε ὅτι ὑπάρχει θεία δύναμι, εὐεργετική καί παντοδύναμη, κάνουμε, ὡστόσο, πώς δέν τήν ἐννοοῦμε.

—Μέ μένα δέν συμβαίνει τίποτε τέτοιο, εἶπε ὁ νεαρός.

Ὁ γέροντας μειδίασε καί συνέχισε:

—Ἐπίτρεψέ μου νά σοῦ ἀποδείξω, ἀγαπητέ μου, ὅτι πλανᾶσαι. Εἶπες πρό ὁλίγου ὅτι κάθε θρησκευτική ἐκδήλωσι εἶναι ἕνας παραλογισμός στό ἔτος 1965. Τί ἦταν ἐκεῖνο πού σέ ἔκανε νά πῆς ὅτι πέρασαν 1965 χρόνια ἀπό τότε πού ὁ Ἰησοῦς Χριστός γεννήθηκε, ὁ Σωτήρας τοῦ κόσμου;

Ὁ νέος, μέ προφανῆ ἀμηχανία, ἀπήντησε ὅτι:

—Αὐτό ὀφείλεται στήν ἐνθύμησι ἑνός κακοῦ παρελθόντος, πού τώρα ἔχει ξεπερασθῆ καί πού πρέπει ὁριστικά νά τό σβήσουμε. Ἀλλά ἀπό τόν τρόπο μέ τόν ὁποῖο μιλᾶτε βγαίνει τό συμπέρασμα ὅτι θέλετε νά μᾶς πῆτε νά πιστέψουμε στά θαύματα.

Καί ὁ γέροντας, ἀφοῦ σιώπησε λιγάκι, τοῦ εἶπε:

—Ναί, φίλε μου, ὑπάρχουν τά θαύματα τοῦ Θεοῦ, στά ὁποῖα καί ἐσύ ὁ ἴδιος θά εἶσαι ὑποχρεωμένος νά πιστέψης, καθώς καί ὅλοι πού βρίσκονται ἐδῶ μέσα. Ἀλλά ὅταν θά δῆτε τό θαῦμα, θά εἶσθε ὑποχρεωμένοι νά σιωπήσετε, διότι ἄν μιλήσετε κινδυνεύετε νά κλεισθῆτε σέ ψυχιατρικό ἄσυλο.

Τό λεωφορεῖο ἔφθασε στόν κύριο δρόμο τῆς διαδρομῆς. Ἔπαψε νά χιονίζη καί ὁ ὁδηγός μπόρεσε νά ἀναπτύξη ταχύτητα. Τή στιγμή αὐτή οἱ ἐπιβάτες πού κύτταζαν τό γέροντα καί τόν ἄκουγαν δέν τόν ἔβλεπαν πιά. Ἡ θέσι του ἦταν κενή… Δυό-τρεῖς ἐπιβάτες, πού κάθονταν κοντά στό νεαρό κομμουνιστή, ἐκαναν τό σταυρό τους λέγοντας:

— Ἅγιος, ἅγιος, ἅγιος, Κύριος Σαβαώθ.

Ἕνας ἀπ᾽ αὐτούς, γύρισε πρός τούς ἐπιβάτες τῶν πίσω καθισμάτων καί φώναξε:

—Καταλαβαίνετε τώρα ποιός μᾶς ἔσωσε ἀπό τή σύγκρουσι; Μᾶς ἔσωσε ὁ γέροντας μέ τήν ἄσπρη γενειάδα, ὁ προστάτης τοῦ ρωσικοῦ λαοῦ, ὁ ἅγιος Νικόλαος!

—Δέν ξέρω τί θά κάνουμε, πρόσθεσε ἕνας ἄλλος, ἀλλά ἐγώ ὅπου κι ἄν πάω, θά διηγοῦμαι τό θαῦμα αὐτό τοῦ Ἁγίου Νικολάου. Μπορεῖ νά μέ κλείσουν σέ ψυχιατρικό ἄσυλο, θά ἔχω, ὅμως, μάρτυρες ὅλους ἐσᾶς καί προπαντός ἐσένα φίλε.

Ὁ νεαρός ἄθεος κομμουνιστής ἔκρυψε τό πρόσωπό του στίς δύο παλάμες μέ προφανῆ συντριβή”».

Από το βιβλίο: Ἀρχιμ. Ἰωάννου Κωστώφ, Ὁ Ἥχος τῶν Θεϊκῶν Βημάτων, Ἀπό τίς παρυφές τῆς πλάνης στό Χριστό, Μεταστροφές 4, ἐκδ. Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Δαμασκηνός (6978461846), Ἀθήνα 2011


Arizona – Orthodox Christianity

Arizona – Orthodox Christianity

Η Παναγία έδωσε την ανθρώπινη φύση σε έναν άνθρωπο που ήταν πάντα Θεός


Η Παναγία έδωσε την ανθρώπινη φύση σε

έναν άνθρωπο που ήταν πάντα Θεός

Ἀρχιμ. Ἰωάννης Κωστώφ:

Διαβάζουμε: «—Ἐσείς οἱ ἱερεῖς εἶσθε τρελλοί πού διδάσκετε τό λαό, ὅτι ἡ Παναγία εἶναι ἡ Μητέρα τοῦ Θεοῦ. Ὁ Θεός εἶναι τό πρῶτο ὄν καί δέν εἶναι δυνατόν νά ἔχη μητέρα, ἔλεγε ἕνας μηχανικός σ᾽ ἕναν ἱερέα.

—Ἔχεις δίκιο, ἀπάντησε ὁ ἱερέας. Ὁ Θεός, ὡς Θεός, δέν μπορεῖ νά ἔχη μητέρα. Ἀλλά ὁ Θεός, ὡς ἄνθρωπος, μπορεῖ, μάλιστα πρέπει νά ἔχη μητέρα.

—Τώρα ἀρχίζω νά καταλαβαίνω.

—Μποροῦμε νά ποῦμε γιά μιά γυναῖκα πώς εἶναι μητέρα τοῦ Πάπα, τοῦ Βασιλιᾶ, τοῦ Ἐπισκόπου ἤ τοῦ Ἱερέως;


—Καί ὅμως, γνωρίζουμε ὅτι ἡ μητέρα αὐτή δέν ἔδωσε τήν ἐξουσία τοῦ Πάπα, τοῦ Βασιλιᾶ, τοῦ Ἐπισκόπου ἤ τοῦ Ἱερέως. Ἡ Παναγία δέν ἔδωσε τήν ἀνθρώπινη φύσι σ᾽ ἕνα ἄνθρωπο πού ἔγινε Θεός, ἀλλά ἔδωσε τήν ἀνθρώπινη φύσι σ᾽ ἕναν ἄνθρωπο πού ἦταν πάντα Θεός, πολύ πρίν τήν Ἐνσάρκωσι.

Βεβαίως, ἡ πρότασι εἶναι τολμηρή, ἀλλά σωστή. Ἡ Σύνοδος τῆς Ἐφέσου τό 431 τή θέσπισε».

Από το βιβλίο: Ἀρχιμ. Ἰωάννου Κωστώφ, Ἡ Θεοτόκος, ἐκδ. Ἅγ. Ἰωάννης ὁ Δαμασκηνός (6978461846), Ἀθήνα 2012

Saint Joasaph, Saint Barlaam & Saint Abenner of India (+4th century)


Saint Joasaph, Saint Barlaam

& Saint Abenner of India (+4th century)


August 28 & November 19

Feast days

In the time of Constantine the Great (4th century) there lived in India a pagan king named Abenner, who had only one son, Joasaph (yo-sahf). Abenner was a wise administrator and fearless warrior, loyal to the Indian code of honor, courage and the hatred of Christians.

When the Prince was born, astrologers and wise men were called to prophesy the Prince’s destiny as king. All of them said the same: that he would be a wise and powerful king. But one dared to tell the truth: the Prince would become Christian and give up his throne. The King was furious. He ordered every Christian to be killed or banned from the kingdom, and he put the Prince in a private, guarded castle to shield him from any possible Christian influence.

For twenty years of his life–his entire childhood and youth–Joasaph was confined to the castle. During this time he was taught the skills of wisdom and warfare. The King visited his son often, and was pleased to find his boy qrowing into a fine, strong young man. Finally, convinced that the prophecy was false, Abenncr agreed to let the Prince see his future kingdom. The impression Joasaph received seemed mixed. The world was indeed a very beautiful place, but the sins, sorrows and eventual death of man dimmed its beauty in Joasaph’s eyes, and made him doubtful. No longer content with his luxuries in the palace, he strove to find a life that was soul-fulfilling, unlike what he felt succession to the throne would be.

At the same time, the holy monk Barlaam was told by God that he must bring the salvation of God’s word to the Prince over 1,000 miles away. In time Barlaam arrived and, disguised as a merchant with a “pearl of great price,” was able to get into the castle. Barlaam explained the Orthodox Christian faith to the young Prince, who in turn was immediately devoted and demanded to be baptized. In the months that followed the entire household was converted, including King Abenner who eventually became a hermit and a Saint of the Orthodox Christian Church.

Barlaam left, and Joasaph became king. But he was not content there and missed his spiritual father. Finally he gave his kingdom to relatives and went away to a desert monastery, doing many great things in his time.

(Compiled and illustrated by Martinian Prince, age 14: original Life in the writings of St. John Damascene)

“Πατέρα με σκότωσες” – Μοναχή Πορφυρία (+2015), πρώην οδηγός TAXI σε Αθήνα και Πειραιά


Ἡ Μοναχὴ Πορφυρία (+2015) γεννήθηκε καὶ μεγάλωσε στὸν Πειραιᾶ. Ἄσκησε κατὰ καιροὺς διάφορα ἐπαγγέλματα. Ἐπὶ δέκα χρόνια (1997-2007) ἐργάστηκε ὡς ὁδηγὸς ταξὶ στὴν Ἀθήνα καὶ στὸν Πειραιᾶ. Γνώρισε τὸν σύγχρονο ἐνάρετο καὶ ἔνθεο Γέροντα Πορφύριο ἀπὸ βιβλία σχετικὰ μὲ τὴν ζωὴ καὶ τὴν διδασκαλία του. Αὐτὴ ἡ γνωριμία τὴν ἔφερε πιὸ κοντὰ στὸν Χριστὸ καὶ τὴ συνειδητὴ χριστιανικὴ ζωή. Μὲ δυνατὴ πίστη καὶ βαθιὰ ἀγάπη στὸν Θεὸ ἔβαλε στόχο τὴ δόξα Του καὶ τὴ σωτηρία τῶν συνανθρώπων της. Ἔτσι τὸ ταξί της ἔγινε ἕνας σύγχρονος ἄμβωνας, ποὺ ὁδήγησε πολλοὺς σὲ ἀλλαγὴ ζωῆς, στὴν εὐλογημένη ἀλλοίωση. Τὰ τελευταῖα χρόνια περιεβλήθη τὸ ταπεινὸ μοναχικὸ τριβώνιο, μὲ διπλὸ σκοπό: νὰ ἀγωνιστεῖ ἀπερίσπαστη γιὰ τὴ σωτηρία της καὶ νὰ διακονήσει τὸν σύγχρονο δοκιμαζόμενο ἄνθρωπο. Κοιμήθηκε το 2015.

* * *

Διηγείται ἡ Μοναχή Πορφυρία στό βιβλίο της με τις εμπειρίες της από το TAXI, Ταξιδεύοντας στά Τείχη της Πόλης:

Οδηγώντας σε μια μεγάλη λεωφόρο, μπροστά στα μάτια μιας κυρίας έγινε ένα τροχαίο ατύχημα, με αποτέλεσμα να τραυματισθεί σοβαρά ένας νέος. Με τη βοήθεια κάποιων ανθρώπων, έβαλαν στο αυτοκίνητο της το παλικάρι, περιπου 20 ετών, να το μεταφέρει στο εφημερεύον νοσοκομείο…

Το παλικάρι αιμοραγούσε, η κυρία έφτασε στο νοσοκομείο όσο πιο γρήγορα μπορούσε… οι τραυματιοφορείς της βάρδιας το πήραν μέσα. Μπήκε μαζί τους και η κυρία, για να μάθει ποιος είναι, και να ειδοποιήσει τους συγγενείς του. Οι γιατροί της βάρδιας διέγνωσαν πως έπρεπε να μπει επειγόντως στο χειρουργείο. Ειδοποίησαν τον χειρούργο, ο οποίος για να τον χειρουργήσει ήθελε 1000 δολάρια. Το είπαν στην κυρία η οποια τους είπε τι ακριβώς συνέβη και οτι δεν γνώριζε το παλικάρι..

Εξήγησαν στον γιατρό αλλά αυτός ανένδωτος, ήθελε τα χρήματα…

Η κυρία βλέποντας το παλικάρι να αργοπεθαίνει… είπε: Ξεκινήστε να το σώσετε και πάω να σας φέρω τα χρήματα..

Η κυρία πράγματι έφερε τα χρήματα και τότε ήρθε ο γιατρός…

Όμως τι ειρωνεία!! Τι οδυνηρό παιχνίδι του φύλαξε αυτή τη νύχτα η αγάπη του για τα χρήματα…

Με το που είδε το παλικάρι, έμεινε ακίνητος, κιτρίνισε, άσπρισε πήρε το χρώμα του νεκρού… Έπεσε πάνω στο παιδι ουρλιάζοντας… Και το παιδί είπε τις τελευταίες του λέξεις.:

-Πατερα με σκότωσες, και ξεψύχησε…

Η κυρία συγκλονισμένη από αυτό το συμβάν πέταξε τα χρήματα στα μούτρα του γιατρού και του είπε:

-Πάρε τα, να κάνεις την κηδεία του παιδιού σου…

Σημειωτέον πως ήταν το μόνο παιδί που είχε…

Από το βιβλίο: Μοναχής Πορφυρίας, Ταξιδεύοντας στά Τείχη της Πόλης, εκδ. Νεκτάριος Παναγόπουλος, Αθήνα 2010

The Missionaries – Mayan Orthodoxy



Mayan Orthodoxy

The Chakos Family

Fr. John and Presvytera Sandy serve as missionary specialists, a role that involves spending part of the year doing direct field work in Guatemala and part of the year in the United States, where they build awareness, speak on missions, and provide consultation. When in Guatemala, Fr. John serves as a teacher and guide for the communities and as the field leader for the long-term missionaries. The first of the long-term missionaries to Guteamala, Fr. John has been serving in the communities since 2011. Pres. Sandy provides work opportunities to the Mayan women by training them in sewing and garment making. She has created Mayan Artisan Studios (MAS) to enable the women to sell vestments and liturgical adornments to customers abroad.

More info:

The Chakos family support page at OCMC

Jesse Brandow

Jesse has been serving for four years in Guatemala where he lives in Aguacate in the department of Huehuetenango. Jesse uses his training as a seminary graduate to teach and preach in the parishes in Guatemala and Southern Mexico. Two of his main responsibilities are teaching classes to the eight Guatemalan seminarians and preparing Spanish-language Orthodox educational materials. In addition, he assists in coordinating visiting mission teams. While in Guatemala, Jesse also is continuing the online ministry that he began during his initial travels to Guatemala in 2012. Jesse created this website (Mayan Orthodoxy) for the joy and inspiration of the Church.

More info:

Jesse Brandow’s support page at OCMC

Archimandrite Juvenal Repass

Archimandrite Juvenal Repass is a priest and monastic of the Diocese of Alaska, Orthodox Church in America. In his service in Guatemala, he draws on his years as a teacher at both St. Herman’s Seminary in Alaska and St. Tikhon’s Seminary in Pennsylvania to provide training and guidance in Orthodoxy for the people of Guatemala.

More info:

Archimandrite Juvenal’s support page at OCMC

Jennifer Rice

In 2014, Jennifer participated in the pioneering work of the initial music ministry team sent to Guatemala. She combines years of experience in the classroom as an educator along with her formal theological studies from Holy Cross Greek Orthodox School of Theology to serve and assist the Orthodox Church in Guatemala and Southern Mexico in developing, formalizing, and setting patterns of liturgical music. Her efforts also include mentoring and equipping choirs and leaders in the church so that they can inspire and teach the hymns within their respective communities and beyond. Additionally Jennifer assists in producing publications for use by indigenous clergy, catechists, and lay leaders as well as assisting with the seminary program in Aguacate.

More info:

Jennifer Rice’s support page at OCMC


Answer Christ’s call in YOUR life

“How can I join a mission team to Guatemala?”

To join a short-term mission team to Guatemala or do mission work in other countries, click here to contact the teams department at OCMC. You also can view a list of all current mission teams offered through OCMC. See the list here.

“How can I come to Guatemala as a long-term missionary?”

The Mayan communities have very specific needs that require missionaries with theological training, medical training (dentists, doctors, nurses, etc), or a background in translation and linguistics. Candidates who are fluent in Spanish are especially encouraged to apply. If you are interested in becoming involved in Guatemala as a long-term missionary, please click here to inquire with the missionary department at OCMC.

[Photos of the Chakos family, Fr. Juvenal, and Jennifer Rice are used with the permission of OCMC.]


Η συγκλονιστική προσευχή ενός αθέου



Η συγκλονιστική προσευχή ενός αθέου

«Δημοσιεύθηκε εὐρύτατα μιά προσευχή, πού βρέθηκε στό ἀμπέχονο ἑνός Ἀμερικανοῦ στρατιώτη, πού σκοτώθηκε στόν πόλεμο, στή βόρεια Ἀφρική. Προσευχή, βαθειά συγκλονιστική γιατί, μέσα στήν οἰκειότητα τοῦ ὕφους της, φανερώνει τήν ἀνάγκη τήν ὁποία νοιώθει κάποτε καί ὁ νέος ἄνθρωπος νά εἶναι κοντά στό Θεό.

“Ἄκουσε, Θεέ μου! Ἀκόμα δέν Σοῦ ἔχω μιλήσει. Ὅμως τώρα ἐπιθυμῶ νά Σοῦ πῶ: Τί κάνεις; Μοῦ εἶπαν ὅτι δέν ὑπάρχεις, καί σάν… βλάκας τό πίστεψα. Χθές βράδυ, ἀπό τό βάθος τοῦ κρατήρα μιᾶς ὀβίδας εἶδα τόν οὐρανό Σου. Ἔτσι εἶδα ὅτι μοῦ εἶχαν πεῖ ψέματα. Ἐάν εἶχα διαθέσει τόν ἀπαιτούμενο χρόνο γιά νά κοιτάξω ὅσα ἔφτιαξες, θά εἶχα διαπιστώσει ὅτι αὐτοί οἱ ἄνθρωποι ἀρνοῦνται ν᾽ ἀντικρύσουν τήν ἀλήθεια… Εἶναι παράξενο ὅτι μοῦ χρειάσθηκε νά ἔλθω σ᾽ αὐτό τόν καταχθόνιο τόπο γιά νά βρῶ τόν καιρό νά δῶ τό πρόσωπό Σου. Σ᾽ ἀγαπῶ τρομερά, νά τί θέλω νά ξέρης. Σέ λίγο θά γίνη μιά ἀπαίσια μάχη. Ποιός ξέρει; Μπορεῖ νά φθάσω στό σπίτι Σου ἀπόψε! Δέν ὑπήρξαμε σύντροφοι μέχρι τώρα καί ἀναρωτιέμαι, Θεέ μου, ἄν θά μέ περιμένης στήν πόρτα. Μπά, νά πού κλαίω! Ἐγώ νά χύνω δάκρυα; Ἄχ, νά Σέ εἶχα γνωρίσει πιό νωρίς!… Ἐμπρός, πρέπει νά φύγω… Εἶναι παράξενο, ἀπό τή στιγμή κατά τήν ὁποία Σέ συνάντησα δέν φοβᾶμαι νά πεθάνω… Καλή ἀντάμωσι… Γειά σου!”».

Από το βιβλίο: Ἀρχιμ. Ἰωάννου Κωστώφ, Ἡ Προσευχή – Κομποσχοίνι: Πομπός ἀσυρμάτου, ἐκδ. Ἁγ. Ἰωάννης ὁ Δαμασκηνός (τηλ. 6978461846), Ἀθήνα 2012

Αποσπάσματα από το βιβλίο του Αρχιμ. Ιωάννου Κωστώφ “Η Εξομολόγηση – Μετάνοια το Κλειδί του Παραδείσου”


Ἀποσπάσματα ἀπό τό βιβλίο


Ἀρχιμ. Ἰωάννου Κωστώφ


Μετάνοια: Τό ἀντικλείδι τοῦ Παραδείσου

ἐκδ. Ἅγ. Ἰωάννης ὁ Δαμασκηνός

Σταμάτα Ἀττικῆς 2012

«Ὁ Πατήρ πού ἔστειλε τόν Πρόδρομο Ἰωάννη στό νά βαπτίζη, κήρυξε διά τοῦ στόματος ἐκείνου στούς ἁμαρτωλούς “Μετανοεῖτε”(Μθ 3, 2). Ὁ Υἱός, ὅταν φανερώθηκε στόν κόσμο, τοῦτο τό λόγο ἔβαλε ἀρχή καί θεμέλιο τοῦ κηρύγματός Του “Μετανοεῖτε”(Μθ 4, 17). Τό Πνεῦμα τό Ἅγιο ὅταν κατέβηκε ἐν εἴδει πυρίνων γλωσσῶν, αὐτό τό λόγο ἐλάλησε διά τοῦ Ἀποστόλου Πέτρου “Μετανοήσατε”(Πρξ 2, 38). Τρεῖς εἶναι οἱ μαρτυροῦντες, καί τῶν τριῶν ἡ μαρτυρία εἶναι ἀληθινή, μᾶλλον δέ αὐτοαλήθεια. Λοιπόν, ἁμαρτωλοί σύντροφοι δικοί μου: Μετανοεῖτε, Μετανοεῖτε, Μετανοεῖτε· ἤγγικε γάρ ἡ βασιλεία τῶν οὐρανῶν».


Ἡ Ἐκκλησία διδάσκει ὅτι ὁ Χριστιανός πρέπει νά ἔχη ἕνα καί μόνο Πνευματικό πρός ἐπίτευξι σωστῆς πορείας: «Ἕνας νέος πού ἀλλάζει διαρκῶς Πνευματικό, δέν ἔχει μεγάλες πιθανότητες νά προοδεύση. Φαντάσου μόνο, σέ κάθε μάθημα ἄλγεβρας ἤ γεωμετρίας, νά δίδασκε κι ἕνας καινούργιος καθηγητής! Τό ἀποτέλεσμα θά ἦταν ἕνα ὡραιότατο… χάος! Οὔτε ὁμοιομορφία στά σχέδια, οὔτε μιά ἑνιαία γενική ἄποψι, οὔτε γνωριμία μέ τούς μαθητές, οὔτε πρόοδος, φυσικά. Τό ἴδιο ἀκριβῶς συμβαίνει καί μ᾽ αὐτούς πού κάθε φορά ἀναζητοῦν καινούργιο Πνευματικό».

• Ἀκόμα: «Ἀνδρόγυνο χωρίς Πνευματικό εἶναι γήπεδο μέ ποδοσφαιριστές, πού παίζουν χωρίς διαιτητή. Ὁ κοινός Πνευματικός εἶναι ὅπως ὁ μαραγκός, πού χειρίζεται μόνος του τό ξύλο καί ξέρει πῶς θά τό φέρη στίς διαστάσεις του. Ἔτσι καί ὁ κοινός Πνευματικός χειρίζεται μέ τρόπο ἀριστοτεχνικό τήν ἁρμονία τοῦ ἀνδρογύνου, πού μετά τό γάμο ἔχει γίνει σάρκα μία.

Ὅταν, ὅμως, τό ξύλο τό πελεκᾶνε δύο μαστόροι ὁ καθένας μέ τή δική του γνώμη, ποτέ τό ξύλο δέν θά πάρη ὁριστική μορφή, πάγια. Ἔτσι δέν θά ὑπάρξη προκοπή καί στό ἀνδρόγυνο, πού δέν ἔχει κοινό Πνευματικό».

Τόνιζε ἀκόμα ὁ π. Παΐσιος: «Ὁ Πνευματικός εἶναι σάν τό γιατρό: πρέπει νά ξέρη ἀνά πᾶσα στιγμή τήν κατάστασι τοῦ ἀσθενῆ, γιά νά μπορῆ νά δίνη κάθε φορά τό ἀνάλογο φάρμακο. Ἐγώ μπορῶ νά σοῦ δώσω τώρα ἕνα φάρμακο, ἄν, ὅμως, μετά ἀπό δυό-τρεῖς μέρες ἀλλάξη ἡ κατάστασί σου καί σοῦ συμβῆ κάτι ἄλλο (πνευματικῆς φύσεως), τότε τό προηγούμενο φάρμακο, τό ὁποῖο σοῦ εἶχα δώσει, θά σοῦ εἶναι ἄχρηστο. Μιά φορά εἶχα πονοκέφαλο ἀπό κρυολόγημα καί ἔβαλα ἕνα ἔμπλαστρο καί μοῦ πέρασε. Τό εἶδε ἕνας κι ἔβαλε κι αὐτός ἔμπλαστρο, ὅταν τοῦ πόνεσε κάποτε τό κεφάλι· ὁ πονοκέφαλος, ὅμως, χειροτέρευσε, γιατί ὁ Continue reading “Αποσπάσματα από το βιβλίο του Αρχιμ. Ιωάννου Κωστώφ “Η Εξομολόγηση – Μετάνοια το Κλειδί του Παραδείσου””

Conseils du Saint Ambroise sur la Prière de Jésus ╰⊰¸¸.•¨* French



Conseils du Saint Ambroise d’Optina sur la Prière de Jésus

“Tu me décris dans ta dernière lettre comment une pensée t’a forcé à prier Dieu qu’Il fasse descendre ton esprit dans ton coeur. Mais chez aucun des Saints Pères nous ne voyons que l’un d’eux ait jamais prié ainsi. Il vaut mieux prier humblement :” Ô Seigneur, aie pitié de moi comme Tu le sais, Toi”. Nous avons reçu du Seigneur le commandement de prier : Notre Père ! Que ta volonté soit faite ! Mais chez toi on voit partout transparaître, même dans la prière, que tu veux que tout se fasse absolument selon ta volonté, ou selon la suggestion de l’ennemi. Que le Seigneur nous protège de tout mal, en particulier de la fourberie de l’ennemi dont le signe manifeste est la confusion désordonnée, la pensée de vaine gloire, avec ce qui s’ensuit: pensées froides ou désirs du monde, ou encore colère et irritation.” (1er mars 1869)



5,000 Native Americans Baptized Orthodox in Mexico



5,000 Native Americans Baptized Orthodox in Mexico



The conversation published below took place in early December 2009, during the visit of Metropolitan Jonah (OCA) to Russia to celebrate the 15th anniversary of the Moscow representation of the Orthodox Church in America, and is devoted to the activities of the Church in Latin America.

-Your Beatitude, in which Latin American countries is the Orthodox Church in America represented?

-The jurisdiction of our Church extends to Mexico. Previously, we also had some parishes in Argentina, Brazil, Peru and Venezuela. But some of them left for the Russian Church Abroad, the others were closed.

Several communities in Latin America want to join the Orthodox Church in America. We would be happy to take these believers, but there is no one to care for them, because we have very few priests who speak Spanish or Portuguese.

A priest – I hope he will soon become a bishop – began a mission in Ecuador in Guayaquil, where there settled a major Palestinian colony. Unfortunately, in Continue reading “5,000 Native Americans Baptized Orthodox in Mexico”

መልአክ (Holy Angels) ╰⊰¸¸.•¨* Amharic (Ethiopia)


መልአክ (Holy Angels)

መላእክት ሰውን ለመጠበቅ ከእግዚአብሔር ዘንድ የሚላኩ ፍጡራን ናቸው።


The Most Holy Virgin Mary Mother of God, disciplines two children! – Experiences during the Divine Liturgy


The Most Holy Virgin Mary Mother of God, disciplines two children!

Experiences during the Divine Liturgy

Fr. Stephan Anagnostopoulos, Greece:

A relative of mine told me the following incident: A friend of his who was a doctor, like all the other children who laugh and move aimlessly here and there inside the Church Temple without realizing it,was also laughing with his cousin teasing the other children and running hear and there.

Even though the Liturgy had finished,they had taken the antidoron and the
people had already left,however these two children and the doctor along
with his cousin started being naughty inside the Church Temple.
That is when an austere and at the same time sweet woman’s voice
was heard telling them:

—In my Son’s house we do not play! We do not run here and there. We pray,we receive Holy Communion and partake of His Body and Blood. The Blood of my Son!

And… She grabs them by the neck and in a split of a second both children
were outdoors,in the Churches yard!!

The doctor then replies: “Just let them come to me and tell me that there
is or there is not a God.

God spoke to me through His All-Holy Mother.”

Taken from the book: Fr. Stephan Anagnostopoulos, Experiences during the Divine Liturgy

%d bloggers like this: