Ορθόδοξοι Ναοί στην Ιρλανδία & στη Μ. Βρεταννία – Πατριαρχείο Μόσχας – ROCOR

http://irelandofmyheart.wordpress.com

http://greatbritainofmyheart.wordpress.com

http://irelandandbritishisles.wordpress.com

IRELAND & BRITISH ISLES

GREAT BRITAIN OF MY HEART

IRELAND OF MY HEART

croagh-patrick-county-mayo-ireland.adapt.768.1.jpg

https://www.google.com/maps/d/u/0/viewer?mid=zxV020cTE9fM.kORNXX_kvlHQ&hl=en

Ορθόδοξες Εκκλησίες στην Ιρλανδία & στη Μ. Βρεταννία

Πατριαρχείο Μόσχας – ROCOR

 

Eastern Orthodox Parishes in Ireland & Great Britain – Eastern Orthodox Church – ROCOR

http://irelandofmyheart.wordpress.com

http://greatbritainofmyheart.wordpress.com

http://irelandandbritishisles.wordpress.com

IRELAND & BRITISH ISLES

GREAT BRITAIN OF MY HEART

IRELAND OF MY HEART

Ireland-Quilt-Tour-1.jpg

https://www.google.com/maps/d/u/0/viewer?mid=zxV020cTE9fM.kORNXX_kvlHQ&hl=en

Eastern Orthodox Church

Orthodox Parishes in Ireland & Great Britain

╰⊰¸¸.•¨*

Russian Orthodox Church Outside of Russia

ROCOR

A list of parishes of the Russian Orthodox Church in Ireland & British Isles.

See also:

http://www.sourozh.org

and

http://www.rocor.org.uk for further information.

Link: Ortodoks – Hellige Trifon Ortodoks Kloster (Skita) i Hurdal, Norge – Norwegian

http://linksjourney.wordpress.com

http://norwayofmyheart.wordpress.com

NORWAY OF MY HEART

LINKS JOURNEY

IMG_20150912_121113.jpg

http://www.ortodoks.org

Ortodoks

Hellige Trifon Ortodoks Kloster (Skita) i Hurdal, Norge

shapeimage_3.png

Telephone Number:
63 98 96 80
Priest Email Address:
fader.johannes@ortodoks.org

Hellige Trifon Ortodoks Kloster (Skita) 

Rv180

Hurdal, Akershus, Norge

Klikk her

Sainte Artemia de Rome la fille de Dioclétien (+309) & Sainte Alexandra la impératrice et épouse de Dioclétien (+303) – French

http://italyofmyheart.wordpress.com

http://saintsofmyheart.wordpress.com

SAINTS OF MY HEART

ITALY OF MY HEART

916053283_b3ddc1a0ed.jpg

Rome, Ville des Martyrs

Rome Colloseum Flower.JPG

2016-04-14.jpg

Sainte Artemia de Rome

la fille de Dioclétien (+309)

MPAVPVFOVK.JPG

Sainte Alexandra de Rome

la impératrice et épouse de Dioclétien (+303)

http://synaxarion-hagiology.blogspot.com

SYNAXARION-HAGIOLOGY

Sainte Alexandra de Rome, morte le 21 avril 303, est une martyre de l’Église.

On connaît la vie de sainte Alexandra à travers les hagiographies de saint Georges transmises jusqu’à nous, où elle est nommée comme impératrice et épouse de Dioclétien. Elle reconnaît sa foi au Christ au moment des souffrances de saint Georges et son époux la condamne pour cela à mourir par l’épée.

Elle est souvent représentée dans les icônes de saint Georges.

june107.jpg

Saint Marcel Ier Pape de Rome (+309)

16 janvier

Papa_Marcelo_I.jpg

Saint Marcel Ier, natif de Rome, fut le 30e Pape de l’Église de Rome du 27 mai 308 au 16 janvier 309. Il succédait à Marcellin (296-304) après quatre ans de vacance du siège pontifical, à une époque où les persécutions contre les chrétiens (Persécution de Dioclétien) étaient très importantes.

Saint Marcel Ier dut réorganiser le culte dans des bâtiments provisoires, les églises ayant été saccagées sous Dioclétien, en établissant vingt-cinq presbytéraux à Rome. Il dut aussi gérer le cas des chrétiens apostats, qui avaient renié le Christ depuis la persécution de l’empereur Dèce et aurait exigé d’eux un acte de pénitence.

L’empereur Maxence, irrité contre le franc-parler de saint Marcel, l’aurait réduit à l’état d’esclave et transformé en palefrenier.

Saint Marcel fut surpris en train de célébrer la messe dans la demeure d’une Dame. L’empereur Maximien fit transformer la riche demeure en étable et condamna le pontife à garder les bestiaux.

Saint Marcel Ier est probablement mort le 16 janvier 309 et aurait été enseveli à Rome, dans la catacombe de Priscille où reposent de nombreux martyrs.

Il a été canonisé et est fêté le 16 janvier. Il est le saint patron des grainetiers.

Source:

Wikipedia

r1.jpg

 

f123a-ceb1cebbceb5cebeceb1cebdceb4cf81ceb1.jpg

Sainte Alexandra de Rome

agia-alexandra.jpg

Saint_Alexandra_(Russia,_1883,_priv.coll).jpg

ff095dcfd31d9d805d852d145b9b41ec.jpg

a35d085b6871267f4727737a82e80d17.jpg

alexandra_rome_apri l23.jpg

c9fc95da93812964a7423ab96b5552d5.jpg

405_500_csupload_46496343.jpg

cd8a4e1126936e8a6c335b8a975f4f41.jpg

alexandra.jpg

722e08832f69bd61a25660cb30a007f4-1.jpg

b00f6dd9fbf515d167510597788405a1.jpg

images-2.jpg

725508673_P1050532.jpg

StAlexandra_of_Rome__93872.1395086806.1280.1280.jpg

icon_alexandra_430.jpg

21_apr_alexandra.jpg

st-alexandra.jpg

722e08832f69bd61a25660cb30a007f4.jpg

alexandra.jpg

st-alexandra-rome-grk.jpg

st-alexandra-rome.jpg

Святая_царица_Александра_начало_20_века.JPG

Nikolai_Bodarevsky_003.jpg

St-Alexandra-2.jpg

29.jpg

cd8a4e1126936e8a6c335b8a975f4f41.jpg

04_jul_alexandra_tsarina.jpg

Saint Virgin-Martyr Artemia of Rome the daughter of Emperor Diocletian & Saint Martyr Alexandra of Rome the wife of Emperor Diocletian of Rome (April 21, +303 & June 7, +309) 

http://italyofmyheart.wordpress.com

http://saintsofmyheart.wordpress.com

SAINTS OF MY HEART

ITALY OF MY HEART

Rome Colloseum Flower.JPG

2016-04-14.jpg

Saint Virgin-Martyr Artemia of Rome (+303)

the daughter of Queen St Alexandra & Emperor Diocletian of Rome

june107.jpg

St Marcellos I Bishop of Rome (+309)

June 7

Papa_Marcelo_I.jpg

MPAVPVFOVK.JPG

Saint Alexandra of Rome (+303)

the mother of St Artemia & wife of Emperor Diocletian of Rome

April 21

r1.jpg

Rome the City of Martyrs

http://synaxarion-hagiology.blogspot.com

SYNAXARION-HAGIOLOGY

Saint Virgin-Martyr Artemia of Rome martyred in 309 in Rome, the City of the Martyrs, along with many Christians. Before 6 years martyred her mother Saint Queen Alexandra the wife of  Emperor Diocletian in Nicomedia in Asia Minor (+303).

Saint Virgin-Martyr Artemia of Rome (+309) was the daughter of the Emperor Diocletian, and suffered from demonic oppression. Learning that the prisoner St Cyriacus the Deacon could heal infirmities and cast out devils, the emperor summoned him to the sick girl. In gratitude for healing his daughter, the emperor freed Cyriacus, Smaragdus and Largus. Soon the emperor sent St Cyriacus to Persia to heal the daughter of the Persian emperor.

Upon his return to Rome, St Cyriacus was arrested on orders of the emperor Galerius, the son-in-law of Diocletian, who had abdicated and retired as emperor. Galerius was very annoyed at his predecessor because his daughter Artemia had converted to Christianity. He gave orders to drag St Cyriacus behind his chariot stripped, bloodied, and in chains, to be shamed and ridiculed by the crowds.

St Marcellus I Bishop of Rome, denounced the emperor openly before everyone for his cruelty toward innocent Christians. The emperor ordered the holy bishop to be beaten with rods, and dealt severely with him. Sts Cyriacus, Smaragdus, Largus, and another prisoner, Crescentian, died under torture. And at this time the emperor’s daughter Artemia and another twenty-one prisoners were also executed with St Cyriacus the Deacon.

Source:

 

http://oca.org/saints/lives/2016/06/07/101658-martyr-princess-artemia-of-rome

ORTHODOX CHURCH IN AMERICA

 

f123a-ceb1cebbceb5cebeceb1cebdceb4cf81ceb1.jpg

Saint Alexandra of Rome (+303)

the mother of St Artemia & wife of Emperor Diocletian of Rome

April 21

agia-alexandra.jpg

Saint Alexandra of Rome — Christian martyr and saint, known from “Martyrdom of Saint George” as either Emperor Diocletian’s wife.

Saint Alexandra was the wife of the Emperor Diocletian and was secretly converted to Christianity. While Saint George was being tortured, Alexandra went to the arena, bowed before him and professed her faith openly. When she questioned whether she was worthy of paradise and of martyrdom without being baptized, Saint George told her “Do not fear, for your blood will baptize you.” She was denounced a Christian and imprisoned on her husband’s orders in Nicomedia, then sentenced to die.

Her husband was so outraged by her conversion that he is said to have uttered “What! Even thou hast fallen under their spell!” Alexandra quietly accepted her sentence and prayed as the guards walked her to the place of execution. She asked if she could rest for a moment. The guards allowed this. She rested by the place of Saint George’s execution at Nicomedia’s City Wall.

Her three servants Apollo, Isaac and Codratus went to prison with her, the first two died of hunger while the last was beheaded with her on April 21, 303 a.d. Her feast day is usually celebrated on April 23, when she is commemorated at the same time along with the soldier martyrs Anatolios and Protoleon and the 630 others who were martyred for professing faith while witnessing George’s martyrdom.

Source:

Wikipedia

Saint_Alexandra_(Russia,_1883,_priv.coll).jpg

Holy Icons of Saint Alexandra of Rome (+303)

the mother of St Artemia & wife of Emperor Diocletian of Rome

ff095dcfd31d9d805d852d145b9b41ec.jpg

a35d085b6871267f4727737a82e80d17.jpg

alexandra_rome_apri l23.jpg

c9fc95da93812964a7423ab96b5552d5.jpg

icon_alexandra_430.jpg

405_500_csupload_46496343.jpg

cd8a4e1126936e8a6c335b8a975f4f41.jpg

alexandra.jpg

722e08832f69bd61a25660cb30a007f4-1.jpg

b00f6dd9fbf515d167510597788405a1.jpg

StAlexandra_of_Rome__93872.1395086806.1280.1280.jpg

images-2.jpg

725508673_P1050532.jpg

21_apr_alexandra.jpg

st-alexandra.jpg

722e08832f69bd61a25660cb30a007f4.jpg

alexandra.jpg

st-alexandra-rome-grk.jpg

st-alexandra-rome.jpg

Святая_царица_Александра_начало_20_века.JPG

Nikolai_Bodarevsky_003.jpg

St-Alexandra-2.jpg

29.jpg

cd8a4e1126936e8a6c335b8a975f4f41.jpg

04_jul_alexandra_tsarina.jpg

 

 

 

Αγία Παρθενομάρτυς Αρτεμία της Ρώμης η κόρη του διώκτη αυτοκράτορα Διοκλητιανού & η Αγία Μεγαλομάρτυς Αλεξάνδρα η σύζυγός του όπου μαρτύρησαν με 6 χρόνια διαφορά το 303 & το 309 μ.Χ. – 7 Ιουνίου & 21 Απριλίου

http://italyofmyheart.wordpress.com

http://saintsofmyheart.wordpress.com

SAINTS OF MY HEART

ITALY OF MY HEART

r1.jpg

2016-04-14.jpg

Αγία Παρθενομάρτυς Αρτεμία της Ρώμης (+309)

κόρη του αυτοκράτορα Διοκλητιανού

june107.jpg

Άγιος ιερομάρτυς Μάρκελλος Α´ Επίσκοπος Ρώμης (+309)

7 Ιουνίου

Papa_Marcelo_I.jpg

MPAVPVFOVK.JPG

Αγία Μεγαλομάρτυς Αλεξάνδρα

μητέρα της Αγίας Παρθενομάρτυρος Αρτεμίας

Rome Colloseum Flower.JPG

Ρώμη η Πόλη των Μαρτύρων

http://synaxarion-hagiology.blogspot.com

SYNAXARION-HAGIOLOGY

Η Αγία Παρθενομάρτυς Αρτεμία μαρτύρησε το 309 στη Ρώμη, την πόλη των Μαρτύρων, μαζί με πολλούς Χριστιανούς. Πρίν 6 χρόνια είχε μαρτυρήσει η μητέρα της βασίλισσα Αγία Αλεξάνδρα η σύζυγος του αυτοκράτορα Διοκλητιανού στη Νικομήδεια της Μ. Ασίας (+303).

Η Αγία Γλυκερία ήταν η κόρη του αυτοκράτορα Διοκλητιανού και έπασχε από δαιμόνιο.

Μαθαίνοντας ο αυτοκράτορας Διοκλητιανός ότι ο κρατούμενος για την Χριστιανική του Πίστη Άγιος Κυριακός ο Διάκονος μπορούσε να θεραπεύσει τις αδυναμίες και τα δαιμόνια, ο αυτοκράτορας τον κάλεσε στο άρρωστο κορίτσι και ο Άγιος Κυριακός ο Διάκονος την θεράπευσε με την προσευχή του.

Σε ένδειξη ευγνωμοσύνης για τη θεραπεία της κόρης του, ο αυτοκράτορας απελευθέρωσε τον Διάκονο Κυριακό, τον Σμάραγδο και τον Λάργο. Σύντομα ο αυτοκράτορας έστειλε τον Άγιο Κυριακό στην Περσία για να θεραπεύσει την κόρη του Πέρση αυτοκράτορα.

Μετά την επιστροφή του στη Ρώμη, ο Άγιος Κυριακός συνελήφθη με τις διαταγές του αυτοκράτορα Γαλέριου, το γαμπρό του Διοκλητιανού ο οποίος είχε παραιτήθεί και αποσυρθεί από αυτοκράτορας. Ο Γαλέριος ήταν πολύ ενοχλημένος με τον προκάτοχό του, επειδή η κόρη του Αρτεμία είχε μεταστραφεί στον Χριστιανισμό. Έδωσε εντολή να συρθεί ο Άγιος Κυριακός πίσω από άρμα του γυμνός, στούς δρόμους της Ρώμης και έτσι όπως ήταν ματωμένος και με αλυσσίδες να γελοιοποιηθεί από τα πλήθη.

Ο Άγιος Μάρκελλος Α´ Επίσκοπος Ρώμης, κατήγγειλε δημοσίως τον αυτοκράτορα για την σκληρότητά προς τους αθώους Χριστιανούς. Ο αυτοκράτορας διέταξε να κτυπήσουν τον Άγιο Επίσκοπο με ράβδους και άλλα μαρτύρια. Οι Άγιοι Κυριακός, Σμάραγδος, Λάργος και ένας άλλος κρατούμενος ο Κρεσκεντιανός πέθαναν από φρικτά βασανιστήρια. Την ίδια στιγμή η κόρη του αυτοκράτορα Αρτεμία και άλλοι 21 κρατούμενοι είχαν επίσης εκτελεστεί μαζί με τον Άγιο Κυριακό.

Ο Άγιος Ιερομάρτυς Μάρκελλος Επίσκοπος Ρώμης περιορίσθηκε και κλείσθηκε από τον αυτοκράτορα Μαξέντιο σε Χριστιανικό ναό, τόν οποίο είχαν ἱδρύσει οἱ παρθένες Πρίσκιλλα καί Λουκίνη (Λουκία), και ο οποίος μετατράπηκε σε σταύλο. ᾿Εκεί πέθανε από τις  κακουχίες και τα βάσανα μακριά από τήν Επισκοπική έδρα του στην οποία έμεινε για ένα μόλις χρόνο. ᾿Ενταφιάσθηκε στις Κατακόμβες της Αγίας Πρισκίλλης.

Οι συμμάρτυρες της Αγίας Παρθενομάρτυρος Αρτεμίας κόρης του αυτοκράτορα Διοκλητιανού είναι τουλάχιστον 22 Μάρτυρες. Μερικοί από αυτούς είναι οι εξής:

Άγιοι Μάρκελλος Ἐπίσκοπος Ρώμης, Σισίνος Διάκονος, Κυριακός Διάκονος, ἱερομάρτυρες στή Ρώμη.

Άγιοι Σμάραγδος, Λάργος, Ἀπρονιανός, Παππίας, Μαῦρος, Κρεσκεντιανός, μάρτυρες στή Ρώμη.

Πρίσκιλλα και Λουκίνη, μάρτυρες στή Ρώμη.

Μαρτύρησαν το 309 στη Ρώμη και η μνήμη τους είναι στις 7 & 16 Ιουνίου.

 

f123a-ceb1cebbceb5cebeceb1cebdceb4cf81ceb1.jpg

Αγία Αλεξάνδρα η Μεγαλομάρτυς βασίλισσα σύζυγος του Διοκλητιανού &

μητέρα της Αγίας Παρθενομάρτυρος Αρτεμίας

& οι θεράποντές της Απολλώς, Ισσαάκιος & Κοδράτος,

μάρτυρες στη Νικομηδεία Μ. Ασίας (+303)

21 Απριλίου

30 Μαρτίου, 23 Απριλίου & 8 Δεκεμβρίου

agia-alexandra.jpg

Η Αγία Αλεξάνδρα η μητέρα της Αγίας Αρτεμίας, ήταν σύζυγος του αυτοκράτορα Διοκλητιανού (284-305 μ.Χ.), γνωστός για το μεγάλο βίαιο διωγμό που έκανε εναντίον των χριστιανών. Η Αγία Αλεξάνδρα δεν ενέκρινε τη βία που εξαπέλυε ο σύζυγος της, μάλιστα πίστευε στο Χριστό, κάτι που ο σύζυγος της δεν αντιλαμβανόταν πλήρως.

Κάποτε ο Διοκλητιανός καθύβρισε το Όνομα του Χριστού και εκείνη με ανδρεία φωνή διακήρυξε ότι καταγγέλλει ενώπιον του αληθινού Θεού τους διώκτες των Χριστιανών και ομολογεί και αυτή την πίστη της στον Ιησού Χριστού. Προσπάθησε να τη δικαιολογήσει ως τρελή. Διέταξε την απαγωγή και σύλληψη της, φυλακίστηκε και καταδικάστηκε εις θάνατο.

Αποκεφαλίστηκε μαζί με άλλους Χριστιανούς Μάρτυρες δύο μέρες πριν το Μαρτύριο του Αγίου Μεγαλομάρτυρος Γεωργίου του Τροπαιοφόρου το 303 μ.Χ. στη Νικομήδεια της Μ. Ασίας.

Saint_Alexandra_(Russia,_1883,_priv.coll).jpg

Ι. Εικόνες της Αγίας Μεγαλομάρτυρος Αλεξάνδρας

ff095dcfd31d9d805d852d145b9b41ec.jpg

icon_alexandra_430.jpg

StAlexandra_of_Rome__93872.1395086806.1280.1280.jpg

a35d085b6871267f4727737a82e80d17.jpg

alexandra_rome_apri l23.jpg

c9fc95da93812964a7423ab96b5552d5.jpg

405_500_csupload_46496343.jpg

cd8a4e1126936e8a6c335b8a975f4f41.jpg

alexandra.jpg

722e08832f69bd61a25660cb30a007f4-1.jpg

b00f6dd9fbf515d167510597788405a1.jpg

images-2.jpg

725508673_P1050532.jpg

21_apr_alexandra.jpg

st-alexandra.jpg

722e08832f69bd61a25660cb30a007f4.jpg

alexandra.jpg

st-alexandra-rome-grk.jpg

st-alexandra-rome.jpg

Святая_царица_Александра_начало_20_века.JPG

Nikolai_Bodarevsky_003.jpg

St-Alexandra-2.jpg

29.jpg

cd8a4e1126936e8a6c335b8a975f4f41.jpg

04_jul_alexandra_tsarina.jpg

Πηγή:

Wikipedia

&

http://oca.org/saints/lives/2016/06/07/101658-martyr-princess-artemia-of-rome

ORTHODOX CHURCH IN AMERICA

Μετάφραση:

Άβελ-Τάσος Γκιουζέλης

http://gkiouzelis.wordpress.com

ORTHODOX HEART SITES

Vidéo – Père Placide Deseilles: Un chemin vers l’orthodoxie – French

http://franceofmyheart.wordpress.com

http://romancatholicsmetorthodoxy.wordpress.com

ROMAN CATHOLICS MET ORTHODOXY

FRANCE OF MY HEART

stock-photo-81770557.jpg

img_archimandrite_placide_deseille_2

Père Placide Deseilles:

Un chemin vers l’orthodoxie

Link: Saint Bride Hermitage – An Orthodox Hermitage in Scotland

http://greatbritainofmyheart.wordpress.com

http://irelandandbritishisles.wordpress.com

GREAT BRITAIN OF MY HEART

IRELAND & BRITISH ISLES

38692-4u.JPG

51bbcd_830313441a134eb18483cbe635eb4091.png

http://www.saintbridehermitage.org

Saint Bride Hermitage

An Orthodox Hermitage in Scotland

email : saintbridehermitage@gmail.com

telephone : + 44 (0) 7927 947280

We are a small monastic skete of the Russian Orthodox Church in the British Isles. We are especially blessed to celebrate the ancient British liturgy of Saint John the Divine as well as the Liturgy of Saint John Chrysostom.

51bbcd_68573a444e0c42118959a7b11696ac6a.jpg

51bbcd_e0cf35dc9c68473293545753b2e69b78.jpg

51bbcd_140a8be5c6d54998899f9d1b86996316.jpg

51bbcd_bda68b50f2504aad925346cb93492457.jpg

Eastern Orthodox Divine Liturgy in Isle of Iona

51bbcd_b15b1077d5c84dc5b5ac7c3aed77e4ab

Interior in a pre-schism chapel

At Bickleigh in Devon

Brigid_of_Kildare.jpg

33242a94c8151bf7614463a7ed4417f4.jpg

StBrigid1-620x350.jpg

brigid-1.jpg

π. Andrew Harmon, ΗΠΑ: Η Επιστροφή στην Ορθοδοξία – Τα όνειρα του Asbury & οι Ορθόδοξες πραγματικότητες ╰⊰¸¸.•¨* Από τον Προτεσταντισμό στην Ορθοδοξία

http://usaofmyheart.wordpress.com

USA OF MY HEART

horsefarminbluegrasscountry-1.png

image1.jpg

π. Andrew Harmon, ΗΠΑ

Η Επιστροφή στην Ορθοδοξία

Τα όνειρα του Asbury & οι Ορθόδοξες πραγματικότητες

Από τον Προτεσταντισμό στην Ορθοδοξία

Πηγή:

http://www.egolpion.com

http://www.egolpion.com/andrew_harmon.el.aspx

ΑΝΤΙΑΙΡΕΤΙΚΟ ΕΓΚΟΛΠΙΟ

Όταν σαν ένας θεολογικά συντηρητικός λαϊκός στην «Ενω­μένη Μεθοδιστική Εκκλησία» άρχισα για πρώτη φορά να νοιώθω την κλήση τού Θεού για την ιερωσύνη, το Σεμινά­ριο Asbury στο Wilmore του Kentucky ήταν το μόνο σχο­λείο που υπολόγισα σοβαρά. Το Asbury είναι ένα μη ομο­λογιακό και συντηρητικό σχολείο των οπαδών τού Wesley, το οποίο τραβά μεγάλους αριθμούς πιο παραδοσιακών και Ευαγγελι­κών Ενωμένων Μεθοδιστών υποψηφίων για την Ιερωσύνη. Τα περισ­σότερα Σεμινάρια των Ενωμένων Μεθοδιστών, από την άλλη, είναι γνω­στά σαν εστίες της ετεροδοξίας.

Επομένως ξεκίνησα για το Asbury και το Kentucky γι’ αυτό που τώ­ρα αναπολώ σαν τρία καλά χρόνια σχολείου με πολλά πολύτιμα μαθή­ματα Το Asbury έδινε μεγάλη έμφαση στην εμμονή στα παραδοσια­κά πιστεύω τού Χριστιανισμού. Αυτή η έμφαση ήταν διπλά σημαντική, αφού οι περισσότεροι από μας προορίζονταν για την ιερωσύνη σε μια ομολογία όπου το να είσαι παραδοσιακός σήμαινε σχεδόν αποκοπή.

Το Asbury προσπαθούσε να διατηρήσει τη διδασκαλία του John Wes­ley, του Ιδρυτή των Μεθοδιστών στην Αγγλία τον δέκατο όγδοο αιώ­να. Στην έρευνά μου άρχισα να ανακαλύπτω ότι ο Wesley πίστευε πολ­λά πράγματα, που οι σύγχρονοι οπαδοί του, είτε δυσπιστούν ή προ­σπαθούν να αγνοούν – όπως την αληθινή παρουσία του Χριστού στη θεία Ευχαριστία, την αναγέννηση του βαπτίσματος, και ακόμα το αει­πάρθενο της Παναγίας. Επίσης ανακάλυψα ότι ο Wesley μελέτησε σο­βαρά τα συγγράμματα των Ελλήνων Πατέρων της Εκκλησίας.

ΑΝΑΚΑΛΥΠΤΟΝΤΑΣ ΤΟΥΣ ΠΑΤΕΡΕΣ

Αυτή η ανακάλυψη με οδήγησε στο να εμβαθύνω ο ίδιος στους Πα­τέρες της Εκκλησίας και ιδιαίτερα στην Ορθόδοξη Εκκλησία. Η φοι­τητική μου εργασία στη ρωσική ιστορία με είχε ήδη κάμει ενήμερο για την Ορθόδοξη Χριστιανοσύνη. Όμως για διάφορους λόγους, ποτέ δεν το είχα υπολογίσει σοβαρά για τον εαυτό μου. Τώρα, προσέγγισα το θέ­μα πολύ πιο σοβαρά.

Αναμφίβολα η Ορθόδοξη Εκκλησία είχε αντέξει στη δοκιμασία του χρόνου – σχεδόν δυο χιλιάδες χρόνια, για την ακρίβεια. Ο Προτεσταν­τισμός από την άλλη, είχε κομματιαστεί σε θεολογική αναρχία και εκ­κλησιαστικό χάος μετά από μόνο λίγους αιώνες. Ακόμη και το Ευαγ­γελικό κίνημα συμβιβάστηκε σε πολλά που είχε πρωτοστατήσει, κάτω από την πίεση της αυξανόμενης κοσμικής κουλτούρας. Και οι σύγχρο­νοι οπαδοί του Wesley φαινόντουσαν να θέλουν να αγνοήσουν μεγά­λους παράγοντες στον παραδοσιακό Χριστιανισμό (όπως τα μυστή­ρια) που υπήρξαν υψίστης σημασίας στον ίδιο τον Wesley.

Έτσι πήρα μερικά μαθήματα στην εκκλησιαστική ιστορία και τους πρώτους Πατέρες και έκαμα επίσης λίγη ανεξάρτητη μελέτη. Πείσθηκα όλο και περισσότερο ότι οι αρχαίες παραδόσεις της Εκκλησίας περιεί­χαν πολλά, που ο σύγχρονος Προτεσταντισμός παραθεώρησε. Κι όμως δεν ήμουν εντελώς πεπεισμένος. Η μετάβαση θα ήταν αργή και σταδι­ακή διαδικασία. Με την αποφοίτησή μου από το Asbury δεν ήμουν ακό­μη στο σημείο να μεταπηδήσω στην Ορθόδοξη Εκκλησία

Ειλικρινά, ο στόχος μου τότε ήταν να εργαστώ μέσα στον Προτεσταντικό κόσμο, για να τον φέρω στην γραμμή των διδασκαλιών και συνη­θειών τού αρχαίου Χριστιανισμού. Όπως πολλοί άλλοι στο Asbury, σκε­πτόμουν και έλπιζα ότι ο Μεθοδισμός θα ξαναζωντάνευε από τις δυνά­μεις τού εκμοντερνισμού. Έτσι η γυναίκα μου, το πρώτο μου παιδί και εγώ προχωρήσαμε στην ενοριακή ιερωσύνη γεμάτοι ζήλο, έτοιμοι να κάμουμε μάχη με τους ετερόδοξους και να σώσουμε ψυχές για το Χρι­στό. Και εγώ, λόγω της νεώτερής μου αγάπης για τους Πατέρες και την Ορθοδοξία, έλπιζα να οδηγήσω τα πράγματα σε μια πιο παραδοσιακή, πατερική κατεύθυνση.

Το Σεμινάριο ξεκίνησε θετικά στο δρόμο της Ορθοδοξίας. Από την άλλη, η ομολογία μου θα έδινε την τελική ώθηση.

Η ΜΕΘΟΔΙΣΤΙΚΗ ΙΕΡΩΣΥΝΗ

Τα τρία μου χρόνια σαν Μεθοδιστής πάστορας ήσαν συναρπαστικά, πληρέστατα και ξεκάθαρα διασκεδαστικά. Ήταν σπουδαία εργασία. Ό­μως υπηρετώντας μια ενορία σε μια κυρίως Προτεσταντική ομολογία μπορεί επίσης να είναι μια τρομακτικά απογοητευτική εμπειρία. Η δο­μή της εξουσίας ασκούσε συνεχή πίεση σε μας για να συμμορφωθούμε με τις οποιεσδήποτε επαναστατικές τάσεις που υπήρχαν στην ομολο­γία. Η εκπαίδευση στο Asbury εθεωρείτο καλή εν όσω συνεισέφερε στην εκκλησιαστική ανάπτυξη και επιτυχία – όχι όμως αν έθετε σε προ­βληματισμό ή αντιστεκόταν σε πλανεμένες διδασκαλίες μέσα στην ομο­λογία.

Δυο παράγοντες ιδιαιτέρως με έπεισαν σύντομα ότι τα όνειρα που έκανα στο Asbury για αλλαγή και αναζωογόνηση του Μεθοδισμού ή­σαν μόνο ψευδαισθήσεις. Πρώτον, έγινα ενήμερος για το πόσοι απόφοιτοι τού Asbury είχαν υποκύψει σε πιέσεις και συμβιβάστηκαν στα πιστεύω τους. Πολλοί απ’ αυτούς ήσαν σε διάφορα στάδια μεταπηδήσεως σε δογματική αποστασία. Αυτό με φόβισε. Πως μπορούσα να ξέ­ρω ότι τελικά δεν θα έκανα το ίδιο;

Θυμούμαι μια επίσκεψη στο σπίτι μου από ένα φίλο και απόφοιτο επίσης τού Σεμιναρίου, ο οποίος, όπως κι εγώ, είχε περίπου δυο χρόνια σαν πάστορας. Δεν είχαμε ειδωθεί από τον καιρό τού Σεμιναρίου κι έτσι μοιραζόμασταν τις εμπειρίες μας σαν πάστορες. Ο φίλος μου υπήρξε πολύ πειθαρχημένος και θεολογικά έξυπνος φοιτητής στο Σεμινάριο – κάποιος που ήξερε τι πίστευε και δεν είχε καθόλου προθέσεις να υπο­ταχθεί σε πιέσεις, να αλλάξει τις πεποιθήσεις του.

Δυο χρόνια σαν πάστορας, τον είχαν αλλάξει αποφασιστικά. Τώρα νόμιζε ότι εκείνοι που είχαν έγκαταλείψει την πίστη τη βασισμένη στη Βίβλο ήσαν εντάξει. Δεν συμφωνούσε σ’ όλα, αλλά μπορούσε εύκο­λα να συνεργασθεί μαζί τους και τους θεωρούσε καλούς Χριστιανούς. Αυτό για μένα ήταν ένας πραγματικός κλονισμός. Θυμούμαι ότι σκέφτηκα: «αυτός ίσως να είναι ο τρόπος με τον οποίο θα μιλώ κι εγώ!» Τέ­λος πάντων, ποιος ήμουν εγώ που θα ήμουν αρκετά δυνατός για να μεί­νω σταθερός στα πιστεύω μου, αν άλλοι αμφιταλαντεύονταν; Αυτό με βοήθησε ώστε να πεισθώ ότι χρειαζόταν να κάμω μια αποφασιστική αλ­λαγή.

Ένας δεύτερος παράγοντας βοήθησε να πεισθώ ότι τα όνειρα που έκανα στο Asbury ήσαν πράγματι ψευδαισθήσεις. Ένα από τα μεγά­λα πλεονεκτήματα για τους Ευαγγελικούς που μένουν και υπηρετούν σε φιλελεύθερες ομολογίες είναι η ελπίδα ότι τέτοιο πρόσωπο μπορεί πάντοτε να δώσει μια μαρτυρία για το Χριστό, και να οδηγήσει άτομα στη σωστή κατεύθυνση σε μια τοπική ενορία κι αν ακόμη η ομολογία είναι γεμάτη από αιρετικά στοιχεία.

Παρόλο που αυτό το επιχείρημα περιέχει δόση αληθείας, μια μεγά­λη τρύπα έγινε σύντομα φανερή στον ιδιαίτερό μου τόπο. Ήμουν πά­στορας σε μια ενορία σε μια ακμάζουσα πόλη ανθρακωρύχων στο δυ­τικό τμήμα της Βόρειας Dakota. Η φύση της περισσότερης δουλει­άς εκεί (κατασκευή εργοστασίου ηλεκτρικού ρεύματος) γινόταν για ένα πολύ παροδικό πληθυσμό, αφού οι άνθρωποι μετακινούνταν προς και α­πό την πόλη για νέες εργασίες.

Ο Θεός ευλόγησε το έργο μας, αφού μπορέσαμε να οδηγήσουμε με­ρικά άτομα στο Χριστό για πρώτη φορά και βοηθήσαμε άλλους να εν­δυναμώσουν τις χριστιανικές τους υποχρεώσεις. Με αγάπη και ορθό­δοξη αγιογραφική διδασκαλία αυτοί οι άνθρωποι άρχισαν να αυξά­νουν στην πνευματική τους ζωή. Δυστυχώς, λόγω της παροδικής φύ­σης της πόλης, πολλοί απ’ αυτούς θα έφευγαν σύντομα για κάπου αλ­λού. Εκείνοι που ερχόντουσαν προς το Χριστό στη Μεθοδιστική εκ­κλησία φυσικά θα παρευρίσκονταν στην Μεθοδιστική εκκλησία στην νέα τους περιοχή. Ποιο είδος Θεολογίας θα τους δίδασκε αυτή η νέα εκκλησία; Μεγάλη ποσότητα καλής εργασίας μπορούσε να χαλάσει πο­λύ γρήγορα και αυτά τα νέα πρόβατα να χαθούν για πάντα.

Έτσι, παρατήρησα τον εαυτό μου να προειδοποιεί άτομα που θα με­τακινούνταν να είναι πολύ επιφυλακτικά για την Μεθοδιστική εκκλη­σία στη νέα τους πόλη. Μερικές φορές, έφθασα να τούς πιέσω να ψάξουν για άλλες ομολογιακές Εκκλησίες.

Αυτό σύντομα μου φάνηκε σαν μια παράλογη κατάσταση. Πόση α­ναζωογόνηση της ομολογίας θα πετύχαινα με το να οδηγώ νέους προ­σήλυτους μακριά από τις δικές μας εκκλησίες; Όμως, τι άλλο μπορούσα να κάνω για να προστατέψω αυτά τα πνευματικά νεογέννητα παιδιά; Έγινε φανερό ότι αν δεν μπορούσα ούτε να συστήσω σε κάποιον να παρευρίσκεται σε μια άλλη ενορία στην ομολογία μου, το πρόβλημα ήταν και για μένα. Είχε έρθει η ώρα να αναθεωρήσω την όλη πορεία της ιερωσύνης μου.

Η επαναφορά του κυρίου σώματος του Προτεσταντισμού από τη σύγχρονη απιστία φαινόταν χωρίς ελπίδα. Η προώθηση Προτεσταντων προς πιο ορθόδοξα πιστεύω φαινόταν ακόμη περισσότερο απελπιστική. Τέλος πάντων, πόση επιτυχία θα μπορούσα να προσδοκώ, προ­σπαθώντας να πείσω κάποιον για την κοινωνία των αγίων, όταν οι μισοί πάστορες δεν πίστευαν καν στην Ανάσταση τού Χριστού;

Κατά τα χρόνια της ιερατείας μου σαν Μεθοδιστής η γυναίκα μου και εγώ μελετούσαμε περισσότερο για τον Ορθόδοξο Χριστιανισμό και πεισθήκαμε όλο και περισσότερο ότι η Ορθόδοξη Εκκλησία ήταν αυτό που μας χρειαζόταν. Αφού τα όνειρα που έκανα στο Asbury έμειναν ολοένα και πιο ανεκπλήρωτα, η πραγματικότητα της Ορθοδοξίας γινόταν όλο και πιο ελκυστική.

ΚΑΝΟΝΤΑΣ ΤΗΝ ΚΙΝΗΣΗ

Το 1982, αφήσαμε την «Ενωμένη Μεθοδιστική Εκκλησία» για να γίνουμε μέλη της «Ευαγγελικής Ορθόδοξης Εκκλησίας», μιας ομάδας ανθρώπων με παρελθόν όμοιο με το δικό μας, οι οποίοι είχαν επίσης ελκυσθεί από την Ορθόδοξη πίστη. Το 1987, η «Ευαγγελική Ορθόδο­ξη Εκκλησία» έγινε δεκτή στην Ορθόδοξη Αρχιεπισκοπή της Αντιό­χειας (Βορείου Αμερικής) και χειροτονήθηκα ιερέας.

Τα χρόνια μετά από το 1982 και μετά είχαν οπωσδήποτε το μερίδιο των δυσκολιών – επανατοποθέτηση, ψάξιμο για εργασία – αλλά το ά­ξιζαν με το παραπάνω. Η βοήθεια και η αγάπη που δεχτήκαμε όταν εισήλθαμε στην Εκκλησία ήταν εξαιρετική. Ιδιαίτερα υποβοηθητικοί ήταν ο πάτερ Ιωσήφ Olas και ο υπέροχος λαός της εκκλησίας τού Α­γίου Γεωργίου στην Ινδιανάπολη. Ο πάτερ Ιωσήφ με πήρε κάτω από την προστασία του και με δίδαξε με καταδεκτικότητα πως να είμαι Ορθό­δοξος Ιερέας – διότι τέλος πάντων πόση εκπαίδευση στη Λειτουργική παίρνεις από ένα Μεθοδιστικό Σεμινάριο;

Μετά από μια προσωρινή αποστολή ενός χρόνου, όπου βοηθούσα στην οργάνωση της Ιεραποστολής των Αγίων Πάντων στο Blooming­ton, στην Indiana, διορίστηκα εφημέριος της Ιεραποστολής τού Αγίου Ματθαίου στα προάστεια τού Cleveland. Ο Θεός ευλόγησε πλούσια την εργασία στον Άγιο Ματθαίο. Είχαμε καλή ανάπτυξη, τώρα έχουμε δικό μας κτίριο, και πριν περάσει πολύς καιρός ελπίζουμε να αυξηθούμε από την κατάσταση «Ιεραποστολής» σε μια πλήρη ενορία. Είναι θαυμάσιο να είμαι ξανά με πλήρες ωράριο Ιερατικής διακονίας μετά από αρκετά χρό­νια κοσμικής εργασίας. Και τι υπέροχη ομάδα πιστών ατόμων είναι το εκκλησίασμα τού Αγίου Ματθαίου!

Κι αν ακόμη τα πράγματα δεν εξελίσσονταν τόσο καλά, όσον αφο­ρά την ιερωσύνη – κι αν ακόμη δεν θα μπορούσα να χειροτονηθώ ιε­ρέας – ακόμη και τότε θα γινόμουν ξανά Ορθόδοξος. Η Ορθόδοξη Χριστιανική Εκκλησία είναι ο «πολύτιμος μαργαρίτης» και είναι πολύ πιο καλά να είσαι σ’ αυτήν ανεξαρτήτως περιστάσεων παρά να είσαι υπό θαυμάσιες συνθήκες οπουδήποτε άλλου. Όπως λέει ο Ψαλμός πγ’ 11, «εξελεξάμην παραρριπτείσθαι εν τω οίκω του θεού μου μάλλον η οικείν με εν σκηνώμασι αμαρτωλών». Η πραγματικότητα της Ορθοδοξίας εί­ναι πολύ καλύτερη από τις αυταπάτες της ζωής εκτός Ορθοδοξίας.

Ευχαριστούμε το Θεό που μας έφερε από τα απλά όνειρα στην πραγ­ματικότητα!

Μετάφραση: π. Θ. ΣΤΑΥΡΟΒΟΥΝΙΩΤΗΣ

Ιεροδιάκονος

Από το περιοδικό «ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΜΑΡΤΥΡΙΑ»

Έκδοση του Παγκύπριου Συλλόγου Ορθοδόξου Παραδόσεως “Οι Φίλοι του Αγίου Όρους” (Τεύχος 49 – 1996)

ΨΗΦΙΟΠΟΙΗΣΗ:

Αντιαιρετικόν Εγκόλπιον http://www.egolpion.com

4 ΑΠΡΙΛΙΟΥ 2016

Tim Blumentritt: Επιστροφή στην Ορθοδοξία ╰⊰¸¸.•¨* ΗΠΑ, Αγγλία & Ιρλανδία – Από τον Προτεσταντισμό (“Αδελφοί του Plymouth”) στην Ορθοδοξία

http://usaofmyheart.wordpress.com

http://californiaofmyheart.wordpress.com

http://greatbritainofmyheart.wordpress.com

http://irelandofmyheart.wordpress.com

USA OF MY HEART

CALIFORNIA OF MY HEART

GREAT BRITAIN OF MY HEART

IRELAND OF MY HEART

plymouth-1.jpg

Plymouth, ΑΓΓΛΙΑ

image8.jpg

Plymouth, Αγγλία

Plymouth.jpg

Πηγή:

http://www.egolpion.com

http://www.egolpion.com/tim_blumentritt.el.aspx

Αντιαιρετικό Εγκόλπιο

image1-1.jpg

Tim Blumentritt: Επιστροφή στην Ορθοδοξία

╰⊰¸¸.•¨*

ΗΠΑ, Αγγλία & Ιρλανδία

Από τον Προτεσταντισμό (“Αδελφοί του Plymouth”)

στην Ορθοδοξία

ΕΝ ΤΗ ΚΛΑΣΕΙ ΤΟΥ ΑΡΤΟΥ

Εάν μαζευόμαστε κάθε Κυριακή πρωί για τη θεία ευχαριστία, οι σκέψεις μας ήσαν συγκεντρωμένες πάνω στη λατρεία που γίνεται στους ουρανούς μπροστά στο θρόνο του Θεού. Οι ύμνοι μας ήσαν συχνά γεμάτοι εικόνες τού ουράνιου ναού που περιγράφεται στην προς Εβραίους επιστολή. Όμως, η εμπειρία μας τού ουρανού δεν είχε καμιά φυσική εκδήλωση. Οι τοίχοι της ταπεινής αίθουσας των συγκεντρώσεων μας και των προθαλάμων μας ήσαν ακόσμητοι από τέχνη και σύμβολα, ακόμα και ο σταυρός ήταν εμφανώς απών από το κτίριό μας και από εμάς τους ί­διους.

Οι αδελφοί έκαναν την ήσυχη και διατεταγμένη ακολουθία και οι αδελφές με καλυμμένες κεφαλές συμμετείχαν σιωπηλά. Αν και ζητή­σαμε να απέχουμε από την ενδιάτακτη λειτουργία, η λατρεία μας κατά κανόνα άρχιζε με εξωτερικές προσευχές, ύμνους χωρίς τη συνοδεία μουσικών οργάνων και ανάγνωση από τις Γραφές και είχε ως αποκορύφωμα τη θεία ευχαριστία. Ένας ένζυμος άρτος και ένα κοινό ποτή­ρι οίνου ευλογούνταν και μοιράζονταν μεταξύ των μελών της αδελφότητας. Όπως στην πρώτη Εκκλησία, επισκέπτες και κατηχούμενοι μπο­ρούσαν να παρακολουθήσουν αλλά όχι και να συμμετάσχουν. Παρό­λο που το ψωμί και το κρασί ήσαν συμβολικά, πιστεύαμε πως ο Χριστός ήταν πράγματι παρών στις συγκεντρώσεις μας. Η λατρεία ήταν το κέν­τρο της εκκλησιαστικής μας ζωής.

Αν και είχαμε κοινό δεσμό με εκατοντάδες παρόμοιες συγκεντρώ­σεις, η διοίκηση της Εκκλησίας ήταν αυστηρά τοπική, χωρίς κεντρική οργάνωση, διοίκηση ή ιεραρχία. Απορρίπταμε τόσο τη χειροτονία κληρικών όσο και την προτεσταντική ιεραρχία ως ασυμβίβαστες με τη φύση της Εκκλησίας και δεν αποδεχθήκαμε κανένα άλλο τίτλο εκτός από το χαρακτηρισμό «Χριστιανοί μαζεμένοι στο όνομα τού Κυρίου Ιη­σού Χριστού». Άλλοι μας ονόμαζαν «η αδελφότητα του Πλύμουθ».

ΜΕΓΑΛΩΝΟΝΤΑΣ ΑΝΑΜΕΣΑ ΣΤΟΥΣ ΑΔΕΛΦΟΥΣ ΤΟΥ ΠΛΥΜΟΥΘ

Μεγάλωσα έχοντας αφοσιωμένους γονείς, σε μια μικρή, στενά συνδεδεμένη αδελφική κοινότητα. Από νεαρής ακόμα ηλικίας ο σκοπός μου ήταν να ενταχθώ στην ομάδα ευαγγελιστών και διδασκάλων που κυ­κλοφορούσαν ανάμεσα στο εκκλησίασμά μας. Αν και είχα κάποτε εξασκήσει την ευαγγελική μου ικανότητα σε ανυποψίαστους περαστι­κούς, μόνο μετά από την κατήχηση και τη δική μου μεταστροφή και το βάπτισμα σε ηλικία δεκατεσσάρων χρόνων έγινα ικανός να ακολου­θήσω ενεργά την προετοιμασία μου για τον κλήρο.

Αμέσως μετά την εμφάνισή του το κίνημα των Αδελφών τού Πλύμουθ είχε υποκύψει σε ένα άκαμπτο δογματισμό που βασιζόταν στις αρχές της οργάνωσης της Εκκλησίας Στα επόμενα χρόνια τόσο η σπου­δή όσο και η πνευματική ζωή υπέφεραν πολύ από την επήρεια ενός ηθικού φονταμενταλισμού και μιας αντιπνευματικής προκατάληψης. Η θεολογική μόρφωση εθεωρείτο σαν πειρασμός συμβιβασμού των αρχών μας και ως εκ τούτου εκλαμβάνετο ως βαθιά ύποπτη, αλλά ενθαρρύνετο η πρακτική άσκηση.

Εργάστηκα δύο καλοκαίρια με κήρυκες τού ευαγγελίου στις Μεσοδυτικές Πολιτείες και αποφοίτησα από τό γυμνάσιο ένα χρόνο νωρίτε­ρα, για να επιδοθώ εξ ολοκλήρου σ’ αυτή την δραστηριότητα. Οι πνευ­ματικοί μου σύμβουλοι σοφά συμβούλεψαν πως η εκπαίδευση και η εργοδότησή μου θα βοηθούσαν να αναπτύξω την ωριμότητα για τέτοια έργα, επομένως γράφτηκα σε κολλέγιο και εργοδοτήθηκα.

ΔΙΑΣΑΛΕΥΟΝΤΑΙ ΤΗΝ ΗΡΕΜΗ ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ

Κατά τη διάρκεια της φοίτησής μου σε κολλέγιο, πέρασα 6 μήνες στη Βρετανία και Ιρλανδία ανάμεσα σε μερικές αυθεντικές κοινότητες Αδελφών τού Πλύμουθ. Η παρατήρηση πολυγνωμίας, ακόμα και μέ­σα στη ζωή του κινήματος των Αδελφών τού Πλύμουθ, έγινε πρόκληση στη στενή μου θεώρηση των πραγμάτων.

Με εκκλησιαστικές ρίζες που εκτείνονται μόνο μέχρι τη δεκαετία τού 1830, ο ισχυρισμός μας ότι είμαστε οι διάδοχοι αποστολικών κοι­νοτήτων φαινόταν αβέβαιος στην καλύτερη περίπτωση. Οι Αδελφοί τού Πλύμουθ δέχονταν την επικρατούσα προτεσταντική άποψη αναφο­ρικά με την εκκλησιαστική ιστορία με ακαθόριστες αναφορές στην αποστασία από την πρώτη Εκκλησία και τους σκοτεινούς αιώνες τού Ρωμαιοκα­θολικισμού. Επικροτήσαμε τις προσπάθειες των αναμορφωτών, αλλά αναγνωρίζαμε την πλήρη ωριμότητα της Εκκλησίας μόνο στις ευαγγε­λικές Ιεραποστολικές κινήσεις τού 19 αι. και την ανάπτυξη τού dispensationalism από τον J. Ν. Darby, ένα λόγιο Αγγλικανό κληρικό που έγινε περιφανής αρχηγός ανάμεσα στους πρώτους Αδελφούς τού Πλύ­μουθ.

Πιο πολύ ανησυχητική όμως ήταν η απαίτηση των Αδελφών τού Πλύμουθ να αναγνωρισθούν ως διάδοχοι μιας σειράς αποσχιστών που είχαν ως αρχή την επικρατούσα Εκκλησία. Η δική μας αναθεωρητική ιστορία υποστήριζε μερικές μορφές πρώιμων αιρετικών κινήσεων, ιδίως το Μοντανισμό και την Εικονομαχία.

Στη δουλειά, για πρώτη φορά, έγινα στενός φίλος με κάποια Χριστιανή από μια λειτουργική Εκκλησία. Εγώ είχα βαπτισθεί από βρε­φικής ηλικίας σαν Λουθηρανός, και έτσι η Μαρία δεν ικανοποιούσε κα­νένα από τα κριτήριά μου ότι είναι «σεσωσμένη» και έκανα ό,τι μπο­ρούσα για να διορθώσω την κατάσταση. Τελικά η ειλικρινής προσή­λωσή της στο Χριστό με ανάγκασε να θέσω υπό αμφισβήτηση τις δι­κές μου θεμελιώδεις έννοιες και τις αφελείς υποθέσεις μου αναφορικά με τη σωτηρία και την πνευματική ζωή.

Η ΒΑΣΙΛΕΙΑ ΤΟΥ ΘΕΟΥ ΤΩΡΑ

Καθώς γινόμουνα πιο υπεύθυνος, για να ευαγγελίζομαι και να διδά­σκω, αντιλήφθηκα πως το «Ευαγγέλιο» που διδάσκαμε προερχόταν σχε­δόν αποκλειστικά από τις επιστολές του Αποστόλου Παύλου. Η διδα­σκαλία τού Ιησού δεν ταίριαζε εντελώς:

α. στις κατηγορίες της ολοκληρωτικής εξαθλίωσης του ανθρώπου,

β. στη σωτηρία μόνο δια πίστεως,

γ. στις εμπειρίες γνώσεως τού Θεού λόγω κρίσεως,

δ. και στην αιώνια ασφάλεια των πιστών.

Ο Ιησούς ανήγγειλε τη βασιλεία των ουρανών και κάλεσε όχι μόνο σε μετάνοια αλλά και σε καρτερία. Προσπάθησα να κηρύξω το ίδιο μήνυμα αλλά μου έγινε απότομη διόρθωση ότι είχα συγχύσει το ευαγ­γέλιο της Βασιλείας, το οποίο απευθυνόταν στους Εβραίους, με το ευ­αγγέλιο της χάριτος, όπως διδάχθηκε από τον Απόστολο Παύλο.

Αν και ακόμα ήμουν ένας οπαδός της αποσπασματικής εφαρμογής της θείας οικονομίας, εν τούτοις άρχισα σταδιακά να αντιλαμβάνομαι ότι η αιώνια βασιλεία τού Θεού ήταν το κύριο θέμα ολόκληρης της Βίβ­λου και δεν περιοριζόταν απλώς στη «Χιλιετία». Ο κατακερματισμός τού κειμένου σε τμήματα που απευθύνονται στους Εβραίους και σε τμή­ματα που απευθύνονται στην Εκκλησία φαινόταν ολοένα πιο τεχνη­τός, καθώς ανακάλυψα πως και στο τέλος των Πράξεων ακόμα η βασι­λεία των ουρανών διδάσκεται ευθαρσώς από τον Απόστολο Παύλο. Στο βιβλίο της Αποκάλυψης η βασιλεία των ουρανών βρίσκεται παν­τού ως θέμα των ύμνων και της λατρείας μπροστά στο θρόνο τού Θεού.

Η θεολογία της Διαθήκης με βοήθησε να επανασυνδέσω τις αλήθειες τις οποίες η θεωρία της αποσπασματικής εφαρμογής της θείας οικονομίας (dispensationalism) είχε κατακερματίσει. Ανακάλυψα την ενότητα μεταξύ των δύο Διαθηκών: Η Καινή Διαθήκη συμπληρώ­νει την Παλαιά. Αντιλήφθηκα πως η Εκκλησία δεν μπορούσε να χωρισθεί από τη βασιλεία που ήταν αμφότερα «τώρα» και «όχι ακόμα». Τι ανακούφιση να απαλλαγώ από τη μετά βίας ερμηνεία της σταδιακής εφαρμογής της θείας οικονομίας και τους λεπτομερείς πίνακες που δι­αγράφουν σχολαστικά τα μέλλοντα γεγονότα.

Η βασιλεία τού Θεού γέμιζε τις σκέψεις μου, τη διδασκαλία μου και τις δημοσιές μου προσευχές κατά τη διάρκεια της λατρείας. Οι πρεσβύτεροι βρισκόντουσαν σε αμηχανία από τη γοητεία μου με αυτό που νόμιζαν πως ήταν τμήμα μιας άλλης αποσπασματικής εφαρμογής της θείας οικονομίας – της ιουδαϊκής χιλιετίας. Η ολοένα ξεθωρια­σμένη δέσμευσή μου στη θεωρία της αποσπασματικής εφαρμογής της θείας οικονομίας αντιμετωπιζόταν με βαθιά υποψία και αντιπάθεια, αλλά όταν αποποιήθηκα το αναπόσπαστο δόγμα της μυστικής αρπαγής της Εκκλησίας, τότε η ανοχή τους τερματίστηκε. Δεν μου ζητή­θηκε πλέον να κηρύξω, και ευυπόληπτοι κήρυκες μου έλεγαν κατ’ ιδίαν ότι δεν είχα μέλλον ανάμεσά τους, αν εξακολουθούσα να αποδέχομαι «λανθασμένα» δόγματα.

Σ’ αυτό το σημείο αθόρυβα και διατακτικά άρχισα την έρευνά μου για μία Εκκλησία όπου τέτοια δόγματα ήσαν ευπρόσδεκτα. Οι σπου­δές που προετοιμάζουν για ιεροσύνη η διδασκαλία σε ένα ακαδημαϊκό περιβάλλον ήταν τώρα μια δυνατότητα.

Μετά από επαφές με μερικούς καθηγητές της Μεταρρυθμισμένης Θεολογικής Σχολής (ειδικά με κάποιο που μεγάλωσε ανάμεσα στην αδελφότητα τού Πλύμουθ), έκανα σχέδια για να παρακολουθήσω.

Αν και είχα ήδη αντιληφθεί ότι η λατρεία έπρεπε να ήταν ένας ε­ορτασμός της βασιλείας, δεν ήξερα άλλον τρόπο με τον οποίο αυτό μπορούσε να εκφρασθεί εκτός από τις εκ τού προχείρου προσευχές για λατρεία από τους Αδελφούς τού Πλύμουθ. Δεν είχα ποτέ παρα­κολουθήσει λατρευτική ακολουθία άλλης Εκκλησίας. Η επίσκεψη σε άλλες Εκκλησίες αποθαρρύνετο έντονα και το άδειο μου κάθισμα στις μικρές συναθροίσεις μας θα τραβούσε αμέσως την προσοχή.

Βαθιά επηρεασμένος από τη Μεταρρυθμισμένη θεολογία επισκέφθηκα πολλές Εκκλησίες αυτής της παράδοσης προσδοκώντας ένα χαρούμενο εορτασμό της παρουσίας της βασιλείας. Απογοητεύθηκα τρομερά – μερικοί ύμνοι και προσευχές πριν από ένα μακρύ κήρυγμα υστερούσαν κατά πολύ της λατρείας που αποκαλυπτόταν μέσα από τις Γραφές. Αν και ήμουνα συνηθισμένος στη θεία ευχαριστία κάθε Κυ­ριακή, δεν μπορούσα να εξηγήσω ακόμη γιατί αυτοί οι λατρευτικοί ε­ορτασμοί χωρίς θεία κοινωνία φαίνονταν εντελώς κενοί.

ΣΤΕΝΕΥΟΝΤΑΙ ΤΙΣ ΕΠΙΛΟΓΕΣ

Σύντομα βρήκα την εξήγηση στο βιβλίο τού Robert Webber Ευαγ­γελικοί στο Μονοπάτι τού Κάντερμπουρυ. Αυτός εισήγαγε τη λειτουρ­γία και τα μυστήρια σαν τρόπο να βιώσουν την παρουσία της βασι­λείας των ουρανών στη λατρεία. Η φίλη μου και αργότερα σύζυγός μου Καρολίνα διάβασε επίσης το βιβλίο και οι δύο μας συγκινηθήκα­με από τις ιστορίες Προτεσταντών που προσελκύστηκαν στην εκκλη­σιαστική λειτουργία.

Ψάχνοντας για μια εμπειρία παρόμοια με αυτήν που περιγράφεται στο βιβλίο ζήτησα πληροφορίες από τις τοπικές επισκοπελιανές εκκλη­σίες. Αν και καμιά δεν ισχυρίστηκε ότι ήταν η Υψηλή Εκκλησία για την οποία έψαχνα, όμως κάποιος είπε πως «κάθε τόσο χρησιμοποιού­με και εμείς το θυμίαμα». Παρ’ όλα ταύτα εκκλησιαστήκαμε την παρα­μονή των Χριστουγέννων και αμέσως μας έλκυσε η ομορφιά και το πε­ριεχόμενο της λειτουργίας.

Ο Webber έκανε την Επισκοπελιανή Εκκλησία να είναι ελκυστι­κή, αλλά η δογματική αναστάτωση και ηθική σύγχυση την οποία υπέστη μαζί με άλλες προτεσταντικές Εκκλησίες μας προκαλούσε θλίψη. Ήμουν στην Αγγλία και παρακολούθησα από τον τύπο την χειροτονία τού διαβόητου επισκόπου τού Durham. Μου έκανε εντύ­πωση πως τέτοιοι αρχηγοί γινόντουσαν ανεκτοί στην Εκκλησία. Δεν ήξερα τίποτα για τον επίσκοπο Spong.

Αν και η οξεία αντικαθολική ανατροφή μας μας ανάγκαζε να μεί­νουμε σ’ αυτήν την πλευρά της Μεταρρύθμισης, η ειλικρινής αναζήτησή μας μας οδήγησε να παρακολουθήσουμε μερικές φορές λειτουρ­γία σε μια σφίζουσα χαρισματική Ρωμαιοκαθολική κοινότητα. Η πνευ­ματική ζωή και ο ενθουσιασμός ήσαν σίγουρα εξόφθαλμοι, αλλά οι δογματικές μου απορίες έμειναν αναπάντητες στην τάξη επιλύσεως αποριών. Φθάσαμε σε ένα αδιέξοδο που δεν μπορούσαμε να οραμα­τιστούμε ούτε ότι ήμασταν Ρωμαιοκαθολικοί ούτε Επισκοπελιανοί, και όμως δε γνωρίζαμε άλλη επιλογή.

ΟΡΘΟΔΟΞΑ ΣΚΑΜΠΑΝΕΒΑΣΜΑΤΑ

Περίεργος για τις παραπομπές τού Webber στην Ορθοδοξία, πέρα­σα οδηγώντας έξω από τον πλησιέστερο ορθόδοξο ναό. Το κτίριο της εκκλησίας ήταν μεγάλο και ωραίο, αλλά δεν υπήρχε πινακίδα ανακοινώσεων που ανακοίνωνε τις ώρες των ακολουθιών και τα τηλεφωνήματά μου παρέμειναν αναπάντητα – φαίνεται πως δεν περίμεναν επι­σκέπτες. Παρ’ όλα ταύτα μια Κυριακή μπήκα μέσα διατακτικά κρατών­τας τη Βίβλο μου. Δεν φαίνεται να είχαν να είχα ενοχληθεί. Η ακολουθία φαινόταν ότι αποτελείτο από θρήνους από ένα αναλόγιο μπρο­στά και ένας συγχυσμένος και αδύνατος γέρος Ιερέας κάποτε εμφανιζόταν από πίσω από μια κουρτίνα για να μουρμουρίζει κάτι σε μια ξέ­νη γλώσσα. Δεν υπήρχαν διερμηνείς.

Μέχρι να τελειώσει η λειτουργία το εκκλησίασμα από πέντε έγιναν γύρω στα τριάντα άτομα Κάτι που ήταν συνηθισμένο φαινόμενο στη λειτουργία κάθε νεοεισερχόμενος περπατούσε μπροστά για να ανάψει κεριά, χαιρετίζοντας και μιλώντας με άλλους καθ’ οδόν. Μετά τη λει­τουργία μου υπέβαλαν ερωτήσεις αναφορικά με την εθνική μου καταγωγή. Αν και το κτίριο μπορούσε να χωρέσει μέχρι 300 ένας ενορίτης μου εκμυστηρεύθηκε ότι το εκκλησίασμα ήταν μεγαλύτερο αυτήν την ημέρα απ’ ότι τις συνηθισμένες μέρες, επειδή ήταν τα Ορθόδοξα Χριστούγεννα. Ήμουν κάτι λιγότερο από εντυπωσιασμένος. Αργό­τερα ανακοίνωσα στην Καρολίνα επισκέφθηκα τους ορθόδοξους σή­μερα. Δεν υπάρχει ανάγκη να τους εξετάσουμε περισσότερο.

Δυο εβδομάδες αργότερα το θρησκευτικό τμήμα της εφημερίδας πήρε μια συνέντευξη από τον π. Peter Gilliquist. Μιλούσε για προτεστάντες οι οποίοι ελκύστηκαν στη λειτουργική, μυσταγωγική Εκκλη­σία και έγιναν ορθόδοξοι. Το άρθρο επίσης ανακοίνωνε ότι ο π. Jon Braun θα μιλούσε σε μια τοπική ενορία και το κοινό είχε κληθεί να παρευρεθεί.

Πήγαμε στη συγκέντρωση αυτή τη νύχτα και δεν βρεθήκαμε αντι­μέτωποι με ένα συγχυσμένο, αδύνατο, ηλικιωμένο ιερέα που μουρ­μούριζε σε μια ξένη γλώσσα! Είχα γοητευθεί με την ιστορία της ερευ­νάς της ΕΟΚ για την Εκκλησία της Καινής Διαθήκης, Ιδίως όταν ο π. Braun μου είπε αργότερα ότι στην προσπάθεια αυτή ερεύνησαν και τους Αδελφούς του Πλύμουθ.

Η πεποίθηση του π. Braun ήταν μεταδοτική και η συμβουλή του η καλύτερη. «Η Ορθόδοξη Εκκλησία είναι η Εκκλησία της Καινής Διαθήκης», μου είπε «και θα συνιστούσα για ανάγνωση το βιβλίο τού Alexander Schmemann «Για να ζήσει ο κόσμος». Αργότερα διάβασα όλα τα βιβλία του π. Schmemann αρκετές φορές, και όσα βιβλία από τις εκδόσεις της εκδοτικής εταιρείας Saint Vladimir’s Press μπορούσα να προμηθευθώ. Πέραν από οτιδήποτε άλλο, ο Θεός χρησιμοποίησε τα συγγράμματα του πατρός Schmemann για να με οδηγήσει στην Εκ­κλησία.

Κατόπιν διαβεβαιώσεων πως η λειτουργία θα γινόταν στα αγγλικά πήγα την επόμενη Κυριακή εκκλησία. Τι συγκίνηση να ακούσω για πρώ­τη φορά, «Ευλογημένη η Βασιλεία., νυν και αεί και εις τους αιώνας των αιώνων».

Αν και αγάπησα αμέσως τη λειτουργία δεν μπορώ να προσποιηθώ πως η μετάβασή μας στην Ορθόδοξη Εκκλησία ήταν εύκολη. Δεν ψάχναμε για την τέλεια Εκκλησία όμως οι μεγάλες, εκκοσμικευμένες, εθνικές ενορίες φαινόταν άδειες από πνευματική ζωντάνια πράγ­μα που επιδιώκαμε.

ΕΝΑ ΣΚΑΛΟΠΑΤΙ ΤΗΣ ΠΙΣΤΕΩΣ

Ένα μετά τον άλλο ανακαλύψαμε ορθόδοξους από κούνια και με εμπιστοσύνη μοιράστηκαν την πίστη τους μαζί μας. Ενθαρρυνθήκαμε πολύ από την επίσκεψη στην εκκλησία του Αγίου Αθανασίου στο Santa Barbara στην Καλιφόρνια όπου συναντήσαμε πνευματικά ζωντάνους ορθόδοξους χριστιανούς, οι οποίοι πραγματικά αντιλήφθηκαν το υπόβαθρό μας και ενεθάρρυναν την ένταξή μας στην Εκκλησία. Ο π. Jack Sparks με προκάλεσε: «Δεν μπορεί να περιμένεις μέχρι να τα μάθεις όλα γι’ αυτό πρέπει να δεχθείς αυτό σαν ένα σκαλοπάτι της πίστης».

Μετά από μελέτη όλης της ορθόδοξης γραμματολογίας που μπο­ρούσα να βρω, και έχοντας κερδίσει εκτίμηση για τη θεολογία και τη λειτουργία ήμουν ακόμα επιφυλακτικός κατά πόσο να αγκαλιάσω την Εκκλησία στην παρούσα της μορφή. Ο π. Thomas Hopko, ένας επι­φανής λέκτορας και καθηγητής στη Θεολογική Σχολή τού Αγίου Βλαδιμήρου στη Νέα Υόρκη, επέμενε πως παρ’ όλες τις επιδράσεις της ιστο­ρίας, της πολιτικής και του εθνικισμού πάνω στην Εκκλησία ήταν η μό­νη Εκκλησία η οποία δεν απαιτούσε από μένα να πιστεύω οτιδήποτε αναληθές.

Αντιλήφθηκα πως αυτή η δογματική θέση ήταν αναπόφευκτη. Καίτοι μερικά δόγματα και πρακτικές ακόμα με εσύγχυζαν, τελικά παρα­δέχθηκα ότι κι αν ακόμα αποκτούσα τέλεια γνώση όλων των τρόπων με τους οποίους η Εκκλησία έχει αναπτυχθεί δια μέσου της ιστορίας, ούτε και τότε θα μπορούσα να αποφασίσω κατά πόσο πήγε καλά ή λά­θος. Κατάλαβα τότε πως ο π. Sparks είχε δίκαιο. Αν η Εκκλησία της Καινής Διαθήκης ακόμα υπήρχε, θα έπρεπε να το δεχθώ αυτό μόνο με πίστη. Δεν θα γυρίσω την πλάτη λέγοντας: «ναι, αυτή είναι η αληθινή Εκκλησία αλλά είναι πολύ εθνική ή πολύ δύσκολη».

Η ΠΛΗΡΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΒΑΣΙΛΕΙΑΣ

Μετά από δεκαοχτώ μήνες μελέτης, προσευχής και συγκρουόμενων συναισθημάτων η σύζυγός μου και εγώ λάβαμε το Χρίσμα και γίναμε δεκτοί στην Ορθόδοξη Εκκλησία. Η απόφασή μας να εγκαταλείψουμε τους Αδελφούς του Πλύμουθ εκλήφθηκε από αυτούς σαν ένα είδος αποστασίας. Οι οικογένειές μας διασπάστηκαν και χάσαμε μια σχέση που είχε διάρκεια μιας ζωής και η οποία είχε δημιουργηθεί με επίκεντρο μια εκκλησιαστική συναδελφοσύνη. Αν και οι οικογένειές μας προσπάθησαν να είναι στοργικές και να δείξουν κατανόηση, εν τούτοις είναι εντελώς συγχυσμένες από τις πεποιθήσεις μας. Όπως συμβαίνει με πολλούς ευαγγελικούς, αυτό το λίγο που ξέρουν για την Ορθοδοξία δεν είναι μόνο λανθασμένο, αλλά και αντιπαραθετικό ακόμη και επαίσχυντο.

Το ταξίδι μας μας έχει φέρει μακριά από τις ρίζες μας, όμως πολλές απόψεις από το υπόβαθρο των Αδελφών του Πλύμουθ μας διαμόρ­φωσαν την αντίληψή μας και μας προετοίμασαν για το καινούργιο μας σπίτι. Η κεντρικότητα της ουράνιας λατρείας και ο μυστικός δείπνος κέντρισαν μέσα μας την επιθυμία για μια μυστηριακή ζωή, η οποία πε­ριστρέφεται γύρω από την τράπεζα της θείας ευχαριστίας. Ακόμα και η στέρηση της θεολογίας της αποσπασματικής εφαρμογής της θείας οικονομίας (dispensationalism) προκάλεσε μια δίψα για την πληρότη­τα της βασιλείας που εκφράζεται εδώ και τώρα.

Αν και η αντίληψή μου για το τι σημαίνει να είναι κανείς ηγέτης και διδάσκαλος μέσα στην Εκκλησία έχει υποστεί μια δραστική αλλαγή από αυτήν της νεανικής μου επιθυμίας να γίνω ένας περιοδεύων ιεροκήρυκας, εν τούτοις η επιθυμία να υπηρετήσω το Θεό έχει παραμείνει σταθερή.

Έχω αναπτύξει δραστηριότητα στη νέα μας ενορία διδάσκοντας χριστιανική παιδεία και διευθύνοντας μελέτες της Βίβλου για ενήλικες και για εφήβους. Στο μέλλον σχεδιάζω, αν θέλει ο Θεός, να παρακο­λουθήσω τη θεολογική Σχολή τού Αγίου Βλαδιμήρου, για να προε­τοιμαστώ περισσότερο για μια ζωή υπηρεσίας στην Εκκλησία – τη βασιλεία τού Θεού πάνω στη γη.

Μετάφραση:

ΣΑΒΒΑΣ ΗΔΙΑΔΗΣ

Διδάκτωρ Φιλοσοφίας Καθηγητής των Αγγλικών

Από το περιοδικό «ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΜΑΡΤΥΡΙΑ»

Έκδοση του Παγκύπριου Συλλόγου Ορθοδόξου Παραδόσεως

“Οι Φίλοι του Αγίου Όρους” (Τεύχος 53 – 1997)

ΨΗΦΙΟΠΟΙΗΣΗ:

Αντιαιρετικόν Εγκόλπιον http://www.egolpion.com

6 ΑΠΡΙΛΙΟΥ 2016

Saint Palladius of Ireland & Scotland (+450) – The Holy Well of Saint Palladius in Scotland

http://irelandofmyheart.wordpress.com

http://greatbritainofmyheart.wordpress.com

http://celticholywells.wordpress.com

CELTIC HOLY WELLS

GREAT BRITAIN OF MY HEART

IRELAND OF MY HEART

564.jpg

Scotland

ire-1_w600.jpg

Ireland

saint_palladius.jpg

St Palladius

1st Bishop of Ireland & Scotland, from France (+450)

Feast day: July 6

011.-Sf.-Celestin-Papa-Romei-Epistolă-către-Sf.-Chiril-al-Alexandriei-despre-Nestorie

St Celestine I, Bishop of Rome (+432)

Feast day: April 8

0408celestine-rome.jpg

Saint Palladius was the first Bishop of the Christians of Ireland, preceding Saint Patrick.

The Palladii were thought to be amongst the most noble families of Gaul, and several of them held high ranks in the Church of Gaul. Saint Palladius was the son of Exuperantius of Poitiers.

Saint Palladius held the (higher) rank of Deacon of Rome.

Saint Palladius was married and had a young daughter. In Rome, he kissed his family goodbye in the manner of the Apostles, and lived as an ascetic in Sicily around 408-409, giving his daughter to a convent on that island. He seems to have been ordained as a priest around 415. He lived in Rome between 418–429, and appears to be the “Deacon Palladius”, responsible for urging Pope Celestine I to send the bishop Germanus to Britain, where he guided the Britons back to the Orthodox faith.

Ireland

In 431, he have been sent as the first bishop to the Christians of Ireland: Palladius, having been ordained by Pope Celestine, is sent as first bishop to the Irish believing in Christ. Palladius landed at Hy-Garchon, where the town of Wicklow now stands.

Irish writers that chronicled the life of St. Patrick state that St. Palladius preached in Ireland before St. Patrick, although he was soon banished by the King of Leinster, and returned to North Britain. According to Muirchu (who lived two centuries later) in the Book of Armagh, God hindered him…and neither did those fierce and cruel men receive his doctrine readily, nor did he himself wish to spend time in a strange land, but returned to him who sent him. Palladius was accompanied by four companions: Sylvester and Solinus, who remained after him in Ireland, and Augustinus and Benedictus, who followed him to Britain but returned to their own country after his death. Palladius is most strongly associated with Leinster, particularly with Clonard, County Meath.

Scotland

According to St. Prosper, Palladius arrived among the Scots in North Britain (in the consulate of Bassus and Antiochus) after he left Ireland in 431. Scottish church tradition holds that he presided over a Christian community there for about 20 years.

fordoun_2.jpg

St Palladius’s Chapel

5th century shrine is among the earliest Christian sites in Scotland

Fordoun-9651.jpg

Chapel entrance St Palladius’s Shrine

240px-Aberdeenshire_UK_location_map.svg.png

Fordoun, Scotland

St Palladius’s Chapel

5th century shrine is among the earliest Christian sites in Scotland.

Fordoun was the site of a chapel founded by the 5th century saint, Palladius, who is said to have preached and died here.

The saint’s relics were preserved in a silver shrine with the chapel that he built at Fordoun.

The chapel – also known as Paldy Kirk – was the mother church for the Mearns region. The ruins of a 13th century chapel built on the site of the original 5th century building can still be seen beside the later church and there is still a well known as St Palladius’s Well in the grounds of the manse.

The ancient ruins were rebuilt in the 16th century and again in 1788. In 1828 the roof collapsed and the chapel was finally abandoned in favour of the new and much grander building we see today. Within the ruined 13th century building is a holy water stoup and an aumbry in the north wall. The three large lancets are a 17th century addition.

The most intriguing feature in the chapel ruins is not above ground however. Protected by a metal grate are stone steps leading down into the earth to a crypt unse the chapel floor.

One plausible theory is that the crypt was where the relics of St Palladius were held, and where pilgrims came to visit his shrine. King Kenneth III was one of those piulgrims; it is said that he was on his way to Fordoun when he died in 994 AD.

In the vestibule of the church is the Fordoun Stone, a beautifully carved Pictish cross slab. This was discovered in 1787 when the pulpit of the chapel was pulled down. The cross may have been hidden here during the Reformation. It shows a marvellously intricate cross and traditional pictish symbols, plus inscriptions in Ogham and a Roman script.

There are several interesting old gravestones near the chapel (some actually leaning agaimst the chapel wall). One stone to William Christison has a rather pointed reminder (literally); a finger points upwards to the heavens above, and a single word is carved – ‘Home’.

Palladius was the first Christian missionery in northern Scotland. He was ordained a priest by Pope Celestine in 430 AD, and is thought to have preached in Ireland before arriving in the Mearns area of Scotland. Presumably he found the natives less than receptive, for his martyrdom occurred not long after his arrival.

The chapel is accessible at any time.

Fordoun-Stone-9635.jpg

“St Palladiu’s Stone” with the Cross

Fordoun Stone

ABCQH.JPG

The Holy Well of St Palladius

st-palladius-footprint05.jpg

St. Palladius’ Footprint,

Camusvrachan, Glen Lyon, Perthshire

Sources:

Wikipedia

&

Abel-Tasos Gkiouzelis

http://gkiouzelis.worpdress.com

ORTHODOX HEART SITES

564.jpg

Ο Άγιος Παλλάδιος 1ος Επίσκοπος & Ισαπόστολος Ιρλανδίας & Σκωτίας (+450) – Το Ιερό Πηγάδι του & το αρχαίο Ορθόδοξο εκκλησάκι του στο Fordoun της Σκωτίας που ήταν Επίσκοπος για 20 χρόνια

http://irelandofmyheart.wordpress.com

http://greatbritainofmyheart.wordpress.com

GREAT BRITAIN OF MY HEART

IRELAND OF MY HEART

ire-1_w600.jpg

Ιρλανδία

skotsko-a-ostrov-skye-velka-britania-96720.jpg

Σκωτία

saint_palladius.jpg

Άγιος Παλλάδιος Ισαπόστολος &

1ος Επίσκοπος Σκωτίας & Ιρλανδίας, από Γαλλία (+450)

6 Ιουλίου

011.-Sf.-Celestin-Papa-Romei-Epistolă-către-Sf.-Chiril-al-Alexandriei-despre-Nestorie

Άγιος Κελεστίνος Α´, Επίσκοπος Ρώμης (+432)

8 Απριλίου

0408celestine-rome.jpg

Ο Άγιος Παλλάδιος ήταν ο πρώτος Επίσκοπος των Χριστιανών της Ιρλανδίας.

Γεννήθηκε σε ευγενή οικογένεια της Γαλατίας, σημερινή Γαλλία, και αρκετοί συγγενείς του ήταν Κληρικοί της Εκκλησίας. Ο Άγιος Παλλάδιος ήταν ο γιος του Exuperantius του Poitiers Γαλλίας.

Ο Άγιος Παλλάδιος είχε βαθμό του Διακόνου της Ρώμης.

Ο Άγιος Παλλάδιος ήταν παντρεμένος και είχε μια κόρη. Στη Ρώμη, ασπάστηκε την σύζυγό του και την κόρη του, αποχαιρετώντας τες με τον τρόπο των Αποστόλων, και ασκήτευσε στη Σικελία γύρω 408-409 και η κόρη του έγινε μοναχή σε κάποιο καλό μοναστήρι της Σικελίας.

Χειροτονήθηκε ιερέας περίπου το 415. Έζησε στη Ρώμη μεταξύ 418 έως 429. Προέτρεψε τον Επίσκοπο της Ρώμης Άγιο Κελεστίνο τον Α´ να στείλει τον Άγιο Γερμανό Επίσκοπο Auxerre Γαλλιας και τον Άγιο Λούπο Επίσκοπο Troyes Γαλλίας στη Μεγάλη Βρετανία, όπου οδήγησαν τους Βρετανούς από την αίρεση του Πελαγιασμού πίσω στην Ορθόδοξη Πίστη.

Ιρλανδία

Το 431 ο Άγιος Παλλάδιος χειροτονήθηκε Επίσκοπος από τον Άγιο Κελεστίνο Α´, Επίσκοπο της Ρώμης (+432) και στάλθηκε ως ο πρώτος Επίσκοπος στους Χριστιανούς της Ιρλανδίας. Έτσι αρχικά ο Ἀγιος Παλλάδιος πήγε στο Hy-Garchon της Ιρλανδίας, όπου βρίσκεται η σημερινή όμορφη πόλη του Wicklow.

Ο Άγιος Παλλάδιος κήρυξε στην Ιρλανδία πριν τον Άγιο Πατρίκιο ώσπου εξορίστηκε από τον βασιλιά του Leinster της Ιρλανδίας, και πήγε στη Σκωτία ως ο πρώτος Επίσκοπός της για να κηρύξει το Ευαγγέλιο και να θεμελιώσει την τοπική Εκκλησία.

Ο Άγιος Παλλάδιος στην Ιρλανδία συνοδευόταν από τέσσερεις συνεργάτες τον Σιλβέστρο και το Σολίνο που παρέμειναν στην Ιρλανδία και τον Αυγουστίνο και τον Βενέδικτο οι οποίοι τον ακολούθησαν στη Σκωτία και μετά την κοίμηση του επέστρεψαν στη χώρα τους.

Σκωτία

Στη Σκωτία προήδρευσε μιας χριστιανικής κοινότητας για περίπου 20 χρόνια η οποία ήταν στο Fordun, δεκαπέντε μίλια νότια του Aberdeen, όπου καί κοιμήθηκε το έτος 450.

Εκεί υπάρχουν και τα ερείπια του αρχαίου Ορθόδοξου μικρού Ναού του 5ου αιώνα του Αγίου Παλλαδίου, όπου Λειτουργούσε ως Επίσκοπος για 20 χρόνια.

fordoun_2.jpg

Τα ερείπα του αρχαίου Ορθόδοξου Ναού του Αγίου Παλλαδίου

του 5ου αιώνα στο Fordun της Σκωτίας.

Ο πρώτος ναός βρίσκεται κάτω από το έδαφος

με την είσοδό του σκεπασμένη με μια σχάρα.

Fordoun-9651.jpg

240px-Aberdeenshire_UK_location_map.svg.png

Fordoun, Σκωτία

Το Fordoun είναι από τις πρώτες χριστιανικές περιοχές στη Σκωτία.

Το αρχαίο Ορθόδοξο Παρεκκλήσι του Αγίου Παλλαδίου στο Fordoun ήταν η περιοχή της τοπικής εκκλησίας που ιδρύθηκε από τον Άγιο Παλλάδιο τον 5ο αιώνα, ο οποίος κήρυξε και κοιμήθηκε εδώ.

Τα Ιερά Λείψανα του Αγίου Παλλαδίου διατηρήθηκαν σε ασημένια λάρνακα μέσα στο εκκλησάκι αυτό.

Το παρεκκλήσι – επίσης γνωστό ως Paldy Kirk – ήταν η Μητέρα εκκλησία για την περιοχή Mearns.

Τα ερείπια στην επιφάνεια του εδάφους είναι ενός ξωκλησιού του 13ου αιώνα, χτισμένο στη θέση του αρχικού κτιρίου του 5ου αιώνα το οποίο βρίσκεται ακριβώς κάτω από το έδαφος και η είσοδός του με πέτρινα σκαλιά είναι καλλημένη με μιά σχάρα.

Στην κρύπτη αυτή διαφυλάχθηκαν ανά τους αιώνες τα Ιερά Λείψανα του Αγίου Παλλαδίου όπου πολλοί προσκυνητές ήρθαν να επισκεφτούν.

Ο Ορθόδοξος βασιλιάς Kenneth III ήταν ένας από εκείνους τους προσκυνητές που στο δρόμο του για το Fordoun κοιμήθηκε το 994 μ.Χ.

Στον προθάλαμο της εκκλησίας είναι η πέτρα του Fordoun, ένας όμορφος αρχαίος Ορθόδοξος σκαλισμένος Σταυρός πάνω σε πέτρινη πλάκα η οποία ονομάζεται “Πέτρα του Αγίου Παλλαδίου”. Η πλάκα με το Σταυρό ανακαλύφθηκε το 1787, όταν ο άμβωνας του παρεκκλησίου κατεδαφίστηκε. Ο Σταυρός μπορεί να ήταν κρυμμένος εδώ κατά τη διάρκεια της Προτεσταντικής Μεταρρύθμισης. Δείχνει μια θαυμάσια περίπλοκη Σταυρού μέ παραδοσιακά σύμβολα των Πικτών, καθώς και επιγραφές Ogham και ρωμαϊκή γραφή.

Υπάρχουν πολλές ενδιαφέρουσες παλιές ταφόπλακες κοντά στο παρεκκλήσι. Μια άλλη πέτρα έχει σκαλισμένο ένα δάχτυλο το οποίο δείχνει προς τα πάνω προς τον Ουρανό και μια λέξη είναι χαραγμένη: “Σπίτι”.

Η Χριστιανική αυτή κοινότητα του Fordoun ήταν η πρώτη χριστιανική ιεραποστολή στο βόρειο τμήμα της Σκωτίας.

Το αρχαίο εκκλησάκι του Αγίου Παλλαδίου είναι προσβάσιμο ανά πάσα στιγμή.

Fordoun-Stone-9635.jpg

H “Πέτρα του Αγίου Παλλαδίου” με τον περίτεχνο σκαλισμένο Σταυρό

Η Πέτρα του Fordoun

ABCQH.JPG

Το Ιερό Πηγάδι του Αγίου Παλλαδίου στο Aberdeenshire της Σκωτίας

9M3AQRrU.jpg

data=RfCSdfNZ0LFPrHSm0ublXdzhdrDFhtmHhN1u-gM,ni985Mr41rZwcA1yjU-fJYeqSIbDDZtyQVwUYuGzFdjcOjlj0BrHdZy3C-f19uPkHHY22s57iHvblgVddeJ4cX9GSILa8xrBYOGreQECRHNSF8eq16ql7kdqbAXNpLsCmSJFePY2mGAOMagjYDazyO8V1IaBkIlPl5nbExQewC3-hTMbGdSTFSFtn4w33MpeYgvos6i3PlatK.png

st-palladius-footprint05.jpg

Η πατημασιά του Αγίου Παλλαδίου

που αποτυπώθηκε με θαυματουργικό τρόπο σε βράχο

στο Glen Lyon του Perthshire της Σκωτίας

ORTHODOX IRELAND: IRISH SAINTS

http://irelandofmyheart.wordpress.com

http://irelandandbritishisles.wordpress.com

http://greatbritainofmyheart.wordpress.com

http://saintsofmyheart.wordpress.com

IRELAND OF MY HEART

IRELAND & BRITISH ISLES

GREAT BRITAIN OF MY HEART

SAINTS OF MY HEART

ib_p026_1_5.jpg

290px-Patrick1.jpg

http://www.pravoslavie.ru/english/33743.htm

ORTHODOX CHRISTIANITY

Irish Saints: St Patrick

It is remarkable that little historical evidence has remained about the saint who is venerated as Apostle to the Irish, while legends surrounding him abound. The only documentary sources regarding his life that are recognised as authentic are his Confession and an Epistle to a Northumbrian chieftain called Coroticus. According to these sources Patrick was born in western Britain, probably in Cumbria, as the son of a Roman official who was a Christian. At the age of 16 he was captured by pirates and sold as a slave into Ireland, where he worked as cattle-herd for his master in County Antrim for six years. There he lived among Christians, which further shows that Christianity was introduced into Ireland before Patrick. He eventually escaped and landed in an uninhabited land, possibly Brittany. Years later he returned to Britain, but he was called in a vision to return to the country of his enslavement for the sake of the Gospel.

According to legendary sources, while Patrick was in Gaul he visited the island monastery at Lérins, a famous centre of Orthodoxy in the West. Before returning to Ireland he was ordained at Auxerre, either by St Germanus or his predecessor St Amator. Patrick landed in Ireland in 432 at Saball near Wicklow and founded a church above Strangford Lough, where on Easter Saturday of 433 he lit a Paschal fire. After seven years of missionary travels over Ireland he spent the whole of Lent on a mountain in County Mayo, now known as Croagh Patrick. According to Roman Catholic tradition Patrick became the first bishop of Armagh, which by the eighth century had become the ecclesiastical capital of Ireland. He reposed at Saball in 461 and was buried in Downpatrick, according to legend. His feast day is 17 March, and the earliest mention of its celebration dates from 670.

26720.p.jpg

Irish Saints: St Bridget

The best-loved Irish female saint, St Bridget, lived in the late 5th and early 6th centuries. Her veneration would become so popular that it rivalled that of St Patrick, until the eighth century when Armagh achieved pre-eminence among the Churches in Ireland. She founded her monastery in an oak grove at Kildare (‘church of the oak grove’ in Gaelic), where a sacred fire would be kept perpetually alight for nearly a thousand years after her death. It was a mixed monastery for men and women, headed by an abbot and abbess respectively. Such was the saint’s stature that the diocese of Kildare during her lifetime was known as ‘a see at once episcopal and virginal’. Bridget passed into eternity around the year 525. Her feast is celebrated on 1 February, one day before the Feast of the Presentation of the Lord.

9ec5fc512901e613fe5f6c95cc023522

St Enda

Irish Saints: St Enda

Another pioneer of Irish monasticism was St Enda, who was educated at Whithorn in Scotland. On his return to Ireland he established monasteries in the Boyne Valley, and around 484 he moved to the far west in order to found a monastery on Inishmore in the Aran Islands. Here he received later saints such as Cieran and Brendan for instruction and advice. Enda reposed on Inishmore in 530. Feast day: 21 March.

santo-san-saint-heiliger-fridolin-scultura-sculpture-legno-wood-marmo-marmor-bronzo-bronze-vetroresina.jpg

St Fridolin

Irish Saints: St Fridolin

One of the earliest Irish missionaries to the Continent was St Fridolin (Fridolt). At first he was a bishop, who around 500 went via Scotland to Aquitania in Gaul. There Fridolin founded a monastery at Poitiers and converted the bishop and people from Arianism to belief in the Trinity. From Poitiers he went under royal protection to the Vosges and founded the monastery of St Avold. Further monasteries were founded by Fridolin at Chur in Rhaetia and Säckingen in Germany. Everywhere he converted the heathens to the Christian Faith. He is venerated as the Enlightener of the Upper Rhine, his feast day being 6 March.

St_FinnianOfClonard_zps866f3972.jpg

Irish Saints: St Finian

A Leinsterman, St Finian was destined to become one of the great developers of Irish monasticism. He was born late in the 5th century and went to live in monasticism in Wales. Upon his return to Ireland he founded two monasteries, and then around 520 the famous one in Clonard. At Clonard over the following centuries thousands of monks would read the Scriptures, the Church Fathers and live monasticism before setting out on their missionary journeys. Finian also drew up the first Irish penitentiary, thereby influencing St Columban in his better-known one. He reposed during an attack of the yellow plague in Ireland in 549. Feast day: 12 December.

d0b2d437a4395f6d62694ffbc139123d.jpg

Irish Saints: St Brendan

Around 489 a man was born near Tralee on the south-western coast of Ireland, who would become famous as St Brendan the Voyager. He established a number of monasteries, of which the one at Clonfert (founded in 559) became the most well known. After receiving advice from St Ita of Limerick and St Enda of Inishmore, he set sail in the Atlantic with a number of companions. For seven years they sailed the ocean to the west of their homeland, revisiting the same islands each year for the main festivals of the Church. There is a possibility that Brendan and his companions ventured as far as the North and Central American coast. He reposed around 575. Feast day: 16 May.

09_Sep_Kieran

Irish Saints: St Ciaran

St Ciaran (Kieran) was born in the western province of Connaught and educated like so many other monks at Clonard. He then went to live at St Enda’s monastery at Inishmore, where he stayed for seven years and was ordained a priest. From the Aran Islands he went to Lough Ree, where he founded his own monastery on an island. After a further seven years Ciaran founded his most famous monastery at Clonmacnoise on the west bank of the River Shannon, in 548. In the following year, at the age of only 33, Ciaran succumbed to the plague that also claimed the life of St Finian. By the 8th century Clonmacnoise had become perhaps the largest monastery in Ireland, possessing a school, writing room, and numerous churches. It was also famed for its large number of high crosses, most of which were destroyed by the Vikings. As if this was not enough, the Clonmacnoise Cathedral was looted and desecrated by Protestants in 1552. St Ciaran’s feast day is on 9 September.

227386.b

Irish Saints: St Ita

Together with St Brigid the most popular woman saint of Ireland is St Ita, who lived some 50 years later. She established her convent near Limerick, where many of the Irish saints would come to be taught by her. This included St Brendan the Voyager, who was told by Ita that God loved three things: a pure heart, a simple life, and generous charity. She reposed around 570. In Alcuin’s poem on the saints of Ireland, Ita is described as ‘the foster mother of all the saints of Ireland.’ Feast day: 15 January.

128.jpg

Irish Saints: St Kenneth

St Kenneth (Canice) was born around 516 in Ulster, and was educated first at Clonard and later in Wales. In 562 he went to Scotland and founded a monastery on the island now known as Inch Kenneth, to the north of Iona. From there he undertook missionary journeys to the Picts in Scotland, including the Outer Hebrides. Later Kenneth also founded a monastery at Aghaboe (now Kilkenny, which means ‘church of Kenneth’ in Gaelic) in Ireland, where he gained renown as a scribe. His work includes commentaries on the Four Gospels, known as the Chain of Canice. He was a close friend of St Columcille, and several incidents of what we now call ‘telepathic’ communication between them have been recorded. He reposed around 600. Feast day: 11 October.

173559.b

Saints Comgall, Gall and Columban

Irish Saints: St Comgall

After studying under Fintan of Cluain-Edrech, St Comgall became a hermit on the shores of Lough Erne in the west of Ireland. This period of asceticism and contemplation prepared him for his major task of founding the monastery at Bangor, on the coast to the east of Belfast, in 559. There he instituted a harsh regime that would nonetheless over the next centuries be followed by around 30,000 monks. Bangor would become one of Ireland’s most prestigious monasteries, from where St Columban and St Gall set out on their great missionary journey to the Continent, and from where St Moluag went to Scotland to found the monastery on Lismore Island. According to tradition Comgall visited St Columcille on Iona, and accompanied him on his journey to the Pictish king. Comgall reposed as abbot of Bangor around the year 599. Feast day: 11 May.

monks_st-columcille.JPG

26708.p.jpg

Irish Saints: St Columcille or Columba

One of the greatest Irish saints, St Columcille (which means ‘Dove of the Church’), was born of royal descent around 521 in Donegal, in the town now known as Glencolumcille (‘valley of Columcille’ in Gaelic). He later adopted the name of Columba. He lived first at Moville and then with the Leinster bard Gemman. Then he went to St Finian at the monastery in Clonard, where he was ordained. At the age of 25 he founded his own monastery of Daire Calgach on the site of the present-day Derry. Such was his love for God’s creation that he changed the original plan of his monastery so that no trees would have to be felled to build it. At Derry he devoted himself to a life of prayer, fasting, charity and growing food. He also travelled widely, preaching, teaching, healing and founding numerous churches.

According to Columcille’s biographer Adamnan, the saint simply decided to make a journey for Christ from Ireland into Britain. Thus it was that around the year 563 Columcille left Ireland with twelve disciples and settled on the Scottish island of Iona (Hebrew for ‘dove’), where he established his most famous monastery. Iona would be the spiritual centre of the Irish mission to Britain for generations to come. In fact, from the 6th until the 9th centuries Iona served as the pivotal point of the whole Irish Church. From Iona Columcille undertook missionary work among the Picts in Scotland, converting King Brude of the northern Picts and ordaining the Scottish king Aidan to the priesthood. As was the case in Ireland the Scottish Church was strongly monastic. The bishops were under the authority of Columcille, who was a priest and abbot. After his death the Scottish bishops still fell under the authority of the abbots of Iona.

The monastic settlement on Iona was characterized by communal possession of property, as well as humility and compassion. The latter extended towards animals as well, in agreement with the Irish love for the Creation. As was the case with thousands of Orthodox saints such as St Guthlac of Crowland, St Symeon the New Theologian or St Seraphim of Sarov, St Columcille was at times seen to be radiating a divine, immaterial light. While at prayer the saint was seen surrounded by a heavenly light, descending and filling the entire church building. At other times St Columcille was seen with angels hovering about him, or with a column of light rising from his head. In Orthodox Christian theology, phenomena like these are ascribed to the uncreated energies of God, in which the saints through their exceeding holiness are allowed to participate.

St Columcille also played a key role in the establishment of an independent Scottish kingdom, granted at the Irish assembly at Drumceat around 575. Until that time the Scottish king was under Irish suzerainty, since the south of Scotland was colonized by Irish settlers who founded the kingdom of Dalraida around 490. Columcille was a prolific writer of Gospel books and hymns, and also wrote the Cathach, the earliest Irish manuscript of note. Such was the saint’s versatility that he prevented a plan to expel the bards from Ireland and defended their traditional organisation. On Iona he passed into eternity on 9 June 597, afterwards to be celebrated as his feast day.

207841.p

day_3-5_span_478pxw.jpg

Irish Saints: St Moluag

Also born in the north of Ireland, around 530, was St Moluag. He first went to the monastery at Bangor, and in 562 he crossed the sea and founded a monastery on the Scottish island of Lismore. From there he made missionary journeys to Skye and the Outer Hebrides, and to the Great Glen to the east. He founded Christian settlements at Fort Augustus and Glen Urquhart on the shores of Loch Ness, and Rosemarkie on the Black Isle. St Moluag reposed in 592. His crozier, made of blackthorn and originally covered in copper, is still preserved on Lismore Island. Feast day: 25 June.

d712f8e010f677f08461d14206ab0a51

Irish Saints: St Kevin

As a young man St Kevin passed through the Wicklow Hills accompanied by an angel and settled at the upper lake at Glendalough (‘valley of the lake’ in Gaelic). In this idyllic environment he founded a monastery that was to become one of the largest and most influential in Ireland for centuries to come. As was often found among Irish saints, Kevin lived in harmony with nature, so that the story is told of a blackbird nesting on his hands while outstretched in prayer. He reposed at an advanced age in 618. Feast day: 3 June.

38.jpg

Irish Saints: St Columban

St Columban (also known as Columbanus) was born in Leinster in 543, and was destined to become the best-known of the Irish missionaries to the Continent. As a boy he received religious instruction from the wise Shinell at Cluainerad. He then went to the great monastery of Bangor in County Down, where he learned Latin, some Greek and possibly Hebrew. Around 587 he set out with twelve companions for Gaul, where they wandered about and settled in Burgundy, on the edge of the Vosges, around 591. He first founded a monastery on the site of a ruined temple of Diana, and then two more monasteries at Luxeuil and Fontaine. Luxeuil would become the most famous of these, and there the Irish date for Easter was retained. This aroused the opposition of the Gallic bishops, who followed the Roman date for Easter. Columban also aroused the enmity of Brunhild, the grandmother of King Theoderic II who had both her husband and Bishop Desiderius of Vienna murdered, when he (Columban) refused to bless the illegitimate sons of the king. She plotted with the Gallic bishops and eventually managed to have royal sanctions imposed on the monastery at Luxeuil. When this failed to deflect Columban from his Christian Faith, he was imprisoned in Besancon from where he escaped, to the chagrin of Brunhild. He was exiled to Ireland by royal decree and on the way to Nantes visited the grave of St Martin in Tours. The ship had barely taken to sea, when it was forced back by a storm.

Thus it was that St Columban and his companions once more found themselves in Gaul. They travelled to Metz, where King Theudebert of Austrasia, the brother of Theoderic, received them most cordially. A number of monks from Luxeuil came to join Columban, who decided that Lake Constance would be a suitable site for missionary work in southern Germany, Helvetia (Switzerland) and Austria. The king made a rowing boat with a crew available to the aged missionary, who travelled down the Moselle and up the Rhine towards Lake Constance. Along the way the company came across traces of Irish Christianity, but most of the population were still pagan. Columban founded a monastery at Bregenz, but after only three years the upper Rhine came under the rule of Theoderic II and the scheming Brunhild. This forced the saint and his companions to journey up the Rhine and cross the Alps into Italy. His disciple Gall (Gallus) remained behind and founded the Irish monastery of St Gallen, and Sigisbert founded the monastery at Disentis near the source of the Rhine. Columban and his companions arrived at the court of King Agilulf of the Lombards in Milan in 613. Although an Arian, Agilulf received the Irish saint with much generosity. He gave Columban land in the Appenines for a monastery, in exchange for the monks praying daily for the prosperity of the realm. This monastery was duly established at Bobbio, where Columban would spend the remaining two years of his long earthly life.

At all his settlements St Columban followed the Irish rather than Roman practices of calculating the date of Easter, insisting that the abbot has the ultimate authority over his monastery, instead of the local bishop. Furthermore, he introduced the Irish practice of private confession on the Continent, a custom that was favoured by St Basil the Great in the East. Apart from composing a monastic rule and penitentiary, that would later be adapted from a Benedictine viewpoint and wrongly attributed to the saint, he also wrote poems. His love for animals was such that he was able to charm squirrels out of the trees. He reposed on 23 November 615, the date celebrated afterwards as his feast day. Two years after his repose the monk Jonas of Bobbio wrote the saint’s biography.

Saint_Gall.jpg

saint-gall-smaller.jpg

Irish Saints: St Gall

Like his mentor St Columban, St Gall was born in Leinster. He accompanied the famous Irish missionary through Belgium to Lake Zurich. He fell sick when they reached Arbon Forest, to the south of Lake Constance. When Columban continued on to Italy, Gall remained behind. Gall then became a hermit and travelling preacher, taking the Arbon Forest as his base. He outlived Columban by some 15 years and reposed around 630. After his repose a flourishing monastery arose on the site of his hermitage. It lasted until it was dissolved in 1805 by Napoleon. Feast day: 16 October.

st-fursey

Irish Saints: St Fursey

Another Irish missionary to the Continent was St Fursey, who was born in Galway of noble lineage. Already as a boy he read sacred books and observed monastic discipline. Around 630 he went to East Anglia, where he founded a monastery at Burgh Castle near Yarmouth. When the King of East Anglia was killed in battle, Fursey sailed to Gaul, where he established a monastery at Lagny on the River Marne. It was to become a spiritual centre of importance throughout Picardy. After his repose in 650, his relics were taken to Peronne, an Irish monastery that possessed early copies of St Patrick’s confessional and epistle. Feast day: 16 January.

Aidan_Lindisfarne2

Irish Saints: St Aidan

A monk from Iona, St Aidan, left the island with a group of companions in 635 and travelled to Northumbria to preach the Gospel to the English. He was invited by King Oswald, who had earlier been exiled from his kingdom and found refuge on Iona. Aidan established his monastery again on an island, this time on the rocky outcrops of Lindisfarne. From there he walked around the countryside and enjoyed close relations with the Northumbrian kings Oswin and Oswald, both of whom would be recognized as saints. Following the Irish tradition Aidan spent part of each year in solitude on the island of Inner Farne. He reposed on the last day of August, henceforth to be celebrated as his feast day, in 651 at the nearby royal castle at Bamburgh. On the same day a young boy herding sheep on a hillside had a vision of a current of light between heaven and earth, with angels descending in it to gather a beautiful soul upwards to heaven. The boy was Cuthbert, who later became Bishop of Lindisfarne and a beloved English saint.

saint-finan

colman.jpg

Irish Saints: Saints Finan and Colman

The Irish monastery on Iona would prove to be a bastion of Orthodoxy for the British and Irish people. The Irish-born St Finan (feast day: 17 February) was sent from Iona to succeed St Aidan as abbot of Lindisfarne in 651. He followed the example of Aidan and worked closely with King Oswy of Northumbria, sending out missionaries to the English of Mercia and Essex. Among the monarchs baptized by him were King Penda and the English king Sigbert. When Finan reposed in 661 St Colman, another Irish monk from Iona, succeeded him as abbot of Lindisfarne. Colman was destined to become the main speaker for the Celtic Church at the Synod of Whitby in 664, during which Roman practices prevailed against the Irish. Thereupon Colman returned to Iona with 30 monks as well as the relics of St Aidan. From Iona they went to the far west of Ireland, where Colman founded a monastery on Inishbofin. Feast day: 18 February.

adamnan-of-iona

220px-durham_st_cuthbert.jpg

Irish Saints: St Adamnan

In 679 St Adamnan became abbot of Lindisfarne at the age of 55. A few years later he went to Northumbria to negotiate the release of Irish captives, but while there he was converted by Coelfrid, the abbot of Wearmouth, to the Roman rule. When the monks at Iona refused to be budged from their Irish convictions he returned to Ireland. In later life Adamnan went back to Iona, where he reposed in 705. At the request of the Ionan monks he had earlier written the biography of St Columcille. He deserves further credit for campaigning against the pagan custom of sending women and children into battle, and he also insisted that clergy be exempted from military duty. Feast day: 23 September.

St_Kilian.jpg

Irish Saints: St Kilian

Also during the 7th century St Kilian, an Irish monk from Mullagh, sailed with eleven companions up the River Main in Germany to Würzburg. There he founded a monastery, undertook missionary work in Thuringia and became the local bishop. He was martyred in 689 by King Gozbert after criticizing the monarch for marrying his brother’s widow. He thus followed in the footsteps of St John the Baptist, who was imprisoned and martyred for levelling the same criticism at King Herod. Feast day: 8 July.

StVirgil.jpg

Irish Saints: St Fergal

In the 8th century another Irish monk, St Fergal (Virgil), is reputed to have brought the relics of St Bridget to Salzburg, where he was ordained bishop in 744. A wonderful missionary, Fergal reposed in 784, the last major representative of Irish Orthodoxy on the Continent. Feast day: 27 November.

Irish Monasticism and Theology

As may be seen from these examples, monasticism played a crucial role in the Irish Church and everywhere it undertook missionary work. This was the case not only in the British Isles, but also in continental Europe, where the Irish monasteries were known as Schottenklostern (Scotia being Latin for ‘Irish’). It seems as if the Irish, more than any other Western Christian nation, realised the importance of withdrawal from the world in order to focus one’s entire life on the way towards God. Men and women by the thousands flocked to monasteries, there to devote their lives to attainment of virtue, prayerful contemplation, and union with God. In the monastic life external distractions from the spiritual struggle can be reduced, in order to concentrate on the inner warfare against the passions.

As in Orthodox monasticism, the Irish monks and nuns combined the inner life of contemplation (vita contemplativa) with the daily life of working and preaching (vita activa). This is in accordance with the example set by Christ, who according to the Gospel regularly withdrew to mountains for solitary prayer, after which He descended to proclaim the Kingdom, heal the sick, cast out demons, and break the power of evil. In the Homilies of Cambra, dating from the 8th century, three levels of martyrdom were held forth for Irish monks. The first level is white martyrdom, which entails cleansing the body through privation, fasting and voluntary suffering. The second level is green martyrdom, in which purification is carried into the soul by means of renunciation of all desire and repentance of past sins. The final level is red martyrdom, in which the monk becomes a missionary going into the world, ready to suffer persecution and death for the Kingdom of Christ.

Apart from the numerous monasteries on the Irish mainland, smaller ones were established on some of the islands off the west coast of Ireland. The most famous of these was Skellig Michael (Michael’s Rock), named after the Archangel Michael. It rises steeply like a pyramid out of the sea and is only accessible by boat on certain summer days, making it ideal for a life of asceticism and contemplation. Skellig Michael was plundered by the Vikings early in the 9th century, after which it fell into disuse.

During the early Middle Ages the Irish monasteries became famous for their high level of learning. They imported books from major Christian centres such as Alexandria and Antioch, thereby maintaining the spiritual links with the rest of the Orthodox Church already referred to. Furthermore, the Irish monasteries created their own books in writing rooms called scriptoria. Among the most influential monastic schools were those at Inishmore (founded by St Enda), Bangor (founded by St Comgall), Clonard (founded by St Finian) and Clonmacnoise (founded by St Ciaran). Greek, Latin and Hebrew were taught at these centres.

Some evidence has survived of the impressive geographical and astronomical knowledge of the Irish monks. Early in the 9th century Dicuil of Clonmacnoise wrote a book on the measurement of the earth, in which he mentions the midnight sun in the north and describes the Nile. Furthermore, Dungal of Bangor was invited to teach in Pavia in 825 because of his great knowledge. He had written a letter to Charlemagne in 810 in which he explained a double eclipse of the sun in that year by means of what we now call ‘Copernican’ ideas.

It took 50 years after the ruling at Whitby for the monks of Iona to accept the Roman date for the calculation of Easter. In 802 Iona was attacked and plundered by Vikings, and five years later monks fleeing the island founded the monastery of Kells in County Meath. There they completed the most famous Irish literary product of the Middle Ages, the Book of Kells. It was illuminated with brilliant decorations at Iona only a year or two before their flight. In it the four Evangelists are portrayed by their traditional symbols: St Matthew by a man, St Mark by a lion, St John by an eagle, and St Luke by a calf. Their Orthodox feast days correspond precisely with the Irish seasons: St Matthew (16 November) is commemorated during Samhain, St Mark (25 April) in Imbolc, St John (8 May) in Beltaine, and St Luke (18 October) in Lammas. This is another connection between the Irish spirit and the rest of Orthodox Christianity.

Mention also has to be made of the Irish contribution to Christian theology, over and above the educational work done in Irish monasteries. Irish theology displayed an emphasis on Scripture that was unusual for Western Europe, besides being of an ascetic and mystical nature. In agreement with Orthodox theology, creation was believed to take place out of nothing (ex nihilo) through Christ. The created world was viewed as a theophany, a self-manifestation of God. Because of the Fall of man, the whole created world had fallen away from God; through the Incarnation of the Word creation may be restored to its original state of immortality. From this it can be seen that Irish theology was theocentric and holistic, in contrast to later heterodox Christianity with its humanist and dualist tendencies.

During the 9th century a group of Irish monks worked at the Frankish courts of Charlemagne and his successors. The most famous of these wandering Irish was John Scottus Eriugena, who left Ireland in the early 840’s for the palace school of King Charles II (Eriugena means ‘Irish-born’ – it is applied to John to distinguish him from the medieval John Duns Scottus). The king was an admirer of all things Greek, in sharp contrast to his grandfather, Charlemagne, who tried to rid the Western Church of Greek influences. At the royal court Eriugena translated important Greek Christian texts, including the complete works of St Dionysius the Areopagite, into Latin. In this way he helped transmit some of the theology of the Christian East to the Christian West.

In addition to his teaching and translating activities, Eriugena wrote a number of major theological and philosophical works. It included a treatise on eschatology (i.e. the discourse on the last things) called On Divine Predestination, which was written on the request of the local archbishop to refute the teachings of the monk Gottschalk, who had taken certain teachings of Blessed Augustine to extreme conclusions. This included a doctrine of double predestination, according to which God elects some people for salvation and others for damnation. In his refutation Eriugena argued that God, being good, does not predestine anyone to damnation and did not create evil or hell. God’s foreknowledge of all things should not be confused with predestination. Salvation may be obtained through the interaction of human free will and divine grace, not just one of the two. This view was in agreement with the Orthodox insistence on the interdependence of (created) nature and (uncreated) grace, something the Irish Church gave its whole-hearted acceptance to. However, later medieval heterodoxy chose Augustinianism and accused Eriugena of ‘Pelagianism’, with Calvin and his followers later popularizing the doctrine of double predestination in the Protestant world.

Furthermore, in a massive work called Periphyseon (‘About nature’) Eriugena presented a unified view of the whole of reality in a profoundly mystical vein: God, the creation of the world and man, and the return to God. Everything in the universe is said to participate in a double movement: a procession or going out from God and a return to God. A continuous movement is thus taking place between the Uncreated (God) and the created (the angels, man and the world). From the early 13th century onwards the Middle Ages suppressed Eriugena, with his work being condemned and placed on the Index of banned books. Only during the 20th century has his greatness begun to be recognized, a process in which contemporary Irish scholars such as John O’Meara, Mary Brennan, Dermot Moran and Deirdre Carabine have played no small part. Today Eriugena is widely regarded as the greatest Western philosopher of the early Middle Ages, the most important link between East and West in medieval Christianity.

Epilogue

During the final years of the second Christian millennium and the first years of the third, the fullness of the Orthodox Christian faith was brought to Ireland with the establishment of Greek, Russian, Romanian and Georgian Orthodox churches in Dublin. In addition, an Antiochian church was founded in Belfast, amidst an Ulster population torn apart by decades of sectarian conflict. Thus has the vibrant spirituality of Irish Christianity developed via its flowering in monasticism and missionary activity, its suffering at the hands of the Viking invasions, its oppression from the time of the Anglo-Norman invasion onwards, and ultimately its fulfilment in the Orthodox Christian Faith. Glory to Thee, O God, Glory to Thee!

ΑΓΙΟΣ ΝΤΕΚΛΑΝ (ST DECLAN) ΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ARDMORE ΙΡΛΑΝΔΙΑΣ & ΤΟ ΑΡΧΑΙΟ ΟΡΘΟΔΟΞΟ ΜΟΝΑΣΤΗΡΙ ΤΟΥ ΜΕ ΤΟ ΙΕΡΟ ΠΗΓΑΔΙ ΤΩΝ ΒΑΠΤΙΣΕΩΝ – ΠΕΜΠΤΟΣ ΑΙΩΝΑΣ, ΟΤΑΝ ΟΛΗ Η ΙΡΛΑΝΔΙΑ ΗΤΑΝ ΟΡΘΟΔΟΞΗ

http://irelandofmyheart.wordpress.com

http://irelandandbritishisles.wordpresss.com

http://synaxarion-hagiology.blogspot.com

http://saintsofmyheart.wordpress.com

IRELAND OF MY HEART

IRELAND & BRITISH ISLES

SYNAXARION-HAGIOLOGY

SAINTS OF MY HEART

1280px-ArdmoreCathedral.JPG

Το αρχαίο Ορθόδοξο Μοναστήρι του Αγίου Ντέκλαν

στο Ardmore της Ιρλανδίας

tn_IMG_7252.jpg

Η όμορφη χερσόνησος του Ardmore της Ιρλανδίας

65448935.jpg

Ο Κυλινδρικός Ιερός Πύργος του Αγίου Ντέκλαν

στο αρχαίο Ορθόδοξο Μοναστήρι του στο Ardmore Ιρλανδίας

2Q4A8451.jpg

Το όμορφο Ardmore της Ιρλανδίας

2Q4A8452.jpg

Dec-e1402659087967

Άγιος Ντέκλαν ή Δέκλαν (St Declan)

Επίσκοπος Ardmore Ιρλανδίας (+5ος αιώνας)

24 Ιουλίου

f8408082-4ae3-481a-b7f5-ff502ee384e3.jpg

b53731ed8c2145677f9a786eb4230781.jpg

864

cliff-walk-ardmore-1.jpg

cliff-house-hotel.jpg

Το Ιερό Πηγάδι του Αγίου Ντέκλαν το οποίο το ευλόγησε

και από τότε έχει θεραπευτικές ιδιότητες

έγινε αιτία να πιστέψουν πολλοί Ιρλανδοί στο Χριστιανισμό

2Q4A8420.jpg

Το Ardmore της Ιρλανδίας είναι ένα όμορφο και πολύ γραφικό χωριό στις ακτές της κομητείας Waterford. Στη δυτική πλευρά του χωριού είναι το μικρό εκκλησάκι του Αγίου Ντέκλαν (St Declan) το οποίο χρονολογείται από τον 8ο αιώνα μ.Χ. και περιέχει τά Ι. Λείψανα του Αγίου Ντέκλαν καθώς είναι θαμμένος στο σημείο αυτό. Επίσης υπάρχει κι ένας άθικτος και επιβλητικός κυλινδρικός πύργος του 8ου αιώνα.

Επίσης δίπλα είναι τα ερείπια του παλαιου Καθεδρικού Ναού του Αγίου Ντέκλαν με τις 2 όμορφες αρχαίες Ogham πέτρες.

Ό Άγιος Ντέκλαν ήταν γιός του Ιρλανδού βασιλιά Ercc και γεννήθηκε στο Drumroe της Ιρλανδίας, κοντά στο Cappoquin στη Δυτική Κομητεία του Waterford. Η μητέρα του ονομάζεται Dethiden.

Ο Άγιος Ντέκλαν πήγε αρχικά στη Ρώμη, όπου σπούδασε και χειροτονείθηκε Επίσκοπος. Στη Ρώμη, συναντά τον συμπατριώτη του Άγιο Ailbe (Άγιος Elwis) του Emly Ιρλανδίας, και στην επιστροφή του στην Ιρλανδία, συναντά τον Άγιο Πατρίκιο.

Ο Άγιος Ντέκλαν με σεβασμό προς τους δύο παλαιότερους ιεραποστόλους της Ιρλανδίας λαμβάνει οδηγίες για το μέρος της ιεραποστολής του στην Ιρλανδία.

Σύμφωνα με τις οδηγίες του Αγίου Πατρικίου, ο Άγιος Ντέκλαν ιδρύει το μοναστήρι του Ardmore, το οποίο βρίσκεται κοντά στις ιρλανδικές ακτές, στα νοτιοανατολικά του βασιλείου Deisi Muman, και αφού έλαβε την ευλογία του Αγίου Πατρικίου, πηγαίνει ως ιεραπόστολος στην Ιρλανδική φυλή των Deisi με σκοπό να τους διδάξει το Χριστιανισμό.

Ο Άγιος Ντέκλαν είναι σύγχρονος του Αγίου Δαβίδ της Ουαλίας τον 6ο αιώνα. Επίσης ο Άγιος Ούλταν (St Ultan) του Ardbraccan (+657) ήταν μαθητής του Αγίου Ντέκλαν.

Ο βασιλιάς Tara των Deisi στο Meath της Ιρλανδίας καλωσόρισε τον Άγιο Ντέκλαν και του χορήγησε γη με σκοπό την ίδρυση ενός Μοναστηριού. Η Mονή η οποία ιδρύθηκε εκεί έγινε γνωστή ως Cill Décláin (Kilegland) στο Ashbourne της Κομητείας Meath.

Ο Άγιος Ντέκλαν είναι ένας από τους τέσσερεις Αγίους που ίδρυσαν μοναστήρια καί κήρυξαν τό Ευαγγέλιο στο Munster της Ιρλανδίας πριν από τον Αγιο Πατρίκιο.

Η ιεραποστολή του Αγίου Ντέκλαν στην Νότια Ιρλανδία βοήθησε στον ερχομό ιεραποστόλων από τη Γαλλία και τη Μεγάλη Βρεταννία. Ήταν γνωστό οτι η νότια ακτή του Muster θα παρείχε το πιο πιθανό σημείο εισόδου για την εισαγωγή του Χριστιανισμού μέσω Μ. Βρετανίας ή μέσω Γαλλίας.

Ο Άγιος Ντέκλαν αναπαύτηκε εν Κυρίω στο μοναστήρι του στο Ardmore και στη συνέχεια θάφτηκε εκεί. Η ημέρα της γιορτής του στα Μαρτυρολόγια είναι 24 Ιουλίου.

Επίσης ο Άγιος Ντέκλαν ήταν υπεύθυνος για την εισαγωγή σικάλεως στην Ιρλανδία.

Το μονοπάτι το οποίο περπάτησε ο Άγιος Ντέκλαν από το Ardmore στο Κάσελ έχει ονομαστεί από τους προσκυνηές “Μονοπάτι του Αγίου Ντέκλαν”.

Ένας κυλινδρικός πύργος στέκεται ακόμα στη θέση της Μονής του Αγίου Ντέκλαν στο Ardmore της Ιρλανδίας, καθώς και άλλα Ορθόδοξα ερείπια, όπως ένα μικρό πέτρινο εκκλησάκι, το Ιερό Πηγάδι του Αγίου Ντέκλαν όπου το ευλόγησε και από τότε έχει θεραπευτικές ιδιότητες και έγινε αιτία να δεχτούν πολλοί Ιρλανδοί το Χριστιανισμό και η “πέτρα του Αγίου Ντέκλαν” με την οποία επέστρεψε θαυματουργικά από το ταξίδι του στη Ρώμη πίσω στην Ιρλανδία.

St Declan's Oratory 001L

Το εκκλησάκι του Αγίου Declan πάνω από τον τάφο του

το οποίο κτίστηκε τον 8ο αιώνα

όταν όλη η Ιρλανδία ήταν Ορθόδοξη

11, Saint Declan’s grave.JPG

Ο τάφος του Αγίου Ντέκλαν

DSC_0197.jpg

ogham-stone-adrmore-waterford.jpg

Η μία από τις 2 Ogham πέτρες που βρίσκονται

μέσα στον Παλαιό Καθεδρικό Ναό

St Declan's Holy Well 001L.jpg

Το Ιερό Πηγάδι του Αγίου Ντέκλαν

Στα Ιερά Πηγάδια γίνονταν Βαπτίσεις αλλά έπειναν

και νερό ως Αγιασμό και θεραπεία

St Declan's Holy Well 002s.jpg

DSCF4820.JPG

2015-03-05 15.14.45.jpg

DSCF4778.JPG

declans_well_cross.jpg

DSCF4782.JPG

1-ardmore-round-tower-ardmore-co-the-irish-image-collection-.jpg

Ο Κυλινδρικός πύργος του Αγίου Ντέκλαν 

DSC_0254.jpg

round-tower-and-cathedral-in-st-declan-s-5th-century-monastic-site-ardmore-ireland.jpg

Declan's rock.jpg

Η πέτρα του Αγίου Ντέκλαν πάνω στην οποία ταξίδεψε θαυματουργικά

επιστρέφοντας απο το ταξίδι του, από τη Ρώμη στην Ιρλανδία

ardmore-pattern-day-247-8.jpg

4ebd49f5003411df8993fb1fdf5d9557.jpg

Ο παλαιός Καθεδρικός Ναός του Αγίου Ντέκλαν

St Declan's Cathedral 001L.jpg

f7edd23005af74429f5ce10b57438da1.jpg

DSCF4833.JPG

Εικόνα του Αγίου Declan στο εξωτερικό δυτικό τοίχος του

Παλαιού Καθεδρικού Ναού του 12ου αιώνα.

Αξίζει να σημειώσουμε ότι τον 12ο αιώνα

η Ορθοδοξία στην Ιρλανδία είχε ισχυρή παρουσία

Ardmore Cliff Walk 2.jpg

Ardmore5.jpg

Το μονοπάτι του Αγίου Ντέκλαν

cliff-walk-ardmore.jpg

ardmore2.jpg

cliff-walk-ardmore.jpg

12 φωτογραφίες του Ι. Πηγαδιού του Αγίου Ντέκλαν

ardmore2.jpg

bernal_sacred-well-thru-an-arch.jpg

image-6.jpg

image-5.jpg

st-declans-well-ardmore-pattern-dat-247-32.jpg

2014-01-27-_DSC1529.jpg

8754322514_fb5c0290a8.jpg

2Q4A8434.jpg

st-declan-s-well-and.jpg

images-1.jpg

st-declan-s-well-and-1.jpg

Πηγή και επιμέλεια κειμένου:

Wikipedia

&

Άβελ-Τάσος Γκιουζέλης

http://gkiouzelis.wordpress.com

ORTHODOX HEART SITES

Saint Declan of Ireland & his Holy Well in Ardmore, Ireland (5th century)

http://irelandofmyheart.wordpress.com

http://irelandandbritishisles.wordpresss.com

http://synaxarion-hagiology.blogspot.com

http://saintsofmyheart.wordpress.com

IRELAND OF MY HEART

IRELAND & BRITISH ISLES

SYNAXARION-HAGIOLOGY

SAINTS OF MY HEART

tn_IMG_7252.jpg

The beautiful peninsula of Ardmore, Ireland

2Q4A8452.jpg

The beautiful village of Ardmore, Ireland

2Q4A8451.jpg

65448935.jpg

The ancient Monastery of St Declan

in Ardmore, Ireland

ArdmoreCathedral.JPG

The Holy Round Tower of St Declan

on the site of the Old Cathedral and Oratory

Dec-e1402659087967

Saint Declan

Bishop of Ardmore, Ireland (5th ce.)

Fest day: July 24

f8408082-4ae3-481a-b7f5-ff502ee384e3.jpg

b53731ed8c2145677f9a786eb4230781.jpg

864

cliff-walk-ardmore-1.jpg

cliff-house-hotel.jpg

The Holy Well of St Declan in Ardmore, Ireland

2Q4A8420.jpg

Ardmore is a beautiful and very picturesque village on the coast in County Waterford. On the west side of the village is an intact and imposing round tower and a small oratory dating from the eighth century thought to contain the remains of Saint Declan.

Also, there is the ruin of the old cathedral.

Saint Declan of Ardmore (Irish: Declán mac Eircc, Latin: Declanus, died 5th century), was an early Irish saint of the Déisi Muman, who was remembered for having converted the Déisi in the late 5th century and for having founded the monastery of Ardmore (Ard Mór) in what is now Co. Waterford.

Like Saint Ailbe of Emly, Saint Ciarán of Saigir and Saint Abbán of Moyarney, Saint Declan is presented as a Munster saint who preceded Saint Patrick in bringing Christianity to Ireland. He was regarded as a patron saint of the Déisi of East Munster.

It was through his father that Declán belonged to the royal dynasty of the Déisi Muman. Saint Declan’s mother Dethiden or Dethidin. Saint Declan’s birthplace is said to be Drumroe, near Cappoquin (west Co. Waterford).

Saint Declan first embarks on a journey to Rome, where he studies and is ordained bishop by the Bishop of Rome. At Rome, he meets his fellow countryman St Ailbe of Emly, and on returning to Ireland, he meets St Patrick. St Declan recognises the supreme authority of both saints and with Patrick he comes to an arrangement about the sphere of their mission in Ireland. On St Patrick’s instructions, St Declan founds the monastery of Ardmore (Irish Ard Mór), which lies near the Irish coast, in the southeast of the kingdom of the Déisi Muman, and having obtained Patrick’s blessing, goes on to convert the Déisi to Christianity.

Saint Declan is contemporary of Saint David of Wales in the 6th century. Likewise, the even later saint Ultan of Ardbraccan (d. 655-657) is presented as Declán’s pupil.

The saint later paid a visit to the Déisi of Mide/Meath, where the King of Tara welcomed him and granted him land for the purpose of founding a “monastery of canons”. The monastery founded there became known as Cill Décláin (Kilegland, Ashbourne, Co. Meath).

Saint Declan is one of four Munster saints who they founded monasteries and preached the Gospel in Munster before their younger contemporary St Patrick ever set foot in Ireland. These bishop saints, also included St Ailbe of Emly, St Ciarán of Saigir and St Abbán of Moyarney. The same claim was apparently made for St Íbar of Beggery Island, according to the Life of St Abbán, which identifies him as St Abbán’s uncle and teacher.

According to his Life, St Declan is reposed in the Lord at his monastery in Ardmore and was subsequently buried there. His feast day in the martyrologies is 24 July.

Also, St Declan was responsible for introducing rye (Irish secal, from Latin secale) into Ireland.

The path walked by Declan from Ardmore to Cashel, County Tipperary has been restored as St Declan’s Pilgrim Path.

A round tower still stands at the site of the saint’s monastery at Ardmore as well as earlier ecclesiastical ruins, such as a stone oratory and a small stone church.

DSCF4833.JPG

Saint Declan on the outer West wall of the Old Cathedral

St Declan's Oratory 001L

The ancient small Church

build over the tomb of St Declan in 8th ce.

11, Saint Declan’s grave.JPG

St Declan’s grave

DSC_0197.jpg

ogham-stone-adrmore-waterford.jpg

Ogham Stone at St. Declan’s Cathedral

St Declan's Holy Well 001L.jpg

The Holy Well of St Declan

The Holy Well of St. Declan which blessed

and since then has healing properties was reason to believe

many Irish to Christianity

St Declan's Holy Well 002s.jpg

DSCF4820.JPG

2015-03-05 15.14.45.jpg

DSCF4778.JPG

declans_well_cross.jpg

DSCF4782.JPG

DSCF4844

The round tower on the site of the Old Cathedral and Oratory

Declan's rock.jpg

The Stone of St Declan which miraculously

returned from Rome to Ireland

ardmore-pattern-day-247-8.jpg

4ebd49f5003411df8993fb1fdf5d9557.jpg

St Declan's Cathedral 001L.jpg

f7edd23005af74429f5ce10b57438da1.jpg

Ardmore Cliff Walk 2.jpg

The Holy Path of St Declan

Ardmore5.jpg

cliff-walk-ardmore.jpg

12 photos of St Declan’s Well

ardmore2.jpg

bernal_sacred-well-thru-an-arch.jpg

image-6.jpg

image-5.jpg

st-declans-well-ardmore-pattern-dat-247-32.jpg

2014-01-27-_DSC1529.jpg

8754322514_fb5c0290a8.jpg

2Q4A8434.jpg

st-declan-s-well-and.jpg

images-1.jpg

st-declan-s-well-and-1.jpg

Sources:

Wikipedia

&

Abel-Tasos Gkiouzelis

http://gkiouzelis.wordpress.com

ORTHODOX HEART SITES

Святой Деклан Ирландии, игумен и епископ Ардморский (+V век) – Russian

http://russiaofmyheart.wordpress.com

http://irelandofmyheart.wordpress.com

http://irelandandbritishisles.wordpresss.com

http://saintsofmyheart.wordpress.com

RUSSIA OF MY HEART

IRELAND OF MY HEART

IRELAND & BRITISH ISLES

SAINTS OF MY HEART

cliff-walk-ardmore-11.jpg

cliff-house-hotel.jpg

Святой колодец

Dec-e1402659087967

f8408082-4ae3-481a-b7f5-ff502ee384e3.jpg

Святой Деклан Ирландии,

игумен и епископ Ардморский, Ирландия(+V век)

День памяти: 24 июля

Святой Деклан родился на территории племени десси, что в Уотерфорде (Ирландия) и считался его покровителем.

Он был ирландским монахом, который был крещён Колманом из Дромора и стал учеником.

Он, вероятно, проповедовал Евангелие до прибытия в те края святого Патрика. Он, быть может, совершил два паломничества в Рим, а затем стал первым епископом Ардмора, что было подтверждено св. Патриком во время синода в Кашеле в 448 году. Известны многие чудеса св. Деклана, который был весьма почитаем племенем десси.

b53731ed8c2145677f9a786eb4230781.jpg

864

2Q4A8451
Ардмор, Ирландия

2Q4A8452.jpg

tn_IMG_7252.jpg

65448935.jpg

ArdmoreCathedral.JPG

2Q4A8420.jpg

DSCF4833.JPG

St Declan's Oratory 001L

11, Saint Declan’s grave.JPG

DSC_0197.jpg

ogham-stone-adrmore-waterford.jpg

St Declan's Holy Well 001L.jpg

St Declan's Holy Well 002s.jpg

DSCF4820.JPG

2015-03-05 15.14.45.jpg

DSCF4778.JPG

declans_well_cross.jpg

DSCF4782.JPG

DSCF4844

Declan's rock.jpg

ardmore-pattern-day-247-8.jpg

4ebd49f5003411df8993fb1fdf5d9557.jpg

St Declan's Cathedral 001L.jpg

f7edd23005af74429f5ce10b57438da1.jpg

Ardmore Cliff Walk 2.jpg

Ardmore5.jpg

cliff-walk-ardmore.jpg

ardmore2.jpg

bernal_sacred-well-thru-an-arch.jpg

image-6.jpg

image-5.jpg

st-declans-well-ardmore-pattern-dat-247-32.jpg

2014-01-27-_DSC1529.jpg

8754322514_fb5c0290a8.jpg

2Q4A8434.jpg

st-declan-s-well-and.jpg

images-1.jpg

st-declan-s-well-and-1.jpg

Источник:

Wikipedia

&

Abel-Tasos Gkiouzelis

http://gkiouzelis.wordpress.com

ORTHODOX HEART SITES

Athanasius Yoo, M.D., B.D., Korea: Why I Became An Eastern Orthodox Christian

http://koreaofmyheart.wordpress.com

KOREA OF MY HEART

6rPcfNU9eGE.jpg

Athanasius Yoo, M.D., B.D., Korea:

Why I Became An Eastern Orthodox Christian

Source:

http://journeytoorthodoxy.comHERE

JOURNEY TO ORTHODOXY

My long pilgrimage to the Mother Church has been completed. As I think back over the long road of this pilgrimage, I become filled with deep emotion. For by the grace of God, I, a stray sheep, have found the lovely bosom of the Good Shepherd, the true body of Christ, – the One, Holy Catholic, and Apostolic Church. Therefore, it is my conviction that my humble retrospections should in nowise come to naught to those who are outside of the true Church of Christ.

I am a Korean and a medical doctor by profession. My father was an Elder of the Presbyterian Church in Korea and my mother a very devout deaconess of same. Consequently I was brought up in an unusually religious atmosphere.

My mother hoped that I would become a minister of the Presbyterian Church. But I had no interest in that profession because the example of the Protestant ministers at that time was much too superficial and did not impress me as being Christian at all. And so I entered medicine instead, finished medical school and began practicing in Seoul, Korea. I continued my medical practice until the unconditional surrender of the Japanese Empire. The fall of Japanese imperialism, and the subsequent independence of Korea, impressed me greatly with the frailty of life and of the world.

After a period of sincere prayer and meditation, I decided to dedicate myself to the ministry. I entered the Presbyterian Theological School in Seoul, Korea … with deep conviction and fervent faith for my newly chosen profession. Soon after, however, I was confronted with the malignant teaching of higher biblical criticism and of rationalistic modernistic doctrine. The evil shadow of Harnack and Deissmann, the poisonous sabotage of the Tubingen School, the narcotic abomination of Schleicher­macher and Rutschul dominated the School. The revival of twentieth century Arianism and Nestorianism was promoted and the so-called “social Gospel” emphasized. Moreover, the Second Coming of Christ and the doctrine of everlasting life were counted as convictions of the ignorant. Had I not entered this Theological School, I probably would have kept my peace of mind. But once I had learned the false theology of this school, I lost my peace of mind. Indeed, I found it impossible to accept these heretical Protestant teachings without going against my conscience and good faith.

As a result, I began to look for more conservative Protestant teachings in order to find consolation . . . but I could not find any. With deep unrest and despair, I began reading some Roman Catholic theological books and my interest in the teaching of the Roman Catholic Church concerning the Virginity of the Virgin Mary, the Apostolic Succession, and Transubstantiation, was greatly aroused. However, because of the lack of books, my reading in Roman Catholic doctrine was limited. In the meantime, I continued my theological studies at the Presbyterian seminary and after my graduation from there was advised to be ordained. But I refused ordination because I now felt that the ministry of the Protestant Church lacked Apostolic Succession and was therefore null and void.

After much thought and hesitation, I finally became a Roman Catholic in 1950. Up until this time I had no contact whatsoever with the Orthodox Church.

Upon studying Roman Catholic doctrine, however, I found many false teachings in it also. Those that bothered me especially were the following:

1.The withdrawal of the cup from the laity during Communion.

2.The Doctrine of the Infallibility of the Pope.

3.The Doctrine of the Immaculate Conception.

4.The Doctrine of Purgatory.

5.The Doctrine of Indulgences.

6.The universal jurisdiction of the Bishop of Rome.

7.The exclusive Latinity in the Mass and in other services.

If I refused to accept the above doctrines, I would be under anathema. And so I remained in a state of confusion. In order to resolve the problems I had about the Roman doctrine, I began studying the writings of the Church Fathers. These along with scholastic theology, I read for a long time. My conclusion from all these studies was that the Roman Catholic Church, too, had gone astray as had the Protestant. In doubt, despair, and agony, I decided to go to the United States in order to escape my doctrinal troubles. I arrived in the United States in 1955.

In the United States, I studied advanced medical science and also continued my theological studies. For the first time I was given the opportunity to read into Eastern Orthodox theology. Up until this time I had had no contact with Orthodox Christians or with any Orthodox Church. Thanks be to God, however, for He led me by His Holy Spirit to the primitive, conservative, and most pure and virgin faith of Christianity! For I discovered that in the Orthodox Church, Christianity with all its richness and essence was to be found. In the bosom of the Orthodox Church, my despaired soul found a resting place, a heavenly harbor! With great joy and hope, I decided to become an Orthodox Christian about a year ago. At first I hesitated to make a hasty decision for fear of disgracing myself by frequent changes of denominations. But gradually I became convinced of the validity of Orthodoxy.

By the Grace of God, I was convinced that I must serve Him through the priesthood of the Orthodox Church. And so I began following the way of the Cross, willing to sacrifice anything. Through the kindness of His Eminence, Archbishop Michael and His Grace, Bishop Athenagoras of Elaia, I was given permission to study Orthodox theology at the Holy Cross Orthodox Theological School in Brookline, Massachusetts, in preparation for the priesthood. My desire is to return to Korea as a medical-priest missionary after my ordination into the Orthodox Church, and join the Orthodox mission which already exists in Seoul, Korea.

Αφρικανή Ρωμαιοκαθολική στο Κονγκό βαπτίζεται Ορθόδοξη μετά από εμφάνιση Αγίου όπου της είπε οτι η Αληθινή Εκκλησία είναι η Ορθοδοξία

http://africaofmyheart.wordpress.com

http://romancatholicsmetorthodoxy.wordpress.com

ROMAN CATHOLICS MET ORTHODOXY

AFRICA OF MY HEART

493.jpg

Αφρικανή Ρωμαιοκαθολική στο Κονγκό

βαπτίζεται Ορθόδοξη μετά από εμφάνιση Αγίου όπου της είπε οτι

η Αληθινή Εκκλησία είναι η Ορθοδοξία

http://saintsofmyheart.wordpress.com

SAINTS OF MY HEART

«Τό Μάρτιο τοῦ 1991 ὁ Προϊστάμενος τοῦ Ἱεραποστολικοῦ ἔργου του Κονγκό, Κολουέζι, π. Μελέτιος εἶχε πάει στό Λικάσι γιά νά τελέση τό σαρανταλείτουργο μνημόσυνο τῆς Ἑλληνίδος Σοφίας… Ἕνα ἀπόγευμα βάδιζε στό δρόμο μέ κατεύθυνσι τόν Ἱερό Ναό τοῦ Τιμίου Προδρόμου. Ἀπό πίσω τόν ἀκολουθοῦσε μιά ἰθαγενής κυρία. Τόν πρόφθασε, τοῦ ζήτησε συγγνώμη καί τοῦ ἀφηγήθηκε τά ἑξῆς: “Πάτερ, εἶμαι μιά Χριστιανή Ρωμαιοκαθολική στό θρήσκευμα. Κάθε μέρα παρακαλῶ τό Θεό νά μέ ὁδηγήση στή σωτηρία τῆς ψυχῆς μου. Μιά νύκτα εἶδα ἕνα ὄνειρο. Εἶδα ἕναν ἱερέα, πού φοροῦσε τά δικά σας ροῦχα. Εἶχε γένεια καί τό πρόσωπό του φαινόταν πολύ λαμπρό. Μέ πλησίασε καί μοῦ μιλοῦσε στή γλῶσσα μου, πρᾶγμα τό ὁποῖο μέ παραξένεψε, διότι πρώτη φορά τόν ἔβλεπα. Μοῦ ἔδειξε καί μιά Ἐκκλησία καί μοῦ εἶπε τά ἑξῆς: Ἐπειδή μέ δάκρυα ζητᾶς τή σωτηρία σου, νά αὐτή τήν ὁποία βλέπεις εἶναι ἡ ἀληθινή Ἐκκλησία. Σ᾽ αὐτή θά πᾶς καί θά σοῦ πῆ ὁ ἱερεύς τί θά κάνης γιά νά βαπτισθῆς”.

Ὁ π. Μελέτιος τήν ἄκουγε μέ ἐνδιαφέρον, ὥσπου ἔφθασαν καί στήν Ἐκκλησία τοῦ Ἁγίου Προδρόμου. Τότε αὐτή ἡ γυναίκα ἀνεφώνησε. “Νά αὐτή εἶναι ἡ Ἐκκλησία τήν ὁποία εἶδα στόν ὕπνο μου”. Καί ἄρχισε νά κλαίη ἀπό τή χαρά καί τή συγκίνησί της ζητώντας να βαπτιστεί Ορθόδοξη…».

ΠΗΓΗ:

Ἀρχιμ. Ἰωάννου Κωστώφ

Ἀντιαιρετικά Ἐφόδια

ἐκδ. Ἅγ. Ἰωάννης ὁ Δαμασκηνός

Σταμάτα Ἀττικῆς 2013

http://www.truthtarget.gr

TRUTH TARGET

Video: Closer to my life – Orthodox Monastery of Valaam Islands, North Russia

http://russiaofmyheart.wordpress.com

RUSSIA OF MY HEART

sigma_dp2_quattro____valaam_islands_____4__by_my_shots-d90zkvq.jpg

Closer to my life

Orthodox Monastery of Valaam Islands, North Russia

Fr. James Bernstein, New York, USA: Surprised By Christ – Priest’s Conversion from Judaism to Christianity Documented in New Memoir

http://usaofmyheart.wordpress.com

http://newyorkofmyheart.wordpress.com

NEW YORK OF MY HEART

USA OF MY HEART

27b995ba0ac8e4869c7293f07d6fbff1.jpg

fr_james_bernstein.teaser-large_feature

Fr. James Bernstein, New York, USA:

Surprised By Christ

╰⊰¸¸.•¨*

Priest’s Conversion from Judaism to

Christianity Documented in New Memoir

Source:

http://journeytoorthodoxy.com

Surprised By Christ

JOURNEY TO ORTHODOXY

Conciliar Press Ministries is pleased to announce the release of a new spiritual memoir of a man’s conversion from Judaism to Eastern Orthodox Christianity. Raised in Queens, New York by formerly Orthodox Jewish parents whose faith had been undermined by the Holocaust, Arnold Bernstein went on a quest for the God he instinctively felt was there. He was ready to accept God in whatever form He chose to reveal Himself—and that form turned out to be Christ.

But Bernstein soon perceived discrepancies in the various forms of Protestant belief that surrounded him, and so his quest continued—this time for the true Church. With his Jewish heritage as a foundation, he came to the conclusion that the faith of his forefathers was fully honored and brought to completion only in the Orthodox Christian Church.

Surprised by Christ combines an engrossing memoir of one man’s life in historic situations—from the Six-Day War to the Jesus Movement in Berkeley—with a deeply felt examination of the distinctives of Orthodox theology that make the Orthodox Church the true home not only for Christian Jews, but for all who seek to know God as fully as He may be known.

The Rev. A. James Bernstein was a teenage chess champion whose dramatic conversion experience at the age of 16 led him to Christianity. His spiritual journey has included a number of twists and turn: he was chapter president of Inter-Varsity Christian Fellowship at Queens College, helped found the Jews for Jesus ministry in San Francisco, was a staff member of the Christian World Liberation Front in Berkeley, served as a pastor of an Evangelical Orthodox Church near Silicon Valley, and later became an Eastern Orthodox convert and then priest. He lives with his wife Bonnie outside of Seattle, Washington, where he serves as pastor of St. Paul Antiochian Orthodox Church. Father James is the author of the booklets Orthodoxy: Jewish and Christian (Conciliar Press, 1990); Which Came First: The Church or the New Testament (CP, 1994); and Communion: A Family Affair (CP, 1999). He was also a contributor to the Orthodox Study Bible: New Testament and Psalms (Thomas Nelson, 1993).