Ορθόδοξοι Ναοί στην Ιρλανδία & στη Μ. Βρεταννία – Πατριαρχείο Μόσχας – ROCOR

http://irelandofmyheart.wordpress.com

http://greatbritainofmyheart.wordpress.com

http://irelandandbritishisles.wordpress.com

IRELAND & BRITISH ISLES

GREAT BRITAIN OF MY HEART

IRELAND OF MY HEART

croagh-patrick-county-mayo-ireland.adapt.768.1.jpg

https://www.google.com/maps/d/u/0/viewer?mid=zxV020cTE9fM.kORNXX_kvlHQ&hl=en

Ορθόδοξες Εκκλησίες στην Ιρλανδία & στη Μ. Βρεταννία

Πατριαρχείο Μόσχας – ROCOR

 

Advertisements

Eastern Orthodox Parishes in Ireland & Great Britain – Eastern Orthodox Church – ROCOR

http://irelandofmyheart.wordpress.com

http://greatbritainofmyheart.wordpress.com

http://irelandandbritishisles.wordpress.com

IRELAND & BRITISH ISLES

GREAT BRITAIN OF MY HEART

IRELAND OF MY HEART

Ireland-Quilt-Tour-1.jpg

https://www.google.com/maps/d/u/0/viewer?mid=zxV020cTE9fM.kORNXX_kvlHQ&hl=en

Eastern Orthodox Church

Orthodox Parishes in Ireland & Great Britain

╰⊰¸¸.•¨*

Russian Orthodox Church Outside of Russia

ROCOR

A list of parishes of the Russian Orthodox Church in Ireland & British Isles.

See also:

http://www.sourozh.org

and

http://www.rocor.org.uk for further information.

Link: Ortodoks – Hellige Trifon Ortodoks Kloster (Skita) i Hurdal, Norge – Norwegian

http://linksjourney.wordpress.com

http://norwayofmyheart.wordpress.com

NORWAY OF MY HEART

LINKS JOURNEY

IMG_20150912_121113.jpg

http://www.ortodoks.org

Ortodoks

Hellige Trifon Ortodoks Kloster (Skita) i Hurdal, Norge

shapeimage_3.png

Telephone Number:
63 98 96 80
Priest Email Address:
fader.johannes@ortodoks.org

Hellige Trifon Ortodoks Kloster (Skita) 

Rv180

Hurdal, Akershus, Norge

Klikk her

Sainte Artemia de Rome la fille de Dioclétien (+309) & Sainte Alexandra la impératrice et épouse de Dioclétien (+303) – French

http://italyofmyheart.wordpress.com

http://saintsofmyheart.wordpress.com

SAINTS OF MY HEART

ITALY OF MY HEART

916053283_b3ddc1a0ed.jpg

Rome, Ville des Martyrs

Rome Colloseum Flower.JPG

2016-04-14.jpg

Sainte Artemia de Rome

la fille de Dioclétien (+309)

MPAVPVFOVK.JPG

Sainte Alexandra de Rome

la impératrice et épouse de Dioclétien (+303)

http://synaxarion-hagiology.blogspot.com

SYNAXARION-HAGIOLOGY

Sainte Alexandra de Rome, morte le 21 avril 303, est une martyre de l’Église.

On connaît la vie de sainte Alexandra à travers les hagiographies de saint Georges transmises jusqu’à nous, où elle est nommée comme impératrice et épouse de Dioclétien. Elle reconnaît sa foi au Christ au moment des souffrances de saint Georges et son époux la condamne pour cela à mourir par l’épée.

Elle est souvent représentée dans les icônes de saint Georges.

june107.jpg

Saint Marcel Ier Pape de Rome (+309)

16 janvier

Papa_Marcelo_I.jpg

Saint Marcel Ier, natif de Rome, fut le 30e Pape de l’Église de Rome du 27 mai 308 au 16 janvier 309. Il succédait à Marcellin (296-304) après quatre ans de vacance du siège pontifical, à une époque où les persécutions contre les chrétiens (Persécution de Dioclétien) étaient très importantes.

Saint Marcel Ier dut réorganiser le culte dans des bâtiments provisoires, les églises ayant été saccagées sous Dioclétien, en établissant vingt-cinq presbytéraux à Rome. Il dut aussi gérer le cas des chrétiens apostats, qui avaient renié le Christ depuis la persécution de l’empereur Dèce et aurait exigé d’eux un acte de pénitence.

L’empereur Maxence, irrité contre le franc-parler de saint Marcel, l’aurait réduit à l’état d’esclave et transformé en palefrenier.

Saint Marcel fut surpris en train de célébrer la messe dans la demeure d’une Dame. L’empereur Maximien fit transformer la riche demeure en étable et condamna le pontife à garder les bestiaux.

Saint Marcel Ier est probablement mort le 16 janvier 309 et aurait été enseveli à Rome, dans la catacombe de Priscille où reposent de nombreux martyrs.

Il a été canonisé et est fêté le 16 janvier. Il est le saint patron des grainetiers.

Source:

Wikipedia

r1.jpg

 

f123a-ceb1cebbceb5cebeceb1cebdceb4cf81ceb1.jpg

Sainte Alexandra de Rome

agia-alexandra.jpg

Saint_Alexandra_(Russia,_1883,_priv.coll).jpg

ff095dcfd31d9d805d852d145b9b41ec.jpg

a35d085b6871267f4727737a82e80d17.jpg

alexandra_rome_apri l23.jpg

c9fc95da93812964a7423ab96b5552d5.jpg

405_500_csupload_46496343.jpg

cd8a4e1126936e8a6c335b8a975f4f41.jpg

alexandra.jpg

722e08832f69bd61a25660cb30a007f4-1.jpg

b00f6dd9fbf515d167510597788405a1.jpg

images-2.jpg

725508673_P1050532.jpg

StAlexandra_of_Rome__93872.1395086806.1280.1280.jpg

icon_alexandra_430.jpg

21_apr_alexandra.jpg

st-alexandra.jpg

722e08832f69bd61a25660cb30a007f4.jpg

alexandra.jpg

st-alexandra-rome-grk.jpg

st-alexandra-rome.jpg

Святая_царица_Александра_начало_20_века.JPG

Nikolai_Bodarevsky_003.jpg

St-Alexandra-2.jpg

29.jpg

cd8a4e1126936e8a6c335b8a975f4f41.jpg

04_jul_alexandra_tsarina.jpg

Saint Virgin-Martyr Artemia of Rome the daughter of Emperor Diocletian & Saint Martyr Alexandra of Rome the wife of Emperor Diocletian of Rome (April 21, +303 & June 7, +309) 

http://italyofmyheart.wordpress.com

http://saintsofmyheart.wordpress.com

SAINTS OF MY HEART

ITALY OF MY HEART

Rome Colloseum Flower.JPG

2016-04-14.jpg

Saint Virgin-Martyr Artemia of Rome (+303)

the daughter of Queen St Alexandra & Emperor Diocletian of Rome

june107.jpg

St Marcellos I Bishop of Rome (+309)

June 7

Papa_Marcelo_I.jpg

MPAVPVFOVK.JPG

Saint Alexandra of Rome (+303)

the mother of St Artemia & wife of Emperor Diocletian of Rome

April 21

r1.jpg

Rome the City of Martyrs

http://synaxarion-hagiology.blogspot.com

SYNAXARION-HAGIOLOGY

Saint Virgin-Martyr Artemia of Rome martyred in 309 in Rome, the City of the Martyrs, along with many Christians. Before 6 years martyred her mother Saint Queen Alexandra the wife of  Emperor Diocletian in Nicomedia in Asia Minor (+303).

Saint Virgin-Martyr Artemia of Rome (+309) was the daughter of the Emperor Diocletian, and suffered from demonic oppression. Learning that the prisoner St Cyriacus the Deacon could heal infirmities and cast out devils, the emperor summoned him to the sick girl. In gratitude for healing his daughter, the emperor freed Cyriacus, Smaragdus and Largus. Soon the emperor sent St Cyriacus to Persia to heal the daughter of the Persian emperor.

Upon his return to Rome, St Cyriacus was arrested on orders of the emperor Galerius, the son-in-law of Diocletian, who had abdicated and retired as emperor. Galerius was very annoyed at his predecessor because his daughter Artemia had converted to Christianity. He gave orders to drag St Cyriacus behind his chariot stripped, bloodied, and in chains, to be shamed and ridiculed by the crowds.

St Marcellus I Bishop of Rome, denounced the emperor openly before everyone for his cruelty toward innocent Christians. The emperor ordered the holy bishop to be beaten with rods, and dealt severely with him. Sts Cyriacus, Smaragdus, Largus, and another prisoner, Crescentian, died under torture. And at this time the emperor’s daughter Artemia and another twenty-one prisoners were also executed with St Cyriacus the Deacon.

Source:

 

http://oca.org/saints/lives/2016/06/07/101658-martyr-princess-artemia-of-rome

ORTHODOX CHURCH IN AMERICA

 

f123a-ceb1cebbceb5cebeceb1cebdceb4cf81ceb1.jpg

Saint Alexandra of Rome (+303)

the mother of St Artemia & wife of Emperor Diocletian of Rome

April 21

agia-alexandra.jpg

Saint Alexandra of Rome — Christian martyr and saint, known from “Martyrdom of Saint George” as either Emperor Diocletian’s wife.

Saint Alexandra was the wife of the Emperor Diocletian and was secretly converted to Christianity. While Saint George was being tortured, Alexandra went to the arena, bowed before him and professed her faith openly. When she questioned whether she was worthy of paradise and of martyrdom without being baptized, Saint George told her “Do not fear, for your blood will baptize you.” She was denounced a Christian and imprisoned on her husband’s orders in Nicomedia, then sentenced to die.

Her husband was so outraged by her conversion that he is said to have uttered “What! Even thou hast fallen under their spell!” Alexandra quietly accepted her sentence and prayed as the guards walked her to the place of execution. She asked if she could rest for a moment. The guards allowed this. She rested by the place of Saint George’s execution at Nicomedia’s City Wall.

Her three servants Apollo, Isaac and Codratus went to prison with her, the first two died of hunger while the last was beheaded with her on April 21, 303 a.d. Her feast day is usually celebrated on April 23, when she is commemorated at the same time along with the soldier martyrs Anatolios and Protoleon and the 630 others who were martyred for professing faith while witnessing George’s martyrdom.

Source:

Wikipedia

Saint_Alexandra_(Russia,_1883,_priv.coll).jpg

Holy Icons of Saint Alexandra of Rome (+303)

the mother of St Artemia & wife of Emperor Diocletian of Rome

ff095dcfd31d9d805d852d145b9b41ec.jpg

a35d085b6871267f4727737a82e80d17.jpg

alexandra_rome_apri l23.jpg

c9fc95da93812964a7423ab96b5552d5.jpg

icon_alexandra_430.jpg

405_500_csupload_46496343.jpg

cd8a4e1126936e8a6c335b8a975f4f41.jpg

alexandra.jpg

722e08832f69bd61a25660cb30a007f4-1.jpg

b00f6dd9fbf515d167510597788405a1.jpg

StAlexandra_of_Rome__93872.1395086806.1280.1280.jpg

images-2.jpg

725508673_P1050532.jpg

21_apr_alexandra.jpg

st-alexandra.jpg

722e08832f69bd61a25660cb30a007f4.jpg

alexandra.jpg

st-alexandra-rome-grk.jpg

st-alexandra-rome.jpg

Святая_царица_Александра_начало_20_века.JPG

Nikolai_Bodarevsky_003.jpg

St-Alexandra-2.jpg

29.jpg

cd8a4e1126936e8a6c335b8a975f4f41.jpg

04_jul_alexandra_tsarina.jpg

 

 

 

Αγία Παρθενομάρτυς Αρτεμία της Ρώμης η κόρη του διώκτη αυτοκράτορα Διοκλητιανού & η Αγία Μεγαλομάρτυς Αλεξάνδρα η σύζυγός του όπου μαρτύρησαν με 6 χρόνια διαφορά το 303 & το 309 μ.Χ. – 7 Ιουνίου & 21 Απριλίου

http://italyofmyheart.wordpress.com

http://saintsofmyheart.wordpress.com

SAINTS OF MY HEART

ITALY OF MY HEART

r1.jpg

2016-04-14.jpg

Αγία Παρθενομάρτυς Αρτεμία της Ρώμης (+309)

κόρη του αυτοκράτορα Διοκλητιανού

june107.jpg

Άγιος ιερομάρτυς Μάρκελλος Α´ Επίσκοπος Ρώμης (+309)

7 Ιουνίου

Papa_Marcelo_I.jpg

MPAVPVFOVK.JPG

Αγία Μεγαλομάρτυς Αλεξάνδρα

μητέρα της Αγίας Παρθενομάρτυρος Αρτεμίας

Rome Colloseum Flower.JPG

Ρώμη η Πόλη των Μαρτύρων

http://synaxarion-hagiology.blogspot.com

SYNAXARION-HAGIOLOGY

Η Αγία Παρθενομάρτυς Αρτεμία μαρτύρησε το 309 στη Ρώμη, την πόλη των Μαρτύρων, μαζί με πολλούς Χριστιανούς. Πρίν 6 χρόνια είχε μαρτυρήσει η μητέρα της βασίλισσα Αγία Αλεξάνδρα η σύζυγος του αυτοκράτορα Διοκλητιανού στη Νικομήδεια της Μ. Ασίας (+303).

Η Αγία Γλυκερία ήταν η κόρη του αυτοκράτορα Διοκλητιανού και έπασχε από δαιμόνιο.

Μαθαίνοντας ο αυτοκράτορας Διοκλητιανός ότι ο κρατούμενος για την Χριστιανική του Πίστη Άγιος Κυριακός ο Διάκονος μπορούσε να θεραπεύσει τις αδυναμίες και τα δαιμόνια, ο αυτοκράτορας τον κάλεσε στο άρρωστο κορίτσι και ο Άγιος Κυριακός ο Διάκονος την θεράπευσε με την προσευχή του.

Σε ένδειξη ευγνωμοσύνης για τη θεραπεία της κόρης του, ο αυτοκράτορας απελευθέρωσε τον Διάκονο Κυριακό, τον Σμάραγδο και τον Λάργο. Σύντομα ο αυτοκράτορας έστειλε τον Άγιο Κυριακό στην Περσία για να θεραπεύσει την κόρη του Πέρση αυτοκράτορα.

Μετά την επιστροφή του στη Ρώμη, ο Άγιος Κυριακός συνελήφθη με τις διαταγές του αυτοκράτορα Γαλέριου, το γαμπρό του Διοκλητιανού ο οποίος είχε παραιτήθεί και αποσυρθεί από αυτοκράτορας. Ο Γαλέριος ήταν πολύ ενοχλημένος με τον προκάτοχό του, επειδή η κόρη του Αρτεμία είχε μεταστραφεί στον Χριστιανισμό. Έδωσε εντολή να συρθεί ο Άγιος Κυριακός πίσω από άρμα του γυμνός, στούς δρόμους της Ρώμης και έτσι όπως ήταν ματωμένος και με αλυσσίδες να γελοιοποιηθεί από τα πλήθη.

Ο Άγιος Μάρκελλος Α´ Επίσκοπος Ρώμης, κατήγγειλε δημοσίως τον αυτοκράτορα για την σκληρότητά προς τους αθώους Χριστιανούς. Ο αυτοκράτορας διέταξε να κτυπήσουν τον Άγιο Επίσκοπο με ράβδους και άλλα μαρτύρια. Οι Άγιοι Κυριακός, Σμάραγδος, Λάργος και ένας άλλος κρατούμενος ο Κρεσκεντιανός πέθαναν από φρικτά βασανιστήρια. Την ίδια στιγμή η κόρη του αυτοκράτορα Αρτεμία και άλλοι 21 κρατούμενοι είχαν επίσης εκτελεστεί μαζί με τον Άγιο Κυριακό.

Ο Άγιος Ιερομάρτυς Μάρκελλος Επίσκοπος Ρώμης περιορίσθηκε και κλείσθηκε από τον αυτοκράτορα Μαξέντιο σε Χριστιανικό ναό, τόν οποίο είχαν ἱδρύσει οἱ παρθένες Πρίσκιλλα καί Λουκίνη (Λουκία), και ο οποίος μετατράπηκε σε σταύλο. ᾿Εκεί πέθανε από τις  κακουχίες και τα βάσανα μακριά από τήν Επισκοπική έδρα του στην οποία έμεινε για ένα μόλις χρόνο. ᾿Ενταφιάσθηκε στις Κατακόμβες της Αγίας Πρισκίλλης.

Οι συμμάρτυρες της Αγίας Παρθενομάρτυρος Αρτεμίας κόρης του αυτοκράτορα Διοκλητιανού είναι τουλάχιστον 22 Μάρτυρες. Μερικοί από αυτούς είναι οι εξής:

Άγιοι Μάρκελλος Ἐπίσκοπος Ρώμης, Σισίνος Διάκονος, Κυριακός Διάκονος, ἱερομάρτυρες στή Ρώμη.

Άγιοι Σμάραγδος, Λάργος, Ἀπρονιανός, Παππίας, Μαῦρος, Κρεσκεντιανός, μάρτυρες στή Ρώμη.

Πρίσκιλλα και Λουκίνη, μάρτυρες στή Ρώμη.

Μαρτύρησαν το 309 στη Ρώμη και η μνήμη τους είναι στις 7 & 16 Ιουνίου.

 

f123a-ceb1cebbceb5cebeceb1cebdceb4cf81ceb1.jpg

Αγία Αλεξάνδρα η Μεγαλομάρτυς βασίλισσα σύζυγος του Διοκλητιανού &

μητέρα της Αγίας Παρθενομάρτυρος Αρτεμίας

& οι θεράποντές της Απολλώς, Ισσαάκιος & Κοδράτος,

μάρτυρες στη Νικομηδεία Μ. Ασίας (+303)

21 Απριλίου

30 Μαρτίου, 23 Απριλίου & 8 Δεκεμβρίου

agia-alexandra.jpg

Η Αγία Αλεξάνδρα η μητέρα της Αγίας Αρτεμίας, ήταν σύζυγος του αυτοκράτορα Διοκλητιανού (284-305 μ.Χ.), γνωστός για το μεγάλο βίαιο διωγμό που έκανε εναντίον των χριστιανών. Η Αγία Αλεξάνδρα δεν ενέκρινε τη βία που εξαπέλυε ο σύζυγος της, μάλιστα πίστευε στο Χριστό, κάτι που ο σύζυγος της δεν αντιλαμβανόταν πλήρως.

Κάποτε ο Διοκλητιανός καθύβρισε το Όνομα του Χριστού και εκείνη με ανδρεία φωνή διακήρυξε ότι καταγγέλλει ενώπιον του αληθινού Θεού τους διώκτες των Χριστιανών και ομολογεί και αυτή την πίστη της στον Ιησού Χριστού. Προσπάθησε να τη δικαιολογήσει ως τρελή. Διέταξε την απαγωγή και σύλληψη της, φυλακίστηκε και καταδικάστηκε εις θάνατο.

Αποκεφαλίστηκε μαζί με άλλους Χριστιανούς Μάρτυρες δύο μέρες πριν το Μαρτύριο του Αγίου Μεγαλομάρτυρος Γεωργίου του Τροπαιοφόρου το 303 μ.Χ. στη Νικομήδεια της Μ. Ασίας.

Saint_Alexandra_(Russia,_1883,_priv.coll).jpg

Ι. Εικόνες της Αγίας Μεγαλομάρτυρος Αλεξάνδρας

ff095dcfd31d9d805d852d145b9b41ec.jpg

icon_alexandra_430.jpg

StAlexandra_of_Rome__93872.1395086806.1280.1280.jpg

a35d085b6871267f4727737a82e80d17.jpg

alexandra_rome_apri l23.jpg

c9fc95da93812964a7423ab96b5552d5.jpg

405_500_csupload_46496343.jpg

cd8a4e1126936e8a6c335b8a975f4f41.jpg

alexandra.jpg

722e08832f69bd61a25660cb30a007f4-1.jpg

b00f6dd9fbf515d167510597788405a1.jpg

images-2.jpg

725508673_P1050532.jpg

21_apr_alexandra.jpg

st-alexandra.jpg

722e08832f69bd61a25660cb30a007f4.jpg

alexandra.jpg

st-alexandra-rome-grk.jpg

st-alexandra-rome.jpg

Святая_царица_Александра_начало_20_века.JPG

Nikolai_Bodarevsky_003.jpg

St-Alexandra-2.jpg

29.jpg

cd8a4e1126936e8a6c335b8a975f4f41.jpg

04_jul_alexandra_tsarina.jpg

Πηγή:

Wikipedia

&

http://oca.org/saints/lives/2016/06/07/101658-martyr-princess-artemia-of-rome

ORTHODOX CHURCH IN AMERICA

Μετάφραση:

Άβελ-Τάσος Γκιουζέλης

http://gkiouzelis.wordpress.com

ORTHODOX HEART SITES

Vidéo – Père Placide Deseilles: Un chemin vers l’orthodoxie – French

http://franceofmyheart.wordpress.com

http://romancatholicsmetorthodoxy.wordpress.com

ROMAN CATHOLICS MET ORTHODOXY

FRANCE OF MY HEART

stock-photo-81770557.jpg

img_archimandrite_placide_deseille_2

Père Placide Deseilles:

Un chemin vers l’orthodoxie

Link: Saint Bride Hermitage – An Orthodox Hermitage in Scotland

http://greatbritainofmyheart.wordpress.com

http://irelandandbritishisles.wordpress.com

GREAT BRITAIN OF MY HEART

IRELAND & BRITISH ISLES

38692-4u.JPG

51bbcd_830313441a134eb18483cbe635eb4091.png

http://www.saintbridehermitage.org

Saint Bride Hermitage

An Orthodox Hermitage in Scotland

email : saintbridehermitage@gmail.com

telephone : + 44 (0) 7927 947280

We are a small monastic skete of the Russian Orthodox Church in the British Isles. We are especially blessed to celebrate the ancient British liturgy of Saint John the Divine as well as the Liturgy of Saint John Chrysostom.

51bbcd_68573a444e0c42118959a7b11696ac6a.jpg

51bbcd_e0cf35dc9c68473293545753b2e69b78.jpg

51bbcd_140a8be5c6d54998899f9d1b86996316.jpg

51bbcd_bda68b50f2504aad925346cb93492457.jpg

Eastern Orthodox Divine Liturgy in Isle of Iona

51bbcd_b15b1077d5c84dc5b5ac7c3aed77e4ab

Interior in a pre-schism chapel

At Bickleigh in Devon

Brigid_of_Kildare.jpg

33242a94c8151bf7614463a7ed4417f4.jpg

StBrigid1-620x350.jpg

brigid-1.jpg

π. Andrew Harmon, ΗΠΑ: Η Επιστροφή στην Ορθοδοξία – Τα όνειρα του Asbury & οι Ορθόδοξες πραγματικότητες ╰⊰¸¸.•¨* Από τον Προτεσταντισμό στην Ορθοδοξία

http://usaofmyheart.wordpress.com

USA OF MY HEART

horsefarminbluegrasscountry-1.png

image1.jpg

π. Andrew Harmon, ΗΠΑ

Η Επιστροφή στην Ορθοδοξία

Τα όνειρα του Asbury & οι Ορθόδοξες πραγματικότητες

Από τον Προτεσταντισμό στην Ορθοδοξία

Πηγή:

http://www.egolpion.com

http://www.egolpion.com/andrew_harmon.el.aspx

ΑΝΤΙΑΙΡΕΤΙΚΟ ΕΓΚΟΛΠΙΟ

Όταν σαν ένας θεολογικά συντηρητικός λαϊκός στην «Ενω­μένη Μεθοδιστική Εκκλησία» άρχισα για πρώτη φορά να νοιώθω την κλήση τού Θεού για την ιερωσύνη, το Σεμινά­ριο Asbury στο Wilmore του Kentucky ήταν το μόνο σχο­λείο που υπολόγισα σοβαρά. Το Asbury είναι ένα μη ομο­λογιακό και συντηρητικό σχολείο των οπαδών τού Wesley, το οποίο τραβά μεγάλους αριθμούς πιο παραδοσιακών και Ευαγγελι­κών Ενωμένων Μεθοδιστών υποψηφίων για την Ιερωσύνη. Τα περισ­σότερα Σεμινάρια των Ενωμένων Μεθοδιστών, από την άλλη, είναι γνω­στά σαν εστίες της ετεροδοξίας.

Επομένως ξεκίνησα για το Asbury και το Kentucky γι’ αυτό που τώ­ρα αναπολώ σαν τρία καλά χρόνια σχολείου με πολλά πολύτιμα μαθή­ματα Το Asbury έδινε μεγάλη έμφαση στην εμμονή στα παραδοσια­κά πιστεύω τού Χριστιανισμού. Αυτή η έμφαση ήταν διπλά σημαντική, αφού οι περισσότεροι από μας προορίζονταν για την ιερωσύνη σε μια ομολογία όπου το να είσαι παραδοσιακός σήμαινε σχεδόν αποκοπή.

Το Asbury προσπαθούσε να διατηρήσει τη διδασκαλία του John Wes­ley, του Ιδρυτή των Μεθοδιστών στην Αγγλία τον δέκατο όγδοο αιώ­να. Στην έρευνά μου άρχισα να ανακαλύπτω ότι ο Wesley πίστευε πολ­λά πράγματα, που οι σύγχρονοι οπαδοί του, είτε δυσπιστούν ή προ­σπαθούν να αγνοούν – όπως την αληθινή παρουσία του Χριστού στη θεία Ευχαριστία, την αναγέννηση του βαπτίσματος, και ακόμα το αει­πάρθενο της Παναγίας. Επίσης ανακάλυψα ότι ο Wesley μελέτησε σο­βαρά τα συγγράμματα των Ελλήνων Πατέρων της Εκκλησίας.

ΑΝΑΚΑΛΥΠΤΟΝΤΑΣ ΤΟΥΣ ΠΑΤΕΡΕΣ

Αυτή η ανακάλυψη με οδήγησε στο να εμβαθύνω ο ίδιος στους Πα­τέρες της Εκκλησίας και ιδιαίτερα στην Ορθόδοξη Εκκλησία. Η φοι­τητική μου εργασία στη ρωσική ιστορία με είχε ήδη κάμει ενήμερο για την Ορθόδοξη Χριστιανοσύνη. Όμως για διάφορους λόγους, ποτέ δεν το είχα υπολογίσει σοβαρά για τον εαυτό μου. Τώρα, προσέγγισα το θέ­μα πολύ πιο σοβαρά.

Αναμφίβολα η Ορθόδοξη Εκκλησία είχε αντέξει στη δοκιμασία του χρόνου – σχεδόν δυο χιλιάδες χρόνια, για την ακρίβεια. Ο Προτεσταν­τισμός από την άλλη, είχε κομματιαστεί σε θεολογική αναρχία και εκ­κλησιαστικό χάος μετά από μόνο λίγους αιώνες. Ακόμη και το Ευαγ­γελικό κίνημα συμβιβάστηκε σε πολλά που είχε πρωτοστατήσει, κάτω από την πίεση της αυξανόμενης κοσμικής κουλτούρας. Και οι σύγχρο­νοι οπαδοί του Wesley φαινόντουσαν να θέλουν να αγνοήσουν μεγά­λους παράγοντες στον παραδοσιακό Χριστιανισμό (όπως τα μυστή­ρια) που υπήρξαν υψίστης σημασίας στον ίδιο τον Wesley.

Έτσι πήρα μερικά μαθήματα στην εκκλησιαστική ιστορία και τους πρώτους Πατέρες και έκαμα επίσης λίγη ανεξάρτητη μελέτη. Πείσθηκα όλο και περισσότερο ότι οι αρχαίες παραδόσεις της Εκκλησίας περιεί­χαν πολλά, που ο σύγχρονος Προτεσταντισμός παραθεώρησε. Κι όμως δεν ήμουν εντελώς πεπεισμένος. Η μετάβαση θα ήταν αργή και σταδι­ακή διαδικασία. Με την αποφοίτησή μου από το Asbury δεν ήμουν ακό­μη στο σημείο να μεταπηδήσω στην Ορθόδοξη Εκκλησία

Ειλικρινά, ο στόχος μου τότε ήταν να εργαστώ μέσα στον Προτεσταντικό κόσμο, για να τον φέρω στην γραμμή των διδασκαλιών και συνη­θειών τού αρχαίου Χριστιανισμού. Όπως πολλοί άλλοι στο Asbury, σκε­πτόμουν και έλπιζα ότι ο Μεθοδισμός θα ξαναζωντάνευε από τις δυνά­μεις τού εκμοντερνισμού. Έτσι η γυναίκα μου, το πρώτο μου παιδί και εγώ προχωρήσαμε στην ενοριακή ιερωσύνη γεμάτοι ζήλο, έτοιμοι να κάμουμε μάχη με τους ετερόδοξους και να σώσουμε ψυχές για το Χρι­στό. Και εγώ, λόγω της νεώτερής μου αγάπης για τους Πατέρες και την Ορθοδοξία, έλπιζα να οδηγήσω τα πράγματα σε μια πιο παραδοσιακή, πατερική κατεύθυνση.

Το Σεμινάριο ξεκίνησε θετικά στο δρόμο της Ορθοδοξίας. Από την άλλη, η ομολογία μου θα έδινε την τελική ώθηση.

Η ΜΕΘΟΔΙΣΤΙΚΗ ΙΕΡΩΣΥΝΗ

Τα τρία μου χρόνια σαν Μεθοδιστής πάστορας ήσαν συναρπαστικά, πληρέστατα και ξεκάθαρα διασκεδαστικά. Ήταν σπουδαία εργασία. Ό­μως υπηρετώντας μια ενορία σε μια κυρίως Προτεσταντική ομολογία μπορεί επίσης να είναι μια τρομακτικά απογοητευτική εμπειρία. Η δο­μή της εξουσίας ασκούσε συνεχή πίεση σε μας για να συμμορφωθούμε με τις οποιεσδήποτε επαναστατικές τάσεις που υπήρχαν στην ομολο­γία. Η εκπαίδευση στο Asbury εθεωρείτο καλή εν όσω συνεισέφερε στην εκκλησιαστική ανάπτυξη και επιτυχία – όχι όμως αν έθετε σε προ­βληματισμό ή αντιστεκόταν σε πλανεμένες διδασκαλίες μέσα στην ομο­λογία.

Δυο παράγοντες ιδιαιτέρως με έπεισαν σύντομα ότι τα όνειρα που έκανα στο Asbury για αλλαγή και αναζωογόνηση του Μεθοδισμού ή­σαν μόνο ψευδαισθήσεις. Πρώτον, έγινα ενήμερος για το πόσοι απόφοιτοι τού Asbury είχαν υποκύψει σε πιέσεις και συμβιβάστηκαν στα πιστεύω τους. Πολλοί απ’ αυτούς ήσαν σε διάφορα στάδια μεταπηδήσεως σε δογματική αποστασία. Αυτό με φόβισε. Πως μπορούσα να ξέ­ρω ότι τελικά δεν θα έκανα το ίδιο;

Θυμούμαι μια επίσκεψη στο σπίτι μου από ένα φίλο και απόφοιτο επίσης τού Σεμιναρίου, ο οποίος, όπως κι εγώ, είχε περίπου δυο χρόνια σαν πάστορας. Δεν είχαμε ειδωθεί από τον καιρό τού Σεμιναρίου κι έτσι μοιραζόμασταν τις εμπειρίες μας σαν πάστορες. Ο φίλος μου υπήρξε πολύ πειθαρχημένος και θεολογικά έξυπνος φοιτητής στο Σεμινάριο – κάποιος που ήξερε τι πίστευε και δεν είχε καθόλου προθέσεις να υπο­ταχθεί σε πιέσεις, να αλλάξει τις πεποιθήσεις του.

Δυο χρόνια σαν πάστορας, τον είχαν αλλάξει αποφασιστικά. Τώρα νόμιζε ότι εκείνοι που είχαν έγκαταλείψει την πίστη τη βασισμένη στη Βίβλο ήσαν εντάξει. Δεν συμφωνούσε σ’ όλα, αλλά μπορούσε εύκο­λα να συνεργασθεί μαζί τους και τους θεωρούσε καλούς Χριστιανούς. Αυτό για μένα ήταν ένας πραγματικός κλονισμός. Θυμούμαι ότι σκέφτηκα: «αυτός ίσως να είναι ο τρόπος με τον οποίο θα μιλώ κι εγώ!» Τέ­λος πάντων, ποιος ήμουν εγώ που θα ήμουν αρκετά δυνατός για να μεί­νω σταθερός στα πιστεύω μου, αν άλλοι αμφιταλαντεύονταν; Αυτό με βοήθησε ώστε να πεισθώ ότι χρειαζόταν να κάμω μια αποφασιστική αλ­λαγή.

Ένας δεύτερος παράγοντας βοήθησε να πεισθώ ότι τα όνειρα που έκανα στο Asbury ήσαν πράγματι ψευδαισθήσεις. Ένα από τα μεγά­λα πλεονεκτήματα για τους Ευαγγελικούς που μένουν και υπηρετούν σε φιλελεύθερες ομολογίες είναι η ελπίδα ότι τέτοιο πρόσωπο μπορεί πάντοτε να δώσει μια μαρτυρία για το Χριστό, και να οδηγήσει άτομα στη σωστή κατεύθυνση σε μια τοπική ενορία κι αν ακόμη η ομολογία είναι γεμάτη από αιρετικά στοιχεία.

Παρόλο που αυτό το επιχείρημα περιέχει δόση αληθείας, μια μεγά­λη τρύπα έγινε σύντομα φανερή στον ιδιαίτερό μου τόπο. Ήμουν πά­στορας σε μια ενορία σε μια ακμάζουσα πόλη ανθρακωρύχων στο δυ­τικό τμήμα της Βόρειας Dakota. Η φύση της περισσότερης δουλει­άς εκεί (κατασκευή εργοστασίου ηλεκτρικού ρεύματος) γινόταν για ένα πολύ παροδικό πληθυσμό, αφού οι άνθρωποι μετακινούνταν προς και α­πό την πόλη για νέες εργασίες.

Ο Θεός ευλόγησε το έργο μας, αφού μπορέσαμε να οδηγήσουμε με­ρικά άτομα στο Χριστό για πρώτη φορά και βοηθήσαμε άλλους να εν­δυναμώσουν τις χριστιανικές τους υποχρεώσεις. Με αγάπη και ορθό­δοξη αγιογραφική διδασκαλία αυτοί οι άνθρωποι άρχισαν να αυξά­νουν στην πνευματική τους ζωή. Δυστυχώς, λόγω της παροδικής φύ­σης της πόλης, πολλοί απ’ αυτούς θα έφευγαν σύντομα για κάπου αλ­λού. Εκείνοι που ερχόντουσαν προς το Χριστό στη Μεθοδιστική εκ­κλησία φυσικά θα παρευρίσκονταν στην Μεθοδιστική εκκλησία στην νέα τους περιοχή. Ποιο είδος Θεολογίας θα τους δίδασκε αυτή η νέα εκκλησία; Μεγάλη ποσότητα καλής εργασίας μπορούσε να χαλάσει πο­λύ γρήγορα και αυτά τα νέα πρόβατα να χαθούν για πάντα.

Έτσι, παρατήρησα τον εαυτό μου να προειδοποιεί άτομα που θα με­τακινούνταν να είναι πολύ επιφυλακτικά για την Μεθοδιστική εκκλη­σία στη νέα τους πόλη. Μερικές φορές, έφθασα να τούς πιέσω να ψάξουν για άλλες ομολογιακές Εκκλησίες.

Αυτό σύντομα μου φάνηκε σαν μια παράλογη κατάσταση. Πόση α­ναζωογόνηση της ομολογίας θα πετύχαινα με το να οδηγώ νέους προ­σήλυτους μακριά από τις δικές μας εκκλησίες; Όμως, τι άλλο μπορούσα να κάνω για να προστατέψω αυτά τα πνευματικά νεογέννητα παιδιά; Έγινε φανερό ότι αν δεν μπορούσα ούτε να συστήσω σε κάποιον να παρευρίσκεται σε μια άλλη ενορία στην ομολογία μου, το πρόβλημα ήταν και για μένα. Είχε έρθει η ώρα να αναθεωρήσω την όλη πορεία της ιερωσύνης μου.

Η επαναφορά του κυρίου σώματος του Προτεσταντισμού από τη σύγχρονη απιστία φαινόταν χωρίς ελπίδα. Η προώθηση Προτεσταντων προς πιο ορθόδοξα πιστεύω φαινόταν ακόμη περισσότερο απελπιστική. Τέλος πάντων, πόση επιτυχία θα μπορούσα να προσδοκώ, προ­σπαθώντας να πείσω κάποιον για την κοινωνία των αγίων, όταν οι μισοί πάστορες δεν πίστευαν καν στην Ανάσταση τού Χριστού;

Κατά τα χρόνια της ιερατείας μου σαν Μεθοδιστής η γυναίκα μου και εγώ μελετούσαμε περισσότερο για τον Ορθόδοξο Χριστιανισμό και πεισθήκαμε όλο και περισσότερο ότι η Ορθόδοξη Εκκλησία ήταν αυτό που μας χρειαζόταν. Αφού τα όνειρα που έκανα στο Asbury έμειναν ολοένα και πιο ανεκπλήρωτα, η πραγματικότητα της Ορθοδοξίας γινόταν όλο και πιο ελκυστική.

ΚΑΝΟΝΤΑΣ ΤΗΝ ΚΙΝΗΣΗ

Το 1982, αφήσαμε την «Ενωμένη Μεθοδιστική Εκκλησία» για να γίνουμε μέλη της «Ευαγγελικής Ορθόδοξης Εκκλησίας», μιας ομάδας ανθρώπων με παρελθόν όμοιο με το δικό μας, οι οποίοι είχαν επίσης ελκυσθεί από την Ορθόδοξη πίστη. Το 1987, η «Ευαγγελική Ορθόδο­ξη Εκκλησία» έγινε δεκτή στην Ορθόδοξη Αρχιεπισκοπή της Αντιό­χειας (Βορείου Αμερικής) και χειροτονήθηκα ιερέας.

Τα χρόνια μετά από το 1982 και μετά είχαν οπωσδήποτε το μερίδιο των δυσκολιών – επανατοποθέτηση, ψάξιμο για εργασία – αλλά το ά­ξιζαν με το παραπάνω. Η βοήθεια και η αγάπη που δεχτήκαμε όταν εισήλθαμε στην Εκκλησία ήταν εξαιρετική. Ιδιαίτερα υποβοηθητικοί ήταν ο πάτερ Ιωσήφ Olas και ο υπέροχος λαός της εκκλησίας τού Α­γίου Γεωργίου στην Ινδιανάπολη. Ο πάτερ Ιωσήφ με πήρε κάτω από την προστασία του και με δίδαξε με καταδεκτικότητα πως να είμαι Ορθό­δοξος Ιερέας – διότι τέλος πάντων πόση εκπαίδευση στη Λειτουργική παίρνεις από ένα Μεθοδιστικό Σεμινάριο;

Μετά από μια προσωρινή αποστολή ενός χρόνου, όπου βοηθούσα στην οργάνωση της Ιεραποστολής των Αγίων Πάντων στο Blooming­ton, στην Indiana, διορίστηκα εφημέριος της Ιεραποστολής τού Αγίου Ματθαίου στα προάστεια τού Cleveland. Ο Θεός ευλόγησε πλούσια την εργασία στον Άγιο Ματθαίο. Είχαμε καλή ανάπτυξη, τώρα έχουμε δικό μας κτίριο, και πριν περάσει πολύς καιρός ελπίζουμε να αυξηθούμε από την κατάσταση «Ιεραποστολής» σε μια πλήρη ενορία. Είναι θαυμάσιο να είμαι ξανά με πλήρες ωράριο Ιερατικής διακονίας μετά από αρκετά χρό­νια κοσμικής εργασίας. Και τι υπέροχη ομάδα πιστών ατόμων είναι το εκκλησίασμα τού Αγίου Ματθαίου!

Κι αν ακόμη τα πράγματα δεν εξελίσσονταν τόσο καλά, όσον αφο­ρά την ιερωσύνη – κι αν ακόμη δεν θα μπορούσα να χειροτονηθώ ιε­ρέας – ακόμη και τότε θα γινόμουν ξανά Ορθόδοξος. Η Ορθόδοξη Χριστιανική Εκκλησία είναι ο «πολύτιμος μαργαρίτης» και είναι πολύ πιο καλά να είσαι σ’ αυτήν ανεξαρτήτως περιστάσεων παρά να είσαι υπό θαυμάσιες συνθήκες οπουδήποτε άλλου. Όπως λέει ο Ψαλμός πγ’ 11, «εξελεξάμην παραρριπτείσθαι εν τω οίκω του θεού μου μάλλον η οικείν με εν σκηνώμασι αμαρτωλών». Η πραγματικότητα της Ορθοδοξίας εί­ναι πολύ καλύτερη από τις αυταπάτες της ζωής εκτός Ορθοδοξίας.

Ευχαριστούμε το Θεό που μας έφερε από τα απλά όνειρα στην πραγ­ματικότητα!

Μετάφραση: π. Θ. ΣΤΑΥΡΟΒΟΥΝΙΩΤΗΣ

Ιεροδιάκονος

Από το περιοδικό «ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΜΑΡΤΥΡΙΑ»

Έκδοση του Παγκύπριου Συλλόγου Ορθοδόξου Παραδόσεως “Οι Φίλοι του Αγίου Όρους” (Τεύχος 49 – 1996)

ΨΗΦΙΟΠΟΙΗΣΗ:

Αντιαιρετικόν Εγκόλπιον http://www.egolpion.com

4 ΑΠΡΙΛΙΟΥ 2016

Tim Blumentritt: Επιστροφή στην Ορθοδοξία ╰⊰¸¸.•¨* ΗΠΑ, Αγγλία & Ιρλανδία – Από τον Προτεσταντισμό (“Αδελφοί του Plymouth”) στην Ορθοδοξία

http://usaofmyheart.wordpress.com

http://californiaofmyheart.wordpress.com

http://greatbritainofmyheart.wordpress.com

http://irelandofmyheart.wordpress.com

USA OF MY HEART

CALIFORNIA OF MY HEART

GREAT BRITAIN OF MY HEART

IRELAND OF MY HEART

plymouth-1.jpg

Plymouth, ΑΓΓΛΙΑ

image8.jpg

Plymouth, Αγγλία

Plymouth.jpg

Πηγή:

http://www.egolpion.com

http://www.egolpion.com/tim_blumentritt.el.aspx

Αντιαιρετικό Εγκόλπιο

image1-1.jpg

Tim Blumentritt: Επιστροφή στην Ορθοδοξία

╰⊰¸¸.•¨*

ΗΠΑ, Αγγλία & Ιρλανδία

Από τον Προτεσταντισμό (“Αδελφοί του Plymouth”)

στην Ορθοδοξία

ΕΝ ΤΗ ΚΛΑΣΕΙ ΤΟΥ ΑΡΤΟΥ

Εάν μαζευόμαστε κάθε Κυριακή πρωί για τη θεία ευχαριστία, οι σκέψεις μας ήσαν συγκεντρωμένες πάνω στη λατρεία που γίνεται στους ουρανούς μπροστά στο θρόνο του Θεού. Οι ύμνοι μας ήσαν συχνά γεμάτοι εικόνες τού ουράνιου ναού που περιγράφεται στην προς Εβραίους επιστολή. Όμως, η εμπειρία μας τού ουρανού δεν είχε καμιά φυσική εκδήλωση. Οι τοίχοι της ταπεινής αίθουσας των συγκεντρώσεων μας και των προθαλάμων μας ήσαν ακόσμητοι από τέχνη και σύμβολα, ακόμα και ο σταυρός ήταν εμφανώς απών από το κτίριό μας και από εμάς τους ί­διους.

Οι αδελφοί έκαναν την ήσυχη και διατεταγμένη ακολουθία και οι αδελφές με καλυμμένες κεφαλές συμμετείχαν σιωπηλά. Αν και ζητή­σαμε να απέχουμε από την ενδιάτακτη λειτουργία, η λατρεία μας κατά κανόνα άρχιζε με εξωτερικές προσευχές, ύμνους χωρίς τη συνοδεία μουσικών οργάνων και ανάγνωση από τις Γραφές και είχε ως αποκορύφωμα τη θεία ευχαριστία. Ένας ένζυμος άρτος και ένα κοινό ποτή­ρι οίνου ευλογούνταν και μοιράζονταν μεταξύ των μελών της αδελφότητας. Όπως στην πρώτη Εκκλησία, επισκέπτες και κατηχούμενοι μπο­ρούσαν να παρακολουθήσουν αλλά όχι και να συμμετάσχουν. Παρό­λο που το ψωμί και το κρασί ήσαν συμβολικά, πιστεύαμε πως ο Χριστός ήταν πράγματι παρών στις συγκεντρώσεις μας. Η λατρεία ήταν το κέν­τρο της εκκλησιαστικής μας ζωής.

Αν και είχαμε κοινό δεσμό με εκατοντάδες παρόμοιες συγκεντρώ­σεις, η διοίκηση της Εκκλησίας ήταν αυστηρά τοπική, χωρίς κεντρική οργάνωση, διοίκηση ή ιεραρχία. Απορρίπταμε τόσο τη χειροτονία κληρικών όσο και την προτεσταντική ιεραρχία ως ασυμβίβαστες με τη φύση της Εκκλησίας και δεν αποδεχθήκαμε κανένα άλλο τίτλο εκτός από το χαρακτηρισμό «Χριστιανοί μαζεμένοι στο όνομα τού Κυρίου Ιη­σού Χριστού». Άλλοι μας ονόμαζαν «η αδελφότητα του Πλύμουθ».

ΜΕΓΑΛΩΝΟΝΤΑΣ ΑΝΑΜΕΣΑ ΣΤΟΥΣ ΑΔΕΛΦΟΥΣ ΤΟΥ ΠΛΥΜΟΥΘ

Μεγάλωσα έχοντας αφοσιωμένους γονείς, σε μια μικρή, στενά συνδεδεμένη αδελφική κοινότητα. Από νεαρής ακόμα ηλικίας ο σκοπός μου ήταν να ενταχθώ στην ομάδα ευαγγελιστών και διδασκάλων που κυ­κλοφορούσαν ανάμεσα στο εκκλησίασμά μας. Αν και είχα κάποτε εξασκήσει την ευαγγελική μου ικανότητα σε ανυποψίαστους περαστι­κούς, μόνο μετά από την κατήχηση και τη δική μου μεταστροφή και το βάπτισμα σε ηλικία δεκατεσσάρων χρόνων έγινα ικανός να ακολου­θήσω ενεργά την προετοιμασία μου για τον κλήρο.

Αμέσως μετά την εμφάνισή του το κίνημα των Αδελφών τού Πλύμουθ είχε υποκύψει σε ένα άκαμπτο δογματισμό που βασιζόταν στις αρχές της οργάνωσης της Εκκλησίας Στα επόμενα χρόνια τόσο η σπου­δή όσο και η πνευματική ζωή υπέφεραν πολύ από την επήρεια ενός ηθικού φονταμενταλισμού και μιας αντιπνευματικής προκατάληψης. Η θεολογική μόρφωση εθεωρείτο σαν πειρασμός συμβιβασμού των αρχών μας και ως εκ τούτου εκλαμβάνετο ως βαθιά ύποπτη, αλλά ενθαρρύνετο η πρακτική άσκηση.

Εργάστηκα δύο καλοκαίρια με κήρυκες τού ευαγγελίου στις Μεσοδυτικές Πολιτείες και αποφοίτησα από τό γυμνάσιο ένα χρόνο νωρίτε­ρα, για να επιδοθώ εξ ολοκλήρου σ’ αυτή την δραστηριότητα. Οι πνευ­ματικοί μου σύμβουλοι σοφά συμβούλεψαν πως η εκπαίδευση και η εργοδότησή μου θα βοηθούσαν να αναπτύξω την ωριμότητα για τέτοια έργα, επομένως γράφτηκα σε κολλέγιο και εργοδοτήθηκα.

ΔΙΑΣΑΛΕΥΟΝΤΑΙ ΤΗΝ ΗΡΕΜΗ ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ

Κατά τη διάρκεια της φοίτησής μου σε κολλέγιο, πέρασα 6 μήνες στη Βρετανία και Ιρλανδία ανάμεσα σε μερικές αυθεντικές κοινότητες Αδελφών τού Πλύμουθ. Η παρατήρηση πολυγνωμίας, ακόμα και μέ­σα στη ζωή του κινήματος των Αδελφών τού Πλύμουθ, έγινε πρόκληση στη στενή μου θεώρηση των πραγμάτων.

Με εκκλησιαστικές ρίζες που εκτείνονται μόνο μέχρι τη δεκαετία τού 1830, ο ισχυρισμός μας ότι είμαστε οι διάδοχοι αποστολικών κοι­νοτήτων φαινόταν αβέβαιος στην καλύτερη περίπτωση. Οι Αδελφοί τού Πλύμουθ δέχονταν την επικρατούσα προτεσταντική άποψη αναφο­ρικά με την εκκλησιαστική ιστορία με ακαθόριστες αναφορές στην αποστασία από την πρώτη Εκκλησία και τους σκοτεινούς αιώνες τού Ρωμαιοκα­θολικισμού. Επικροτήσαμε τις προσπάθειες των αναμορφωτών, αλλά αναγνωρίζαμε την πλήρη ωριμότητα της Εκκλησίας μόνο στις ευαγγε­λικές Ιεραποστολικές κινήσεις τού 19 αι. και την ανάπτυξη τού dispensationalism από τον J. Ν. Darby, ένα λόγιο Αγγλικανό κληρικό που έγινε περιφανής αρχηγός ανάμεσα στους πρώτους Αδελφούς τού Πλύ­μουθ.

Πιο πολύ ανησυχητική όμως ήταν η απαίτηση των Αδελφών τού Πλύμουθ να αναγνωρισθούν ως διάδοχοι μιας σειράς αποσχιστών που είχαν ως αρχή την επικρατούσα Εκκλησία. Η δική μας αναθεωρητική ιστορία υποστήριζε μερικές μορφές πρώιμων αιρετικών κινήσεων, ιδίως το Μοντανισμό και την Εικονομαχία.

Στη δουλειά, για πρώτη φορά, έγινα στενός φίλος με κάποια Χριστιανή από μια λειτουργική Εκκλησία. Εγώ είχα βαπτισθεί από βρε­φικής ηλικίας σαν Λουθηρανός, και έτσι η Μαρία δεν ικανοποιούσε κα­νένα από τα κριτήριά μου ότι είναι «σεσωσμένη» και έκανα ό,τι μπο­ρούσα για να διορθώσω την κατάσταση. Τελικά η ειλικρινής προσή­λωσή της στο Χριστό με ανάγκασε να θέσω υπό αμφισβήτηση τις δι­κές μου θεμελιώδεις έννοιες και τις αφελείς υποθέσεις μου αναφορικά με τη σωτηρία και την πνευματική ζωή.

Η ΒΑΣΙΛΕΙΑ ΤΟΥ ΘΕΟΥ ΤΩΡΑ

Καθώς γινόμουνα πιο υπεύθυνος, για να ευαγγελίζομαι και να διδά­σκω, αντιλήφθηκα πως το «Ευαγγέλιο» που διδάσκαμε προερχόταν σχε­δόν αποκλειστικά από τις επιστολές του Αποστόλου Παύλου. Η διδα­σκαλία τού Ιησού δεν ταίριαζε εντελώς:

α. στις κατηγορίες της ολοκληρωτικής εξαθλίωσης του ανθρώπου,

β. στη σωτηρία μόνο δια πίστεως,

γ. στις εμπειρίες γνώσεως τού Θεού λόγω κρίσεως,

δ. και στην αιώνια ασφάλεια των πιστών.

Ο Ιησούς ανήγγειλε τη βασιλεία των ουρανών και κάλεσε όχι μόνο σε μετάνοια αλλά και σε καρτερία. Προσπάθησα να κηρύξω το ίδιο μήνυμα αλλά μου έγινε απότομη διόρθωση ότι είχα συγχύσει το ευαγ­γέλιο της Βασιλείας, το οποίο απευθυνόταν στους Εβραίους, με το ευ­αγγέλιο της χάριτος, όπως διδάχθηκε από τον Απόστολο Παύλο.

Αν και ακόμα ήμουν ένας οπαδός της αποσπασματικής εφαρμογής της θείας οικονομίας, εν τούτοις άρχισα σταδιακά να αντιλαμβάνομαι ότι η αιώνια βασιλεία τού Θεού ήταν το κύριο θέμα ολόκληρης της Βίβ­λου και δεν περιοριζόταν απλώς στη «Χιλιετία». Ο κατακερματισμός τού κειμένου σε τμήματα που απευθύνονται στους Εβραίους και σε τμή­ματα που απευθύνονται στην Εκκλησία φαινόταν ολοένα πιο τεχνη­τός, καθώς ανακάλυψα πως και στο τέλος των Πράξεων ακόμα η βασι­λεία των ουρανών διδάσκεται ευθαρσώς από τον Απόστολο Παύλο. Στο βιβλίο της Αποκάλυψης η βασιλεία των ουρανών βρίσκεται παν­τού ως θέμα των ύμνων και της λατρείας μπροστά στο θρόνο τού Θεού.

Η θεολογία της Διαθήκης με βοήθησε να επανασυνδέσω τις αλήθειες τις οποίες η θεωρία της αποσπασματικής εφαρμογής της θείας οικονομίας (dispensationalism) είχε κατακερματίσει. Ανακάλυψα την ενότητα μεταξύ των δύο Διαθηκών: Η Καινή Διαθήκη συμπληρώ­νει την Παλαιά. Αντιλήφθηκα πως η Εκκλησία δεν μπορούσε να χωρισθεί από τη βασιλεία που ήταν αμφότερα «τώρα» και «όχι ακόμα». Τι ανακούφιση να απαλλαγώ από τη μετά βίας ερμηνεία της σταδιακής εφαρμογής της θείας οικονομίας και τους λεπτομερείς πίνακες που δι­αγράφουν σχολαστικά τα μέλλοντα γεγονότα.

Η βασιλεία τού Θεού γέμιζε τις σκέψεις μου, τη διδασκαλία μου και τις δημοσιές μου προσευχές κατά τη διάρκεια της λατρείας. Οι πρεσβύτεροι βρισκόντουσαν σε αμηχανία από τη γοητεία μου με αυτό που νόμιζαν πως ήταν τμήμα μιας άλλης αποσπασματικής εφαρμογής της θείας οικονομίας – της ιουδαϊκής χιλιετίας. Η ολοένα ξεθωρια­σμένη δέσμευσή μου στη θεωρία της αποσπασματικής εφαρμογής της θείας οικονομίας αντιμετωπιζόταν με βαθιά υποψία και αντιπάθεια, αλλά όταν αποποιήθηκα το αναπόσπαστο δόγμα της μυστικής αρπαγής της Εκκλησίας, τότε η ανοχή τους τερματίστηκε. Δεν μου ζητή­θηκε πλέον να κηρύξω, και ευυπόληπτοι κήρυκες μου έλεγαν κατ’ ιδίαν ότι δεν είχα μέλλον ανάμεσά τους, αν εξακολουθούσα να αποδέχομαι «λανθασμένα» δόγματα.

Σ’ αυτό το σημείο αθόρυβα και διατακτικά άρχισα την έρευνά μου για μία Εκκλησία όπου τέτοια δόγματα ήσαν ευπρόσδεκτα. Οι σπου­δές που προετοιμάζουν για ιεροσύνη η διδασκαλία σε ένα ακαδημαϊκό περιβάλλον ήταν τώρα μια δυνατότητα.

Μετά από επαφές με μερικούς καθηγητές της Μεταρρυθμισμένης Θεολογικής Σχολής (ειδικά με κάποιο που μεγάλωσε ανάμεσα στην αδελφότητα τού Πλύμουθ), έκανα σχέδια για να παρακολουθήσω.

Αν και είχα ήδη αντιληφθεί ότι η λατρεία έπρεπε να ήταν ένας ε­ορτασμός της βασιλείας, δεν ήξερα άλλον τρόπο με τον οποίο αυτό μπορούσε να εκφρασθεί εκτός από τις εκ τού προχείρου προσευχές για λατρεία από τους Αδελφούς τού Πλύμουθ. Δεν είχα ποτέ παρα­κολουθήσει λατρευτική ακολουθία άλλης Εκκλησίας. Η επίσκεψη σε άλλες Εκκλησίες αποθαρρύνετο έντονα και το άδειο μου κάθισμα στις μικρές συναθροίσεις μας θα τραβούσε αμέσως την προσοχή.

Βαθιά επηρεασμένος από τη Μεταρρυθμισμένη θεολογία επισκέφθηκα πολλές Εκκλησίες αυτής της παράδοσης προσδοκώντας ένα χαρούμενο εορτασμό της παρουσίας της βασιλείας. Απογοητεύθηκα τρομερά – μερικοί ύμνοι και προσευχές πριν από ένα μακρύ κήρυγμα υστερούσαν κατά πολύ της λατρείας που αποκαλυπτόταν μέσα από τις Γραφές. Αν και ήμουνα συνηθισμένος στη θεία ευχαριστία κάθε Κυ­ριακή, δεν μπορούσα να εξηγήσω ακόμη γιατί αυτοί οι λατρευτικοί ε­ορτασμοί χωρίς θεία κοινωνία φαίνονταν εντελώς κενοί.

ΣΤΕΝΕΥΟΝΤΑΙ ΤΙΣ ΕΠΙΛΟΓΕΣ

Σύντομα βρήκα την εξήγηση στο βιβλίο τού Robert Webber Ευαγ­γελικοί στο Μονοπάτι τού Κάντερμπουρυ. Αυτός εισήγαγε τη λειτουρ­γία και τα μυστήρια σαν τρόπο να βιώσουν την παρουσία της βασι­λείας των ουρανών στη λατρεία. Η φίλη μου και αργότερα σύζυγός μου Καρολίνα διάβασε επίσης το βιβλίο και οι δύο μας συγκινηθήκα­με από τις ιστορίες Προτεσταντών που προσελκύστηκαν στην εκκλη­σιαστική λειτουργία.

Ψάχνοντας για μια εμπειρία παρόμοια με αυτήν που περιγράφεται στο βιβλίο ζήτησα πληροφορίες από τις τοπικές επισκοπελιανές εκκλη­σίες. Αν και καμιά δεν ισχυρίστηκε ότι ήταν η Υψηλή Εκκλησία για την οποία έψαχνα, όμως κάποιος είπε πως «κάθε τόσο χρησιμοποιού­με και εμείς το θυμίαμα». Παρ’ όλα ταύτα εκκλησιαστήκαμε την παρα­μονή των Χριστουγέννων και αμέσως μας έλκυσε η ομορφιά και το πε­ριεχόμενο της λειτουργίας.

Ο Webber έκανε την Επισκοπελιανή Εκκλησία να είναι ελκυστι­κή, αλλά η δογματική αναστάτωση και ηθική σύγχυση την οποία υπέστη μαζί με άλλες προτεσταντικές Εκκλησίες μας προκαλούσε θλίψη. Ήμουν στην Αγγλία και παρακολούθησα από τον τύπο την χειροτονία τού διαβόητου επισκόπου τού Durham. Μου έκανε εντύ­πωση πως τέτοιοι αρχηγοί γινόντουσαν ανεκτοί στην Εκκλησία. Δεν ήξερα τίποτα για τον επίσκοπο Spong.

Αν και η οξεία αντικαθολική ανατροφή μας μας ανάγκαζε να μεί­νουμε σ’ αυτήν την πλευρά της Μεταρρύθμισης, η ειλικρινής αναζήτησή μας μας οδήγησε να παρακολουθήσουμε μερικές φορές λειτουρ­γία σε μια σφίζουσα χαρισματική Ρωμαιοκαθολική κοινότητα. Η πνευ­ματική ζωή και ο ενθουσιασμός ήσαν σίγουρα εξόφθαλμοι, αλλά οι δογματικές μου απορίες έμειναν αναπάντητες στην τάξη επιλύσεως αποριών. Φθάσαμε σε ένα αδιέξοδο που δεν μπορούσαμε να οραμα­τιστούμε ούτε ότι ήμασταν Ρωμαιοκαθολικοί ούτε Επισκοπελιανοί, και όμως δε γνωρίζαμε άλλη επιλογή.

ΟΡΘΟΔΟΞΑ ΣΚΑΜΠΑΝΕΒΑΣΜΑΤΑ

Περίεργος για τις παραπομπές τού Webber στην Ορθοδοξία, πέρα­σα οδηγώντας έξω από τον πλησιέστερο ορθόδοξο ναό. Το κτίριο της εκκλησίας ήταν μεγάλο και ωραίο, αλλά δεν υπήρχε πινακίδα ανακοινώσεων που ανακοίνωνε τις ώρες των ακολουθιών και τα τηλεφωνήματά μου παρέμειναν αναπάντητα – φαίνεται πως δεν περίμεναν επι­σκέπτες. Παρ’ όλα ταύτα μια Κυριακή μπήκα μέσα διατακτικά κρατών­τας τη Βίβλο μου. Δεν φαίνεται να είχαν να είχα ενοχληθεί. Η ακολουθία φαινόταν ότι αποτελείτο από θρήνους από ένα αναλόγιο μπρο­στά και ένας συγχυσμένος και αδύνατος γέρος Ιερέας κάποτε εμφανιζόταν από πίσω από μια κουρτίνα για να μουρμουρίζει κάτι σε μια ξέ­νη γλώσσα. Δεν υπήρχαν διερμηνείς.

Μέχρι να τελειώσει η λειτουργία το εκκλησίασμα από πέντε έγιναν γύρω στα τριάντα άτομα Κάτι που ήταν συνηθισμένο φαινόμενο στη λειτουργία κάθε νεοεισερχόμενος περπατούσε μπροστά για να ανάψει κεριά, χαιρετίζοντας και μιλώντας με άλλους καθ’ οδόν. Μετά τη λει­τουργία μου υπέβαλαν ερωτήσεις αναφορικά με την εθνική μου καταγωγή. Αν και το κτίριο μπορούσε να χωρέσει μέχρι 300 ένας ενορίτης μου εκμυστηρεύθηκε ότι το εκκλησίασμα ήταν μεγαλύτερο αυτήν την ημέρα απ’ ότι τις συνηθισμένες μέρες, επειδή ήταν τα Ορθόδοξα Χριστούγεννα. Ήμουν κάτι λιγότερο από εντυπωσιασμένος. Αργό­τερα ανακοίνωσα στην Καρολίνα επισκέφθηκα τους ορθόδοξους σή­μερα. Δεν υπάρχει ανάγκη να τους εξετάσουμε περισσότερο.

Δυο εβδομάδες αργότερα το θρησκευτικό τμήμα της εφημερίδας πήρε μια συνέντευξη από τον π. Peter Gilliquist. Μιλούσε για προτεστάντες οι οποίοι ελκύστηκαν στη λειτουργική, μυσταγωγική Εκκλη­σία και έγιναν ορθόδοξοι. Το άρθρο επίσης ανακοίνωνε ότι ο π. Jon Braun θα μιλούσε σε μια τοπική ενορία και το κοινό είχε κληθεί να παρευρεθεί.

Πήγαμε στη συγκέντρωση αυτή τη νύχτα και δεν βρεθήκαμε αντι­μέτωποι με ένα συγχυσμένο, αδύνατο, ηλικιωμένο ιερέα που μουρ­μούριζε σε μια ξένη γλώσσα! Είχα γοητευθεί με την ιστορία της ερευ­νάς της ΕΟΚ για την Εκκλησία της Καινής Διαθήκης, Ιδίως όταν ο π. Braun μου είπε αργότερα ότι στην προσπάθεια αυτή ερεύνησαν και τους Αδελφούς του Πλύμουθ.

Η πεποίθηση του π. Braun ήταν μεταδοτική και η συμβουλή του η καλύτερη. «Η Ορθόδοξη Εκκλησία είναι η Εκκλησία της Καινής Διαθήκης», μου είπε «και θα συνιστούσα για ανάγνωση το βιβλίο τού Alexander Schmemann «Για να ζήσει ο κόσμος». Αργότερα διάβασα όλα τα βιβλία του π. Schmemann αρκετές φορές, και όσα βιβλία από τις εκδόσεις της εκδοτικής εταιρείας Saint Vladimir’s Press μπορούσα να προμηθευθώ. Πέραν από οτιδήποτε άλλο, ο Θεός χρησιμοποίησε τα συγγράμματα του πατρός Schmemann για να με οδηγήσει στην Εκ­κλησία.

Κατόπιν διαβεβαιώσεων πως η λειτουργία θα γινόταν στα αγγλικά πήγα την επόμενη Κυριακή εκκλησία. Τι συγκίνηση να ακούσω για πρώ­τη φορά, «Ευλογημένη η Βασιλεία., νυν και αεί και εις τους αιώνας των αιώνων».

Αν και αγάπησα αμέσως τη λειτουργία δεν μπορώ να προσποιηθώ πως η μετάβασή μας στην Ορθόδοξη Εκκλησία ήταν εύκολη. Δεν ψάχναμε για την τέλεια Εκκλησία όμως οι μεγάλες, εκκοσμικευμένες, εθνικές ενορίες φαινόταν άδειες από πνευματική ζωντάνια πράγ­μα που επιδιώκαμε.

ΕΝΑ ΣΚΑΛΟΠΑΤΙ ΤΗΣ ΠΙΣΤΕΩΣ

Ένα μετά τον άλλο ανακαλύψαμε ορθόδοξους από κούνια και με εμπιστοσύνη μοιράστηκαν την πίστη τους μαζί μας. Ενθαρρυνθήκαμε πολύ από την επίσκεψη στην εκκλησία του Αγίου Αθανασίου στο Santa Barbara στην Καλιφόρνια όπου συναντήσαμε πνευματικά ζωντάνους ορθόδοξους χριστιανούς, οι οποίοι πραγματικά αντιλήφθηκαν το υπόβαθρό μας και ενεθάρρυναν την ένταξή μας στην Εκκλησία. Ο π. Jack Sparks με προκάλεσε: «Δεν μπορεί να περιμένεις μέχρι να τα μάθεις όλα γι’ αυτό πρέπει να δεχθείς αυτό σαν ένα σκαλοπάτι της πίστης».

Μετά από μελέτη όλης της ορθόδοξης γραμματολογίας που μπο­ρούσα να βρω, και έχοντας κερδίσει εκτίμηση για τη θεολογία και τη λειτουργία ήμουν ακόμα επιφυλακτικός κατά πόσο να αγκαλιάσω την Εκκλησία στην παρούσα της μορφή. Ο π. Thomas Hopko, ένας επι­φανής λέκτορας και καθηγητής στη Θεολογική Σχολή τού Αγίου Βλαδιμήρου στη Νέα Υόρκη, επέμενε πως παρ’ όλες τις επιδράσεις της ιστο­ρίας, της πολιτικής και του εθνικισμού πάνω στην Εκκλησία ήταν η μό­νη Εκκλησία η οποία δεν απαιτούσε από μένα να πιστεύω οτιδήποτε αναληθές.

Αντιλήφθηκα πως αυτή η δογματική θέση ήταν αναπόφευκτη. Καίτοι μερικά δόγματα και πρακτικές ακόμα με εσύγχυζαν, τελικά παρα­δέχθηκα ότι κι αν ακόμα αποκτούσα τέλεια γνώση όλων των τρόπων με τους οποίους η Εκκλησία έχει αναπτυχθεί δια μέσου της ιστορίας, ούτε και τότε θα μπορούσα να αποφασίσω κατά πόσο πήγε καλά ή λά­θος. Κατάλαβα τότε πως ο π. Sparks είχε δίκαιο. Αν η Εκκλησία της Καινής Διαθήκης ακόμα υπήρχε, θα έπρεπε να το δεχθώ αυτό μόνο με πίστη. Δεν θα γυρίσω την πλάτη λέγοντας: «ναι, αυτή είναι η αληθινή Εκκλησία αλλά είναι πολύ εθνική ή πολύ δύσκολη».

Η ΠΛΗΡΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΒΑΣΙΛΕΙΑΣ

Μετά από δεκαοχτώ μήνες μελέτης, προσευχής και συγκρουόμενων συναισθημάτων η σύζυγός μου και εγώ λάβαμε το Χρίσμα και γίναμε δεκτοί στην Ορθόδοξη Εκκλησία. Η απόφασή μας να εγκαταλείψουμε τους Αδελφούς του Πλύμουθ εκλήφθηκε από αυτούς σαν ένα είδος αποστασίας. Οι οικογένειές μας διασπάστηκαν και χάσαμε μια σχέση που είχε διάρκεια μιας ζωής και η οποία είχε δημιουργηθεί με επίκεντρο μια εκκλησιαστική συναδελφοσύνη. Αν και οι οικογένειές μας προσπάθησαν να είναι στοργικές και να δείξουν κατανόηση, εν τούτοις είναι εντελώς συγχυσμένες από τις πεποιθήσεις μας. Όπως συμβαίνει με πολλούς ευαγγελικούς, αυτό το λίγο που ξέρουν για την Ορθοδοξία δεν είναι μόνο λανθασμένο, αλλά και αντιπαραθετικό ακόμη και επαίσχυντο.

Το ταξίδι μας μας έχει φέρει μακριά από τις ρίζες μας, όμως πολλές απόψεις από το υπόβαθρο των Αδελφών του Πλύμουθ μας διαμόρ­φωσαν την αντίληψή μας και μας προετοίμασαν για το καινούργιο μας σπίτι. Η κεντρικότητα της ουράνιας λατρείας και ο μυστικός δείπνος κέντρισαν μέσα μας την επιθυμία για μια μυστηριακή ζωή, η οποία πε­ριστρέφεται γύρω από την τράπεζα της θείας ευχαριστίας. Ακόμα και η στέρηση της θεολογίας της αποσπασματικής εφαρμογής της θείας οικονομίας (dispensationalism) προκάλεσε μια δίψα για την πληρότη­τα της βασιλείας που εκφράζεται εδώ και τώρα.

Αν και η αντίληψή μου για το τι σημαίνει να είναι κανείς ηγέτης και διδάσκαλος μέσα στην Εκκλησία έχει υποστεί μια δραστική αλλαγή από αυτήν της νεανικής μου επιθυμίας να γίνω ένας περιοδεύων ιεροκήρυκας, εν τούτοις η επιθυμία να υπηρετήσω το Θεό έχει παραμείνει σταθερή.

Έχω αναπτύξει δραστηριότητα στη νέα μας ενορία διδάσκοντας χριστιανική παιδεία και διευθύνοντας μελέτες της Βίβλου για ενήλικες και για εφήβους. Στο μέλλον σχεδιάζω, αν θέλει ο Θεός, να παρακο­λουθήσω τη θεολογική Σχολή τού Αγίου Βλαδιμήρου, για να προε­τοιμαστώ περισσότερο για μια ζωή υπηρεσίας στην Εκκλησία – τη βασιλεία τού Θεού πάνω στη γη.

Μετάφραση:

ΣΑΒΒΑΣ ΗΔΙΑΔΗΣ

Διδάκτωρ Φιλοσοφίας Καθηγητής των Αγγλικών

Από το περιοδικό «ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΜΑΡΤΥΡΙΑ»

Έκδοση του Παγκύπριου Συλλόγου Ορθοδόξου Παραδόσεως

“Οι Φίλοι του Αγίου Όρους” (Τεύχος 53 – 1997)

ΨΗΦΙΟΠΟΙΗΣΗ:

Αντιαιρετικόν Εγκόλπιον http://www.egolpion.com

6 ΑΠΡΙΛΙΟΥ 2016