Αποστάτησε ποτέ η Εκκλησία; – Μανώλης Καλομοίρης

http://katixisi-orthodoxos-xristianismos.blogspot.com

ΚΑΤΗΧΗΣΗ – ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΣ

Αποστάτησε ποτέ η Εκκλησία;

Μανώλης Καλομοίρης

Πολλές προτεσταντικές και άλλες σύγχρονες θρησκευτικές κινήσεις σήμερα διατείνονται πως η Εκκλησία που ιδρύθηκε από τον Χριστό και τους αποστόλους, αποστάτησε και δεν διατήρησε την αλήθεια. Με αυτό τον τρόπο προφανώς θέλουν να δικαιολογήσουν την ύπαρξή τους, αλλά και την πρόσφατη ιστορική εμφάνισή τους στους τελευταίους έναν ως πέντε αιώνες. Οι κινήσεις που μιλάνε για την αποστασία της Εκκλησίας περιλαμβάνουν πολλές προτεσταντικές εκκλησίες, τους Αντβεντιστές, τους Μάρτυρες του Ιεχωβά, τους Μορμόνους κλπ..

Μια μεγάλη αντίφαση

Αν όμως η Αρχαία Εκκλησία δεν έμεινε στην αλήθεια, όπως υποστηρίζουν διάφορες προτεσταντικές ομάδες και αιρέσεις, τότε έχουν ένα μεγάλο πρόβλημα. Πρέπει να αποδεχτούν την εξουσία μίας αποστατημένης Εκκλησίας στο να αποφασίσει τον κανόνα της Καινής Διαθήκης! Πώς μπορούν να εμπιστεύονται τον κανόνα των 27 βιβλίων της Καινής Διαθήκης, που έφτιαξαν αποστάτες από την αλήθεια; Πώς είναι βέβαιοι ότι έκαναν σωστή επιλογή στο ποια βιβλία είναι θεόπνευστα ή όχι, αφού είχαν αποστατήσει από την θεϊκή αλήθεια; Πώς είναι σίγουροι ότι αφού ήταν αποστατημένη η Εκκλησία, δεν επέλεξε τα βιβλία που την συνέφεραν και απέρριψε αυτά που δεν την συνέφεραν; Αν όμως, εμπιστεύονται τον κανόνα της Καινής Διαθήκης, τότε –ασυνείδητα- εμπιστεύονται και την Εκκλησία που τον δημιούργησε!

Ο αρχαιότερος πλήρης κατάλογος των 27 βιβλίων της Καινής Διαθήκης δεν υπήρχε μέχρι το 367 μ.Χ. όταν ο Μέγας Αθανάσιος έγραψε την 39η εορταστική επιστολή του[1]! Ο κανόνας που έχουμε έκλεισε το 397 μ.Χ. με την Σύνοδο της Καρθαγένης. Τουλάχιστον εκείνη η Εκκλησία που μας έδωσε τον κανόνα της Καινής Διαθήκης ήταν «στύλος και εδραίωμα της αλήθειας» (Α΄ Τιμ. 3:15). Αν πράγματι διαφύλαξε η Εκκλησία την αποστολική παράδοση, μπορούσε να αποφασίσει τον κανόνα των έγκυρων βιβλίων της Καινής Διαθήκης. Αν όμως είχε διαφθαρεί και αποστατήσει, προφανώς δεν θα κρατούσε πλέον την αποστολική παράδοση, επομένως όποια απόφαση και να έπαιρνε για τον κανόνα, θα ήταν Continue reading “Αποστάτησε ποτέ η Εκκλησία; – Μανώλης Καλομοίρης”

Kristen ydmyghed og kenose ifølge den Hellige Silouan du Mont-Athos i Grækenland fra Rusland (+1938) – Af biskop Kallistos Ware ╰⊰¸¸-•¨ Danish

http://denmarkofmyheart.wordpress.com

DENMARK OF MY HEART

Kristen ydmyghed og kenose ifølge den Hellige Silouan

du Mont-Athos i Grækenland fra Rusland (+1938)

╰⊰¸¸.•¨*

Af biskop Kallistos Ware

Kilde:

https://ortodoks.dk

https://ortodoks.dk/ortodoks-tro-og-praksis/de-hellige/kristen-ydmyghed-og-kenose-ifoelge-den-hellige-silouan

DEN ORTODOKSE KIRKE I DANMARK

[Nedenstående tekst er et indlæg af biskop Kallistos, Oxford, England, som blev holdt på en konference i Bose, Italien i 1998 i anledning af 60-års dagen for Hl. Silouans død.

Litteraturhenvisningerne i teksten gælder alle: Archimandrite Sophrony (Sakharov); Saint Silouan the Athonite, Monastery of St. John the Baptist, Tolleshunt Knights, 1991. Værket anbefales på det varmeste til videre læsning]

Tradition og personlig erfaring i Hl. Silouans liv

I Paris i slutningen af fyrrerne, da arkemandrit fader Sophronij netop var vendt tilbage fra Athos, viste han den russiske teolog Vladimir Lossky nogle manuskripter fra sin læremester, starets Silouan. Fader Sophronij havde utvivlsomt det håb, at Lossky ville hjælpe ham med at få staretsens skrifter udgivet; og at Lossky måske selv ville bidrage med en introduktion eller kommentar. Men fader Sophronij blev skuffet. Lossky returnerede manuskripterne med følgende kommentar: “Jeg kan ikke få øje på nogen dogmatisk vision i dette her.” Lossky betvivlede hverken staretsens inderlighed eller personlige hellighed; men han kunne ikke i Hl. Silouans skrifter finde nogen særlig originalitet eller noget nyt og markant teologisk synspunkt. Fader Sophronij måtte således give afkald på Losskys hjælp og handle selv.

Ved første øjekast forekommer Losskys afgørelse meget overraskende. Ikke mindst når man tænker på den enorme indflydelse, Hl. Silouans skrifter har fået fra de først udkom i 1952; og på, hvordan Silouan har talt direkte og skelsættende til hjertet hos mænd og kvinder i sidste halvdel af det 20. århundrede; på hvilken bemærkelsesværdig facon han har markeret sig som en hellig af vor tid, en helgen uden grænser! Men fra en anden vinkel er Continue reading “Kristen ydmyghed og kenose ifølge den Hellige Silouan du Mont-Athos i Grækenland fra Rusland (+1938) – Af biskop Kallistos Ware ╰⊰¸¸-•¨ Danish”

Святий Албан, перший англійський мученик (+22 червня, 209) ╰⊰¸¸.•¨* Ukrainian

56.jpg

Святий Албан (St Alban),

перший англійський мученик (†209)

Святий Албан († 22 червня, 209) — перший англійський мученик, язичницький солдат, який захистив християнського священика і ним же був навернений. Після того, як він виявив це римській владі, його бичували і обезголовили на місці, що згодом було йому присвячене як Абатство Святого Албана (монастир).

Церква вшановує його пам’ять 22 або 17 червня і його символом є олень.

Video: Μοναχοί που έκαναν το Θεό να χαμογελάσει ╰⊰¸¸.•¨* Αρχιμ. Ιωάννης Κωστώφ

http://heavenonearthorthodoxy.wordpress.com

HEAVEN ON EARTH – ORTHODOXY

Μοναχοί που έκαναν το Θεό να χαμογελάσει

╰⊰¸¸.•¨*

Αρχιμ. Ιωάννης Κωστώφ

Η κοσμική σκόνη της Σελήνης μάς αποδεικνύει ότι το Σύμπαν είναι νέο περίπου 10.000 ετών & όχι εκατομμυρίων ετών ╰⊰¸¸.•¨* Από το αντιεξελικτικό βιβλίο του Αρχιμ. Ιωάννου Κωστώφ, Φυσικού “Γιατί Δεν Πετώ τη Βίβλο”

http://agiosioannisdamaskinos.blogspot.com

ΑΓΙΟΣ ΙΩΑΝΝΗΣ Ο ΔΑΜΑΣΚΗΝΟΣ

Η κοσμική σκόνη της Σελήνης μάς αποδεικνύει

ότι το Σύμπαν είναι νέο περίπου 10.000 ετών & όχι εκατομμυρίων ετών

╰⊰¸¸.•¨*

Από το αντιεξελικτικό βιβλίο

του Αρχιμ. Ιωάννου Κωστώφ, Φυσικού

ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΠΕΤΩ ΤΗ ΒΙΒΛΟ

http://www.truthtarget.gr

TRUTH TARGET

Ἕνα ὡραῖο ἐπιχείρημα ὑπέρ τοῦ προσφάτου Σύμπαντος μᾶς παρέχει ἡ ἐπί τῆς σελήνης κοσμική σκόνη. Ἐπειδή ἡ Σελήνη δέν ἔχει ἀτμόσφαιρα νά κατακαίη τή σκόνη, ἡ τελευταία, ἄν ληφθοῦν ὑπόψιν τά ἑκατομμύρια χρόνια τῆς ΘτΕ, θά ἔπρεπε νά ἔχη ἀρκετό πάχος, ὁπότε τά διαστημόπλοια θά καταβυθίζονταν καί θά παγιδεύονταν.

Ὁ David Οwen σημειώνει: «Τί θά συνέβαινε ὅταν ἡ σεληνάκατος τοῦ Ἀπόλλων 11 θά ἄγγιζε τό ἔδαφος τῆς Σελήνης; Θά προσεδαφιζόταν σέ σκληρό ἔδαφος ἤ σέ μαλακό, στό ὁποῖο θά βυθιζόταν καί ἴσως νά μήν μποροῦσε στή συνέχεια νά ἐκτοξευθῆ; Ἡ ὁμάδα σχεδιάσεως τῆς ΝΑSΑ ἔπρεπε νά τό γνωρίζη. Μιά σειρά ἀνιχνευτῶν πού εἶχαν σταλῆ ἀπ᾽ τούς Ρώσους ἀλλά καί τούς Ἀμερικανούς… δέν εἶχαν ἀποκαλύψει πολλά στοιχεῖα γιά τήν ἐπιφάνεια τῆς Σελήνης. Τόν Ἰανουάριο τοῦ 1966 οἱ Ρῶσοι ἐκτόξευσαν τό Luna 9, τό ὁποῖο πραγματοποίησε τήν πρώτη ὁμαλή προσσελήνωσι σέ μιά περιοχή πού ὀνομάσθηκε Ὠκεανός τῶν Καταιγίδων. Τά στοιχεῖα πού στάλθηκαν στή Γῆ ἔδειξαν ὅτι τό ἔδαφος ἦταν σταθερό, τουλάχιστον σ᾽ ἐκεῖνο τό σημεῖο. Τό ἀμερικανικό σκάφος Surveyor 1 πραγματοποίησε μιά ὁμαλή προσσελήνωσι στίς 2 Ἰουνίου τοῦ 1966. Τό σύστημα προσεδαφίσεως εἶχε σχεδιασθῆ ἔτσι, ὥστε νά ἀσκῆ στό ἔδαφος τήν ἴδια πίεσι μέ Continue reading “Η κοσμική σκόνη της Σελήνης μάς αποδεικνύει ότι το Σύμπαν είναι νέο περίπου 10.000 ετών & όχι εκατομμυρίων ετών ╰⊰¸¸.•¨* Από το αντιεξελικτικό βιβλίο του Αρχιμ. Ιωάννου Κωστώφ, Φυσικού “Γιατί Δεν Πετώ τη Βίβλο””

Ancient Faith Radio: Saint John Maximovitch of Shanghai & San Francisco (+1966) – July 2

http://americaofmyheart.wordpress.com

AMERICA OF MY HEART

image

St_john_maximovitch_icon

Ancient Faith Radio:

Saint John Maximovitch of Shanghai & San Francisco (+1966)

July 2

This brightly-shining Saint of our own day was born in Russia in 1896. In 1921 his family fled the Russian Revolution to Serbia, where he became a monk and was ordained a priest. From the time of his entry into monastic life he adopted a severely ascetical way of life: for the rest of his life he never slept in a bed, sleeping only briefly in a chair or prostrated before the icons. He ate one meal a day, in the evening. Teaching seminarians in Serbia, he instructed them each day to devote six hours to divine services, six hours to prayer (not including the divine services!), six hours to good works, and six hours to rest (these six hours obviously included eating and bathing as well as sleeping). Whether his seminarians followed his counsels we do not know, but he himself not only followed but exceeded them.

In 1934 he was made Bishop of Shanghai (in the Russian Church Abroad), where he served not only the Russian émigré community but a number of native Chinese Orthodox; from time to time he served the Divine Liturgy in Chinese. When the Communists took power in China, he laboured tirelessly to evacuate his flock to safety, first to the Philippines, then to various western countries including the United States. He served as Bishop in Paris and Brussels, then, in 1962 was made Archbishop of San Francisco. Throughout his life as monk and hierarch he was revered (and sometimes condemned) for his ascetical labours and unceasing intercessions. During his life and ever since, numerous miraculous healings of all manner of afflictions have been accomplished through his prayers.

Once, in Shanghai, a caretaker, investigating strange noises in the cathedral after midnight, discovered Bishop John standing in the belltower, looking down on the city and praying for the people. Years later, when he visited Holy Trinity Monastery in Jordanville, New York, the priest responsible for hosting him found the saint walking through the halls of the monastery, standing outside the door of each room and praying for the monk or seminarian sleeping within. When the Archbishop had prayed outside each room, he returned to the beginning of his circuit and began praying again; and so he spent the entire night

Even as Archbishop, he lived in near-absolute poverty. His appearance was striking: His cassock was made of blue Chinese “peasant cloth,” crudely decorated with crosses stitched by orphans who had been in his care in Shanghai. His Bishop’s “miter” was often a cloth cap to which he had glued paper icons. Even in the United States, even while serving the Divine Liturgy (which he did every day), he went barefoot in all seasons. (Eventually, after he was hospitalized with an infected foot, his Metropolitan ordered him to wear shoes; thereafter, he wore sandals). Needless to say, he was an embarrassment to those who like their bishops to make a more worldly appearance, but among his various flocks throughout the world, there were always those who recognized him as a Saint in his own lifetime.

Following his repose in 1966, a steady stream of healings and other miracles was accomplished through his intercessions, and in 1996 he was glorified as a Saint of the Church. His incorrupt and wonder-working relics can be venerated at his cathedral in San Francisco. At St John’s funeral, the eulogist told his mourners (and all of us): because Archbishop John was able to live the spirituality of the Orthodox Church so fully, even in modern, western, urban society, we are without excuse

Footnote: An acquaintance of Monk John once met him on a train in Serbia. When asked his destination, Monk John replied, “I’m going to straighten out a mistake. I’ve gotten a letter meant for some other John whom they intend to make a bishop.” The same person met him again on his return journey and asked if he had been able to resolve his problem. John answered, “The mistake is much worse than I thought: they did make me a bishop.”

(From Ancient Faith Radio)

Source:

http://simplyorthodox.tumblr.com

SIMPLY ORTHODOX

Salam Perawan Theotokos, Maria penuh rahmat ╰⊰¸¸.•¨* Indonesian

http://holyvirginmary.wordpress.com

HOLY VIRGIN MARY, MOTHER OF GOD

Salam Perawan Theotokos, Maria penuh rahmat

Salam Perawan Theotokos, Maria penuh rahmat, Tuhan besertamu.
Terpujilah engkau diantara para wanita, terpujilah Buah tubuhmu.
Karena engkau telah melahirkan Juruslamat bagi Jiwa kami.

About our Guardian Angel – Fr. John Krestiankin (+2006) & Nicholai Sergeyevitch Leonov, Professor of History, Russia

http://holyangelsofyourheart.wordpress.com

HOLY ANGELS OF YOUR HEART

About our Guardian Angel

Fr. John Krestiankin (+2006) & Nicholai Sergeyevitch Leonov,

Professor of History, Russia

 

Source:

http://orthochristian.com

http://orthochristian.com/46500.html

ORTHODOX CHRISTIANITY

Guardian Angels not only suggest to us good thoughts for eternal salvation—they truly guard us in our life’s situations. The word, “guardian” is not at all an allegory, but the living and precious experience of many generations of Christians. There is a good reason why, for example, in the prayers for travelers we ask the Lord for the special protection of our guardian angel. It’s true—when else but while traveling do we especially need God’s protection?

About thirteen years ago, I was in the Pskov Caves Monastery with one of our parishioners, Nicholai Sergeyevich Leonov, a professor of history and lieutenant general in military intelligence, with whom we had been working for many years on the television program, “Russky Dom” (Russian House). There in the Pskov Caves Monastery, Nicholai Sergeyevich had met Fr. John (Krestiankin) for the first time. As Nicholai Sergeyevich later related, the elder had not only made a very deep impression on him, but had greatly helped him by his prayers.

During those years, Nicholai Sergeyevich was just beginning to enter into the life of the Church, and he still had many questions. One of those questions he asked me was regarding the Orthodox teaching on the angelic world; about guardian angels. I tried very hard, but to my dismay, I still felt that he was disappointed by my artless explanations.

That early summer morning, Fr. John saw us off as we left the monastery for Moscow. The road ahead of us was a long one, and so I asked the mechanics in the monastery garage to look over the car and check the oil before we left.

We sped along the deserted road. I was at the wheel, listening attentively to a story about one of his overseas assignments. He had long promised me that he would tell me that one. I have never met such an interesting storyteller in Continue reading “About our Guardian Angel – Fr. John Krestiankin (+2006) & Nicholai Sergeyevitch Leonov, Professor of History, Russia”

Χαράματα στο σιδηροδρομικό σταθμό του Παρισιού – Ποίημα του Παναγιώτη Αρ. Υφαντή για την Αγία Μαρία Σκομπτσόβα

http://synaxarion-hagiology.blogspot.com

SYNAXARION-HAGIOLOGY

Αγία Μαρία Σκόμπτσοβα του Παρισιού,

ή δια Χριστόν σαλή (+1945)

Χαράματα στο σιδηροδρομικό σταθμό του Παρισιού

Ποίημα του Παναγιώτη Αρ. Υφαντή για την Αγία Μαρία Σκομπτσόβα

Continue reading “Χαράματα στο σιδηροδρομικό σταθμό του Παρισιού – Ποίημα του Παναγιώτη Αρ. Υφαντή για την Αγία Μαρία Σκομπτσόβα”

Πώς εξομολογούσε ο μαρτυρικός π. Δημήτριος Μπεζάν στις φυλακές του Αϊούντ της Ρουμανίας

http://holyconfessionofyourheart.wordpress.com

HOLY CONFESSION OF YOUR HEART

Πώς εξομολογούσε ο μαρτυρικός π. Δημήτριος Μπεζάν

στις φυλακές του Αϊούντ της Ρουμανίας

—Πῶς ἐξομολογούσατε στίς φυλακές τοῦ Ἀιούντ, π. Δημήτριε [Μπεζάν];

—Πολύ εὔκολα. Τούς ἐξομολογοῦσα στό κελί τους ἤ ἀπ’ τόν τοῖχο. Ἄν καθόμουν μέ τό στόμα στόν τοῖχο, μέ ἄκουγε πολύ καλά.

—Πῶς, ἐξομολογούσατε διά μέσου τοῦ τοίχου;

—Πρῶτα ἔβαζα ἐγώ τό αὐτί στόν τοῖχο κι ἄκουγα τήν ἐξομολόγησι τῶν ἁμαρτιῶν. Μετά ἔβαζαν αὐτοί τό αὐτί στόν τοῖχο καί τούς ἔδινα συμβουλές.

—Τή συγχωρητική εὐχή πῶς τή διαβάζατε;

—Πάλι μέσω τοῦ τοίχου. Μόνο σ’ αὐτούς πού ἦταν στό κελί μου, ἔκανα τήν κανονική ἐξομολόγησι.

—Ἐξομολογήσατε πολλούς διά μέσου τοῦ τοίχου;

—Ἑκατοντάδες».

Πηγή:

Ἀρχιμ. Ἰωάννου Κωστώφ

Θεός Ἐφανερώθη – Ἀπό τόν Ἀθεϊσμό στό Χριστό

ἐκδ. Ἅγ. Ἰωάννης ὁ Δαμασκηνός

Ἀθήνα 2011

http://www.truthtarget.gr

TRUTH TARGET – ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΑΠΟΛΟΓΗΤΙΚΗ

Sant Blas de Sebaste, Armenia (+316) – 3 & 11 de febrero ​╰⊰¸¸.•¨* Aragonese (Spain)

http://armeniaofmyheart.wordpress.com

ARMENIA OF MY HEART

Sant Blas de Sebaste, Armenia (+316)

3 & 11 de febrero 

Sant Blas de Sebaste estió un medico y bispe de Sebaste (l’actual Sivas) en Armenia en o sieglo IV.

Fació una vida d’ermitán en una espelunga d’a selva d’Argeus, que esdevenió a suya seu bispal.

Seguntes a tradición, Blas de Sebaste yera conoixito por o suyo don de curación miraglosa pa presonas y animals.

 

Ό Άγιος Σπυρίδωνας της Κύπρου (+348) & οι 100 κατσίκες του

http://animalsofmyheart.wordpress.com

ANIMALS OF MY HEART

Ό Άγιος Σπυρίδων της Κύπρου (+348) & οι 100 κατσίκες του

Ό Άγιος Σπυρίδων Επίσκοπος Τριμυθούντος της Κύπρου, γεννήθηκε το 270 στο τώρα κατεχόμενο χωριό Άσσια της Κύπρου. Στα νεανικά του χρόνια ζούσε ως απλός αλλά ενάρετος βοσκός.

Κάποτε, πούλησε εκατό κατσίκια σε έναν ζωέμπορο σε μια τιμή που συμφώνησαν και ο Άγιος είπε στον αγοραστή να του δώσει τα χρήματα. Εκείνος, γνωρίζοντας ότι ο Σπυρίδων ποτέ δεν μετρούσε χρήματα, του έδωσε ικανό ποσόν για ενενήντα εννέα κατσίκια και έκρυψε τα χρήματα για το ένα, το εκατοστό.

Ο Άγιος μέτρησε εκατό κατσίκια και του τα έδωσε. Όταν όμως ο έμπορος και οι υπηρέτες του οδήγησαν έξω το κοπάδι, ένα απ’ τα ζώα, βελάζοντας γύρισε πίσω. Αυτός το έδιωχνε αλλά εκείνο επέστρεφε. Όσο το έδιωχνε ξανά και ξανά, εκείνο γύριζε πάλι, μη θέλοντας να πάει μαζί με τα άλλα κατσίκια. Ο Άγιος τότε πλησίασε τον έμπορο και ψιθύρισε στο αυτί του: «Κοίταξε, παιδί μου, το ζωντανό δεν το κάνει τυχαία αυτό. Μήπως τυχόν παρακράτησες την άξια του;». Ο έμπορος ντράπηκε και ομολόγησε την αμαρτία του. Μόλις πλήρωσε την ανάλογη τιμή που παρακράτησε, το κατσικάκι έφυγε αμέσως και πήγε μαζί με τα άλλα ζώα του κοπαδιού.

Πηγή:

Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς

Ο Πρόλογος της Αχρίδος, Δεκέμβριος

εκδ. Άθως

 

Η Α. Καρμπονιέρ διηγείται το θαύμα που της έκανε ο Άγιος Αμβρόσιος της Όπτινα πριν ακόμη κοιμηθεί

http://saintsofmyheart.wordpress.com

SAINTS OF MY HEART

Η Α. Καρμπονιέρ διηγείται το θαύμα

που της έκανε ο Άγιος Αμβρόσιος της Όπτινα πριν ακόμη κοιμηθεί

Πολύ ἐντυπωσιακά ἦταν καί ἐκεῖνα πού διηγεῖτο, μετά τό θάνατο τοῦ στάρετς Ἀμβροσίου τῆς Ὄπτινα, κάποια εὐσεβής Χριστιανή, ἡ Α. Καρμπονιέρ, ἀπό τήν πόλι Κοζέλσκ, σχετικά μέ κάποια θεραπεία της.

—Κάποτε ἔπεσα βαρειά ἄρρωστη. Οἱ ἡμέρες περνοῦσαν κι ἐγώ ἔλειωνα ἀπό τόν πόνο καί τόν πυρετό στό κρεβάτι. “Θεέ μου”!, ἔλεγα, “χάρισέ μου ὑγεία καί ἐλέησόν με”· καί ὁ Θεός δέν μέ ἐγκατέλειψε. Κάποια ἡμέρα ἀντίκρυσα ξαφνικά μέσα στό δωμάτιο μου ἕνα μοναχό. Ἦταν ὁ στάρετς Ἀμβρόσιος! Προχωρεῖ πρός τό κρεβάτι μου, μέ πιάνει ἀπό τό χέρι καί προστάζει: “Σήκω! Ἀρκετά ταλαιπωρήθηκες”! Καί ἔγινε ἄφαντος. Ὁ πόνος, ὁ πυρετός καί ἡ ἀρρώστια διαλύθηκαν ἀμέσως σάν καπνός. Σηκώθηκα γεμάτη δύναμι. Ἡ πρώτη μου δουλειά ἦταν νά ξεκινήσω τήν ἄλλη ἡμέρα γιά τό κελλί τοῦ π. Ἀμβροσίου, νά πέσω στά πόδια του καί νά τόν εὐχαριστήσω θερμά γιά τή μεγάλη εὐεργεσία τήν ὁποία μοῦ ἔκανε. Ἔτσι καί ἔγινε. Φεύγοντας, ὅμως, ἀπό τήν Ὄπτινα εἶχα πάρει καί τόν κανόνα μου. Δηλαδή: ὅσο θά ζοῦσε ὁ στάρετς, δέν εἶχα εὐλογία νά κάνω λόγο πουθενά γιά τό γεγονός τῆς θεραπείας μου.

Από το βιβλίο: Ἀρχιμ. Ἰωάννου Κωστώφ, ΑΓΙΟΛΟΓΙΑ, ἐκδ. Ἅγ. Ἰωάννης ὁ Δαμασκηνός (τηλ. 2108220542), Σταμάτα 2013

Πηγή:

http://www.truthtarget.gr

TRUTH TARGET – ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΑΠΟΛΟΓΗΤΙΚΗ

Όσιος Γέροντας Σοφρώνιος του Essex Αγγλίας (+1993) – Η φωτιά που έκαψε τον παγετώνα

 

http://greatbritainofmyheart.wordpress.com

GREAT BRITAIN OF MY HEART

Όσιος Γέροντας Σοφρώνιος του Essex Αγγλίας (+1993) – 11 Ιουλίου

Η φωτιά που έκαψε τον παγετώνα

Αυτή η ιστορία άρχισε πριν 45 χρόνια, όταν ο Θεός έστειλε κάποιον ν’ ανάψει φωτιά σ’ ένα Παγετώνα. Ήταν ένας παγετώνας μεγάλος και όμορφος αλλά ωστόσο παγετώνας. Για έναν ορθολογιστή αυτό είναι το άκρον άωτον της ανοησίας ( να βάλεις φωτιά στο νερό και ν’ αρχίσει να καίει ) ενώ αυτό το πράγμα ένας τρελός το πιστεύει.

Οι αρχές του Παγετώνα ούτε που έδωσαν πολλη σημασία στον Τρελό. Βρήκε ο Άνθρωπός μας μια απόμερη γωνία στην άκρη του παγετώνα για να μην ενοχλεί κανένα. Έτσι ασχολούμενοι με την παγίωση του κράτους του παγετώνα άφησαν τον τρελό ήσυχο για πολλά χρόνια.

Όταν μετά από πολλά χρόνια τον θυμήθηκαν σκέφτηκαν να πάνε να δουν τι κάνει ο τρελός και η φωτιά του και τον επισκέφτηκαν. Φτάνοντας στην άκρη του παγετώνα όπου ο Τρελός είχε φτιάξει μια μικρή καλύβα με τη βοήθεια κάποιων νέων, έμειναν λίγο έκπληκτοι όταν είδαν τη φλόγα να καίει. Αλλά δεν είχαν καταλάβει ότι πέρασαν τόσα πολλά χρόνια και δεν έδωσαν μεγάλη σημασία. Έτσι Continue reading “Όσιος Γέροντας Σοφρώνιος του Essex Αγγλίας (+1993) – Η φωτιά που έκαψε τον παγετώνα”

Wat zijn Serafim? Zijn Serafs Engelen? ╰⊰¸¸.•¨* Dutch

http://saintsofmyheart.wordpress.com

SAINTS OF MY HEART

713587584308f836b0d3b7e344c4a396--the-netherlands-sun-rays.jpg

Seraphim-1.2.jpg

Wat zijn serafim? Zijn serafs engelen?

De serafim (vurigen, brandenden) zijn engelen die geassociëerd worden met het visioen van God dat de profeet Jesaja in de Tempel had, toen God hem riep om zijn profetische bediening te beginnen (Jesaja 6:1-7). Jesaja 6:2-4 verhaalt: “Boven hem stonden serafs. Elk van hen had zes vleugels, twee om het gezicht en twee om het onderlichaam te bedekken, en twee om mee te vliegen. Zij riepen elkaar toe: ‘Heilig, heilig, heilig is de HEER van de hemelse machten. Heel de aarde is vervuld van zijn majesteit.’ Door het luide roepen schudden de deurpinnen in de dorpels, en de tempel vulde zich met rook”. Serafs zijn engelen die God onophoudelijk aanbidden.

Jesaja hoofdstuk 6 is de enige plaats in de Bijbel waar de serafim specifiek genoemd worden. Elke seraf had zes vleugels. Ze gebruikten er twee om te vliegen, twee om hun voeten te bedekken, en twee om hun gezichten mee te bedekken (Jesaja 6:2). De serafim vlogen rond de troon waar God op zat, terwijl ze lofliederen aan hem zongen waarmee ze de aandacht richtten op Gods glorie en majesteit. misschien beter: Deze wezens waren blijkbaar ook degenen die Jesaja reinigden toen hij zijn profetische bediening begon. Één van hen plaatste een gloeiende kool tegen Jesaja’s mond met de woorden: “Nu zijn je lippen gereinigd. Je schuld is geweken, je zonden zijn tenietgedaan” (Jesaja 6:7). Serafim, net als de andere soorten engelen, zijn volledig gehoorzaam aan God. Net als de cherubim, zijn de serafim er voornamelijk op gericht God te aanbidden.

Bron:

C. Fred Dickason, Angels: Elect & Evil, Revised, MOODY PUBLISHERS / 1995 / PAPERBACK

東方正教会の歴史 History of the Eastern Orthodox Church ╰⊰¸¸.•¨* Japanese

http://orthodoxchurchinjapan.blogspot.com

ORTHODOX CHURCH IN JAPAN

SPRING-MOUNTAIN-1920x1080

3a64786c88f7d4998f2246d16baeef33

東方正教会の歴史

History of the Eastern Orthodox Church

1 初代教会

正教会の歴史を説明するには、最初にハリストス(キリスト)とその弟子たちについてふれなければなりません。正教会は、ハリストス(キリスト)によって作られた教会そのものなのです。ハリストス(キリスト)は、十字架にかかり、死に、そして復活した後、昇天されました。そしてこの世の終わりに光栄のうちに再び来られます(「再臨」という)。このハリストス(キリスト)の昇天と再臨の間の期間のために、ハリストス(キリスト)は私たちに「教会」を与えられました。

「教会」はギリシャ語で「エクレシア」と言います。これは「呼び集められた者の集まり」という意味をもつ言葉です。つまり「教会」とは、この世においてそして天国において神の言葉を守り、神の御旨と業を行うために招集された神の民の集まりです。

ハリストス(キリスト)は、凡そ30才の時に公に人々の前に現れ、神の国を教え、やがて十字架と復活という救いの業をなされました。このことを「公生涯」と言います。歴史的に言えば、ローマ皇帝ティベリウス在位(紀元後14~37年)の時代です。
ハリストス(キリスト)はその「公生涯」の最初から弟子たちをご自分のそばに招きよせました。弟子たちは次第に増えていき、その中から特別に12人を選びました。それが「十二弟子」とか「十二使徒」と呼ばれる人たちです。ハリストス(キリスト)は、単なる「教えの言葉」を与えるだけではなく、神の国の体験、人としての正しい生き方、正しい信仰を、生活をとおして伝授するために十二弟子を選ばれたのです。弟子たちはハリストス(キリスト)を見、聞き、触れ、生きた交わりをした人たちでした。そして彼らはハリストス(キリスト)の「復活の証人」となりました。

弟子たちのもとへ聖神(せいしん)が降臨した時、彼らはハリストス(キリスト)の教えの意味、十 Continue reading “東方正教会の歴史 History of the Eastern Orthodox Church ╰⊰¸¸.•¨* Japanese”

日本の聖ニコラス (+1912) St Nicholas of Japan ╰⊰¸¸.•¨* Japanese

http://japanofmyheart.wordpress.com

JAPAN OF MY HEART

日本の聖ニコラス (+1912) St Nicholas of Japan

ニコライ (日本大主教)

ニコライ(修道誓願前の姓:カサートキン、 1836年8月1日(ロシア暦) – 1912年2月16日)は日本に正教を伝道した大主教(肩書きは永眠当時)。日本正教会の創建者。正教会で列聖され、亜使徒の称号を持つ聖人である。

「ロシア正教を伝えた」といった表現は誤りであり(後述、ニコライ本人も「ロシア正教を伝える」のではなく「正教を伝道する」事を終始意図していた。

ニコライは修道名で、本名はイワン・ドミートリエヴィチ・カサートキン。日本正教会では「亜使徒聖ニコライ」と呼ばれる事が多い。日本ではニコライ堂のニコライとして親しまれた。

神学大学生であった頃、在日本ロシア領事館附属聖堂司祭募集を知り、日本への正教伝道に駆り立てられたニコライは、その生涯を日本への正教伝道に捧げ、日露戦争中も日本にとどまり、日本で永眠した。

生涯

初期

スモレンスク県ベリスク郡ベリョーザの輔祭、ドミトリイ・カサートキンの息子として生まれる。母は5歳のときに死亡。ベリスク神学校初等科を卒業後、スモレンスク神学校を経て、サンクトペテルブルク神学大学に1857年入学。在学中、ヴァーシリー・ゴローニンの著した『日本幽囚記』を読んで以来日本への渡航と伝道に駆り立てられたニコライは、在日本ロシア領事館附属礼拝堂司祭募集を知り、志願してその任につくことになった。

在学中の1860年7月7日(ロシア暦)修士誓願し修道士ニコライとなる。同年7月12日(ロシア暦)聖使徒ペトル・パウェル祭の日、修道輔祭に叙聖(按手)され、翌日神学校付属礼拝堂聖十二使徒教会記念の日に修道司祭に叙聖された。ミラ・リキヤの奇蹟者聖ニコライは東方教会において重視される聖人であり、好ん Continue reading “日本の聖ニコラス (+1912) St Nicholas of Japan ╰⊰¸¸.•¨* Japanese”

Russia, 1965: Saint Nicholas the Wonderworker & Archbishop of Myra (+343) appears on an atheist on the bus

http://saintsofmyheart.wordpress.com

SAINTS OF MY HEART

Russia, 1965: Saint Nicholas the Wonderworker 

& Archbishop of Myra (+343) appears on an atheist on the bus

In February, 1965, a bus full of people was going towards a city. Next to the driver there was sitting an old man with a white beard, tall, and full of vigor.He wore a heavy coat with a fur collar, and a fur cap with flaps. The bus was going slowly because of the snow which was falling outside. At one turn, the chains of the back wheels came off. The bus skidded and almost collided with another full bus. All these things happened very quickly. The driver lost control of the bus, and everyone’s heart jumped. Finally the two busses halted at a distance of barely three-quarters of an inch apart, without any mishap.

Then the old man made the sign of the Cross and cried out: ”Glory to Thee, O Lord, glory to Thee! Blessed be thy name, O All-holy mother of God, who has saved us . . .” In a few moments the other bus left. The driver and his assistant went out to put on the chains.

Smiling, one young man opened a conversation with the old man. “Forgive me elder,” he said, “but I could not hold back from laughing when I heard you call upon the non-existent Heavenly Powers and saw you make your Cross. Habit, of course, is second nature. I see that you wear the distinguishing mark of a scientist. But in our times, in the year 1965, it is an incongruity.”

The conversation attracted the attention of all. The old man, without becoming troubled, said, ”Gladly, My young comrade, shall I answer you. And if you want I shall make a self-criticism . . . Wherefore, do you know what I think? All of us are somewhat hypocrites. All of us pretend that we are atheists, dedicated members of the Party, with profound knowledge of Marxism and many other things. And yet there comes a moment every once in a while when the real man expresses himself. Behold, just as it happened even now! This mishap was sufficient to demonstrate it. Since you sit in that place, you of course did not see what happened behind you. I, however, who sit sideways, saw at least another eight or ten making their Cross. It is something within us which we will never be able to uproot, because it would be like uprooting our very bowels. Thus, every day all of us fall into ‘errors-—that is, we remember that there exists a certain great, unknown, and good Power Whom we pretend to ignore . . .”

“I assure you that this personally never happens with me,” said the young man.

The old man chuckled and said, “You will permit me to prove you false, beloved comrade, because just previously you said, ‘These things in our times, in the year 1965, are an incongruity.’ What was the reason for you to remember that one thousand nine hundred and sixty-five years have passed from the time when the Savior of the world, Jesus Christ, was born!”

”This,” said the young man after having been taken aback a little, “is an evil remnant of an evil past, which must definitely be wiped out. The way you are speaking, you are going to convince us that even miracles take place!”
The old man was silent some moments, and afterwards said, “Yes my beloved one, there are even miracles of God which you yourself will believe, just as all that are here will also believe. When, however, you see them, you will be obliged to keep silent because, if you speak, there is danger that they will close you in some psychiatric clinic.”

The bus had come into the main artery. The heavy snow stopped and thus the driver was able to increase the speed. At one moment, all—as many as were looking at and listening to the old man—saw his place empty! Two or three that were close to his seat made the sign of the Cross, saying, “Holy, holy is God the Almighty.” One of them turned toward the back of the bus and shouted, “Do you understand now who saved us from the collision? He himself, the old man with the white beard, was the Protector of our People . . . Saint Nicholas!” “I do not know what we are going to do comrades,” said one other in the meantime, “but wherever I may be, I am going to tell of this miracle of Saint Nicholas! And let them lock me in a psychiatric ward if they can. I have you all as witnesses; and especially you, comrade . . .” The young communist covered his face with his hands for a long time.

After about two hours, the bus stopped and all got down to drink hot tea. The young communist approached several of his fellow]passengers, full of emotion. He asked for their addresses. He also gave them his. All the other others did the same among themselves. “Do you know what I purpose, comrades?” said one young woman, “Let us not lose contact with one another. This which we saw today and heard with our ears is a great thing. Very great. What can it forbode? Certainly something good, because the little old grandfather was the Protector of our People.”

The above miracle was written by an eyewitness. “I cannot write more,” he says, “because I am overcome with emotion and am weeping. I also was on the bus.”

Source:

From Contemporary Miracles in Russia by Archimandrite Haralampos Basilopoulos, 1966

Ποίοι είναι στην πραγματικότητα οι “πτωχοί τω πνεύματι”; – Απαντάει ο π. Στέφανος Αναγνωστόπουλος

http://heartquestionsandanswers.wordpress.com

Q&A – HEART QUESTIONS AND ANSWERS

Ποίοι είναι στην πραγματικότητα οι “πτωχοί τω πνεύματι”;

Απαντάει ο π. Στέφανος Αναγνωστόπουλος

Πηγή:

http://paterstefanos.com

Π. ΣΤΕΦΑΝΟΣ ΑΝΑΓΝΩΣΤΟΠΟΥΛΟΣ

Όλοι οι ευαγγελικοί Μακαρισμοί μας προσφέρουν ένα θαυμάσιο πρόγραμμα χριστιανικής ζωής, που μας κάνει αληθινά ευτυχισμένους. Μας διδάσκουν όχι μόνο το πώς μας βλέπει και μας θέλει ο Χριστός, αλλά κυρίως μας δείχνουν ότι Αυτός είναι το μοναδικό κέντρο της μακαριότητας και της ευτυχίας του ανθρώπου, στο οποίο και πρέπει να τείνουμε.

Ποίοι είναι στην πραγματικότητα οι «πτωχοί τω πνεύματι»;

Είναι οι ταπεινοί και οι συντετριμμένοι στο νου και στη διάνοια.

Οι συντετριμμένοι στους λογισμούς.

Οι συντετριμμένοι στην προαίρεση και στην επιθυμία.

Είναι όλοι εκείνοι εκ των αγωνιζομένων πιστών χριστιανών, που μπορούν και καταφρονούν τον εαυτό τους παρ΄ όλα όσα γνωρίζουν και όσα κατέχουν εν Χριστώ.

Είναι όσοι έχουν το κουράγιο και την ψυχική διάθεση να μπορούν να είναι συντετριμμένοι και ταπεινοί. Γιατί θέλει μεγάλο κουράγιο και πολλή πνευματική βία και ηρωϊσμό το να μπορείς να είσαι συντετριμμένος στο πνεύμα, καθώς από τη φύση μας είμαστε εγωϊστές, υπερήφανοι, υψηλόφρονες και αλαζόνες.

Δηλαδή, «πτωχοί τω πνεύματι» είναι εκείνοι, που καλλιεργούν μέρα-νύχτα το ταπεινό φρόνημα με όλες τις ψυχοσωματικές τους δυνάμεις για το «χατίρι» του Χριστού.

Ο «πτωχός τω πνεύματι» διακρίνεται από θεοσέβεια και από φόβο Θεού, από ταπεινό φρόνημα και από ειρήνη.

Κάθε ευσεβής χριστιανός «πτωχός τω πνεύματι» εξετάζει τον εαυτό του, βλέπει τα χάλια του και ταπεινώνεται. ΄Εχοντας την αίσθηση των πολλαπλών του αδυναμιών, των καθημερινών του πτώσεων και των αμαρτωλών συγκαταθέσεων στους λογισμούς του, που τις περισσότερες είναι υψηλόφρονες, πονηροί, διεστραμμένοι, μοχθηροί, μνησίκακοι, ζηλόφθονοι, συγκρίνει τα χάλια του με την Αγιότητα του Θεού και έτσι συντρίβεται, συστέλλεται και θεωρεί τον εαυτό του φτωχό, πολύ-πολύ φτωχό.

Από το βιβλίο «Πνευματικές Διαδρομές στους Μακαρισμούς» του π. Στεφάνου Αναγνωστοπούλου

Des dizaines de passereaux et d’autres oiseaux entraient et sortaient et au dehors de l’église par les fen êtres ouvertes de la coupole, gazouillant et chantant avec vivacité ╰⊰¸¸.•¨* French

http://animalsofmyheart.wordpress.com

ANIMALS OF MY HEART

Père Stéphane Anagnostopoulos:

Un fidèle m’a raconté un événement similaire qui a eu lieu à l’église de la Mère de Dieu qui s’appelle «Ecatontapyliani» et qui se trouve à Paros (dans les Cyclades, Grèce), pendant la Divine Liturgie de la veille de l’Épiphanie, en 1998.

Des dizaines de passereaux et d’autres oiseaux entraient et sortaient et au dehors de l’église par les fen êtres ouvertes de la coupole, gazouillant et chantant avec vivacité. Pourtant, à l’heure de la consécration des saints dons, ils se sont tus et immobilis és tous pour recommencer après l’ecphonèse: «Et en premier lieu pour notre très sainte…» [Notes personnelles de l’auteur].

Les propres paroles du Seigneur «Ceci est mon corps…ceci est mon sang…» (Marc 14, 22-24) à la sainte Cène, le soir du jeudi saint, témoignent de cette réalité du Changement du pain et du vin en Corps et en Sang du Christ. La constitution donc du saint sacrement est divine. C’est le Christ lui même qui en est l’auteur.

Les signes visibles du saint sacrement sont le pain au levain, le vin et la prière secrète «envoie ton Saint-Esprit sur nous et sur ces Dons…». Ce n’est pas seulement la grâce du Christ qui est transmise par la sainte communion comme c’est le cas d’ ailleurs pour d’autres sacrements, mais c’est le Christ, le Seigneur lui-même. Les fidèles qui reçoivent dignement le Corps et le Sang du Christ, s’ y intègrent, ayant les mêmes corps et sang que Lui. L’adhésion au Corps de l’église, c’est-à-dire l’incorporation, commence par le saint Baptême et s’achève avec la sainte communion, c’est-à-dire l’intégration. Cela veut dire que notre être tout entier reçoit d’une façon mystique la Vie-même, notre Seigneur et Rédempteur et l’incorpore.

Source:

Père Stéphane Anagnostopoulos

Vivre la Divine Liturgie

Expériences Liturgiques

Le Pirée 2011