3D – ΠΕΡΠΑΤΗΣΤΕ ΖΩΝΤΑΝΑ ΣΤΗ ΛΑΥΡΑ ΤΩΝ ΣΠΗΛΑΙΩΝ ΤΟΥ ΚΙΕΒΟΥ, ΟΥΚΡΑΝΙΑ – 2 VIDEO ΜΕ ΤΟ ΚΙΕΒΟ

http://orthodoxyislove.wordpress.com

ORTHODOXY IS LOVE

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

http://lavra.ua/3dtour/index.html

3D – Περπατήστε ζωντανά στη Λαύρα των Σπηλαίων του Κιέβου, Ουκρανία

Κλικ ΕΔΩ

Λαύρα των Σπηλαίων του Κιέβου, Ουκρανία

Κίεβο, Ουκρανία

Advertisements

3D – WALK LIVE ON KIEV MONASTERY OF THE CAVES, UKRAINE – 2 VIDEOS – KIEV

http://orthodoxyislove.wordpress.com

ORTHODOXY IS LOVE

Spring in Kiev

http://lavra.ua/3dtour/index.html

3D – Walk live on Kiev Monastery of the Caves, Ukraine

╰⊰¸¸.•¨* 

Kiev Pechersk Lavra

Click HERE

Kiev Monastery of the Caves, Ukraine

Kiev, Ukraine

ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ ΜΟΥΤΣΟΥΛΑΣ, ΑΣΤΥΝΟΜΙΚΟΣ (+1964) ╰⊰¸¸.•¨* ΤΟ ΧΑΜΟΓΕΛΟ ΤΟΥ ΘΕΟΥ – ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΠΟΥ ΑΦΗΝΟΝΤΑΝ ΣΤΗΝ ΠΡΟΝΟΙΑ ΤΟΥ ΘΕΟΥ

http://paintingleaves.blogspot.com

PAINTING LEAVES

150920007-Edit

http://www.truthtarget.gr

TRUTH TARGET

Δημήτριος Μουτσούλας (1897-1964), ἀστυνομικός. «Ἕνα πρωΐ, κατά τά τέλη τῆς Κατοχῆς, ὁπότε ἡ ζωή τῶν μισθωτῶν ἦταν ἰδιαίτερα δύσκολη, ἑτοιμαζόταν νά φύγη ἀπό τό σπίτι του γιά τήν ὑπηρεσία. Ἡ σύζυγός του τοῦ παραπονέθηκε, ὅτι δέν συζήτησαν τί θά φᾶνε. Ἐκεῖνος ἀπάντησε: “Τοῦ τά εἶπα, Μαρία μου, μήν ἀνησυχῆς. Θά δῆς τί καλά θά φᾶμε τό μεσημέρι!”. Μ᾽ αὐτά ἐννοοῦσε ὅτι τά ἀνέφερε στόν Κύριο διά τῆς προσευχῆς. Ἡ σύζυγος ἐπέμενε ὅτι δέν εἶχαν τίποτε νά μαγειρέψουν κι ἐκεῖνος τή διαβεβαίωνε ὅτι ἀφοῦ Τοῦ τά εἶπε, δέν μποροῦσε παρά Ἐκεῖνος θά ἔστελνε ὅ,τι χρειαζόταν. Μέ αὐτή τήν πίστι καί τή βεβαιότητα ἄφησε τή γυναῖκα του χωρίς χρήματα, διότι φυσικά δέν εἶχε. Σ᾽ αὐτή τήν ψυχική κατάστασι ἦταν ἐκείνη, ὅταν σέ λίγο σήμανε τό κουδούνι καί παρουσιάσθηκε ἕνας μετανάστης ἀπό τήν Ἀμερική φέρνοντας γιά τό Δ. Μουτσούλα ἕνα σημαντικό ποσό σέ δολλάρια ἀπό ἕνα πρωτεξάδελφό του γιά “χαιρετίσματα”. Περιχαρής ἡ κυρία Μουτσούλα τοῦ τηλεφώνησε γιά νά τοῦ ἀναγγείλη τό ἀπίθανο δῶρο. Ἐκεῖνος, σάν νά ἄκουε κάτι τό φυσικό καί ἀναμενόμενο, τῆς εἶπε: “Τό ἤξερα, Μαρία μου. Δέν σοῦ εἶπα ὅτι θά φᾶμε καλό φαΐ τό μεσημέρι;”».

Πηγή:

Ἀρχιμ. Ἰωάννου Κωστώφ,

Τό Χαμόγελο τοῦ Θεοῦ,

ἐκδ. Ἁγ. Ἰωάννης ὁ Δαμασκηνός,

Ἀθήνα 2012

Π. ΕΥΣΤΡΑΤΙΟΣ ΠΑΠΑΧΡΗΣΤΟΥ (+2000) ╰⊰¸¸.•¨* ΤΟ ΧΑΜΟΓΕΛΟ ΤΟΥ ΘΕΟΥ – ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΠΟΥ ΑΦΗΝΟΝΤΑΝ ΣΤΗΝ ΠΡΟΝΟΙΑ ΤΟΥ ΘΕΟΥ

http://paintingleaves.blogspot.com

PAINTING LEAVES

5tyristrand

http://orthodoxyislove.wordpress.com

ORTHODOXY IS LOVE

«Στίς 7 Σεπτεμβρίου τοῦ 1963 μετά ἀπ’ τή θεία Λειτουργία τήν ὁποία εἶχε τελέσει ὁ π. Εὐστράτιος Παπαχρήστου (†2000), ἦλθε ὁ Σπυρίδων Τ. καί τοῦ ἀνέφερε ὅτι κάμπια πολλή κατέστρεψε τό τριφύλλι του καί τήν οἰκονομία του. Ὁ π. Εὐστράτιος πῆγε μαζί του στό χωράφι κι ἔκανε ἁγιασμό. Οἱ περίοικοι εἰρωνεύθηκαν τό Σπύρο γι’ αὐτό τό ὁποῖο ἔκανε. Ἀφοῦ ἔγινε ὁ ἁγιασμός καί ἔφυγε ὁ Ἱερέας, σέ λίγο ἦλθε χαρούμενος ὁ ἰδιοκτήτης τοῦ χωραφιοῦ ὁμολογώντας ὅτι ὅλη ἡ κάμπια μετά τόν ἁγιασμό ἔπεσε στό παρακείμενο αὐλάκι μέ τό νερό. Πρασίνισε τό νερό».

Πηγή:

Ἀρχιμ. Ἰωάννου Κωστώφ,

Τό Χαμόγελο τοῦ Θεοῦ,

ἐκδ. Ἁγ. Ἰωάννης ὁ Δαμασκηνός,

Ἀθήνα 2012

http://www.truthtarget.gr

TRUTH TARGET

FÍSEÁIN: EARRACH AR AN MHÓTA ATHOS SA GHRÉIG – Irish

http://linksjourney.wordpress.com

http://irelandofmyheart.wordpress.com

http://videosofmyheart.wordpress.com

LINKS JOURNEY

IRELAND OF MY HEART

VIDEOS OF MY HEART

DSC_2074

Earrach ar an Mhóta Athos sa Ghréig

button_ask_a_question3

3 ΣΠΑΝΙΕΣ ΡΩΣΙΚΕΣ ΙΕΡΕΣ ΕΙΚΟΝΕΣ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΙΩΑΝΝΟΥ ΤΟΥ ΔΑΜΑΣΚΗΝΟΥ & Ο ΒΙΟΣ ΤΟΥ (4 ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΥ, +749)

http://paintingleaves.blogspot.com

PAINTING LEAVES

15 - 1-1

4844

3 σπάνιες Ρώσικες Ιερές Εικόνες του Αγίου Ιωάννου του Δαμασκηνού

ioann-damaskin-troeruchitsa

61427642_ik9

Μετά το θάνατο τού πατέρα του ο Άγιος Ιωάννης ο Δαμασκηνός εισήλθε στην υπηρεσία του χαλιφάτου στη Δαμασκό (επί Ουαλίδ) και κατέλαβε το αξίωμα του πρωτοσυμβούλου, ενώ αργότερα, αναχώρησε για τη μονή του Αγίου Σάββα, όπου εκάρη μοναχός και παρέμεινε μέχρι το θάνατό του. Κατά την παράδοση εισήλθε στη μονή εξαιτίας των συγκρούσεων του με τον Αυτοκράτορα Λέοντα το Γ΄, λόγω της εικονομαχικής έριδας. Έτσι ο Αυτοκράτορας διέταξε να αποσταλεί επιστολή δήθεν του Ιωάννη στο χαλίφη του, που με βάση το περιεχόμενό της ο Ιωάννης διαφαινόταν ως προδότης, με αποτέλεσμα να του αποκόψει το χέρι, το οποίο θαυματουργικώς απεκαταστάθηκε από την Παναγία.

Πηγή: Wikipedia

images

Βίος του Αγίου Ιωάννου του Δαμασκηνού

Πρόλογος

Η ζωή του αγίου Ιωάννου του Δαμασκηνού υπήρξε ζωή συνεχών αγώνων. Αγωνίστηκε εναντίον της νέας αιρέσεως των εικονομάχων γιατί έζησε κατά τον 8ον αιώνα που η εικονομαχία συγκλόνιζε τα θεμέλια της Εκκλησίας. Εναντίον της υπερηφάνειας και της υψηλοφροσύνης, γιατί ήταν κάτοχος όλης της επιστημονικής γνώσεως της εποχής του, όπως φαίνεται και από έργα του που μας άφησε.

Εναντίον της αγάπης του πλούτου και της ανθρώπινης δόξας, γιατί και θέση επίζηλη κατείχε, αλλά και πλούτη είχε άφθονα.
Παρ’ όλα αυτά, επειδή αγάπησε τη μοναχική πολιτεία, εγκατέλειψε τα πάντα στον κόσμο αυτό και έγινε υποτακτικός σ’ εάν αυστηρό γέροντα. Και στη ζωή της υποταγής όμως έδειξε ότι είχε πάρει απόφαση να πεθάνει για την αγάπη του Χριστού ο παλαιός άνθρωπος μέσα και να γεννηθεί ο νέος, ο κατά Χριστόν πλασθείς.

Νους οξύς και πολυμαθής μας άφησε σπουδαία έργα δογματικά, αλλά και σπουδαιότατα τροπάρια και ύμνους της Εκκλησίας και δικαίως θεωρείται σαν ένας από τους κορυφαίους υμνογράφους.
Η υπακοή και η ταπείνωση του, καθώς και η όλη του ζωή έμεινε παραδειγματική και σήμερα προβάλλει η μορφή του σαν υπόδειγμα για μίμηση όλων, όσων θέλουν να κερδίσουν τα μόνιμα και αναφέρεται αγαθά του ουρανού.

Οι γονείς του Ιωάννη

Ο άγιος Ιωάννης, ο λεγόμενος Δαμασκηνός, έζησε κατά την εποχή της βασιλείας του Λέοντος Γ’ του Ισαύρου (717-741) και μέχρι της βασιλείας του διαδόχου αυτού Κωνσταντίνου του Κoπρωνύμου.

Ονομάσθηκε ο άγιος «Δαμασκηνός» από το όνομα της ιδιαιτέρας του πατρίδας Δαμασκού. Η πόλη αυτή βρίσκεται στη Συρία. Την εποχή, που γεννήθηκε, ήταν η πόλη υποδουλωμένη στους Αγαρηνούς και οι κάτοικοι είχαν αλλάξει την πίστη τους. Μόνο οι γονείς του Ιωάννη ήσαν πιστοί και ευσεβείς, σαν τα ευωδιαστά ρόδα ανάμεσα στα αγκάθια. Ο Θεός για τη αρετή τους, τους αντάμειψε και τους έκανε θαυμαστούς. Αυτοί οι αιχμάλωτοι έγιναν κριτές των κυριών τους. Καθώς συνέβη στους Τρεις Παίδες, που ήσαν Αιχμάλωτοι των Ασσυρίων και στον Ιωσήφ, που ήταν αιχμάλωτος των Αιγυπτίων. Και τώρα ο πατέρας του Ιωάννη έγινε πρωτοσύμβουλος του Αμηρά.

Αυτόν διάλεξε για να τον έχει σύμβουλο και διοικητή των δημοσίων, αν και ήταν αλλόπιστος, εξ’ αιτίας του πλούτου του και της καταγωγής του.

Σαν διοικητής κυβερνούσε τη χώρα με δικαιοσύνη και σοφία. Ήταν πολύ φιλάνθρωπος και έδινε από τον πλούτο του για να εξαγοράζει και να ελευθερώνει τους αιχμαλώτους από τους Αγαρηνούς, γιατί κινδύνευαν να χάσουν την πίστη τους και τη ζωή τους. Έπειτα έδινε γη για να την καλλιεργούν σ’ όσους ήθελαν να μείνουν στην Ιουδαία ή στη Παλαιστίνη, γιατί εκεί είχε πολλά χωράφια. Όσοι πάλι δεν ήθελαν να μείνουν εκεί, τους έδινε χρήματα για να πάνε, όπου ήθελαν.

Δεν ξόδευε ποτέ χρήματα σε συμπόσια ή για πολύτιμα φορέματα, όπως συνηθίζουν οι πλούσιοι, αλλά μόνο για θεάρεστα έργα.

Ο Θεός σαν αμοιβή για τα φιλάνθρωπα έργα του, του χάρισε τον Ιωάννη, τον παγκόσμιο φωστήρα της Εκκλησίας, που τη στόλισε με εξαιρετικά τροπάρια.

Εύρεση δασκάλου

Χάρηκε, γιατί του χάρισε ο Κύριος κληρονόμο και μόλις μεγάλωσε το παιδί, αναζητούσε να του βρει δάσκαλο σοφό και επιθυμούσε να το αναδείξει μεγάλο φιλόσοφο. Επειδή ο πόθος του ήταν θεάρεστος, ο Θεός εξεπλήρωσε την επιθυμία του.

Οι βάρβαροι της πόλης εκείνης αιχμαλώτισαν πολλούς χριστιανούς από διαφόρους τόπους και τους έφεραν εκεί. Απ’ αυτούς άλλους πώλησαν κι άλλους, όσους δεν θέλησε κανείς να τους αγοράσει, αποφάσισαν να τους φονεύσουν. Ανάμεσα σ’ αυτούς έτυχε να είναι και κάποιος μοναχός από την Ιταλία, Κοσμάς στο όνομα, σεμνός κι ενάρετος.

Ενώ οι βάρβαροι οδηγούσαν τους αιχμαλώτους εκεί, που θα τους θανάτωναν, συνάντησαν τον πατέρα του Ιωάννη. Εκείνος βλέποντας τον Κοσμά με λυπημένη όψη και με δάκρυα στα μάτια τον πλησίασε και του είπε:

-Γιατί κλαις, άνθρωπε του Θεού; Λυπάσαι που θα στερηθείς τον κόσμο, που, όπως βλέπω από τον μοναχικό σου σχήμα, τον απαρνήθηκες και νέκρωσες το σώμα σου;

Σ’ αυτά τα λόγια απάντησε ο μοναχός:

-Ο Θεός γνωρίζει, ότι δεν λυπάμαι για τη στέρηση της παρούσας ζωής, γιατί εγώ τον κόσμο τον αρνήθηκα όπως είπες. Αλλά λυπάμαι, γιατί έμαθα όλες τις επιστήμες. Φιλοσοφία, Ρητορική, Διαλεκτική, Αριθμητική, Γεωμετρία και κάθε άλλη σοφία. Εκπαιδεύτηκα και στη Μουσική και έμαθα και Αστρονομία. Μπορώ να πω, ότι δεν άφησα τίποτε, που να μη μάθω, για να εννοήσω από την αρμονία και την ομορφιά των δημιουργημάτων τον Δημιουργό της Κτίσεως.

Έπειτα σπούδασα και την δική μας Θεολογία. Επειδή όμως δε βρήκα ακόμη μαθητή για να τον αφήσω διάδοχο της σοφίας μου λυπάμαι και θλίβομαι. Γιατί όπως θέλουν οι πλούσιοι ν’ αποκτήσουν παιδιά για να τους κληρονομήσουν, έτσι επιθυμούν και οι φιλόσοφοι ν’ αφήσουν διαδόχους στη σοφία τους, για να έχουν μνήμη αθάνατη. Έτσι φεύγει ο σοφός για την αιώνια ζωή σαν τον δούλο, που διπλασίασε το τάλαντο. Διαφορετικά θα κριθεί σαν ανωφελής. Γι’ αυτό στεναχωρούμαι, επειδή φοβάμαι, μήπως ο Δεσπότης με συναριθμήσει με τον πονηρό δούλο που έκρυψε το τάλαντο.

Μόλις άκουσε αυτά ο άρχοντας, που είχε πόθο να βρει τέτοιο σοφό άνθρωπο, λέγει στον Κοσμά.
Μη λυπάσαι γι’ αυτή την αιτία, δάσκαλε, και ίσως ο Κύριος εκπληρώσει τα αιτήματα της καρδιάς σου.

Πήγε στον άρχοντα των Σαρακηνών και του εζήτησε να του χαρίσει αυτόν τον αιχμάλωτο. Έτσι και έγινε. Πήρε, λοιπόν, τον Κοσμά, τον οδήγησε στο σπίτι του, τον περιποιήθηκε και του είπε:

-Γνώριζε, σοφότατε και λογικότατε, ότι όχι μόνο από την αιχμαλωσία σε λύτρωσα, αλλά σε κάνω και δεσπότη του σπιτιού μου, μέτοχο στις χαρές και στις λύπες μου. Άλλη χάρη δεν ζητώ από την αγιοσύνη σου, παρά μόνο να καταβάλλεις κάθε προσπάθεια να διδάξεις αυτά τα δύο παιδιά, όλη την σοφία και την μάθηση που γνωρίζεις. Είναι δε τα παιδιά ο Ιωάννης γνήσιο παιδί μου και ο Κοσμάς από τα Ιεροσόλυμα, που τον πήρα από μικρό κοντά μου, γιατί ήταν ορφανός και τον αγαπώ όχι λιγότερο από τον Ιωάννη.

Ο Κοσμάς μόλις άκουσε αυτά, χάρηκε και όπως το διψασμένο ελάφι που τρέχει στο νερό, έτσι και αυτός με μεγάλη επιθυμία δίδασκε τους μαθητές του τη φιλοσοφία του.

Οι δύο νέοι λόγω της οξύτητας του πνεύματος μέσα σε λίγα χρόνια σπούδασαν και έμαθαν τις επιστήμες. Το πόσο καλά μορφώθηκαν, φαίνεται στα ποιήματά και στα συγγράμματα τους. Ο Ιωάννης έγραψε πολλούς λόγους περί Ορθοδοξίας κατά των αιρετικών. Έγραψε και ψυχωφελείς ομιλίες, που θαυμάζει κανείς τη σοφία του.

Παρ’ όλη τη σοφία του καθόλου δεν υπερηφανευόταν, αλλά όπως τα καρπερά δέντρα, όσο είναι φορτωμένα από καρπούς τόσο και περισσότερο γέρνουν προς τη γη, έτσι κι ο πάνσοφος Ιωάννης.

Αναχώρηση του δασκάλου

Όταν ο δάσκαλος είδε, ότι οι μαθητές του έφτασαν σε ικανό σημείο σοφίας πήγε στον πατέρα τους και του είπε:

-Κύριε, όπως ήθελες, έγιναν τα παιδιά σου θαυμάσια στη σοφία. Και δεν αρκέσθηκαν να γίνουν μόνον, όπως ο δάσκαλος τους, αλλά κατά πολύ ανώτεροι στο ύψος της φιλοσοφίας. Λοιπόν, επειδή δε με χρειάζονται πια, ζητώ από την ευγένεια σου μια χάρη.

Σαν πληρωμή του κόπου μου να μ’ αφήσεις να πάω σε κανένα ασκητήριο για να μελετήσω την άνω σοφία, προς την οποία η φιλοσοφία με καθοδήγησε.

Ο άρχοντας, όταν άκουσε αυτά λυπήθηκε, γιατί δεν ήθελε ν’ αποχωρισθεί τέτοιο χρήσιμο άνθρωπο. Αλλά, για να μη φανεί προς τον ευεργέτη του αχάριστος του έδωσε την άδεια και χρήματα για το ταξίδι του.

Έφυγε, λοιπόν, ο Κοσμάς, και πήγε στην Λαύρα του Αγίου Σάββα. Εκεί πέρασε το υπόλοιπο της ζωής του μέχρι που έφυγε για την αιώνια μακαριότητα. Το ίδιο και ο πατέρας του Ιωάννη μετά από λίγο καιρό έφυγε για τον ουρανό.

Ο αρχηγός των Σαρακηνών βλέποντας τη σοφία του Ιωάννη του έδωσε το αξίωμα του πατέρα του. Ο Ιωάννης έγινε πρωτοσύμβουλος, παρά τη θέληση του. Επιθυμία του ήταν να αναχωρήσει από τον κόσμο.

Εκείνη την εποχή ήταν αυτοκράτορας του Βυζαντίου ο Λέων Γ’ ο Ίσαυρος (717-741), που σαν λιοντάρι κατασπάραζε την Εκκλησία του Χριστού διώκοντας τους πιστούς, που προσκυνούσαν τις εικόνες.

Ο Ιωάννης, θερμός ζηλωτής της πίστεως έγραφε επιστολές και τις έστελνε στην Βασιλεύουσα. Καταπολεμούσε τις απόψεις του Λέοντος αποδεικνύοντας με φιλοσοφικούς συλλογισμούς και με ιστορικά παραδείγματα από τη ζωή των Αγίων, την αναγκαία προσκύνηση των αγίων εικόνων.
Τέτοιες επιστολές, έστελνε και σε πολλούς ανθρώπους για να τις διαβάζουν μεταξύ τους και να στερεώνονται στην ευσέβεια και να μαθαίνουν πως θ’ απαντούν στους εικονομάχους.

Η συκοφαντία

Μόλις έμαθε αυτά ο ασεβής βασιλιάς συζήτησε το θέμα με άλλους άρχοντες εικονομάχους και αποφάσισαν να διαβάλλουν τον Ιωάννη στον άρχοντα των Σαρακηνών, για να τον θανατώσει. Βρήκαν, λοιπόν, μια επιστολή του Ιωάννη, που την έδειξε ο Λέων σε μερικούς δασκάλους και τους ρώτησε, αν μπορούν να μιμηθούν το γραφικό χαρακτήρα εκείνου.

Βρέθηκε ένας έμπειρος καλλιγράφος, που υποσχέθηκε, ότι θα μιμηθεί ακριβώς το χαρακτήρα. Αυτόν διάταξε ο Λέων να αντιγράψει μια επιστολή γραμμένη από τον ίδιο, σαν από τον Ιωάννη και απευθυνόμενη στον ίδιο. Η επιστολή έλεγε: «Βασιλιά πολυχρονεμένε, στέλνω την αρμόζουσα ευγνωμοσύνη και τον πρέποντα σεβασμό στη βασιλεία σου. Μάθε ότι αυτή την εποχή η πόλη της Δαμασκού είναι παραμελημένη από τους Αγαρηνούς, γιατί ο στρατός τους είναι εξασθενημένος. Στείλε στόλο και στρατό πολύ, όσο μπορείς, να την καταλάβεις χωρίς πόλεμο. Θα σε βοηθήσω σ’ αυτό κι εγώ, γιατί όλη η πόλη είναι σχεδόν στην εξουσία μου».

Έπειτα έγραψε ο Λέων ο ίδιος επιστολή προς τον Σαρακηνό άρχοντα και του έγραφε:

«Δεν γνωρίζω τίποτε καλύτερο από το να φυλάσσει ο καθένας τις συνθήκες ειρήνης. Δε θέλω να χαλάσω τη φιλία, που έχω με την ευγένειά σου, αν και κάποιος έμπιστος φίλος σου με παρακινεί και με προκαλεί σε τούτο. Πολλές φορές μάλιστα μου έστειλε επιστολή να έλθω να κυριεύσω τη χώρα σου. Για να βεβαιωθείς δε ότι σου λέω την αλήθεια σου στέλνω μία από τις επιστολές. Έτσι θα γνωρίσεις τη δική μου αληθινή φιλία και εκείνον το δόλιο, που μου τις έγραψε.

Έστειλε λοιπόν ο βασιλιάς τις επιστολές με ένα του δούλο. Ο βάρβαρος ηγεμόνας θύμωσε και κάλεσε τον Άγιο.

Κόψιμο του δεξιού χεριού του Ιωάννη.

Ο Ιωάννης εννόησε το δόλο του Λέοντος και εξήγησε στον άρχοντα ότι ποτέ δεν έβαλε στο νου του τέτοια προδοτική πράξη. Εζήτησε δε προθεσμία ν’ αποδείξει το άδικο. Ο βάρβαρος όμως δεν πίστεψε και πρόσταξε να του κόψουν το δεξί χέρι. Κόπηκε το χέρι, που έλεγχε καθένα που μισούσε τον Κύριο και κρεμάστηκε στην αγορά, για να το βλέπουν όλοι.

Το βράδυ έστειλε μεσίτες ο Ιωάννης στο βάρβαρο παρακαλώντας να του χαρίσει το κομμένο χέρι για να το θάψει. Ο Σαρακηνός συμφώνησε και του έδωσε το χέρι. Ο Άγιος το πήρε το πήγε στο ναό, που είχε στο σπίτι του. Έπεσε κάτω μπροστά στη αγία εικόνα της Θεομήτορος και προσευχόμενος με δάκρυα έλεγε:

«Δέσποινα Πάναγνε Μήτερ, η τον Θεόν μου τεκούσα,
δια της θείας εικόνας η δεξιά μου εκόπη.
Ουκ αγνοείς την αιτίαν, δι’ ην εμάνη ο Λέων
Προφθασον, τοίνυν, ως τάχος και ιασαί μου την χείρα.
Η δεξιά του Υψίστου, η από Σου σαρκωθείσα,
Πολλάς ποιεί τας δυνάμεις δια της Σης μεσιτείας.
Την δεξιάν μου ταύτην και νυν ιασάτω λιταίς σου.
Ως αν, Σους ύμνους, ους δοίης και του εκ Σου σαρκωθέντος.
Εν ρυθμικαίς αρμονίαις συγγράψηται, Θεοτόκε,
Και συνεργός χρηματίση της Ορθοδόξου λατρείας,
Δύνασαι γαρ όσα αν θέλης, ως του Θεού Μητηρ ούσα»

Λέγοντας αυτά ο Ιωάννης αποκοιμήθηκε και βλέπει την αγία εικόνα της Αειπαρθένου και του λέγει:

«Γιατρεύτηκε το χέρι σου και μη λυπάσαι πλέον γι’ αυτό. Κάνε τώρα αυτό γραφίδα γραμματέως όπως μου υποσχέθηκες».

Θεραπεία του κομμένου χεριού

Τότε ξύπνησε ο Άγιος και βλέποντας το χέρι του θεραπευμένο, δοξολογούσε και ευχαριστούσε τον Κύριο και την Άχραντη Μητέρα του. Έψαλλε όλη την νύκτα λέγοντας
«Η δεξιά σου χειρ, Κύριε, εν ισχύι δεδόξασται η δεξιά σου την θραυσθείσαν μου δεξιάν εθεράπευσε. Δια της δεξιάς μου ταύτης θέλεις θρυμματίσει και συντρίψει τους υπεναντίους εικονοθραύστας».

Την άλλη μέρα είδαν το θαύμα μερικοί γείτονες του Αγίου και πήγαν στον Σαρακηνό λέγοντας:Άρχοντα, αυτοί που πρόσταξες να κόψουν το χέρι του Ιωάννη, δεν υπάκουσαν. Αλλά κάποιος δούλος ή φίλος του δέχτηκε να του κόψουν το δικό του χέρι, αφού πήρε πολλά χρήματα. Έτσι οι δήμιοι αφού πήραν και οι ίδιοι χρήματα δεν εξετέλεσαν την προσταγή.

Ο άρχοντας διέταξε τότε να ‘ρθει ο Ιωάννης για να δει τα χέρια του. Πήγε, λοιπόν, ο Άγιος και έδειξε το χέρι του που είχαν κόψει. Γύρω δε από το χέρι, στο σημείο που είχε συγκολληθεί, υπήρχε κατά θεία οικονομία μια γραμμή.
Λέγει τότε ο βάρβαρος στον Ιωάννη:

-Ποιος γιατρός σε θεράπευσε; Και τι βότανα έβαλε;

-Ο παντοδύναμος Κύριος μου και μόνον Αυτός, που τα πάντα μπορεί να κάνει.

-Ανεύθυνος είσαι, όπως φαίνεται και άδικα σε κατάκρινα, γιατί δεν εξέτασα καλά την υπόθεση. Σε παρακαλώ συγχώρεσέ με και έχε την τιμή του πρωτοσύμβουλού μου. Σου υπόσχομαι δε να μην κάνω τίποτε χωρίς τη συμβουλή σου.

Τότε ο Άγιος έπεσε στα πόδια του και τον παρακαλούσε να τον αφήσει να πάει σ’ άλλη υπηρεσία που περισσότερο επιθυμούσε. Ο άρχοντας είχε στην αρχή αντιρρήσεις, αλλά τελικά του έδωσε την άδεια.

Αναχώρηση από τον κόσμο

Ελευθέρωσε, λοιπόν, τους δούλους του, μοίρασε τα πλούτη του στους φτωχούς και στην εκκλησία και πήγε στη Μονή του αγίου Σάββα. Παρακάλεσε τον ηγούμενο, λέγοντας με πολλή ταπείνωση:

-Εγώ, Δέσποτα είμαι το χαμένο πρόβατο και έρχομαι στο Χριστό από την ερημιά του κόσμου. Να δεχθείς, λοιπόν εμένα, τον ανάξιο, και να με πάρεις στα πρόβατα της ποίμνης σου.

Ο Ηγούμενος χάρηκε και αφού φώναξε κάποιον επίσημο γέροντα του έδωσε υποτακτικό τον Άγιο, για να τον διδάσκει και να τον καθοδηγεί στη μοναχική πολιτεία.

Ο γέροντας τον πήρε στο κελλί του, τον νουθέτησε και του είπε:

-Πρόσεχε να μην κάνεις τίποτε χωρίς το θέλημά μου.

Αυτό είναι το θεμέλιο της μοναχικής πολιτείας, να κόψεις το θέλημά σου και να προσφέρεις τις προσευχές και τα δάκρυα στο Θεό. Αυτό είναι η καθαρή θυσία. Αυτό, λοιπόν, ας είναι η πρώτη σου εργασία στα σωματικά, δηλαδή το ψυχοσωτήριο πένθος. Ως προς τη ψυχή, πρόσεχε να μην αφήσεις το νου σου να σκέφτεται ανωφελή πράγματα και κοσμικά. Να μη υπερηφανεύεσαι για τη σοφία σου, γιατί δε σε ωφελεί καθόλου, αν δεν αποκτήσεις ταπείνωση.

Τέτοια κι άλλα πολλά του είπε ο γέροντας και μεταξύ άλλων τον διέταξε να μη στείλει επιστολή σε κανένα, ούτε να ψάλλει τροπάριο, ούτε να πει λόγους φιλοσοφίας. Να σιωπά και να μιλά, όταν είναι ανάγκη. Όπως ορίζουν οι νόμοι της μοναχική ζωής.

Σαν γη αγαθή δέχτηκε ο Άγιος τις συμβουλές και αγόγγυστα υποτασσόταν στις προσταγές του γέροντα, χωρίς ν’ αμφιβάλλει ή να κατακρίνει τα προστάγματα του.

Υποταγή και ταπείνωση

Μετά από καιρό θέλοντας ο γέροντας να δοκιμάσει τον Ιωάννη, αν είχε υποταγή και ταπείνωση, έκανε το εξής. Του έδωσε ζεμπίλια πλεγμένα με φοινικόφυλλα και του είπε:
-Πάρε αυτά τα εργόχειρα και πήγαινε στη Δαμασκό. Εκεί να τα πωλήσεις.
Του όρισε δε μια τιμή διπλάσια από την αξία τους. Του είπε να μην τα δώσει λιγότερο, γιατί το μοναστήρι είχε ανάγκη από χρήματα.
Ο μέχρι θανάτου υπάκουος δεν εναντιώθηκε καθόλου στο γέροντά του, αλλά πήρε στον ώμο το φορτίο και πήγε στη Δαμασκό. Εκεί στην αγορά ρακένδυτος και άλουστος ο πρώην ευγενής και ένδοξος, πωλούσε τα ζεμπίλια. Οι αγοραστές μόλις άκουγαν τιμή διπλάσια θύμωναν, έβριζαν τον Άγιο και έφευγαν.
Πέρασε απ’ εκεί ένας από τους δούλους του και τον γνώρισε. Λυπήθηκε τον κύριο του και αφού προσποιήθηκε ότι δεν τον γνώριζε αγόρασε όλα τα ζεμπίλια. Ο Άγιος πήρε τα χρήματα και γύρισε χαρούμενος στο μοναστήρι, γιατί νίκησε την υπερηφάνεια του.
Μετά από καιρό πέθανε κάποιος γείτονας του Ιωάννη. Ο αδελφός το νεκρού παρακάλεσε τον Άγιο να συνθέσει κανένα τροπάριο για να τον παρηγορεί στη λύπη του. Ο Άγιος όμως δεν θέλησε να παραβεί την εντολή του γέροντα του. Τελικά, επειδή πιέστηκε, εσύνθεσε ένα ωραιότατο τροπάριο που ψάλλεται και σήμερα το «Πάντα ματαιότης τα ανθρώπινα».

Τιμωρία και ανυπακοή

Μια μέρα ήταν μόνος του ο Ιωάννης στο κελλί του κι έψαλλε το τροπάριο. Έτυχε τότε να περάσει ο γέροντας του, που όταν άκουσε την ψαλμωδία, θύμωσε και του είπε:

-Αντί να κλαις, γελάς και χαίρεσαι;
Ο Άγιος του εξήγησε, αλλά ο γέροντας τον έδιωξε σαν ανυπάκουο. Ο Ιωάννης θυμήθηκε την παράβαση των πρωτοπλάστων και έκλαψε πικρά. Έβαλε δε μεσίτες όλους τους γέροντες και τον Ηγούμενο να παρακαλέσουν το γέροντα του να του δώσει συγχώρηση. Εκείνος όμως ήταν αυστηρός και δεν άλλαξε.
Τότε οι γέροντες τον παρακαλούσαν να του δώσει άλλον κανόνα και να μην τον διώξει τελείως. Είπε λοιπόν, εκείνος:
-Αν δεχθεί να καθαρίσει τις ακαθαρσίες της Λαύρας με τα χέρια του, θα τον συγχωρήσω, διαφορετικά δεν τον δέχομαι.
Μόλις το άκουσε ο Άγιος χάρηκε και είπε:

-Αυτό είναι εύκολο να το κάμω. Ευλογείτε, άγιοι πατέρες.

Πήρε αμέσως τα εργαλεία και άρχισε με τα χέρια να καθαρίζει την κόπρο.

Μόλις τον είδε ο γέροντας του κατάλαβε το μέγεθος της ταπείνωσης του και της υπακοής. Έτρεξε, τον αγκάλιασε και του είπε.

-Είμαι καλότυχος, γιατί αξιώθηκα να έχω τέτοιο μαθητή.

Ο Άγιος όταν άκουσε τους επαίνους, έκλαιγε ταπεινώνοντας, τον εαυτό του. Ο γέροντας του, του έδωσε συγχώρεση και το συμβούλευσε να διατηρεί τη ψυχοσωτήρια σιωπή.

Άδεια να μελωδεί

Μετά από λίγες μέρες είδε στον ύπνο του ο γέροντας την Παναγία που του είπε:

-«Γιατί έφραξες τέτοια θαυμάσια βρύση; Άφησε την πηγή να ποτίσει όλη την οικουμένη, να σκεπάσει τις θάλασσες των αιρέσεων. Αυτός θα ξεπεράσει τον Δαβίδ. Θα μελωδήσει την ουράνια μελουργία. Θα στηλιτεύσει τις αιρέσεις και θα ορθοτομήσει τα δόγματα της πίστεως».

Το πρωί μόλις ξύπνησε ο γέροντας, πήγε στον Άγιο και του είπε:

-Παιδί της υπακοής του Χριστού, άνοιξε το στόμα σου και πες τους λόγους, που το άγιο Πνεύμα έγραψε στην καρδιά σου. Ανέβα στο όρος της Εκκλησιάς και δίδαξε τον κόσμο. Συγχώρεσε και μένα για ό,τι έφταιξα, διότι σε εμπόδισα από άγνοια.

Άρχισε από τότε ο Ιωάννης να συνθέτει εκείνες τις μελωδίες, με τις οποίες λαμπρύνονται οι ακολουθίες της εκκλησίας μας. Εσύνθεσε όχι μόνο κανόνες και τροπάρια, ιδιόμελα και προσόμοια αλλά και πανηγυρικούς λόγους στις Δεσποτικές εορτές και εγκώμια στην Υπεραγία Θεοτόκο και σ’ άλλους Αγίους.

Σπουδαίο είναι και το έργο του, που επιγράφεται «Πηγή Γνώσεως». Περιγράφει σ’ αυτό τα μυστήρια και τα δόγματα της Πίστεως μας, με ορθές αποδείξεις γραφικές αλλά και επιστημονικές.

Έγραψε και πολλούς λόγους για την προσκύνηση των θείων εικόνων. Ποιήματα πολλά εσύνθεσε με τον Άγιο Κοσμά, πνευματικό αδελφό του, που τον είχε συμμέτοχο στους κόπους και στους αγώνες της πνευματικής ζωής. Ο Άγιος Κοσμάς άφησε πολλούς κανόνες και τροπάρια. Για την αρετή του χειροτονήθηκε χωρίς να το θέλει από τον Πατριάρχη Ιεροσολύμων, Επίσκοπος της πόλεως Μαϊουμά.

Ο Πατριάρχης χειροτόνησε και τον Ιωάννη πρεσβύτερο, που εξακολούθησε και μετά τη χειροτονία του να μένει στη μονή.

Ο Άγιος τελείωσε τη ζωή του, σας πολύαθλος αγωνιστής σε ηλικία εκατόν τεσσάρων χρονών.
Η Εκκλησία μας γιορτάζει τη μνήμη του στις 4 Δεκεμβρίου.

Απολυτίκιο.
Ήχος γ’. Θείας πίστεως.

Θείον όργανον, της Εκκλησίας, λύρα εύσωμος, της ευσεβείας, ανεδείχθης Ιωάννη πανεύφημε’ όθεν πυρσεύεις του κόσμου τα πέρατα, ταις των σοφών σου δογμάτων ελλάμψεσι. Πάτερ Όσιε, Χριστόν τον Θεόν ικέτευε, δωρήσασθαι ημίν το μέγα έλεος.

Κοντάκιον
Ήχος δ’. Ο υψωθείς εν τω Σταυρώ.

Τον υμνογράφον και σπετόν Ιωάννην, της Εκκλησίας, παιδευτήν και φωστήρα, και των εχθρών αντίπαλον υμνήσωμεων πιστοί∙ όπλον γαρ οράμενος, τον Σταυρόν του Κυρίου, πα΄σαν απεκρούσατο, των αιρέσεων πλάνην∙ και ως θερμός προστάτης εις Θεόν, πάσι παρέχειν, πταισμάτων συγχώρησιν.

Πηγή:

Έκδ. Ορθοδόξου Ιδρύματος “Ο Απόστολος Βαρνάβας”

button_ask_a_question3

SAINT BRENDAN THE VOYAGER & NAVIGATOR FROM IRELAND TO NORTH AMERICA (CANADA) (+578) & TIM SEVERIN – VIDEO

http://smileofireland.blogspot.com

http://paintingleaves.blogspot.com

http://rejoicecelticsaints.wordpress.com

http://irelandandbritishisles.wordpress.com

http://greatbritainofmyheart.wordpress.com

http://irelandofmyheart.wordpress.com

http://linksjourney.wordpress.com

LINKS JOURNEY

IRELAND & BRITISH ISLES OF MY HEART

SMILE OF IRELAND

day7_RingOfKerryStBrendan211
Statue of St Brendan and disciples rowing their coracle. Cahirciveen, County Kerry, Ireland
8978578_orig
St. Brendan and his disciples letting the Spirit blow them to their place of resurrection

Saint Brendan the Navigator

from Ireland to North America (+578)

“They that go down to the sea in ships, that do business in great waters;
These see the works of the Lord, and his wonders in the deep.”

Psalm 107:23-24

DSCF8333
An early Christian Cross at Saint Brendan’s well
Brendan_Route
St Brendan’s Voyage from Ireland to America (+578)

St Brendan the Navigator

St Brendan, The Navigator was born in Fenit Co. Kerry in 484. Educated by Bishop Erc in Kerry, set his skills to developing his knowledge to the art of ship building and the rules of the seas around Fenit Island. Building a simple boat made out of wood and leather, St Brendan set sail and discovered America in search of the Promised Land of the Saints. His journey and adventures were outlined in his journal the Navigatio Sancti Brendani which even inspired the Great Christopher Columbus himself on his voyage of discovery many years later.

60096-p1

brendantop2

IMG_0150
Fenit lighthouse Kerry Ireland – St. Brendan the Navigator Statue, Fenit

SAINT BRENDAN THE NAVIGATOR

Our father among the saints Brendan was born about 484 AD to an Irish family near the present city of Tralee, County Kerry, Ireland. At a very young age he began his education in the priesthood and studied under St. Ita at Killeedy. Later he completed his studies under St. Erc, who ordained him in 512 AD.
During the next twenty years of his life, St. Brendan sailed all around the Islands surrounding Erie (Ireland), spreading the word of God and founding monastery after monastery. The most notable of these is Clonfert in Galway, which he founded around 557 AD, and which lasted well into the 1600s. St. Brendan died around 578 AD and his feast day is marked on May 16th.

Brendan’s first voyage took him to the Arran Islands, where he founded a monastery, and to many other islands which he only visited, including Hynba Island off Scotland, where he is said to have met Columcille (Columba). On this voyage he also traveled to Wales, and finally to Brittany, on the northern coast of France.

The event that St. Brendan is most celebrated for, however, is his voyage to the “Land of Promise”. Sometime in his early journeys, St. Brendan heard from another monk the story of a land far to the west, which the Irish claimed was a land of plenty.

He and a small group of monks including, possibly, St. Machutus, fasted for forty days, then set sail for this land in order to investigate and ‘convert’ the inhabitants. Altogether the journey took seven years.

In the ninth century, an Irish monk wrote an account of the voyage in the Navigatio Sancti Brendani (Voyage of St. Brendan). This book remained popular throughout the entire Middle Ages, and made Brendan famous as a voyager.

The account is characterized by a great deal of literary license and contains references to hell where “great demons threw down lumps of fiery slag from an island with rivers of gold fire” and “great crystal pillars”. Many now believe these to be references to the volcanic activity around Iceland, and to icebergs.

Upon reaching their destination, they engaged a guide who took them around the land. They went inland but were prevented from going further by a great river. Soon after this, St. Brendan, and the remainder of his colleagues sailed back to Ireland. Only a few survived the journey.

In modern times the story was dismissed as pure fabrication, but in the 1970′s a man named Tim Severin became fascinated with the story and decided to replicate St. Brendan’s journey. Severin built a boat made of hides tanned with oak bark just like the one described in the ancient text. The hides were sewn together over a bent frame of ash wood and the seams were sealed with animal fat and grease. With a group of volunteers he set sail for America and made his way to Newfoundland. His journey is covered in “The Brendan Voyage: Across the Atlantic in a Leather Boat”.

ts_tim_severin

Tim Severin

The Brendan Voyage (1976–1977)

It is theorized by some scholars, that the Latin texts of Navigatio Sancti Brendani Abbatis (The Voyage of St. Brendan the Abbot) dating back to at least 800 AD tell the story of Brendan’s (c. 489–583) seven-year voyage across the Atlantic Ocean to a new land and his return. Convinced that the “Navigatio Sancti Brendani Abbatis (The Voyage of St. Brendan the Abbot)” was based in historical truth, in 1976 Severin built a replica of Brendan’s currach. Handcrafted using traditional tools, the 36-foot (11 m), two masted boat was built of Irish ash and oak, hand-lashed together with nearly two miles (3 km) of leather thong, wrapped with 49 traditionally tanned ox hides, and sealed with wool grease.

Between May 1976 and June 1977, Severin and his crew sailed the Brendan 4,500 miles (7,200 km) from Ireland to Peckford Island, Newfoundland, stopping at the Hebrides and Iceland en route. He considered that his recreation of the voyage helped to identify the bases for many of the legendary elements of the story: the “Island of Sheep”, the “Paradise of Birds”, “pillars of crystal”, “mountains that hurled rocks at voyagers”, and the “Promised Land”. Severin’s account of the expedition, The Brendan Voyage, became an international best seller, translated into 16 languages.

The boat is now featured at the Craggaunowen open-air museum in County Clare, Ireland.

Source: Wikipedia

the-brendan-boat-1

DSCN1947map
St Brendan’s Voyage on 1976-1977 by Tim Severin
brendan-tim-severin
Tim Severin’s coracle in which he sailed the Atlantic in the late 1970’s, from Ireland to North America

20110517_Ireland_038081LOe75LHgL._SL1500_


41VrxA9SzfL._SX311_BO1,204,203,200_

brendan2

brendan_mass_on_whale
St. Brendan’s Divide Liturgy on a whale
brendan-aardfert
Ardvert where St. Brendan was baptized by Bishop St. Erc
DIGITAL CAMERA
Ardvert where St. Brendan was baptized by Bishop St. Erc
ardfert-abbey
Ardvert where St. Brendan was baptized by Bishop St. Erc
APP16s
Ardvert where St. Brendan was baptized by Bishop St. Erc
3 Tubrid
St Ita’s well Tobar na Molt where St. Brendan have been baptized by Bishop St. Erc
st-ias-well-tobar
St Ita’s well Tobar na Molt where St. Brendan have been baptized by Bishop St. Erc
St-Brendans-Well-Valentia-Island-Kerry
St. Brendan’s Well on Valentia Island, near Skellig Michael. St. Brendan baptized two people there.
brendan-whale-colored-manuscript
St. Brendan and crew celebrate Easter on a whale.
brendan-annaghdown-brig
Annaghdown where St. Brendan’s sister, Brig was Abbess
brendan-clonfert_door_romanesque
Romanesque arch over doorway of 12th c. St. Brendan’s Cathedral at Clonfert. Built over the place where Brendan was buried.

images

Brendan_Voyager

Brendan-1

aast_brendan_from_come_and_see_icons

iconexhib-2

brendan

the_voyage_of_st__brendan_the_navigator_by_codyvburkett-d5n1jke

6a01156faec925970c01a3fcd4c51e970b-800wi

saint_brendan

BrendanIcon1-1

St Brendan's Well, Valentia, 001L

ef9ede48a9f47ce089027d14e62a137f

tt_394552_st.-brendan

brendanireland1

Source:

ORTHODOXY

THE TRACES OF GOD IN JAPAN – SAMURAI MET ORTHODOXY

http://japanofmyheart.wordpress.com

JAPAN OF MY HEART

ok japan ffdfdf
Japan
gfgfg
St Nickolas of Japan, +1912
183551.p
St Nickolas of Japan
fr-paul-sawabe-takama-large
Fr. Paul Sawabe the former Samurai

The Traces of God in Japan

Samurai met Orthodoxy

http://orthodoxyislove.wordpress.com

ORTHODOXY IS LOVE

Fr. Paul (Pavel) Sawabe

Paul (Pavel) Sawabe was the first Japanese student and catechumen of St. Nicholas of Japan after he had arrived in Hakodate, Japan in 1861. Paul was the first Japanese to embrace Orthodox Christianity and was an ardent disciple of the future St. Nicholas and was an active missionary. Through his efforts the Japanese mission drew many new Christians and in time he became the first Japanese to be ordained to the priesthood.

Takuma Sawabe was born in 1833 in Kochi prefecture. His original name was Yamamoto Kazuma. He was a student, with a cousin, of the samurai art of Ken-do (Japanese swordsmanship) and philosophy. In 1857, while walking off some heavy drinking, Yamamoto ended up with two watches stolen by his cousin, but which he tried to sell. Yamamoto fled to Hakodate to escape the police who had identified him as having stolen the watches. In Hakodate, Yamamoto married the daughter of a Shinto priest named Sawabe. Yamamoto, after marrying the priest’s daughter, became an adopted son of the priest and changed his name. Under his new identity Takuma Sawabe did not participate in the Shinto priesthood, but led a group that reverenced the Emperor and demanded expulsion of the foreigners. The Russian Consulate in Hakodate became a target of their plan for assassinations.

One night in 1865, armed with a sword, he confronted the Hieromonk Nicholas with the intent of killing him before he did any preaching. In the exchange of words that followed, Nicholas questioned why Sawabe would kill him without hearing about what Nicholas would have to say. So, Sawabe asked Nicholas to tell him about his Christian religion. As the young missionary talked, his words softened Sawabe’s heart, his interest increased, and he began to study the Christian doctrine. Soon, Sawabe was joined by a doctor friend, Sakai Tokurei, in a discussion group. They in turn were joined by two more friends, Urano and Suzuki, and so the group of catechumens grew. They themselves began teaching about Orthodox Christianity to other Japanese people. Yet at this time, the Japanese policy was still to persecute Christians and forbid conversion to Christianity.

Then in April 1868, with the Reader Bissarion Sartoff guarding the consulate office door, Nicholas baptized Sawabe, Sakai, and Urano with the baptismal names for Paul, John, and James respectively. They had become the first Japanese people to accept Orthodox Christianity. With their baptism Paul and his friends went on to preach their new religion more fervently.

As the threat of imprisonment and perhaps even execution increased in the Hakodate area, Hieromonk Nicholas sent Paul and his friends to travel else where in Japan to preach their new faith, but ultimately to gain greater safety for them. Not hearing from Paul for some months, Hieromonk Nicholas was very glad to receive news from Paul of his successes in Sendai, in northern Honshu. In time the opposition to Christianity subsided, and the now Archimandrite Nicholas began to look to expanding his missionary work to Tokyo.

It was Paul Sawabe whom Nicholas sent to Tokyo to review the situation for missionary work in the Tokyo/Yokohoma area and advise him of the potential for such work there. Paul’s report was one of optimism, and Paul advised Nicholas to come to Tokyo as soon as possible. So, in late January 1871, Archimandrite Nicholas arrived in Yokohoma and proceeded to Tokyo to set up his headquarters.

Local opposition to Christianity was still present. In February 1872, Paul Sawabe and many of his co-workers in Christ were arrested by the local police in Sendai. The officials were amazed that even among the children their answers to questioning showed a deep conviction to their Christian beliefs. Even though many had not been baptized none changed their position but were strengthened in their faith.

On July 12, 1875, at the second General Council of the Japanese mission, Archimandrite Nicholas decided that there was a need for native clergy, and named Paul Sawabe to be the first priest, and that John Sakai would be a deacon. A month later Bishop Paul of East Siberia came to Hakodate for the first sacraments of the Holy Orders in Japan and ordained the new priest and deacon.

Paul Sawabe continued to service his new faith as his church grew over the following decades. He was to survive his mentor and bishop by a year, dying in 1913.

Source:

WIKIPEDIA

ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΤΗΣ ΠΑΝΑΓΙΑΣ ΣΤΟ ΝΗΣΙ ΖΜΠΕΡΝΕΤΣ ΣΤΗΝ ΑΛΒΑΝΙΑ

http://orthodoxyislove.wordpress.com

ORTHODOXY IS LOVE

foto-14
Ιερά Μονή της Παναγίας στο Νησί Ζμπέρνετς στην Αλβανία

a43b2236ae8cc5addd016f182152c9a51

Ιερά Μονή της Παναγίας στο Νησί Ζμπέρνετς στην Αλβανία

stunning-beauty_0-1

man.5

Foto 1

2015-Alb-VloraBlogPics-211

81-12

button_ask_a_question

SAINT MARY ORTHODOX BIZANTINE MONASTERY AT ISLAND OF ZVERNEC, AT NARTA LAGOON IN VLORE, ALBANIA

http://orthodoxyislove.wordpress.com

ORTHODOXY IS LOVE

a43b2236ae8cc5addd016f182152c9a511
Saint Mary Orthodox Bizantine Monastery at Island of Zvernec, at Narta Lagoon in Vlore, Albania

foto-1

Saint Mary Orthodox Bizantine Monastery at Island of Zvernec,

at Narta Lagoon in Vlore, Albania

foto-14

stunning-beauty_0-1

man.5

Foto 1

2015-Alb-VloraBlogPics-211

81-12

button_ask_a_question
ALBANIA