Video: Ο Αρτέμης των πρώην Terror X Crew μιλάει για τον Άγιο Παΐσιο τον Αγιορείτη & 78 Holy Hip Hop video του Jamster-Σεραφείμ

http://paintingleaves.blogspot.com

http://heartmusicheart.wordpress.com

http://orthodoxyislove.wordpress.com

PAINTING LEAVES

HEART MUSIC HEART

ORTHODOXY IS LOVE

40918_1579031401623_1410799661_31615092_5920604_n.jpg

78 Holy Hip Hop videos του Jamster [Σεραφείμ] / Rap Artist

images-1171

hqdefault

O Αρτέμης των πρώην Terror X Crew μιλάει για τον πνευματικό αγώνα

(από το 20:30 ως τέλος)

Artemis_Promo2.jpg

Αρτέμης – Μαξ (Παθη & Αρετές)

Το 6ο Κομμάτι από τον δίσκο του Αρτέμη, με γενικό τίτλο “Λυκόσχημος Αμνός”, βασισμένο σε αληθινή ιστορία.

(Με εκπληκτική αναφορά στο 3:40 στο βιβλίο του πατρός Παΐσιου “Πάθη & Αρετές”)

Advertisements

Saint Dermot (Diarmaid / Diarmis) of Inchcleraun (Innis-Closran) Island of Lake Lough Ree, Ireland (+542)

http://orthodox-synaxarion.blogspot.com

ORTHODOX SYNAXARION OF CELTIC SAINTS & ALL SAINTS

SAINTS BOOK

lough-ree-fishing-boat-co-roscommon-il-rn001.jpg

Lake Lough Ree in Shannon River, Ireland

mm_ti_day_4_bg.jpg

240px-Lough_Ree.png

Lake Lough Ree, Ireland

data=RfCSdfNZ0LFPrHSm0ublXdzhdrDFhtmHhN1u-gM,xZpoaZ--dISNgkJSrpz7xrluvl0darPHgH1--WW5RNDtPpDctrkZVODIxvVlFVoCuEVuMdLb4mMnLh8DhXOIy67Hj9fvbJ6bPFQekepNRxNbCd2c-is0UB2v0au6vA336UyUIwT7LexzBKAdr4uprDBNFnSK3t_XN0jxhUkmS5O4yOfzmrf4-GbKFgPWEPlAKog9iDt_5QZ9c.png

The island of Inchcleraun (Inis Cloithreann) in the northern part of the lake is the site of a monastery founded by Saint Dermot in the early Christian era and contains the remains of several ancient churches.

data=RfCSdfNZ0LFPrHSm0ublXdzhdrDFhtmHhN1u-gM,51dsOfG2lYN5DywXcUbXuSYA6etT8aBz85704Mat7p4H5qOJhYEy4NwizWbRU9_iPPwDbWYvP_1C17DQk6PEsvY0ian2_VQR1V4YOiP-qrfGA2Fp09XVEXd8P94HGjf6iW46BxBwTyrTdObD8CaYH3uXt_W4ae8LnzGRRljDrHrSIkYqW2YaUuP7ESwGdsPXmVCECilRm7qW2.png

images-1.jpg

Celtic Crosses in Castledermot ancient Monastery of St Dermot

1317af15a0b2cc4adef07d0175989b43.jpg

Saint Dermot (Diarmaid / Diarmis)

Abbot and founder of a monastery on Inchcleraun (Innis-Closran) Island

of Lake Lough Ree,  Ireland (+6th ce.)

January 10

Saint Dermot the Just (also known as Diarmaid Diermit, Dhiarmuit, Dermod, Diermedus, Diermetus, Diermitius, Diermitius) was a abbot of Inis Clothrann (Inchcleraun), Lough Ree, County Longford and of Faughalstown, County Westmeath and a famous Irish confessor of the late-sixth century.

He was of princely origin as he was seventh in descent from Nath Í, King of Ireland, who died 428 and a member of the Hy-Fiachrach family from Connacht. His father was Lugna, son of Lugad, son of Finbarr, son of Fraic, son of Cathchuon, son of Aengus Becchuoun, son of Nath Í son of Fiachrae son of Eochaid Mugmedon. His mother was Dediva (also called Editua or Dedi or Deidi or Deighe or Deidiu or Deaga or Mediva), daughter of Tren, son of Dubhthach moccu Lughair, who was a Chief Ollam of Ireland and royal poet of King Lóegaire mac Néill. Dediva’s other children were Saint Senan of Laraghabrine, son of Fintan, Saint Caillin of Fenagh, son of Niata, St.Mainchín of Corann, son of Collan of Corann, Saint Felim of Kilmore son of Carill, Saint Daigh of Inniskeen son of Carill, Saint Femia daughter of Carill and Senchán Torpéist, a later Chief Ollam of Ireland. Saint Diarmaid was the youngest of Dediva’s famous children.

About the year 530, he founded the great monastery of Inchcleraun on Lough Ree, in the Diocese of Ardagh. Wishing to found an oratory far from the day-to-day distractions of civilization.

Here his fame soon attracted disciples. He was a good teacher and also a distinguished writer and poet. On the island seven churches are traditionally said to have been erected, and the traces of six are still in evidence, including Teampul Diarmada, or the church of St. Dermot. This oratory, eight feet by seven feet, is said to have been Derm own church. The monastic school he founded kept up its reputation for fully six centuries after his death, and the island itself was famous for pilgrimages in pre-Reformation days. An ivory statue of the saint was removed from the island during the Reformation to avoid destruction. He also founded the monastery of Caille-Fochladha, Lough Derryvaragh, Co Westmeath, where there is a holy well dedicated to him.

St. Dermot’s nickname was ‘`Ghjermot the Just’; he is sometimes confused with an earlier St. Justus who was both baptizer and teacher of St.Kieran of Clonmacnoise. He was a friend of St. Senan, Abbot of Iniscathy and he composed metrical psalters, among which is “Cealtair Dichill”.

Saint Dermot died on 542 at Inchcleraun Island and his feast is celebrated on that date. His Feast day is on Januia

Source: Wikipedia

dermott02.JPG

Celtic Crosses in St Dermot’s Monastery

in Castledermot, Co. Kildare, Ireland

Castledermot_Friary_North_Transept_East_Windows_2013_09_04.jpg

Castledermot, Ireland

Howmore_20090609_St_Dermot's_Chapel.jpg

St Dermot’s ancient Chapels

on Inchcleraun (Innis-Closran) Island, Ireland

inchcleraun_0.jpg

PA050347ax.jpg

Castledermot

St Dermot - Inis Clothrann 1.jpg

Castledermot

Lough_Derg_Way-01b.jpg

Lake Lough Ree, Shennon River, Ireland

lough-ree-hr.jpg

img_2962

lough_ree

loughree

rossmore-7469

1280px-lough_derg

5894585

roscommon_lough_ree_010

Heilige Dermot (Diarmaid / Diarmis) van Inchcleraun Eiland, van meer Lough Ree, Ierland (+542) – 10 januari ╰⊰¸¸.•¨* Dutch

http://irelandofmyheart.wordpress.com

IRELAND OF MY HEART

1317af15a0b2cc4adef07d0175989b43.jpg

Heilige Dermot (Diarmaid / Diarmis)

van Inchcleraun Eiland,

van meer Lough Ree, Ierland (+542)

10 januari

Dermot (ook Diarmis of Diarmaid) ( – c. 542) was een Ierse geestelijke. Hij was de stichter van het klooster van Innis-Closran (of Inchcleraun) in Ierland en werd er abt. Hij werd geestelijk leidsman van de heilige Kiernan van Clonracnois eilanden. Diarmaid bouwde 7 kerken op het Quaker Island.

Zijn feestdag is op 10 januari.

Bron: Wikipedia

lough-ree-fishing-boat-co-roscommon-il-rn001

Meer Lough Ree

mm_ti_day_4_bg.jpg

240px-Lough_Ree.png

Meer Lough Ree, Ierland

data=RfCSdfNZ0LFPrHSm0ublXdzhdrDFhtmHhN1u-gM,xZpoaZ--dISNgkJSrpz7xrluvl0darPHgH1--WW5RNDtPpDctrkZVODIxvVlFVoCuEVuMdLb4mMnLh8DhXOIy67Hj9fvbJ6bPFQekepNRxNbCd2c-is0UB2v0au6vA336UyUIwT7LexzBKAdr4uprDBNFnSK3t_XN0jxhUkmS5O4yOfzmrf4-GbKFgPWEPlAKog9iDt_5QZ9c.png

data=RfCSdfNZ0LFPrHSm0ublXdzhdrDFhtmHhN1u-gM,51dsOfG2lYN5DywXcUbXuSYA6etT8aBz85704Mat7p4H5qOJhYEy4NwizWbRU9_iPPwDbWYvP_1C17DQk6PEsvY0ian2_VQR1V4YOiP-qrfGA2Fp09XVEXd8P94HGjf6iW46BxBwTyrTdObD8CaYH3uXt_W4ae8LnzGRRljDrHrSIkYqW2YaUuP7ESwGdsPXmVCECilRm7qW2.png

images-1.jpg

Castledermot

dermott02.JPG

Castledermot

Castledermot_Friary_North_Transept_East_Windows_2013_09_04.jpg

Howmore_20090609_St_Dermot's_Chapel.jpg

Lough Ree

inchcleraun_0.jpg

PA050347ax.jpg

Castledermot

St Dermot - Inis Clothrann 1.jpg

Lough_Derg_Way-01b.jpg

Meer Lough Ree

lough-ree-hr.jpg

img_2962

lough_ree

loughree

rossmore-7469

1280px-lough_derg

5894585

roscommon_lough_ree_010

アトス山 – 正教会 Athos ╰⊰¸¸ •¨* Japanese ビデオ Video

http://japanofmyheart.wordpress.com

JAPAN OF MY HEART

アトス山 – 正教会 Athos

╰⊰¸¸ •¨*

日本正教会 ORTHODOX JAPAN – Japanese

Den hellige Dermot av Inchcleraun (Inis Clothrann), Irland (+542) – 10. januar ╰⊰¸¸.•¨* Norwegian

http://norwayofmyheart.wordpress.com

http://irelandofmyheart.wordpress.com

NORWAY OF MY HEART

IRELAND OF MY HEART

lough-ree-hr.jpg

Innsjø Lough Ree, Irland

lough-ree-fishing-boat-co-roscommon-il-rn001

mm_ti_day_4_bg.jpg

240px-Lough_Ree.png

Lake Lough Ree, Irland

data=RfCSdfNZ0LFPrHSm0ublXdzhdrDFhtmHhN1u-gM,xZpoaZ--dISNgkJSrpz7xrluvl0darPHgH1--WW5RNDtPpDctrkZVODIxvVlFVoCuEVuMdLb4mMnLh8DhXOIy67Hj9fvbJ6bPFQekepNRxNbCd2c-is0UB2v0au6vA336UyUIwT7LexzBKAdr4uprDBNFnSK3t_XN0jxhUkmS5O4yOfzmrf4-GbKFgPWEPlAKog9iDt_5QZ9c.png

data=RfCSdfNZ0LFPrHSm0ublXdzhdrDFhtmHhN1u-gM,51dsOfG2lYN5DywXcUbXuSYA6etT8aBz85704Mat7p4H5qOJhYEy4NwizWbRU9_iPPwDbWYvP_1C17DQk6PEsvY0ian2_VQR1V4YOiP-qrfGA2Fp09XVEXd8P94HGjf6iW46BxBwTyrTdObD8CaYH3uXt_W4ae8LnzGRRljDrHrSIkYqW2YaUuP7ESwGdsPXmVCECilRm7qW2.png

images-1.jpg

Castledermot, Irland

1317af15a0b2cc4adef07d0175989b43.jpg

Den hellige Dermot av Inchcleraun (Inis Clothrann), Irland (+542)

Minnedag: 10. januar

Den hellige Dermot (Diarmait, Diarmaid, Diarmuid, Diarmis, Diermit) levde i Irland på 500-tallet. Han skal ha vært av kongelig blod og fra Connacht (eng: Connaught), den vestlige provinsen i Irland. De gamle hagiografene tilskriver ham en fornem genealogi og sporer hans avstamming gjennom syv generasjoner til Daithi, den siste ardri (High king) før den hellige Patrick kom til Irland. Dermed tilhørte Dermot Ui Fiachrach, som hadde sitt navn etter Fiachra, far til Daithi og bror til Noígíallach («Niall av De ni gisler»), irsk High King på 400-tallet. Dermots mor skal ha vært Dediva eller Dediu, barnebarn av Dubthach moccu Lugair, den legendariske representanten for de poetene som gikk over til kristendommen, en kvinne som var gift fire ganger og hadde flere helgener blant sine barn, inkludert de hellige Felim av Kilmore og Daig Maccairill, Dermots halvbrødre.

Senere skal Dermot ha ønsket å grunnlegge et kapell langt fra menneskers tilholdssted, så derfor grunnla han rundt 530 et oratorium på den vakre, men ensomme øya Inis Clothrann (Innis Clothran, Innis-Clotran, Inisclothran, Iniscleraun, Inchcleraun) i Lough Ree i bispedømmet Ardagh (nå bispedømmet Ardagh and Clonmacnoise). Denne øya er rundt en mile lang (1,6 kilometer) og er rundt åtti acres stor (320 mål).

På øya skal det ha blitt bygd syv kirker, og restene av seks av dem kan fortsatt ses, inkludert Teampul Diarmada (St. Diarmaids kirke), hans eget oratorium som måler åtte ganger syv fot. I kristen tid ble øya ofte kalt Inis Diarmuda etter Dermot, og den ble også kalt Inis na Seacht dTeampull, «Øya med de syv kirker», et navn som fortsatt brukes. Øya heter i dag Inse Cloithrinn, men kalles også dessverre noen ganger fremdeles The Quaker’s Island, et navn den fikk etter en kveker som eide den for et århundre siden.

Dermots ry tiltrakk seg snart disipler, blant dem den hellige Kieran av Clonmacnoise (ca 515-ca 549), som Dermot var åndelig veileder og lærer for, og for dem grunnla han et kloster og ble dets abbed. Han assosieres også med den hellige Senan på Scattery Island (Iniscathy). Han var ikke bare en god lærer, men også en fremragende forfatter og poet.

Dermot døde en 10. januar, muligens i 542, og ble gravlagt på øya. Martyrologiet fra Donegal tilskriver ham komposisjonen av Cealtair Dichill, et versifisert litani som påkaller helgenenes beskyttelse, blant dem 52 av irsk opprinnelse. Men ettersom mange av disse levde etter Dermots tid, må vi enten avvise at han var forfatteren eller anta at noen av navnene ble lagt til på et senere tidspunkt. Etter hans død opprettholdt klosterskolen sitt ry i seks hele århundrer, og øya var et valfartssenter før reformasjonen. Hans minnedag er 10. januar, men 18. januar nevnes også. Han kalles også Diarmaid An Naomh eller Dermot the just, Dermot den rettferdige.

Diarmaid (Diarmait, Diarmuid) er et vanlig irsk navn som anglifiseres Dermot eller Derry, eller feilaktig Jeremy, Jeremiah, Jerh, Miah, Jerome, Jarmy, Jerry og Darby. Blant hellige av dette navn er den hellige biskop Dermot av Armagh (d. ca 852), Diarmait mac Mechair, skytshelgen for Magheraboy i grevskapet Fermanagh (16. januar) og Diarmait ua hÁeda Róin (d. 825) fra kongefamilien i Ulster, grunnlegger av Castledermot og en ledende skikkelse i den asketiske bevegelsen Célí Dé (21. juni).

Kilde: Wikipedia

dermott02.JPG

Castledermot, Irland

Castledermot_Friary_North_Transept_East_Windows_2013_09_04.jpg

Howmore_20090609_St_Dermot's_Chapel.jpg

inchcleraun_0.jpg

PA050347ax.jpg

St Dermot - Inis Clothrann 1.jpg

Lough_Derg_Way-01b.jpg

Lough Ree, Irland

img_2962

lough_ree

loughree

rossmore-7469

1280px-lough_derg

5894585

roscommon_lough_ree_010

Video: Ο Αγιορείτης π. Συμεών δε λα Χάρα (Fr. Symeon de la Jara) από το Περού & η μεταστροφή της μητέρας του

http://americaofmyheart.wordpress.com

http://romancatholicsmetorthodoxy.wordpress.com

http://latinamericaofmyheart.wordpresss.com

LATIN AMERICA OF MY HEART

ROMAN CATHOLICS MET ORTHODOXY

AMERICA OF MY HEART

Dawn-at-the-Amazon-Peru-e1432230319739.jpg

Περού

Ο Αγιορείτης π. Συμεών δε λα Χάρα (Fr. Symeon de la Jara)

από το Περού & η μεταστροφή της μητέρας του

π. Ιάκωβος Βαλόδημος – Ένας σύγχρονος Άγιος (1870-1960)

http://saintsofmyheart.wordpress.com

SAINTS OF MY HEART

σάρωση0003.jpg

π. Ιάκωβος Βαλόδημος

Ένας σύγχρονος Άγιος (1870-1960)

+15 Φεβρουαρίου 1960

π. Ιάκωβος Βαλοδήμος, ένας άγνωστος άνθρωπος τού Θεού

Αυτά τα άγνωστα στόν πολύ κόσμο ταπεινά γεροντάκια τών χωριών καί τών Μοναστηριών κράτησαν καί δίδαξαν με τήν ζωή τους τήν Ορθόδοξη πίστη στά χρόνια πού πέρασαν…

Σήμερα όμως τί γίνεται;

Ό π. Ιάκωβος δεν ήταν μόνον ο άνθρωπος της προσευχής αλλά καί της προσοχής- της αγρύπνου μάλιστα προσοχής. Πρόσεχε τον εαυτό του και στα ελάχιστα, στα όποια άλλοι δεν θα έδιναν καί τόση μεγάλη σημασία, καί θα προέβαιναν ίσως σε συμβιβασμούς, υποχωρήσεις καί αβαρίες…

Όταν την Μ. Τεσσαρακοστή του 1955 κλήθηκε στήν Κωνσταντινούπολη, για να Εξομολογήση τους πιστούς, δυσκολεύθηκε πολύ για να αποφασίσει.

Γιατί νομίζετε; Για να μην βγάλει τα ράσα.

Εκεί, ως γνωστόν, οι Τουρκικές αρχές απαγορεύουν το ράσο. Πώς να βγάλει το ράσο, πού το θεωρούσε αχώριστο σύντροφο της ιεροσύνης καί την οποία ιεροσύνη έλαβε από τον Θεό; Πώς να βγάλει το ράσο, το οποιον επί τρία τέταρτα αιώνος δεν αποχωρίστηκε ούτε στον ύπνο του; Πώς να βγάλει αυτός το ράσο, το όποιον έτμησε η μακραίωνα παράδοση;

Του φαινόταν oτι θα εμοντερνοποιείτο, του φαινόταν ότι θα έμοιαζε με κάτι θηλυπρεπείς κληρικούς πού είδε κάποτε στην Αθήνα με ψαλιδισμένα τά γένια, με κομμένα τά μαλλιά καί ξυρισμένο τους σβέρκο, καί για τους οποίους παρακαλούσε τον Θεό να τούς ελεήσει.

Του φαινόταν oτι θα έχανε την Ορθοδοξία, τήν Ιεροσύνη του, την πίστη του. «Λίγο – λίγο ξεφτίζει ο παπάς», έλεγε. Του φαινόταν, ότι με παντελόνι καί σακάκι -Ορθόδοξος αυτός παπάς- θα φαινόταν σαν σατανάς !…

Αλλά καί να μην υπακούσει στην φωνή του καθήκοντος; Να αφήσει τήν ευκαιρία πού του έδίδετο, για να πάρει «ψύχα μισθόν από τον Θεόν»; Να αφήσει χάριν του ράσου ψυχές ανεξομολόγητες; Τότε τί λόγο θα έδιδε στον Θεό. Εδώ ήταν ο κόμπος. Καί τον έλυσε.

Φόρεσε απ’ έξω από το αντερί του καί μέσα από το έξώρασό του ένα μαύρο καί μακρύ παλτό. Όταν πλησίασε εις τον έλεγχο τών Τούρκων, έβγαλε μόνον το έξώρασο το δίπλωσε στο χέρι του καί, φορώντας το παλτό, πέρασε ανενόχλητος.

Μόλις απομακρύνθη το ξαναφόρεσε καί περιεφέρετο με το ράσο καθ’ όλο το διάστημα τής παραμονής του στην Πόλη.

Η εκεί παραμονή του έφερε πολύ πνευματικό καρπό. Εξομολόγησε πολύ λαό.

Ό «Απόστολος Ανδρέας» το επίσημο όργανο του Πατριαρχείου στο φύλλο τής 23ης Απριλίου του 1955 έγραψε για τήν εκεί επίσκεψή του, μεταξύ των άλλων καί τά εξής: «Αφίκετο ενταύθα κατόπιν Πατριαρχικής προσκλήσεως ό πανοσιολογ. Άρχιμ. κ. Ιάκωβος Βαλοδήμος Πνευματικός….

Ο Πατριάρχης δεχθείς τον Άγιο Πνευματικό μετά πολλής χαράς καί ευλαβείας κράτησε αυτόν φιλοξενούμενο εις τά Πατριαρχεία καί διευκόλυνε αυτόν να δεχθή Χριστιανούς εις τον Πατριαρχικό ναό, εις τούς ιερούς ναούς Αγίου Δημητρίου, Κουτρουλούς, Μακροχωρίου, Πρώτης καί εις τήν Ιερά Θεολογική Σχολή Χάλκης. Συνεχάρη αυτόν για το έργο του, ευχαρίστησε για τήν έλευσή του καί κάλεσε αυτόν να επανέλθει καί πάλιν.

Κατά τήν επιστροφή του διήλθε από το Αγρίνιο. Παρ’ όλον τον κόπο του ταξιδίου λειτούργησε καί στη συνεχεία εξομολόγησε όλη τήν ημέρα χωρίς διακοπή. Τελείωσε αργά τήν νύκτα.

Καμπτόμενος τώρα από το βάρος του τόσου κόπου καί τών γηρατειών ανέβαινε τήν κλίμακα τοΰ Νοσοκομείου τής Χριστιανικής Κινήσεως, όπου θα διανυκτέρευε, μετά δυσκολίας. Τότε μία ευσεβής νοσοκόμα, έσπευσε να τον υποβοήθηση. Δεν δέχτηκε. Τόσο πολύ εφοβείτο τήν γυναίκα καί πρόσεχε τήν αγνότητα του! Μόλις τον άγγιξε, τινάχτηκε σύγκορμος, σαν να τον δάγκωσε οχιά.

Όταν πάλιν του έδωσαν εκεί για να λειτουργήσει άμφια ωραία με χρώματα κτυπητά καί φανταχτερά ερώτησε: «Δεν υπάρχουν τίποτε μουντά;». Αν και στο ζήτημα αυτό ορθοφρονούσε.

«Ο Ιερεύς, έλεγε, είναι υπηρέτης του Θεού καί πρέπει να ντύνεται καλά, όπως καί εκείνος πού υπηρετεί ετούτον τον βασιλέα, ο σερβιτόρος του δηλ. πού τον σερβίρει πρέπει να είναι καθαρός καί να ντύνεται καλά, έτσι καί ο Ιερεύς, πού είναι υπηρέτης του μεγάλου βασιλέως, πρέπει να είναι καλοντυμένος καί καθαρός καί προ πάντων εις το θυσιαστήριο».

ΧΑΡΑΛΑΜΠΟΥ ΒΑΣΙΛΟΠΟΥΛΟΥ ΑΡΧΙΜΑΝΔΡΙΤΟΥ. ΠΑΤΗΡ ΙΑΚΩΒΟΣ ΒΑΛΟΔΗΜΟΣ. ΕΝΑΣ ΣΥΓΧΡΟΝΟΣ ΑΓΙΟΣ (1870-1960) — ΤΟ ΤΕΛΟΣ.

«Παραμένεις εν τω Μοναστηρίω;»

Κατά τήν κουρά του μοναχού ο ηγούμενος, μεταξύ άλλων ερωτήσεων, απευθύνει εις τον προσερχόμενο καί τήν ερώτηση• «Παραμένεις τω Μοναστηρίω»;

Ό μέλλων μοναχός απαντά «ναι τίμιε Πάτερ». Δίδει υπόσχεση, ότι θα παραμείνει στο Μοναστήρι. Αυτή τήν υπόσχεση ο Ιερομόναχος Ιάκωβος τήν τήρησε μέχρι τέλους τής ζωής του.

Πολλές φορές τον κάλεσαν να εγκατασταθεί στα Ιωάννινα, Αγρίνιο ή Αθήνα μεταξύ πνευματικών αδελφών, πού τον αγαπούσαν καί θα είχε όλες τις ευκολίες καί ιδίως τώρα στο βαθύ γήρας. Αλλά αυτός προτιμούσε τήν σκληρή ζωή της στερήσεως στο φτωχό Μοναστηράκι του. Το γιατί το βλέπουμε καί από μία φράση του, πού είπε κάποτε.

Ήταν κατάκοιτος καί άρρωστος βαρεία. Περίμεναν οι γύρω του να πεθάνει. Ήταν Μ. Παρασκευή. Είχε σφοδρή επιθυμία να σηκωθεί καί να πάει στην Εκκλησία. Οι πάντες τον απέτρεπαν.

Του έλεγαν, ότι θα ήταν παράτολμο καί επικίνδυνο. Αυτός όμως συρόμενος πήγε. Προσευχήθηκε στον Εσταυρωμένο με πίστη καί – ώ τού θαύματος! – έγινε καλά.

Επέστρεψε μετά τήν Ακολουθία υγιής. Θαύμαζαν όλοι για το θαύμα.

«Δεν πεθαίνω, είπε, ακόμη. Με αφήνει ο Θεός, για να ξυπνώ καμιά ψυχή εδώ επάνω». Καί πράγματι πολλές ψυχές ξυπνούσε με τήν εξομολόγηση καί τήν νουθεσία.

Η αγάπη προς το μοναστηράκι του τον έκαμε να επισκεφθή τήν Αθήνα. Ήταν ετοιμόρροπο καί ήρθε να ζητήσει χρήματα, για να το επισκευάσει, παρ’ όλα τά ογδονταπέντε του χρόνια. Επεσκέφθηκε καί τον από Ιωαννίνων Αρχιεπίσκοπο Σπυρίδωνα, ο οποίος γνώριζε την αγιότητά του. Τον βρήκε πρόθυμο. «Ό,τι θέλει ο πάτερ Ιάκωβος, που πάτησε τήν νάρκη καί δεν έπαθε τίποτε», είπε.

Όταν επισκεύαζε το Μοναστήρι αρρώστησε. Πήγε στο γιατρό. Του συνέστησε ανάπαυση καί αυστηρότατη δίαιτα. Αλλά αυτός δεν ευκαιρούσε να καθίσει. Έπρεπε να δουλέψει στο Μοναστήρι. Ούτε τα μέσα είχε για να κάμη δίαιτα. Ήταν πτωχός, είπαμε. Επί πλέον ήταν καί η νηστεία του Δεκαπενταύγουστου καί δεν είχε τίποτε άλλο από φακές, πού ήταν τελείως αντίθετες στην ασθένειά του. Το μόνο πού έκαμε μετά τον γιατρό, ήταν να πάει στην Εκκλησία καί να παρακάλεση τον προφήτη Ηλία. «Άγιε μου Ηλία, βάλε το χέρι σου. Έχω βλέπεις μαστόρους. Τί θέλεις να μείνει το μοναστήρι σου;»

Εξακολούθησε εντατικά τήν δουλειά του καί έτρωγε καθ’ όλον τον Δεκαπενταύγουστο μεσημέρι – βράδυ φακές. Όταν τελείωσε, τον είδε πάλι ο γιατρός, ο οποίος δεν βρήκε ούτε ίχνος από τήν ασθένειά του. «Βλέπεις, του λέγει, για να κάμης ότι σου είπα, έγινες τελείως καλά». Καί που να ήξερε, ότι έκαμε τελείως τά αντίθετα!

Η εκδημία του…

Ό π. Ιάκωβος ζούσε για τήν Βασιλεία των ουρανών, τήν όποια προγευόταν απ’ εδώ. Όταν μιλούσε για την Βασιλεία του Θεού ήταν σαν να ήταν εκεί. Αυτή ήταν ο στόχος του, η σκέψης του, ο πόθος του. Αυτήν ευχόταν καί εις πάντα συνομιλητή του. «Καλά στερνά», έλεγε. Αυτό το ευχόταν καί εις τούς προϊσταμένους του Αρχιερείς.

Τίποτε από τον κόσμο αυτόν δεν του τράβηξε τήν καρδιά. Τουναντίον μάλιστα «υπωπίαζε καί δουλαγωγούσε το σώμα του». Καί είναι θαύμα πώς εκείνο το σαρκίο άντεξε στην τόση άσκηση καί κακουχία τόσα χρόνια. Ενενήντα χρόνια είχε στην πλάτη του. Τώρα ήλθε το πλήρωμα τοΰ χρόνου.

Ήταν άρρωστος βεβαίως από τον Φεβρουάριο του 1959. Έπασχε από ουρία καί χρόνια ημικρανία. Αλλά τον Μάιο του 1959 έγινε θαυματουργικός τελείως καλά. Ξαναρρώστησε πάλι τέλος του 1959. Κατέβηκε στο Νοσοκομείο του Χατζηκώστα των Ιωαννίνων, πού το διευθύνει η Ιερά Μητρόπολη, καίτοι διά τον πατέρα Ιάκωβο oλες οι πόρτες ήσαν ανοικτές.

Οι ευσεβείς καί «τούς οφθαλμούς αυτών εξορύξαντες» θα του εδιδαν. Εκεί τον επισκέπτονταν πολλοί. Πάντα καί κάποιο καλό λόγο θα είχε για τον καθένα τους. Έβγαζε εκ του θησαυρού τής καρδίας του «καινά καί παλαιά». Τά λόγια του όλα ήσαν «αλάτι ήρτυμένα». Ουδείς φαντάζετε ότι θα έφευγε. Νόμιζαν ότι κάτι θα γίνει καί θαυματουργικός πάλιν θα σηκωθεί ό πάτερ Ιάκωβος, όπως καί τόσες άλλες φορές. Αυτός όμως προαισθανόταν τήν αναχώρηση του καί έλεγε εις κάθε επισκέπτη του. «Καλή αντάμωση». Μέχρι τέλους διατηρούσε τήν διαύγεια του πνεύματός του.

Ο π. Ιάκωβος εκοιμήθη τήν 15η Φεβρουάριου 1960. Οποία ήταν η έκπληξη όλων, όταν το άκουσαν! Έμειναν εμβρόντητοι. Θα έμεναν ορφανοί. Ήταν πατέρας όλων. Ήταν το στήριγμά τους εις τον αγώνα της αρετής.

Ήταν ο πρωτοπόρος οδηγός πού τούς έδειχνε τον ουρανό. Καί αυτός μεν «εξάρας τούς πόδας αυτού επί τής κλίνης αυτού ανεπαύθη έκ τών κόπων αυτού καί προσετέθη προς τούς πατέρας αυτού». Αυτοί όμως έμειναν μόνοι. Τρέχουν λοιπόν εις τον Ναό τοΰ Αγίου Νικολάου, πού είχε έναποτεθή το άγιο σκήνος του, για να πάρουν τήν ευχή του καί να τον δουν για τελευταία φορά.

Ο π. Ιάκωβος είχε αφήσει εντολή να ταφή στο αγαπημένο του Μοναστήρι, με το οποίον είχε συνδεθεί με τόσους πνευματικούς αγώνας, αγνώστους βεβαίως εις εμάς, γνωστούς όμως εις τον Θεό, από τον Όποιον θα λάβει τώρα τον «στέφανον της ζωής».

Τά Ζαγόρια εκείνες τις ήμερες είχαν αποκλεισθή. Είχε πέσει χιόνι πολύ. Οι ευσεβείς, πού τον συνόδεψαν υπέφεραν πολύ στη διαδρομή. Η Αγάπη τους όμως προς τον π. Ιάκωβο τά υπερνίκησε όλα.

Βρήκαν μπουλντόζες, άνοιξαν από τά χιόνια τον δρόμο καί τον επήγαν κατά τήν επιθυμία του εις τον προφήτη Ηλία του Μονοδενδρίου όπου καί ετάφη.

Ταπεινή υπήρξε η έξοδός του από τον κόσμο αυτό, όπως ταπεινή υπήρξε καί όλη του η ζωή. Η είσοδός του όμως εις τήν Βασιλεία του θεού ήταν θριαμβευτική, ασφαλώς. Ευαρέστησε εις τον Θεόν. Ο Θεός απέδειξε καί εις τήν παρούσα ζωή ότι έδέχθη τούς αγώνας του, διότι του παρείχε θαυματουργικός τήν προστασία, όπως είδαμε. Ο δε π. Ιάκωβος, από τήν Βασιλεία του Θεού, εις τήν οποία είναι ασφαλής καί ευτυχής, μάς φωνάζει: «Παιδιά μου προσοχή από τον μισόκαλον, προσοχή από τήν αμαρτία. Μή σάς παρασύρουν τά μάταια. Αγάπη στον Κύριό μας καί στον πλησίον μας. Σκοπός σας ο Παράδεισος, τά «επηγγελμένα αγαθά».

Κρίσεις για τον π. Ιάκωβο

Ό «Απ. Ανδρέας» το περιοδικό της Κωνσταντινουπόλεως έγραψε τά εξής επί τη εκδημία του, μεταξύ των άλλων:
«…Ζωή ασκητική, νηστεία συνεχής βίος ανεπίληπτος» άμωμος, απρόσβλητος. Κατέστη ο σπουδαιότερος εξομολόγος της περιφερείας καί ίσως ολοκλήρου τής Χώρας. Σ’ αυτόν τον ερημίτη τον απόκοσμο γέροντα, με τήν πίστη τήν πηγαία, πήγαιναν Υπουργοί, βιομήχανοι ζάπλουτοι, καθηγηταί, πρίγκηπες, Ιεράρχαι. Χωρικοί κτυπούσαν τήν θύρα του φτωχού του κελιού ώς αργά τήν νύκτα. Η μεγάλη ψυχή του αποπνευματωμένου Λευίτη σήκωναν άμαρτίας καί άνοιγε τήν χρυσή πύλη του φωτός καί τής μετανοίας εις πάμπολλες βαρύθυμες συνειδήσεις, διά να αλλάσσουν τρόπον ζωής.

Προ τινων ετών ήλθεν εις τα Πατριαρχεία, νοσταλγός της παλιάς του διάβας καί δοκίμασε βαθύτατη ευτυχία, όταν προσκύνησε έδώ καί εις άλλας Εκκλησίας καί έπανεύρεν ένα παλαιόν του φίλον, τον Αίδεσ. Δημήτριον Βαλλιάνον. Τον έχαρήκαμεν όλοι καί άπηλαύσαμεν τήν διδασκαλίαν του.

Τήν 15ην Φεβρουάριου 1961, με πολλήν λύπην έμάθομεν ότι εις ήλικίαν 91 έτών άνεπαύθη έν Κυρίω.

Επίλογος

Αυτός υπήρξε ό π. Ιάκωβος. Ομολογουμένως άγιος άνθρωπος. Το ομολογούν όλοι όσοι είχαν τήν ευτυχία να τον γνωρίσουν από κοντά. Είναι σύγχρονος άγιος των ημερών μας. Δυστυχώς όμως είναι άγνωστος ακόμη. Δεν τον επρόσεξε η Εκκλησία μας.

Ό,τι όμως δεν έγινε μέχρι σήμερα, ας γίνει τώρα. Είναι άνάγκη σ’ αυτή τήν στείρα εποχή από άγιους, να αξιοποιήση η Εκκλησία αυτό το ανεκτίμητο πνευματικό κεφάλαιο, τον π. Ιάκωβον. Ο κόσμος διψά για παράδειγμα καί αγιότητα.

Προσπάθησε καί σύ αναγνώστα, να κάμης γνωστή τήν ζωή του με τις συζητήσεις σου καί τήν διάδοση του βιβλίου αυτού εις όσο το δυνατό περισσότερους.

Θα φέρη πολλή ωφέλεια καί ασφαλώς θα βρεθούν άνθρωποι πού θα προσπαθήσουν να τον μιμηθούν πολύ ή λίγο στη ζωή τους…

Πηγή:

Αρχιμ. Χαραλάμπους Βασιλοπούλου

π. Ιάκωβος Βαλόδημος – Ένας σύγχρονος Άγιος (1870-1960)

Les Saintes Écritures sont vraiment le moyen par lequel Dieu parle à notre âme – Saint Jean Chrysostome, Archevêque de Constantinople (+407) ╰⊰¸¸.•¨* French

http://franceofmyheart.wordpress.com

FRANCE OF MY HEART

Jean-Chrysostome.jpg

Les Saintes Écritures sont vraiment

le moyen par lequel Dieu parle à notre âme

Saint Jean Chrysostome, Archevêque de Constantinople (+407)

(IVème-Vème siècle)

Nous vous partageons ici quelques extraits choisis de la première et de la seconde homélie de Saint Jean Chrysostome sur l’Évangile selon Saint Matthieu. Les homélies de cette colonne de l’Eglise du Christ sont vraiment un grand trésor pour nos âmes, un grand don de Dieu pour Son Peuple Orthodoxe. Nous espérons que ces quelques passages vous donnerons l’envie, la curiosité et la joie de découvrir toute la profondeur de la Parole de Dieu, expliquée par ce Saint immense, qui était tout rempli du Saint-Esprit.

Les sous-titres récapitulent l’idée centrale du passage qui vient, mais ne sont pas du Saint.

╰⊰¸¸.•¨*

Comment Dieu parlait-Il aux Saints dans l’Ancien Testament ?

Mes Frères, nous ne devrions, pas avoir besoin du secours des Écritures. Si notre vie était assez pure, la grâce du Saint-Esprit nous tiendrait lieu de tous les livres.

Tout ce qu’on écrit sur le papier avec de l’encre, l’Esprit l’imprimerait lui-même dans nos coeurs.

Déchus de ce Bien, attachons-nous du moins résolument à la planche de salut qui nous reste.

Cette première manière de communiquer avec Dieu valait mieux: Dieu Lui-même nous l’a bien montré par ses actes non moins que jar ses paroles.

Il a parlé à Noé, à Abraham, et aux descendants d’Abraham, Job, et Moïse, non par des caractères et par des lettres, mais immédiatement par lui-même : parce que la pureté de coeur qu’il avait trouvée en eux, les avait rendus susceptibles de cette grâce. Mais le peuple juif étant tombé depuis dans l’abîme de tous les vices, il fallut nécessairement que Dieu se servît de lettres et de tables, et qu’il traitât avec lui par le moyen de l’Ecriture.

Comment Dieu parle-t-Il aux Saints dans le Nouveau Testament ?

Dieu a gardé dans le Nouveau Testament la conduite qu’il avait suivie dans l’Ancien, et il en a usé avec les apôtres comme il avait fait avec les patriarches. Car Jésus-Christ n’a rien laissé par écrit à ses apôtres, mais il leur a promis au lieu de livres la grâce de son Esprit-Saint : « Il vous fera, » dit-il, « souvenir de toutes choses. » (Jean, XIV, 26) Pour comprendre l’avantage que cette instruction intérieure a sur l’autre, il ne faut qu’écouter ce que Dieu nous dit par son Prophète: « Je ferai un Testament nouveau : j’écrirai ma loi dans leurs âmes, et je la graverai dans leurs coeurs; et ils seront tous les disciples de Dieu.» (Jérém. 31:33.)

Saint Paul soulignant pour nous l’excellence de cette loi du Saint-Esprit, dit: «Qu’il avait reçu la loi non sur des tables de pierre, mais sur les tables d’un coeur de chair.» (Jean, 6:45; II Cor. 3:3.)

Mais, parce que dans la suite des temps, les hommes avaient malheureusement dévié du droit chemin, les uns par la dépravation de leur doctrine, les autres par la corruption de leur vie et de leurs moeurs, nous avons eu besoin de nouveau que Dieu nous donnât par écrit ses instructions et ses préceptes.

Ne dédaignons pas les Saintes Ecritures: cela nous serait fatal

Que nous sommes coupables! Notre vie devrait être tellement pure, que sans avoir besoin de livres, nos coeurs fussent toujours exposés au Saint-Esprit, comme des tables vivantes où il écrirait tout ce qu’il voudrait nous apprendre; et après avoir perdu un si grand honneur, et avoir eu besoin que Dieu nous donnât ses instructions par écrit, nous ne nous servons pas même de ce second remède qu’il nous a donné pour guérir nos âmes! Si c’est déjà une faute de nous être rendu l’Ecriture nécessaire, et d’avoir cessé d’attirer en nous par nous-mêmes la grâce du Saint-Esprit; quel crime sera-ce de ne vouloir pas même user de ce nouveau secours pour nous avancer dans la piété; de mépriser ces écrits divins, comme des choses vaines et inutiles; et de nous exposer à une condamnation encore plus grande par cette négligence et par ce mépris? Pour éviter ce malheur lisons avec soin l’Ecriture, et apprenons comment l’ancienne et la nouvelle loi ont été données. (…)

Pourquoi écouter avec soin la Parole de Dieu?
Parce que dans l’Ancien Testament, comme dans le Nouveau, Dieu descend du Ciel pour nous parler

Dans l’Ancien Testament, Dieu descend sur la montagne après que Moïse y est monté; mais, dans le Nouveau, le Saisit-Esprit descend du ciel après que notre nature y a été élevée comme sur le trône de sa royale grandeur.

Et ceci même nous fait voir que le Saint-Esprit n’est pas moins grand que le Père, puisque la Loi nouvelle qu’il a donnée est si élevée au-dessus de L’Ancienne. Car ces tables de la seconde alliance sont, sans comparaison, supérieures à celles de la première, et leur vertu a été beaucoup plus noble et plus excellente.

Les apôtres ne descendirent point d’une montagne, comme Moïse, portant des tables de pierre dans leurs mains ; ils descendirent du cénacle. de Jérusalem, portant te Saint-Esprit dans leur coeur. Ils avaient en eux un trésor de science, des sources de grâces et des dons spirituels qu’ils répandaient de toutes parts; et ils allèrent prêcher dans toute la terre, étant devenus comme une loi vivante, et comme des livres spirituels et animés par la grâce du saint-Esprit.

Saint Porphyrios of Kafsokalivia & Athens, Greece (+1991) & his wild birds

http://saintsofmyheart.wordpress.com

http://athensofmyheart.wordpress.com

ATHENS OF MY HEART

SAINTS OF MY HEART

sweet morning by Isabel Asurmendi.jpg

92389.x.jpg

Saint Porphyrios of Kafsokalivia & Athens, Greece (+1991)

December 2

sf-porfirie-769x1024.jpg

Saint Porphyrios

of Kafsokalivia & Athens, Greece (+1991)

& his wild birds

Saint Porphyrios was born Evangelos Bairaktaris in the village of Aghios Ioannis in the province of Karystia on the Greek island of Euboea (mod. Evia). The youngest of four, he left school after the first grade and worked in the town of Chalkida at a shop to make money for the family. He was a hard and obedient worker, and stayed there for a few years before moving to Piraeus on the mainland (it is Athens’ port) and working in a general store run by a relative.

Although he hardly knew how to read at the time, Elder Porphyrios had a copy of the Life of St John the Hut-Dweller which he read as a boy. St John inspired him. St John the Hut-Dweller was late fifth-century Constantinopolitan saint who secretly took up the monastic life at the famed monastery of the Acoimetae (Unsleeping Ones). After living for some years according to a very strict rule, St John was granted permission by his abbot to go life near his parents so as to cleanse his heart of earthly love for them. He then dwelled in a hut beside his family, identity unknown, for three years. He revealed himself to his mother on his deathbed.

Young Evangelos was inspired by St John the Hut-Dweller’s story and wanted nothing more than to become a monk. He tried to run away to Mt Athos, the Holy Mountain, to become a monk on a few occasions. When he was 12, he succeeded at his goal and entered the life of obedience to two very strict and severe elders. At the age of 14, he became a monk under the name Niketas, and at 16 he took his full vows.

During these early years of the monastic life, Elder Porphyrios was given no praise but many tasks. He spent much time alone on the mountain with no one but the birds. He learned the Psalms and the prayers by heart. And at age 19, he received a gift from the Holy Spirit of clear sight. When this gift came, he saw his elders approaching his position even though they were far away and around a corner. He knew what they were doing. Later in his life, Elder Porphyrios was able to use this gift of sight to counsel and care for the souls of the many people who came to him seeking God’s grace.

The simplicity of Elder Porphyrios’ heart is visible in his recognition of the songs of praise sung by the birds to Almighty God, a realisation he had while living on the Holy Mountain:

“One morning I was walking alone in the virgin forest. Everything, freshened by the morning dew, was shining in the sunlight. I found myself in a gorge. I walked through it and sat on a rock. Cold water was running peacefully beside me and I was saying the [Jesus] prayer. Complete peace. Nothing could be heard. After a while the silence was broken by a sweet, intoxicating voice singing and praising the Creator. I looked. I couldn’t discern anything. Eventually, on a branch opposite me I saw a tiny bird. It was a nightingale. I listened as the nightingale trilled unstintingly, its throat puffed out to bursting in sustained song. The microscopic little bird was stretching back its wings in order to find power to emit those sweetest of tones, and puffing out its throat to produce that exquisite voice. If only I had a cup of water to give it to drink and quench its thirst!

Tears came to my eyes…” (Elder Porphyrios, Wounded by Love, p. 31).

Elder Porphyrios’ love of the animal world, and of birds in particular, is illustrated by his taming of two wild parrots later in life. He wished also to tame an eagle, but I don’t know if that happened. One of his parrots would say the Jesus Prayer with him.

Ill health forced Elder Porphyrios to leave Mount Athos, and he returned to Evia where we lived at the Monastery of St Charalambos, Levka. In 1926 he was ordained priest and was given the name Porphyrios. He lived at the Monastery of St Charalambos for twelve years as a spiritual guide and confessor, and then three years at the deserted Monastery of St Nicholas in Ano Vatheia.

1940 saw the Second World War and Elder Porphyrios’ move to Athens. He became the chaplain and confessor at the Polyclinic Hospital where he served for many years, leading the liturgy and hearing confessions and ministering to the staff and patients of the hospital, many of whose previous contact with Christianity had been minimal or merely formal.

From 1955 to 1979, he lived at the Monastery of St Nicholas in Kallisia. He was still chaplain at the Polyclinic, but he was now able to also live out his lifelong dream of being a monastic at the same time. In 1979, he moved to Milesi, a village that overlooks Evia, where he lived at first in a caravan and later in a single-cell built of cinder blocks. However, the goal of founding a monastery was realised, and in 1984 he was able to move into one of the rooms of the complex under construction, and in 1990 the foundation stone of the monastic church was laid.

He returned to the Holy Mountain and died at his hermitage in Kavsokalyvia, where he had become a monk so long ago, December 2 1991.

Stories about Elder St Porphyrios abound. One time, a young man on the verge of suicide received a phone call out of the blue, and it was the saint (neither knew each other) who counselled him not to kill himself. This young man was converted, and later met Elder Porphyrios before becoming a priest himself. One young woman had a vision of Elder Porphyrios while she, too, was contemplating suicide. At both these times, Elder Porphyrios had been at prayer when the Lord made the miracle happen.

Elder Porphyrios was a man who could be deeply moved by the words of Scripture:

“One Good Friday we were doing the service. The church was packed with people. I was reading the Gospel, and when I came to the phrase, Eli, Eli, lama sabachthani, that is, My God, My God, why have you forsaken me? I was unable to finish it. I didn’t read the words ‘why have you forsaken me?‘ I was overcome with emotion. My voice broke. In front of me I saw the whole tragic scene. I saw that face. I heard that voice. I saw Christ so vividly. The people in the church waited. I said nothing. I was unable to continue. I left the Gospel on the reading stand and turned back into the sanctuary. I made the sign of the cross and kissed the Holy Table. I brought to my mind another image, a better one. No, not a better one. There was no more beautiful image than that one, but the image of the Resurrection came to my mind. At once I calmed down. Then I returned to the Holy Doors and said:

‘Excuse me, my children, I got carried away’” –Wounded by Love.

Imagine if more ministers were so drawn into Scripture that their hearts were pierced in the formality of Sunday services!

I have run on long enough. There is much to say. I encourage you to learn the life and teachings of this saint — they are even available in the English book Wounded by Love: The Life and Teachings of Elder Porphyrios.

Святой Диармайд (St Dermot / Diarmaid) с Инис Клотранн, игумен Инис Клотранна, Ирландия (+542) – 10 января ╰⊰¸¸.•¨* Russian

http://russiaofmyheart.wordpress.com

http://irelandofmyheart.wordpress.com

RUSSIA OF MY HEART

IRELAND OF MY HEART

IMG_2962.jpg

Озеро Лох-Рэ, Ирландия

lough-ree-hr.jpg

lough-ree-fishing-boat-co-roscommon-il-rn001

mm_ti_day_4_bg.jpg

240px-Lough_Ree.png

Озеро Лох-Рэ, Ирландия

data=RfCSdfNZ0LFPrHSm0ublXdzhdrDFhtmHhN1u-gM,xZpoaZ--dISNgkJSrpz7xrluvl0darPHgH1--WW5RNDtPpDctrkZVODIxvVlFVoCuEVuMdLb4mMnLh8DhXOIy67Hj9fvbJ6bPFQekepNRxNbCd2c-is0UB2v0au6vA336UyUIwT7LexzBKAdr4uprDBNFnSK3t_XN0jxhUkmS5O4yOfzmrf4-GbKFgPWEPlAKog9iDt_5QZ9c.png

data=RfCSdfNZ0LFPrHSm0ublXdzhdrDFhtmHhN1u-gM,51dsOfG2lYN5DywXcUbXuSYA6etT8aBz85704Mat7p4H5qOJhYEy4NwizWbRU9_iPPwDbWYvP_1C17DQk6PEsvY0ian2_VQR1V4YOiP-qrfGA2Fp09XVEXd8P94HGjf6iW46BxBwTyrTdObD8CaYH3uXt_W4ae8LnzGRRljDrHrSIkYqW2YaUuP7ESwGdsPXmVCECilRm7qW2.png

images-1.jpg

Каслдермат, Ирландия

1317af15a0b2cc4adef07d0175989b43.jpg

Святой Диармайд (St Dermot / Diarmaid) с Инис Клотранн,

игумен Инис Клотранна, Ирландия (+542)

10 января

Святой Диармайд с Инис Клотранн (Диармайт; др.‑ирл. Diarmaid, также Диарм (Diarmis), Диермит (Diermit); Дермот (англ. Dermot), жил в VI веке) — игумен Инис Клотранна (совр. Инишклохранн, Север-чёрч-айленд). Святой, память 10 января.

Святой Диармайд был ирландским исповедником VI века. Он был княжеского происхождения и родился в Коннахте; согласно родословным святых, его прадедом был Дубтах мокку Лугарь, один из первых поэтов Ирландии, обратившихся в христианство благодаря святому Патрику. Около 530 года он основал монастырь Инис Клотранн на озере Ри в епархии Арда.

Сюда слава о нём скоро привлекла учеников, в том числе — св. Киарана Клонмакнойсского (англ.) (память 9 сентября). Он был хорошим учителем, а также выдающимся писателем и поэтом. Диармайду приписывалась поэма-оберег «Плащ забвения» (др.‑ирл. Cealtair Díchill), чтение которой защищало от врагов. На острове были воздвигнуты семь храмов, остатки шести из которых, в том числе, церкви св. Диармайда (Teampul Diarmada) видны по сей день. Эта молельня размером восемь на семь футов, по преданию, была собственной церковью Диармайда. Основанная им монашеская школа сохраняла свою репутацию целых шесть столетий после его смерти.

Wikipedia

dermott02.JPG

Каслдермат, Ирландия

Castledermot_Friary_North_Transept_East_Windows_2013_09_04.jpg

Howmore_20090609_St_Dermot's_Chapel.jpg

Лох-Рэ, Ирландия

inchcleraun_0.jpg

PA050347ax.jpg

Каслдермат, Ирландия

St Dermot - Inis Clothrann 1.jpg

Lough_Derg_Way-01b.jpg

Озеро Лох-Рэ, Ирландия

img_2962

lough_ree

loughree

rossmore-7469

1280px-lough_derg

5894585

roscommon_lough_ree_010