August 2016: Orthodox Divine Liturgy in St Oran’s Chapel on Iona, Scotland

http://greatbritainofmyheart.wordpress.com

GREAT BRITAIN OF MY HEART

14088605_1058780267524133_4220296961473319828_n.jpg

http://pilgrimages.mullmonastery.com/category/isle-of-iona/st-orans-chapel/

Orthodox Divine Liturgy

in St Oran’s Chapel on Iona, Scotland

August 2016

14100305_1058780270857466_1331811129103353472_n.jpg

14117697_1058780257524134_5471707427592744959_n.jpg

14117946_1058780377524122_2569215600111065714_n.jpg

14064287_1058780470857446_9126543412058629444_n.jpg

14102533_1058780484190778_7771831753354326311_n.jpg

14102316_1058780264190800_6556287576372227582_n.jpg

Αύγουστος 2016: Ορθόδοξη Θεία Λειτουργία στο εκκλησάκι του Saint Oran της Νήσου Iona της Σκωτίας

http://greatbritainofmyheart.wordpress.com

GREAT BRITAIN OF MY HEART

14100305_1058780270857466_1331811129103353472_n.jpg

http://pilgrimages.mullmonastery.com/category/isle-of-iona/st-orans-chapel/

Αύγουστος 2016:

Ορθόδοξη Θεία Λειτουργία στο εκκλησάκι του Saint Oran

της Νήσου Iona της Σκωτίας

14088605_1058780267524133_4220296961473319828_n.jpg

14117697_1058780257524134_5471707427592744959_n.jpg

14117946_1058780377524122_2569215600111065714_n.jpg

14064287_1058780470857446_9126543412058629444_n.jpg

14102533_1058780484190778_7771831753354326311_n.jpg

14102316_1058780264190800_6556287576372227582_n.jpg

Αγγλία 2015: Εμφάνιση του Νέου Ιερομάρτυρα Αγίου Φιλουμένου του Αγιοταφίτη (+1979) στο Νοσοκομείο Queen Elisabeth του Birbingham της Αγγλίας

http://greatbritainofmyheart.wordpress.com

GREAT BRITAIN OF MY HEART

10685560_902026013171161_513313604077029691_n

Birmingham, Αγγλία

Wall_painting_of_Saint_Philoumenos_of_Jacob's_Well_Church_in_Palestine.jpg

AgiosFiloumenosNeoieromartyras02.jpg

Φιλούμενος ο Αγιοταφίτης,

ιερομάρτυς στο Φρέαρ του Ἰακώβ & της Σαμαρείτισσας στη Σαμαρεία Παλαιστίνης,

από Ορούντα Λευκωσίας Κύπρου (+1979)

29 Νοεμβρίου

Μαρτύρησε από Εβραίους οι οποίοι τον κατακρεούργησαν με τσεκούρι κόβοντας και τα 3 δακτυλά του όπου έκανε το σημείο του Σταυρού στην προσπάθειά τους να τον κάνουν να αρνηθή τη Χριστιανική Πίστη.

images-1.jpg

Την Δευτέρα 23 Νοεμβρίου 2015 και ώρα Αγγλίας 1:00 μ.μ., ως Προϊστάμενος του Ιερού Ναού Κοιμήσεως Θεοτόκου και Αγίου Ανδρέα Μπέρμιγχαμ Αγγλίας, όπου φιλοξενούμε το Ιερό Λείψανο του Αγίου Ιωάννου του Προδρόμου μαζί με το Πετραχήλι του Αγίου Φιλουμένου που μαρτύρησε στο Φρέαρ του Ιακώβ στα Ιεροσόλυμα, μαζί με τον Γέροντα Νεκτάριο Μουλατσιώτη πήραμε το Πετραχήλι του Αγίου Φιλουμένου και επισκεφθήκαμε το νοσοκομείο “Queen Elisabeth” για να σταυρώσουμε την ασθενή Κυριακή πνευματικό μου παιδί.

Όταν ανεβήκαμε στον έβδομο όροφο ο Γέροντας Νεκτάριος κρατούσε μέσα στην Λειψανοθήκη το Άγιο Πετραχήλι του Αγίου Φιλουμένου, εγώ απευθύνθηκα στην νοσοκόμα και ζήτησα την άδεια να περάσουμε στο δωμάτιο 35 για να σταυρώσει ο Γέροντας την ασθενή.

Η νοσοκόμα δεν μας επέτρεπε την είσοδο. Την ρωτώ:

–Γιατί δεν μας επιτρέπετε την είσοδο;

–Διότι απαγορεύεται να εισέλθετε πάνω από 3 άτομα. Και ήδη μέσα στο δωμάτιο είναι ένας συγγενής.

–Ποιοι τρεις; Μα είμαστε δυο!

–Είστε τρεις και μην είστε αγενής.

–Μα ποιος τρίτος; Δεν υπάρχει. Δεν βλέπετε καλά; Φώναξέ μου την Προϊσταμένη σου…

Τότε ο Γέροντας Νεκτάριος γυρίζει και μου λέει:

–Είναι μαζί μας ο Άγιος Φιλούμενος γι’ αυτό μας βλέπει τρεις. Μη μιλάς και προχώρα.

Ήλθε η Προϊσταμένη και μας άφησε και περάσαμε και οι “τρεις”!!!

Η εμφάνιση του Αγίου Φιλουμένου ήταν ορατή. Το δε Πετραχήλι του ακόμα και τώρα ευωδιάζει.

Μεγάλη η δόξα του Θεού μας και η δόξα των Αγίων μας.

4.jpg

agios_fioumenos_eikona.jpg

シラクサのルチア St Lucy of Sicily – Japanese

http://italyofmyheart.wordpress.com

http://japanofmyheart.wordpress.com

JAPAN OF MY HEART

ITALY OF MY HEART

sic.jpg

lucia.jpg

シラクサのルチア

╰⊰¸¸.•¨*

2366269470466963689-account_id=33.jpg

8528603234666102671-account_id=33.jpg

シラクサのルチア

シラクサのルチア (イタリア語:Santa Lucia, 英語:Saint Lucy 伝承による生没年:283年-304年)は、聖ルチアの名で知られるキリスト教の殉教者。目、及び視覚障害者、そしてシラクサの守護聖人。

記念日は、西欧では12月13日。

『ルチア』とはラテン語で光を意味するLuxまたはLucidから派生した名前である。

確かなことは、ディオクレティアヌス帝支配下のシラクサで304年に殉教したという事のみである。彼女の犠牲はローマに広まり、6世紀には彼女を信仰の守護者として、教会全体で讃えるようになった。
ローマ人であったルチアの父が死ぬと、彼女と母エウティシアは何の後ろ盾もなかった。エウティシアは4年あまりも瀉痢に苦しんだが、ルチアは聖女シチリアのアガタの奇跡を聞きつけ、ミサに参加した。エウティシアの病が癒されるよう、2人は聖アガタの墓前で一晩中祈り続けた。いつしか母子は眠ってしまうと、ルチアの枕元に聖アガタが姿を見せ、『私がそうしたように、あなたはすぐシラクサの栄光となるのです。』と言った。エウティシアはたちまち全快した。
エウティシアはルチアを異教徒と政略結婚させようとしたが、ルチアは自身の処女を守るために、持参金を貧者への施しとしてほしいと拒んだ。エウティシアは持参金が良い遺産になると示唆したが、ルチアは逆に母を説き伏せた。自分にはより高貴な婚約者(すなわちキリスト)がいるというのである。その異教徒は思いのままにならないルチアに怒り、彼女を実はキリスト教徒であり、神への犠牲として火炙りにすべきだと密告した。ルチアを引き立てに来た兵士たちは、彼女を動かすことができなかった。ルチアは聖霊に満たされた、山のように強固な存在となっていたのである。牛の一群に彼女をつないでも動かなかった。彼女の喉元に剣を突き立てても、ルチアは自らを迫害する者たちに予言していたのである。最後の拷問として、ルチアは両目をえぐり出された。奇跡が起き、ルチアは目がなくとも見ることができた。絵画や像では、彼女はしばしば黄金の皿の上に自分の眼球を載せた姿で描かれる。

Wikipedia

2844155712073188921-account_id=33.jpg

シラクサのルチア

7441044749603493449-account_id=33.jpg

958538545490972791-account_id=33.jpg

8650911132556130788-account_id=33.jpg

4567398441139256685-account_id=33.jpg

5278443079669474474-account_id=33.jpg

6115881600043043531-account_id=33.jpg

3751256705576952291-account_id=33.jpg

images-3.jpg

6654487691340020937-account_id=33.jpg

7579947064154087327-account_id=33.jpg

St. Lucy.jpg

3574720288873023817-account_id=33.jpg

2272521272485931960-account_id=33.jpg

5909080499612418101-account_id=33.jpg

5931848421276218549-account_id=33.jpg

5886297645949774202-account_id=33.jpg

4326168610076477073-account_id=33.jpg

6214807148633236733-account_id=33.jpg

1563912177732432851-account_id=33.jpg

200px-Santa_Lucia_-_Quirizio_da_Murano.jpg

lucia relics.jpg

8677571023734734532-account_id=33.jpg

3529673257518599416-account_id=33.jpg

8995145895443444998-account_id=33

748913603724607673-account_id=33.jpg

2908450407672617869-account_id=33.jpg

4901350946300101280-account_id=33.jpg

5903549158221619778-account_id=33.jpg

3832608807850328011-account_id=33.png

images-2.jpg

Niccolò_di_Segna_-_Saint_Lucy_-_Walters_37756.jpg

776ab2e81e9970830b71e0773e1eabd5.jpg

3260307254532450598-account_id=33.jpg

4561323165918594721-account_id=33.png

207532297272117954-account_id=33.jpg

http://saintsofmyheart.wordpress.com

SAINTS OF MY HEART

170px-Jacobello_del_Fiore_Santa_Lucía_en_el_sepulcro_de_Santa_Agüeda_PC_Fermo.jpg

3168109997612206552-account_id=33.jpg

9171833621228657738-account_id=33.jpg

3612696882032550958-account_id=33.jpg

91346ca4d593f1af8016b766bf494778.jpg

220px-Francesco_del_Cossa_-_Saint_Lucy.jpg

Γαλλία, 2016: Ο νέος Καθεδρικός Ορθόδοξος Ρωσικός Ναός της Αγίας Τριάδος στο Παρίσι – Video

http://franceofmyheart.wordpress.com

FRANCE OF MY HEART

Eglise-orthodoxe-russe-de-Paris.jpg

Γαλλία, 2016:  Ο νέος Καθεδρικός

Ορθόδοξος Ρωσικός Ναός της Αγίας Τριάδος στο Παρίσι

04.jpg

 

 

egliseortho.jpg

cathedrale-orthodoxe-paris_0_730_417.jpg

arton38397.jpg

cath8.jpg

poutin-ekklisia-708.jpg

5639591_9ba30a6e-ed41-11e5-a338-87b72708cc95-1_545x460_autocrop.jpg

cath3.jpg

cath9.jpgcatha5.jpg

cath1.jpg

cath5.jpg

catha.jpg

maxresdefault.jpg

cath9.jpg

cath6.jpg

cath2.jpg

58a46460-8039-11e2-b4d6-f061686d0d68-493x328.jpg

France, 2016: The new Russian Orthodox Church in Paris – Video

http://franceofmyheart.wordpress.com

FRANCE OF MY HEART

cath8.jpg

Eglise-orthodoxe-russe-de-Paris.jpg

France, 2016: The new Russian Orthodox Church in Paris

04.jpg

egliseortho.jpg

cathedrale-orthodoxe-paris_0_730_417.jpg

arton38397.jpg

poutin-ekklisia-708.jpg

5639591_9ba30a6e-ed41-11e5-a338-87b72708cc95-1_545x460_autocrop.jpg

cath3.jpg

cath9.jpgcatha5.jpg

cath1.jpg

cath5.jpg

catha.jpg

maxresdefault.jpg

cath9.jpg

cath6.jpg

cath2.jpg

58a46460-8039-11e2-b4d6-f061686d0d68-493x328.jpg

France, 2016: La nouvelle Église Orthodoxe Russe à Paris – Vidéo

http://franceofmyheart.wordpress.com

FRANCE OF MY HEART

04.jpg

Eglise-orthodoxe-russe-de-Paris.jpg

France, 2016: La nouvelle Église Orthodoxe Russe à Paris

egliseortho.jpg

cathedrale-orthodoxe-paris_0_730_417.jpg

arton38397.jpg

cath8.jpg

poutin-ekklisia-708.jpg

5639591_9ba30a6e-ed41-11e5-a338-87b72708cc95-1_545x460_autocrop.jpg

cath3.jpg

cath9.jpgcatha5.jpg

cath1.jpg

cath5.jpg

catha.jpg

maxresdefault.jpg

cath9.jpg

cath6.jpg

cath2.jpg

58a46460-8039-11e2-b4d6-f061686d0d68-493x328.jpg

Франция, 2016: Новый Русская Православная Церковь в Париже – видео

http://franceofmyheart.wordpress.com

FRANCE OF MY HEART

cathedrale-orthodoxe-paris_0_730_417.jpg

04.jpg

Франция, 2016: Новый Русская Православная Церковь в Париже

Eglise-orthodoxe-russe-de-Paris.jpg

egliseortho.jpg

cathedrale-orthodoxe-paris_0_730_417.jpg

arton38397.jpg

cath8.jpg

poutin-ekklisia-708.jpg

5639591_9ba30a6e-ed41-11e5-a338-87b72708cc95-1_545x460_autocrop.jpg

cath3.jpg

cath9.jpgcatha5.jpg

cath1.jpg

cath5.jpg

catha.jpg

maxresdefault.jpg

cath9.jpg

cath6.jpg

cath2.jpg

58a46460-8039-11e2-b4d6-f061686d0d68-493x328.jpg

Η καρδιά & ο Θεός – Άγιος Θεοφάνης ο Έγκλειστος Επίσκοπος Ταμπώφ Ρωσίας (+1894)

http://russiaofmyheart.wordpress.com

RUSSIA OF MY HEART

3c15aug chris moore.jpg

Feofan.jpg

Άγιος Θεοφάνης ο Έγκλειστος

Επίσκοπος Tambov & Vladimir Ρωσίας (+1894)

10 Ιανουαρίου

OsiosTheophanis02.jpg

http://synaxarion-hagiology.blogspot.com

SYNAXARION-HAGIOLOGY

Ο Θεός βρίσκεται παντού. Και σαν βρει καρδιά που δεν Του εναντιώνεται, καρδιά ταπεινή, μπαίνει μέσα της και τη γεμίζει χαρά. Τόση είναι η χαρά της καρδιάς που έχει μέσα της το Θεό, ώστε κολλάει πάνω Του και δεν θέλει ποτέ να Τον αποχωριστεί. Σε καρδιά φουσκωμένη από εγωισμό δεν πλησιάζει ο Κύριος. Κι έτσι αυτή καταθλίβεται, μαραζώνει και σιγολιώνει, βυθισμένη στην άγνοια, τη λύπη και το σκοτάδι. Όσο αμαρτωλοί κι αν είμαστε, μόλις στραφούμε με μετάνοια και πόθο προς τον Κύριο, η θύρα της καρδιάς μας ανοίγει σ’ Εκείνον. Η εσωτερική ακαθαρσία ξεχύνεται έξω, για να παραχωρήσει τη θέση της στην καθαρότητα, την αρετή, τον ίδιο το Σωτήρα, τον μεγάλο Επισκέπτη της ψυχής, τον κομιστή της χαράς, του φωτός, του ελέους. Θείο δώρο είναι αυτή η ευλογημένη κατάσταση, όχι δικό μας κατόρθωμα. Και αφού είναι δώρο, πρέπει να ευχαριστούμε το δωρητή με ταπείνωση. Ταπείνωση! Η βάση κάθε αρετής και η προϋπόθεση της πνευματικής καρποφορίας! Έχετε ταπείνωση; Έχετε το Θεό. Τα έχετε όλα! Δεν έχετε ταπείνωση; Τα χάνετε όλα! Να συντηρείτε, λοιπόν, στην καρδιά σας το αίσθημα της ταπεινοφροσύνη ς. Η φυσική και ομαλή σχέση μας με το Θεό προϋποθέτει καρδιά έμπονη, συντριμμένη και ολοκληρωτικά αφοσιωμένη σ’ Αυτόν, καρδιά που μυστικά αναφωνεί κάθε στιγμή: “Κύριε, εσύ τα γνωρίζεις όλα· σώσε με!”. Αν παραδοθούμε στα χέρια Του, η σοφή και άγια βουλή Του θα κάνει μ’ εμάς και σ’ εμάς ό,τι είναι πρόσφορο για τη σωτηρία μας… Το έργο της αδιάλειπτης προσευχής δεν είναι μόνο για τους ησυχαστές, αλλά για όλους τους χριστιανούς, στους οποίους ο Κύριος, μέσω του αγίου αποστόλου, παραγγέλλει: «Αδιαλείπτως προσεύχεσθε». Υπάρχουν διάφορες βαθμίδες προσευχής μέχρι την αδιάλειπτη. Όλες είναι έργο του Θεού, που παρακολουθεί τις καρδιές των ανθρώπων εξίσου, ανεξάρτητα από την ιδιότητα τους ως μοναχών ή κοσμικών. Και όταν μια καρδιά, όποια κι αν είναι, στρέφεται σ’ Αυτόν, την πλησιάζει με αγάπη και ενώνεται μαζί της.

Πώς διατηρείται στην καρδιά ο φόβος του Θεού. Ο φόβος του Θεού είναι γέννημα της πίστεως και προϋπόθεση της πνευματικής προκοπής. Όταν εγκατασταθεί στην καρδιά, σαν τον καλό νοικοκύρη τα ταχτοποιεί όλα. Έχουμε φόβο Θεού; Αν ναι, ας ευχαριστήσουμε τον Κύριο, που μας τον έδωσε, και ας τον φυλάξουμε σαν πολύτιμο θησαυρό. Αν, όμως, δεν τον έχουμε, ας κάνουμε ό,τι μπορούμε για να τον αποκτήσουμε, γνωρίζοντας ότι για την έλλειψή του ευθύνονται η απροσεξία και η αμέλειά μας. Από το φόβο του Θεού γεννιέται η μετάνοια, η συντριβή, το πένθος για τις αμαρτίες. Μακάρι το αίσθημα αυτό, ο πρόδρομος της σωτηρίας, να μην απομακρύνεται ποτέ από την καρδιά! Για να διατηρηθεί μέσα μας ο φόβος του Θεού, πρέπει να κρατάμε αδιάλειπτη τη μνήμη του θανάτου και της Κρίσεως, ενωμένη με τη συναίσθηση της παρουσίας του Κυρίου: Ο Θεός είναι πάντα κοντά μας και μέσα μας, βλέποντας, ακούοντας και γνωρίζοντας τα πάντα, ακόμα και τους πιο κρυφούς λογισμούς μας. Όταν αυτή η τριάδα -φόβος Θεού, μνήμη θανάτου, συναίσθηση θείας παρουσίας- εγκατασταθεί μέσα μας, τότε η προσευχή ξεχύνεται από την καρδιά αυθόρμητα· τότε η ελπίδα της σωτηρίας γίνεται στερεή. Το φόβο του Θεού τίποτα δεν τον διατηρεί τόσο, όσο η μνήμη της φοβερής Κρίσεως. Η μνήμη, όμως, αυτή δεν πρέπει να μας δημιουργεί αθυμία, αλλά να μας εμπνέει αγωνιστικότητα και μετάνοια. Ας προσπαθούμε να μένουμε αμόλυντοι από το ρύπο της αμαρτίας. Κι αν κάποτε-κάποτε αμαρτάνουμε, ας καθαριζόμαστε με την Εξομολόγηση. Έτσι, ελπίζοντας πάντα στο έλεος του Θεού, δεν θα λιποψυχούμε. Ο Κριτής μας, άλλωστε, είναι σπλαχνικός και φιλάνθρωπος. Δεν ψάχνει να βρει κάτι για να μας καταδικάσει. Απεναντίας, ψάχνει κάτι, το παραμικρό, για να μας δικαιώσει. Θεός και συνείδηση. Αν εγκάρδια αποφασίσετε να υπακούετε πάντοτε στον Κύριο και μ’ ολόκληρη την πολιτεία σας να ευαρεστείτε Εκείνον μόνο, κι αν ύστερα, σε κάθε αδιέξοδο και κάθε ανάγκη σας, στρέφεστε με πίστη και αφοσίωση πάλι σ’ Εκείνον μόνο, τότε να είστε βέβαιος ότι όλα στη ζωή σας, τόσο την πνευματική όσο και την εγκόσμια, θα εξελίσσονται με επιτυχία. Είναι μεγάλο πράγμα να συνειδητοποιήσει κανείς ότι χωρίς το Θεό τίποτα δεν μπορεί να κάνει και, αφού το συνειδητοποιήσει, να καταφεύγει με εμπιστοσύνη στη βοήθειά Του.

Εκείνον μόνο, κι αν υστέρα, σε κάθε αδιέξοδο και κάθε ανάγκη σας, στρέφεστε με πίστη και αφοσίωση πάλι σ’ Εκείνον μόνο, τότε να είστε βέβαιος ότι όλα στη ζωή σας, τόσο την πνευματική όσο και την εγκόσμια, θα εξελίσσονται με επιτυχία. Είναι μεγάλο πράγμα να συνειδητοποιήσει κανείς ότι χωρίς το Θεό τίποτα δεν μπορεί να κάνει και, αφού το συνειδητοποιήσει, να καταφεύγει με εμπιστοσύνη στη βοήθειά Του. Η συνείδηση πρέπει να κατευθύνει σωστά τη ψυχή και να την πληροφορεί αλάθητα για το αγαθό σε κάθε περίσταση. Αυτό, όμως, δεν μπορεί να το κάνει, αν δεν είναι καθαρή και φωτισμένη. Ας την καθαρίσουμε, λοιπόν, με την άσκηση και την τήρηση των εντολών του Κυρίου, που απαλλάσσουν την καρδιά από τα πάθη, και ας τη φωτίσουμε με το θείο φως, μελετώντας το Ευαγγέλιο. Από κει θα αντλήσουμε τους σοφούς κανόνες, με τους οποίους θα χειραγωγήσουμε τη συνείδησή μας στο άγιο θέλημα του Θεού.

Πηγή:

Αγ. Θεοφάνους του Εγκλείστου

Ο δρόμος της ζωής

εκδ. Ι.Μονή Παρακλήτου Αττικής

ib683.jpg

Άγιος Θεοφάνης ο Έγκλειστος

url.jpg

Vidéo: Yoga chrétien? – Métropolite Antoine Bloom ╰⊰¸¸ •¨* French

http://whataboutyoga.wordpress.com

WHAT ABOUT YOGA?

3b5420cc-9322-44e6-894b-34e41685fdba.jpg

Yoga chrétien? – Métropolite Antoine Bloom

De l’Himalaya jusqu’au Christ: Récit d’une ascension par le moine rassophore Adrien╰⊰¸¸.•¨* French

http://usaofmyheart.wordpress.com

http://franceofmyheart.wordpress.com

http://whataboutyoga.wordpress.com

USA OF MY HEART

FRANCE OF MY HEART

WHAT ABOUT YOGA?

1.jpg

De l’Himalaya jusqu’au Christ:

Récit d’une ascension par le moine rassophore Adrien

Voici un récit de conversion qui me touche particulièrement, et dont beaucoup de ceux qui ont fini, guidés invisiblement (à n’en pas douter) par la Sainte Providence, par rejoindre la nef de l’Orthodoxie, après avoir (à première vue) erré dans les régions spirituelles de l’Extrême Orient, comme beaucoup à notre époque, à la recherche d’une nourriture vivifiante, peuvent se sentir proches.

Il a été initialement publié dans le n ° 190 du magazine “Orthodox Word” et est paru dans au moins deux sites en voici la traduction en français :

“Lorsque nous apprenons à connaître Dieu comme une personne, nous commençons à voir sa main à l’œuvre non seulement dans les circonstances de nos vies quotidiennes, mais aussi dans les événements de notre passé qui nous ont conduit à l’instant présent. Nous voyons comment des vérités partielles, Il nous a conduit à la plénitude de la Vérité, et comment Il continue à nous guider à l’intérieur d’une réalisation plus profonde de cette vérité. Comme le Père Seraphim Rose l’a écrit, quand nous venons au Christ “pas de vérité vraie que nous ayons jamais connue ne sera perdue à jamais.”
“Entouré par cinq des plus hauts sommets de l’Himalaya, je me tenais à plus de 4200 mètres, regardant les montagnes de l’Annapurna au lever du soleil. Mon trek au Népal avait commencé quelques semaines auparavant et était à son point culminant. Comme j’étais là à contempler la beauté immaculée flambant au-dessus de moi, une pensée pénétra mon esprit et refusait de le quitter : Quel intérêt ?… Mon ego immédiatement rétorqua à cette pensée aléatoire, ” Quel est l’intérêt ?! Qu’est-ce que tu veux dire, Quel est l’intérêt ? «L’intérêt est que tu as parcouru toute cette distance pour voir ces montagnes, profites-en maintenant!” Mon esprit demeurait néanmoins toujours en proie à cette idée. Oui, c’était une des choses les plus belles que j’aie jamais vues, et j’étais rempli de joie en cet instant, mais que deviendraient ces sentiments quand le lendemain je n’aurais plus cette si belle source d’inspiration ? Le bonheur de ce monde ne pourrait jamais m’apporter entière satisfaction. Cela aurait dû m’apparaître comme évident tout au long de ma vie, mais il fallut mon ascension vers le sommet du monde pour que j’accepte cette évidence enfin. Et ce fut mon premier pas vers le Christ et l’Orthodoxie.

Jusqu’à ce moment toute ma vie adulte avait été une vie séculière consacrée à satisfaire des passions diverses. J’avais fini mes études à l’université à l’âge de 21 ans avec l’objectif de me lancer dans les affaires tout en poursuivant une carrière dans l’art. En un an il me semblait être en bonne voie pour atteindre mon objectif. Je vivais alors à Londres, employé par IBM. Ma position était assurée et une promotion était imminente. Ma vie privée était similaire à celle de beaucoup de ma génération : relations occasionnelles, recherche du confort, et constantes distractions me préservant de toute réflexion sur moi-même.

À peu près au même moment, ma sœur aînée est devenue moniale orthodoxe en Alaska. Que ce soit une coïncidence ou non, je n’en suis pas sûr, mais depuis cette époque ma passion pour les occupations mondaines a commencé à décliner. A voir mes collègues de travail, personne ne semblait être vraiment heureux ni content. La satisfaction dont l’appréciation est insaisissable n’a jamais été vraiment présente, mais toujours terriblement à la marge. Voyager, faire du sport, boire avec les “copains” tout cela devenait de plus en plus banal. Chaque lundi revenait la même question: «C’était comment ton week-end ?» Tous les vendredis à nouveau: «Tu as des projets ce week-end ?» Londres est devenu plus gris et la bruine régulière ne réussissait jamais à laver la crasse.

Au lieu de regarder plus en profondeur les causes de mon ennui, j’en ai attribué la faute sans hésiter à la culture d’entreprise. J’ai supposé que mon dédain pour le monde était dû à la préoccupation de gagner de l’argent. Alors j’ai quitté IBM, fait mes valises et suis retourné en Amérique. Cultivant mon dédain pour la prospérité et le consensus social, j’ai commencé ma descente dans la vie de Bohême. Assez curieusement, je ne me suis pas aperçu que les mêmes règles qui régissent le conformisme social sont applicables à la scène alternative. Substituez une veste en cuir à un costume, un tatouage à une Rolex, et un sourcil percé à bouton de manchette et vous avez toujours le même homme.

J’ai commencé à faire une maîtrise en art et j’ai trouvé un emploi au Musée d’Art Moderne. Mes œuvres d’art consistaient en grande toiles faites sur mesure recouvertes d’épaisses couches de goudron. Le goudron n’avait pas été utilisée comme médium artistique auparavant si bien que mon travail a été instantanément populaire. Je m’efforçais d’être passionné par d’obscurs philosophes modernes, post-punk et d’être un fêtard noctambule, mais tout cela me fatiguait. Je reconnaissais que quelque chose n’allait pas avec moi. Pourquoi me trouvais-je dans l’impossibilité de discuter sérieusement d’une exposition d’une galerie présentant un panier de canettes d’aluminium écrasé et des sous-vêtements étendus sur des morceaux de fil de fer ? Pourquoi ne trouvais-je aucune joie à regarder la performance d’un artiste gloussant comme un poulet pendant quinze minutes ?
Heureusement, je me suis vite lassé de mon “style de vie alternatif”, c’est alors qu’un ami m’a téléphoné pour me demander si je voulais aller au Japon. J’avais toujours eu de l’intérêt pour les cultures asiatiques, et comme je me considérais comme un nomade par excellence si bien qu’un mois plus tard je me suis retrouvé à Kyoto, au Japon.

Je me suis vite acclimaté à mon nouvel environnement. En deux semaines, j’étais inscrit à un cours de langue et avais trouvé un poste d’enseignant en anglais. C’était surprenant de se trouver dans un pays où l’on pouvait laisser sa voiture en marche pendant qu’on allait dans un magasin sans s’inquiéter qu’il soit volé. L’honnêteté était la norme et cela a amorcé un changement en moi. Ma conscience a commencé à revenir à la vie. J’ai ressenti un immense soulagement, quand j’ai commencé à faire des choses simples comme payer normalement mes tickets pour prendre le métro. Il s’agissait d’une simple adhésion à la loi sans aucune compréhension plus profonde, mais cela a été le catalyseur de changements subtils, et j’ai commencé à respirer plus facilement.

Vivre dans l’ancienne capitale du Japon m’a mis en contact avec deux mille ans de tradition au quotidien. J’avais grandi dans les banlieues du sud de la Californie (le plus vieux bâtiment de mon quartier était de dix ans); ici, je vivais près d’un temple vieux de mille ans où avaient officié d’innombrables empereurs. Les temples, jardins, et les coutumes commençaient à alimenter une âme qui avait consommé beaucoup trop de goudron. Naturellement attiré par la beauté des traditions, j’ai commencé par une phase de bouddhisme zen en dilettante. Pour mon esprit facilement distrait et impatient, c’était trop. Dans un temple zen, il n’y a qu’une seule façon correcte d’accomplir tout acte et cela doit être fait avec précision. Mes prosternations étaient trop violentes, ma posture jamais droite, et mes chaussettes jamais assez propres. Le prêtre frissonna à mon apparence. La perfection était demandée et j’étais loin du compte. Je me suis finalement arrêté non pas à cause de mon insuffisance, mais en raison de l’absence totale de joie que j’ai ressentie là-bas. C’était trop mécanique: appuyez sur les boutons à droite et atteignez l’illumination. Il y avait un calme que je ressentais après avoir médité, mais cela aidait-il vraiment quelqu’un d’autre? J’ai pensé que je pouvais atteindre cet état avec beaucoup moins d’effort grâce à un tranquillisant.

Trois années ont passé, mon japonais était suffisant, et je sentais que j’avais glané de la culture tout ce qui pouvait m’être utile. Le défi de survivre dans une culture étrangère, avait disparu, mon salaire était élevé, mon boulot facile, je pouvais me voir devenir content de moi. Il aurait été très facile de passer les quarante années suivantes dans cette très douillette niche que j’avais creusée. J’ai quitté mon travail, abandonné ma maison et j’ai commencé mon lent voyage de retour vers l’Amérique.

J’ai voyagé dans toute l’Asie du Vietnam jusqu’à Singapour, sans but précis en tête. L’excitation produite par de nouveaux lieux et de nouveaux compagnons de voyage me conservait dans la distraction la plupart du temps, mais avant d’aller au lit la douleur sourde de la vacuité revenait. J’étais encore désespérément à la recherche de cet élément qui manquait dans ma vie.

Je me suis rendu sur les lieux sacrés retirés des Bouddhistes et des Hindous, en même temps que je les atteignais, j’étais déjà en train de planifier la prochaine étape de mon voyage. Au cours de mes voyages à travers la Birmanie, j’ai visité un temple en bordure de Mandalay. Des milliers de marches creusées sur le flanc d’une montagne menaient jusqu’au temple qui dominait toute la ville. Comme je faisais mon ascension, je vis un moine bouddhiste à côté de moi à mon rythme. Il était dans la cinquantaine, petit, un peu gras, avec un joyeux visage rougeaud. Il s’est présenté et nous avons continué notre ascension. En arrivant au sommet nous nous sommes assis sur un mur du temple pour parler tandis que le soleil se couchait sur Mandalay. Après quelques plaisanteries d’introduction, j’ai orienté la conversation sur la situation politique au Myanmar (la Birmanie était à ce moment sous une dictature militaire brutale) dans laquelle a été assassinée une grande partie de la population à la suite des émeutes contre les politiques corrompus de la fin des années quatre-vingts).Il a soupiré et m’a regardé avec un regard déçu: “Pourquoi voulez-vous parler de ça ?” J’ai bredouillé une excuse pour en dissimuler la véritable raison, qui était d’afficher ma connaissance des sujets sérieux. Il a orienté la conversation dans une direction complètement différente. «La semaine dernière, j’ai vu un film appelé« Jésus de Nazareth. “Quelle vie merveilleuse !” Pendant les dix minutes suivantes, il a vanté les mérites du Christ. J’étais prêché par un moine bouddhiste, non pour me convertir à sa religion, mais au christianisme. J’étais abasourdi. Je pensais moi-même bien au-dessus du christianisme depuis que j’étais au lycée, et voilà qu’un païen me redonnait ce que j’avais rejeté.

A cause des paroles d’un simple moine birman, je me suis éveillé au fait que peut-être il y avait quelque chose de plus dans le christianisme que le vernis que j’avais rejeté. Je n’étais pas encore à ce moment-là forcé de faire une enquête sérieuse sur le christianisme, mais le terreau était en préparation.

Peu de temps après je me suis rendu au Népal, où je devais rencontrer des amis pour un trek dans l’Himalaya. Je suis arrivé un peu de temps avant eux, et j’ai décidé en les attendant d’aller dans un monastère bouddhiste tibétain. J’en ai trouvé un à peu de distance de Katmandou qui proposait des cours en anglais. Je suis allé en tant que touriste culturel, goûtant le plat suivant du menu des religions du monde.
Je suis arrivé, sceptique sur tout, m’attendant à trouver quantité d’adeptes du New-Age défoncés. Après les premiers jours mes idées ont été complètement modifiées. Ce n’était pas une religion millénariste de bien-être ; c’étaient des gens qui luttaient sincèrement pour atteindre la vérité. J’ai été étonné d’apprendre qu’ils croyaient à l’enfer. Qui, dans cette ère moderne, croit à l’enfer ? Mais pour eux, c’était le résultat naturel d’une vie gâchée. J’ai été intrigué. J’ai commencé à avoir une écoute plus attentive que pour d’autres doctrines qui étaient propagées. Le noyau de la religion, c’est l’idée que tous les êtres vivent dans un royaume éphémère de désir et de souffrance. Toute souffrance est créée par la course après ce qui est impermanent, il faut donc plutôt se tourner vers ce qui est permanent : la vérité. La seule façon d’atteindre cela consiste est de cesser de s’accrocher à son ego, et au contraire de vivre pour les autres. C’est seulement lorsque nous plaçons le bonheur des autres avant le nôtre que nous pouvons nous-mêmes obtenir le bonheur. J’étais stupéfait : après 27 ans pendant lesquels on m’avait dit : «Fais ce qui te procure du bien-être», les Tibétains étaient en train de me dire que tout ce qui faisait vous sentir bien était sans doute ce qui vous rendrait malheureux dans cette vie ou dans l’autre. C’était une idée révolutionnaire pour moi, mais en même temps j’avais un vague sentiment que je l’avais entendu quelque part.

Après quelques semaines au monastère, je suis parti pour faire du trekking avec mes amis qui étaient arrivés au Népal. Nous avons pris un bus pour traverser le pays et avons commencé notre randonnée dans la montagne de l’Annapurna. Avec nos sacs pleins, nous sommes montés à plus de 4200 m au cours des deux semaines suivantes. Le paysage était magnifique, passant des vallées fertiles aux forêts denses, et aux sommets couverts de neige. La randonnée était pénible à certains moments quand nous devions grimper 300 m, puis descendre d’autant dans une vallée. La beauté de la création était étonnante, mais tous les soirs, quand je m’allongeais pour dormir, ce vieux sentiment de rater quelque chose reparaissait ; j’ai pensé que cela disparaîtrait une fois je serais arrivé à la base de l’Annapurna.

Nous avons atteint notre destination un après-midi, à bout de souffle et plus qu’un peu déçus. Toute la zone était engloutie par une énorme barre de nuages en plein milieu de laquelle nous nous trouvions. Nous avons exploré les glaciers et passé du temps à nous entasser près d’un poêle dans une cabane à thé de petite taille. La nuit venue, il n’y avait aucun signe d’une quelconque rupture du nuage. Nous sommes allés dormir et nous nous sommes réveillés juste avant l’aube avec la nouvelle que le temps s’était éclairci. Je suis allé à l’extérieur et un spectacle des plus étonnants au monde s’est offert à mes yeux. Le soleil se levait lentement au-dessus du monde, que je sentais que je pouvais atteindre et toucher. Alors cette pensée ignoble surgit dans mon esprit, “Quel est l’intérêt ?” Puis cela m’est apparu : tout ce voyage avait été fait pour mon propre plaisir.

Aussitôt que le sommet éphémère aurait disparu, je reviendrais à mon propre état normal. J’avais lutté avec des ampoules, des genoux douloureux et la Giardia au ventre, et pour quoi ? Pour jouir certes d’une vue exaltante, mais au bout du compte une jolie vue de plus, et c’est tout. Est-ce que cela m’avait amélioré en tant que personne ou avait aidé quelqu’un d’autre? Non, cela avait simplement nourri mon ego ; j’avais acquis un excellent aliment pour les conversations lors des parties. Où étaient partis tous mes idéaux bouddhistes élevés ? A ce moment, j’ai réalisé que ma vie devait être consacrée à quelque principe supérieur à mon plaisir terrestre.
J’ai décidé de retourner au monastère.
J’ai passé des mois à étudier la philosophie bouddhiste tibétaine et les techniques de méditation.

Mais il y avait certains éléments que j’avais du mal à accepter. La doctrine du karma ne semblait pas permettre le libre arbitre dans l’homme; les décisions de faire le bien ou le mal étaient toujours programmées par les actions précédentes. Comment serait-il possible de se libérer, si chaque décision a été déterminée? Si l’on avait péché depuis des temps sans commencement comme ils le croyaient, comment pourrait-on se purifier dans une vie si brève ?

En un sens, ce qui était si difficile, c’est que c’était si logique ; cela me semblait conçu par un esprit humain. Cependant la philosophie de l’auto-sacrifice s’est enracinée en moi, même si je n’avais pas réussi à agir là-dessus, je savais que je ne pouvais plus vivre la vie que je vivais.

J’avais le projet de rencontrer des amis en Egypte pour Noël, mais j’ai trouvé un vol moins cher pour Istanbul et j’ai pensé que ce serait un bon point de départ pour l’Europe occidentale et les Etats-Unis. Le transporteur était Aeroflot. Quelques jours plus tard, me revint à esprit qu’Aeroflot était la compagnie aérienne russe et que ma sœur vivait à Moscou. J’ai pensé que peut-être mon vol pourrait faire une escale à Moscou. Cela s’est avéré possible. J’ai donc fait une escale de trois semaines après l’obtention d’un visa pour la Russie. J’ai atterri à Moscou le jour de la Saint Germain.
Ma sœur m’a accueilli à l’aéroport et a donc commencé ma formation intensive de trois semaines dans l’Orthodoxie. Un nouveau monde a commencé à s’ouvrir à moi. J’étais dans un pays où les gens sont morts pour le Christ, et où l’intercession des saints était un événement normal. Ce n’était pas un christianisme vide considéré comme une obligation sociale. C’étaient des gens qui avaient enduré des souffrances incroyables pour la Vérité.

J’ai commencé à lire des volumes sur l’Orthodoxie, visiter des églises, et gentiment discuter avec ma sœur sur les différences entre les principes orthodoxes et les principes bouddhistes. Elle revenait sans cesse au même point : la vérité pour le Christianisme a la forme d’une personne. Je ne parvenais à en saisir l’importance. Force ou personne, je ne pouvais pas voir la différence.
Ensuite, j’ai rencontré Père Artemy, un prêtre bien connu à Moscou avec une communauté de fidèles énorme. C’est un homme plein d’abnégation, dont la vie entière est consacrée au Christ et à la propagation de l’Evangile.

Nous sommes arrivés à son église au cours de la Vigile du samedi soir. Nous l’avons trouvé en train de confesser, entouré d’une foule de cinquante à cent personnes qui attendaient de se confesser. Je me tenais au bord du cercle et avant que beaucoup de temps ait passé j’ai été entraîné en son centre par Père Artemy. Avec les yeux fermés, les mains sur mes épaules, il a commencé à me parler. Quand il voulait mettre l’accent sur un point, il appuyait son front sur le mien. Comme il me parlait dans un anglais très fleuri, j’ai eu la nette impression que ce prêtre, que je n’avais jamais rencontré, connaissait beaucoup plus de moi qu’il ne l’aurait dû. Ce qui m’a vraiment secoué, c’est le sentiment qu’il était soucieux de mon âme, comme s’il avait un intérêt personnel pour elle. Il m’a parlé pendant dix minutes alors que les babouchki impatientées commençaient à se presser autour de nous. Il a continué à parler, en me disant que mon expérience au Népal m’avait été donnée par Dieu pour me sortir du matérialisme. Puis il m’a dit pourquoi le Christianisme était la vraie foi : c’était la seule à avoir un Dieu personnel. Je ne comprenais toujours pas l’importance de ce fait, mais je suis parti en me sentant plus léger, même si je n’avais presque rien dit.

Dans le sépulcre stérile de Moscou un nouveau monde a commencé à s’ouvrir à moi. L’oppression de la ville pesait peu sur moi, je me suis aperçu que le royaume céleste de Dieu et de ses saints était vraiment plus proche que les dalles grises des bâtiments qui dominent la ville. J’ai visité la Laure Saint-Serge et pour la première fois j’ai pu vénérer les reliques d’un saint. Dans ces “ossements” il semblait y avoir plus de vie que dans toute la Californie du sud. Mon séjour a culminé avec la Nativité au Metochion de Valaam. Je me sentais comme entouré par ce qui semblait être des gens ordinaires, mais qui conservaient un pied dans le ciel. Le christianisme peut être une religion à la foi intangible, mais il me semblait en recevoir une vérification tangible partout où je me tournais.

Quelques jours plus tard, j’ai quitté Moscou. Avant mon départ, ma sœur m’a adressé des paroles de reproche : «Mon cher, si tu as pu passer trois mois chez les bouddhistes, tu peux au moins en passer un chez les orthodoxes.» C’est exactement ce que j’ai fait. Retardant mon retour, je ne suis revenu en Californie que deux mois plus tard. A la veille de l’Annonciation j’ai pris cette route en si mauvais état en direction du monastère Saint Germain d’Alaska. La première chose qui m’a frappé, en venant tout juste de San Diego, a été le fait que ces moines étaient des anachronismes au XXe siècle. Qui a entendu cet appel à renoncer au confort et possessions, en ces temps? On était au milieu du Carême, et il était clairement visible que ces hommes étaient en plein combat spirituel. La sobriété imprégnait le monastère. Ils semblaient prêts à mourir pour la vérité, et ce n’était pas quelque chose que j’avais vu chez IBM, ni à l’école d’art ni au Japon. Il y avait de la souffrance en ces lieux, mais étaient-ils prêts à tout donner pour la seule chose nécessaire? Après tout ce que j’avais vu, je n’avais toujours pas une foi ferme en Dieu, mais je savais que ces moines avaient vu quelque chose et je le désirais.

Le Samedi de Lazare est arrivé. En ce jour l’Eglise commémore la résurrection d’entre les morts après quatre jours de Lazare par le Christ. Je fus réveillé tôt pour assister, dans un monastère voisin, à la liturgie suivie d’un repas. Mais à peine réveillé, je suis retombé aussitôt dans le sommeil. Quand je me suis levé de mon lit, j’ai trouvé le monastère entièrement vide. Pas une âme ne restait. Comme je traversais le monastère, un verset m’est venu à l’esprit : «Voici l’Époux qui vient, à minuit, et Heureux ce serviteur qu’il trouvera en train de veiller ». Et c’était exactement ce qui s’était passé à la fois physiquement et spirituellement. Dieu avait frappé et m’avait offert une fête, mais j’étais resté réticent. Dieu m’avait-Il définitivement fermé la porte ? J’ai commencé la descente de la montagne, espérant être pris en auto-stop jusqu’au couvent. Comme je marchais je méditais sur les événements de la matinée, et il semblait évident que Dieu m’avait permis de rester à la traîne pour me tirer de mon indécision. Enfin je percevais ce qu’on entend par un Dieu personnel. Pourquoi une force impersonnelle m’enverrait-elle un message aussi clair pour le salut de mon âme? Si elle était impersonnelle, pourquoi s’occuperait-elle de ce qui m’était arrivé ? L’amour ne peut exister qu’entre des personnes. Une force ne peut pas aimer (et je vous mets au défi d’essayer d’aimer une force impersonnelle). C’est pourquoi j’en suis venu à la conclusion que Dieu devait être une personne. Comme j’en arraivais à cette déduction, j’ai entendu une voiture se rapprochant de moi par derrière : c’était notre seul voisin sur la montagne. Je lui ai signalé mon désir de descendre et par une étrange “coïncidence” il est arrivé qu’il allait faire ses courses, comme il avait l’habitude de le faire une fois par semaine, au magasin qui voisinait le couvent. Je suis arrivé à temps pour la Liturgie.

Deux ans ont passé et je suis maintenant un moine rassophore, un anachronisme, si vous voulez. Mes combats n’ont pas cessé, mais mes jours d’errance arrivent à leur terme. J’ai parfois pleuré sur mon passé gaspillé, mais quand je regarde de plus près, je vois la main de Dieu me guider à travers même les étapes les plus stériles à première vue. Maintenant, Il m’a amené ici pour une raison, mais qui doit encore être révélée…

(Version française de Maxime le minime de Himalayan Ascent to Christ)

Ορθοδοξία: Άγιος Άβελ ο Ιρλανδός, Επίσκοπος Reims Γαλλίας & ηγούμενος Μονής στο Lobbes Βελγίου (+751) – Το άρωμα της Αγιότητας

http://irelandofmyheart.wordpress.com

http://franceofmyheart.wordpress.com

IRELAND OF MY HEART

FRANCE OF MY HEART

Elia-Locardi-Irish-Dreams-The-Kerry-Coastline-Ireland-900.jpg

Ιρλανδία

7077656276861384079-account_id=28

Άγιος Άβελ Επίσκοπος Reims Γαλλίας,

ηγούμενος στη Μονή του Lobbes Βελγίου, από Ιρλανδία (+751)

Το Άρωμα της Αγιότητας

5 Αυγούστου

8900638597034696075-account_id=28

Ο Άγιος Άβελ (St Abel) είναι ένας Ορθόδοξος Άγιος που γεννήθηκε στην Ιρλανδία και ήταν ιεραπόστολος Κληρικός που συνόδευε τον Άγιο Βονιφάτιο στις Αποστολές του προς την Ευρωπαϊκή ήπειρο και ιδιαιτέρως στην Γαλλία και στην Γερμανία. Στην Σύνοδο της Soissons της Γαλλίας ο Άγιος Άβελ ο Ιρλανδός επιλέχτηκε ως Αρχιεπίσκοπος Reims της Γαλλίας από τον Ορθόδοξο Πάπα της Ρώμης Άγιο Ζαχαρία.

Ο Άγιος Άβελ ο Ιρλανδός ως Επίσκοπος Reims έμεινε μόνο τα έτη 744-748 γιατί ο έκπτωτος Επίσκοπος Milo του σφετερίσθηκε την Επισκοπική θέση και τον έδιωξε. Έτσι, ο Άγιος Άβελ από ταπείνωση αποσύρθηκε σε ένα Μοναστήρι στο Lobbes του Βελγίου όπου τον έκαναν ηγούμενο της Μονής. Κοιμήθηκε εκεί το 751 με το «άρωμα της αγιότητας».

Ο Άγιος Άβελ είναι ένα από τους πιο αγαπημένους Αγίους της Ευρώπης και τιμάται ως προστάτης των τυφλών και των χωλών.

http://saintsofmyheart.wordpress.com

SAINTS OF MY HEART

6796-reims-locator-map.jpg

Reims, Γαλλία

stock-photo-58200770.jpg

Reims, Γαλλία

reims_vente_immeuble_99657991753281146.jpg

Reims, Γαλλία

data=RfCSdfNZ0LFPrHSm0ublXdzhdrDFhtmHhN1u-gM,QZbCxSYhs4mUMHLirXhILXVoC4H6Im7kBTIlPgSiKJOTOxTVvBeLQt2LPHylJrL7logUXxdPyn2-EMg8roB4XrnNbm9yXpgbMct-io7cRC91vzBt8rhrXbVw4eNgBOwR7Q6wUysIbmGfjL2EIClEdXd6YMs-Z2Qw_JiFNla-P-2aKGf4QThAVBRlZYPiOUozLXpz2NyPK1aOb.png

Lobbes, Βέλγιο

13628147_1167324876631481_736126426_n.jpg

Lobbes, Βέλγιο

13078539975_0bd59f526f.jpg

Lobbes, Βέλγιο

Saint Abel the Irish Bishop of Reims in France & Abbot of a Monastery in Lobbes, Belgium (+751) – The Odor of Sanctity

http://irelandofmyheart.wordpress.com

http://franceofmyheart.wordpress.com

IRELAND OF MY HEART

FRANCE OF MY HEART

NI_BG_Carrick.jpg

Ireland

7077656276861384079-account_id=28

Saint Abel from Ireland

The Irish Bishop of Reims in France

& Abbot in the Monastery of Lobbes in Belgium (+751)

The Odor of Sanctity

August 5

8900638597034696075-account_id=28

Saint Abel was born in Ireland, and was a noted churchman, accompanying St. Boniface on his missions to the European Continent. He was chosen as archbishop of Remis by Pope Saint Zachary, a nomination ratified by the Council of Soissons in 744. However, a usurper named Milo occupied the see and would not relinquish it.

Saint Abel retired to a monastery at Lobbes, and was installed as abbot. He died there in the “odor of sanctity.”

Saint Abel is one of the most well known saints in the world. He was commemorated as patron saint of the blind and lame.

http://saintsofmyheart.wordpress.com

SAINTS OF MY HEART

6796-reims-locator-map.jpg

Reims, France

stock-photo-58200770.jpg

Reims, France

reims_vente_immeuble_99657991753281146.jpg

Reims, France

data=RfCSdfNZ0LFPrHSm0ublXdzhdrDFhtmHhN1u-gM,QZbCxSYhs4mUMHLirXhILXVoC4H6Im7kBTIlPgSiKJOTOxTVvBeLQt2LPHylJrL7logUXxdPyn2-EMg8roB4XrnNbm9yXpgbMct-io7cRC91vzBt8rhrXbVw4eNgBOwR7Q6wUysIbmGfjL2EIClEdXd6YMs-Z2Qw_JiFNla-P-2aKGf4QThAVBRlZYPiOUozLXpz2NyPK1aOb.png

Lobbes, Belgium

13628147_1167324876631481_736126426_n.jpg

Lobbes, Belgium

13078539975_0bd59f526f.jpg

Lobbes, Belgium

Saint Abel de l’Irlande, évêque de Reims et abbé de Lobbes de Belgique (+751) – 5 août ╰⊰¸¸.•¨* French

http://irelandofmyheart.wordpress.com

http://franceofmyheart.wordpress.com

IRELAND OF MY HEART

FRANCE OF MY HEART

Irlande

7077656276861384079-account_id=28

Saint Abel de l’Irlande,

évêque de Reims et abbé de Lobbes de Belgique (+751)

5 août

8900638597034696075-account_id=28

Saint Abel, archevêque de Reims, abbé de Lobbes, décédé vers 751, était originaire de l’Irlande, et florissait au milieu du viiie siècle.

On ignore les circonstances qui le déterminèrent à quitter son pays natal et dans quelle province il passa ses premières années. Peut-être était-il un de ces évêques missionnaires qui venaient encore alors, quoique en moindre nombre, évangéliser les peuples du nord des Gaules et de la Germanie. Cette conjecture parâit assez vraisemblable lorsqu’on considère ses relations avec saint Boniface, apôtre de la Germanie, le lieu où il se retira et le genre de vie qu’il embrassa quand il dut quitter son siège de Reims.

Après la mort de saint Rigobert, il avait été choisi, au concile de Soissons, en 743 ou 744, pour lui succéder dans le gouvernement d’une église bouleversée par l’indiscipline de plusieurs membres du clergé et par les violences des leudes.

Saint Abel jouissait d’une si grande considération parmi ses collègues de l’épiscopat, que, dans ce même concile de Soissons, présidé par saint Boniface de Mayence, on lui conféra une juridiction extraordinaire sur une partie du nord de la Gaule, avec pouvoir de juger les causes entre les évêques, leur clergé et leurs diocésains; de rétablir la discipline dans les monastères d’hommes et de femmes; de faire restituer à ces établissements, ainsi qu’aux églises, les biens alienés, et d’empêcher les abbés d’aller en personne à le guerre[1]. En 745, il assista aussi à un concile qu’on nomme vulgairement le Troisième Concile germanique, mais qui a été le sixième synode présidé par saint Boniface.

Les usurpateurs des biens de l’église de Reims avaient opposé à Abel un certain Milon, qui s’empara du siège archiépiscopal et qui força le pasteur légitime à chercher un refuge dans l’abbaye de Lobbes. Abel y avait probablement demeuré antérieurement. Comme les saints évêques-abbés Ursmar et Ermin, il fut chargé, à la demande unanime des religieux, de la direction de ce monastère. Comme eux aussi il s’appliqua à évangéliser les peuples des contrées voisines.

Après avoir édifié ces religieux par l’éclat de ses vertus et procuré un très-grand bien aux âmes, il mourut paisiblement, le 5 août.

Au rapport des historiens, saint Abel était un homme doué de toutes les vertus, très-versé dans les saintes Écritures et dans d’autres sciences sacrées, un pasteur plein de sollicitude et d’activité, dont la sainteté est reconnue par une foule de témoignages. Son nom se trouve dans plusieurs anciens martyrologes.

http://saintsofmyheart.wordpress.com

SAINTS OF MY HEART

6796-reims-locator-map.jpg

Reims, France

stock-photo-58200770.jpg

Reims, France

reims_vente_immeuble_99657991753281146.jpg

Reims, France

data=RfCSdfNZ0LFPrHSm0ublXdzhdrDFhtmHhN1u-gM,QZbCxSYhs4mUMHLirXhILXVoC4H6Im7kBTIlPgSiKJOTOxTVvBeLQt2LPHylJrL7logUXxdPyn2-EMg8roB4XrnNbm9yXpgbMct-io7cRC91vzBt8rhrXbVw4eNgBOwR7Q6wUysIbmGfjL2EIClEdXd6YMs-Z2Qw_JiFNla-P-2aKGf4QThAVBRlZYPiOUozLXpz2NyPK1aOb.png

Lobbes, Belgique

13628147_1167324876631481_736126426_n.jpg

Lobbes, Belgique

13078539975_0bd59f526f.jpg

Lobbes, Belgique

Père Seraphim, un moine Orthodoxe français sur l’île de Porquerolles, France – Monastère orthodoxe de Sainte-Marie de l’Egypte ╰⊰¸¸.•¨* French

http://franceofmyheart.wordpress.com

FRANCE OF MY HEART

831e583a8a721e8b6492a598da5f3180-650x0.jpg

831e583a8a721e8b6492a598da5f3180-650x0.jpg

Le-pere-Seraphin-Un-moine-a-Porquerolles_format_1280x500.jpg

Père Seraphim, 

un moine Orthodoxe français sur  l’île de Porquerolles,  France 

Monastère orthodoxe de Sainte-Marie de l’Egypte

Sur l’île de Porquerolles, au cœur de la nature et dans un ancien fort français, vit un moine orthodoxe nommé séraphin.

À la question «Qu’est-ce qu’un moine?», Saint Théodore écrivait au IXe siècle, «Un moine, c’est quelqu’un qui est en paix aussi bien avec Dieu qu’avec lui-même et qui devient une source de paix pour son prochain».

Est-ce la recherche de cette paix, de cette intimité et de cet amour pour le divin qui a guidé les pas du père Séraphin sur l’île de Porquerolles à l’instar des moines orientales qui au début du Ve siècle s’étaient eux aussi installés sur les îles d’Hyères afin d’y mener une vie de recueillement loin du commun des mortels? On ne saurait le dire. Mais une chose est sûre, la beauté et le calme que dégage l’île de Porquerolles sont des facteurs importants qui attirent depuis des siècles des moines de tous ordres sur ses terres.

Du fort de la Repentance au monastère Sainte-Marie du Désert
En effet, c’est avec la permission d’Emmanuel Lopez alors directeur du Parc National de Port-Cros que ce moine orthodoxe s’est installé sur l’île de Porquerolles en 1995. Depuis, il se consacre à la réhabilitation du fort de la Repentance et en assure l’entretien toute l’année.

Âgé de 86 ans aujourd’hui, le père Séraphin espère trouver un disciple qui pourra perpétuer son œuvre et entretenir le fort de la Repentance aujourd’hui transformé en monastère Sainte-Marie du désert.

9ec9f684efce3f2ca87a2e550a421124

858dd03637728dad7eee7ca40dfdc085

551080435d86ba1f0ce67ec6_ile-de-porqurolles-sunset-1400

gite-provence-porquerolles-1.jpg

8534708443_0c61f334d6

carte-ile-porquerolles

chapelle-souterraine-du-fort-de-la-repentance-porquerolles

ef8b2ba15dab960106255548b8d98348

Fnormal-image20

Fort-de-la-Repentance-a-Porquerolles

ile-du-levant-depuis-le-sentier-cotier-1_5393933

images

P1000146

P1060305

Plan 000 Ermitage

porquerolles-3

Seraphin-2-003-plus-R-moins-J-Pictank

Ÿ

ᎣᎩᏙᏓ ᎦᎸᎳᏗ ᎮᎯ ╰⊰¸¸.•¨* Lord’s Prayer (Pater Noster) – Cherokee

http://nativeamericansmetorthodoxy.wordpress.com

NATIVE AMERICANS MET ORTHODOXY

Flag_of_the_Cherokee_Nation.svg.png

giatior80d2-3

ᎣᎩᏙᏓ ᎦᎸᎳᏗ ᎮᎯ

(Lord’s Prayer – Pater Noster)

ᎣᎩᏙᏓ ᎦᎸᎳᏗ ᎮᎯ
ᎦᎸᏉᏗᏳ ᎨᏎᏍᏗ ᏕᏣᏙᎥᎢ
ᏣᎬᏫᏳᎯ ᎨᏒ ᏫᎦᎾᏄᎪᎢ
ᎠᏂ ᎡᎶᎯ ᏫᏂᎦᎵᏍᏓ ᎭᏓᏅᏖᏍᎬᎢ
ᎾᏍᎩᏯ ᎦᎸᎳᏗ ᏥᏂᎦᎵᏍᏗᎭ
ᏂᏓᏙᏓᏈᏒ ᎣᎦᎵᏍᏓᏴᏗ ᏍᎩᎥᏏ ᎪᎯ ᎢᎦ
ᏗᎨᏍᎩᎥᏏᏉᏃ ᏕᏍᎩᏚᎬᎢ ᎾᏍᎩᏯ ᏥᏗᎦᏲᏥᏁᎰ ᏦᏥᏚᎩ
ᎠᎴ ᏞᏍᏗ ᎤᏓᎪᎵᏰᏗᏱ ᎨᏒ ᏫᏗᏍᎩᏯᏘᏅᏍᏔᏅᎩ
ᏍᎩᏳᏓᎴᏍᎨᏍᏗᏉᏍᎩᏂ ᎤᏲ ᎨᏒᎢ
ᏣᏤᎵᎦᏰᏃ ᏣᎬᏫᏳᎯ ᎨᏒᎢ
ᎠᎴ ᏣᎵᏂᎩᏗᏱ ᎨᏒᎢ
ᎠᎴ ᎡᏣᎸᏉᏗᏳ ᎨᏒ ᏂᎪᎯᎸᎢ
ᎡᎺᏅ

Το “Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησον με” για Κληρικούς και λαϊκούς – π. Στέφανος Αναγνωστόπουλος

http://athensofmyheart.wordpress.com

ATHENS OF MY HEART

a85f4c0c815ac8d136f0c4fc7c255c35.jpg

Το «Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησον με»

για κληρικούς και λαϊκούς

Πηγή:

https://paterstefanos.gr

https://paterstefanos.gr/2014/01/12/το-κυριε-ιησου-χριστε-ελεησον-με-για/

ΠΑΤΗΡ ΣΤΕΦΑΝΟΣ ΑΝΑΓΝΩΣΤΟΠΟΥΛΟΣ

Κάποτε, ο άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς είχε μία συζήτηση με έναν σεβάσμιο Γέροντα, ονόματι Ιώβ.

Ο Άγιος υπεστήριζε ότι όλοι: νέοι και γέροι, άντρες και γυναίκες, μοναχοί και λαϊκοί, μικροί και μεγάλοι, μπορούν να προσεύχωνται αδιαλείπτως, επικαλούμενοι μέσα από την καρδιά τους τον Ιησού και μάλιστα με την καρδιακή λεγομένη Νοερά προσευχή.

Ο μοναχός Ιώβ είχε επίμονα τις αντιρρήσεις του και επέμενε ότι αυτό είναι έργο μόνο των μοναχών και ασκητών της ‘ερήμου’.

Μετά την συνομιλία τους ανεχώρησε ο καθένας στο κελλάκι του. Και θέλησε ο Ιώβ να προσευχηθεί και μάλιστα νοερά. Και να, πως ο Θεός εδικαίωσε τον Άγιο Γρηγόριο τον Παλαμά. Στέλνει, λίαν φιλανθρώπως και με άπειρον αγάπη, ουρανόθεν Άγγελο, για να τον διδάξει, ως αμαθή και πείσμονα, εκείνα που δεν γνώριζε, εκείνα που δεν του απεκαλύφθησαν και εκείνα που δεν πίστεψε από το στόμα του αγίου Γρηγορίου του Παλαμά. Τι άραγε, να του είπε;

Όλος ανέσπερο φως ο θείος Άγγελος είπε στο μοναχό Ιώβ:

-Μην αμφιβάλλεις ουδόλως, ω πρεσβύτα Ιώβ, για όλα εκείνα που σου απεκάλυψε ο ιερός Γρηγόριος. Η καρδιακή προσευχή ανήκει σε όλους και από του νυν ούτω θα φρονείς και ούτω θα ομολογείς.

Ο άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς, που συστηματοποίησε την Νοερά προσευχή και άθληση και την πρόσφερε πλέον ως διδασκαλία πνευματικά μεστωμένη, υπεστήριζε ότι πρέπει πρώτα να μάθουν όλοι οι ιερείς να εργάζωνται αυτήν την νοερά εργασία, αρχίζοντας από την προφορική Ευχή, και ύστερα να την προσφέρουν στο ποίμνιό τους και ειδικώτερα στα παιδιά.

Μάλιστα, συνιστούσε ο Άγιος η διδασκαλία να αρχίζει από τα σχολεία. Για τις ημέρες μας όμως αυτό είναι όχι μόνο χίμαιρα, αλλά θα μπορούσε να πει κάποιος και εξωφρενικό.

Ποιος δάσκαλος σήμερα θα τολμούσε να μιλήσει στα παιδιά για την Νοερά προσευχή;

Κάποιος όμως νεαρός δάσκαλος το τόλμησε πριν από δέκα περίπου χρόνια, σε κάποιο Δημοτικό σχολείο του Κερατσινίου. Συνιστούσε στα παιδιά για ένα λεπτό να λένε όλα μαζί «Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησόν με».

Το έλεγαν και κατέβαινε σύννεφο θείας Χάριτος και όλα τα παιδιά ήσαν ήσυχα! Και παρέμεναν ήρεμα μέχρι το τέλος των μαθημάτων. Και αυτήν την ‘Παλαμική’ υπόδειξη την συνέχισε για αρκετά χρόνια, με τα ίδια πάντοτε αποτελέσματα.

Στο βιβλίο ‘Οι περιπέτειες ενός προσκυνητού’ βλέπουμε στο πρόσωπο του Προσκυνητού να αναζωπυρώνεται ο πόθος για την εφαρμογή του θεόπνευστου ρήματος του Αποστόλου Παύλου: «αδιαλείπτως προσεύχεσθε». Αυτό το αποστολικό παράγγελμα ήτο που του άναψε τον θεϊκό ζήλο και η λαχτάρα του γι’ αυτό, τον έκανε να ρωτά παντού και να παρακαλεί τον Θεό να του στείλει διδάσκαλο ικανό και απλανή.

Αναφέρεται στο βιβλίο ότι: «Την εσωτερική προσευχή μπορεί να την αποχτήσει και να την κάνει μέσο επικοινωνίας με τον Ιησού ο καθένας. Δεν κοστίζει τίποτα, παρά την προσπάθεια να βυθιστούμε στην σιωπή και στα βάθη της καρδίας μας, καθώς και στη φροντίδα για την όσο το δυνατόν συχνότερη επίκληση του γλυκυτάτου Ονόματος του Ιησού, που γεμίζει τον άνθρωπο με αγαλίαση».

Για να προχωρήσει όμως η νοερά αυτή εσωτερική εργασία, είναι απαραίτητη η παρουσία εμπείρου και απλανούς οδηγού, όπως στην συνέχεια αναφέρει και ο Προσκυνητής: «Ο Πνευματικός οδηγός μου με άφησε να φύγω, δίδοντάς μου την ευλογία του και λέγοντάς μου ότι κατά το διάστημα, που θα έκανα εξάσκηση για την προσευχή, θα έπρεπε συχνά να τον επισκέπτωμαι και να του λέγω με λεπτομέρεια κάθε απορία και δυσκολία, που θα συναντούσα, επειδή η εσωτερική προσευχή δεν μπορεί να προχωρήσει καλά και με επιτυχία, χωρίς την καθοδήγηση του πνευματικού διδασκάλου…

…Βέβαια εις την αρχή τα πράγματα επήγαν καλά, μα έπειτα η προσπάθεια μ’ εκούραζε πολύ. Αισθανόμουν οκνηρία και στενοχώρια. Μ’ εκυρίευε η νύστα και σύννεφα από σκέψεις όλων των ειδών με περικυκλώσανε.

Επήγα με θλίψη εις τον οδηγό μου να εξομολογηθώ την κατάστασή μου. Παιδί μου, μου είπε, ήρθε επάνω σου η επίθεση του κόσμου του σκότους, επειδή ο κόσμος εκείνος τίποτε άλλο δεν έχει χειρότερο από την ιδική μας εγκάρδια προσευχή. Ο κόσμος αυτός του σκότους προσπαθεί με κάθε τρόπο να σ’ εμποδίσει και να σε απομακρύνει από την προσευχή της καρδίας. (Γιατί; Γιατί σε φθονεί, σε ζηλεύει. Γιατί αν κερδίσεις, του πήρες τη θέση. Ποια θέση; Εκείνη, από την οποία εξέπεσε και την οποία έχασε τότε, υπερηφανευθείς και σκεφθείς ισοθεΐαν). Όμως μη φοβείσαι. Ο Θεός ουδέποτε επιτρέπει τον πειρασμό να είναι για τον άνθρωπο μεγαλύτερος από ό,τι χρειάζεται. Φαίνεται πως πρέπει η ταπείνωσή σου να δοκιμαστεί ακόμα, γιατί, παρά τον περίσσιο σου ζήλο (και την προθυμία) είναι ίσως πολύ νωρίςνα πλησιάσεις την υψηλότερη είσοδο της καρδιάς (να εισέλθει, δηλαδή, κάπως βαθύτερα στον χώρο της καρδιάς). Υπάρχει φόβος να πέσεις σε πνευματικό χάος».

Γι’ αυτό, λοιπόν, κι εμείς, πριν αρχίσουμε την Νοερά προσευχή, καλό θα είναι να επαναλαμβάνουμε το: «Κύριε, δίδαξον ημάς προσεύχεσθαι» την νοερά και μυστική αυτή προσευχή των αγίων Σου Πατέρων. Και ο Κύριος με κάποιον πιστό δούλο Του, αγαθό και απλανή οδηγό, θα μας διδάξει τον τρόπο, ώστε να μπορούμε κι εμείς να ανοίγουμε και να εκχέουμε την καρδιά μας μπροστά σ’ Εκείνον, τον Θεό και Σωτήρα μας Ιησού Χριστό.

Γιατί δεν υπάρχει τίποτε γλυκύτερο και ωραιότερο και ωφελιμότερο από την πνευματική επικοινωνία με τον Χριστό! Προκειμένου λοιπόν να γκρινιάζουμε ή να μουρμουρίζουμε ή να λέμε οτιδήποτε άλλο, άσκοπο ή αμαρτωλό, ας επαναλαμβάνουμε το «Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησον με» και μέσα στο ναό ακόμα. Σκύψιμο της κεφαλής και «Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησον με».

Γλυκάθηκε ο νους; Ε, δεν ξεκολλά από την Ευχή.
«Ηυφράνθη η καρδία»; Σκλαβώθηκε για πάντα από την θεία αγάπη, από τον θείο έρωτα. Άραγε, δεν το έχετε νοιώσει ποτέ αυτό;…
Εκείνο, λοιπόν, που ενδιαφέρει όλους εμάς, που ζούμε μέσα στον κόσμο, τον φοβερά αμαρτωλό και ξεδιάντροπο, είναι να λέμε την Ευχούλα «Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησον με», κατ’ αρχάς και για αρκετό καιρό προφορικά, φωναχτά ή ψιθυριστά με το κομποσχοίνι, και ύστερα από μέσα μας, παντού και πάντοτε. Όσο περισσότερο θα λέγεται η Ευχή, με υπομονή και με θέρμη ψυχής, τόσο γρηγορώτερα θα γίνει κτήμα μας ένας νέος τρόπος ζωής. Τότε, εφ’ όσον θα έχουν προηγηθεί αρκετές προσπάθειες και πολλοί πειρασμοί, θα αισθανώμεθα και θα βιώνουμε την προσευχή μέσα μας. Θα πυρπολούμεθα από την Ευχή «Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησον με», θα γεμίζουμε, θα πληρούμεθα από την χάρι της Ευχής, της Νοεράς προσευχής, και θα καθιστάμεθα ολόκληροι μια προσευχή!…

Και τότε η θεία Χάρις θα λάμπει στο πρόσωπό μας. Μέσα στους πειρασμούς θα έχουμε ειρήνη στην καρδιά. Μέσα στους διωγμούς και στα μαρτύρια, θα έχουμε την χάρι της υπομονής και της ησυχίας από την καλή μαρτυρία της συνειδήσεώς μας. Θα μας θλίβει ο ένας, θα μας κατατρέχει ο άλλος, αλλά μέσα μας θα βασιλεύει μια παράδοξη και ανείπωτη γλυκύτητα.

Αποσπάσμα από το βιβλίο “Η Ευχή μέσα στον κόσμο” του π. Στεφάνου Αναγνωστοπούλου

Sant Carranog o Iwerddon, Cymru yn Chernyw (+6ed ganrif) ╰⊰¸¸.•¨* Welsh

http://irelandofmyheart.wordpress.com

http://greatbritainofmyheart.wordpress.com

http://irelandandbritishisles.wordpress.com

http://saintsofmyheart.wordpress.com

IRELAND OF MY HEART

GREAT BRITAIN OF MY HEART

IRELAND AND BRITISH ISLES

SAINTS OF MY HEART

pant_4b

Llangrannog, Cymru

Edited-04.Llangrannog-Beach-CRMW22-1680x1050

Sant Carranog

Carannog13may9-1.jpg

Statue_of_St_Carannog,_Llangrannog,_Wales.jpg

display_image-1

St Carranog & St Curig

Oct03Mosaic1.jpg

Sant Carranog a’r ddraig yng Nghernyw

uk-wales-ceredigion-llangrannog-harbour-st-caranog-mosaic-in-seafront-g8bh8t.jpg

Sant Carranog

o Iwerddon, Cymru yn Chernyw

(+6ed ganrif)

Fai 16

Sant o ddiwedd y 5ed i ddechrau’r 6ed ganrif oedd Carranog (ganwyd c. 470; Gwyddeleg: Cairnech; Llydaweg: Karanteg; Lladin: Carantocus; Saesneg: Carantoc; Cernyweg: Crantoc). Yn ôl y llawysgrif Progenies Keredic Regis de Keredigan, a sgwennwyd ar ddechrau’r 13eg ganrif, roedd yn fab i’r Brenin Ceredig, ond yn ôl Peniarth 12 ac 16 (a Iolo tud. 110 a 125) roedd yn fab i Corun ac felly’n ŵyr i Ceredig. Ceir felly peth dryswch yn ei gylch.

Dywed y Progenies i Garannod wrthod etifeddu gorsedd Deheubarth Cymjru ar ôl ei dad, gan fynd yn feudwy. Trigodd mewn ogof syml ychydig yn uwch na phentref Llangrannog heddiw. Ymwelid ag ef yn aml gan golomen, a chredodd Carranog mai negesydd Duw ydoedd. Un diwrnod, tra roedd Carranog yn naddu ffon gyda chyllell, ymwelodd y golomen gan ddwyn rhai o’r naddion pren yn ei big a hedfan i ffwrdd. Credodd Carranog mai Duw oedd yn anfon nesges iddo, ac felly dilynodd y golomen, ac islaw’r ogof, gollyngwyd y naddion. Denghonglwyd hyn gan Garannog fel neges gan Dduw, a oedd yn nodi’r fan lle y dylai godi eglwys, a dyna a wnaeth: codwyd eglwys yno o blethwaith a chlai yn y fan lle mae’r eglwys presennol.

Ychydig wedyn, aeth Carannog ar daith, gan ymweld â Llydaw, Gwlad yr Haf, Cernyw ac Iwerddon. Ceir pentref yn Carhampton, Gwlad yr Haf a Crantock yng Nghernyw, sy’n dwyn ei enw. Credir iddo farw yn Iwerddon ar yr 16eg o Fai.

ffynhonnell: Wikipedia

village.jpg

Llangrannog, Cymru

data=RfCSdfNZ0LFPrHSm0ublXdzhdrDFhtmHhN1u-gM,TrsbKBFHdj-Yf1H7V2UKvXj4LceVEEwNWTDOo00KS37S_prKmH-D02fracUIBJxvQocV1wqij9j3VbpxuiziLcwLG-iQ443M_po.png

_68612514_stcaranog549.jpg

Sant Carranog

La_Vallée_des_Saints_-_statues_Carnoët_07

_67805362_caranog.jpg

201_0.jpg

15438838747_53a8274448_b.jpg

image-4.jpg

7973350017615669309-account_id=23

the-new-mosaic-at-llangrannog-seafront-dmade-by-the-pupils-of-pontgarreg-d3n1k5.jpg

llangrannog_header.jpg

Llangrannog, Cymru

11_0.jpg

tandis_2b.jpg

llangrannog-beach-cardigan-bay.jpg

Llangrannog-from-south-cliffs.jpg

Sanktulo Carranog de Irlando, Kimrio & Cornualles (+6-a jarcento) ╰⊰¸¸.•¨* Esperanto

http://saintsofmyheart.wordpress.com

SAINTS OF MY HEART

Llangrannog-from-south-cliffs

Edited-04.Llangrannog-Beach-CRMW22-1680x1050

Sanktulo Carranog 

de Irlando, Kimrio & Cornualles

(+6-a jarcento)

Sanktulo Carantoc estis kelta sanktulo de la frua 6-a jarcento.

Li naskiĝis en la antaŭ kimra regno Ceredigion, kaj estis filo de reĝo de tiu lando (aŭ Ceredig aŭ ties filo Corun). Tamen li mem ne deziris heredi la tronon, kaj fuĝis al la marborda vilaĝo Llangrannog. Kolombo forportis la rabotaĵojn produktatajn kiam li estigis fajron, kaj Carantoc fondis preĝejon en la loko kie la birdo formetis ilin. Li translokiĝis al Kornvalo antaŭ ol prediki en Irlando. Post kiam li revenis en Kimrion li migris al Somerset, kie, ĉe Dunster, li havis disputon kun Reĝo Arturo kaj Cador, Duko de Kornvalo. Poste, ĉe Carhampton (Somerset), li aŭ malsovaĝigis drakon aŭ mortigis serpenton kiu terurigis la loĝantaron de Carhampton. Pro tio Reĝo Arturo donis al Carantoc la rajton fondi monaĥejon tie.

Li mortis aŭ en Inis Baithen aŭ en Dulane. Lia fest-tago estas la 16-an de majo.

Fonto:

Wikipedia

Πολλαπλασιασμός κερασμάτων! – Ένα θαύμα του Αγίου Παϊσίου του Αγιορείτου πριν κοιμηθεί (+1994)

http://australiasaintpaisiosofmyheart.wordpress.com

AUSTRALIA & ST PAISIOS OF MY HEART

OCIOS-PAICIOS1.jpg

Πολλαπλασιασμός κερασμάτων!

Όσιος Παΐσιος ο Αγιορείτης

Κάποιος επισκέπτης του Αγίου Παϊσίου του Αγιορείτου (+1994) πίστευε ότι στην εποχή μας δε γίνονται θαύματα. Ο Γέροντας διέγνωσε τη δυσπιστία του και του είπε:

-Πάρε αυτό το κουτί και κέρασε τους επισκέπτες. (Οι επισκέπτες ήσαν περίπου 12 και το κουτί είχε τρία γλυκά)

-Μα, Γέροντα…

-Κάνε όπως σου λέω και πάρε και εσύ κέρασμα.

(Πράγματι αφού τους κέρασε όλους πήρε και ο ίδιος. Στο τέλος διαπίστωσε ότι στο κουτί υπήρχαν ακόμη τρία γλυκά).

-Τίποτα δεν είναι αδύνατο για το Θεό.

Σαν-σήμερα-το-1994-«εκοιμήθη»-ο-Άγιος-Παΐσιος-ο-Αγιορείτης-540x330.jpg

Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης (+1994)

12 Ιουλίου