馬利亞, 耶穌的母親 – 神的母親 Mother of God (Theotokos) – 作者 St Silouan the Athonite (+1938)

http://saintsofmyheart.wordpress.com

http://taiwanandhongkongofmyheart.wordpress.com

TAIWAN  & HONG KONG OF MY HEART

SAINTS OF MY HEART

160529153.jpg

tumblr_ltmvonx1et1qkm0g3o7_1280.jpg

馬利亞, 耶穌的母親

神的母親 Mother of God (Theotokos)

作者:St. Silouan the Athonite

 

http://theological.asia

http://theological.asia/2009/05/07/上帝之母/

台灣基督東正教會 Orthodox Taiwan

「神的母親」的聖像有兩種。最常見的,也是在東西方皆可見的—聖母抱著聖嬰像。這是ㄧ幅具有豐富內涵的圖像,不只是「神的母親」的肖像,而是描繪出「道成肉身」真理的圖像,如實表現出童貞女的母親身分。如果專心注視聖像,我們會發現,「神的母親」 抱著「聖嬰」,卻從不注視「聖嬰」,不是注視著你,更不是看著遠方;那明睜睜的雙眼深深地透視了她的內心。她並不凝視某物,而是在默觀 (contemplation)之中。她羞怯的雙手顯出慈愛柔和,用手支撐保護著「聖嬰」,卻沒有緊緊擁抱祂。如同守護著某個聖物,她將聖嬰帶來作為獻禮。祂(而非祂的母親)是所有人性之愛、敏銳柔和的代言者。保有「神的母親」身分的她,並不把孩子看成嬰孩時期的耶穌,而是「道成肉身」的「神之子」所成為的「童貞女之子」:祂是真正的人,也是真正的神,對祂的母親與祂的受造物表達了所有人性與神性的慈愛。如是,為第一種圖像。

另 一種圖像,比較少見,是聖母獨自一人,沒有顯著的耶穌形象在內。我只描述這類聖母聖像的其中一種。十七世紀的俄羅斯聖像,是以一個沒有帶頭巾的俄羅斯農家女當成代表,中分的髮型,直直垂掛在很方形的臉上。前方任何景物都沒有進入她的視線,那雙大大的眼睛,像是望入深邃與無限之中。若是再細看,她的雙手,被放在人體解剖學所不允許的位置。在那兒,不為呈現現實的景象,而是為了不間斷地表達臉部、手部、眼部都無法呈現的更重要的東西。一雙極度痛苦的手。還有,在聖像角落,幾乎看不見,低彩度黃色背景,小山丘和空的十字架。這是母親對於唯一受孕而生(begotten)的兒子受難死亡的默觀(contemplation)。

在祈禱中轉向「神的母親」的時候,應該更常謹記在心,任何呈現給「神的母親」的祈禱,都代表著:「母親,我殺了你的兒子。如果你原諒我,我就得到寬恕。如果你保留你的寬恕,沒有任何事物可以救我脫離懲罰。」使人驚奇的是,在所有福音的啟示中,「神的母親」都能使我們瞭解,並且大膽走向她,受持這個殊勝的祈禱,除了這個意義之外,我們就不能再說些什麼了。

對我們而言,她是「神的母親」,讓神來到人世間的唯一一位。因著這個涵義,我們堅持用「神的母親」的神學術語來稱呼。藉由她,神成為人,誕生於人世。然而,對我們而言,她不只是「道成肉身」的媒介,她親身順服神、愛著神、樂意承行神的旨意、有著謙遜的意念(正如我之前向你們談到的),以致於神可以藉由她而生。

十四世紀,有一位偉大的聖徒神學家,在著作裡,關於「神的母親」的段落中說到:「如果童貞女沒有說:『神的侍女在此』,『道成肉身』將無法成真,就像是如果沒有父的旨意,『道成肉身』將無法成真。」這是她與神的合作無間。說到「道成肉身」和受祝福的童貞女的態度—一位英國作家Charles Williams,在他最新的小說萬聖夜(All Hallows Eve)之中,用一種卓越的方式詮釋。他說,「道成肉身」之所以獨特,是由於「以色列的童貞女可以用全部的身、全部的心、全部的意、全部的存在,道出聖名那一天,如此,在她內心,聖言(word)轉變成肉軀。」我想這是非常好的神學詮釋,指出她在「道成肉身」之中的地位。

我們愛她,或許在她身上,以一種獨特的方法,可以看見由Paul所說神的聖言:「軟弱之中顯現了我的力量。」一位柔弱的以色列童貞女,藉著神的力量,戰勝了她內心的罪,戰勝了地獄和一切。這就是為什麼,遭受迫害的時候,神的力量只在軟弱中顯現,受祝福的以色列童貞女,眼裡閃爍著強大力量,奇蹟似的站出來。如果她可以戰勝塵世和地獄,在她內心,就有一個力量之塔,還有一位代為求情救助者,我們可以認出,她的旨意與神完全一致,藉著一種只歸於她和神的祈禱,完美的與祂和諧共存,我們不說「為我們祈禱」,而說「拯救我們」。

編按:在公元431年的以弗所大公會議中,確立了聖母為「神的母親」(Theotokos),以此捍衛基督兩個本性、同一位格的救恩真理。因此,東正教「尊敬」(venerate)聖母馬利亞為最偉大的「聖徒」,她比天使更愛神。藉著聖母,基督道成肉身,人類因此能夠與神合一。但從兩千年前的初代教會直到如今,東正教會從不「敬拜」(wodship)聖母,也從未將聖母視為「神」。

A-Cure-for-Depression-09-26-13-620x350.jpg

St Silouan the Athonite & Virgin Mary the Mother of God

Silouane.jpg

關於 St. Silouan

1938年,Staretz Silouan神父過世於阿陀斯聖山(Mountain Athos)*。單純的他,是俄羅斯的農人,二十幾歲便來到聖山,往後的五十多年,也一直定居於此。簡樸的他,在讀了一本關於聖山的小冊子之後,就決定前往聖山。冊子上說,聖母曾經允諾,若有人願意在這些修道院中服侍主,她就要守護他、為他祈禱。所以他離開村莊,心想:「如 果這樣做會得到聖母的守護,我就去聖山,至於我的得救,就是聖母的工作了。」他長期負責修道院的一些工廠,表現很卓越。工廠的運作仰賴年輕的俄羅斯農人, 這些農人為了帶回一些積蓄,他們留下來工作一到兩年,一點一滴賺取微薄的薪水,期待有一天,可以蓋一間簡單的小屋、開始新的農作、結婚,實現成家的願望。

有一次,負責其他工廠的修士們問他:「Silouan神父,為何你不曾監督那些工人,他們卻如此賣力的工作。然而,我們花了許多時間來看管他們,他們卻以個種欺瞞的手段,加以偷懶懈怠呢?」Silouan神父回答說:「我不知道啊,關於這件事,我只能告訴你我的作法。清晨之時,我一定先為他們祈禱過才會過來,為了他們,我帶著滿心的慈悲和愛前來,當我進入工廠,我的靈魂閃著愛的淚光。然後,我交代一天的工作內容,只要他們一工作,我就進入小房間,一個一個為他們祈禱。靜定在上帝面前,我說:『喔!上主, 請惦記著Nicholas,他那麼年輕,只有二十出頭,離鄉背井又告別比他更年幼的妻子和頭生子。你能想像這種悲情嗎,因為在家鄉的工作無法使一家大小得 到溫飽,所以必須離開妻兒。當他不在的時候,請保護他的妻兒,庇護他們免於災禍與不幸。給他勇氣,奮力度過今年,帶著錢,重返再次相聚時的甜蜜,也帶著足夠的勇氣,去面對種種艱難的處境。』」

而且Silouan神父還說:「一開始,我帶著慈悲的淚水,為Nicolas、他的幼妻和幼子祈禱,此時,神聖的氣氛圍開始在我身上增長,有時候,這氣氛增長得如此強大,我失掉了我所觀想的Nicolas、他的幼妻、他的幼子、他的所需、他的家鄉,我所感知到的,只有上帝,我沉浸在神聖氛圍的示現中,越來越深,直到忽然間,在這個示現的中心,我遇見包圍著Nicolas、他的幼妻和幼子的聖愛,和上帝的愛相容在一起,於是,我重新開始為他們祈禱,又一次,我浸入深處,在那裡,與聖愛相遇。如此,」他說:「我的白晝,都用來為他們祈禱,一個接著一個,直到白晝將近,我對他們說一些話,一起祈禱,然後,回到他們的棲身之處,我也回去完成修道院的文書工作。」

由此可見,默觀祈禱、慈悲心和行動中的祈禱(active prayer)是怎樣的一種掙扎和艱難的嘗試,因為,祈禱不只是在口中念著「惦記著,喔!上主,這一位、那一位,還有他。」祈禱是每一分每一秒,都與慈悲和愛合而為一。

*有一本描寫他生平的著作已經完成: Archimandrite Sofrony, The Undistorded Image, trans. By Rosemary Edmunds, The Faith Press 1958.

Advertisements

The Lives of the Saints -St Luke the Evangelist Orthodox Church in Pallos Hills, Illinois, USA

http://saintsofmyheart.wordpress.com

http://synaxarion-hagiology.blogspot.com

http://usaofmyheart.wordpress.com

USA OF MY HEART

SYNAXARION-HAGIOLOGY

SAINTS OF MY HEART

gullfoss-waterf.jpg

The Lives of the Saints

by

St Luke the Evangelist Orthodox Church

in Pallos Hills, Illinois, USA

 

Saints by Day

January
February
March
April
May
June
July
August
September
October
November
December

Saints A – Z

Saints A thru E
Saints F thru J
Saints K thru O
Saints P thru T
Saints U thru Z

American Saints

Saints of America

Link: π. Στέφανος Αναγνωστόπουλος

Champagne in the morning - Photography by Jamie Richey on.fb.me-1FNReLG #waterfall #tasmania #australia.jpg

https://paterstefanos.gr

π. Στέφανος Αναγνωστόπουλος

π. Moses Berry, ΗΠΑ: Η δύναμη της Προσευχής – Ορθόδοξη Ιεραποστολή στους Αφροαμερικανούς & στον αδογματικό Προτεσταντισμό της Αμερικής

http://usaofmyheart.wordpress.com

USA OF MY HEART

ba35e1d81167fd0e028df3047a9bd3a7.jpg

MSU-PORT-13.jpg

π. Moses Berry, ΗΠΑ

╰⊰¸¸.•¨*


Η δύναμη της Προσευχής

Ορθόδοξη Ιεραποστολή στους Αφροαμερικανούς

και στον αδογματικό Προτεσταντισμό της Αμερικής

του

Σπύρου Λαζάρου, όπως του τα αφηγήθηκαν

ο π. Μωυσής και η Μαγδαληνή Μπέρυ

http://americaofmyheart.wordpress.com

AMERICA OF MY HEART

Ο Γουάλλας Μπέρυ είναι απόγονος μαύρων σκλάβων της Αμερικής. Η Μαγδαληνή Μπέρυ είναι απόγονος καταδιωγμένων Εβραίων από τις στέπες της Ρωσίας — η πλειονότητα της οικογένειάς της χάθηκε στο Ολοκαύτωμα. Μαζί, ενωμένοι στο μυστήριο της αγάπης που καθιστά τους δύο εις σάρκα μίαν, ο π. Μωυσής Μπέρυ (Fr. Moses Berry) και η πρεσβυτέρα Μαγδαληνή μαρτυρούν τη δύναμη μιας και μόνο προσευχής, ειπωμένης μέσα στην αγωνία ενός μαρτυρίου που συνέβη εδώ και ενάμιση αιώνα.

Ο π. Μωυσής  γεννήθηκε και μεγάλωσε στο σπίτι που έχτισε ο προπάππος του το 1873, όπως επίσης και τα παιδιά του. Ο πατέρας του, ο παππούς και ο προπάππος του ήταν όλοι πάστορες. Ανατράφηκε μέσα στην ευλάβεια. Ο άλλος προπάππος του, ο Μάρκος, ήταν ιδιοκτησία της οικογένειας Τρίπλετ στο Sand Mountain τού Missouri. Κι εκείνος επίσης ήταν πάστορας. Εκείνη την εποχή ήταν παράνομο οι σκλάβοι να λατρεύουν ανοιχτά το Θεό ή να ακούν να τους διαβάζεται η Βίβλος από κάποιον άλλον μαύρο. Οι σκλάβοι ανέπτυξαν πολλούς δημιουργικούς τρόπους για να υμνούν τον Κύριο. Ένας από αυτούς ήταν ο έξης: συγκεντρώνονταν γύρω από μία μπανιέρα γεμάτη με νερό και όλοι μαζί, βύθιζαν το κεφάλι τους στο νερό για να μην ακούγονται και εξυμνούσαν τον Θεό. Ο Μάρκος πιάστηκε επ’ αυτοφώρω από τον αφέντη του να κηρύττει το Λόγο στους σκλάβους. Τον κρέμασαν από τα χέρια και ο αφέντης του τον χτύπησε, ώσπου φάνηκαν τα οστά του. Κάθε φορά που ο αφέντης του τον χτυπούσε με το μαστίγιο, ο Μάρκος αναφωνούσε «Κύριε Ιησού Χριστέ, Υιέ του Θεού, ελέησόν με τον αμαρτωλό». Φώναξε τόσο που ο αφέντης του μεταμελήθηκε, κρέμασε το κεφάλι και του παραχώρησε γη – 750 στρέμματα – και την ελευθερία του. Αυτή είναι η γη στην οποία μεγάλωσε ο π. Μωϋσής Μπέρυ.

Λέει ο ίδιος: «Η γη και οι άνθρωποι των Ozarks είναι στο αίμα μου. Δεν υπήρξα όμως πάντοτε άξιος αυτής της κληρονομιάς. Έκλεισα τα 21 μου χρόνια στις κρατικές φυλακές του Missouri, σε ένα κελί 4,5 x 6,5 πόδια, χωρίς παράθυρο, με μόνο μία μικρή χαραμάδα κάτω από την πόρτα για να γλιστράει μέσα το φαγητό. Οι φύλακες συνήθιζαν να βγάζουν τους φυλακισμένους από το κελί τους, να τους πηγαίνουν στο διάδρομο έξω από το χώρο της απομόνωσης όπου βρισκόμουν εγώ, και να τους χτυπούν. Μία νύχτα — την νύχτα πριν την αφύπνισή μου — τους είδα να βγάζουν κάποιον από το κελί του. Τον χτύπησαν με ένα ραδιόφωνο που είχαν τυλίξει σε μία πετσέτα, για να μην αφήνει σημάδια. Κάθε φορά που ο άνθρωπος λιποθυμούσε, οι φρουροί ουρούσαν στο πρόσωπό του για να τον συνεφέρουν. Εγώ ήμουν μόνο ένα μικρό αγόρι, και φοβόμουν πολύ. Κοίταζα κάτω από τη σχισμή και τα είδα όλα. Έτσι υποχώρησα στο πίσω μέρος του κελιού μου και άρχισα να προσεύχομαι.

Προσευχήθηκα, επειδή ήξερα ότι στο σπίτι του πατέρα μου, ακόμα και η υπηρεσία είχε καλύτερη μεταχείριση από αυτή. Το ήξερα, επειδή μεγάλωσα μέσα στην Εκκλησία, και ανατράφηκα από αληθινούς Χριστιανούς. Μεγάλωσα σε μία εποχή την οποία, πιστεύω, η Αφρικανο-αμερικανική Εκκλησία ήταν ισότιμη — και το λέω αυτό χωρίς καθόλου να απολογούμαι — με την Ορθόδοξη Εκκλησία στην σωτηριολογική της ποιότητα. Αυτή η Εκκλησία γεννήθηκε μέσα από τους αγώνες, σε μία εποχή που ήταν παράνομη ακόμα και η προσευχή. Κι έτσι ήξερα μέσα μου ότι το μόνο πράγμα που θα ήταν δυνατό να με βοηθήσει ήταν η προσευχή στον Παντοδύναμο Θεό.

Εκείνη τη νύχτα, μού φάνηκε ότι κάτι από το αιώνιο είχε αγγίξει τη ζωή μου. Το επόμενο πρωί, οι φύλακες ήρθαν στο κελί μου. Μού είπαν «Ντύσου», κι εγώ σκέφτηκα «Θα με βγάλουν έξω και θα με χτυπήσουν». Θυμήθηκα όμως και την προσευχή που είπα. Δεν πιστεύω ότι είχα ως τότε πει μία ειλικρινέστερη προσευχή, ούτε έχω πει άλλη πιο ειλικρινή από τότε. Και τόλμησα να σκεφτώ: «Ίσως να με βγάλουν έξω και να με αφήσουν να φύγω. Θεώρησα όμως ότι αυτό ήταν αδύνατο — είχα ήδη καταδικαστεί. Είχα όμως εμπειρία της δύναμης του Θεού, και ήξερα ότι οι τρόποι Του δεν είναι ίδιοι με τους δικούς μας. Ο Θεός μπορεί όχι μόνο να συγχωρεί τις αμαρτίες αλλά, σύμφωνα με τη Γραφή, και να τις λησμονεί. Και ο Παντοδύναμος Θεός με έσωσε.

Όταν ντύθηκα, έφυγα από το κελί. Ήξερα μέσα μου ότι θα με σκότωναν. Κατέβηκα κάτω και μου παρέδωσαν τα ρούχα που ήταν δικά μου πριν να φυλακιστώ και σκέφτηκα: «Ξέρω τι θα κάνουν. Μόλις βγω από το κτίριο, θα με πυροβολήσουν. Δραπέτευα — αυτό θα πουν». Όλα αυτά τα πράγματα περνούσαν από το μυαλό μου. Όλα αυτά εκτός από το «Ο Θεός με έσωσε». Γιατί αυτό θα ήταν υπερβολικό — να πιστέψω ότι ο Θεός θα πραγματοποιούσε ένα θαύμα στη ζωή μου. Οδηγήθηκα κάτω στην έξοδο του κτιρίου της φυλακής στο Τζέφερσον Σίτυ του Μιζούρι και βγήκα έξω. Πήρα ένα ταξί και πήγα κατευθείαν στο γραφείο του δικηγόρου μου. Δεν μπορούσα να πιστέψω τι είχε συμβεί. Κι έτσι ρώτησα εκείνον. Εκείνος είπε ότι η υπόθεση εναντίον μου είχε χτιστεί με βάση παράνομη έρευνα σε κατοικία. Μου είπε ότι την προηγούμενη νύχτα, γύρω στις 9:00 – την ώρα που προσευχόμουν – ένας από τους αστυνομικούς που με συνέλαβαν, συνειδητοποίησε ότι δεν ήταν σωστό που παρέβη τον κώδικα τιμής του εντίμου αστυνομικού, όταν με συνέλαβε. Βλέπετε, η αστυνομία είχε βάλει φωτιά στο σπίτι μας και εισήλθε σε αυτό μαζί με την Πυροσβεστική για να βρει αποδεικτικά στοιχεία. Κι έτσι πήρα αναστολή. Και καθώς έφευγα από το γραφείο του δικηγόρου μου, τα λόγια εκείνης της προσευχής μου ηχούσαν στα αυτιά μου, Και ήταν σα να ακούω τη φωνή του Θεού: «Εάν σε βοηθήσω, θα Με υπηρετείς».

Και συνεχίζει: «θυμάμαι, όταν ήμουν μικρός και ζούσα στη φάρμα των γονιών μου, που ρώτησα τη μητέρα μου γιατί ο Θεός είχε δημιουργήσει τόσο πολλές φυλές. Και η μητέρα μού είπε, «Γιε μου, ξέρεις, είμαστε όλοι άνθη στον κήπο του Θεού». Αυτή η απάντηση είναι πανέμορφη στα αυτιά ενός παιδιού. Αλλά δεν είναι διόλου επαρκής για έναν ενήλικα. Και εγώ ξόδεψα το πρώτο μισό της ζωής μου προσπαθώντας να ανακαλύψω πού βρίσκονταν αυτά τα άνθη μέσα στον κήπο του Θεού, τα οποία έμοιαζαν με εμένα. Δεν μπορούσα να τα βρω.

Δοκίμασα τα πάντα — Νέα Εποχή, Παλαιά Εποχή και όλα τα ενδιάμεσα. Στο τέλος κατέληξα στην χωρίς δόγμα Χριστιανοσύνη. Ώσπου μία ημέρα επισκεφτήκαμε με τη σύζυγό μου έναν παλιό φίλο στο Ρίτσμοντ της Βιρτζίνια. Όταν φτάσαμε, ο φίλος μου είπε, «Πρέπει να έρθετε μαζί μου σε μία Εκκλησία που έχω ανακαλύψει». Ο Τζον ήταν ένας λευκός που είχε πνεύμα οικουμενικό. Ήταν χαρωπός — αντίθετα με εμένα. Ενώ εγώ ήμουν ένας ομολογημένος Χριστιανός, δεν ήμουν χαρούμενος. Ήμουν πικραμένος. Επειδή δεν ήξερα πού να βρω την Εκκλησία που έψαχνα.

Θυμάμαι την επίσκεψή μου στην Εκκλησία εκείνη σα να ήταν σήμερα. Ήταν γύρω στις 6:00 το απόγευμα, χειμώνας, και ήδη είχε πέσει το σκοτάδι. Ανεβήκαμε από τις σκάλες στο πίσω μέρος της Εκκλησίας. Ήταν μία κατ’ οίκον Εκκλησία – οι λειτουργίες γίνονταν σε ένα νοικιασμένο σπίτι. Θυμάμαι ότι είπα στη γυναίκα μου, κι αυτή ντράπηκε για εμένα, «Αυτή δεν είναι πραγματική Εκκλησία». Μου είπε να σωπάσω και μπήκαμε μέσα. Τρεις κυρίες αποτελούσαν τη χορωδία. Συχνά σκεφτόμουν ότι πρέπει να ήταν η σύζυγος τού ιερέα κατά πασά πιθανότητα, η φίλη της και η κόρη της — επειδή έκτοτε είχα κι εγώ τέτοιες χορωδίες. Και σκέφτηκα, «Αυτή δεν είναι καν μία αληθινή χορωδία». Αλλά δεν είχα ξανακούσει ποτέ ό,τι άκουσα σε αυτήν. Έξω στην πινακίδα έλεγε «Ρωσική Ορθόδοξη». Όταν πρωτάκουσα τις κυρίες να ψάλλουν σκέφτηκα, «΄Ισως να είναι ρωσικά. Μιλάνε στα ρωσικά». Όμως μετά αντιλήφθηκα ότι μπορούσα να καταλάβω μερικές από τις λέξεις. Ακόμα κι έτσι όμως, μου φαινόταν σαν μία ξένη γλώσσα. Η γλώσσα δεν ήταν η γλώσσα της Αμερικής. Έψαλλαν για τη Μητέρα του Θεού: «Χαίρε δι’ ης η χαρά εκλάμψει. Χαίρε, του πεσόντος Αδάμ η ανάκλησις. Χαίρε, των δακρύων της Εύας η λύτρωσις. Χαίρε Νύμφη Ανύμφευτε». Κι εγώ καθηλώθηκα, επειδή ποτέ πριν δεν είχα ακούσει τέτοια λόγια.

Κι έτσι άρχισε να μου αρέσει αυτή η λειτουργία. Ώσπου να βγει ο ιερέας, κραδαίνοντας το θυμιατό. Στην Εκκλησία των Μαύρων, το λιβάνι δεν επιτρέπεται. Είναι συμβολικό να καλύπτεται κάτι με τη δημιουργία μιας ωραίας μυρωδιάς. Έπειτα όμως η χορωδία έψαλλε: «η προσευχή μου ως θυμίαμα ενώπιόν Σου, έπαρσις των χειρών μου θυσία εσπερινή». Και αυτές τις λέξεις τις γνώριζα. Ήξερα ότι ήταν από τους Ψαλμούς. Κι έτσι σκέφτηκα, «Ίσως αυτό το λιβάνισμα είναι εντάξει».

Κοίταξα το εικονοστάσι και, από εκεί που έβγαινε ο ιερέας από την Ωραία Πύλη, υπήρχε μία εικόνα του Ιησού. Κρατούσε στο στήθος Του το βιβλίο. Και σκέφτηκα, «Αυτό είναι καλό». Και δίπλα στον Ιησού υπήρχε μία εικόνα — μισού αναστήματος — του Αγίου Μωϋσέως του Αιθίοπα. Δεν είχα ξαναδεί τέτοιο πράγμα. Ήταν μαύρος. Μου έμοιαζε. Όχι μόνο μου ταίριαξε, αλλά δεν ήταν ούτε καν «μία ρετουσαρισμένη εκδοχή του Τεντ Τέρνερ», όπως λέω. «Ήταν πραγματικά μία μαύρη εικόνα, και μου έμοιαζε. Είχε μαλλιά σαν τα δικά μου. Είχε ρουθούνια σαν τα δικά μου. Είχε χείλη το ίδιο μέγεθος με τα δικά μου. Και σκέφτηκα «Κύριε ελέησον». Κοίταξα στην άλλη πλευρά της Ωραίας Πύλης και εκεί υπήρχε μία εικόνα της Μητέρας του Θεού. Δίπλα της ήταν μία εικόνα του Αγίου Κυπριανού του Καρχηδόνιου. Και εκείνος επίσης είχε τα ίδια χαρακτηριστικά με εμένα.

Σκέφτηκα, «Κύριε ελέησον. Τι είδους Εκκλησία είναι αυτή;» Αναρωτήθηκα μήπως ήταν καμιά Εκκλησία της Νέας Εποχής. Νόμισα ότι δεν θα μπορούσε να είναι μία συνηθισμένη Εκκλησία, αφού είχε τέτοιες εικόνες στους τοίχους. Νόμισα ότι ήταν μία αφροκεντρική Εκκλησία. Αλλά οι άνθρωποι δεν ήταν αφροκεντρικοί! Εκείνες οι εικόνες φαινόταν να μου λένε «Καλωσόρισες σπίτι. Εμείς είμαστε τα άνθη στον κήπο του Θεού». Τότε συνειδητοποίησα ότι θα έπρεπε να γίνουμε Ορθόδοξοι. Όχι πιο μετά, όχι κάποια στιγμή αφού τα τακτοποιήσουμε, αλλά όσο το δυνατόν γρηγορότερα. Η σύζυγός μου κι εγώ επιστρέψαμε στο σπίτι και αγοράσαμε εικόνες από την Αγία Μεταμόρφωση στη Βοστώνη. Τις τοποθετήσαμε παντού. Οι τοίχοι του καθιστικού μας γέμισαν από εικόνες και λαμπάδες — ποτέ δεν είχαμε ξαναδεί τέτοια πράγματα! Αυτά τα σύμβολα και τα σημάδια της Εκκλησίας που ορισμένες φορές θεωρούμε δεδομένα είναι η ευλογία που ο κόσμος ποθεί. Αγγίζει τον άνθρωπο τόσο βαθειά, ώστε αρχίσει να γιατρεύει την πικραμένη καρδιά κατά τρόπο που καμιά άλλη γήινη παρηγοριά ή καλός λόγος ή διάνοια δε θα μπορούσε.

Ξέραμε ότι θα έπρεπε να γίνουμε Ορθόδοξοι. Και θεωρήσαμε έργο μας όχι μόνο να φέρουμε τον εαυτό μας μέσα στην Εκκλησία αλλά και οποίον γνωρίζαμε — ιδιαίτερα τους Αφροαμερικανούς. Ένιωσα ότι ήταν καθήκον μου να φέρω στην Ορθόδοξη Εκκλησία όποιον Αφροαμερικανό γνώρισα, η έστω να τον εισήγαγα σε αυτή με κάποιον τρόπο. Έτσι τα τελευταία 20 χρόνια, το κάνω αυτό ενεργά με τον ένα τρόπο ή τον άλλο».

Μας πληροφορεί ότι οι Αφροαμερικανοί που ήρθαν στις ΗΠΑ δεν ήταν μόνο ειδωλολάτρες σκλάβοι αλλά ορισμένοι ήταν Ορθόδοξοι Χριστιανοί από την Ανατολική Αφρική. Οι πρόγονοι του φίλου του π. Τζερόμ «ήταν όλοι σκλάβοι σ’ αυτή τη χώρα και ορισμένοι από αυτούς ήταν Ορθόδοξοι Χριστιανοί από την αρχή». Έχει ζήλο να φέρει την Ορθοδοξία στους Αφροαμερικανούς. «Πρέπει να γνωστοποιήσουμε αυτά τα γεγονότα, να τα κάνουμε προσιτά στον κόσμο και να αφήσουμε τον Θεό να δώσει την αύξηση». Θα σας δώσω ένα παράδειγμα:

Πριν από 30 χρόνια έγινε το 9ο Συνέδριο Αρχαίας Χριστιανοσύνης και Αφροαμερικανικής στο Πόρτλαντ του Όρεγκον. Ήρθαν δύο μαύροι άνδρες — Βαπτιστές από τον Νιούαρκ του Νιου Τζέρζι. Αυτοί οι άνδρες ήταν πολύ έξυπνοι, τους άρεσε να μελετούν και οι σπουδές τους, τούς έφεραν σε επαφή με τη Φιλοκαλία. Και αναρωτιόνταν εάν αυτή η Εκκλησία υπήρχε. Κατέφυγαν στο Ίντερνετ όπου ανακάλυψαν για το συνέδριό μας. Ήρθαν και άκουσαν μερικούς έξοχους ομιλητές — τον Άλμπερτ Ραμποτώ, τη μοναχή Κάθριν Γουέστον, τον π. Τζερόμ Σάντερσον, τον π. Παΐσιο Αλτσούλ και πολλούς άλλους. Και ο Θεός έδωσε την αύξηση. Τώρα πολλοί από την εκκλησία τους κατηχούνται από τον πατέρα Τζόζεφ Λίκγουαρ στην πόλη του Νιου Τζέρζι.

Κι έτσι πρέπει να κάνουμε κάτι. Πρέπει να κάνουμε το καλύτερο που μπορούμε. Δε μπορούμε να θάβουμε το τάλαντό μας στη γη και να λέμε: «Δεν ξέραμε τι να το κάνουμε». Πρέπει κι εμείς να δώσουμε κάποιο είδος αύξησης, κάποιο είδος λογαριασμού για ό,τι πράξαμε. Μπορεί να το νιώσω αυτό λίγο πιο έντονα απ’ ότι εσείς. Μερικές φορές με φοβίζει. Με φοβίζει να ταξιδεύω με το αεροπλάνο. Όχι μόνο επειδή μπορεί να πέσει, αλλά επειδή, εάν πέσει, εγώ μπορεί να πάω στην κόλαση χωρίς να έχω εκπληρώσει αυτό που είπα στον Θεό ότι θα εκπληρώσω, και θα μου έχει τελειώσει ο χρόνος. Δεν έχουμε πολλά περιθώρια ελιγμών για το πότε θα αρχίσουμε. Εάν χρειάζεστε μία ευλογία για να αρχίσετε, τότε αρχίστε. Αλλά πρέπει. Υπάρχει ένα παλιό αφρικανοαμερικανικό ρητό — «Άρχισε πριν να είσαι έτοιμος». Πιστεύω ότι αυτό είναι αλήθεια.

Πολλοί Αφροαμερικανοί ζουν σε γειτονιές με αυξημένα επίπεδα εγκληματικότητας και βίας. Πιστεύει ότι και αυτοί μπορούν να προσεγγισθούν με την αλήθεια της Ορθοδοξίας. Μιλάει για ένα περιστατικό που συνέβη στο Λάνσινγκ του Μίσιγγαν πριν από 12 χρόνια. «Ο αρχιεπίσκοπος Ναθαναήλ του Ντιτρόιτ ήξερε για μένα, επειδή συνήθιζα να διανέμω βιβλία για τον Άγιο Μωυσή και την αρχαία αφρικανική Χριστιανοσύνη στην πόλη του, και να στέλνω ανθρώπους σε τοπικές Ορθόδοξες Εκκλησίες. Εκείνη την περίοδο, το Λάνσινγκ υπέφερε από αυξημένη εγκληματικότητα από τις συμμορίες. Ο αρχιεπίσκοπος Ναθαναήλ μου ζήτησε να μιλήσω σε μία ομάδα που αποτελούνταν από άτομα δύο συμμοριών, σε μία συνάντηση που οργάνωνε για να κάνει γνωστή την Εκκλησία. Εκείνος και ο π. Ρόμαν Μπράγγα κανόνιζαν να συναντήσουν αυτοί οι άνθρωποι, τουλάχιστον για να γίνει κάτι να σταματήσει ο πόλεμος των συμμοριών που βρισκόταν σε εξέλιξη. Πήγα, και είδα ένα μεγάλο αμφιθέατρο γεμάτο με νέους ανθρώπους, όλοι Αφροαμερικανοί. Και το προσωπικό ήταν Αφροαμερικανοί. Και ήταν εκεί και ένας αφροκεντρικός ποιητής που τους μιλούσε για την κατάστασή τους, και για το πώς θα έπρεπε να επαναστατήσουν κατά του καταπιεστή τους. Εγώ έπρεπε να βγω να μιλήσω μετά από την ομιλία του.

Υπήρχαν μόνο 3 λευκοί σε όλο το αμφιθέατρο ο αρχιεπίσκοπος Ναθαναήλ, ο π. Ρόμαν και ένας νέος, ο Νικ Ζαμπρόνσκι, που βοηθούσε. Και κάθονταν στην πρώτη σειρά, με κοιτούσαν και χαμογελούσαν. Εγώ άρχισα να μιλάω στους νέους συμμορίτες για τον άγιο Μωυσή και όλους τους Πατέρες της Ερήμου. Μίλησα για όλους αυτούς τους ανθρώπους που έμοιαζαν ακριβώς όπως αυτοί, και τους έδειξα εικόνες που τους έμοιαζαν. Πιστεύω ότι για να θεωθεί ο άνθρωπος πρέπει να γνωρίζει καλά ότι αυτό είναι δυνατόν να γίνει και σε εκείνους προσωπικά. Όταν ο άνθρωπος βλέπει μόνο απεικονίσεις που δεν του θυμίζουν τη δική του ανθρωπιά, είναι πιο δύσκολο γι’ αυτόν να μετέχει στο έξοχο δώρο που προσφέρεται. Κι έτσι μίλησα γι’ αυτούς τους Αφρικανούς αγίους, και μερικοί από αυτούς τους νέους — σκληροί, πολύ σκληροί νεαροί — έκλαιγαν. Ένας από εκείνους τους νέους είναι τώρα υποδιάκονος σε αυτήν εδώ την Εκκλησία. Μόλις ήρθα από το Ντιτρόιτ και συνάντησα πολλούς νέους που παρευρέθηκαν σε εκείνη τη συνάθροιση. Κι έτσι, ανεξάρτητα από το πόσο σκληρό είναι το σκηνικό, μπορούμε να αγγίξουμε τις καρδιές των ανθρώπων.

Θα μπορούσα επίσης να σας πω εκπληκτικές ιστορίες για τη διακονία στις φυλακές. Η διακονία στους φυλακισμένους είναι έξοχη, αλλά πρέπει να θυμόμαστε ότι η Ορθοδοξία είναι για τον καθένα. Αυτό συμπεριλαμβάνει και τους κρατουμένους. Συμπεριλαμβάνει όμως και τους μαύρους ανθρώπους που συναθροίζονται στην Εκκλησία των Βαπτιστών πιο κάτω στο δρόμο — τους γιατρούς, τους δικηγόρους, και όλα τα είδη των ανθρώπων που δεν έχουν καν πλησιάσει μία φυλακή.

Αυτοί αρχίζουν όλο και περισσότερο να απογοητεύονται από τις εκκλησίες τους, ξέρετε. Χρειάζεται, λοιπόν, να γνωρίζουν ότι υπάρχουμε. Η Εκκλησία είναι οικουμενική. Είναι για τον καθένα».

Μας λέει: «Οι άνθρωποι πάντα με ρωτούν, “π. Μωυσή, πως μεταδίδετε τον ευαγγελικό λόγο στους αφροαμερικανούς;” Δε νομίζω σε όλα μου τα χρόνια ως πάστορας, να με ρώτησε κανείς το αντίστοιχο για τους λευκούς. Η ενορία του αποτελείται κατά κύριο λόγο από λευκούς, πολλοί από τους οποίους είναι προσήλυτοι. Προσθέτει: «Έχουμε μία υποχρέωση να ανοιχτούμε σε όλους τους ανθρώπους. Κάποιος με ρώτησε, “Πώς ανοίγεσαι στον αδερφό σου, ο οποίος είναι τόσο διαφορετικός από εσένα;” Δεν γνωρίζουμε. Το μόνο που γνωρίζουμε είναι ότι ο Ιησούς είπε: «επείνασα γαρ και ουκ εδώκατέ μοι φαγείν, εδίψησα, και ουκ εποτίσατέ με, γυμνός και ου περιεβάλετέ με». Αυτή είναι η κατάσταση που βρίσκονται οι αδερφοί και οι αδερφές μας που δεν είναι Ορθόδοξοι, σε όλον τον κόσμο. Ο Ιησούς είπε: «εφ’ όσον ουκ εποιήσατε ενί τούτων των ελαχίστων, ουδέ εμοί εποιήσατε». Κι έτσι πρέπει να βρούμε έναν τρόπο να κάνουμε ό,τι μπορούμε για να εφαρμόσουμε τις διδασκαλίες του Κυρίου και Θεού μας και Σωτήρα όλων των ανθρώπων. Επειδή όλοι ποθούν αυτό που εμείς έχουμε.

Έτσι πρέπει να κάνουμε όσα περισσότερα μπορούμε, και να αφήσουμε τον Θεό να τα αυξήσει. Η Γραφή λέει; «ουκ ενι Ιουδαίος ουδέ Έλλην, ουκ ενι δούλος ουδέ ελεύθερος, ουκ ενι αρσεν και θήλυ. πάντες γαρ υμείς είς εστε εν Χριστώ Ιησού». Αυτό όμως δεν ισχύει για τον άνθρωπο. Εμείς έχουμε όλων των ειδών τους διαχωρισμούς. Γι’ αυτό θα πρέπει να κάνουμε περισσότερα απ’ όσα θεωρούσαμε τον εαυτό μας ικανό να κάνει, για να ανοιχτούμε στους αδερφούς και τις αδερφές μας. Θα πρέπει να κάνουμε το παν για να καλέσουμε τους πάντες στην αληθινή Εκκλησία».

Ο π. Μωυσής έχει γράψει ένα βιβλίο που λέγεται: «Ένας άρρηκτος κύκλος». Λέει ότι αυτό είναι η απάντησή του στον Μάλκολμ Χ, τον Αφροαμερικανό ο οποίος, στη δεκαετία του ’60, έγραψε μία διατριβή υποστηρίζοντας ότι η Χριστιανοσύνη είναι η θρησκεία του λευκού και γιατί το Ισλάμ είναι η κατάλληλη θρησκεία για τον μαύρο. Λέει ότι γνωρίζει τουλάχιστον 100 Αφροαμερικανούς που έχουν γίνει Ορθόδοξοι εξ’ αιτίας αυτού του βιβλίου, με τον ένα τρόπο ή τον άλλο. Μία νεαρή γυναίκα που έχει επίσης γράψει ένα κεφάλαιο στο βιβλίο, η Κάρλα Τόμας, είναι η πρώτη Αφροαμερικανή που αποφοίτησε από την κορυφή της Ιατρικής του Χάρβαρντ. Τώρα διευθύνει μία κλινική που δέχεται δωρεάν δύο φορές την εβδομάδα στην Αλαμπάμα. Το να είσαι ελεύθερος σημαίνει να είσαι υπεύθυνος. Το να είσαι υπεύθυνος σημαίνει να παίρνεις πρωτοβουλίες. Ο π. Μωυσής αναφέρει ότι και ο ηθοποιός Μόργκαν Φρίμαν έγινε Ορθόδοξος μέσω του βιβλίου αυτού και τώρα δουλεύει πάνω σε ένα ντοκυμαντέρ για την αφροαμερικανική Χριστιανοσύνη.

Αλλά στο ταξίδι του, ο π. Μωυσής δεν ήταν μόνος. Η σύντροφος και γυναίκα του, πρεσβυτέρα Μαγδαληνή Μπέρυ έχει τη δική της ιστορία υφασμένη μέσα σε αυτήν την αμερικανική ταπετσαρία, και αυτή επίσης αφορά τις ευσεβείς προσευχές μίας πίστης μαύρης υπηρέτριας. Η Έλεν Στηλ δεν είχε παιδιά δικά της κι έτσι «υιοθέτησε» τη μικρή Εβραιοπούλα την οποία υπηρετούσε. Με τις προσευχές της Έλεν αρχίζει ο προσηλυτισμός της πρεσβυτέρας. Φαίνεται ότι έμαθε στην πρεσβυτέρα να προσεύχεται από μικρή ηλικία. Η πιο ζωντανή ανάμνηση της θρησκευτικής ζωής της ως παιδί ήταν η στιγμή στη λειτουργία του ναού, όταν η κιβωτός της διαθήκης άνοιξε και ο χρυσός, απαστράπτων, πολύτιμος Λόγος, το Τορά, αποκαλύφθηκε. Ως νεαρή, θυμάται τη ληστεία του σπιτιού της και τη στεναχώρια των γονιών της για τις απώλειες. Αποφάσισε οριστικά να μην προσκολληθεί στα υλικά αγαθά.

Σαν έφηβη και φοιτήτρια έζησε το κάθε θρησκευτικό και ιδεολογικό κίνημα που υπήρχε, ταξιδεύοντας πολύ και μακρυά. Ένιωθε ότι έπρεπε να υπάρχει κάτι περισσότερο στη ζωή από το να αποφοιτά κάποιος από το Πανεπιστήμιο και να βρίσκει μία δουλειά (αν και έκανε και τα δύο) Συνειδητοποίησε ότι αν και έψαχνε για τη φώτιση, τίποτα ουσιαστικό δεν άλλαζε μέσα της. Ένιωθε αδιέξια στις σχέσεις της και αποξενωμένη από τον εαυτό της.

Ποτέ δεν θεώρησε τη χριστιανοσύνη ως οδό προς τη φώτιση. Αλλά το 1975 μία φίλη της ζήτησε να επισκεφθεί τη χριστιανική ομάδα που πήγαινε και η ίδια και διδασκόταν φιλοσοφία και τη Βίβλο.

Η συνάντηση γινόταν σε ένα επικίνδυνο μέρος της πόλης. Ο γνωστός έκλυτος χαρακτήρας της φίλης της έκανε την πρόσκληση πιο ελκυστική. Η λατρεία την επηρέασε βαθειά, και έκπληκτη ασπάστηκε το Χριστιανισμό και βαπτίστηκε. Αυτοαποκαλούνταν μη δογματική και μη σεκταριστική — «μία ημιμοναστική αδελφότητα που προσπαθούσε να ζήσει κατά τρόπο παρόμοιο με την πρώτη Εκκλησία». Έδωσαν όρκους ακτημοσύνης, ταπεινοφρoσύvης, αγνότητας, υπακοής και διακονίας. Μας λέει: «σε μία εποχή ελεύθερου έρωτα, ναρκωτικών και πολιτικού ακτιβισμού, εμείς μέναμε εγκρατείς ως το γάμο, δεν χρησιμοποιούσαμε ναρκωτικά, δεν εμπλεκόμασταν με την πολιτική. Είχαμε κοινό πορτοφόλι, και ζούσαμε σε κοινότητες, μοιραζόμασταν μεγάλα σπίτια, τρώγαμε σε κοινές τράπεζες και ακολουθούσαμε ένα ημερήσιο πρόγραμμα εργασίας και λατρείας». Ήταν μία ριζική αλλαγή γι’ αυτήν, μία αλλαγή στην οποία ένιωσε κλήση. Ήταν 21 χρόνων και είχε παραδώσει τη ζωή της στην υπηρεσία του Κυρίου.

Ανάμεσα στις δραστηριότητες του προγράμματός της ήταν και η οργάνωση ενός οικογενειακού καταφυγίου για μία Εκκλησία Μεθοδιστών. Συνεργαζόταν με διάφορες ενορίες που είχαν κάποια σχέση με την αδελφότητα, ως καθοδηγητής και διάκονος. Εκεί συνάντησε το Γουάλας Μπέρυ. Εκείνος λέει ότι ήταν έρωτας με την πρώτη ματιά. Σύντομα παντρεύτηκαν. Η συνεργασία της με άλλες χριστιανικές κοινότητες αύξησε την επιθυμία της να γνωρίσει περισσότερο τη Χριστιανοσύνη. Διάβαζε πολλή χριστιανική λογοτεχνία μέσα στο Καθολικό και Προτεσταντικό βίωμα. Εκπλησσόταν βαθιά από τον διανοουμενισμό, τη δυσπιστία και τις πολιτικές ιδεολογίες που έμμεσα ταυτίζονταν με το Χριστιανισμό.

Λέει: «Εξετάζοντας άλλες χριστιανικές εκφράσεις τονίστηκαν οι δικές μου αδυναμίες και δυνάμεις. Είχα ένθερμη πίστη στον Θεό και την Μητέρα Toυ, αλλά καμία θεολογική βάση. Όντας μη δογματική σήμαινε ότι υπήρχαν πολλά θέματα για τα οποία συνειδητά δεν έπαιρνα θέση. Με απωθούσε όταν οι Ευαγγελικοί μιλούσαν για τον Κύριο σαν να ήταν ακριβώς σαν κι αυτούς, μόνο απείρως πιο ευγενικός, αλλά δεν μπορούσα να πω ακριβώς γιατί. Είχα μία βαθειά δυσπιστία για «την προνομιακή επιλογή προς τους φτωχούς» των φιλελεύθερων θεολόγων. Μου φαινόταν ότι και να διορθωνόταν η οικονομική αδικία δεν θα υπήρχε κανένα καθαρό κέρδος σε ανθρώπινη αρετή, και αλήθεια, μήπως η συγκέντρωση των ανακαινιστών της κοινωνίας σε αυτόν τον κόσμο υπηρετούσε μόνο στο να αποσπάσει την προσοχή του καθενός από αυτό το οποίο καμία δύναμη και κανένα πριγκηπάτο δε μπορεί να απομακρύνει — την αγάπη του Θεού;»

«Προσωπικά, έφτασα σε μία ίσια γραμμή στην πνευματική μου ζωή. Τίποτα από τα υλικά που είχα στη διάθεσή μου δε μου έδινε τα εφόδια να χειριστώ τις απαιτήσεις του γάμου και της οικογένειας, της εργασίας και της κοινότητας, που αμείλικτα παρουσιάζονταν καθημερινά». Συνειδητοποίησε ότι με το γάμο και τα παιδιά, η ζωή από τόπο σε τόπο δεν θα ήταν πια δυνατή» Οι δραστηριότητές της την πίεζαν και με τον ερχομό των παιδιών ο γονέας καταλαβαίνει πολύ πιο οδυνηρά την κακία του περιβάλλοντα κόσμου. Έγινε ευάλωτη και η πίστη της δοκιμαζόταν, Αναζητούσε μία θεότητα που θα ήταν μεγαλύτερη πηγή δύναμης γι’ αυτήν. Έψαχνε για μία αυθεντική Εκκλησία, πλούσια με τη σοφία της ανθρώπινης κατάστασης, «Ήταν μία πράξη χάριτος που με έφερε στις πύλες της Ορθοδοξίας».

Η έλευση της αγίας Ορθοδοξίας στη ζωή μου, έγινε στο πρόσωπο ενός ρώσου μοναχού. Τον καλέσαμε στην ενορία μας και σ’ έναν εβδομαδιαίο Μαραθώνιο, συνόψισε την ιστορία της Εκκλησίας, μας εντυπωσίασε με το μεγαλείο της παράδοσής της, και μας βύθισε στην προσευχή. Ήταν αληθινά παράξενο και εκπληκτικό. Μου άρεσαν οι προσευχές, το λιβάνι, οι εικόνες. Η αίσθηση της αγιότητας ήταν διάχυτη στα λειτουργικά βιβλία, και ένας θησαυρός μας αποκαλύφθηκε μέσα από τους βίους των αγίων και τα γραπτά των πατερών και μητέρων της Εκκλησίας. Άρχισα να διαβάζω τον Αόρατο Πόλεμο, το οποίο για μένα ήταν ένα σπάνιο και πολύτιμο δώρο – ένα βιβλίο που άλλαξε τη ζωή μου. Εδώ βρισκόταν η βαθιά κατανόηση της φύσης μου, και ένας τρόπος ζωής που μπορούσε πραγματικά να με κάνει ικανή να προσεγγίσω τον Θεό!

Για κάποιον που όλη του η ζωή κατευθυνόταν προς την υπηρεσία του Θεού και της Εκκλησίας Του, μόνο η Αγία Ορθοδοξία, και πολύ περισσότερο από το κάθε σύστημα πεποιθήσεων, ως ένας ολοκληρωμένος τρόπος ζωής μπορούσε να απαντήσει. Αποτύγχανα οικτρά να ακολουθώ τις εντολές της Γραφής, ωστόσο η πλήρωσή τους υπήρξε το κέντρο γύρω από το οποίο περιστρεφόταν η ζωή μου. Η Ορθόδοξη Εκκλησία, όπως μου αποκαλύφθηκε μέσα από τις προσευχές, τα μυστήρια, τις διδασκαλίες των Πατέρων και Μητέρων και τους βίους των αγίων, είναι η πιο ολοκληρωμένη έκφραση, και το σχολείο, της πρακτικής της αρετής και της αναζήτησης της αγιότητας. Πρόσφατα, κάποιος γνωστός στη δουλειά με ρώτησε εάν με ενδιέφερε η «πνευματικότητα». Θα μπορούσε κάλλιστα να ρωτάει αν με ενδιέφεραν τα σκυλιά – σα να ήταν η πνευματικότητα κάτι το οποίο κάποιος αναζήτα ως χόμπυ. Ο Ορθόδοξος Χριστιανισμός δεν διαχωρίζει μεταξύ θρησκείας και πνευματικότητας. Επιπλέον, η «πνευματικότητα» δεν είναι μία επιλογή – είναι ο τρόπος για να γίνουμε ολοκληρωμένοι άνθρωποι».

Υπήρχε ένα τίμημα για όλα αυτά, και ενώ γνώριζε ότι θα έπρεπε να γίνει Ορθόδοξη, ο προσηλυτισμός της διήρκεσε ένα χρόνο. Για να εισέλθει στην Εκκλησία, ολόκληρη η ζωή της έπρεπε να αλλάξει. Το να είναι κατηχούμενη σήμαινε πολλά περισσότερα από το να πηγαίνει στο μάθημα αλλά είχε να κάνει με την εγκατάλειψη ενός μεγάλου μέρους της ζωής της. Τη συγκεκριμένη χρονική στιγμή, ήταν μια χειροτονημένη ιερέας στην Εκκλησία της! Η συνάντησή της με τον πλούτο της Ορθόδοξης πνευματικής λογοτεχνίας τη βοήθησε να δει ότι ήταν έργο ζωής να είναι κάποιος ζωντανός εν Χριστώ. Αυτό ήταν το υπέρτατο διακόνημα. «Κάθε αμφιβολία για το λόγο ύπαρξής μου ή για το θέλημα του Θεού για μένα εξαφανίστηκαν. Μόνο όταν το συνειδητοποίησα αυτό μπόρεσα να «αφήσω» το προηγούμενο επάγγελμά μου και να δω το «διακόνημά» μου στα πλαίσια μίας ολοκληρωτικά Ορθόδοξης ζωής. Ο Θεός χρειάζεται εργάτες. Όποιος προτίθεται να χρησιμοποιήσει τα δώρα του για να Τον υπηρετήσει, θα βρει πολλά να κάνει. Το μυστικό είναι να είναι διατεθειμένος να κάνει αυτό που χρειάζεται, όχι μόνο αυτά που νομίζουμε ότι είναι απαραίτητα ή δίκαια, ή αρμόζοντα κατά κάποιον τρόπο».

Άλλοι προβληματισμοί περιελάμβαναν την εμπειρία των προγόνων της με «αυτούς τους καταραμένους τους Κοζάκους». Αλλά η μεταστροφή της στο Χριστιανισμό σήμαινε ότι ήταν ήδη ικανή να διαχωρίσει την πίστη από τους λειτουργούς της. «Πραγματικά, ένας παράγοντας της μεταστροφής μου ήταν η γνώση ότι υπήρχαν σκλάβοι σε αυτή τη χώρα που είχαν γίνει Χριστιανοί παρά το γεγονός ότι οι αφέντες τους ασπάζονταν πίστη στον ίδιο Χριστό. Μου φαινόταν ως απόδειξη της αυθεντικότητας της χριστιανικής αποκάλυψης ότι οι βασανισμένοι έβρισκαν δύναμη στη θρησκεία του δυνάστη τους.» Ήξερε ότι ο ρωσικός αντισημιτισμός δεν ήταν εγγενής στην Αγία Ορθόδοξη Εκκλησία. «Πιστεύω, όπως πίστευαν και οι σκλάβοι, ότι η Εκκλησία είναι η πηγή της σωτηρίας για όλους, ανεξάρτητα από την πτωτική κατάσταση των γήινων εκπροσώπων της».

Όσον αφορά τις γυναίκες, λέει ότι πολλές, μόλις «έρχονται σε επαφή με την παραδοσιακή Ορθόδοξη Χριστιανοσύνη, απωθούνται από αυτό που εκλαμβάνουν ως «μισογυνισμό». Εγώ δεν είχα αυτήν την αντίδραση, ίσως επειδή ήμουν αηδιασμένη από τις μελέτες μου στη φεμινιστική ‘θεολογία’. Όταν η παρουσία της Βασίλισσας των Ουρανών διαπερνά τη ζωή μας στην Εκκλησία, η δύναμη και η αξιοπρέπεια των γυναικών διατηρείται… Ενώ πρέπει βέβαια να προσπαθούμε να διακρίνουμε μεταξύ της Παράδοσης της Εκκλησίας και των παραδόσεων των ανθρώπων, η μεγαλύτερη απελευθέρωση για εμένα ήρθε όταν συνειδητοποίησα ότι το μόνο πράγμα που χρειάζεται να με απασχολεί είναι η «καλή απολογία ενώπιον της φοβέρας κρίσης του Χριστού».

Τη ρωτούν από καιρό σε καιρό εάν είναι δύσκολο να αναθρέψει την πολυφυλετική οικογένειά της σε μία ρατσιστική κοινωνία. Η απάντησή της είναι ότι «η πραγματική πρόκληση είναι να αναθρέψεις Χριστιανούς σε ένα μετα-χριστιανικό κόσμο. Το να είναι κανείς Ορθόδοξος σημαίνει να μην ακολουθεί τον όχλο. Αποτελεί διαρκή αγώνα να υπενθυμίζουμε στον εαυτό μας και τα παιδιά μας αυτό που είναι ουσιώδες… αλλά μας συμπαραστέκονται μέσα στην Εκκλησία ένα νέφος μαρτύρων που τα έχουν περάσει πριν από εμάς, και αυτά τα πρόσωπα στις εικόνες μας παρηγορούν, ακόμα και όταν στο ναό επικρατεί πολλή ζέστη, όταν ψάλλουν παράφωνα και τα μωρά πνίγουν την ψαλμωδία με τις φωνές τους».

Τέλος λέει η πρεσβυτέρα «η ζωή μου, από τότε που έγινα Ορθόδοξη, έχει γεμίσει με συνηθισμένα πράγματα — να πηγαίνω τα παιδιά στο σχολείο, να πηγαίνω στη δουλειά, να προλαβαίνω το νοικοκυριό, να βοηθώ το σύζυγό μου στην ενορία, στις γεννήσεις, τους θανάτους, τα προσκυνήματα. Γράφω λίγο και συμμετέχω σε ιεραποστολικά εγχειρήματα. Δεν είναι όμως μία συνηθισμένη ζωή — την έχει αγγίξει αυτό το άρωμα του Ουρανού που δίνει η Εκκλησία και είναι ευλογημένη. Όταν το κοριτσάκι μου με ρώτησε πριν από λίγο καιρό ποιο ήταν το καλύτερο πράγμα που μου συνέβη, της απάντησα από τα βάθη μου, «Βαπτίστηκα Ορθόδοξη». Μέσα στην Εκκλησία, βρήκα το «νόημα» που έψαχνα από τη νιότη μου, δόξα τω Θεώ».

Δι’ ευχών των Αγίων Πατέρων ημών, Κύριε Ιησού Χριστέ ελέησον και σώσον ημάς. Αμήν.

Πηγή:

Περιοδ. Πανδοχείον, τεύχ 20

Orthodoxy In An English Village – by Fr. George Hackney

http://greatbritainofmyheart.wordpress.com

GREAT BRITAIN OF MY HEART

fcd94d_807dd4943f424c2f9a6d9860f5383c74

Orthodoxy In An English Village

by Fr. George Hackney

frgeorgehackney

Source:

http://journeytoorthodoxy.com

http://journeytoorthodoxy.com/2010/11/orthodoxy-in-an-english-village-by-fr-george-hackney/

JOURNEY TO ORTHODOXY

Near to the geographical centre of England you can find Rolleston, the tiny village where I was born. My family were farmers, as their ancestors had been for generations. In the heart of the village and under the jurisdiction of the Church of England stood the ancient parish church of The Holy Trinity. For centuries it had been the centre of village life. There were no other denominations in the village.

As a child I did not even know that other denominations existed. It was in the Church of England that I was baptised and taught the orthodox Christian Faith. It was in the Church of England alone that I learned and accepted the great Orthodox dogmas concerning the Holy Trinity, Creation, Incarnation, Virgin Birth, Resurrection, Salvation through Christ our God from sin, death and the devil, the necessity for sacramental incorporation by Baptism and Confirmation into the ancient Church founded by Christ and the blessings of grace through the other sacraments, especially the Eucharist and Absolution and also the ethical and moral demands of the Christian life.The Church of England taught me all this and much, much more, including devotion to Our Lady, both in the parishes where I worshipped and in the Theological College I attended as a young man. It was in the Church of England that I learned to accept the faith of Bible and Tradition and to revere the seven Ecumenical Councils, rather than individual interpretation, as the reliable guide to the interpretation of Scripture

In an English city

I was ordained deacon in 1968 and priest in 1969 and for 32 years I served in the Church of England as a priest, most of the time in the industrial City of Derby.

During those years I sought to pass on to the people that which I had myself received – i.e. that the Church of England was the original and ancient Catholic Church of this nation of England, as its own catechism proclaimed.

That it had survived the Reformation troubles with the apostolic succession intact and that it had no special doctrines of its own – only the agreed doctrines of the Universal Church set forth before the Great Schism of 1054; holding to the Patristic Faith and rejecting modern papal innovations. The orthodox Faith with nothing added and nothing taken away.

First doubts

All this I firmly believed until 1992. It was the unilateral decision of the Church of England to proceed with the ordination of women to the priesthood that first began to shake my confidence. I could scarcely believe that our Synod and our Bishops had decided to proceed with this unprecedented innovation – ignoring pleas from the Pope of Rome and the Patriarchs of the East that we should refrain from unilateral action on so divisive a matter.

When the General Synod of England voted to accept the doctrine and practice of female ordinations 500 or so clergy resigned almost immediately, believing that these ordinations put the validity of the eucharistic celebration in doubt. In the twelve months following the first ordinations of clergy women the Church of England lost 36,000 regular lay worshippers. This was equivalent to the total number of regular communicants in three average English dioceses. The drift from the Church has continued ever since and the number of laymen and women attending Church of England liturgy in this land continues to fall every year.

Resignation.

Eventually I resigned from my parish duties in Derby, aged 60, and went into early retirement because I was becoming very concerned at the way the Anglican Communion, not just in England but around the world, is breaking up into factions no longer in Communion with each other.

Tip of the iceberg.

This is happening over a range of matters doctrinal, ethical and canonical. It is not just about the ordination of women. That was merely the first crack in the wall and a taste of things to come. It was the first sign that those in authority in the Anglican world were willing to surrender orthodoxy and embrace novel doctrines and practices previously quite unknown or previously rejected as heretical.

There is not just one issue but many.

Fragmentation of Anglicanism.

The fragmentation of Anglicanism, which originated in the Episcopal Church of the USA, has spread deep into the heart of the mother Church of England.

I became increasingly unhappy that the Church of England today is becoming less and less like the Church as it was when I was baptised and ordained priest.

In particular the General Synod in London (consisting of Bishops, Clergymen and women and Lay men and women) and the State-appointed Bishops of today are surrendering the orthodoxy of Anglicanism and replacing it with new liberal ways on three fronts: in doctrine, discipline and ethics.

The national Church of England is becoming more and more protestant, more and more liberal, less and less orthodox.

Its Leaders in the Episcopate and its rulers in the Synod seem to be infected with secular ideas which they see as modern and compassionate and in tune with the spirit of modern man and the present age but which plainly contradict the witness of Scripture and Tradition.

This can be seen in many areas today …

in the field of the individualistic interpretations of Scripture that are accepted,

in the ordination of women to the priesthood and soon to the episcopate,

in the revocation last year of the old Convocation Regulations stating that marriage is a lifelong sacramental bond,

in the permission given by some English bishops, such as the present Bishop of Lincoln, for their clergy to give a liturgical blessing to homosexual partnerships as if these were marriages, in the permitted continuance in Office of higher and lower clergy who publicly deny in the pulpit, on television,

in the newspapers and in books and articles even most basic doctrines of the Creed, such as the resurrection of Our Lord Jesus Christ and his virginal conception and birth,

in the official acceptance of the new idea of Provincial autonomy in doctrine which results in Anglican Provinces around the world deciding on their own authority to introduce new doctrines and practices, of a liberal kind, never before held in Anglicanism, and not held by other Provinces….

and many, many other things which flow from this.

From Communion to Federation.

The Anglican Churches around the world which used to be in full Communion with the Archbishop of Canterbury and with each other are so no longer. The term Anglican Communion is still used by the State Church in England but in reality and truth it has disintegrated into a mere Federation of Churches of Anglican origin. It is no longer true that they are all in sacramental Communion with each other. There is no longer agreement in doctrine, ethics, morals or canon law.
In America already there are, I believe, over 40 Anglican jurisdictions separated and not in Communion with each other or with the Archbishop of Canterbury. Here in England there are at least three different Anglican Continuing Churches not in Communion with the official State Church or with each other .

Moreover the Traditional Movement within the State Church, which began as a resistance to the innovations of 1992, and which I initially joined and took an active part in, still hoping we could reverse the tide of liberalism, is striving to form yet another totally independent Free Province as a refuge for orthodox English Anglicans.

Flying Bishops

This movement has been allowed by the General Synod to have four roving Bishops of its own to confirm and ordain members in traditional orthodox Church of England parishes, across Diocesan boundaries. This happens only where the Church Council has voted to resist liberal innovations and has petitioned the Diocesan Bishop for the extended pastoral care of an orthodox Anglican bishop.

In the Church of England now a parish can effectively choose its own bishop. This destroys the reality of the Diocesan Bishop as centre of unity in the local Church.

However these so called Flying Bishops operate only under the control and with the permission of the local Diocesan Bishop, who may be one who does not believe in the virgin birth or the Resurrection of Our Lord and may well be permitting his parish priests to have faithful homosexual relationships, despite the pleas of Lambeth Conference, and to give liturgical blessings to homosexual partnerships of both sexes and in most cases will himself be ordaining female candidates into his College of Diocesan Priests. The Flying Bishops have no jurisdiction, cannot select candidates for ordination, and must be in full Communion with the Diocesan Bishop despite the fact that the people and parishes they serve refuse to be so.

The old Faith

When I was ordained in 1968 by the Anglican Bishop of Bradford, the Rt. Revd Michael Parker, I believed that our Church of England was the ancient, original, western Orthodox and Catholic Church of this land and that despite its faults and failings (for no Church is perfect) it was the right and proper instrument for the ongoing evangelisation and pastoral care of the English people. The Bishop who ordained me encouraged me in this and held the same belief.

This is what I was taught as a young man at my Theological College. I accepted it then and was guided by it up to my last days as an Anglican.

Visit to Serbia

This faith in the orthodoxy of the old Church of England I still held strongly when, in 1983, with my family, I had the privilege of spending several weeks visiting towns, villages and monasteries throughout Serbia and adjacent Regions with Fathers Georgije, Dositej and Longin; at that time parish priests in England and now Bishops of the Serbian Church. At that time I was much encouraged by direct experience of Orthodoxy and Orthodox people in an Orthodox land. It renewed my vision of what the Church of England ought to be and had the potential to become.

The breaking of a dream

In these present times I see this understanding of the Church of England, which I was taught and received, being abandoned on all sides by those in authority. Orthodox Anglican congregations, people and priests are in despair. There is a steady trickle of people and priests leaving the Church of England every year.

Most of them seek to be received into the Roman Catholic Church simply because the liturgy of Rome is Western in form and almost identical to the Anglican Rite, so they feel at home with it and can worship without major difficulties.

This is especially the case with English lay people who initially find Eastern rites baffling.

Even now there are still some Bishops priests and people struggling on heroically to maintain orthodoxy in life and doctrine within the Church of England, but they are increasingly marginalised and ignored. In the year 2000, when I was still serving as an Anglican priest, I was able to take a coach-load of my parishioners to London for a Millennium Mass celebrated in the London Arena and organised by the orthodox resistance network, Forward in Faith.

At that Mass there were 800 concelebrating priests and over 10,000 communicants. For a long time I remained an active part of this struggle to recover orthodoxy in our beloved Church.

Sadly I think that great Liturgy in the London Arena was probably the last gasp of the orthodox constituency in the Church of England. Many of those who took part in it have now left the Church of England. For myself I cannot accept the claim of Rome to impose new doctrines on the Church without the agreement of an Ecumenical Council; doctrines such as that of Papal Infallibility and the immaculate conception of the Mother of God and therefore I could not ask to be received into the Roman Communion.

Time out to think

When you are a very busy parish priest you do not have much time to think deeply about these things, however. The immediate needs of your parishioners are paramount. The day to day demands of the ministry in a large and busy City parish simply leave you tired and exhausted.

Since Annis, my wife, and I came in 2001 to live in comparative isolation near my home village in enforced early retirement I have been able to take time to ponder and to pray.

The root of the matter

At root it is all a question of where Authority lies in matters of Doctrine, Discipline and Order in the the Church of God.

This has always been a problem in Anglicanism but in these times it becomes more and more acute as Provinces, Dioceses, individual Bishops and even Parishes and individual priests assert their right to autonomy – their right not to be bound by Scripture, Tradition, the Ecumenical Councils, the Liturgy, or anything other than their own experience and what appears to them to be the dictates of reason in the modern world.

This question of Authority lies at the root of the fragmentation of Anglicanism today.

Coming home

After much inner struggle and distress I made a clear decision to seek reception into the Orthodox Church . My sole wish is to continue to be an orthodox Christian and not to continue fighting my own denomination in endless wrangling and arguments over doctrine and discipline in a Church where I can no longer remain in full Communion with the Bishop of the Diocese… a church which with almost every meeting of its Synod strays further and further from Scripture and Tradition.

It has not been an easy decision to leave the Church of England because I have served as a priest for the past 32 years, it has been the whole of my life and I knew that if I entered the Orthodox Church it would have to be in lay Communion since I am not bringing a congregation, group or community with me.

However it is more important to me to be simply an Orthodox Christian in the genuine Orthodox Church than to serve as priest. It is a matter of priorities.

Annis, my wife, and I began to attend Divine Service at the Orthodox Parish of St Aidan and St Chad in Nottingham, England. The parish church is a converted Methodist Chapel on Carlton Hill, Nottingham. To attend liturgy we have to make a 44 mile car journey each time. This will always have been normal for many Orthodox in this country but for 32 years I was used to having the parish church right there on my doorstep!

The parish is under the Moscow Patriarchate and all services are served in the English Language, so we have no language difficulties in worship. Although I am more familiar with the Serbian Church than the Russian there is no Serbian Church accessible to where I now live. The parish priest at Nottingham is Fr David Gill and the assistant priest is Fr Peter Brameld. We have two priests and two deacons. Three of these are former Anglican clergy. About half our regular congregation are former Anglicans. The rest are East Europeans and their descendants.

On the Eve of the Theophany this year 2003, eighteen months after resigning my Anglican parish, I was received by Confession and Chrismation into the Holy Orthodox Church, Moscow Patriarchate. At present I am attending the 2 year part-time Certificate in Orthodox Christian Studies course at the Institute for Orthodox Christian Studies at Cambridge. This is the first Pan-Orthodox Theological College in England. It is affiliated to the ancient University of Cambridge and has a web-site at http://www.iocs.cam.ac.uk

Holy Icon of All Saints of Canada & USA

http://usaofmyheart.wordpress.com

http://americaofmyheart.wordpress.com

http://nativeamericansmetorthodoxy.wordpress.com

http://canadaofmyheart.wordpress.com

http://alaskaofmyheart.wordpress.com

USA OF MY HEART

AMERICA OF MY HEART

NATIVE AMERICANS MET ORTHODOXY

CANADA OF MY HEART

ALASKA OF MY HEART

image002.jpg

allsaintsofnorthamerica-1.jpg

Orthodox Saints of Canada & USA