Święty Jakub Niecwietow (+1865) – Oświeciciela Ludów Alaski ╰⊰¸¸.•¨* Polish

http://alaskaofmyheart.wordpress.com

http://nativeamericansmetorthodoxy.wordpress.com

http://usaofmyheart.wordpress.com

ALASKA OF MY HEART

NATIVE AMERICANS MET ORTHODOXY

USA OF MY HEART

Święty Jakub Niecwietow (+1865)

Oświeciciela Ludów Alaski

26 lipca

http://americaofmyheart.wordpress.com

AMERICA OF MY HEART

Jakub Niecwietow (ur. 1802 na wyspie Atka, zm. 26 czerwca 1864 w Sitce) – rosyjski kapłan prawosławny. Prowadził działalność misyjną wśród autochtonicznych mieszkańców Alaski. Święty prawosławny.

Jakub (Jakow) Igoriewicz Niecwietow urodził się w rodzinie Rosjanina z Tobolska, pracownika Towarzystwa Rosyjsko-Amerykańskiego, i Marii Aleksiejewej, rdzennej Amerykanki z Atki. Ukończył studia teologiczne w Irkucku, po czym wrócił do Ameryki i ożenił się z Rosjanką o imieniu Anna Simieonowna. Rok później przyjął święcenia diakońskie, a następnie kapłańskie i został skierowany do pracy w parafii św. Mikołaja w Atce. Był pierwszym kapłanem prawosławnym, który urodził się na kontynencie amerykańskim.

Jako proboszcz ks. Niecwietow kontynuował na obszarze Wysp Andrejanowa działalność misyjną zainicjowaną przez Rosyjski Kościół Prawosławny. Założył również szkołę parafialną, w której wykładał język rosyjski. Przetłumaczył tekst Biblii na język aleucki, zaś razem z innym późniejszym świętym Innocentym z Alaski opracował alfabet dla tego języka. Po piętnastu latach pracy duszpasterskiej na Atce otrzymał godność protojereja i został odznaczony Orderem Świętej Anny.

W 1836 zmarła jego żona. Pragnął wówczas udać się do Irkucka i wstąpić do monasteru, jednak nie otrzymał zgody biskupa na wyjazd, jeśli nie znajdzie następcy na swoje stanowisko proboszcza. W związku z tym ks. Niecwietow. Pozostał w związku z tym na Alasce i w 1844 został wyznaczony do podjęcia pracy misyjnej w delcie Jukonu i Kuskokwin. W związku z trudnymi warunkami w nowym miejscu zamieszkania kapłan szybko podupadł na zdrowiu. Mimo tego w dalszym ciągu uczył się miejscowych języków i dialektów i założył centrum misyjne w wiosce plemienia jupik (dzisiejsza miejscowość Russian Mission). Kilkakrotnie prosił biskupa o przysłanie do centrum dodatkowych misjonarzy, jednak mnisi, jacy przybywali na jego prośbę, okazali się niezdatni do pracy misyjnej (jeden z nich okazał się być chory psychicznie, inny zaś zaatakował ks. Niecwietowa siekierą).

W ciągu swojej pracy misyjnej ochrzcił ok. 1320 autochtonów.

W 1862, ze względu na słaby stan zdrowia, został przeniesiony jako proboszcz parafii przy soborze w Sitce, po czym pracował w kaplicy Trójcy Świętej w tym samym mieście, gdzie odprawiane były nabożeństwa w języku tlingit. W ostatnich latach życia był niemal całkowicie niewidomy. Zmarł w 1864 w Sitce.

Został kanonizowany przez Synod Biskupów Kościoła Prawosławnego w Ameryce w soborze św. Innocentego z Alaski w Anchorage 15 października 1994. Ze względu na prowadzoną pracę misyjną otrzymał tytuł Oświeciciela Ludów Alaski.

Źródło: Wikipedia

Atka, Alaska

Advertisements

Saint Jacob Netsvetov of Alaska (+1865) – The evangelizer of the Yup’ik Eskimo & Athabascan peoples of Alaska

http://alaskaofmyheart.wordpress.com

http://nativeamericansmetorthodoxy.wordpress.com

http://usaofmyheart.wordpress.com

ALASKA OF MY HEART

NATIVE AMERICANS MET ORTHODOXY

USA OF MY HEART

View of Russian Orthodox Church & Community of Atka AK SW Summer

 

Orthodox Church of St Nickolas in Atka Island, Alaska

1165626092_54_2.jpg

Atka Island, Alaska

1165625875_54_2.jpg

4624373577_a79854dff4_b.jpg

Saint Jacob Netsvetov of Alaska (+1865)

The evangelizer of the Yup’ik Eskimo & Athabascan peoples of Alaska

July 26

http://americaofmyheart.wordpress.com

AMERICA OF MY HEART

Saint Jacob Netsvetov, Enlightener of Alaska, was a native of the Aleutian Islands who became a priest of the Orthodox Church and continued the missionary work of St. Innocent among his and other Alaskan people. His feast day is celebrated on the day of his repose, July 26.

Father Jacob was born in 1802 on Atka Island, part of the Aleutian Island chain in Alaska. His father, Yegor Vasil’evich Netsvetov, was Russian from Tobolsk, Russia, and his mother, Maria Alekscevna, was an Aleut from Atka Island. Jacob was the eldest of four children who survived infancy. The others were Osip (Joseph), Elena, and Antony. Although not well off, Yegor and Maria did all they could to provide for their children and prepare them to live their lives. Osip and Antony were able to study at the St. Petersburg Naval Academy and then were able to become a naval officer and ship builder, respectively. Elena married a respected clerk with the Russian-American Company. Jacob chose a life with the Church and enrolled in the Irkutsk Theological Seminary.

On October 1, 1825, Jacob was tonsured a sub-deacon. He married Anna Simeonovna, a Russian woman perhaps of a Creole background as was he, and then in 1826 he graduated from the seminary with certificates in history and theology. With graduation he was ordained a deacon on October 31, 1826 and assigned to the Holy Trinity-St. Peter Church in Irkutsk. Two years later, Archbishop Michael ordained Jacob to the holy priesthood on March 4, 1828. Archbishop Michael had earlier ordained John Veniaminov (St. Innocent) to the priesthood. With his elevation to the priesthood, Father Jacob began to yearn to return to his native Alaska to preach the Word of God.

Upon departing, Archbishop Michael gave Father Jacob two antimensia, one for use in the new church that Father Jacob planned to build on Atka, and the other for use in Father Jacob’s missionary travels. After a molieben, Father Jacob and his party set off for Alaska on May 1, 1828. The travelers included Father Jacob, Anna his wife, and his father Yegor who had been tonsured reader for the new Atka Church. This journey, which was always hard, took over year to complete, which was completed on June 15, 1829.

Father Jacob’s new parish was a challenge. The Atka “parish” covered most of the islands and land surrounding the Bering Sea: Amchitka, Attu, Copper, Bering, and Kurile Islands. But, he was to meet the challenge as clothed in his priestly garments, he actively pursued his sacred ministry. To his parishioners, his love for God and them was evident in everything he did as he made his appearances while enduring the harsh weather, illness, hunger, and exhaustion. For him life was Christ. Being bi-lingual and bi-cultural, Father Jacob was uniquely able to care for the souls of his community.

Since St. Nicholas Church was not yet available, Father Jacob built a large tent in which to hold his services, and after the church was completed he took the tent with him on his missionary travels. By the end of 1829, six months after arriving at Akta Father Jacob had recorded 16 baptisms, 442 chrismations, 53 marriages, and eight funerals.

With the completion of the church on Atka, Father Jacob turned to education of the children, teaching them to read and write both Russian and Unangan Aleut. Initially the Russian-American Company helped support the school, but in 1841 the school was re-organized as a parish school. Many of his students would prove to be distinguished Aleut leaders. While living in the north areas was difficult, Father Jacob was active in the intellectual life as well; in addition to his own subsistence needs, he was active in collecting and preparing fish and marine animal specimens for the museums in Moscow and St. Petersburg. He corresponded with St Innocent on linguistics and translation matters. He worked on an adequate Unangan-Aleut alphabet and translations of the Holy Scriptures and other church publications. In addition to praises from St. Innocent he began to receive awards for his services. In time he was elevated to Archpriest and received the Order of St. Anna.

Father Jacob’s life was not without its personal sufferings. 1836 and 1837 were to bring successively the death of his beloved wife Anna in March 1836, the destruction by fire of his home in July 1836, and the death of his father, Yegor, in 1837. After considering the message of these misfortunes, he petitioned his bishop to return to Irkutsk so that he could enter a monastic life. A year later he request was granted contingent on the arrival of his replacement. But none came. Soon Bishop Innocent arrived and invited Father Jacob to accompany him on a trip to Kamchatka. During the voyage Bishop Innocent seemed to have accomplished three things with Father Jacob: with the healing salve of the Holy Spirit provided words of comfort, dissuaded Father Jacob from entering a monastery, and revealed to the saintly priest the Savior’s true plan for his life that was for him to preach Christ to those deep in the Alaskan interior.

On December 30, 1844, St. Innocent appointed him head of the new Kvikhpak Mission to bring the light of Christ to the people along the Yukon River. With two young Creole assistants, Innokentii Shayashnikov and Konstantin Lukin, and his nephew Vasili Netsvetov, Father Jacob established his headquarters in the Yup’ik Eskimo village of Ikogmiute. From there, now known as Russian Mission, he traveled to the settlements for hundreds of miles along the Yukon and Kuskokwim Rivers, visiting the inhabitants of settlements along the way. For the next twenty years he learned new languages, met new people and cultures, invented another alphabet, and built more churches and communities. At the invitation of the native leaders he traveled as far as the Innoko River baptizing hundreds from many, and often formerly hostile, tribes. He continued even as his health deteriorated.

Yet the devil’s presence came to stir up spurious and slanderous charges against him in 1863. To clear the air his Bishop Peter called him to Sitka where he was cleared of all the charges. As his health worsened he remained in Sitka serving at the Tlingit chapel until his death on July 26, 1864. He was 60 years old.

During his last missionary travels in the Kuskokwim/Yukon delta region he is remembered for baptizing 1,320 people and for distinguishing himself as the evangelizer of the Yup’ik Eskimo and Athabascan peoples.

Hymns

Troparion (Tone 4)

O righteous Father Jacob,
Adornment of Atka and the Yukon Delta;
You offered yourself as a living sacrifice
To bring light to a searching people.
Offspring of Russian America,
Flower of brotherly unity,
Healer of sickness and terror of demons:
O Holy Father Jacob,
Pray to Christ God that our souls may be saved.
Kontakion (Tone 3)

O Holy Father Jacob,
Teacher of the knowledge of God,
You revealed your love for your people,
Taking up your cross and following Christ,
Enduring hardships like the Apostle Paul.
Pray on our behalf to Christ our God
To grant us great mercy.

Source: Wikipedia

atka2_1.jpg

St Nickolas Orthodox Church in Atka Island, Alaska

Atka Island, Alaska, USA

korovin.jpg

The volcano of Korovin, Atka Island, Alaska

images-1.jpg

1183468.jpg

St. Jacob of Atka.jpg

St Jacob of Alaska

ceb1ceb3-ceb9ceb1cebacf89ceb2cebfcf82-cf84ceb7cf82-ceb1cebbceaccf83cebaceb1cf82.jpg

αγιος ιάκωβος.jpg

st-jacob-of-alaska-e1318765020205.jpg

Juvenaly_of_Alaska.jpg

mr3__medium.jpg

4447000594_c03d514d7e_b.jpg

0924alaskansaints.jpg

Ο Άγιος Ιάκωβος της Αλάσκας 

& ο Άγιος Νεομάρτυρας Πέτρος ο Αλεούτιος

_____8021232_orig-2.jpg

8727156_orig.jpg

Άγιος Ιάκωβος Νετσβέτωφ της Αλάσκας (+1865) – Ένας Αυτόχθονας Αμερικανός ιερέας που αγίασε (+1865) – Ο ιεραπόστολος των Εσκιμώων Γιούπικ – 26 Ιουλίου

http://alaskaofmyheart.wordpress.com

http://nativeamericansmetorthodoxy.wordpress.com

NATIVE AMERICANS MET ORTHODOXY

ALASKA OF MY HEART

1165625875_54_2.jpg

Η Νήσος Άτκα των Αλεούτιων Νήσων της Αλάσκας

όπου γεννήθηκε ο Άγιος Ιάκωβος της Αλάσκας

1165626092_54_2.jpg

1183470.jpg

Ο Ορθόδοξος Ναός του Αγίου Νικολάου στην Νήσο Άτκα

των Αλεούτιων Νήσων της Αλάσκας

4624373577_a79854dff4_b.jpg

Άγιος Ιάκωβος Νετσβέτωφ της Αλάσκας

Ένας Αυτόχθονας Αμερικανός ιερέας που αγίασε (+1865)

Ο ιεραπόστολος των Εσκιμώων Γιούπικ

26 Ιουλίου

http://synaxarion-hagiology.blogspot.com

SYNAXARION-HAGIOLOGY

Ό Άγιος Ιάκωβος Νετσβέτωφ της Αλάσκας γεννήθηκε από πατέρα Ρώσο και Άλεούτια μητέρα στή νήσο Atka της Αλάσκας τό 1802. Ολοκλήρωσε τις σπουδές του στήν ιερατική σχολή του Ιρκούτσκ στή Σιβηρία. Μετά τή χειροτονία του σε πρεσβύτερο, επέστρεψε στήν Αλάσκα, οπού επί τριάντα πέντε χρόνια άσκησε τά ποιμαντικά του καθήκοντα μεταξύ των αυτοχθόνων, υπό συνθήκες διαβιώσεως ιδιαιτέρως επισφαλείς, συνεχίζοντας ετσι τό έργο του άγιου Γερμανού [13 Δεκ.]. Μόλις τό επέτρεπε ο καιρός, επιβιβαζόταν σε εύθραυστα καγιάκ η φόρτωνε τις ισχνές του άποσκευές σε κυνήλατα ελκυθρα και συνοδευόμενος από μερικούς κατώτερους κληρικούς, ξεκινούσε τις ιεραποστολικές του περιοδείες γιά νά φωτίσει τούς διάσπαρτους αυτόχθονες πληθυσμούς των Άλεούτιων Νήσων. Διέδωσε επίσης τό φώς του Ευαγγελίου στή φυλή των Έσκιμώων Γιούπικ, oι όποιοι κατοικούσαν στήν κάτω κοιλάδα του ποταμού Γιούκον (μεταξύ 1845 και 1863). Υπήρξε ό δεύτερος Όρθόδοξος ιερέας πού τόλμησε να εισδύσει στις περιοχές αύτές, μετά τον Άγιο ίερομάρτυρα Ίουβενάλιο. Κι ενώ γενικά συναντούσε καλή υποδοχή και γρήγορα προσηλύτιζε τούς αυτόχθονες στήν αληθινή πίστη, πολλές φορές άντιμετώπιζε την έντονη άντίθεση των σαμάνων μάγων. Δεν ηρκείτο μόνο στο νά βαπτίζει τούς ιθαγενείς, αλλά φρόντιζε γιά την πνευματική ζωή του ποιμνίου του, διδάσκοντάς του τις στοιχειώδεις αρχές τής χριστιανικής ηθικής, πώς πρέπει κάνεις νά προετοιμάζεται για νά αξιωθεί νά κοινωνήσει των άχράντων Μυστηρίων, με την εξομολόγηση, τή νηστεία και την προσευχή. Μετέφερε μαζί του μία σκηνή που χρησιμοποιούσε πρόχειρα ώς ναό, όταν το ψύχος δεν έμπόδιζε τον εκκλησιασμό παγώνοντας τα Τίμια Δώρα. Όταν δεν βρισκόταν σε ιεραποστολικές περιοδείες, μετέφραζε την Καινή Διαθήκη στή γλώσσα των ιθαγενών ίδρυσε, μάλιστα, και ένα σχολείο. Προς τά τέλη του βίου του, έχοντας ταλαιπωρήσει την υγεία του σ’ αυτές τις περιοδείες, συκοφαντήθηκε από κάποιον άλλο ιεραπόστολο στον επίσκοπο Πέτρο, ό οποίος είχε διαδεχθεί τον άγιο Ίννοκέντιο [31 Μάρτίου]. Εκλήθη να παρουσιασθεί στή Σίτκα, έδρα της επισκοπής της Aλάσκας· απολογήθηκε και χωρίς δυσκολία κατόρθωσε να αθωωθεί. Μετά από πολλές περιπέτειες, παρέδωσε την αγία ψυχή του στη Σίτκα στις 26 Ιουλίου του 1865 και κατατάχθηκε επίσημα στους Αγίους της Ορθοδοξίας το 1994.

Πηγή:

Νέος Συναξαριστής της Ορθοδόξου Εκκλησίας

Εκδ. Ίνδικτος

atka2_1.jpg

Ο Ορθόδοξος Ναός του Αγίου Νικολάου

στη Νήσο Άτκα των Αλεούτιων Νήσων της Αλάσκας

Νήσος Atka, Αλεούτιοι Νήσοι, Αλάσκα, ΗΠΑ

 

korovin.jpg

Το ηφαίστειο Korovin της Νήσου Άτκα, Αλάσκα

images-1.jpg

1183468.jpg

Νήσος Άτκα, Αλάσκα

με τον Ορθόδοξο Ναό του Αγίου Νικολάου στο βάθος

του Αλασκινού χωριού

St. Jacob of Atka.jpg

Άγιος Ιάκωβος της Αλάσκας

ceb1ceb3-ceb9ceb1cebacf89ceb2cebfcf82-cf84ceb7cf82-ceb1cebbceaccf83cebaceb1cf82.jpg

αγιος ιάκωβος.jpg

st-jacob-of-alaska-e1318765020205.jpg

Juvenaly_of_Alaska.jpg

mr3__medium.jpg

4447000594_c03d514d7e_b.jpg

0924alaskansaints.jpg

Ο Άγιος Ιάκωβος της Αλάσκας 

& ο Άγιος Νεομάρτυρας Πέτρος ο Αλεούτιος

_____8021232_orig-2.jpg

8727156_orig.jpg

Η μεταστροφή ενός αθέου – Από την αθεΐα στην Θεία Εξομολόγηση

 

http://athensofmyheart.wordpress.com

http://atheistsmetorthodoxy.wordpress.com

ATHEISTS MET ORTHODOXY

ATHENS OF MY HEART

16 - 1-1.jpg

Μας αναφέρει ο καλός Πνευματικός Πατέρας του Πειραιά, π. Στέφανος Αναγνωστόπουλος:

Πρίν από χρόνια, όταν ήμουν εφημέριος στον ιερό Ναό του Αγίου Βασιλείου Πειραιώς, μ’ έκάλεσαν νά εξομολογήσω εκτάκτως, κατόπιν δικής του επιθυμίας, ένα νέο άνδρα, 42 ετών, του οποίου τό όνομα, ήταν Ξενοφών.

Όταν πήγα, ήταν σέ κακή κατάστασι. Ό καρκίνος μέ τίς ραγδαίες μεταστάσεις τόν είχε προσβάλλει καί στό κεφάλι. Οι μέρες του μετρημένες. Ήταν μόνος στον θάλαμο, τό διπλανό κρεββάτι ήταν άδειο, κι έτσι βρεθήκαμε μόνοι μας. Καί μου είπε τά έξης, γιά τό πως πίστεψε, αφού υπήρξε, όπως τό τόνισε, “σκληρός άθεος” καί άπιστος.

-Ήλθα έδώ πρίν άπό 35 περίπου μέρες, σε αυτό τό δωμάτιο των δύο κλινών. Δίπλα μου ήταν ήδη κάποιος άλλος άρρωστος, μεγάλος στην ηλικία, 80 περίπου ετών. Αυτός ό άρρωστος, πάτερ μου, παρά τους φοβερούς πόνους πού είχε στά κόκκαλα -εκεί τόν είχε προσβάλει ό καρκίνος- συνεχώς αναφωνούσε “Δόξα Σοι, ό Θεός! Δόξα Σοι, ό Θεός!…”. Στή συνέχεια έλεγε καί πολλές άλλες προσευχές, πού εγώ ο ανεκκλησίαστος καί άθεος τίς άκουγα γιά πρώτη φορά. Κι όμως, πολλές φορές μετά από τίς προσευχές του ηρεμούσε -κι εγώ δέν ξέρω μέ ποιόν τρόπο- καί τόν έπαιρνε γλυκύτατος ύπνος. “Υστερα από δυό-τρεις ώρες ξυπνούσε από τους αφόρητους πόνους, γιά νά ξαναρχίση καί πάλιν “το Χριστέ μου, Σ’ ευχαριστώ! Δόξα στό όνομά Σου!… Δόξα Σοι, ο Θεός!… Δόξα Σοι, ό Θεός…”.

Εγώ μούγκριζα άπό τους πόνους, κι αυτός ο συνασθενής μου, μέ τους αφόρητους πόνους, δοξολογούσε τόν Θεό. Εγώ βλαστημούσα τον Χριστό καί την Παναγία, κι αυτός μακάριζε τόν Θεό, Τόν ευχαριστούσε γιά τόν καρκίνο πού του έδωσε καί τους πόνους πού είχε. Τότε εγώ αγανακτούσα όχι μόνο από τους πόνους τους φρικτούς πού είχα, άλλα καί γιατί έβλεπα αυτόν, τόν συνασθενή μου, νά δοξολογή συνεχώς τόν Θεό. Αυτός έπαιρνε σχεδόν κάθε μέρα “τήν Θεία Μεταλαβιά” κι έγώ ό άθλιος ξερνούσα άπό αηδία.

-Σκάσε, επί τέλους, σκάσε επί τέλους νά λές συνεχώς “Δόξα Σοι, ο Θεός!”. Δέν βλέπεις πώς Αυτός ο Θεός, πού εσύ Τον δοξολογείς, Αυτός μας βασανίζει τόσο σκληρά; Θεός είναι αυτός; Δέν υπάρχει. Οχι! δέν υπάρχει…

Καί αυτός μέ γλυκύτητα απαντούσε:

-Υπάρχει, παιδί μου, υπάρχει καί είναι στοργικός Πατέρας, διότι με την αρρώστια καί τους πόνους μας καθαρίζει από τίς πολλές μας αμαρτίες. Οπως αν ασχολιόσουν μέ καμμιά σκληρή δουλειά, όπου τά ρούχα σου και το σώμα σου θά βρωμούσαν κυριολεκτικώς, θά χρειαζόσουν μία σκληρή βούρτσα γιά νά καθαριστής καλά, κι εσύ καί τό σώμα σου καί τά ρούχα σου, κατά τόν ίδιο τρόπο καί ο Θεός χρησιμοποιεί τήν αρρώστια σάν ευεργετικό καθαρισμό της ψυχής, γιά νά τήν προετοιμάση γιά τή Βασιλεία των ουρανών.

Οι απαντήσεις του μ’ εκνεύριζαν ακόμη περισσότερο καί βλαστημούσα θεούς καί δαίμονες. Δυστυχώς οι αντιδράσεις μου ήσαν αρνητικές, μέ τό νά φωνάζω:

-Δέν υπάρχει Θεός. Δέν πιστεύω σέ τίποτα… Ούτε στον Θεό ούτε σε αυτά τά «κολοκύθια» πού μου λές περί Βασιλείας του Θεού σου… Θυμάμαι τίς τελευταίες του λέξεις:

-Περίμενε καί θά δής μέ τά μάτια σου πώς χωρίζεται η ψυχή απ’ τό σώμα ενός χριστιανού πού πιστεύει. Είμαι αμαρτωλός, αλλά τό έλεός Του θά μέ σώση. Περίμενε, θά δής καί θά πιστέψεις!

Καί ή μέρα αυτή έφθασε. Από τό νοσοκομείο θέλησαν νά βάλουν ένα παραβάν, όπως ήταν καθήκον τους, αλλά έγώ διαμαρτυρήθηκα. Τους είπα “όχι, γιατί θέλω νά δω πώς αυτός ο γέρος θά πεθάνει!!!”.

Τόν έβλεπα λοιπόν νά δοξολογή συνεχώς τόν Θεό. Πότε έλεγε κάποια “Χαίρε” γιά τήν Παναγία, πού αργότερα έμαθα ότι λέγονται “Χαιρετισμοί”. Κατόπιν σιγοέψαλλε τό “Θεοτόκε Παρθένε”, τό “Άπό των πολλών μου αμαρτιών…”, τό “Άξιον έστι”, κάνοντας συγχρόνως καί πολλές φορές τό σημείο του σταυρού.

Σήκωσε κάποια στιγμή τά χέρια του καί είπε: “Καλώς τόν Άγγελό μου! Σ’ ευχαριστώ, πού ήλθες μέ τόση λαμπρά συνοδεία νά παραλάβεις τήν ψυχή μου. Σ’ ευχαριστώ!… Σ ευχαριστώ!…”.

Ανασηκώθηκε λίγο, ξανασήκωσε τά χέρια του ψηλά, έκαμε τό σημείο του σταυρού, σταύρωσε τά χεράκια του στό στήθος του καί εκοιμήθη!

Ξαφνικά τό δωμάτιο πλημμύρισε άπό φώς, λές καί μπήκαν μέσα δέκα ήλιοι καί περισσότεροι, τόσο πολύ φωτίστηκε τό δωμάτιο! Ναί, εγώ ο άπιστος, ο άθεος, ο υλιστής, ο “ξιπασμένος”, ομολογώ ότι όχι μόνον έλαμψε τό δωμάτιο άλλα καί μιά ωραιότατη μυρωδιά απλώθηκε σ’αύτό, ακόμη καί σέ ολόκληρο τόν διάδρομο, καί μάλιστα όσοι ήσαν ξυπνητοί καί μπορούσαν, έτρεχαν εδώ κι εκεί, γιά νά διαπιστώσουν άπό που ήρχετο η παράξενη αυτή μυρωδιά.

Ετσι, πάτερ μου, πίστεψα, γι’ αυτό καί φώναξα γιά Εξομολόγο ύστερα άπό τρεις ημέρες. Τήν άλλη μέρα όμως, τά βαλα μέ τους δικούς μου, την μάνα μου καί τον πατέρα μου, ύστερα με τά δύο μεγαλύτερα αδέλφια μου, μέ τη γυναίκα μου, μέ τους συγγενείς καί τους φίλους, καί τους φώναζα καί τους έλεγα:

-Γιατί δέν μου μιλήσατε ποτέ γιά τόν Θεό, τήν Παναγία καί τους Αγίους; Γιατί δέν μέ οδηγήσατε ποτέ στην ‘Εκκλησία; Γιατί δέν μου είπατε ότι υπάρχει Θεός καί υπάρχει καί θάνατος καί κάποτε αυτη ή ψυχή θά χωρισθή από τό σώμα γιά νά δώση τόν λόγο της; Γιατί μέ σπρώξατε μέ τήν συμπεριφορά σας στην αθεΐα καί στον μαρξισμό; Εσείς μέ μάθατε νά βλαστημώ, νά κλέβω, νά απατώ, νά θυμώνω, νά πεισμώνω, νά λέω χιλιάδες ψέματα, νά αδικώ, νά πορνεύω…

Εσείς μέ μάθατε νά είμαι πονηρός, καχύποπτος, ζηλιάρης, λαίμαργος, φιλάργυρος καί κακός. Γιατί δέν μου διδάξατε τήν αρετή; Γιατί δέν μου διδάξατε τήν αγάπη; Γιατί δέν μου μιλήσατε ποτέ γιά τόν Χριστό; Γιατί;… Άπό αυτή τή στιγμή μέχρι πού νά πεθάνω, θά μου μιλάτε μόνο γιά τον Θεό, τόν Χριστό, τήν Παναγία, τους Αγγέλους, τους Αγίους. Γιά τίποτε άλλο.

Ηρχοντο οι δικοί μου, οι συγγενείς, φίλοι, γνωστοί, καί τους ρωτούσα τόν καθένα χωριστά ή όλους μαζί:

-Εχετε νά μου πείτε κάτι σημαντικό γιά τόν Θεό; διότι Αυτόν θά συναντήσω! Λέγετε… Εάν δέν ξέρετε, νά μάθετε. Οί μέρες περνάνε κι εγώ θά φύγω.

Καί σ᾽ ένα-δυό επισκέπτες:

“Άν δέν ξέρης ή αν δέν πιστεύης, νά φύγεις!…”

“Τώρα πιστεύω μέ όλη μου τήν καρδιά, καί θέλω νά εξομολογηθώ όλες τίς αμαρτίες μου από μικρό παιδί…”.

Ήταν σταθερός καί αμείλικτος μέ τό παλαιό εαυτό του ο Ξενοφών. Καί το έλεος του Θεού ήταν μεγάλο, πολύ μεγάλο! Εξομολογήθηκε μέ ειλικρίνεια, κοινώνησε δυό-τρεις φορές καί υστέρα από πάλη μερικών ημερών μέ τόν καρκίνο, έφυγε εν πλήρη μετάνοια, μέ ζέουσα τήν πίστι, ειρηνικά, οσιακά, δοξολογώντας κι αυτός τόν Θεό.

(π. Στεφάνου Αναγνωστόπουλου, Γνώση & Βίωμα της Ορθοδόξου Πίστεως)

Πηγή:

Αρχιμ. Ιωάννου Κωστώφ

Η Εξομολόγηση

Μετάνοια: Το Αντικλείδι του Παραδείσου

εκδ. Άγιος Ιωάννης ο Δαμασκηνός

Αθήνα 2012

Fasthold din tanke på helvede, og opgiv ikke håbet – Hellige Silouan du Mont Athos i Grækenland fra Rusland (+1938) ╰⊰¸¸.•¨* Danish

http://saintsofmyheart.wordpress.com

SAINTS OF MY HEART

57293-Amazing-Waterfall.jpg

images-2.jpg

011fbf726fc2dd39fabb294a683127f5.jpg

Fasthold din tanke på helvede, og opgiv ikke håbet

Hellige Silouan du Mont-Athos i Grækenland fra Rusland (+1938)

Kilde:

https://ortodoks.dk

https://ortodoks.dk/ortodoks-tro-og-praksis/de-hellige/fasthold-din-tanke-pa-helvede-og-opgiv-ikke-haabet

DEN ORTODOKSE KIRKE I DANMARK

 

Ovenstående råd er indgivet Silouan af Kristus som et åndeligt sværd i kampen mod stolthed. Vi kan læse hele Silouans åndelige testamente til eftertiden i Arkemandrit Sophronys bog om Silouan, på engelsk ”Saint Silouan -The Athonite” eller på fransk ”Starets Silouane – Moine du Mont-Athos”.

Ikoner med den hellige Silouan fremstiller ham som Kristus-skuende, med en udrullet skriftrulle, ofte med netop disse ord.

Også Maxim Egger tager udtrykket op i sin bog ”Prier 15 jours avec Silouane” (Bede 15 dage med Silouan). Her er dette ”åndelige sværd” genstand for den syvende dags bøn:

”Herre, Du ser, at jeg vil bede til Dig med en ren ånd, men dæmonerne forhindrer mig deri. Sig mig, hvad jeg skal gøre, for at de fjerner sig fra mig.” Og jeg modtog i min sjæl dette svar fra Herren: ”Dæmonerne får altid de stolte til at lide.”

Jeg sagde: ”Herre, Du er barmhjertig; min sjæl kender Dig; sig mig, hvad jeg skal gøre, for at min sjæl bliver ydmyg.” Og Herren svarede mig i sjælen ”Fasthold din tanke på helvede, og opgiv ikke håbet.”

Staretsen (åndelig vejleder) Silouan gennemlevede angeren som ydmyghedens vej på en særlig brændende måde, idet han fulgte Kristi råd: Fasthold din tanke på helvede og opgiv ikke håbet. Et stærkt og slående udtryk, men også vanskeligt. For at forstå det i hele dets dybde, måtte man selv befinde sig i en åndelig tilstand lig den til hvem, det blev sagt. Man kan altså kun nærme sig det med forsigtighed, ved at give afkald på denne verdens visdom og give plads for Åndens nødvendigvis paradoksale visdom.

Dette udtryk har faktisk givet anledning til talrige fortolkninger. Det bliver ofte i første omgang opfattet psykologisk, som en trøst, en opmuntring til at holde ud i en vanskelig situation, i lidelsen, ulykken, fortvivlelsen. Denne forståelse, lige så givende den kan være, er imidlertid ikke Silouans. For ham er det at fastholde tanken på helvede en fremgangsmåde i den åndelige kamp for at dømme sig selv og dermed gøre det muligtat angre på den rigtige måde, at kæmpe mod stoltheden, sejre over lidenskaberne og dæmonerne.

For at trænge ind i dette udtryks mysterium, eller snarere for at lade det komme ind i hjertet, må vi først skille os af med en vis vision af helvede, dén der ofte findes i Vesten, med hele dens virvar af middelalderlige forestillinger. ”Helvede” her betegner ikke et geografisk sted – hvor Gud ikke ville være – men en åndelig tilstand, ” en forbrænding af bevidstheden” (Origenes 2. årh.). I det foreliggende tilfælde, den tilstand, hvor sjælen er adskilt fra Gud på grund af sine synder eller, mere præcist, den tilstand, hvor sjælen er udsat for Guds kærligheds hvidglødende lys, men selv er for uigennemtrængelig og lukket, alt for optaget af sig selv og sine lidenskaber til at modtage det og svare på det, til ikke at blive forbrændt snarere end levendegjort af det.

Som den hellige Isaac Syreren (7. årh), med hvem vi jo ved, at Silouan føler sig tæt beslægtet, udtrykker det: ”helvedes pinsler er kærlighedens pinsler”. Vi er faktisk alle helt omsluttet af Guds kærlighed, men alt efter vor sjæls tilstand, oplever vi dette møde forskelligt: som paradisets salighed, hvis vi allerede er rensede og oplyste af nåden, som en helvedes lidelse, hvis vi er opfyldte af mørke.

Fasthold din tanke på helvede er altså en opfordring til at stige ned i de mørkeste afgrunde af vort væsen, til at blotlægge vor sjæl og udsætte den for den guddommelige kærligheds stråler; og den ”angerens ild”, som Silouan taler om, er ingen anden end Helligåndens ild. Denne nedstigen er en måde, hvorpå vi kan deltage i Kristi kamp mod Satan i ørkenen og i Hans nedfart til dødsriget – højdepunktet af Hans ”kenosis” (tømning, dvs. Kristus gav afkald, tømte sig selv, og tog tjenerskikkelse på) ). For det er naturligvis udelukkende sammen med Ham, at vi, uden fare, kan besejre dæmonerne og gennemtrænge vort mørke; det er for Hans levendegørende opstandelseslys, at vi skal udsætte vor sjæl.

Denne fremgangsmåde er i begyndelsen en sikker vej til lidelse. For den afslører ubarmhjertigt alt det i os, der endnu tilhører den gamle Adam (dvs. døden) og stadig stiller hindringer for nåden (dvs. livet). En afsløring, der tager til i styrke, for jo mere det guddommelige lys oplyser mørket i hjertet, jo klarere ser vi de urenheder, der tilsmudser Guds billede i os. Jo mere bevidste vi bliver om vor Skaber og Herres kærlighed, jo mere lider vi over at have såret Ham eller over at have afskåret os fra Ham. Men denne lidelse – som er Korsets lidelse – er levendegørende, i modsætning til dødens lidelse, som er dødbringende. Den er ligeledes kilde til ydmyghed: Stillet over for vor egen sjæls elendighed må vi nødvendigvis ophøre med at dømme andre og i stedet dømme os selv. Silouan, som betragter sig selv som en skabet hund, skriver: Man bør anse sig selv for at være værre end alle andre og dømme sig selv til helvede. Jeg er ikke værdig, hverken til Gud eller til Paradis, men til helvedes pinsler. Helligånden lærer os at tænke sådan om os selv.

Denne form for anger, som forener tanken på døden og foregribelsen af Dommedag, bliver hos Silouan en virkelig asketisk praksis, et åndeligt sværd til at rense hjertet og forblive i Gud: Når jeg fastholder min tanke på helvede, er min sjæl i fred. Når jeg, derimod, lader min tanke slippe ud af ilden, styrkes de tanker, der ikke er Gud velbehagelige.

At fastholde tanken på helvede bliver først meningsfuldt med den anden del af udtrykket, som skaber balance: Og opgiv ikke håbet. Underforstået: om din frelse og den guddommelige barmhjertigheds grænseløshed. Sagt på en anden måde: Giv aldrig efter for fortvivlelsen, som er en form for subtil stolthed, en lumsk lidenskab hos jeget, der er fanget af selvtilstrækkelighed, og som ikke har større horisont end sig selv. Den der fortvivler er sin egen morder, sagde Johannes af Stigen (6. årh). Lad os aldrig glemme, at det er synderen – ikke Gud – som skaber sit eget helvede, og at helvedes mørke er blevet besejret af Påskens Lys, at Gud er større end vor egen samvittigheds dom (jf. 1 Joh 3:20).

Hvis enhver sjæl kendte Herren, vidste hvor meget Han elsker os, så ville ingen fortvivle, endsige klage.

Her er vi i hjertet af den kristne erfarings paradokser, hvor man (det gamle menneske) må dø for at genopstå (det nye Menneske), gå gennem helvede for at få adgang til Riget, ydmyge sig selv for blive ophøjet, tømme sig (for sit ego) for at blive fyldt (af Helligånden). Silouan præciserer på denne måde: Jo mere vi ydmyger os, jo større bliver Guds gaver. Hvis sjælen dømmer sig selv til helvede, alt mens den håber på Guds barmhjertighed, så bliver den opfyldt af Guds styrke.

Angeren, endog i sin radikale selvfordømmelse, er altså det stik modsatte af skyldfølelse. Hvor denne er lukkethed, opløsning og selvfordybelse, er hin frigørelse, bevægelse, åbenhed over for næsten og Den helt Anden. Den grundlæggende forskel mellem angeren og skyldfølelsen består i det rum, der gives eller ej til den guddommelige barmhjertighed.Husk to tanker og frygt dem. Den ene siger til dig: ”Du er helgen”, den anden: ”Du bliver ikke frelst.” Disse to tanker kommer fra Fjenden, og de rummer ingen sandhed. Den kristne vej er en tråd, udstrakt mellem bevidstheden om synden og tilliden til Gud, som er barmhjertig og vil, at vi skal frelses. Al åndeligheds kunst går ud på at bevare balancen og spændingen mellem de to poler.

Samtidig kræver Kristi råd til Silouan stor dømmekraft og forsigtighed i udøvelsen. Staretsen var en åndelig kæmpe, men ikke alle har samme styrke – ej heller samme nåde. Vi må altså fastholde tanken på helvede ud fra vor egen åndelige og sjælelige styrke og kende dens grænser for ikke at knuse sjælen. Snarere end at anvende dette udtryk bogstaveligt, bør vi især begribe ånden i det.

Ovenstående tekst er oversat fra Maxim Egger ”Prier 15 jours avec Silouane” p.59-64.

Hl. Silouan.

Efterfølgende note om Siluoans liv og åndelige kamp er et sammendrag af introduktionen p.7-18 i samme værk:

Den hellige Silouan af Athos kommer til verden i 1866 i Chovsk, han får navnet Symeon Ivanovitch Antonov og vokser op i en typisk russisk bondefamilie. Han dør på Athos den 24. september 1938 og kanoniseres af det Økumeniske Patriarkat i 1988. Hans opvækst og ungdom er turbulent, med kun to vintres skolegang og en lærlingetid som tømrer. Hans far, der var ulærd, men mild og viis, påvirker ham åndeligt, og allerede fra fireårsalderen fatter han den plan, efter at have hørt en omrejsende boghandler hævde hårdnakket, at Gud ikke eksisterer, at han vil drage ud i den vide verden og ”lede efter Gud”. Svaret kommer 15 år senere, hvor han berøres dybt ved at høre en kvinde, netop hjemvendt fra en pilgrimsrejse, vidne om miraklerne, hun har oplevet på en helgens grav. Silouan modtager som en inspiration: Hvis han er hellig, betyder det, at Gud er med os. Jeg har ikke brug for at rejse verden rundt for at finde Ham. Ved denne tanke, som er en sand Helligåndens nådegave, opflammes han af kærlighed til Gud. Den får ham til at omvende sig, han opgiver sit vilde ungdomsliv, og nærer for første gang ønsket om at blive munk. Men efter faderens ønske færdiggør han først sin militærtjeneste. Nådetilstanden varer ikke ved, efter tre måneders henrivelse genoptager han sit tidligere vilde liv. Men Gud opgiver ham ikke. Silouan drømmer, at en slange glider ind i hans mund og gennemtrænger hans hjerte. Han vågner, fuld af afsky, og han hører en blid og smuk stemme, som han genkender som Gudsmoders stemme: ”Du har slugt en slange, og det vækker din afsky. Jeg kan heller ikke lide at se, hvad du gør.” Denne gang bliver erfaringen af nåden afgørende for Silouan. Han angrer, men dybere. En udtalt syndsfølelse opstår i ham. Alt ændres: Hans syn på verden, hans daglige liv og hans relationer til andre mennesker. Han udstår sin militærtjeneste, med tankerne fæstnet på munkene på Athos, der beder dag og nat. Han stiller sig selv det spørgsmål: Hvem vil, på Dommedag, give det bedste svar: dem eller os?

Som 26 årig begiver han sig afsted til det Hellige Bjerg Athos for at blive munk i Hl. Pateleimons kloster, der på den tid rummede tæt ved 2000 munke og arbejdere. Efter kort tid forlader følelsen af nåde ham igen, alt bliver tungt og vanskeligt. Han finder ud af, at Athos ikke er den fredens havn, han havde troet. Han opdager, at helvede, som på en vis måde var uden for ham, da han var i verden, i virkeligheden befinder sig i hans eget hjerte. Han genoptager altså kampen, beder utrætteligt og vedvarende, og modtager efter nogle få uger den uophørlige bøns gave foran ikonen af Gudsmoder og har dermed taget et afgørende vigtigt skridt på hellighedens stige. Men risikoen for at falde er kun så meget desto større. Nådegaven og hans medbrødres komplimenter giver ham høje tanker om egen fortræffelighed, han sammenligner sig med de andre og dømmer dem. På ny lukker han sig for nåden og mister den. Dæmonerne træder an med hele korteger af åndelige illusioner, der fører ham mod fortvivlelsens afgrund. Det forekommer ham, at intet nytter, hverken bønner eller streng faste. Angst og kraftesløs udbryder han til sidst: Gud er ubønhørlig, vor bøn er forgæves, Han hører os ikke. Som svar på angsten modtager han, seks måneder efter sin ankomst til det Hellige Bjerg, en dag han beder foran Kristusikonen i Profeten Elias’ kapel, en endnu større nåde: Herren viser sig for ham. Hele hans væsen – krop, sjæl og ånd – opfyldes af nådens ild, og Herren bliver fra da af hans eneste glæde, hans salighed, styrke, visdom og rigdom. Men denne åbenbaring bliver også, og det er det kristne livs paradoks, kilde til hans lidelse og grænseløse længsel efter Gud. For har man erfaret Herrens herlighed, er tabet af nåde og fraværet af Gud den største af alle ulykker. Det lykkes ikke for Silouan at bevare den uhørte nåde, han har modtaget, han falder tilbage i en frygtelig kamp mod lidenskaberne, en indre og ensom kamp, som ingen kan hjælpe ham med, og som han kun kan kæmpe, fordi Herren har vist ham, hvor meget Han elsker menneskene.

En nat omkring 1906, fjorten år efter Silouans ankomst til Athos, mens han er i bøn foran Kristi ikon, stiller der sig en dæmon mellem ham og ikonen, som for at tvinge ham til bøje sig for den. Silouan råber sin fortvivlelse og afmagt til Herren. Da viser Kristus ham vejen ud af stoltheden ved at sige: Fasthold din tanke på helvede og opgiv ikke håbet. Silouan adlyder budet: Jeg begyndte at gøre, som Herren havde anvist mig, min ånd fandt fred og hvile. Og fra det øjeblik kendte jeg på én gang grunden til mine lidelser og den medicin, der skulle til for at helbrede dem. Bevæbnet med dette terapeutiske redskab, som ligeledes er et åndeligt sværd, arbejder han de næste femten år af sit liv tålmodigt på at rense sit hjerte. Han indtræder således lidt efter lidt ”i den hellige lidenskabløsheds (apatheia) høje sfærer”, samtidig med at han påtager sig arbejdet som regnskabschef for en lagerplads tæt ved klostret og ansvarlig for dens 200 arbejdere, som han beder for og lider med. Det er denne medlidenhed med alle jordens folk, der får ham til at skrive, ikke som en viljesakt, men tilskyndet af Helligånden.

Arkemandrit Sophrony (1896 -1993) var Silouans eneste discipel. Han kom til Vesten i 1947, efter at have tilbragt 22 år på Athos. Det er, som nævnt tidligere, takket være ham, at verden har fået kendskab til den hellige Silouans liv og skrifter.

Kilde: Maxime Egger ”Prier 15 jours avec Silouane” (Bede 15 dage med Silouan), Nouvelle Cité 2002

topikon-1.jpg

Den Hellige Silouan du Mont Athos (+1938) – en nutidig helgen Danish

http://saintsofmyheart.wordpress.com

SAINTS OF MY HEART

tumblr_o7y4is4YzO1svyy57o1_500.jpg

St-Silouan-00.jpg

011fbf726fc2dd39fabb294a683127f5.jpg

Den Hellige Silouan du Mont Athos (+1938) – en nutidig helgen

Kilde:

https://ortodoks.dk

https://ortodoks.dk/ortodoks-tro-og-praksis/de-hellige/den-hellige-silouan-en-nutidig-helgen

DEN ORTODOKSE KIRKE I DANMARK

 

I vor tid æres starets Silouan, og man beder om hans forbøn i hele verden. I Vesten læses hans værk lige så meget, om ikke mere, af katolikker, protestanter og anglikanere som af ortodokse. Denne universelle side af starets Silouan er ikke blot blevet bekræftet, men på en vis måde også villet og fremmet af patriarkatet i Konstantinopel, som helligkårede ham den 26. november 1987.

Hvordan skal vi forklare den ”ære”, der i Vesten vises denne bonde, som er født i landsbyen Chovsk dybt inde i Rusland i året 1866, og som blev munk på Athos i 1892? Hvorfor opfattes han […] som ”en hellig, der er forbløffende moderne”, ”en mystiker, der tilhører den evige, universelle Kirke”? Hvad er det ved ham, der berører mennesker så dybt og gør ham til én af vor tids store, en vejleder i vor søgen efter Gud, en ledsager i troens opdagelser, en støtte i lidelse og angst, en ven i fortvivlelsen? Og hvorfor er han mødested for fællesskab mellem kristne af forskellige konfessioner?

Uden at svare udtømmende, kan vi fremhæve en række elementer: Hans persons menneskelige nærhed; dybden i hans gudserfaring, som er baseret på ydmyghed og på, at han har rejst igennem det indre helvede; autenticiteten og enkelheden i hans vidnesbyrd; hans kærligheds karakter af at være altomfattende og hans bøn for alle jordens skabninger og folkeslag (også fjenderne); og endelig det kosmiske omfang af hans medfølelse, som omfatter hele skabelsen.

Den menneskelige nærhed
Som barn i en typisk, russisk familie på landet i det 19. århundrede – en from og talrig familie – levede starets Silouan et liv, som var helt normalt for en ung bonde dengang. Efter en yderst rudimentær skolegang (to vintres undervisning) kom han i lære som snedker og gjorde derefter militærtjeneste. Han var en glad og fysisk stærk ung mand med et blidt og fredsommeligt temperament; hvilket imidlertid ikke hindrede ham i at komme i slagsmål af og til; eller i at gå med piger og spille harmonika. Han var en sådan naturkraft, at man siger, han kunne drikke tre liter vodka uden at gå under bordet og sætte en omelet af halvtreds æg til livs en påskedag.

På Athos blev der tilstået ham helt usædvanlige nådegaver, frem for alt dét, at han skuede Kristus. Men han påtog sig også trofast den tunge opgave som forvalter, og han var opmærksom på, hvor forskellige de arbejdere var, som var under hans opsyn. Han kendte til deres lidelser og problemer af enhver art.

Starets Silouan er, kort sagt, tæt på os på grund af sit enkle liv, som var forankret i virkeligheden og i det konkrete. Og han er det så meget mere, som fader Sophronij, hans biograf m.m., fremstiller ham med megen ædruelighed, på en måde og i en stil, som aldrig forfalder til den forkærlighed for det fantastiske og det mirakuløse, man kan finde i byzantinske helgenbiografier.

En dyb erfaring af Gud
Starets Silouan opnåede en usædvanligt dybtgående erfaring af Gud, hvilket mod slutningen af hans liv gav ham en fremtrædende statur. Hvis hans ydre liv var helt og aldeles ordinært, så var hans indre liv det helt modsatte. Det var fra begyndelsen præget af den dynamik, som ifølge ham selv er kernen i åndelig vækst og bevægelse. En grundlæggende dynamik, hvis fremstilling i detaljer har vist sig som en stor hjælp for mange, som søger Gud.

Det drejer sig om en bevægelse i tre tempi, hvorigennem mennesket bevæger sig fra at være et ”individ”, centreret om sig selv, til at være en ”person” i fællesskabet, og som i stigende grad virkeliggør Guds billede i sig ved at tilegne sig Helligånden.

Det første stadium er den omkostningsfrie modtagelse af nåden, som får mennesket til at ”opdage en helt anden bolig inden i sig selv”. Dette giver glæde, målrettethed og åndelig virkelyst. Andet stadium er tabet af nåden. Dette er kendetegnet ved en følelse af at være forladt af Gud, hjertet er tørt og lukket, sjælen er urolig og formørket og et let bytte for lidenskaber, man er kørt fast i hverdagen og fristes til fortvivlelse. Det tredje stadium er generhvervelsen af nåden gennem arbejde på indre forvandling, ved askese og ved afsløring af de lidenskaber, der står i vejen for det guddommelige Lys. Dette finder sted med alle de midler, Den hellige Skrift og Kirkens Tradition tilbyder: gennem anger, stadig omvendelse, bøn og faste og overholdelse af Kristi bud. Og især finder det hos Hl. Silouan sted (dette er kernen i hans lære) ved at tilegne sig ydmyghed; ”asketisk” ydmyghed via vor egen, fortsatte indsats; ”Kristus-lignende” ydmyghed ved Helligåndens gave og vor personlige tilegnelse af denne.

”Dén, der kender Helligånden, og har lært ydmyghed af Ham, han er blevet sin Herre lig, Jesus Kristus, Guds Søn”, skriver Hl. Silouan. Og han fortsætter: ”Hvis blot verden forstod, hvilken kraft, der er i Kristi ord: ’Lær af mig, for jeg er sagtmodig og ydmyg af hjertet’, så ville hele verden og hele universet opgive al anden kundskab for at søge denne ene, guddommelige indsigt.”

Denne åndelige dynamik, som vi genfinder markant i Åndelige Homilier, som tilskrives Hl. Makarios af Ægypten, er netop den virkelighed, Hl. Silouan lever i med en intensitet, som modsvares af de nådegaver, Gud overøser ham med. Hans udvikling er således markeret af en række begivenheder, som er stadier på hans vej: Hans første omvendelse som 19-årig; erfaringen af synden (han ”kender” en pige uden at være gift med hende, og han er tæt på at slå en ung mand fra landsbyen ihjel under et slagsmål) ; afrejsen mod Athos, hvor han modtager den nåde at se Kristus komme til syne i en sand oplysning; årene med indre mørke, hvor han kæmper imod stoltheden og dæmonerne, som angriber ham. Her giver Kristus ham de kendte ord, som gør det muligt for ham at vandre ad ydmyghedens vej, de ord, som er blevet en kilde til oplysning og trøst for utallige mennesker: ”Tænk uophørligt på helvede; og fortvivl ikke!” Bevæbnet med dette ”terapeutiske værktøj”, som også er et åndeligt sværd, klatrer Hl. Silouan gennem en periode på femten år trin for trin op ad himmelstigen, for så de sidste femten år af sit liv at leve i ”høje sfærer af hellig utilgængelighed”.

Et enkelt og autentisk vidnesbyrd
Hl. Silouans indflydelse har at gøre med, at der hos ham er overensstemmelse mellem ord og gerning. Dette vakte opsigt, allerede på Athos. Til folk, som undrede sig over at se, hvordan ”lærde” pilgrimme ilede afsted for at møde Silouan (”for han læser jo ikke bøger”), svarede fader Methodios: ”Han læser intet men gør alt; mens andre læser meget, men intet gør.”Som biskop Kallistos (Ware) har understreget, var han meget langt fra at forsøge på at være ”original” ved at udtænke en ny og særlig teologisk vision; ”han forsøgte slet og ret at være et tro vidne om den levende bønstradition, som formede ham gennem de seks og fyrre år, han opholdt sig på Athos.”

Starets Silouan er således et sandfærdigt vidne, for så vidt som han bringer os i forbindelse med Kristus, ikke ved hjælp af en doktrin eller teologiske systemer og udredninger, men via en direkte erfaring, dybest i hans væsen, ar Gud og ved personligt at gennemleve Kirkens og Traditionens lære. I lighed med de hellige – sådan som han forstod dem, men uden at regne sig selv iblandt dem – taler Silouan kun om dét, han har set og kender til i Helligånden, om dét, han har gjort til virkelighed i sit eget liv og gennemlevet i hele sin væren, i krop, sjæl og ånd.

Bedre endnu: Starets Silouan taler om sin åndelige erfaring og sit forhold til Gud med enkle ord, uden hverken den jargon eller det teologiske filter, der er hos Kirkefædrene, som dog alligevel er nærværende. Ord med en helt evangelisk friskhed, som stammer fra at have hørt Guds Ord i tro, at have ”tygget drøv” på Evangeliet, særlig Johannes’ Evangelium, og fra uophørlig læsning af Salmerne. Med forbavsende frihed erklærer Hl. Silouan: ”Helligånden bevæger sig fra Skriften over i sjælen.” Og han påkalder en inderliggørelse af og en kosmisk fornemmelse for nadverliturgien, når han, hinsides enhver ritualisme, tilføjer: ”I kirkerne fejrer vi liturgi, og Helligånden er til stede. Men sjælen er den bedste Kirke for Gud; for det menneske, der beder i sin sjæl, bliver hele verden til Kirke.”

En kærlighed, som er universel
Mod slutningen af sit liv var Hl. Silouan blevet i den grad ”kristificeret” ved Helligånden, at han i sit hjerte bar dét, som Jesus Kristus sammenfattede og antog i Sin person: Den fuldkommengjorte Adam. Her er det slående at se, hvilken bevidsthed, den ubelæste Silouan, der ikke brød sig om aviser, og som var rejst direkte fra det landlige Rusland til Athos, at se hvilken bevidsthed han havde om menneskers og folkeslags lidelser overalt på jorden. Den vision af Kristus, han modtog under en aftengudstjeneste, var blevet optaget i ham og inderliggjort gennem års asketisk kamp, kenose, og opholden sig under ”dobbelt ild”: fra nåden og fra det indre helvede. Alt dette havde ført ham til kærlighedens fylde og fuldkommenhed.

Stillet over for de fristelser og de forsøg på at flygte fra den virkelige verden, som forekommer i alle religiøse traditioner, er starets Silouans besked klar: Det menneske, som skænkes den nåde at gennemleve en omfattende, mystisk erfaring, må ikke lukke sig inde i sin ekstase. Han kan glemme verden for en tid for bedre at kunne give sig hen til betragtningen af Gud, men han må ikke synke helt hen i den. Han må komme til sig selv, han må tænke på mennesker og på skabelsen: ”Dén, som har erfaret Gud ved Helligånden, han beder og fælder tårer for hele verden”; og ”at bede for menneskene er det samme som at udgyde sit blod.”

Starets Silouan er dykket helt ned i mysteriet, som er livet i Kristus, og han har medfølelse med alt og alle; med mennesker, der ikke kender Gud, og som lider og er berøvet nåden på grund af deres stolthed; og med folkeslag, der stønner under smerte, hungersnød og krige. ”Hans erfaring af Helligånden forbød ham at lukke Kirken om sig selv, for hele verden og alle mennesker er i Kirken”, erklærer Oliviér Clément. ”For Silouan er alle mennesker Guds børn og bærere af Helligånden.”

Hl. Silouan gentager side efter side: Den sjæl, som er gjort levende ved Helligånden, sørger, når den ser næsten lide. Den ønsker for næsten og for hele verden den samme nåde, som den selv har modtaget. Den vil, at alle mennesker skal kende samme salighed, at de skal omvende sig og se Guds herlighed, at de skal opdage Hans barmhjertighed og Hans frelse, så at alt ondt kan blive jaget bort fra denne jord og freden herske. Kærligheden, den sande kærlighed, tåler ikke, at én eneste sjæl går fortabt: ”Vor næste er vort eget liv. Herliggjorte bliver de, som har båret hele verdens lidelser, fordi de var fulde af Kristi kærlighed.” Derfor den brændende bøn, som gengives på ikoner af Hl. Silouan: ”Nådige Herre, hør min bøn; giv, at alle jordens folkeslag må kende Dig ved Helligånden.”

At elske sine fjender
Kærlighed til andre mennesker, også til sine fjender (Matt. 5:44). For, sådan siger starets Silouan, det er let at elske en helgen, men hvad med en stor synder, én, der fornærmer og foragter os, én, der gør os ondt og forfølger Kirken? At være kristen betyder at følge Kristus, som døde på korset for at frelse Sine fjender (Luk. 9: 45-56), som Han tilgav. At elske sine fjender vil sige at have medfølelse med dem, at være klar over, at de lider voldsomt på grund af deres lidenskaber, og derfor at bede for dem.

Ifølge Evangeliet er kærlighed til fjenderne det højeste i livet; og for Hl. Silouan er dette det endelige kriterium for ”den rette tro”, det ubarmhjertige barometer for, hvor rent vort åndelige liv er, og det uomgængelige mål for, hvilken grad af fællesskab, vi har med Gud, og for, i hvilket omfang nåden er til stede i os. Med andre ord: Kærlighed til vore fjender er det vidnesbyrd om Kirkens sandhed, der går forud for og er hinsides alle ritualer, teologiske tankesystemer og mystiske erfaringer. På dette punkt er starets Silouan kategorisk: Dén, der formår at elske sine fjender, kender Herren, Jesus Kristus, i ånd og sandhed. Dén derimod, som ikke formår dette, er fortsat i dødens vold; Guds nåde og kærlighed er ikke i fuldt mål i ham, og han kender endnu ikke Gud, sådan som Han er. Anderledes udtrykt: Et sådant menneske er, med f. Sophronijs ord, endnu ikke fuldkommen ”ortodoks” i dette ords dybeste betydning. Og staretsen tilføjer: ”Den sjæl, der ikke har kærlighed til sine fjender, får aldrig fred. Den piner sig selv og forårsager lidelse for andre.”

Her berører vi det dybe indhold i Kristi andet bud: ”Du skal elske din næste som dig selv”, sådan som starets Silouan forstår og modtager dette. Ordene ”som dig selv” peger ikke så meget på den grad, i hvilken vi skal elske næsten; de peger på menneskehedens ontologiske, væsensmæssige, énhed, som er blevet splittet ved syndefaldet, men genatableret af Kristus. At elske sin næste som sig selv er da at elske ham eller hende som værende ens eget liv. Fader Sophronij skriver om dette i sin læremesters ånd: ”Det vil sige, at hele menneskeheden virkelig lever, som var de ét eneste liv og én eneste natur i en mængde personer. Hvis hver enkelt menneskelig person, som er skabt i Treenighedens billede, når frem til i sin egen eksistens at indlemme og indbefatte den menneskelige væren i sin helhed, på samme måde som hver person i Treenigheden er bærere af hele den guddommelige værens fylde, så vil vi ikke længere kunne betragte alt det onde, som finder sted i verden, som om det var noget uden for os selv. Det vil da blive til vor egen ondskab.

Starets Silouan minder os hele tiden om følgende: Ingen frelses alene! Min frelse angår ikke blot mig selv, den er ikke mit lille, individuelle anliggende. Frelsen er en ontologisk begivenhed, som angår hele menneskeheden, den hele Adam. Og ikke blot dét; frelsen angår også skabningen i dens helhed, den angår alt, hvad Gud har skabt. Silouan følger i Hl. Isak Syrerens fodspor, når han omtaler, hvordan han overvældes af bedrøvelse, efter at han helt unødvendigt har revet et blad af et træ; eller de tårer, der strømmer fra han i tre dage, fordi han har slået en flue, der irriterede ham, ihjel eller hældt kogende vand over nogle flagermus for at slippe af med dem. Han skriver: ”Siden den dag har jeg ikke gjort nogen skabning ondt. Guds Helligånd lærer os at elske alt levende.” Dette sidste får nogle til i starets Silouan (ligesom i Frans af Asissi) at se en ”økologisk helgen”.

En aktuel og nutidig helgen
Der er nogle, der mener, at Gud har givet Vesten starets Silouan som helgen og fører på frelsens vej, på samme måde som Han har givet Rusland Hl. Serafim af Sarov og Grækenland Hl. Nektarios af Ægina. Bortset fra, at den er forsimplet og skematisk, har denne påstand noget sandt ved sig. Hl. Silouan er, via sin altomfattende kærlighed, som ikke udelukker noget eller nogen, via sin bøn for hele verdens frelse, via dybden i sin eukaristiske vision, som omfatter hele skabningen, via sit kendskab til menneskehjertets afgrunde og til den indre vej, som fører til ”erhvervelsen af Helligånden” – via alt dette har starets Silouan haft betydning for utallige mennesker, som takket være hans skrifter og hans bøn har genfundet Gud og Kristus, uddybet deres tro, ændret deres liv og, for nogles vedkommende, modtaget kald til klosterlivet. Men det er ikke alt. Silouan er, som det er blevet udtrykt, også blevet til ”ét af de pejlemærker, som står på det muliges grund, alt imens det udråber og forbereder morgendagens åndelighed.”

Ifølge fader Porphyrij, forstander for Kovilj-klostret i Serbien, er ”Silouans vidnesbyrd så vigtigt, fordi han, som et forvandlet (transfigureret) menneske, medvirker til hele samfundets og hele universets forvandling. Han er et sandt menneske, sådan som kun de hellige kan være det, og derfor er han en kilde tiil trøst i vores verden, som er mærket af utallige konflikter og spændinger; mellem folkaslag, mellem kønnene og inden i hvert enkelt menneske.”

I en tid, hvor der er røre i den økumeniske bevægelse, hvor visse miljøer (ikke mindst ortodokse) tenderer mod en hårdere kurs hvad angår det konfessionelle og identitetsskabende, hvor nationalismen og de ”stamme-etniske” lidenskaber forværres, i alt dette forekommer starets Silouan at være en formidler, et profetisk mødested, hvor alle slags splittelser og had kan overvindes; overvindes indefra ved en hjertets forvandling. I forhold til fornuftens krise og til de skuffelser, moderniteten og dens talsmænd fører med sig, er Hl. Silouan, med Oliviér Cléments ord, ”et fremtrædende vidne om kristenhedens nuværende forvandling, når Gud fuldender åbenbaringen af Sit navn via den fuldkomne fornedrelse på korset, og vi begriber, at helvede, hvortil Kristus bestandigt farer ned, ikke fører os til intethed, men til håb.”

Teksten er før bragt i ”Kirkebladet”nr. 88 i 2001.

Fra: SOP nr. 255. Oversat fra fransk, let forkortet og bearbejdet af redaktionen.

Silouane-1.jpg

Hellige Silouan du Mont Athos (+1938)

1.jpg

def216fdbb012ef2cd62cd18ed2a63b1.jpg

p1015584224-3.jpg

images-4.jpg

St.-Silouan_0_0.jpg

s1880009.jpg

s1880008.jpg

images-1.jpg

Silouan Saint of Mount Athoshr.jpg044Silouan-white-backg_0384-copy-2.jpg

Silouanos-o-Athonitis-UP.jpg

Silouan3.JPG

stsilvanus.jpg

agios-silouanos-o-athonitis-porto-lagos.jpg

st-silouan-and-elder-sophrony-in-sept-1933.jpeg

Silouan_of_Athos-Kes_b.jpg

st_silouan_500_zpse2b64fa5.jpg

61475.jpg

art_silouan_lg1.jpg

77068012623766c248195f867803830c.jpg

1638904463_7544c11551.jpg

hqdefault.jpg

silouan.jpg

Saint-Silouan-de-Athoniet.-fresco-Athos.jpg

385574-16.jpg

St Silouan 2.jpg

215391.b.jpg

Sveti-Siluan-Atonski-ikona.jpg

close up S Silouan thumb.jpg

12190639655_b001a7dae2_b.jpg

208280.p.jpg

topikon-1.jpg

Heilige Silouan de Athoniet van de berg Athos in Griekenland uit Rusland (+1938) ╰⊰¸¸.•¨* Dutch

http://saintsofmyheart.wordpress.com

SAINTS OF MY HEART

Miles Away - Photography by Christian Lim.jpg

Silouan3.JPG

011fbf726fc2dd39fabb294a683127f5.jpg

Heilige Silouan de Athoniet

van de berg Athos in Griekenland uit Rusland (+1938)

De heilige Silouan was een Russische monnik die een groot deel van zijn leven op de berg Athos in Griekenland doorbracht. Hij stierf in 1938 en werd door de orthodoxe Kerk in 1988 heilig verklaard en is daarmee een heilige van deze tijd. Deze vurige Russische asceet, van boerenafkomst, ontving niet alleen de genade om Christus te ‘zien’, maar kreeg tevens een boodschap van Hem: “Houd uw geest in de hel en wanhoop niet”.

Deze boodschap die tegelijkertijd rijk, paradoxaal en voor sommigen onbegrijpelijk of zelfs problematisch is, houdt heel de synthese in van het geestelijk onderricht van de heilige Silouan. Aanvankelijk werd deze formule door Christus enkel aan de heilige Silouan gegeven, in een heel specifieke situatie, in de intieme beslotenheid van een nachtelijk gevecht met de demon, in zijn klooster op de berg Athos, als een ascetische methode, een wapen in de strijd tegen de hoogmoed en tegen de passies. Vandaag echter is deze formule bijna gemeengoed, tot openbaar bezit geworden, zonder dat men zich soms rekenschap geeft van het werkelijke gewicht of de inhoud ervan. Toch is zij een boodschap voor de mens van de eenentwintigste eeuw en voor het heil van deze wereld.

Silouane-1.jpg

圣 Saint Silouan

1.jpg

St-Silouan-00.jpg

def216fdbb012ef2cd62cd18ed2a63b1.jpg

p1015584224-3.jpg

images-4.jpg

St.-Silouan_0_0.jpg

s1880009.jpg

s1880008.jpg

images-1.jpg

Silouan Saint of Mount Athoshr.jpg044Silouan-white-backg_0384-copy-2.jpg

Silouanos-o-Athonitis-UP.jpg

Silouan3.JPG

stsilvanus.jpg

agios-silouanos-o-athonitis-porto-lagos.jpg

st-silouan-and-elder-sophrony-in-sept-1933.jpeg

Silouan_of_Athos-Kes_b.jpg

st_silouan_500_zpse2b64fa5.jpg

61475.jpg

art_silouan_lg1.jpg

77068012623766c248195f867803830c.jpg

1638904463_7544c11551.jpg

hqdefault.jpg

silouan.jpg

Saint-Silouan-de-Athoniet.-fresco-Athos.jpg

385574-16.jpg

St Silouan 2.jpg

215391.b.jpg

Sveti-Siluan-Atonski-ikona.jpg

close up S Silouan thumb.jpg

12190639655_b001a7dae2_b.jpg

208280.p.jpg

topikon-1.jpg

Άγιος Σιλουανός ο Αθωνίτης (+1938): Ο σύγχρονος, Παγκόσμιος Άγιος της Αγάπης – 24 Σεπτεμβρίου

http://saintsofmyheart.wordpress.com

SAINTS OF MY HEART

Moody peaks - Photography by +Dag Ole Nordhaug www.nordhaugphotography.com Lofoten, Norway. May 2016. #norway #lofoten #mountains.jpg

St-Silouan-00.jpg

011fbf726fc2dd39fabb294a683127f5.jpg

Άγιος Σιλουανός ο Αθωνίτης:

Ο σύγχρονος, Παγκόσμιος Άγιος της Αγάπης

24 Σεπτεμβρίου

http://synaxarion-hagiology.blogspot.com

SYNAXARION-HAGIOLOGY

Παράτολμο να αγγίξει κανείς τα βιώματα του μεγάλου Οσίου του Χριστού, του Οσίου της θείας Αγάπης, του «Παγκόσμιου» Αγίου Σιλουανού του Αθωνίτου. Ο βιογράφος του Αγίου Σιλουανού, μακαριστός γέρων Σωφρόνιος, έλεγε ότι το εγχείρημα δεν είναι εύκολο για άνθρωπο που δεν έχει ούτε το χάρισμα, ούτε την πείρα του γράφειν. Όμως με τη βοήθεια του Θεού και τις πρεσβείες του Αγίου Σιλουανού θα προσπαθήσουμε να σκιαγραφήσουμε τον βίο και την πολιτεία του.
Ο πατήρ Σιλουανός, κατά κόσμον Συμεών Ιβάνοβιτς Αντονώφ, χωρικός από την επαρχία Λεμπεντιάσκ, γεννήθηκε το 1866 και προσήλθε στον Άθωνα το 1892. Έλαβε τον μανδύα το 1896 και έγινε μεγαλόσχημος το 1911.

Γεγονότα που στάθηκαν σταθμοί στη ζωή του κατά κόσμον Συμεών ήταν η επιρροή που είχε από το άγιο παράδειγμα του πατέρα του.Όπως χαρακτηριστικά έλεγε ο Όσιος «Ποτέ δεν θύμωνε, ήταν πάντοτε μετρημένος και ήσυχος με μεγάλη υπομονή, διάκριση και πραότητα. Να, ένα τέτοιο γέροντα ήθελα να έχω!».

Ο Συμεών νέος και δυνατός όντας, εργαζόταν σ’ ένα κτήμα ενός πρίγκηπα, όταν ο Θεός οικονόμησε να πάει για προσκύνημα στον τάφο του Αγίου Ιωάννου Σεζένωφ του έγκλειστου. Τότε εκεί η ψυχή του δέχτηκε τη χάρη του Θεού και γεύτηκε την θεία αγάπη. Από τότε προσευχόταν θερμά και με πολλά δάκρυα και του γεννήθηκε για πρώτη φορά ο πόθος για μοναχικό βίο.

Όμως για τρεις μήνες, -τόσο διήρκεσε η χάρις στον νεαρό τότε Συμεών- επανήλθε στις διασκεδάσεις με τους φίλους του και έχασε τελείως την Θεία Χάρη και την προσευχή του. Σιγά-σιγά έπεσε στα δίκτυα του κόσμου τούτου και έφτασε να πίνει και βότκα σε σημείο μέθης μαζί με την παρέα του, ώσπου μια μέρα κτύπησε έναν νεαρό μέθυσο, σχεδόν μέχρι θανάτου.

Όμως η Θεομήτωρ επενέβηκε με θαυμαστό τρόπο σώζοντάς τον από το βούρκο που ζούσε και φέρνοντας τον σε πραγματική μετάνοια και αλλαγή τρόπου ζωής. Στον ύπνο του είδε να καταπίνει ένα μεγάλο φίδι και ταράχτηκε τόσο από την αηδία που ένιωσε, που πετάχτηκε πάνω τρομαγμένος. Τότε άκουσε τη φωνή της Θεοτόκου να του λέει: «Όπως δεν σου άρεσε που κατάπιες το φίδι, έτσι δεν μου αρέσουν κι εμένα τα έργα σου». Η γλυκιά και γεμάτη πόνο φωνή της Παναγίας μας τον συγκλόνισε και ήταν η αφορμή ν’ αλλάξει αμέσως τρόπο ζωής και να ξαναγεννηθεί στην ψυχή του ο πόθος για τον μοναχισμό που κράτησε και σε όλη τη στρατιωτική του θητεία.

Κατά το τέλος της στρατιωτικής του θητείας επισκέφτηκε τον Άγιο Ιωάννη της Κροστάνδης και εκεί αφήνοντας ένα ολιγόλογο γράμμα στον άγιο, ο Συμεών έλεγε: «Άγιε πάτερ θέλω να γίνω μοναχός. Προσευχηθείτε να μην με κρατήσει ο κόσμος». Έφυγε αλλά από εκείνη τη στιγμή άρχισαν να βουΐζουν γύρω του οι φλόγες του Άδη και αυτό το αισθανόταν από τότε σ’ όλη τη μετέπειτα μοναχική του ζωή. Μετά από λίγο μετάβηκε στον Άθωνα, όπου εκεί άρχισε ο μεγάλος αγώνας του. Αλλεπάλληλες μεταπτώσεις από τη Χάρη στην πλήρη εγκατάλειψη του Θεού, μαρτύριο ανείπωτο για όσους το βίωσαν. Χαρακτηριστικά έλεγε ο Άγιος ότι «αυτός που δέχτηκε την αγάπη του Θεού στην ψυχή του δεν αντέχει την εγκατάλειψη της Χάριτος και πονεί άχρι θανάτου».

Έτσι λοιπόν ο Άγιος Σιλουανός μέχρι να γίνει δοχείο της Χάριτος του Χριστού και να πληρωθεί Πνεύματος Αγίου πέρασε δια πυρός και σιδήρου: θλίψεις, απόγνωση, βίωσε το σκοτάδι της κολάσεως, βρέθηκε στα έγκατα του Άδη! Όταν έφτασε στα όρια της θλίψεωςκαι το εξέφρασε με το να πει στον Θεό ότι είναι αδυσώπητος, τότεγεύτηκε και τη χάρη ως «πυρ καταναλίσκον» στην καρδιά του από τη στιγμή που είδε τον Κύριό μας Ιησού Χριστό και του είπε τον κορυφαίο λόγο «Κράτα τον νου σου στον Άδη και μην απελπίζεσαι». Από τότε έκαιγε μέσα του ο άσβεστος πόθος, οθείος έρωτας γι’ Αυτόν.

Η ευχή του Ιησού έκαιγε αδιαλείπτως στην ψυχή του, αφού του δόθηκε για τον ανδρείο αγώνα του από την ίδια τη Θεοτόκο! Πλέον τα δάκρυα έτρεχαν ασταμάτητα για όλο τον κόσμο και η καρδιά του πονούσε για όλη την κτίση, που ζούσε μακριά από τον Ποιητή και δημιουργό της. Η προσευχή του με πόνο βαθύ έβγαινε προς τον Θεό και έλεγε: «Δέομαι ουν σου Κύριε, ίνα γνωρίσωσίν Σε εν πνεύματι Αγίω πάντες οι λαοί της γης». Γι’ αυτό άλλωστε αγαπήθηκε πολύ ο Άγιος Σιλουανός από όλα σχεδόν τα έθνη και έγινε Παγκόσμιος Άγιος στις ψυχές όλων. Λίγες γραμμές δεν μπορούν να περιγράψουν τις αρετές ενός γίγαντα Αγίου, όπως την ανεξικακία του, την αγάπη του και ιδιαίτερα την αγάπη του προς τους εχθρούς, την αδιάλειπτη νοερά προσευχή του για όλα τα έθνη, τη χριστομίμητο ταπείνωσή του και την πλήρη υπακοή του σε κάθε αδερφό, όχι μόνο στον πνευματικό. Αρετές που ο Άγιος ήξερε να τις κρύβει πολύ καλά.

Πηγή:

Περιοδ. Καθ’ οδόν

τεύχ. 23

έκδ. Ιεράς Μητροπόλεως Λεμεσού

Silouane-1.jpg

Άγιος Σιλουανός ο Αθωνίτης (+1938)

Ο1.jpg

def216fdbb012ef2cd62cd18ed2a63b1.jpg

p1015584224-3.jpg

images-4.jpg

St.-Silouan_0_0.jpg

s1880009.jpg

s1880008.jpg

images-1.jpg

Silouan Saint of Mount Athoshr.jpg044Silouan-white-backg_0384-copy-2.jpg

Silouanos-o-Athonitis-UP.jpg

Silouan3.JPG

stsilvanus.jpg

agios-silouanos-o-athonitis-porto-lagos.jpg

st-silouan-and-elder-sophrony-in-sept-1933.jpeg

Silouan_of_Athos-Kes_b.jpg

st_silouan_500_zpse2b64fa5.jpg

61475.jpg

art_silouan_lg1.jpg

77068012623766c248195f867803830c.jpg

1638904463_7544c11551.jpg

hqdefault.jpg

silouan.jpg

Saint-Silouan-de-Athoniet.-fresco-Athos.jpg

385574-16.jpg

St Silouan 2.jpg

215391.b.jpg

Sveti-Siluan-Atonski-ikona.jpg

close up S Silouan thumb.jpg

12190639655_b001a7dae2_b.jpg

208280.p.jpg

Ο Άγιος Σιλουανός ο Αθωνίτης (+1938) – Αρχιμ. Σωφρόνιου Σαχάρωφ του Essex Αγγλίας

http://saintsofmyheart.wordpress.com

http://greatbritainofmyheart.wordpress.com

GREAT BRITAIN OF MY HEART

SAINTS OF MY HEART

burney-falls1.jpg

images-4.jpg

011fbf726fc2dd39fabb294a683127f5.jpg

Ο Άγιος Σιλουανός ο Αθωνίτης (+1938)

Αρχιμ. Σωφρόνιου Σαχάρωφ του Essex Αγγλίας

Πηγή:

http://www.egolpion.com

http://www.egolpion.com/4C7A42A6.el.aspx

ΑΝΤΙΑΙΡΕΤΙΚΟ ΕΓΚΟΛΠΙΟ

Σήμερα υπάρχουν λίγοι μόνο γέροντες πού γνωρίζουν την αγάπη του Κυρίου για μας και γνωρίζουν τον αγώνα εναντίον των εχθρών και ότι οι εχθροί κατατροπώνονται μόνο με την κατά Χριστόν ταπείνωση.

Τόσο αγαπά ο Κύριος τον άνθρωπο, που του δίνει πλούσια τις δωρεές του Αγίου Πνεύματος. Μέχρις ότου, όμως, μάθει η ψυχή να διατηρεί τη χάρη, θα βασανίζεται για πολύ.

Τον πρώτο καιρό μετά τη δωρεά του Αγίου Πνεύματος σκέφθηκα: Ο Κύριος μου συγχώρεσε τις αμαρτίες μου, το μαρτυρεί μέσα μου η χάρη. Τι μου χρειάζεται, λοιπόν, περισσότερο; Δεν πρέπει, όμως, να σκεφτόμαστε έτσι. Παρότι μας συγχωρούνται οι αμαρτίες, εν τούτοις πρέπει να τις θυμόμαστε σε όλη τη ζωή μας και να θλιβόμαστε γι΄ αυτές, για να διατηρούμε τη συντριβή της καρδιάς. Εγώ δεν το γνώριζα αυτό και έπαυσα να έχω συντριβή και υπέφερα πολλά από τους δαίμονες. Και απορούσα, τι συμβαίνει με μένα. Η ψυχή μου γνωρίζει τον Κύριο και την αγάπη Του· τότε πώς μου έρχονται κακοί λογισμοί; Αλλά ο Κύριος με σπλαγχνίστηκε και με δίδαξε ο Ίδιος πώς πρέπει να ταπεινώνομαι: «Κράτα το νου σου στον Άδη και μην απελπίζεσαι».
Με τον τρόπο αυτό νικώνται οι εχθροί. Όταν, όμως, ο νους μου λησμονεί το πυρ του άδη, τότε οι λογισμοί αποκτούν και πάλι δύναμη.

Όποιος έχασε τη χάρη, όπως εγώ, αυτός ας πολεμά με γενναιότητα τους δαίμονες. Γνώριζε πώς εσύ ο ίδιος είσαι ο ένοχος: έπεσες στην υπερηφάνεια και τη ματαιοδοξία. Όμως, ο πολυέλεος Κύριος σε αφήνεις να μάθεις τι σημαίνει να ζεις με το Άγιο Πνεύμα και τι σημαίνει να βρίσκεσαι σε πόλεμο με τους δαίμονες. Έτσι, η ψυχή βλέπει εκ πείρας πόσο ολέθρια είναι η υπερηφάνεια και αποφεύγει τη ματαιοδοξία και τους ανθρώπινους επαίνους και διώχνει τους υπερήφανους λογισμούς. Τότε η ψυχή αρχίζει να γίνεται καλά και μαθαίνει να διατηρεί τη χάρη. Πώς θα καταλάβεις αν η ψυχή είναι υγιής ή άρρωστη; Η άρρωστη ψυχή είναι υπεροπτική, ενώ η υγιής ψυχή αγαπά την ταπείνωση, όπως τη δίδαξε το Άγιο Πνεύμα, και όσο δεν γνωρίζει ακόμη αυτή τη Θεία ταπείνωση πρέπει να θεωρεί τον εαυτό της χειρότερο απ΄ όλους.

… «Εσύ, Κύριε, μου δείχνεις τη δόξα Σου, γιατί αγαπάς το πλάσμα σου. Σε μένα, όμως, δώσε δάκρυα κατανύξεως και τη δύναμη να Σε ευχαριστώ. Σε Σένα βέβαια αρμόζει δόξα στον ουρανό και στη γη, σε μένα, όμως, ταιριάζουν δάκρυα για τις αμαρτίες μου»…

… Ο Κύριος με λυπήθηκε πολύ και μου έδωσε να καταλάβω ότι πρέπει να κλαίω σε όλη μου τη ζωή. Αυτή είναι η οδός του Κυρίου. Και τα γράφω αυτά τώρα από πόνο για τους ανθρώπους, πού, όπως κι εγώ, είναι υπερήφανοι και γι΄ αυτό πάσχουν. Τα γράφω, για να μάθουν την ταπείνωση και να βρουν ανάπαυση εν τω Θεώ…

Είναι μεγάλο αγαθό να μάθει κάποιος την κατά Χριστόν ταπείνωση. Με αυτή γίνεται εύκολη και ευχάριστη η ζωή και όλα γίνονται αγαπητά στην καρδιά. Μόνο στους ταπεινούς εμφανίζεται ο Κύριος εν Πνεύματι Αγίω και αν δεν ταπεινωθούμε, δεν θα δούμε τον Θεό. Η ταπείνωση είναι το φως, μέσα στο οποίο μπορούμε να δούμε τον Θεό-Φως, όπως ψάλλεται: «Εν τω φωτί Σου οψόμεθα φως».

Ο Κύριος με δίδαξε να κρατώ το νου μου στον άδη, και να μην απελπίζομαι. Με τον τρόπο αυτόν ταπεινώνεται η ψυχή μου, αλλ΄ αυτό δεν είναι ακόμη η αληθινή κατά Χριστόν ταπείνωση, που είναι απερίγραπτη…

… Ω, προσευχηθείτε για μένα όλοι οι Άγιοι, για να μάθει η ψυχή μου την ταπείνωση του Χριστού. Τη διψά η ψυχή μου, αλλά δεν κατορθώνω να την αποκτήσω και την ζητώ με δάκρυα, σαν το παιδί που ζητά τη μητέρα του, όταν τη χάσει.

«Πού είσαι, Κύριέ μου; Κρύφτηκες από την ψυχή μου και Σε ζητώ με δάκρυα»…

… Πρέπει να υπομείνεις πολλούς κόπους και να χύσης πολλά δάκρυα, για να διατηρήσεις το πνεύμα ταπεινωμένο κατά Χριστόν. Χωρίς αυτό σβήνει το φως της ζωής στην ψυχή και αυτή πεθαίνει.

Μπορείς σε σύντομο χρονικό διάστημα να αποξηράνεις το σώμα με τη νηστεία. Να ταπεινώσεις όμως την ψυχή έτσι, που να μένει συνεχώς ταπεινή, αυτό ούτε εύκολο είναι ούτε σύντομα έρχεται. Η οσία Μαρία η Αιγύπτια πάλευε δεκαεπτά χρόνια με τα πάθη, σαν με άγρια θηρία, και μόνο τότε βρήκε ανάπαυση. Και όμως το σώμα της μαράθηκε σε λίγο χρόνο, γιατί στην έρημο δεν υπάρχει πολλή τροφή…

… Ποθεί η ψυχή μου να δει τον Κύριο και διψά γι΄ Αυτόν με ταπείνωση, γιατί είναι ανάξια για τέτοιο μεγάλο αγαθό.

Η υπερηφάνεια εμποδίζει την ψυχή να μπει στο δρόμο της πίστεως. Στον άπιστο δίνω αυτή τη συμβουλή. Ας πει: «Κύριε, αν υπάρχεις, φώτισέ με και θα Σε υπηρετήσω με όλη την καρδιά μου και με όλη την ψυχή μου». Και ο Κύριος οπωσδήποτε θα φωτίσει μια τέτοια ταπεινή σκέψη και προθυμία για την υπηρεσία του Θεού. Δεν πρέπει, όμως, να λέει: «Αν υπάρχεις, τότε παίδεψέ με», γιατί αν έρθει η τιμωρία, είναι δυνατό να μη βρεις τη δύναμη να ευχαριστήσεις τον Θεό και να μετανοήσεις…

… Για να σωθείς, είναι ανάγκη να ταπεινωθείς. Γιατί τον υπερήφανο, και με τη βία να τον βάλεις στον παράδεισο, κι εκεί δεν θα βρει ανάπαυση, γιατί δεν θα είναι ικανοποιημένος και θα λέει: «Γιατί δεν είμαι εγώ στην πρώτη θέση;» Αντίθετα, η ταπεινή ψυχή είναι γεμάτη αγάπη και δεν επιδιώκει πρωτεία, αλλά επιθυμεί για όλους το καλό και είναι ευχαριστημένη με όλα.

… Ο κενόδοξος ή φοβάται τους δαίμονες ή γίνεται όμοιος με αυτούς. Δεν πρέπει, όμως, να φοβόμαστε τους δαίμονες, αλλά πρέπει να φοβόμαστε την κενοδοξία και την υπερηφάνεια, γιατί προκαλούν την απώλεια της χάριτος…

… Ο Κύριος μας αγαπά πολύ. Και, όμως, εμείς πέφτομε σε αμαρτίες, γιατί δεν έχουμε ταπείνωση. Για να διαφυλάξεις την ταπείνωση, πρέπει να νεκρώσεις τη σάρκα και να δεχτείς το Πνεύμα του Χριστού. Οι Άγιοι είχαν ισχυρό πόλεμο με τους δαίμονες και νίκησαν με την ταπείνωση, την προσευχή και τη νηστεία.

Όποιος ταπείνωσε τον εαυτό του, αυτός νίκησε τους εχθρούς.

… Τι πρέπει να κάνει κάποιος, για να έχει ειρήνη στην ψυχή και το σώμα;

Πρέπει ν΄ αγαπά όλους τους ανθρώπους, όπως τον εαυτό του, και να είναι κάθε ώρα έτοιμος για το θάνατο. Όταν η ψυχή θυμάται το θάνατο, ταπεινώνεται και παραδίνεται ολόκληρη στο θέλημα του Θεού και επιθυμεί να έχει ειρήνη με όλους και να τους αγαπά όλους.

Όταν έρθει στην ψυχή η ειρήνη του Χριστού, τότε είναι ευχαριστημένη να κάθεται, όπως ο Ιώβ, στην κοπριά και χαίρεται που βλέπει τους άλλους δοξασμένους και η ίδια είναι η πιο ασήμαντη από όλους. Το μυστήριο της κατά Χριστόν ταπεινώσεως είναι μεγάλο και άρρητο. Η ψυχή που αγαπά, επιθυμεί για κάθε άνθρωπο περισσότερα αγαθά παρά για τον εαυτό της, και χαίρεται να βλέπει τους άλλους να είναι πιο ευτυχισμένοι από την ίδια και θλίβεται, όταν τους βλέπει να βασανίζονται…

… Ο Κύριος αγαπά τους ανθρώπους. Εν τούτοις παραχωρεί τις θλίψεις, για να γνωρίσουν οι άνθρωποι την αδυναμία τους και να ταπεινωθούν και με την ταπείνωση να λάβουν το Άγιο Πνεύμα. Με το Άγιο Πνεύμα όλα γίνονται ωραία, χαρούμενα, υπέροχα…

… Λες: Με βρήκαν πολλές συμφορές. Εγώ, όμως, θα σου πω -μάλλον ο Κύριος ο Ίδιος λέει: Ταπεινώσου και θα δεις πώς όλες οι συμφορές σου θα μετατραπούν σε ανάπαυση, έτσι πού συ ο ίδιος έκπληκτος θα λες: Γιατί λοιπόν πριν βασανιζόμουν και στενοχωριόμουν τόσο; Τώρα, όμως, χαίρεσαι, γιατί έχεις ταπεινωθεί και ήρθε η χάρη του Θεού. Τώρα, και αν ακόμη μείνεις μόνο εσύ φτωχός στον κόσμο, δεν θα σε εγκαταλείψει η χαρά, γιατί δέχθηκες στην ψυχή σου την ειρήνη εκείνη, για την οποία λέει ο Κύριος: «Ειρήνην την Εμήν δίδωμι υμίν». Έτσι δίνει ο Κύριος σε κάθε ταπεινή ψυχή την ειρήνη Του, που ξεπερνά τον ανθρώπινο νου.


Ο Κύριος δεν εμφανίζεται στην υπερήφανη ψυχή. Η υπερήφανη ψυχή, ακόμη και αν μελετήσει όλα τα βιβλία, ποτέ δεν θα γνωρίσει τον Κύριο, γιατί με την υπεροψία της δεν αφήνει μέσα της χώρο για τη χάρη του Αγίου Πνεύματος -και ο Κύριος γνωρίζεται μόνο με το Άγιο Πνεύμα.

… Αν ήμασταν ταπεινοί, ο Κύριος από αγάπη θα μας αποκάλυπτε όλα τα μυστήρια. Αλλά η συμφορά μας είναι πώς δεν είμαστε ταπεινοί, υπερηφανευόμαστε και είμαστε ματαιόδοξοι για κάθε τι ασήμαντο κι έτσι βασανίζουμε τον εαυτό μας και τους άλλους…

… Είναι αξιολύπητοι οι άνθρωποι που δεν γνωρίζουν τον Θεό, και πονώ γι΄ αυτούς. Υπερηφανεύονται, γιατί πετούν· αλλά τί το αξιοθαύμαστο; Και τα πουλιά πετούν, και δοξάζουν τον Θεό. Και, όμως, ο άνθρωπος, το κτίσμα του Θεού, εγκαταλείπει τον Κτίστη. Αλλά σκέψου, πώς θα σταθείς στην Φοβερή Κρίση του Θεού; Πού θα πορευθείς ή πού θα κρυφτείς από το Πρόσωπο του Θεού;…

… Υπάρχουν πολλά είδη ταπεινώσεως. Ο ένας είναι υπάκουος και μέμφεται για όλα τον εαυτό του, και αυτό είναι ταπείνωση. Ο άλλος μετανοεί για τις αμαρτίες του και θεωρεί τον εαυτό του βδέλυγμα ενώπιον του Κυρίου, και αυτό είναι ταπείνωση. Άλλη ταπείνωση, όμως, έχει εκείνος που γνώρισε τον Κύριο με το Πνεύμα το Άγιο· εκείνος έχει άλλη γνώση και άλλη γεύση.

Όταν η ψυχή δει με το Άγιο Πνεύμα τον Κύριο, πόσο πράος και ταπεινός είναι, τότε ταπεινώνεται και η ίδια τελείως. Και η ταπείνωση αυτή είναι εντελώς ιδιαίτερη· κανένας δεν μπορεί να την περιγράψει, και γνωρίζεται μόνο εν Πνεύματι Αγίω. Κι αν οι άνθρωποι γνώριζαν εν Πνεύματι Αγίω ποιος είναι ο Κύριός μας, τότε όλοι θα άλλαζαν: οι πλούσιοι θα εγκατέλειπαν τα πλούτη τους, οι επιστήμονες τις επιστήμες τους, οι κυβερνήτες τη δόξα και την εξουσία τους και θα γινόταν όλοι ταπεινοί, θα ζούσαν με μεγάλη ειρήνη και αγάπη και θα βασίλευε μεγάλη χαρά στη γη…

… Κύριε , δώσε να γνωρίσουν όλοι οι λαοί της γης πόσο μας αγαπάς και ποια θαυμαστή ζωή χαρίζεις σε όσους πιστεύουν σε Σένα.

Πνευματικές δοκιμασίες…

Δεν είναι πάντοτε χωρίς πόνο για τον άνθρωπο η πορεία προς τον Θεό. Κατά την περίοδο της άρσεως της χάριτος, που συνήθως διαρκεί πολλά χρόνια, ο Θεός μπορεί να φανεί στην ψυχή ανίλεως. Μή βρίσκοντας το έλεος του Θεού παρά την ακραία για τις δυνάμεις του άσκηση και τον κόπο, ο άνθρωπος πάσχει τόσο πολύ, ώστε, αν μπορούσε, θα απαρνιόταν τελείως κάθε ύπαρξη.

Σε τί συνίσταται το πάθος του;

Η απάντηση στο ερώτημα αυτό δεν είναι εύκολος.
Αφού γνώρισε τον Θεό, αφού γνώρισε τη ζωή στο φως του Προσώπου του Θεού, η ψυχή στον κόσμο δεν βρίσκει χαρά ή ικανοποίηση σε τίποτε πια και με τίποτε δεν μπορεί να αναπαυθεί. Και, όμως, όλα την περιβάλλουν, εκτός από τον Θεό. Ό,τι γνώρισε ως κακό, ως σκοτάδι, κάθε δαιμονική ενέργεια την παρενοχλεί και το μαρτύριο των παθών πλησιάζει κατά καιρούς τη μεγαλύτερη ένταση, ενώ ο Θεός, θάλεγε κανείς, αποστρέφεται τον άνθρωπο και σε καμιά κραυγή του δεν προσέχει. Σαν το πιο ανυπεράσπιστο όν αιωρείται επάνω από τη φοβερή άβυσσο και επικαλείται τη βοήθεια του Θεού, αλλά κανένας στεναγμός του δεν εισακούεται. Ο Θεός φαίνεται σαν να μην ενδιαφέρεται καθόλου για το πάθος του. Η ψυχή γνωρίζει την έκπτωσή της από την αγάπη του Θεού και τυραννιέται συνειδητοποιώντας την αδικία και την απιστία της προς τον Θεόν, αλλά συγχρόνως βοά προς Αυτόν για έλεος. Μάταια όμως. Ο Θεός στέκεται ενώπιον της ψυχής μόνο ως ελεγκτής των ανομιών της και αυτή συντρίβεται από τους ελέγχους αυτούς. Αναγνωρίζει την αλήθεια της κρίσεως του Θεού, αλλά ο πόνος της δεν μειώνεται. Βυθίζεται στη σκιά του θανάτου όχι φανταστικά, αλλά πραγματικά και υποφέρει φρικτά, γιατί δεν βρίσκει κοντά της τον Θεό, τον Οποίο επικαλείται ημέρα και νύχτα.

Τίθεται το ερώτημα: Γιατί όλα αυτά;

Τον καιρό της δοκιμασίας δεν μπορεί η ψυχή να το δεχθεί αυτό ως εκδήλωση του μεγαλείου της αγάπης ή της εκτιμήσεως της από τον Θεό, ως επιθυμία Του να καταστήσει τον ασκητή κατ΄ εικόνα Του, δηλαδή κύριο και βασιλιά, να του μεταδώσει την αγιότητα και το πλήρωμα της Θείας υπάρξεως. Η ψυχή ένα μόνο γνωρίζει: Ο Θεός την εγκατέλειψε, αφού πιο πριν έλαμψε σε αυτήν το Φως Του κι έτσι πλήθυνε άμετρα τις θλίψεις της. Και όταν εξαντλημένη τελείως δεν βλέπει τον Θεό να στρέφεται με την ευσπλαγχνία Του προς αυτήν, τότε γεμίζει σκέψεις και αισθήματα, για τα οποία τηρείται σιωπή. Η ψυχή κατεβαίνει στον άδη, όχι όπως εκείνοι που δεν γνώρισαν το Πνεύμα του Θεού, όσοι δεν έχουν μέσα τους το φως της αληθινής Θεογνωσίας και συνεπώς είναι τυφλοί. Όχι. Η ψυχή κατεβαίνει εκεί ικανή να κατανοήσει το βαθύ σκοτάδι που αντικρύζει.

Αυτό συμβαίνει μόνο με όσους γνώρισαν τη Θεία χάρη και ύστερα την έχασαν. Το σπέρμα της αγάπης του Θεού που έπεσε στα βάθη της γεννά στην ψυχή μετάνοια, πού κατά τη δύναμη και το βάθος της ξεπερνά το μέτρο της συνηθισμένης θρησκευτικής συνειδήσεως. Ο άνθρωπος απευθύνεται προς τον Θεό με μεγάλο θρήνο, με όλη τη δύναμή του, με όλο το είναι του και έτσι μαθαίνει την προσευχή πού τον αποσπά από τον κόσμο αυτόν σε έναν άλλο, όπου ακούει ρήματα άρρητα για ανθρώπινη γλώσσα. Άρρητα, γιατί, μόλις εκφρασθούν με συνήθεις λέξεις και έννοιες, επιτρέπουν σε όποιον τα ακούει να βλέπει και να εννοεί μόνο ό,τι γνώρισε έκ πείρας και τίποτε περισσότερο. Και όταν η ψυχή περάσει από όλες αυτές τις βαρειές δοκιμασίες, διαβλέπει μέσα της ότι δεν υπάρχει στον κόσμο τόπος, πόνος, χαρά, δύναμη ή κτίσμα, πού θα μπορούν να τη χωρίσουν από την αγάπη του Θεού. Και το σκοτάδι αδυνατεί πια να καταβροχθίσει το φως της νέας ζωής που έχει μέσα της.

Η πορεία με τον Θεό δεν είναι πάντοτε ανώδυνη για τον άνθρωπο. Το ίδιο και η ζωή με τους αγίους δεν είναι πάντοτε εύκολη. Πολλοί σκέπτονται με αφέλεια ότι όλα είναι ευχάριστα με τους αγίους· λυπούνται, γιατί ζουν ανάμεσα σε αμαρτωλούς και νοσταλγούν να συναντήσουν έναν άγιο. Η ψυχή, που προηγουμένως ήταν θλιμμένη, νομίζει εξαιτίας της γεμάτης από χαρά και ελπίδα συνάντησης ότι η διαμονή με τους αγίους ενεργεί πάντοτε τόσο χαροποιά στην ψυχή. Απατάται όμως. Κανένας άγιος δεν μπορεί να μας ελευθερώσει από τον αναπόφευκτο αγώνα κατά της αμαρτίας, η οποία ενεργεί μέσα μας. Μπορεί να συνεργήσει με την προσευχή, να βοηθήσει με το λόγο και τη διδαχή, να ενισχύσει με το παράδειγμά του, αλλά είναι αδύνατον να μας απαλλάξει από τον κόπο και την άσκηση. Και όταν ο άγιος μας προσκαλεί και μας ελκύει να ζήσουμε σύμφωνα με τις εντολές, τότε μπορεί να φανεί και «σκληρός». Είπαν μερικοί και ως τώρα εξακολουθούν να λένε για τον Ίδιο τον Χριστό, «σκληρός εστίν ούτος ο λόγος· τις δύναται Αυτού ακούειν;» (Ιωάν. ς΄60). Έτσι και ο λόγος των αγίων, όταν απαιτούν να φυλάξουμε τις ευαγγελικές εντολές, γίνεται δυσβάστακτος και «σκληρός».

Ο Γέροντας Σιλουανός ήταν πάντοτε πράος, συγκαταβατικός, ήπιος, αλλά ποτέ δεν έκανε παρέκκλιση από όσα διδάχθηκε από τον Θεό. Η στάση του ήταν απλή και σαφής: «Ο Θεός οικτίρει τους πάντας… Ούτως ηγάπησε τούς ανθρώπους, ώστε έλαβεν επ΄ Αυτού το βάρος όλου του κόσμου… Και παρ΄ ημών ζητεί να αγαπώμεν τον αδελφόν ημών». Η ψυχή καταλαβαίνει πώς ο Γέροντας λέει την αλήθεια, αλλά πώς να τον ακολουθήσει; Αυτό είναι δυσβάστακτο και πολλοί απομακρύνονταν από αυτόν. Η πνευματική του ευωδία γεννούσε στην ψυχή βαθειά συνείδηση της δυσωδίας και της ευτελείας της. Αν παραπονείστε για τους υβριστές, κατανοεί και συμμερίζεται τη θλίψη σας, όχι όμως και την οργή σας. Αν σκέπτεστε να ανταποδώσετε κακό αντί κακού, τότε πιο πολύ θλίβεται για σας. Αν θεωρείτε επιζήμιο να απαντήσετε στον κακό άνθρωπο με το αγαθό, τότε αυτός απορεί πώς μπορεί κάποιος που ονομάζει τον εαυτό του χριστιανό να νομίζει ότι μια πράξη που συμφωνεί με την εντολή του Χριστού μπορεί να τον ζημιώσει. Οι εντολές του Χριστού ήταν γι΄ αυτόν κανόνας απόλυτης τελειότητας και η μόνη οδός για να νικηθεί το κακό του κόσμου· οδός για να φθάσουμε στο αιώνιο φως. Η τήρησή τους δεν μπορεί παρά να είναι μόνο ωφέλιμη. Ωφέλιμη και γι΄ αυτόν πού τις ακολουθεί και για εκείνον, για τον οποίο εκπληρώνονται. Είναι αδύνατον να υπάρξει περίπτωση, κατά την οποία η τήρηση των εντολών του Χριστού προκαλεί ζημιά, αν θεωρήσουμε ζημιά όχι την εξωτερική βλάβη μέσα στο χρόνο, αλλά τη ζημιά στο επίπεδο της αιώνιας ύπαρξης, γιατί η εντολή του Χριστού είναι η φανέρωση του απόλυτου αγαθού.

Κάποτε ένας Ιερομόναχος είπε στον Γέροντα ότι αν κάποιος ενεργήσει όπως αυτός λέει, αυτό θα αποβεί προς όφελος των εχθρών και το κακό θα θριαμβεύσει. Ο Γέροντας τη στιγμή εκείνη έμεινε σιωπηλός, γιατί αυτός που αντέλεγε δεν ήταν σε θέση να δεχθεί το λόγο, αλλά έπειτα είπε σε κάποιον άλλον: «Πώς μπορεί το πνεύμα του Χριστού να σκεφτεί το κακό οποιουδήποτε; Άραγε γι΄ αυτό μας κάλεσε ο Θεός;»

Μεγάλη και λεπτή είναι η πονηρία της συνειδήσεως του εμπαθούς ανθρώπου. Στη θρησκευτική ζωή, όποιος έχει υποταχθεί στο πάθος, το παρουσιάζει συχνά ως αναζήτηση της αλήθειας και της ωφέλειας και όχι σπάνια και ως αγώνα για τη δόξα του Θεού. Εν ονόματι του Χριστού, που παρέδωσε τον Εαυτό Του σε θάνατο για χάρη των εχθρών, οι άνθρωποι είναι έτοιμοι πολλές φορές να χύσουν και αίμα ακόμη, όχι όμως το δικό τους, αλλά του «αδελφού-εχθρού». Έτσι γινόταν σε κάθε εποχή, αλλά η ζωή του Γέροντα συνέπεσε με μια ιστορική περίοδο, όπου παρόμοια διαστροφή εκδηλωνόταν με ιδιαίτερη ένταση.

«Αυτή είναι η οδός του Χριστού;», έλεγε με θλίψη.

«Σκληρός» ο λόγος του Γέροντα. Ποιος μπορεί να τον ακούει; Να ζήσεις σύμφωνα με αυτόν σημαίνει να παραδώσεις τον εαυτό σου σε μαρτύριο, όχι μόνο με την κυριολεκτική σημασία της λέξεως, αλλά και στην πορεία της καθημερινής ζωής.
Δεν θυμόμαστε πού ακριβώς γίνεται λόγος για έναν ευσεβή άνθρωπο, πού σε όλη τη ζωή του παρακαλούσε τον Κύριο να τον αξιώσει να βρει μαρτυρικό θάνατο και, όταν πλησίασε η ώρα του ειρηνικού του τέλους, τότε είπε με θλίψη: «Ο Κύριος δεν άκουσε την προσευχή μου». Μόλις, όμως, πρόφερε τις λέξεις αυτές, έλαβε πληροφορία ότι όλη η ζωή του υπήρξε μαρτυρική και έτσι έγινε δεκτή.
Ο Γέροντας έλεγε πώς η χάρη πού έλαβε στην αρχή ήταν όμοια με τη χάρη των μαρτύρων και σκεπτόταν ακόμη ότι ίσως ο Κύριος προόριζε και αυτόν για μαρτυρικό θάνατο. Αλλά, όπως ο ευσεβής εκείνος άνθρωπος, τελείωσε εν ειρήνη. Ο Γέροντας ήταν εγκρατής σε όλα. Δεν παραδινόταν σε ονειροπολήσεις τελειότητας, αλλά αφού γνώρισε την τέλεια αγάπη του Χριστού αγωνίσθηκε πολύ σε όλη του τη ζωή, για να την αποκτήσει. Περισσότερο από τον καθένα γνώριζε πώς είναι «το μέν πνεύμα πρόθυμον, η δέ σάρξ ασθενής», και γι΄ αυτό έλεγε ότι συναντάται καμιά φορά στους ανθρώπους η επιθυμία να μαρτυρήσουν για τον Χριστό, αλλά αν δεν υπάρχει χάρη και στο σώμα, ο άνθρωπος μπορεί να μην αντέξει στα βάσανα. Γι΄ αυτό δεν πρέπει να επιδιώκει κανείς τέτοιο άθλημα. Αν, όμως, ο Κύριος τον καλέσει, τότε πρέπει ο άνθρωπος να ζητήσει βοήθεια και Εκείνος θα βοηθήσει.
Δεν ζητούσε ο Γέροντας το μαρτύριο, αν και έλαβε χάρη μαρτύρων. Η ζωή του ήταν αληθινό μαρτύριο. Μπορεί να λεχθεί και ακόμη μεγαλύτερο. Ο μάρτυρας πολλές φορές για μια γενναία ομολογία του παίρνει το έπαθλο, ο ασκητής όμως, όπως ο Γέροντας, αγωνίζεται επί δεκαετίες. Να προσεύχεσαι για τον κόσμο, όπως εκείνος προσευχόταν («να προσεύχεσαι για τους ανθρώπους σημαίνει να χύνεις αίμα») τόσον καιρό, είναι πιο οδυνηρός από το απλό μαρτύριο.
Η οδός του χριστιανού γενικά είναι μαρτύριο. Και όποιος την πορεύεται με τον τρόπο που πρέπει, διστάζει να προχωρήσει στο κήρυγμα. Η ψυχή του ποθεί να δει τον αδελφό του κοινωνό στο αιώνιο φως, αλλά προτίθεται να υποστεί μόνος τον πόνο του αγώνα και γι΄ αυτόν κυρίως το λόγο καταφεύγει κυρίως στην προσευχή για τον κόσμο.

Μέσα στα όρια της επίγειας ζωής, μέσα στη σφαίρα αυτήν που δόθηκε από τον Θεό για τη φανέρωση όχι μόνο των θετικών, αλλά και των αρνητικών δυνατοτήτων της ελευθερίας, κανένας και τίποτε δεν μπορεί να αναχαιτίσει εντελώς την εκδήλωση του κακού. Η προσευχή της αγάπης, όμως, έχει τη δύναμη να μεταβάλλει σε μεγάλο βαθμό τη ροή των κοσμικών γεγονότων και να περιορίσει για πολύ την έκταση του κακού.

«Και η ζωή ήν το φως των ανθρώπων. Και το φώς εν τη σκοτία φαίνει, και η σκοτία αυτό ου κατέλαβεν» (Ιωάν. α΄4-5). Η σκοτία της μη-υπάρξεως δεν μπορεί να καταπιεί το φως της ζωής. Κάθε αγαθό που εκπορεύεται από τον Θεό και επιστρέφει στον Θεό είναι ακατάλυτο. Η προσευχή είναι μια από τις υψηλότερες μορφές της αγαθής υπάρξεως, του ακατάλυτου, του αιώνιου. Είναι εκείνη «η αγαθή μερίς, ήτις ούκ αφαιρεθήσεται» (Λουκ. Ι΄ 42) στον αιώνα.

Στην αναζήτηση της σωτηρίας του εαυτού του και του πλησίον ο ασκητής, συγκεντρωμένος στον έσω άνθρωπο, διαπιστώνει μέσα του τη δύναμη του «νόμου της αμαρτίας» (Ρωμ. ζ΄23). Βλέποντας πώς η αμαρτία τον «αποκτείνει» (Ρωμ. ζ΄11) παρόλη την έφεσή του για το αγαθό, οδηγείται σε απελπισία και στην καταθλιπτική αυτή κατάσταση προσεύχεται.

Θυμούμαστε αξιόλογη επίσκεψη κάποιου ερημίτη μοναχού, προχωρημένης ηλικίας. Ζούσε σε μια χαράδρα κάποιου απομακρυσμένου δασώδους τόπου, κοντά σ΄ ένα χείμαρρο. Είχε πρόσωπο βασανισμένο, άπλυτο από καιρό, ρυτιδιασμένο, χλωμό, γκρίζο. Ήταν ατημέλητος, με λευκά μαλλιά και γένια, βαθουλωμένα γκριζογάλανα μάτια. Κουβεντιάσαμε πολύ. Μου διηγήθηκε για τον εαυτό του το εξής:

«Πολλά χρόνια πονούσε η ψυχή μου από το λογισμό, πώς να, εμείς οι μοναχοί απαρνηθήκαμε τον κόσμο, αφήσαμε και συγγενείς και πατρίδα, εγκαταλείψαμε το πάν, όσα συνήθως αποτελούν τη ζωή των ανθρώπων· δώσαμε υποσχέσεις ενώπιον Θεού και αγίων αγγέλων και ανθρώπων να ζούμε σύμφωνα με το νόμο του Χριστού· απαρνηθήκαμε το θέλημά μας και περνάμε ουσιαστικά μαρτυρική ζωή και παρόλα αυτά δεν ευδοκιμούμε στο καλό. Άραγε είναι πολλοί από μας πού σώζονται; Εγώ πρώτος χάνομαι. Παρατηρώ και τους άλλους, τους κατέχουν τα πάθη. Όταν, όμως, συναντώ τους κοσμικούς, βλέπω ότι αυτοί ζουν σε μεγάλη άγνοια και αμέλεια και δεν μετανοούν. Και να που σιγά-σιγά, χωρίς να καταλάβω πώς, έμαθα να προσεύχομαι για τον κόσμο. Έχυσα πολλά δάκρυα με τη σκέψη ότι, αν εμείς οι μοναχοί που απαρνηθήκαμε τον κόσμο δεν σωζόμαστε, τότε τι γίνεται γενικότερα στον κόσμο; Έτσι βαθμηδόν μεγάλωνε η θλίψη μου και άρχισα να χύνω δάκρυα απογνώσεως. Και να, πέρυσι ενώ βρισκόμουν στην απελπισία αυτή, εξαντλημένος από το κλάμα, ξαπλωμένος καταγής, εμφανίσθηκε ο Κύριος και με ρώτησε:

«Γιατί θρηνείς έτσι…»;

Εγώ σιώπησα μην μπορώντας να ατενίσω Τον εμφανισθέντα…

«Δεν γνωρίζεις ότι Εγώ θα κρίνω τον κόσμο»;…

Εγώ πάλι σιώπησα παραμένοντας πρηνής… Ο Κύριος μου λέει:

«Θα ελεήσω κάθε άνθρωπο πού επικαλέσθηκε τον Θεό έστω και μια φορά στη ζωή του…».

Μου ήρθε τότε η σκέψη:

«Τότε, γιατί εμείς πάσχουμε έτσι καθημερινά»;

Ο Κύριος στην κίνηση αυτή της σκέψεώς μου απήντησε:

«Εκείνοι που πάσχουν για την εντολή Μου, στη Βασιλεία των Ουρανών θα είναι φίλοι Μου, ενώ τους άλλους μόνο θα τους ελεήσω».

Και ο Κύριος έφυγε».

Αυτό συνέβη, ενώ ο ασκητής βρισκόταν σε εγρήγορση. Διηγήθηκε και δυο άλλες οράσεις που είχε, ενώ κοιμόταν ελαφρά μετά από περίλυπη προσευχή για τον κόσμο.
Δεν αναφέρουμε το όνομα του μοναχού αυτού, γιατί ζει ακόμη και αποφεύγουμε την αξιολόγηση των οράσεων. Τον ακούσαμε χωρίς την παραμικρή εκδήλωση της στάσεώς μας σχετικά με όσα ανέφερε, ακολουθώντας την αυστηρή υπόδειξη των πατέρων του Άθω πώς πρέπει να δείχνουμε ιδιαίτερη προσοχή, όταν πρόκειται για οράσεις. Μπορεί, όμως, η αυστηρή μας στάση ή κάτι άλλο αδέξιο από μέρους μας να λύπησε τον γέροντα-μοναχό. Πάντως από τότε δεν ξαναήρθε.

Κατά το χρόνο της επικοινωνίας μας με τους πατέρες του Αγίου Όρους συναντήσαμε εννιά ανθρώπους, πού αγαπούσαν να προσεύχονται για τον κόσμο και προσεύχονταν με δάκρυα αγάπης. Κάποτε ακούσαμε την εξής συνομιλία δύο μοναχών. Ο ένας από αυτούς έλεγε:

  • Δεν μπορώ να καταλάβω γιατί ο Κύριος δεν δίνει την ειρήνη στον κόσμο, αν έστω κι ένας άνθρωπος Τον εκλιπαρεί γι΄ αυτό;

Ο άλλος απήντησε:

  • Και πώς είναι δυνατή η απόλυτη ειρήνη στη γη, αν μένει έστω και ένας μόνο άνθρωπος με πονηρή θέληση;

Επανερχόμαστε όμως στο κύριο θέμα μας. ]

Ο Θεός δεν είναι πάντοτε εύκολος για τον άνθρωπο.

Το επαναλαμβάνουμε, αλλά η φύση του θέματός μας απαιτεί την επανάληψη. Δεν είναι πλούσιος ούτε ποικιλόμορφος ο κύκλος των σκέψεων του ασκητή, αλλά οι σκέψεις αυτές ανήκουν στην ύπαρξη εκείνη που δύσκολα αφομοιώνεται. Αιώνες περνούν και στη μακρά ροή τους η ίδια πείρα επαναλαμβάνεται σχεδόν απαράλλακτα. Και, όμως, λίγοι γνωρίζουν την ακολουθία της χριστιανικής ασκήσεως, ενώ οι περισσότεροι χάνονται σε αυτόν το δρόμο. Ο Κύριος είπε: «Στενή η πύλη και τεθλιμμένη η οδός η απάγουσα εις την ζωήν, και ολίγοι εισίν οι ευρίσκοντες αυτήν» (Ματθ. ζ΄14).

Θέλουμε να ξαναμιλήσουμε για το θέμα που ήταν το αντικείμενο των μακρών συνομιλιών του Γέροντα με τον πατέρα Στρατόνικο. Η οδός του χριστιανού σε γενικές γραμμές είναι η εξής:

Στην αρχή ο άνθρωπος ελκύεται προς τον Θεό με τη δωρεά της χάριτος και, όταν προσελκυσθεί, αρχίζει η μακρά περίοδος της δοκιμασίας. Δοκιμάζεται η ελευθερία του ανθρώπου και η εμπιστοσύνη του στον Θεό και δοκιμάζεται «σκληρά». Στην αρχή οι προς τον Θεό αιτήσεις, μικρές και μεγάλες, ακόμη και οι παρακλήσεις που μόλις εκφράζονται, συνήθως εκπληρώνονται με γρήγορο και θαυμαστό τρόπο από τον Θεό. Όταν, όμως, έλθει η περίοδος της δοκιμασίας, τότε όλα αλλάζουν και ο ουρανός φαίνεται σαν να κλείνεται και να γίνεται κωφός σε όλες τις δεήσεις. Στον θερμό χριστιανό όλα στη ζωή του γίνονται δύσκολα. Η συμπεριφορά των ανθρώπων απέναντί του χειροτερεύει· παύουν να τον εκτιμούν· αυτό που ανέχονται στους άλλους σε αυτόν δεν συγχωρείται· η εργασία του αμείβεται σχεδόν πάντοτε κάτω από το νόμιμο· το σώμα εύκολα προσβάλλεται από ασθένειες. Η φύση, οι περιστάσεις, οι άνθρωποι, όλα στρέφονται εναντίον του. Παρά τα φυσικά του χαρίσματα -όχι μικρότερα των άλλων- δεν βρίσκει ευνοϊκούς όρους να τα χρησιμοποιήσει. Επί πλέον υπομένει πολλές επιθέσεις από τις δαιμονικές δυνάμεις· και το αποκορύφωμα, η ανυπόφορη οδύνη από τη θεία εγκατάλειψη. Τότε κορυφώνεται το πάθος του, γιατί πλήττεται ο όλος άνθρωπος σε όλα τα επίπεδα της υπάρξεώς του.

Εγκαταλείπει ο Θεός τον άνθρωπο;… Είναι άραγε αυτό δυνατόν;…

Και εν τούτοις, στη θέση του βιώματος της εγγύτητας του Θεού έρχεται στην ψυχή το αίσθημα πώς Εκείνος είναι απείρως, απροσίτως μακριά, πέρα από τους αστρικούς κόσμους και όλες οι επικλήσεις προς Αυτόν χάνονται αναπάντητες στο αχανές του κοσμικού διαστήματος. Η ψυχή εσωτερικά εντείνει την κραυγή της προς Αυτόν, αλλά δεν «βλέπει» ούτε βοήθεια ούτε και προσοχή. Όλα τότε γίνονται φορτικά. Όλα κατορθώνονται με δυσανάλογο κόπο. Η ζωή γεμίζει από μόχθους και αναφύεται μέσα στον άνθρωπο το αίσθημα πώς βαραίνει επάνω του η κατάρα και η οργή του Θεού. Όταν, όμως, περάσουν αυτές οι δοκιμασίες, τότε θα δει ότι η θαυμαστή πρόνοια του Θεού τον φύλαγε προσεκτικά σε όλες τις πτυχές της ζωής του.

Πείρα χιλιόχρονη πού παραδίδεται από γενεά σε γενεά μαρτυρεί πώς, όταν ο Θεός βλέπει την πίστη της ψυχής του αγωνιστή προς Αυτόν, όπως είδε την πίστη του Ιώβ, τότε θα τον οδηγήσει σε απρόσιτες αβύσσους και ύψη δυσανάβατα σε άλλους. Όσο πληρέστερη και ισχυρότερη είναι η πίστη και η εμπιστοσύνη του ανθρώπου στον Θεό, τόσο μεγαλύτερο θα είναι και το μέτρο των δοκιμασιών και το πλήρωμα της πείρας, που μπορεί να φθάσει σε μεγάλο βαθμό. Τότε γίνεται ολοφάνερο πώς έφτασε στα όρια, πέρα από τα οποία ο άνθρωπος αδυνατεί να προχωρήσει.

Όσο ο άνθρωπος κατέχεται από την υπερηφάνεια, είναι έκθετος στις επιθυμίες της ιδιαίτερα οδυνηρής απελπισίας, πού παραμορφώνει όλες τις παραστάσεις σχετικά με τον Θεό και την πρόνοιά Του. Η υπερήφανη ψυχή, ριγμένη στα ερέβη του άδη, θεωρεί υπεύθυνο για τα βάσανά της τον Θεό και Τον αντιλαμβάνεται σαν πολύ σκληρό. Στερημένη από την πραγματική εν Θεώ ύπαρξη, ερμηνεύει τα πάντα με τη δική της θλιβερή κατάσταση και αρχίζει να μισεί και τη ζωή της και γενικά όλη την ύπαρξη του κόσμου. Επειδή μένει έξω από το Θείο φως, η απόγνωσή της την κάνει να φθάσει σε τέτοιο σημείο, πού και η ύπαρξη του Ίδιου του Θεού αρχίζει να της φαίνεται ως παραλογισμός χωρίς ελπίδα, γι΄ αυτό και η απώθηση του Θεού και το μίσος για κάθε ύπαρξη συνεχώς αυξάνουν.

Οι άνθρωποι της πίστεως αποφεύγουν αυτή την απόγνωση και το μίσος, γιατί με την πίστη σώζεται ο άνθρωπος· με την πίστη στο λόγο του Θεού, με την παράδοση στην αγάπη και την ευσπλαγχνία Του, με την εμπιστοσύνη στη μαρτυρία των Πατέρων της Εκκλησίας. Οι περισσότεροι από τους ευσεβείς χριστιανούς ίσως δεν έζησαν στην καθημερινή ζωή την ανάσταση της ψυχής, αλλά η πίστη σε αυτήν τους φυλάγει. Για την πίστη αυτή μιλούσε πολλές φορές ο Γέροντας παραπέμποντας στα λόγια του Κυρίου: «Μακάριοι οι μη ιδόντες και πιστεύσαντες» (Ιωάν. κ΄29). Έρχεται ώρα πού η πίστη αυτή θα εξάγει τον άνθρωπο από το σκοτάδι και την καταπιεστική δουλεία και θα τον οδηγήσει στην ελευθερία της αληθινής άφθαρτης ζωής, πού το μεγαλείο της είναι τελείως ιδιαίτερο, ανόμοιο με τη συνηθισμένη ανθρώπινη αντίληψη για το μεγάλο και το ωραίο.

Αλλιώς ενεργεί ο εχθρός διάβολος με όσους τον δέχονται και αλλιώς με όσους του αντιστέκονται. Άλλη η οδύνη της υπερήφανης απόγνωσης και άλλη η θλίψη της ευσεβούς ψυχής, όταν ο Θεός παραχωρήσει στο διάβολο να την πολεμήσει. Αυτός ο τελευταίος πειρασμός είναι εξαιρετικά βαρύς και σπάνια παραχωρείται.

Είναι ακατάληπτος ο τρόπος, με τον οποίο ο Θεός συμπεριφέρεται στην ψυχή…

Αλλιώς ενεργεί ο εχθρός διάβολος με όσους τον δέχονται και αλλιώς με όσους του αντιστέκονται. Άλλη η οδύνη της υπερήφανης απόγνωσης και άλλη η θλίψη της ευσεβούς ψυχής, όταν ο Θεός παραχωρήσει στο διάβολο να την πολεμήσει. Αυτός ο τελευταίος πειρασμός είναι εξαιρετικά βαρύς και σπάνια παραχωρείται.

Όταν ο εγκαταλειμμένος από τον Θεό για λόγους προνοίας άνθρωπος αισθάνεται για πρώτη φορά να τον πλησιάζει ο σατανάς, τότε όλο το είναι του, και η ψυχή και το σώμα, κυριεύονται από φοβερό πόνο και μεγάλο φόβο, πού δεν συγκρίνεται με το φόβο των εγκληματιών και των φονιάδων, γιατί σε αυτόν ενυπάρχει το σκότος της αιώνιας απώλειας. Τότε γνωρίζει η ψυχή ΤΙ είναι διάβολος. Γνωρίζει τη συντριπτική δύναμη και τη φοβερή σκληρότητά του και κατάπληκτη από τις κολοσσιαίες διαστάσεις του κακού πού στέκεται μπροστά της συντρίβεται ολόκληρη. Από τη φρίκη και τον τρόμο σφίγγεται και παραλύει, χωρίς να μπορεί να βρει μέσα της τη δύναμη να προσευχηθεί. Απουσιάζει ο Θεός-Αντιλήπτωρ, και μόνο ο εχθρός είναι παρών και της λέει: «Βρίσκεσαι υπό την εξουσία μου… Και μην ελπίζεις στον Θεό, αλλά ξέχασέ Τον». Σε τέτοιες στιγμές η ψυχή, μη θέλοντας να δεχτεί το διάβολο, είτε χωρίς λόγια μνημονεύει τον Θεό είτε στην καλύτερη περίπτωση επικαλείται το Όνομά Του. Μόνο όταν περάσει χρόνος, αποκτά επίγνωση ότι ο Θεός την προσέχει ιδιαίτερα στον αγώνα αυτό.

Στα γραπτά του Γέροντα θα δείτε ότι δοκίμασε δύο φορές έναν τέτοιο πόλεμο με το διάβολο. Την πρώτη φορά σώθηκε προφέροντας την προσευχή του Ιησού, δεν πρόφτασε μάλιστα να την τελειώσει και του εμφανίσθηκε ο Κύριος. Την δεύτερη, όταν ήταν πιο ισχυρός και ανδρείος, βρήκε τη δύναμη να καθίσει και να στραφεί με προσευχή στον Θεό και τότε έλαβε ως απάντηση τα ασυνήθιστα και παράδοξα λόγια: «Κράτα το νου σου στον άδη και μην απελπίζεσαι».

Τότε γνώρισε με ποιο όπλο νικιέται ο διάβολος. Σε κάθε προσέγγισή του η ψυχή στρέφει προς τον εαυτό της όλη τη δύναμη του μίσους της και ως έσχατο εχθρό της καταδικάζει τον εαυτό της στην αιώνια κόλαση προσθέτοντας: «Ο δε Θεός άγιος, αληθινός και ευλογητός εις τους αιώνας».

Εξοπλισμένη με τέτοιο όπλο η ψυχή ελευθερώνεται από κάθε φόβο και γίνεται απόρθητη από τον εχθρό. Μια τέτοια «έμπειρη» ψυχή, σε κάθε προσέγγιση του εχθρού ρίχνει τον εαυτό της με μεγάλη οργή στην άβυσσο του σκότους, σαν να αξίζει την αιώνια καταδίκη, και ο εχθρός ως φίλαυτος που είναι υποχωρεί, γιατί δεν αντέχει τη δύναμη του πυρός που συναντά. Αφού ελευθερωθεί από αυτόν, η ψυχή με καθαρό νου στρέφεται με προσευχή στον Θεό.

«Ο εχθρός έπεσε από την υπερηφάνεια». Η υπερηφάνεια είναι η αρχή της αμαρτίας. Μέσα της περικλείονται όλες οι μορφές του κακού: κενοδοξία, φιλοδοξία, φιλαρχία, ψυχρότητα, σκληρότητα, αδιαφορία για τα παθήματα του πλησίον, ονειροπόληση του νου, εντατική ενέργεια της φαντασίας, δαιμονική έκφραση των οφθαλμών, δαιμονικός χαρακτήρας της όλης παρουσίας, σκυθρωπότητα, πλήξη, απόγνωση, μίσος, φθόνος, ποταπότητα και σε πολλούς η πτώση σε σαρκικές επιθυμίες, η βασανιστική εσωτερική ανησυχία, η ανυπακοή, ο φόβος του θανάτου ή αντίθετα η επιδίωξη τερματισμού της ζωής με αυτοκτονία και τέλος, πράγμα όχι τόσο σπάνιο, η τέλεια παραφροσύνη. Να τα σημεία της δαιμονικής πνευματικότητας. Όσο, όμως, δεν εκδηλώνονται φανερά, μένουν για πολλούς απαρατήρητα.

Όλα τα συμπτώματα που αναφέραμε δεν χαρακτηρίζουν τον καθένα από εκείνους που «πλανήθηκαν» από δαιμονικούς λογισμούς ή οράσεις ή «αποκαλύψεις». Σε άλλους επικρατεί η μεγαλομανία, η φιλοδοξία και η φιλαρχία. Σε άλλους η πλήξη, η απελπισία, η κρυμμένη ταραχή. Σε άλλους πάλι ο φθόνος, η μελαγχολία, το μίσος. Πολλοί κατέχονται από σαρκική επιθυμία. Αλλά σε όλους ανεξαιρέτως υπάρχει έντονη φαντασία και υπερηφάνεια, πού μπορεί να κρύβεται πίσω από το προσωπείο ακόμη και της μεγαλύτερης ταπείνωσης.

Όταν ο άνθρωπος «πλανάται» από τον εχθρό και τον ακολουθεί, δεν κατανοεί ΤΙ είναι ο εχθρός, δεν γνωρίζει την ένταση του άμεσου αγώνα εναντίον του και πάσχει, γιατί οδηγείται από αυτόν από το φως της αληθινής ζωής στο σκότος που εκείνος διαμένει. Τα πάθη αυτά φέρουν επάνω τους τη σφραγίδα της πνευματικής τυφλότητας. Σε ορισμένες περιπτώσεις ο εχθρός με την υπερήφανη συνείδηση του δήθεν μεγαλείου του φέρνει κάποια ανήσυχη ευχαρίστηση. Σε άλλες, προξενώντας στην ψυχή μεγάλο πόνο, την ξεσηκώνει εναντίον του Θεού. Κι εκείνη, χωρίς να εννοεί την πραγματική αιτία των πόνων της, στρέφεται με μίσος εναντίον του Θεού.

Η ευσεβής ψυχή πάλι, πού γνώρισε την αγάπη του Θεού, πάσχει από τον άμεσο αγώνα με τον εχθρό. Η δύναμη του κακού που ορμά εναντίον της, η δύναμη του διαβόλου, είναι μεγάλη και ο άνθρωπος βλέπει καθαρά πώς αυτή μπορεί να τον συντρίψει τελειωτικά.

Στην πρώτη περίπτωση παλεύει συνήθως η ψυχή για πολύ, χωρίς να βρίσκει διέξοδο προς τον Θεό. Στη δεύτερη ο Θεός εμφανίζεται στον άνθρωπο μέσα σε μεγάλο φως, όταν τελειώσει ο καιρός της δοκιμασίας, της οποίας η διάρκεια και η δύναμη έχουν προβλεφθεί από τον Θεό, σε ορισμένες περιπτώσεις διαρκεί δύο έως τρία λεπτά, σε άλλες μία ώρα ή και περισσότερο, ένας μάλιστα ασκητής έμεινε στην κατάσταση αυτή τρεις μέρες. Η διάρκεια του χρόνου μπορεί να εξαρτηθεί από την μικρότερη ένταση του αγώνα αλλά και από τη μεγαλύτερη αντοχή του ανθρώπου, γιατί οι ψυχές δεν έχουν την ίδια δύναμη.

Δεν υπάρχει πειρασμός φοβερότερος από αυτόν που περιγράψαμε παραπάνω. Υπάρχει, όμως, πόνος μεγαλύτερος από όλες τις συμφορές της γης: ο πόνος και η οδύνη της ψυχής που είναι βαθιά τετρωμένη από την αγάπη του Θεού και δεν μπορεί να επιτύχει το Ζητούμενο.

Είναι ακατάληπτος ο τρόπος, με τον οποίο ο Θεός συμπεριφέρεται στην ψυχή. Αφού γεννήσει πρώτα σε αυτήν φλογερή αγάπη, έπειτα κρύβεται με ανεξήγητο τρόπο, και όταν η ψυχή απελπίζεται πια λόγω της εγκαταλείψεως, τότε Αυτός έρχεται πάλι γαλήνια με την ανέκφραστη παρηγοριά Του. Ορισμένες στιγμές το βασανιστήριο της Θεοεγκαταλείψεως ξεπερνά τα μαρτύρια του άδη, διαφέρει, όμως, από αυτά, γιατί εμπεριέχει τη ζωοποιό δύναμη του Θεού, που μεταβάλλει τη θλίψη στη γλυκειά μακαριότητα της Θείας αγάπης.

Όσο ζει ο άνθρωπος στο παχύ περίβλημα της σάρκας, δεν μπορεί να μείνει ασάλευτος. Σε ορισμένες στιγμές καθαράς προσευχής η ψυχή του ασκητή εγγίζει την πραγματική αιώνια ύπαρξη, που αποτελεί τον έσχατο σκοπό της. Όταν όμως τελειώσει η προσευχή εκείνη, η ψυχή ξανάρχεται πάλι στην κατάσταση ή της μέτριας αισθήσεως του Θεού ή ακόμη της κατά σάρκα αντιλήψεως του κόσμου και με αυτήν επιστρέφει και ένας «γνόφος» της σαρκός και μειώνεται η δύναμη της εσωτερικής πληροφορίας.

Σε πολλούς ανθρώπους η σαρκική αίσθηση του κόσμου είναι τόσο συνεχής, ώστε αυτοί σχεδόν δεν γνωρίζουν τίποτε άλλο και τότε γίνονται «σάρξ», η οποία δεν δέχεται το νόμο του Θεού. Ο ασκητής, όμως, βιώνει την επιστροφή από την καθαρά προσευχή στην παχύτητα της σαρκικής αντιλήψεως του κόσμου ως αποδημία από τον Κύριο. Ο Απόστολος Παύλος λέει: «ενδημούντες έν τω σώματι εκδημούμεν από του Κυρίου… Θαρρούμεν δέ και ευδοκούμεν μάλλον εκδημήσαι από του σώματος και ενδημήσαι προς τον Κύριον» (Β΄ Κορ. ε΄6-). Μόνο με τον αδιάκοπο αγώνα συγκρατείται ο ασκητής από την πτώση εκείνη, προς την οποία τον παρασύρει συνεχώς η σάρκα με το βάρος της. Και όσο συχνότερες και παρατεταμένες είναι οι πνευματικές του καταστάσεις, τόσο βαρύτερο είναι το βίωμα της καταβάσεως στη σαρκική αίσθηση του κόσμου.

Όταν ο ασκητής κινούμενος από το πνεύμα της αγάπης του Θεού προσεύχεται με βαθύ θρήνο, τότε φθάνοντας σε κατάσταση ανυπέρβλητη γι΄ αυτόν κατά τη στιγμή εκείνη απολαμβάνει την ανάπαυση του πνεύματος με την προσέγγισή του στον Θεό. Όταν, όμως τελειώσει η προσευχή, η ανάπαυση αυτή διατηρείται στην ψυχή για λίγο χρόνο, άλλοτε περισσότερο, άλλοτε λιγότερο, και ξαναγυρίζουν πάλι οι προσβολές των λογισμών. Η εναλλαγή αυτών των καταστάσεων οδηγεί σε διάφορα αποτελέσματα. Άλλοι από τους ασκητές, σε κάποιο σημείο της πνευματικής τους πορείας φθάνουν τη δύναμη εκείνη της προσευχής που εμπνέει στην ψυχή τους φόβο και τρόμο, ύστερα όμως βαθμηδόν η ένταση της προσευχής τους ελαττώνεται. Αντίθετα άλλοι καρτερικοί αθλητές προοδεύουν ακατάπαυστα ζητώντας συνεχώς μεγαλύτερο πλήρωμα προσευχής, ωσότου ριζώσει στην ψυχή τους η επιθυμία, ακόμη και η ανάγκη, να γίνουν άσπλαχνοι προς τον εαυτό τους, ωσότου δηλαδή να φτάσουν «μισήσαι και απολέσαι» την ίδια την ψυχή τους. Αλλά και αυτό, όπως βλέπουμε από τα γραπτά του Γέροντα, δεν είναι η έσχατη αγάπη πού δίνει ο Κύριος να γνωρίσουν οι δούλοι Του, δηλαδή η αγάπη εκείνη που η γλυκύτητά της κάνει τον άνθρωπο να υποφέρει εύκολα κάθε πάθος, ακόμη και το θάνατο.

Από το βιβλίο:

“Ο Άγιος Σιλουανός ο Αθωνίτης”, Αρχιμ.Σωφρόνιου (Σαχάρωφ), σ.248-263

ΕΛΛΑΔΑ – ΡΩΣΙΑ

圣 Silouan ╰⊰¸¸.•¨* Chinese

http://saintsofmyheart.wordpress.com

http://taiwanandhongkongofmyheart.wordpress.com

TAIWAN  & HONG KONG OF MY HEART

SAINTS OF MY HEART

tumblr_o6vow8qjIW1sooy9go1_1280.jpg

St-Silouan-00.jpg

011fbf726fc2dd39fabb294a683127f5.jpg

圣 Silouan

http://theological.asia這裡

台灣基督東正教會 Orthodox Taiwan

 

1938年,Staretz Silouan神父過世於阿陀斯聖山(Mountain Athos)*。單純的他,是俄羅斯的農人,二十幾歲便來到聖山,往後的五十多年,也一直定居於此。簡樸的他,在讀了一本關於聖山的小冊子之後,就決定前往聖山。冊子上說,聖母曾經允諾,若有人願意在這些修道院中服侍主,她就要守護他、為他祈禱。所以他離開村莊,心想:「如 果這樣做會得到聖母的守護,我就去聖山,至於我的得救,就是聖母的工作了。」他長期負責修道院的一些工廠,表現很卓越。工廠的運作仰賴年輕的俄羅斯農人, 這些農人為了帶回一些積蓄,他們留下來工作一到兩年,一點一滴賺取微薄的薪水,期待有一天,可以蓋一間簡單的小屋、開始新的農作、結婚,實現成家的願望。

有一次,負責其他工廠的修士們問他:「Silouan神父,為何你不曾監督那些工人,他們卻如此賣力的工作。然而,我們花了許多時間來看管他們,他們卻以個種欺瞞的手段,加以偷懶懈怠呢?」Silouan神父回答說:「我不知道啊,關於這件事,我只能告訴你我的作法。清晨之時,我一定先為他們祈禱過才會過來,為了他們,我帶著滿心的慈悲和愛前來,當我進入工廠,我的靈魂閃著愛的淚光。然後,我交代一天的工作內容,只要他們一工作,我就進入小房間,一個一個為他們祈禱。靜定在上帝面前,我說:『喔!上主, 請惦記著Nicholas,他那麼年輕,只有二十出頭,離鄉背井又告別比他更年幼的妻子和頭生子。你能想像這種悲情嗎,因為在家鄉的工作無法使一家大小得 到溫飽,所以必須離開妻兒。當他不在的時候,請保護他的妻兒,庇護他們免於災禍與不幸。給他勇氣,奮力度過今年,帶著錢,重返再次相聚時的甜蜜,也帶著足夠的勇氣,去面對種種艱難的處境。』」

而且Silouan神父還說:「一開始,我帶著慈悲的淚水,為Nicolas、他的幼妻和幼子祈禱,此時,神聖的氣氛圍開始在我身上增長,有時候,這氣氛增長得如此強大,我失掉了我所觀想的Nicolas、他的幼妻、他的幼子、他的所需、他的家鄉,我所感知到的,只有上帝,我沉浸在神聖氛圍的示現中,越來越深,直到忽然間,在這個示現的中心,我遇見包圍著Nicolas、他的幼妻和幼子的聖愛,和上帝的愛相容在一起,於是,我重新開始為他們祈禱,又一次,我浸入深處,在那裡,與聖愛相遇。如此,」他說:「我的白晝,都用來為他們祈禱,一個接著一個,直到白晝將近,我對他們說一些話,一起祈禱,然後,回到他們的棲身之處,我也回去完成修道院的文書工作。」

由此可見,默觀祈禱、慈悲心和行動中的祈禱(active prayer)是怎樣的一種掙扎和艱難的嘗試,因為,祈禱不只是在口中念著「惦記著,喔!上主,這一位、那一位,還有他。」祈禱是每一分每一秒,都與慈悲和愛合而為一。

*有一本描寫他生平的著作已經完成: Archimandrite Sofrony, The Undistorded Image, trans. By Rosemary Edmunds, The Faith Press 1958.

Silouane-1.jpg

圣 Saint Silouan

1.jpg

def216fdbb012ef2cd62cd18ed2a63b1.jpg

p1015584224-3.jpg

images-4.jpg

St.-Silouan_0_0.jpg

s1880009.jpg

s1880008.jpg

images-1.jpg

Silouan Saint of Mount Athoshr.jpg044Silouan-white-backg_0384-copy-2.jpg

Silouanos-o-Athonitis-UP.jpg

Silouan3.JPG

stsilvanus.jpg

agios-silouanos-o-athonitis-porto-lagos.jpg

st-silouan-and-elder-sophrony-in-sept-1933.jpeg

Silouan_of_Athos-Kes_b.jpg

st_silouan_500_zpse2b64fa5.jpg

61475.jpg

art_silouan_lg1.jpg

77068012623766c248195f867803830c.jpg

1638904463_7544c11551.jpg

hqdefault.jpg

silouan.jpg

Saint-Silouan-de-Athoniet.-fresco-Athos.jpg

385574-16.jpg

St Silouan 2.jpg

215391.b.jpg

Sveti-Siluan-Atonski-ikona.jpg

close up S Silouan thumb.jpg

12190639655_b001a7dae2_b.jpg

208280.p.jpg