ΗΛΙΑΣ ΠΑΝΑΓΟΥΛΑΚΗΣ – ΕΝΑΣ ΠΡΩΗΝ ΑΘΕΟΣ ΤΡΑΓΟΥΔΙΣΤΗΣ: Η ΣΥΓΚΛΟΝΙΣΤΙΚΗ ΜΕΤΑΣΤΡΟΦΗ ΤΟΥ & Η ΑΓΙΟΤΗΤΑ ΤΟΥ

[Σημείωση ιστοσελίδας: Ο Ηλίας Παναγουλάκης κοιμήθηκε το 1917 πρίν δημιουργηθούν οι σχισματικοί παλαιοημερολογίτες. Στη θέση που ήταν η σπηλιά του Ηλία Παναγουλάκη σήμερα βρίσκεται ένα σχισματικό παλαιοημερολογίτικο μοναστήρι & δεν κάνει να το επισκεπτόμαστε διότι είναι εκτός Εκκλησίας.]

7d6906235c0c8c3c84a6b28ae4f8ab8a

http://hippiesmetorthodoxy.wordpress.com

HIPPIES MET ORTHODOXY

Ἀναφέρει ὁ π. Ἐπιφάνιος Θεοδωρόπουλος:

«Θά σᾶς πῶ ἕνα ὠφέλιμο, ἀπό τήν πατρίδα μου. Γύρω στό 1917, 1916, κάπου ἐκεῖ, ἄν δέν μέ ἀπατᾶ ἡ μνήμη μου, ὑπῆρχε κάτω στήν πατρίδα μου, στήν Καλαμάτα, ἕνας νέος ὀνόματι ᾽Ηλίας Παναγουλάκης. Αὐτός ἦταν πάρα πολύ καλός τραγουδιστής, ἦταν καλλίφωνος καί περνοῦσε τή ζωή του μέ μερικούς ἄλλους νέους γυρίζοντας στά καλντερίμια ἐκεῖ καί τούς δρόμους καί παίζοντας κιθάρες καί ὄργανα γιά νά βγαίνουν οἱ κοπέλλες ἀπό τά παράθυρα. Εἶχε ἕνα ταβερνεῖο, στό ὁποῖο μαζεύονταν ὅλοι οἱ ἀλῆτες τῆς Καλαμάτας καί στούς ὁποίους ἐπιβαλλόταν σάν ἀρχηγός. Ὅλη ἡ ἀληταρία τῆς Καλαμάτας εἶχε ἀρχηγό τόν ᾽Ηλία τόν Παναγουλάκη. ῎Εδερνε μέ τό παραμικρό. Ἁπλῶς γιατί τόν στραβοκύτταξαν. Ἦταν πάρα πολύ χειροδύναμος. Ἀγράμματος βέβαια. Ὅλα τά ι τά ἔγραφε μέ γιῶτα. Καί ζοῦσε τή ζωή του μ᾽ αὐτό τόν τρόπο. Γλέντι καί τραγούδι και διασκέδασι. Κάποτε πέθανε ἕνας φίλος του, ἀπό τήν παρέα του. Πῆγε στήν κηδεία, στό νεκροταφεῖο. Ἄκουσε τήν φράσι τοῦ Εὐαγγελίου: “Ἀλλά μεταβέβηκεν ἐκ τοῦ θανάτου εἰς τήν ζωήν”. Ἀγράμματος ἤτανε, τήν κατάλαβε ὅμως, “Μεταβέβηκεν ἐκ τοῦ θανάτου εἰς τήν ζωήν”. Τί εἶναι τοῦτο τό πρᾶγμα; Ὑπάρχει ζωή μετά θάνατον; Πλησιάζει ἕναν ἐπίτροπο καί τοῦ ὑποβάλλει αὐτή τήν ἐρώτησι: Τί λέει; Τί φράσι εἶναι αὐτή τήν ὁποία εἶπε ὁ παπᾶς; Ὑπάρχει ζωή μετά θάνατον; Κατά θεία πρόνοια, ἔπεσε στά χέρια κάποιου εὐσεβοῦς ἐπιτρόπου, ὁ ὁποῖος τοῦ εἶπε ἀρκετά πράγματα. Αὐτά ἦταν ἀρκετά, βέβαια καί μέ τή θέα τοῦ νεκροῦ. Εἶδε πρίν ἀπό λίγο, ὅτι ὅλα ἔληξαν, ὅλα τελείωσαν γι᾽ αὐτό τόν ἄνθρωπο, ὡς ἐδῶ ἦταν αὐτός ὁ ἄνθρωπος. Δέν μποροῦσε νά προχωρήση πιό πέρα, νά ζήση περισσότερο. Τελείωσαν ὅλα. Ὑπό τό φάσμα τοῦ θανάτου, τά λόγια αὐτά τοῦ ἐπιτρόπου βρῆκαν ἀπήχησι. Κατεβαίνει στήν πόλι… Τό νεκροταφεῖο ἀπεῖχε λίγο ἀπ᾽ τήν ἄκρη τῆς πόλεως, τώρα πιά εἶναι σχεδόν μέσα στήν πόλι. Κατεβαίνει, λοιπόν, στήν πόλι. Παίρνει μαῦρα κρέπια καί ντύνει τό δωμάτιό του. Δηλαδή ὅλους τούς τοίχους τούς ἔντυσε μέ μαῦρα κρέπια. Πουλάει ὅλα τά ἀντικείμενα τοῦ ταβερνείου. Ἀνεβαίνει στό μοναστῆρι τῆς Βελανιδιᾶς, τό ὁποῖο ἀπέχει μία ὥρα ἀπό τήν Καλαμάτα. Καί ἐξομολογεῖται σέ ἕνα καλό πνευματικό πού ὑπῆρχε τίς ἡμέρες ἐκεῖνες, μέ δάκρυα καί συντριβή μεγάλη, καί δίνει ὑπόσχεσι ὅτι θά ζήση πιά ὑποδειγματική Χριστιανική ζωή. Πηγαίνει λίγες μέρες στό χωριό του, ἀποχαιρετᾶ τούς δικούς του, ξανάρχεται στήν πόλι καί πιάνει μιά σπηλιά τῆς πόλεως καί ἀποφάσισε νά γίνη ἐκεῖ ἀσκητής. Αὐτό ἔπεσε σάν βόμβα στήν πόλι, γιατί ἦταν πασίγνωστος. Ὁ καλύτερος τραγουδιστής τῆς Καλαμάτας. Οἱ φίλοι του τόν νόμισαν τρελλό. Μπᾶ, λένε, αὐτός τρελλάθηκε καί τόν παράτησαν. Αὐτός ἄφησε γένεια, ἄφησε μαλλιά, φόρεσε ἕνα παλιόρασο, ἀπό κάποιον τό ζήτησε, καί ἔμεινε ἐκεῖ στή σπηλιά.

Πολλά παιδιά νεαρῆς ἡλικίας, τά ὁποῖα ἑλκύσθηκαν ἀπό τό παράδειγμά του, πήγαιναν νά τόν δοῦν. Τί εἶναι αὐτός ὁ ἄνθρωπος. Ἄλλοι ἀπό περιέργεια. Πήγαιναν κι αὐτός τούς δίδασκε, εἶχε βρῆ κάτι συναξάρια. Μέ τίς ἐλάχιστες γραμματικές γνώσεις τίς ὁποῖες εἶχε, προσπαθοῦσε νά διαβάζη τά συναξάρια, κάτι ἄλλα βιβλία πατερικά καί νά τούς διδάσκη. Κάποιος φίλος του τοῦ πρόσφερε χρήματα νά κτίση μερικά κελλάκια, γιατί ἀπό τά παιδιά πολλοί ἤθελαν νά μείνουν μαζί του. Αὐτός πού εἶχε τό κτῆμα στό ὁποῖο ὑπῆρχε ἡ σπηλιά τόν ἔδιωξε, τόν κυνήγησε. Τοῦ λέει, φύγε ἀπό δῶ. ῎Εφυγε, κάποιος ἄλλος τοῦ πρόσφερε μία μικρή περιοχή, στήν ὁποία ἔκτισε κελλάκια μέ τά χρήματα, τά ὁποῖα τοῦ ἔδωσε αὐτός ὁ εὔπορος κύριος. Τά κελλάκια ὑπάρχουν ἀκόμη. Οἱ πόρτες τους εἶναι τόσο μικρές, ὥστε μόνο μόνο πλαγίως μπορεῖ νά μπῆ κανείς. Αὐτό τό εἶχε κάνει ἐπίτηδες, γιά νά ὑπενθυμίζη τήν στενή πύλη τοῦ παραδείσου. Και τά κελλάκια ἦταν ἑνάμισυ μέτρο ἐπί ἕνα ὀγδόντα, δύο μέτρα… κάτι τέτοιο, πάρα πολύ μικρά. Καί αὐτός εἶχε μία σπηλιά ἐκεῖ πέρα, στήν ὁποία ἀσκήτευε. Μέ τήν πάροδο τοῦ χρόνου ἔκτισαν καί ἕνα ᾽Εκκλησάκι καί ἔκαναν ἀγρυπνίες ἐκεῖ πέρα. Ἀπό τούς πρώτους καρπούς τοῦ ἀνθρώπου αὐτοῦ, ἦταν ὁ μακαρίτης πατήρ Ἰωήλ Γιαννακόπουλος. Ἀπό αὐτόν ξεκίνησε. Δέκα πέντε ἐτῶν παιδί ἔφευγε ἀπό τό κρεβάτι του, πήδαγε ἀπ᾽ τό παράθυρο, γιατί δέν τόν ἄφηνε ὁ πατέρας του καί πήγαινε καί παρακολουθοῦσε τίς ἀγρυπνίες τοῦ Παναγουλάκη. ᾽Εγώ, βέβαια, ἤμουν ἀγέννητος τότε. Ἀπό ἀνθρώπους πού τόν πλησίαζαν τά ξέρω αὐτά, ἀπό ἀνθρώπους τέτοιους, τόν πατέρα Ἰωήλ καί ἄλλους. Ὁ π. Ἰωήλ πήγαινε ἐκεῖ καί κάποια μέρα μάλιστα, τόν ἔπιασε ὁ πατέρας του, ἔφευγε τό βράδυ ἕντεκα, ἑντεκάμισυ ὅταν κοιμόνταν καί γύριζε τό πρωΐ πέντε, πεντέμισυ ἡ ὥρα καί ξανάπεφτε στά ροῦχα· ἕνα πρωΐ, λοιπόν, τόν ἔπιασε ὁ πατέρας του καί τόν ἔδειρε ἀγρίως τόν μακαρίτη. Ὅταν ὅμως μεγάλωσε, πῆγε καί ἔμεινε μαζί του ἀρκετά χρόνια. Καί πολλοί ἄλλοι πῆγαν καί ὠφελοῦνταν ἀπ᾽ αὐτόν πάρα πολύ. Ἦταν τέτοια ἡ ἐπίδρασι τοῦ κηρύγματός του, ὥστε ὁ Διοικητής τοῦ Κέντρου τῆς Καλαμάτας ἔστελνε περιπόλους στίς προσβάσεις τῆς περιοχῆς στήν ὁποία βρισκόταν —ἕνα ὕψωμα στό ΒΑ ἄκρο τῆς πόλεως—, ἔστελνε περιπόλους γιά νά ἐμποδίζουν τούς στρατιῶτες νά πλησιάζουν. ᾽Επειδή οἱ στρατιῶτες πού πήγαιναν καί παρακολουθοῦσαν τό κήρυγμά του γύριζαν στό κέντρο καί πέταγαν τά ἀρτύσιμα φαγητά τίς Τετάρτες καί τίς Παρασκευές καί ἔμεναν ἐντελῶς ἄσιτοι. Ὑπερτόνιζε τή νηστεία, τίς ἀγρυπνίες, κυρίως αὐτά εἶναι τά γνωρίσματα τῶν ἀσκητῶν. Ἀλλά ἦταν καί ἔντονα Χριστοκεντρικός ἄνθρωπος.

Κάποτε μοῦ εἶπε ὁ πατήρ Ἰωήλ δύο περιπτώσεις οἱ ὁποῖες ἀποδεικνύουν ὅτι αὐτός ὁ ἄνθρωπος εἶχε χάρισμα ἀπό τό Θεό καί προορατικό, ἀλλά μπορῶ νά πῶ καί θαυματουργικό χάρισμα.

Τό κελλί του εἶχε στέγη καλάμια καί κεραμίδια, καί, γιά νά μήν πέφτουν κομμάτια ἀπ᾽ τά ἀσβέστια καί τά καλάμια κάτω, εἶχε βάλει ἕνα χαρτί μπλέ, ἀπ᾽ αὐτό πού τύλιγαν τά βιβλία, τό ξέρετε, τίς κόλλες αὐτές. Μεσολαβοῦσε ὅμως μεταξύ τοῦ χαρτιοῦ καί τῆς στέγης τῶν καλαμιῶν, ἕνα διάστημα δυό τρεῖς πόντοι. ᾽Εκεῖ, λοιπόν, εἶχε μπῆ ἕνα ἔντομο, ἐμεῖς στήν Μεσσηνία τά λέμε μπουρμπούδουλα αὐτά τά πράγματα, δέν ξέρω πῶς τά λέτε ἐσεῖς, αὐτά τά χρυσά, τά ὁποῖα δένουν τά παιδάκια στήν κλωστή καί τά τραβᾶνε.

—Χρυσόμυγες τά λέμε ἐμεῖς.

—Λοιπόν, εἶχε μπεῖ μιά φορά ἕνα τέτοιο πρᾶγμα καί βούιζε, τήν ὥρα κατά τήν ὁποία δίδασκε τά παιδιά, τούς νεαρούς οἱ ὁποῖοι πηγαίνανε ἐκεῖ. Αὐτοί ἄρχισαν νά γελᾶνε καί νά πειράζουν ὁ ἕνας τόν ἄλλο ἀκούγοντας τό βούουουου, πού ἔκανε πάνω αὐτό. Τό ἀντιλήφθηκε ὁ Παναγουλάκης αὐτό, κοίταξε πρός τά πάνω, σήκωσε τό χέρι καί λέει: “᾽Επιτιμήσαι σοι Κύριος, διάβολε, σατανᾶ!”. Σέ δευτερόλεπτα σταματάει.

Δεύτερη περίπτωσι, τήν ὁποία μοῦ εἶχε πῆ ὁ π. Ἰωήλ. Αὐτός, ὁ π. Ἰωήλ, ἦταν πάρα πολύ βραδύγλωσσος, ἀφάνταστα βραδύγλωσσος, στά νεάνικά του χρόνια. Γιά νά πῆ μία λέξι, ἔπρεπε νά μαρτυρήση ὁ ἄλλος, ὁ ὁποῖος τόν ἄκουγε. Τρομακτική βραδυγλωσσία, τρομακτική, καί τά τελευταῖα κάτι τοῦ εἶχε μείνει, ἀλλά μόλις διακρινόταν. Στά μαθητικά του χρόνια ἤταν ἀπαίσια βραδύγλωσσος, ἀφόρητος. Ὅπως μοῦ ἔλεγε ὁ ἴδιος καί ὅπως μοῦ λέγανε καί οἱ συμμαθητές του. Κάποτε, λοιπόν, κάτι ἤθελε νά ἐκφράση καί δέν μποροῦσε, προσπαθοῦσε πολύ ὥρα καί… καί… καί… συνέχεια ὁ καϋμένος καί δέν μποροῦσε. Τόν πλησίασε, τόν ἐθώπευσε στό κεφάλι καί τοῦ λέει: “Ἄκουσε παιδί μου, ἡ βραδυγλωσσία θά σοῦ περάση. Κάτι μόλις θά σοῦ ἀφήση, ἀλλά θά σοῦ περάση καί θά γίνης καί κήρυκας τοῦ Εὐαγγελίου”. Ἦταν τότε δεκαπέντε δεκαέξι ἐτῶν, κάτι τέτοιο.

Καί ἄλλα πολλά τέτοια. Ἄ, καί ἕνα ἀκόμη. Πρίν ἀποφασίση νά μείνη ὁριστικά στή σπηλιά, πῆγε καί βρῆκε ὅλους τούς ἀνθρώπους τούς ὁποίους εἶχε ἀδικήσει, εἶχε δείρει, εἶχε μέ ὁποιοδήποτε τρόπο βλάψει καί ζήτησε ἀπό ὅλους συγχώρεσι. Στίς φυλακές Ναυπλίου βρισκόταν ἕνας κατάδικος, σέ βαρειά ποινή, γιατί, δέν ξέρω, κάποιο ἔγκλημα εἶχε κάνει. Αὐτόν κάποτε εἶχε ἀποπειραθῆ νά τόν μαχαιρώση ὁ Παναγουλάκης. Καί εἶχε δικασθῆ, τότε, ὁ Παναγουλάκης ἕνα μικρό χρονικό διάστημα, γιατί ἔφταιγε ὁ ἄλλος. Πῆγε, λοιπόν, στό διευθυντή τῶν φυλακῶν καί τόν παρακάλεσε νά τοῦ φέρη τόν κατάδικο αὐτό νά τόν δῆ. Ὅταν ὁ κατάδικος ἄκουσε ὅτι τόν ζητᾶ ὁ Παναγουλάκης, δέν ἤθελε να παρουσιασθῆ. Ἀμάν, λέει καί ἐδῶ ἦλθε νά μέ σκοτώση. Εἶδε καί ἔπαθε ὁ διευθυντής νά τόν πείση, ὅτι δέν πάει μέ τέτοιες διαθέσεις. Τελικά πείσθηκε αὐτός καί ἄφησε νά τόν πᾶνε στό ἐντευκτήριο ἐκεῖ τῆς φυλακῆς. Ὁ Παναγουλάκης πῆγε, ἔπεσε στά πόδια, τοῦ ἔβαλε μία ἐδαφιαία μετάνοια, τοῦ φίλησε τό πόδια, τοῦ λέει μέ συγχωρεῖς γιά ὅ,τι σοῦ εἶχα κάνει. ᾽Εγώ πιά ἀποφάσισα νά ἀλλάξω ζωή, εὔχομαι κι ἐσύ νά μιμηθῆς τό παράδειγμά μου. Γύρισε, λοιπόν, καί ζήτησε συγγνώμη ἀπ᾽ ὅλους.

῎Εζησε μία ζωή ὁσιακή, κοιμόταν τρεῖς ὧρες τό εἰκοσιτετράωρο, ποτέ στό κρεβάτι. Εἶχε μέσα στή σπηλιά του αὐτή, ἡ ὁποία συγκοινωνοῦσε μέ ἕνα κελλάκι, ἕνα σκαμνάκι μικρό καί ἔβαζε τά χέρια ἔτσι, σ᾽ ἕνα μικρό τραπεζάκι, τό ὁποῖο εἶχε, ἔβαζε τά χέρια ἔτσι καί τό κεφάλι πάνω στά χέρια καί κοιμόταν τρεῖς ὧρες περίπου τό 24ωρο καθιστός. Ποτέ δέν ἔπεσε, οὔτε σέ σανίδα κάτω, καθιστός πάντοτε. ῎Ετρωγε πάντοτε μετά τή δύσι τοῦ ἡλίου,  λάδι μόνο Σάββατο καί Κυριακή, ὅλο τό χρόνο. Κρέας καί ψάρι ποτέ. Καί μόνο στά τέλη τῆς ζωῆς του, ἐπειδή πρσβλήθηκε λόγῳ τῆς μεγάλης ἀσκήσεως ἀπό καλπάζουσα φυματίωσι, μετά ἀπό ἐντονότατη πίεσι τῶν πνευματικῶν του τέκνων ἔφαγε λίγο κρεατόζουμο. Δέν ἦταν δική του κατάλυσι, βέβαια, ἀλλά εἶχε βαρύτατη φυματίωσι ὁ ἴδιος καί δέν μπόρεσε ὁ καϋμένος νά ἀντέξη καί τό 1921 ἤ 1922, δέν θυμᾶμαι ἀκριβῶς, ἔφυγε ἀπό τόν κόσμο αὐτό, ἀφοῦ διήνυσε μιά ὁσιακή ζωή καί ἀφοῦ πολλούς ἀνθρώπους ὁδήγησε στό σωστό δρόμο. Σᾶς εἶπα ἀπ᾽ τούς πρώτους καρπούς τοῦ π. ᾽Ηλία εἶναι ὁ π. Ἰωήλ ὁ Γιαννακόπουλος, ἡ ἡγουμένη τῆς Μονῆς καλογραιῶν Φιλοθέη κάτω στήν Καλαμάτα, ὁ π. Χρυσόστομος Παπασαραντόπουλος ποῦ πῆγε στήν Οὐγκάντα· ὅλοι αὐτοί ἀπό ᾽κεῖ μέσα βγήκανε, ἀπ᾽ τόν Παναγουλάκη. Ὁ π. Εὐσέβιος Θεριακῆς, ἱερομόναχος στήν Καλαμάτα. Τόσοι καί μέ τόσων ἐτῶν ἐργασία ἀρχιερεῖς καί ἱεροκήρυκες καί δέν κατορθώνουν νά βγάλουν δυό τρεῖς ἐργάτες τοῦ Εὐαγγελίου. Πλεῖστοι ὅσοι ἀρχιερεῖς καί ἱεροκήρυκες· καί αὐτός ὁ ἀστοιχείωτος ἄνθρωπος, ὁ ἀγράμματος, ἔδωσε στό Εὐαγγέλιο πάρα πολλούς ἐργάτες. Καί πολιτογράφησε στόν Παράδεισο πάρα πολλές ψυχές μέ τήν ὁσιακή του ζωή».

Ἀρχιμ. Ἰωάννου Κωστώφ

Τό Χαμόγελο του Θεού

ἐκδ. Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Δαμασκηνός

Σταμάτα Ἀττικῆς 2012

http://www.truthtarget.gr (Ὧρες  Ἐξομολόγησης)

TRUTH TARGET

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s