Photos: Fr. Simeon de la Jara


Father Simeon de la Jara from Peru:

On a righteous path from Peru to Mount Athos, Greece



When Miguel Angel de la Jara Higgingson was seven, his mother had a vision. She sensed that her son would some day leave her for a “far away place, like an island, there where people of solitude lived who pray all the time and rarely step out into the world”. Even she, however, could probably not have imagined just how far from his native Peru, both physically and spiritually, his life’s search would take him.

Now he is Father Simeon the hermit, an Orthodox Christian monk of Eastern Orthodox Church who lives on Mount Athos, a self-administrating, all-male monastic community on the Athos peninsula – the eastern most of three jutting peninsulas in the northern Greek prefecture of Halkidiki in Greece.

However, it’s not just his Peruvian origins that make Father Simeon such a well-known figure among visitors to Mount Athos; it’s also his radiant presence as an artist, poet and painter that makes him so sought after, especially by the young.

His journey began in 1968, when at the age of 18 he left Peru to discover the world. After travelling through Europe and Asia for over two years – during which time he was exposed to eastern philosophies and religions such as Buddhism, Hinduism and yoga – he finally settled in Paris, where he lived for the next three years.

It was in Paris that he first met a GreekOrthodox monk and learned about Orthodoxy, a meeting that was to have a profound effect on him. For the next two and a half years he studied hagiography (icon painting) with Leonide Ouspensky, while his interest in Orthodoxy deepened.

He first visited Greece in 1972, where he accepted the Orthodox faith, before returning to stay in 1973, originally joining the monastery of Agios Georgios (St George) on the large Greek island of Evia. When, in 1974, the entire monastery relocated to Agios Grigorios (St Gregory) on Mount Athos, Simeon followed, living at the Agios Grigorios Monastery until 1987. He subsequently became a hermit, moving to the old hermit’s cell of Timios Stavros near the Stavronikita monastery, where he built a new dependency and formed a complex.

On first meeting Father Simeon, one is struck by his youthful passion and joy – qualities which, as he says, “one cannot hide”. A compassionate listener and gentle speaker, he responds to questions with spontaneity and rigour, without ever becoming dogmatic or distant. Behind his piercing eyes is an inquisitive mind, forever seeking ways to express the love and joy he wants to share with others.

After 24 years in Greece, Father Simeon declares a profound love and admiration for Greek culture and language, saying he prefers writing in Greek to even his native Spanish. To his extensive travels he owes a rich and varied experience, as well as a love of French Surrealism, tatami mats, Japanese food and Chinese art. And to his Peruvian family he owes his love of art.

According to Simeon, it is the need to tap into the inner joy in all things which has led him to art and prayer; that has been the predominant force in his life. Through poetry, paintings, photographs, prayers and lectures he has reached out and tried to touch people’s hearts beyond the borders of the Holy Mount.

He has several published works, including his 1985 lecture “Nifalios Methi” (Sober Drunkenness), the 1983 publication”The Holy Mountain Today” brought out by Alexandria Press in London andthe poetry collection “Simeon Mnema”, published in 1994. A new book of poetry, entitled “Me Imation Melan” (In Black Cloth), is due to be broughtout shortly by Agra Editions in Athens.

An artist in solitude as much as a solitary, a monk, in the midst of art, his poems and his paintings have both the freshness of the “here and now” and the depth of eternity, and are of a striking immediacy and poise. They make one wonder what the difference between the artist and the hermit is – or even if there is one at all.













Αρχιμ. Θεοφίλου Λεμοντζή και

Δρ. Θ. Αρχιερατικού Επιτρόπου Καμπανίας 





Η μαγεία, η μαντεία, οι διάφορες αποκρυφιστικές δοξα­σίες και τελετές, ο σατανισμός κυριαρχούν σε πολλά επί­πεδα της καθημερινής ζωής των ανθρώπων.126Πρόκειται για φαινόμενα που είναι μεν ισόχρονα στην ιστορία του ανθρώπου, όμως σήμερα σ’ ολόκληρο τον κόσμο, παίρνουν επικίνδυνες διαστάσεις παρασύροντας πολλούς ανθρώπους στην απάτη, όπως τόνισε ενώπιον της I. Συνόδου της Εκ­κλησίας της Ελλάδος ο Μητροπολίτης Φιλίππων Νεαπόλεως και Θάσου κ. Προκόπιος.127Η επιβεβαίωση παλαιών μα­ντικών τεχνών όπως η αστρολογία και η χειρομαντεία μαρ­τυρούν ότι το “πνεύμα πύθωνα” εξακολουθεί να πλανά τους ανθρώπους.128

Με τον όρο «αποκρυφισμός»129εννοούμε τη διδαχή για απόκρυφα πράγματα, απόκρυφες μεθόδους και απόκρυφες πραγματικότητες. Στον αποκρυφισμό ανήκουν οι νέο-ειδωλολατρικές ομάδες, οι γκουρουϊστικές, θεοσοφικές, νεο-γνωστικές, οι ψυχολάτρεις και γενικά η ονομαζόμενη «Νέα Εποχή».

Η Μαντεία130στηρίζεται στην πεποίθηση ότι υπάρχει μό­νιμη αποκάλυψη του Θεού ή των Θεών για όσα συνέβησαν ή μέλλουν να συμβούν στον κόσμο. Στη βάση βρίσκεται η θρησκευτική ιδέα για την ύπαρξη ενός υπερφυσικού κό­σμου που διευθύνει τη φύση και τους ανθρώπους.

Αυτοί που εξασκούν τη Μαγεία παίζουν το ρόλο ιερέων που και αυτοί εκλιπαρούν τα διάφορα πνεύματα για να ικα­νοποιήσουν τα αιτήματά, τους. Οι προσευχές τους συνοδεύ­ονται από διάφορα ξόρκια, ασυνάρτητους φθόγγους, ευχές, κατάρες, επωδές και όρκους.

Η διαφορά της μαγείας με τη μαντεία συνίσταται στο ότι η μαντεία ενδιαφέρεται για την άμεση γνώση του μέλλο­ντος, ενώ η μαγεία επιθυμεί μέσω τελετών τον προσδιορι­σμό θετικό ή αρνητικό του μέλλοντος κάποιου ή κάποιων ανθρώπων.131

Σύμφωνα με τη διάκριση που επιχειρεί ο Χαλιβελάκης132στο Λεξικό του η μαγεία διακρίνεται σε θετική και αρνητι­κή μαγεία.

Η αρνητική μαγεία είναι ένα παρακλάδι της Μαγείας σύμφωνα με την οποία κατά την άσκηση της προεξέχουσα θέση έχουν τα ταμπού. Είναι μία ειδική εφαρμογή της συ­μπαθητικής και των δύο βασικών νόμων της ομοιότητας και της επαφής. Η υποδιαίρεση οφείλεται στο φιλόσοφο και εθνολόγο Τζόρτζ Τζέιμς Φρέιζερ ο οποίος χωρίζει τη Μαγεία σε θεωρητική και πρακτική. Η πραγματική διαιρεί­ται σε θετική και αρνητική μαγεία.

Η θετική μαγεία είναι ο αντίποδας της αρνητικής και α­ποβλέπει στην ωφέλεια όσων την επιζητούν.133

Η θεωρητική Μαγεία είναι ο αντίποδας της πρακτικής.134 Στη φαρμακομαγεία135 χρησιμοποιούνται βότανα, φίλτρα και άλλα χορταρικά με τα οποία τελούνται οι ποικιλώνυμες μαγείες.

Ο Χαλιβελάκης στο Λεξικό του διακρίνει τα εξής είδη μαντείας.

  • Αυγομαντεία136 σύμφωνα με την οποία τα σχήματα που εμφανίζει το ασπράδι ή ο κρόκος κατά τη βράση προ­λέγει τα μελλούμενα.
  • Αερομαντεία137 σύμφωνα με την οποία με πυξίδα την Αγία Γραφή προμαντεύεται το μέλλον με παρατηρήσεις στην ατμόσφαιρα στα μετεωρολογικά και ουράνια φαινόμε­να.
  • Αριθμομαντεία138 σύμφωνα με την οποία οι αριθμοί είναι ιεροί και διαδραματίζουν ένα καθοριστικό ρόλο στη ζωή και στο μέλλον του ανθρώπου και του σύμπαντος. Υ­ποστηρίζεται ότι ο Θεός μερίμνησε οι αριθμοί να έχουν ιερή αποστολή μέσα στην Αγία Γραφή. Ο κάθε αριθμός έχει μια εσωτερική έννοια η οποία του παρέχει μία αναμ­φισβήτητη δύναμη που επιδρά στο σύνολο του κοσμικού ρυθμού και ειδικότερα στις πράξεις και στα γεγονότα της ανθρώπινης ζωής.
  • Αρτομαντεία139 σύμφωνα με την οποία με το ζυμάριτου ψωμιού μπορεί να προβλεφθεί το μέλλον.
  • Αστρομαντεία140 ή αστρολογία σύμφωνα με την ο­ποία τα άστρα κατέχουν μαγικές ιδιότητες και αποκαλύ­πτουν στους εξηγητές τους τα μυστικά των ανθρώπων και ιδίως το μέλλον τους.
  • Βελονομαντεία141 σύμφωνα με την οποία η σωστή χρήση των βελόνων έχει τη δυνατότητα να προβλέπει τα μέλλοντα να συμβούν.
  • Βιομαντεία142σύμφωνα με την οποία το μέλλον του ανθρώπου μπορεί να προβλεφθεί από ορισμένα σημεία του σώματος του.
  • Βροντομαντεία143 και η βροχομαντεία σύμφωνα με την οποία οι βροντές και η βροχή φέρνουν μηνύματα από το Θεό τα οποία ο μάντης πρέπει να τα ερμηνεύσει για να προβλέψει το μέλλον.
  • Γαστρομαντεία144 σύμφωνα με την οποία η μελέτη των εντοσθίων των ζώων μπορεί να προβλέπει το μέλλον.
  • Γεωμαντεία145 σύμφωνα με την οποία τα μελλούμενα μπορούν να προβλεφθούν ανάλογα με τη μορφολογία και τη σύσταση του εδάφους.
  • Γραφομαντεία146 σύμφωνα με την οποία το μέλλον προβλέπεται από την ανάγνωση χειρογράφων του ενδιαφε­ρομένου από τον γραφομάντη.
  • Ζωομαντεία 147.Οι ζωομάντεις υποστηρίζουν ότι μπο­ρούν να προβλέπουν το μέλλον μελετώντας τα εντόσθια ζώων.
  • Καμπομαντεία148. Ο καμπομάντης παρατηρεί τη φορά του καπνού που βγαίνει από το ψήσιμο σφαγίων και προ­λέγει το μέλλον.
  • Καφεμαντεία149 σύμφωνα με την οποία το μέλλον α­ποτυπώνεται στο φλιτζάνι του καφέ. Ο καφεμάντης έχει την ικανότητα να το διαβάζει.
  • Ονειρομαντεία150 η οποία είναι η ερμηνεία των ονεί­ρων.
  • Χαρτομαντεία151 σύμφωνα με την οποία τα παιγνιό­χαρτα κρύβουν μαγικές δυνάμεις και ιδίως τα μυστικά του μέλλοντος. Η ανακάλυψη αυτών των μυστικών γίνεται μόνο από τους χαρισματούχους ανθρώπους οι οποίοι είναι οι χαρτομάντεις.
  • Χειρομαντεία152 σύμφωνα με την οποία η επιστημονι­κή και σχολαστική παρατήρηση των χεριών του κάθε αν­θρώπου κάνει δυνατή τη γνώση του μέλλοντος.

Μια δεδομένη μαντική πρακτική σε όλα τα κοινωνικά στρώματα είναι η αστρολογία153η πρόβλεψη δηλαδή του μέλλοντος από τις θέσεις και τις κινήσεις των άστρων κα­θώς και η αστρολογία πιστεύει ότι το πεπρωμένο των αν­θρώπων και των λαών καθορίζονται από τις σχετικές θέ­σεις των άστρων και των πλανητών.

Ο Σατανισμός154 είναι η θρησκεία του Σατανά και έχει πιστούς σε όλες τις Ηπείρους. Οι υπηρέτες του Εωσφόρου πιστεύουν ως Θεό τους το Σατανά, τον λατρεύουν ως Κύριο των πάντων και θεωρούν ότι ο Θεός τους είναι παντοδύνα­μος και άτρωτος155.

Αυτοί που λατρεύουν το Σατανά πιστεύουν μ’ όλη τους την ψυχή σ’ αυτόν και απορρίπτουν όλους τους άλλους θε­ούς. Πρεσβεύουν ότι ο Σατανάς είναι ο Κύριος τους, και ότι βέβαια υπάρχει και πορεύεται νικηφόρα.156


126Περισσότερα βλ. σχ. Sean Sellers, Ο Σατανισμός της νέας Εποχής, Μετάφρ. Α. Δημητρίου.

127Προκοπίου, Μητροπολίτου Φιλίππων, Νεαπόλεως και Θάσου, Το πρόβλη­μα του αποκρυφισμού στην Ελλάδα, στο: Παρουσία 1990, σελ. 3.

128Καραβιδοπούλου I., «Ο απόστολος Βαρνάβας και Παύλος στην Κύπρο: οι απαρχές του ευαγγελισμού της οικουμένης» στο Τόμος τιμητικός για τα είκοσι πέντε χρόνια αρχιερατικής διακονίας του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Κιτίου κ.κ. Χρυσόστομου, Λάρνακα 1998, σελ. 581-600.

129Προκοπίου Μητροπολίτου Φιλίππων, Νεαπόλεως και Θάσου, ο.π., σελ 3-6 και 19-21.

130Χαλιβελάκη Δ., Αιρέσεις και δόγματα, Αθήνα 1994, σελ. 464.

131Χαλιβελάκη Δ., ο.π., σελ. 458.

132Χαλιβελάκη Δ., ο.π., σελ. 115.

133Χαλιβελάκη Δ., ο.π., σελ. 343.

134Χαλιβελάκη Δ., ο.π., σελ. 344.

135Χαλι6ελάκη Δ., ο.π., σελ. 903.

136Χαλιβελάκη Δ., ο,π., σελ. 123.

137Χαλιβελάκη Δ., ο.π., σελ. 44.

138Χαλιβελάκη Δ., ο.π., σελ. 108.

139Χαλιβελάκη Δ, ο.π. σελ. 117.

140Χαλιβελάκη Δ, ο.π, σελ. 122.

141Χαλιβελάκη Δ, ο.π, σελ. 143.

142Χαλιβελάκη Δ, ο.π, σελ. 149.

143Χαλιβελάκη Δ, ο.π, σελ. 156.

144Χαλιβελάκη Δ, ο.π, σελ. 162.

145Χαλιβελάκη Δ, ο.π, σελ. 172.

146Χαλιβελάκη Δ, ο.π, σελ. 180.

147Χαλιβελάκη Δ, ο.π, σελ. 315.

148Χαλιβελάκη Δ, ο.π., σελ. 403.

149Χαλιβελάκη Δ, ο.π., σελ. 410.

150Χαλιβελάκη Δ, ο.π., σελ. 572.

151Χαλιβελάκη Δ, ο.π., σελ. 934.

152Χαλιβελάκη Δ, ο.π., σελ. 936.

153Sean Sellers, ο σατανισμός της νέας εποχής, Μετάφρ. Α. Δημητρίου, σελ 87.

154Χαλιβελάκη Δ., ο.π., σελ. 764. Ο Σατανάς δημιουργήθηκε από το Θεό όπως όλα τα όντα. Ήταν άγγελος, ένα φωτεινό και πνευματικό ον που υπηρετούσε και δοξολογούσε τα πάντα «καλά λίαν» Τα ιερά κείμενα α­ναφέρουν ότι σε κάποια χρονική στιγμή αυτός ο άγγελος εξέπεσε του καλού και έγινε κακός, «πως εξέπεσεν εκ του ουρανού ο Εωσφόρος ο πρωί ανατέλλων, συνετρίβη εις την γην ο αποστέλλων προς πάντα τα έ­θνη» Ησ. 14,12 «Εθεώρουν τον Σατανά ως αστραπήν εκ του ουρανού πε­σόντα» Λουκ 10,18. Ως αιτία πτώσης αναφέρεται η υπερηφάνεια του και η αλαζονεία του, θέλησε να γίνει ανώτερος από το δημιουργό του και να πάρει τη δέση του στον ουρανό. Η άρνηση των ορίων της ύπαρξης του α­ποτέλεσε τη μεγαλύτερη ύβρη. Περισσότερα βλ. σχ. Ν. Ματσούκα, ‘Ο Σατανάς’, Θεσσαλονίκη 1999 και ακόμη Ν. Ματσούκα, ‘Δογματική και Συμ­βολική Θεολογία’, Θεσσαλονίκη. «Ο Διάβολος απ’ αρχής αμαρτάνει» Α Ιωάν., 38 και «ανθρωποκτόνος ην απ’ αρχής και εν τη αληθεία ου έστηκεν» Ιωάν 8,44. Αντιτίθεται στο πρόσωπο του Ιησού Μαρκ. 1,12 και είναι ο κατεξοχήν εχθρός του σωτηριώδους κηρύγματος του Θεανδρώπου Ματθ. 13,14. Δεν είναι μόνο ανθρωποκτόνος αλλά και Θεοκτόνος καθώς είναι υπαίτιος του πάθους του Ιησού Χριστού Λουκ. 22,3, αυτός του κίνη­σε το φθόνο εναντίον του. Δια της αμαρτίας και του θανάτου κυριαρχεί στον κόσμο, είναι ο άρχοντας του σκότους Εφεσ. 6,12 τον οποίο ο Χρι­στός νίκησε πάνω στο Σταυρό Κολ. 2,15, και Β’ Κορ. 10,5, Ιωάν. 12,31 και 16,11. Εφόσον ο Θεός δημιούργησε τον κόσμο γιατί αποκαλείται ο Σατα­νάς «άρχον του κόσμου»; Ιωάν. 12,31 και 14,30 και 16,11. Ο όρος έχει μια ηθική έννοια. Ο σατανάς κυριαρχεί στον κόσμο μέσω της αμαρτίας στην οποία έχουν υποταχθεί οι άνθρωποι. Ο σατανάς δεν έχει κάποια πραγμα­τική εξουσία επάνω στην κτίση αλλά την αποκτά μέσω της πτώσης των ανθρώπων στην αμαρτία βλ. σχ. I. Ρωμανίδου, Το προπατορικόν αμάρτη­μα, Θεσσαλονίκη 1989.

155Χαλιβελάκη Δ, ο.π, σελ. 892.

156Χαλιβελάκη Λ., ο.π.. πελ. 774.






Harmony by Shlomi Nissim


Orthodox Mission

Orthodox Missionary Fraternity





Αδελφότητα Ορθοδόξου Εξωτερικής Ιεραποστολής





Seychelles Islands – Σεϋχέλλες Νήσοι






Σεϋχέλλες Νήσοι


π. Σέργιος Janosevic & 

Διάκονος π. Simon-Peter Nellist

of Seychelles Islands




Ορθόδοξο Πάσχα


Σεϋχέλλες Νήσους



Μεγαλύτερη από κάθε άλλη χρονιά ήταν φέτος η συμμετοχή των Ορθοδόξων των Σεϋχελλών στις λατρευτικές συνάξεις και ιδιαίτερα στην αναστάσιμη Θεία Λειτουργία, στις 15 Απριλίου 2012, η οποία τελέστηκε σε αίθουσα ξενοδοχείου, επειδή προς το παρόν η κοινότητα δεν διαθέτει δικό της ναό.

Οι Σεϋχέλλες εκκλησιαστικά ανήκουν στην Ιερά Μητρόπολη Ειρηνουπόλεως της Τανζανίας, του Πατριαρχείου Αλεξανδρείας. Τους Ορθοδόξους διακονεί ο σερβικής καταγωγής ιερέας π. Σέργιος Janosevic, κάτοικος Σεϋχελλών εδώ και πολλά έτη. Ένας άλλος παλαιός κάτοικος των Νήσων, ο βρετανικής καταγωγής αρχιδιάκονος π. Σίμων Πέτρος (Nellist), εστάλη από τον Σεβ. Μητροπολίτη Ειρηνουπόλεως κκ. Δημήτριο, για να μεταφέρει στους πιστούς των Σεϋχελλών το Πασχάλιο Μήνυμα του Ποιμένα τους.

Στη Θεία Λειτουργία παρόντες ήταν ο πρέσβης της Ρωσικής Ομοσπονδίας στις Σεϋχέλλες, Ορθόδοξοι γηγενείς, καθώς και Ορθόδοξοι Ρώσοι, Ουκρανοί, Έλληνες, Σέρβοι, Βούλγαροι, Αιθίοπες και Αιγύπτιοι που ζουν εκεί, αλλά και Ρώσοι τουρίστες που έφθασαν στις Σεϋχέλλες για τις πασχαλινές διακοπές τους.








Η αίρεση των “Εργατών” ή “2x2″

Ένα Προτεσταντικό παρακλάδι, που υπάρχει και στον τόπο μας 


Επιμέλεια Θεόδωρος Ι. Ρηγινιώτης



Η αίρεση των «Εργατών» είναι ένα από τα χιλιάδες παρακλάδια του προτεσταντισμού, δηλαδή του χριστιανικού κινήματος που αποκόπηκε από τη Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία μετά το 1517 και στη συνέχεια διασπάστηκε ξανά και ξανά, με αποτέλεσμα σήμερα να αριθμεί περισσότερες από τριάντα χιλιάδες ανεξάρτητες και διαφορετικές θρησκευτικές ομάδες, μικρές και μεγάλες.

Εισαγωγή για τον προτεσταντισμό

Οι αρχικοί ηγέτες του προτεσταντισμού είναι ο Μαρτίνος Λούθηρος και ο Ιωάννης Καλβίνος και οι πρωταρχικές ομάδες τους είναι οι λουθηρανοί και οι καλβινιστές.

Από τις αμέτρητες οργανώσεις, κοινότητες και «Εκκλησίες», που ξεπήδησαν από τον προτεσταντισμό, είναι και οι Μάρτυρες του Ιεχωβά, καθώς και οι πεντηκοστιανοί («Εκκλησία της Πεντηκοστής»). Οι πεντηκοστιανοί (που πέφτουν σε έκσταση και πιστεύουν ότι μπαίνει μέσα τους το Άγιο Πνεύμα και τους οδηγεί σε προφητικές και θαυματουργικές καταστάσεις), στην Ελλάδα χαρακτηρίζονται επίσης και «Ευαγγελικοί», αν και στο εξωτερικό έτσι ονομάζονται οι οπαδοί του Λούθηρου, οι λουθηρανοί.

Γενικά οι προτεστάντες όλων των παρατάξεων έχουν την εντύπωση ότι συνεχίζουν τον αγνό και ανόθευτο χριστιανισμό των πρώτων χριστιανών (της εποχής των αποστόλων, των μαθητών του Χριστού) και ότι μετά τον 1ο αιώνα ή έστω από τον 4ο αιώνα (από το Μέγα Κωνσταντίνο, όταν η ρωμαϊκή αυτοκρατορία άρχισε να υποστηρίζει το χριστιανισμό), η Εκκλησία έχασε την αλήθεια και συμβιβάστηκε με το κράτος.

Κάνουν λάθος, γιατί σε όλους τους αιώνες υπήρξαν και υπάρχουν άγιοι, άνθρωποι ενωμένοι με τον Τριαδικό Θεό, σοφοί και θαυματουργοί, ασυμβίβαστοι, που αγωνίστηκαν ενάντια στην αδικία και στη νόθευση της χριστιανικής πίστης. Πολλοί από αυτούς μάλιστα αγωνίστηκαν ενάντια σε διεφθαρμένους βυζαντινούς αυτοκράτορες και φυλακίστηκαν, εξορίστηκαν ή και θανατώθηκαν για τον αγώνα τους. Συνεπώς, αν και υπήρξαν άνθρωποι της Εκκλησίας που συμβιβάστηκαν με την πολιτική εξουσία, όμως οι άγιοι χριστιανοί διδάσκαλοι και οι πνευματικοί αγωνιστές όλων των εποχών (μέχρι και σήμερα), κράτησαν πάντα ανόθευτη την αληθινή διδασκαλία του Χριστού και των αποστόλων και ποτέ δεν συμβιβάστηκαν με οποιουδήποτε είδους διαφθορά.

Αλλά οι άγιοι ήταν (και είναι) όχι μόνο ασυμβίβαστοι και γεμάτοι αγάπη, αλλά και ενωμένοι με το Θεό, προικισμένοι με μεγάλα θαυματουργικά χαρίσματα, που εκδηλώνονται και κατά τη διάρκεια της ζωής τους στη Γη και μετά το θάνατό τους. Κυριολεκτικά ζουν μέσα στο Φως του Θεού και από την ένωσή τους με αυτό το Φως δέχονται ουράνιες αποκαλύψεις και σοφία.

Επισημαίνω ότι δεν αναφέρομαι σε ψευτοαγίους και ψευδοδιδασκάλους, αλλά στους πραγματικούς αγίους, που είναι και οι αυθεντικοί διδάσκαλοι του χριστιανισμού, όχι μόνο ιερείς και μοναχοί, αλλά άντρες και γυναίκες κάθε κοινωνικής τάξης και μορφωτικού επιπέδου.

Ωστόσο, εκτός από την Ορθόδοξη Εκκλησία, σε καμιά άλλη χριστιανική ομάδα στην ιστορία δεν παρατηρούνται αυτά τα χαρίσματα του Αγίου Πνεύματος.

Οι προτεστάντες, για να δικαιολογήσουν την ξαφνική εμφάνισή τους στην Ιστορία το 16ο αιώνα, επινόησαν τη θεωρία ότι η Εκκλησία έχασε την αλήθεια μετά τη γενιά των πρώτων χριστιανών. Έτσι, απέρριψαν όλες τις διδασκαλίες των αγίων του χριστιανισμού και όλες τις χριστιανικές πρακτικές, που ξέρουμε ότι εφαρμόζουν οι χριστιανοί τουλάχιστον από το 2ο αιώνα μετά Χριστόν, κάποιες μάλιστα ήδη από τον 1ο αιώνα. Οι προτεστάντες λοιπόν δεν έχουν ιερείς (μόνο ιεροκήρυκες και θρησκευτικούς διδασκάλους), δεν τελούν μυστήρια (μόνο συμβολικές τελετές θείας κοινωνίας, γάμου και βάπτισης), δεν κάνουν το σταυρό τους, δεν χρησιμοποιούν εικόνες, δεν αναγνωρίζουν και δεν τιμούν την Παναγία και τους αγίους και γενικά δεν κάνουν ό,τι δεν βλέπουν να αναφέρεται καθαρά στην Αγία Γραφή.

Έχουν δηλαδή απορρίψει όλο το χριστιανισμό, εκτός από ό,τι είναι γραμμένο στην Αγία Γραφή.

Αυτή όμως η ιδέα είναι αντίθετη με την ίδια την Αγία Γραφή, αφού:

α) σε πάρα πολλές περιπτώσεις οι άγιοι που πρωταγωνιστούν στην Αγία Γραφή (προφήτες και απόστολοι) λαμβάνουν αποκάλυψη απευθείας από το Θεό και όχι μελετώντας τις Γραφές, ενώ β) ο απόστολος Παύλος, στην επιστολή Β΄ προς Θεσσαλονικείς, 2, 15, προτρέπει τους χριστιανούς να κρατάνε τις παραδόσεις που διδάχτηκαν, είτε μέσω επιστολής είτε προφορικά. Άρα, κατά τον Παύλο, ο χριστιανισμός έχει μεταδοθεί και προφορικά και όχι μόνο μέσω κειμένων.

Ο τρόπος που λειτουργούσαν ή νήστευαν οι πρώτοι χριστιανοί π.χ. δεν περιγράφεται στην Αγία Γραφή! Άρα μήπως «δε λειτουργούσαν» και «δε νήστευαν»; Όχι, και τα δύο αναφέρεται ότι τα έπρατταν (Πράξεις των αποστόλων, 13, 2), χωρίς όμως να τα έχουν παραλάβει μέσω κάποιου «ιερού βιβλίου». Αποτελούσαν πρακτικές που είχαν μεταδοθεί από τους αποστόλους στην πράξη και δε χρειάζονταν να καταγραφούν στα αποστολικά κείμενα, δηλ. εκείνα που κατόπιν αποτέλεσαν την Καινή Διαθήκη. Το ίδιο ισχύει και για ερωτήματα όπως: μήπως οι πρώτοι χριστιανοί δεν είχαν ιερείς; μήπως δεν πίστευαν στην Αγία Τριάδα; μήπως δεν τιμούσαν το σταυρό, την Παναγία και τους αγίους; μήπως, μήπως… κ.τ.λ.

Βέβαια, οι προτεστάντες επέλεξαν το δόγμα «μόνο η Γραφή» ως τη μόνη ασφαλή βάση για να βρουν την αυθεντική εκδοχή του χριστιανισμού, επειδή τους χώριζε ένα χάσμα 15 αιώνων από την πρωτοχριστιανική εποχή. Η Ορθόδοξη Εκκλησία δεν χωρίζεται από την πρωτοχριστιανική εποχή με κανένα χάσμα, αλλά ενώνεται μέσω της αδιάσπαστης αλυσίδας των αγίων της, από τους ίδιους τους αποστόλους και τους άμεσους μαθητές τους μέχρι σήμερα. Γι’ αυτό και σ’ εμάς δεν τίθεται θέμα «διαφωνίας» και «αντίθεσης» μεταξύ Αγίας Γραφής και παράδοσης: και τα δύο παραδόθηκαν στους ανθρώπους από τους αποστόλους και διαφυλάχτηκαν μέσα στους αιώνες.

Οι «Εργάτες», μια ομάδα με πολλά ονόματα

H θρησκευτική ομάδα των «Εργατών» ιδρύθηκε το 1897 στην Ιρλανδία από τους Ουίλλιαμ Ίρβιν (William Irvine), Έντουαρντ Κούνυ (Edward Cooney) και Τζακ Κάρρολλ (Jack Carroll). Γι’ αυτό είναι γνωστοί και ως Κουνίτες (Cooneyites), Ιρβινίτες (Irvinites) καί Καρρολλίτες (Carrollites), από τα ονόματα των ιδρυτών τους Cooney, Irvine και Carroll.

Έχουν πολλά ονόματα, όπως Εκκλησία χωρίς Όνομα, Χριστιανοί (σκέτο), Η Αλήθεια, Χριστιανοί άνευ Δόγματος, Ο Δρόμος του Θεού, Ανώνυμοι Χριστιανοί, Φίλοι και Εργάτες, Εκκλησία των Δύο-Δύο (2×2), Ανώνυμη κατ’ Οίκον Εκκλησία, Εκκλησία της Καινής Διαθήκης και τουλάχιστον 20 ακόμη.

Εντός της ομάδας δραστηριοποιούνται κήρυκες, που αυτοχαρακτηρίζονται Εργάτες (Workers) και Εργάτριες. Το όνομα «Δύο-Δύο» το χρησιμοποιούν επειδή πάνε ανά δύο, όπως οι Απόστολοι. Γι’ αυτό, κυρίως εκτός Ελλάδος, είναι γνωστοί και με το όνομα αυτό (Two by Twos). Οι Εργάτες και οι Εργάτριες (δηλ. οι κήρυκες και ιεραπόστολοι της οργάνωσης) υποτίθεται ότι πρέπει να παραμείνουν άγαμοι, αν και αυτό δεν εφαρμόζεται απόλυτα. Μάλιστα η ασυνέπεια αυτή έχει προκαλέσει σκάνδαλο και θεωρείται μια από τις αδυναμίες του κινήματός τους.

Είναι ακραίοι προτεστάντες, επειδή απορρίπτουν και τη θεότητα του Χριστού και του Αγίου Πνεύματος, δηλαδή αρνούνται εντελώς την Αγία Τριάδα (ανήκουν, δηλαδή, στις προτεσταντικές ομάδες που χαρακτηρίζονται «αντιτριαδικές»).

Η αίρεση των Εργατών πρωτοεμφανίστηκε στην Ελλάδα το 1920 με τον Ελληνοαμερικανό Ιωάννη Μιχελέτο, που ήταν Κρητικός, παντρεμένος με μια Ιρλανδή Εργάτρια, την Ann, η οποία πέθανε αργότερα στα Χανιά.

Στο νομό Ρεθύμνου υπάρχουν από παλιά κάποιες οικογένειες που ανήκουν στη θρησκευτική ομάδα των Εργατών. Δεν είναι γνωστοί, γιατί ζουν ήσυχα, χωρίς να προσπαθούν να διαδώσουν τις διδασκαλίες τους ή να αυξήσουν τα μέλη τους.

Μοναχός Άβελ, ένας μέλος της ομάδας των Εργατών που έγινε Ορθόδοξος

Προσωπικά, αγνοούσα εντελώς και την ύπαρξη ακόμη αυτής της ομάδας, μέχρι που με πληροφόρησε σχετικά ο φίλος μου μοναχός Άβελ (κατά κόσμον Αναστάσιος Γκιουζέλης), παιδί οικογένειας μελών της ομάδας, που, μετά από σοβαρό προβληματισμό και έρευνα, έγινε ορθόδοξος χριστιανός και μάλιστα μοναχός, κοντά στον πολύ αξιόλογο Ρεθεμνιώτη ιερέα των Αθηνών π. Ιωάννη Κωστώφ.

Τις πληροφορίες που παραθέτω παραπάνω τις έλαβα με τη βοήθειά του. Ο μοναχός Άβελ έχει συστήσει ιστοσελίδα σχετική με την ομάδα των Εργατών, όπου αναφέρει και την περιπέτεια της μεταστροφής του (δηλαδή πώς από προτεστάντης έγινε ορθόδοξος) και προσπαθεί με αγάπη και αγωνία να βοηθήσει τους πρώην ομοθρήσκους του (πολλοί από τους οποίους είναι και συγγενείς του) να πλησιάσουν την Ορθοδοξία, για να μπορέσουν να βρουν τον αληθινό δρόμο προς το Χριστό και προς την αιώνια σωτηρία τους.

Σκοπός του (όπως και σκοπός κάθε ειλικρινούς χριστιανού αγωνιστή) δεν είναι να επιβάλει στους άλλους τις δικές του πεποιθήσεις, αλλά να βοηθήσει τους συνανθρώπους του να βελτιώσουν τη ζωή τους και να βρουν το αληθινό Φως του Θεού, από το οποίο, χωρίς να το γνωρίζουν, έχουν απομακρυνθεί, χαμένοι σε μια ψηφίδα του μπερδεμένου μωσαϊκού των αναρίθμητων μπερδεμένων προτεσταντικών παραφυάδων.

Η διεύθυνση της ιστοσελίδας του:

https://cominghomeorthodoxy.wordpress.com (ελληνική σελίδα) http://ex2x2lettersfromgreece.wordpress.com (αγγλική)

Η διήγηση της μεταστροφής του δημοσιεύεται εδώ:


και εδώ:


Άλλες πηγές στο Διαδίκτυο για τους Εργάτες υπάρχουν πολλές. Θα παραπέμψω στις παρακάτω, που θεωρούνται οι καλύτερες:





Κλείνω το μικρό αυτό άρθρο δηλώνοντας το σεβασμό μου στις πεποιθήσεις κάθε ανθρώπου. Αν καμιά φορά οι χριστιανοί κρίνουμε αυτές τις πεποιθήσεις, δεν το κάνουμε για να μειώσουμε ή να επηρεάσουμε τους συνανθρώπους μας, ούτε έχουμε κάποιο όφελος απ’ αυτό, αλλά μόνο για να βοηθήσουμε στη σωτηρία τους. Ο χριστιανικός δρόμος είναι μια πρόσκληση. Όποιος θέλει, μπορεί να τον ακολουθήσει και να μπει στην αληθινή Εκκλησία του Χριστού. Όποιος δεν θέλει, ας τραβήξει το δικό του δρόμο.

Για το ότι η αληθινή Εκκλησία που ίδρυσε ο Ιησούς Χριστός είναι η Ορθόδοξη Εκκλησία, αφήνω να μιλήσουν ρωμαιοκαθολικοί και προτεστάντες που έγιναν ορθόδοξοι μετά από προσεκτική έρευνα της αρχαίας ιστορίας του χριστιανισμού και σύγκριση της πρωτοχριστιανικής Εκκλησίας (της Εκκλησίας των αποστόλων και των αγίων μαθητών τους) με την Ορθόδοξη Εκκλησία. Τέτοιοι άνθρωποι υπάρχουν αμέτρητοι, αλλά από τους πιο γνωστούς είναι οι πρώην ρωμαιοκαθολικοί μοναχοί π. Πλακίδας Deseille και π. Παύλος ντε Μπαγεστέρ (ο τελευταίος μάλιστα δολοφονήθηκε στο Μεξικό το 1984), ο διακεκριμένος Ελβετός θεολόγος και ασκητής π. Γαβριήλ Bunge, ο πρώην προτεστάντης πάστορας (ιεροκήρυκας) Ματθαίος Γκάλλατιν, αλλά και ο πρώην προτεστάντης επίσκοπος π. Πήτερ Γκίλκουιστ, μέλος μιας προτεσταντικής κοινότητας των ΗΠΑ με χιλιάδες μέλη, που μεταστράφηκε ολόκληρη στην Ορθοδοξία μετά από έρευνα των αρχαίων χριστιανικών πηγών.

Η ιστορία αυτής της συγκλονιστικής μεταστροφής εξιστορείται στο βιβλίο του π. Π. Γκίλκουιστ «Καλώς ήρθατε στο σπίτι σας» (εκδόσεις Ακρίτας).

Τα βιβλία αυτών των ανθρώπων, που μπορείτε να τ’ αναζητήσετε και στο Διαδίκτυο, αλλά και στο ορθόδοξο βιβλιοπωλείο της πόλης μας (ας μη γράψω ποιο είναι, πάντως υπάρχει και είναι σημαντικός χώρος πνευματικής αναζήτησης), ίσως μπορούν να βοηθήσουν έναν προτεστάντη οποιασδήποτε ομάδας (είτε Εργάτη, είτε Μάρτυρα του Ιεχωβά, είτε πεντηκοστιανό είτε οτιδήποτε άλλο) να κατανοήσει τις πραγματικές ρίζες της διδασκαλίας της οργάνωσής του και ίσως να καταλάβει για ποιο λόγο η Ορθοδοξία έχει συγκεκριμένα χαρακτηριστικά και απόψεις στο ένα ή το άλλο ζήτημα, καθώς και πώς σχετίζονται αυτά με τις πρωτοχριστιανικές καταβολές και την ίδια την Αγία Γραφή.

Θεόδωρος Ι. Ρηγινιώτης








Ἀπό τό νέο αντιεξελικτικό βιβλίο

τοῦ Ἀρχίμ. Ἰωάννου Κωστωφ, Φυσικού


τηλ. ἐπικοινωνίας & παραγγελιών 2108220542





Σκοπός τοῦ σύμπαντος εἶναι ὁ ἄνθρωπος. Γράφει ὁ Προκόπιος ὁ Πελοποννήσιος: «Ὁ ἄνθρωπος εἶναι μέσα στόν κόσμο αὐτό, σάν ἕνας πολύτιμος λίθος, μέσα στόν κύκλο τοῦ δακτυλιδιοῦ. Δηλαδή ἡ τιμή ὅλου τοῦ ἔργου, καί ὁ σκοπός ἐκεῖνος, γιά τόν ὁποῖο ἑτοιμάσθηκε ἕνα τόσο ὡραῖο ἔργο, καθώς καί ἡ τιμή τοῦ δακτυλιδιοῦ, εἶναι ὁ πολύτιμος λίθος πού βρίσκεται σ᾽ αὐτό, καί αὐτό δέν ἑτοιμάσθηκε γιά ἄλλο σκοπό τόσο τεχνικό, παρά γιά νά δεχθῆ τόν πολύτιμο λίθο»(ΠΠ, 171).

  • Σημειώνει, σωστά, ὁ Ν. Ψαρουδάκης: «Εἶναι λογικά ἀδιανόητο νά γίνεται κάτι χωρίς νά ἀποβλέπη σέ κάτι ἄλλο. Γιατί νά δημιουργηθῆ αὐτό πού δέν ὑπάρχει, ἄν ἐπρόκειτο δημιουργούμενο νά εἶναι ὅπως καί πρίν δημιουργηθῆ, ἄχρηστο καί ἀνόητο; Ἔτσι ἡ ζωή ἔδωσε νόημα στήν ὕλη καί ἀποκάλυψε τό σκοπό τῆς δημιουργίας της. Ποιό σκοπό θά ὑπηρετοῦσε ἡ ὕλη χωρίς τή ζωή; ῞Ενα νεκρό σύμπαν θά ἦταν ἕνα παρατημένο γιαπί πού δέν ἔγινε ποτέ σπίτι! Κάθε δημιουργία εἶναι ἕνα βῆμα πρός τά ἐμπρός. Βῆμα πού ὑπηρετεῖ τήν αἰωνιότητα καί ἔτσι τά βήματα δέν τελειώνουν ποτέ!

Ἡ δημιουργία τῆς ζωῆς εἶχε ἀναγκαῖο ἐπακόλουθο τή δημιουργία τοῦ ἀνθρώπου —τό τρίτο βῆμα. Γιατί, ὅπως ἡ ὕλη χωρίς τή ζωή θά ἦταν ἀνόητη, τό ἴδιο καί ἡ ζωή θά ἦταν ἀνόητη χωρίς τόν ἄνθρωπο. Ἡ ζωή ἔκαμε τό γιαπί τοῦ κόσμου κατοικήσιμο. Τό γιαπί, λοιπόν, πού γίνεται σπίτι ἔχει νόημα νά παραμένη ὕστερα ἀκατοίκητο; Εἶναι ὁλοφάνερο ὅτι ἡ γῆ εἶναι ὁ τόπος τόν ὁποῖο ὁ Δημιουργός ἑτοίμασε γιά πρώτη κατοικία στόν ἄνθρωπο. Ὅπως ὁ Ἴδιος ἀποκάλυψε ἀργότερα, ὅτι μετά τήν ἐπίγεια ζωή, ὑπάρχει ἄλλος τόπος ἑτοιμασμένος στό σπίτι τοῦ Θεοῦ, καί ἐκεῖ, ὅταν θά ἔρθη ξανά, θά παραλάβη καί θά ὁδηγήση τόν ἄνθρωπο γιά νά μένη μαζί Του γιά πάντα (Ἰω 14, 1-3)!

Καί ἡ ἀτσάλινη λογική συνεχίζεται: Ἡ δημιουργία τοῦ ἀνθρώπου εἶχε ἀναγκαῖο ἐπακόλουθο τήν αὐτοαποκάλυψι τοῦ Δημιουργοῦ καί τόν ἐρχομό τοῦ Χριστοῦ. Γιατί ὁ ἄνθρωπος μέ πνευματικό κόσμο (σκέψι, συναίσθημα, θέλησι, συνείδησι), ὄν πλασμένο “κατ᾽ εἰκόνα Θεοῦ καί καθ᾽ ὁμοίωσιν”(Γεν 1, 26-27), ζῆ βέβαια, ὅπως καί τά ἄλλα ὄντα μέσα στήν ὕλη καί ἀπό τήν ὕλη, ἀλλά ὡς πρόσωπο δηλαδή ὄν σκεπτόμενο, δέν σταματᾶ σ᾽ αὐτά: Ἐπίμονα ἀναζητεῖ τήν πηγή του, τόν πατρικό οἶκο, γιά νά βρῆ τό νόημα τῆς ζωῆς του καί νά σωθῆ! Καί αὐτό τοῦ τό ἔδωσε ἡ κοσμογονία τοῦ Λόγου τοῦ Θεοῦ πού ἐνανθρωπίσθηκε γιά χάρι του!

Ἀπό τήν πορεία αὐτή τοῦ κόσμου, βγαίνει πώς ὁ κόσμος εἶναι μιά καλλιέργεια γιά μιά ὁρισμένη παραγωγή. Ἄν ἀρνηθοῦμε πώς ὁ καρπός αὐτῆς τῆς καλλιέργεας εἶναι ὁ ἄνθρωπος, τότε πρέπει νά δεχθοῦμε πώς ἡ καλλιέργεια τοῦ κόσμου δέν ἔχει καρπό. Γιατί, βέβαια, τά φυτά καί τά ἄλογα ζῶα, εἶναι μέρος τοῦ κόσμου κι ὄχι ὁ καρπός του.

Κι ὅπως σέ κάθε καλλιέργεια ἡ παραγωγή περνᾶ κινδύνους κι ἔχει ἐχθρούς, ἔτσι καί στήν περίπτωσι τῆς καλλιέργειας τοῦ κόσμου. Ὁ καρπός αὐτῆς τῆς καλλιέργειας —ὁ ἄνθρωπος— κινδυνεύει ἀπό τήν “ἀρρώστεια” πού λέγεται “ἁμαρτία” καί ἀπό τόν “κλέφτη” πού εἶναι ὁ Σατανᾶς. Καί ὅπως ὁ γεωργός προστατεύει τήν καλλιέργειά του μέ φάρμακα καί προσωπικές προσπάθειες, τό ἴδιο καί ὁ γεωργός τῆς ἀνθρωπότητος δέν ἄφησε τόν ἄνθρωπο ἕρμαιο τῶν ἐχθρῶν του. Ὁ ἐρχομός τοῦ Χριστοῦ στόν κόσμο εἶναι ἡ λογική συνέπεια τῆς ὑπάρξεως τοῦ Δημιουργοῦ-καλλιεργητῆ, τοῦ κινδύνου τόν ὁποῖο διατρέχει ἡ καλλιέργεια καί τῆς ἀνάγκης ἡ καλλιέργεια αὐτή νά σωθῆ.

Ἡ λογική συνέπεια τῶν παραπάνω προδιαγράφει ἀκόμα τό ἀναμενόμενο μέγα γεγονός τῆς Δευτέρας Παρουσίας τοῦ Χριστοῦ καί τήν παραλαβή τῆς ἀνθρωπότητος, τοῦ καρποῦ τῆς δημιουργίας τοῦ κόσμου. Ὅπως θά ἦταν χωρίς νόημα ἡ ὕλη χωρίς τή ζωή, ἡ ζωή χωρίς τόν ἄνθρωπο κι ὁ ἄνθρωπος χωρίς τό Θεό, ἔτσι θά ἦταν χωρίς νόημα ἡ δημιουργία τοῦ ἀνθρώπου ἄν ἐπρόκειτο νά καταλήξη σέ μιά παραγωγή ἀζήτητη ἀπό τό γεωργό της! Ἔτσι αὐτή ἡ ἴδια ἡ λογική τῆς δημιουργίας ἐπιβάλλει τή δεύτερη ἔλευσι τοῦ Χριστοῦ γιά τή μεγάλη συγκομιδή τῆς ἀνθρωπότητος. Σέ πλήρη ἁρμονία καί συμφωνία, λοιπόν, ἡ λογική τῆς ὑπάρξεως τοῦ κόσμου, μέ τό Εὐαγγέλιο τό ὁποῖο ἔφερε στήν ἀνθρωπότητα ὁ Ἰ. Χριστός.

Ἄν ἀρνηθοῦμε τή λογική τῶν παραπάνω καί δεχθοῦμε τήν ἄποψι τῶν ὑλιστῶν ὅτι ἡ δημιουργία τοῦ κόσμου καί τῆς ζωῆς εἶναι τυχαῖο γεγονός, χωρίς κανένα σκοπό, τότε πρέπει νά ἐξηγήσουμε πῶς μέσα ἀπό ἕναν ἄσκοπο κόσμο, βγῆκε ἕνα ὄν —ὁ ἄνθρωπος— πού καί βλέπει καί θέτει σκοπούς στά πάντα καί τά πιό ἀσήμαντα καί νά παραδεχθοῦμε ὅτι ἡ ζωή δέν ἔχει καμμιά ἀξία καί ἡ μόνη λογική εἶναι ὁ θάνατος καί ἡ ἐκμηδένισι τῶν πάντων! Ἄν, ὅμως, μιά τέτοια “λογική” θεωρηθῆ ὅτι εἶναι λογική, τότε τί εἶναι ὁ παραλογισμός;»(ΨΝ, 15).

  • Διαβάζουμε: «Ἰταλική παροιμία: “Ὁ ἄνθρωπος πού καλλιεργεῖ τή γῆ εἶναι πολύ κοντά στό χαμόγελο τοῦ Θεοῦ”»(BL, 96).
  • Σημειώνει ὁ Ρriit Vesilind: «Οἱ Φιλιππίνες κάποτε καλύπτονταν κατά 96% ἀπό δάση —ἕλη μαγκρόβιων, δάση τῆς βροχῆς σέ χαμηλό ὑψόμετρο, δάση κωνοφόρων στούς πρόποδες τῶν λόφων καί δάση μέ βρύα στίς κορυφές. Αὐτή ἡ ἐδαφοκάλυψι σήμερα ἔχει μειωθῆ σέ ποσοστό μικρότερο ἀπό 18% ἐνῶ ἔχει ἀπομείνει μόνο τό 7% τῶν ἀρχικῶν ἀνεκμετάλλευτων δασῶν. Ἡ ἐμπορική καί μικρῆς κλίμακας ὑλοτομία γιά τό φιλιππινέζικο μαόνι, ἡ ἀποψίλωσι τοῦ ἐδάφους γιά γεωργικές χρήσεις καί τά ὀρυχεῖα ἔχουν σχεδόν καταστρέψει κάποια νησιά πού τώρα πλήττονται ἀπό τή διάβρωσι, τίς πλημμύρες καί τήν ξηρασία. Τό λεπτό στρῶμα τοῦ ἐπιφανειακοῦ ἐδάφους ἔχει παρασυρθῆ στόν ὠκεανό καί ὅ,τι ἀπέμεινε δέν περιέχει κανένα θρεπτικό συστατικό καί δέν εἶναι κἄν καλλιεργήσιμο.

Ἡ ἐκτεταμένη ἐπιφανειακή ἀπορροή ἔχει προκαλέσει τή ρύπανσι τῶν ὑδάτων. Ἡ ἰλύς τῶν ποταμῶν στερεῖ τό ἡλιακό φῶς ἀπό τούς κοραλλιογενεῖς ὑφάλους μέ ἀποτέλεσμα νά τούς καταστρέφη. Πολλοί πτωχοί ψαράδες ἐπιδεινώνουν τήν κατάστασι χρησιμοποιώντας κυανιοῦχα ἅλατα γιά νά ἀναισθητοποιοῦν καί νά αἰχμαλωτίζουν ζωντανά ψάρια γιά τά ἐνυδρεῖα, ἐνῶ ἄλλοι ψαρεύουν στούς ὑφάλους μέ δυναμίτη»(περ. Ng, Ἰλ 2002, 69).

  • Γράφει ὁ Νίκος Μάργαρης: «Μιά ὁμάδα φυτῶν τῆς οἰκογενείας Εuphorbiaceae ἔχουν τή δυνατότητα νά παράγουν “πετρέλαιο” ἀπευθείας. Γνωστά μέ τό ὄνομα “γαλατσίδες”, στήν Ἑλλάδα ὑπάρχουν περισσότερα ἀπό 60 εἴδη, στά ὁποῖα τό ποσοστό τῶν περιεχομένων ὑδρογονανθράκων ξεπερνᾶ συχνά τό 8% τοῦ ξηροῦ τους βάρους. Ἀπ᾽ τό εἶδος Εuphorbia dendroides χρειάζονται μόνο μερικά φυτά γιά τήν παραγωγή ἑνός λίτρου βενζίνης, ἐνῶ ἡ βενζίνη τήν ὁποία βάζουμε στό πρατήριο ἔχει “κοστίσει”, σύμφωνα μέ τόν Τζέφ Ντιούκς τοῦ Παν/μίου τῆς Γιούτα, 26 τόννους προϊστορικῶν φυτῶν!»(στό: περ. Ng, Ἰα 2004, 22 μή ἀριθ. σελ.).
  • Ὁ καθηγ. Δημήτριος Κωτσάκης γράφει: «Ἐάν θελήσουμε νά κάνουμε σύγκρισι τοῦ ἀνθρώπου ὡς πνευματικῆς προσωπικότητος μέ τούς ἀστέρες, τούς γαλαξίες καί τό Σύμπαν, τότε τά πράγματα τίθενται ἐπί ἄλλης βάσεως καί ἡ ἀπάντησι θά εἶναι διαφορετική. Γράφει σχετικά ὁ διάσημος Ἀμερικανός φυσικός (βραβεῖο Νobel), καθηγητής Α. Compton τά ἑξῆς: “Τό σπουδαῖο καί τό σοβαρό οἱουδήποτε πράγματος ἐξαρτᾶται ἀπό τό ἐνδιαφέρον τοῦ ἑνός, πού κρίνει καί ἀποφασίζει γι᾽ αὐτό. Ὁ ἄνθρωπος ἄραγε ἔχει μικρότερη ἀξία ἀπό τά ἀστέρια; Ἐρωτήσατε μία μητέρα, θά ἤθελε νά ἀνταλλάξη τό νεογέννητο παιδί της μέ τό λαμπρότερο ἀστέρι τοῦ οὐρανοῦ; Ἐπίσης, ἐάν τό παιδί συνέβαινε νά εἶναι ἕνας Νεύτων, αὐτό θά ἄξιζε γιά τούς ἀστρονόμους περισσότερο ἀπό πολλούς γαλαξίες ἀστέρων. Κατόπιν αὐτῶν ποιός εἶναι ἐκεῖνος πού θά πῆ ὅτι ὁ ἄνθρωπος εἶναι δημιούργημα πού δέν ἑλκύει τό ἐνδιαφέρον τοῦ Θεοῦ; Δέν εἶναι λογικό νά δεχθοῦμε ὅτι ὁ σκεπτόμενος Δημιουργός πρέπει νά ἔχη ἰδιαίτερο ἐνδιαφέρον γιά τά σκεπτόμενα δημιουργήματα;”»(ΔΚ, 114).
  • Ὁ Ἀπ. Μακράκης ἐπισημαίνει: «Ὅπως ἕνας ἀρχιτέκτων πού θέλει νά ἀνεγείρη λιθόκτιστη οἰκία, στήνει ἔξω ἀπό τούς τοίχους ξύλινες ἀναβάθρες, ἀφοῦ δέ τελειώσουν οἱ τοῖχοι, κατ᾽ ἀνάγκη τίς γκρεμίζει καί τίς ἐξαφανίζει· ἔτσι καί ὁ Θεός θά κάνη μ᾽ αὐτόν τόν κόσμο, ἀφοῦ τελειώση ἡ οἰκοδομή τῆς ἁγίας Σιών. Τό ἐργοστάσιο ἀνεγείρεται καί ὑφίσταται ὄχι γι᾽ αὐτό τό ἴδιο, ἀλλά γιά τά προϊόντα του· ἄρα τότε θά ἐκλείψη τό ἐργοστάσιο, ὅταν θά ἐκλείψη καί ἡ ἀνάγκη τῶν ἐξαγομένων. Ὁ κόσμος αὐτός, κόσμος ὑπό χρόνον, κόσμος γενέσεως καί φθορᾶς, ὀφείλει νά ἐκλείψη ἐνώπιον τοῦ κόσμου τῆς αἰωνιότητος καί τῆς στάσεως, ὁ ὁποῖος εἶναι ἄξιος τοῦ αἰωνίου Θεοῦ.

Καί ἐνῶ τέτοια εἶναι ἡ φύσι καί ὁ προορισμός τοῦ παρόντος κόσμου, καί αὐτός εἶναι ὁ λόγος τῆς ἐνεργείας τοῦ κακοῦ μέσα του, οἱ ἄνθρωποι δέ εἰσέρχονται σ᾽ αὐτόν ὡς κατεργάσιμη ὕλη, βλέπουμε ὅτι δέν κατεργάζονται ὅλοι, καί ὅτι δέν ἀνέρχονται ὅλοι στό ὕψος τό ὁποῖο καθόρισε ἡ θεία μεγαλοπρέπεια. ῾Ο Θεός εἶπε· “Ἐγώ εἶπα θεοί ἐστέ καί υἱοί ὑψίστου πάντες, ὑμεῖς δέ ὡς ἄνθρωποι ἀποθνήσκετε”. Ἄρα τό νά μήν ἐπιτυγχάνεται σέ κάθε περίπτωσι ὁ ὑψηλός προορισμός, τοῦτο δέν προέρχεται διόλου ἐκ τοῦ Θεοῦ πού θέλει νά σωθοῦν ὅλοι καί νά ἔλθουν στήν ἐπίγνωσι τῆς ἀληθείας· ἀλλά προέρχεται ἀπό τόν ἄνθρωπο πού ἀπειθεῖ μέν στήν ἀλήθεια, πείθεται δέ στήν ἀδικία»(Π, 96).

  • Καί τελειώνουμε τό Κεφάλαιο μ᾽ ἕνα χωρίο ἀπό τή Βίβλο: «Τά ἔργα Κυρίου πάντα ὅτι καλά σφόδρα, καί πᾶν πρόσταγμα ἐν καιρῷ αὐτοῦ ἔσται»(ΣΣειρ 39, 16). Βλέπουμε τό «καλά σφόδρα» νά συνδέεται μέ τή σκοπιμότητα. Εἶναι παράλογο ἕνα δημιούργημα νά ὑπάρχη γιά ἑκατομμύρια χρόνια ἄσκοπα, ὅπως γιά παράδειγμα ἡ ἄμπελος.


Ἀρχιμ. Ἰωάννου Κωστώφ


Περί Ἐξελίξεως 2


Σταμάτα 2014




τηλ. επικοινωνίας & παραγγελιών 2108220542

Email: truthtarget@gmail.com






04.03.15 - 1

The new face of Mayan Christianity

Orthodox Holy Week & Easter of Mayans in Guatemala



Christianity among the Mayan Native Americans is undergoing a dramatic change in places like Guatemala and Southern Mexico. This shifting of religious identity is part of a larger trend that is enveloping much of Latin America.

According to the Pew Research Center report, published in November of 2014, “historical data suggests that for most of the 20th Century, from 1900 through the 1960′s, at least 90% of Latin America’s population was Roman Catholic.” Remarkably, however, in just one lifetime, the Pewsurvey indicates that only “69% of adults across the region identify as Roman Catholic.”

Up until recently, Orthodox Christianity did not play much of a role in this changing landscape. Most of our parishes consisted of immigrant colonies, established mainly to perpetuate the customs, languages  and traditions of their respective ethnic cultures  and mother churches in Europe.

The title of a recent article in the Huffington Post by Carol Kuruvilla, however, announces a major shift in this approach to the church’s mission: “The Greek Orthodox Church In Latin America Is Not Very Greek.” Embracing this change and adapting to this new reality, Archbishop Athenagoras, since his 1996 appointment by Patriarch Bartholomew to shepherd the Central American Church, has reached out to the indigenous people of this vast region, encompassing Mexico, Central America, Columbia, Venezuela, and the Caribbean Islands. Of his 52 active clergy, only 3 are of Greek descent. The enthusiastic reception by His Eminence Athenagoras of many thousands of Mayan Christians into the Orthodox fold has transformed his church into a unity of diverse people, sharing one faith, but speaking many native dialects, as on the day of Pentecost. On a recent visit to the village of Aguacate, he was able to begin Holy Week with the Mayan faithful, who now comprise the  vast majority of his growing flock in Central America.



Eastern Orthodox Church in Guatemala

Easter 2015


Archbishop Athenagoras begins Holy Week with his Mayan flock


The Mayan faithful celebrate Palm Sunday with Palm Crosses in hand


Archbishop Athenagoras greets his Mayan flock in Aguacate


















Το νέο μου site:

Orthodoxy is love…!

╰⊰¸¸.•¨* Ορθοδοξία είναι αγάπη…!




My new site:

Orthodoxy is love…!




π. Ευαγγέλου Πριγκιπάκη,

Εφημερίου Ι. Ναού Αγίων Αποστόλων Πατρών



Ίδρυση αιρέσεως των Πεντηκοστιανών

Έτος ίδρυσης: 1907 στο Κλήβελαντ του Οχάιο της Αμερικής

Ιδρυτής: Αμβρόσιος Τόμπλισον. Ίδρυσε την εκκλησία της Πεντηκοστής

Ελλάδα: Εμφάνιση το 1927

scotland sunset and mountains rivers




Η αίρεση των Πεντηκοστιανών έλαβε καταχρηστικά το όνομά της από το γεγονός της Πεντηκοστής, δηλαδή από την κάθοδο του αγ. Πνεύματος με τη μορφή πυρίνων γλωσσών και το φωτισμό των αποστόλων στο υπερώο των Ιεροσολύμων, πενήντα ημέρες μετά την ανάσταση του Χριστού (Πραξ. 2,1-13). Για το λόγο αυτό και οι οπαδοί της, που αυτοαποκαλούνται «άνθρωποι της Πεντηκοστής», θεωρούν εσφαλμένως, ότι κατά τις λατρευτικές τους εκδηλώσεις επαναλαμβάνονται και σ’ αυτούς όλες εκείνες οι έκτακτες χαρισματικές εκδηλώσεις που συνέβησαν στους μαθητές του Χριστού. Και τούτο, διότι πιστεύουν ότι πραγματοποιείται η κάθοδος του Πνεύματος προσωπικά σε κάθε «πιστό», γεγονός που, όπως ισχυρίζονται, έχει ως αποτέλεσμα να παρατηρούνται, κατά τρόπο αόρατο και μυστικό, «υπερφυσικά» φαινόμενα, τα οποία εκλαμβάνονται ως το «βάπτισμα του Αγ. Πνεύματος». Είναι βέβαιο, όμως, ότι όλ’ αυτά τα φαινόμενα, όχι μόνο δεν έχουν σχέση με την παρουσία και τη δράση του Αγ. Πνεύματος στις καρδιές τους, αλλά, αντίθετα, υπογραμμίζουν με έμφαση την παντελή απουσία του, αποτελούν οικτρή πνευματική πλάνη και υποδηλώνουν την παρουσία και την επενέργεια του σατανικού πνεύματος σ’ αυτά. Θα μπορούσε να ισχυριστεί κανείς, δηλαδή, ότι τα φαινόμενα αυτά συνιστούν, μάλλον, ακραίες ψυχολογικές αντιδράσεις παθολογικής φύσεως, στις οποίες παρατηρούνται ευκρινώς συμπτώματα δαιμονισμού.

White Pocket #36 - Eddie Lluisma Photography www.facebook.com-EddieLluismaPhotography White Pocket, Arizona #sandstone #arizona #desert

Η πεντηκοστιανή «προϊστορία»: Το γεγονός της Πεντηκοστής, ο Προτεσταντισμός και οι Πεντηκοστιανοί

Πρίν αναφερθούμε λεπτομερέστερα στην ιστορία της αιρέσεως των Πεντηκοστιανών, είναι απαραίτητο να γίνει λόγος για την πνευματική τους προϊστορία, δηλαδή τις προτεσταντικές τους καταβολές, καθότι διαδίδουν ψευδώς ότι η κίνησή τους δεν ιδρύθηκε από άνθρωπο, αλλά έλκει την καταγωγή της από το γεγονός της εκχύσεως του Αγ. Πνεύματος κατά την ημέρα της Πεντηκοστής.

Η επέλευση του Πνεύματος του Θεού, όμως, δεν πραγματοποιήθηκε τον 20ο αι., που εμφανίστηκαν οι Πεντηκοστιανοί, αλλά συνέβη περί τα μέσα του 1ου αι. στην Εκκλησία και για την Εκκλησία και μάλιστα πενήντα ημέρες μετά την ανάσταση και δέκα ημέρες μετά την ανάληψή του Ιησού Χριστού στους ουρανούς. Το γεγονός αυτό πραγματώθηκε ως εκπλήρωση της υπόσχεσης την οποία είχε δώσει στα μέλη του αιωνίου μυστηρίου της Εκκλησίας του, πρώτα μέσω του προφήτου Ιωήλ, ως άσαρκος Λόγος του Θεού και κατόπιν, λίγο πρίν αναληφθεί, στους μαθητές του, ως ενανθρωπήσας Κύριος. Είχε, δηλαδή, διαβεβαιώσει πρώτα το ευσεβές «λείμμα» του Παλαιού Ισραήλ, ότι «το Πνεύμα μου πλουσιοπάροχα θα το χαρίσω σε κάθε άνθρωπο» (Ιωήλ 3,1), ενώ στους μαθητές του κατόπιν, που υπήρξαν το πρώτο «λείμμα» της Εκκλησίας του Νέου Ισραήλ, υποσχέθηκε, ότι θα παρακαλέσει το Θεό Πατέρα «να δώσει άλλον Παράκλητο, το Πνεύμα της Αληθείας, ώστε να είναι πάντα μαζί» τους (Ιωάνν. 14,15). Γι’ αυτό και μετά την ανάστασή του εμφανιζόταν συχνά στους αποστόλους και τους προέτρεπε να μην απομακρυνθούν από τα Ιεροσόλυμα, αλλά να περιμένουν από το Θεό Πατέρα την εκπλήρωση της υπόσχεσης που τους είχε δώσει, «ότι, δηλαδή,…εσείς θα βαφτιστείτε σε λίγες μέρες με το Άγιο Πνεύμα» (Πράξ. 1,5).

Έτσι, όταν έφτασε η ημέρα της Πεντηκοστής «τους παρουσιάστηκαν γλώσσες σαν φλόγες φωτιάς, που μοιράστηκαν και κάθισαν από μία στον καθένα απ’ αυτούς. Όλοι τότε πλημμύρισαν από Πνεύμα Άγιο και άρχισαν να μιλούν σε άλλες γλώσσες, ανάλογα με την ικανότητα που τους έδινε το Άγιο Πνεύμα» (Πράξ. 2,3-4). Μιλώντας άλλες γλώσσες οι απόστολοι, όμως, δεν εξέπεμπαν άναρθρες και ακατανόητες κραυγές όπως κάνουν οι Πεντηκοστιανοί στις συνάξεις τους, αλλά μιλούσαν φωτισμένοι με το άγ. Πνεύμα και από το πλήθος που είχε συγκεντρωθεί εκεί έκπληκτο, «ο καθένας τους άκουγε…να μιλάνε στη δική του γλώσσα» (Πράξ. 2,6). Γι’ αυτό, αν και είχαν συγκεντρωθεί μπροστά στο υπερώο άνθρωποι από διαφορετικές εθνότητες και με διαφορετικές γλώσσες, όπως «Πάρθοι, Μήδοι και Ελαμίτες, κάτοικοι της Μεσοποταμίας, της Ιουδαίας και της Καππαδοκίας, του Πόντου και της Ασίας, της Φρυγίας και της Παμφυλίας, της Αιγύπτου, και από τα μέρη της Λιβυκής Κυρήνης, Ρωμαίοι…, Κρητικοί και Άραβες», όχι μόνο διαπίστωναν ότι, μιλώντας οι απόστολοι, «ακούμε να μιλούν στις γλώσσες μας για τα θαυμαστά έργα του Θεού» (Πράξ. 2, 9-11), αλλά διερωτούνταν κιόλας για τους μαθητές του Χριστού, «Πώς λοιπόν όλοι αυτοί μιλάνε στη δική μας μητρική γλώσσα» αν και είναι Γαλιλαίοι; (Πράξ. 2,7-8). Οι άγιοι απόστολοι, δηλαδή, σε αντίθεση με τους αιρετικούς Πεντηκοστιανούς, δεν μιλούσαν ξένες και ακατανόητες από το ακροατήριό τους γλώσσες, αλλά με τη Χάρη του Αγ. Πνεύματος κήρυτταν τα θαυμαστά έργα του Θεού στη γλώσσα τους και οι περευρισκόμενοι έξω από το υπερώο τους άκουγαν και τους καταλάβαιναν ο καθένας στη δική του γλώσσα.

Η κάθοδος του Αγ. Πνεύματος κατά την Πεντηκοστή, όμως, δεν είχε έκτακτο, επαναλαμβανόμενο και περιοδικό χαρακτήρα, ούτε είχε ως μόνο σκοπό, όπως πιστεύουν οι Πεντηκοστιανοί, να προσφέρει κυρίως τη γλωσσολαλιάστους αποστόλους. Αλλά είχε ως αποστολή να παραμείνει μόνιμα και για πάντα στην Εκκλησία (Ιωάνν. 14,16), με σκοπό να συγκρατεί τα μέλη της στην αληθινή και ορθή διδασκαλία του Ιησού Χριστού, να τα παρηγορεί και να τα ενισχύει στον πνευματικό τους αγώνα, ως «Παράκλητος», αλλά και να τα διδάσκει διαρκώς «τα πάντα», υπενθυμίζοντάς τους, όπως τους υποσχέθηκε ο Κύριος, «όλα όσα σας έχω πει εγώ» (Ιωάνν. 14,26). Για το λόγο αυτό διαμένει και ενεργεί μόνο μέσα στην Εκκλησία του Χριστού, εντός της οποίας και μέσω των ιερών μυστηρίων, τα οποία τελούν μέχρι σήμερα και έως τη Δευτέρα Παρουσία του Κυρίου οι, άμεσοι διάδοχοι των αποστόλων, επίσκοποι και με την άδειά τους οι πρεσβύτεροι, εκχέει τη θεία χάρη προς τους ανθρώπους και διανέμει τα ποικίλα χαρίσματα του, ως σημεία της σωτηρίας τους. Οι Πεντηκοστιανοί, όμως, ούτε στην Εκκλησία του Χριστού ανήκουν, ούτε επισκόπους με αποστολική διαδοχή έχουν, ούτε πρεσβυτέρους, ούτε μυστήρια παραδέχονται και τελούν, γι’ αυτό και το άγ. Πνεύμα ούτε κατοικεί, ούτε ενεργεί στις καρδιές τους, εφ’ όσον οι ίδιοι, ουσιαστικά και ενσυνείδητα, στερούν από τους εαυτούς τους την επενέργεια του. Παρά ταύτα, όμως, κι ενώ το άγ. Πνεύμα δρα αιωνίως στην Εκκλησία και από την ημέρα της Πεντηκοστής με τη φανέρωσή της, εδώ και 2.000 χρόνια, «όλον συγκροτεί τον θεσμόν της», η πεντηκοστιανή αίρεση, που αποτελεί στην πραγματικότητα ένα από τα νεότερα πνευματικά παρακλάδια και τέκνα του κακόδοξου Προτεσταντισμού, ισχυρίζεται, χωρίς ενδοιασμούς, ότι οι ρίζες της ανάγονται στις αρχές της Εκκλησίας και το γεγονός της Πεντηκοστής.. Το πλέον βέβαιο, όμως, και ιστορικώς αδιαμφισβήτητο γεγονός είναι, ότι η πεντηκοστιανή κίνηση δεν έχει ούτε πνευματική, αλλά ούτε ιστορική σχέση με την Πεντηκοστή και τη Μια, Αγία, Καθολική και Αποστολική Εκκλησία του Χριστού, εφόσον κατάγεται άμεσα, πνευματικά και ιστορικά, από τη μεγάλη προτεσταντική αίρεση, μέσα στα σπλάχνα της οποίας γεννήθηκε και διαμορφώθηκε ως την αυτονόμησή της, μόλις στις αρχές του 20ου αιώνα.

Είναι άλλωστε γνωστό, ότι και ο Προτεσταντισμός ως θρησκευτικό μόρφωμα και φαινόμενο εμφανίστηκε μόλις τον 16ο αιώνα, αρχικά, εντός του κατά τον 11ο αι. αποσχισθέντος από το σώμα της Εκκλησίας μεσαιωνικού Ρωμαιοκαθολικισμού, ως μορφή αντίδρασης στις αυθαιρεσίες του παπικού απολυταρχισμού και κατόπιν ως αυτόνομη θρησκευτική κίνηση με αυτοτελή οργάνωση, πολυποίκιλη μορφολογία και όχι ενιαία διδασκαλία. Και τούτο, διότι το περιεχόμενο της πίστεως στηρίχθηκε, με το sola Scriptura, μόνο στην από τον καθένα αυθαίρετη, προσωπική και αυτονομημένη από την εκκλησιαστική παράδοση ερμηνεία της αγ. Γραφής. Έτσι, η έλλειψη ενιαίας ερμηνείας της Αγ. Γραφής, οδήγησε στην απουσία ενιαίας διδασκαλίας και οργανώσεως, πράγμα που συνέβαλε αποφασιστικά, ώστε από πολύ νωρίς να πολυδιασπαστεί ως κίνηση και να υπάρχουν σήμερα πάνω από τετρακόσιες αιρετικές προτεσταντικές παραφυάδες, δύο από τις οποίες, ο Μεθοδισμός και οι «κινήσεις αγιότητος» -δηλαδή οι θρησκευτικές ομάδες που πίστευαν ότι η «αγιότητα» συνιστά εμπειρία και χάρη, χωρίς να απαιτεί γι’ αυτό μεταστροφή και δικαίωση- να αποτελέσουν την πνευματική μήτρα, εντός της οποίας κυοφορήθηκε η αίρεση των Πεντηκοστιανών.

Άρα οι Πεντηκοστιανοί δεν είναι τίποτε άλλο από ακραίοι αιρετικοί Προτεστάντες, οι οποίοι, όπως και οι ομοϊδεάτες τους, ακολούθησαν ξεχωριστή πνευματική πορεία, διασπασμένοι σε δεκάδες ομάδες και κινήσεις, ενώ δεν έχουν καμία απολύτως σχέση με το γεγονός της Πεντηκοστής και την Εκκλησία του Χριστού.


Ίδρυση, εξάπλωση και διδασκαλία

Έτσι, παρ’ όλο που ανάγουν την ίδρυση της αιρέσεώς τους στην πρώιμη αποστολική εποχή, η σκληρή αλήθεια και η ωμή πραγματικότητα είναι, ότι οι πρώτοι πυρήνες της πεντηκοστιανής κακοδοξίας εμφανίστηκαν στην Αμερική και τη Βρετανία μεταξύ των ετών 1904 και 1910, κάτι που δείχνει όχι μόνο τη χασματώδηχρονική διαφορά που χωρίζει το υπερφυές και έκτακτο γεγονός της Πεντηκοστής από την ίδρυση της αιρέσεώς στις αρχές του 20ου αιώνα, αλλά παρουσιάζει κατά τρόπο εξαιρετικά εύγλωτο και το μέγεθος του ψεύδους και της πλάνης, στην οποία εξακολουθούν να βρίσκονται. Κι αυτό, διότι, ενώ η Εκκλησία, για χάρη της οποίας συνέβη η Πεντηκοστή, διδάσκει, ότι η κάθοδος του Αγ. Πνεύματος είχε και ως σκοπό να καλέσει τους ανθρώπους σε ενότητα, οι αιρετικοί Πεντηκοστιανοί, ως γνήσιοι Προτεστάντες, δεν επεδίωξαν, γι’ αυτό καιδέν κατάφεραν ποτέ, ούτε στη διοίκηση, ούτε στη διδασκαλία τους, αυτήν «την ενότητα της πίστεως και την κοινωνία του αγ. Πνεύματος». Έτσι, όπως είναι γνωστό, από πολύ νωρίς διασπάστηκαν και κατακερματίστηκαν, ως «νέα Βαβέλ», σε πολυάριθμες θρησκευτικές ομάδες με ξεχωριστές διδασκαλίες, με αποτέλεσμα να γίνεται λόγος σήμερα για το «χάος των Πεντηκοστιανών», γεγονός που είναι από μόνο του αρκετό, πιστεύουμε, να καταδείξει την έλλειψη παρουσίας του αγ. Πνεύματος από τις κινήσεις τους, καθώς η κάθοδός του στην Εκκλησία, «εις ενότητα πάντας εκάλεσε».

Όπως είναι κυριολεκτικά χαώδης η μορφολογία τους, το ίδιο χαώδης είναι και η διδασκαλία τους, εφόσον κάθε ομάδα έχει ιδιαίτερα στοιχεία στην πίστη της, στην οποία κυρίαρχο ρόλο διαδραματίζει: α) το πρόσωπο του ιδρυτή της και β) το ενθουσιαστικό στοιχείο που εκδηλώνεται με το κατ’ αυτούς «χάρισμα του Αγίου Πνεύματος» ή, όπως το ονομάζουν, «δεύτερη ευλογία» και «βάπτισμα του αγίου Πνεύματος». Κορυφαίες εκφράσεις του γεγονότος αυτού, όπως ισχυρίζονται, αποτελούν η γλωσσολαλιά, οι προφητείες, τα οράματα, οι εκστατικές καταστάσεις, οι θεραπείες, κ.ά. Όταν μάλιστα παρατηρηθεί ότι συμβαίνουν σε κάποιο «πιστό» κάποια από τα παραπάνω φαινόμενα, τότε πιστεύεται ότι εισέρχεται εντός του το Αγ. Πνεύμα, εμπειρία που εκλαμβάνεται ως εφάμιλλη με την κάθοδο Του στους Αποστόλους κατά την ημέρα της Πεντηκοστής, γι’ αυτό και συνοδεύεται με την απόκτηση των λοιπών πνευματικών χαρισμάτων. Πιστεύουν, δηλαδή, εσφαλμένως, ότι σε κάθε «φωτισμένο» επαναλαμβάνεται το γεγονός της Πεντηκοστής, ενώ εκείνο που συμπληρώνει την κακοδοξία τους είναι ότι εκλαμβάνουν την απόκτηση του λεγομένου «βαπτίσματος του Αγ. Πνεύματος» ως ανώτερη δωρεά και εγγύηση της σωτηρίας τους. Κι αυτό, διότι, όπως ισχυρίζονται, κατά «την αρπαγή της εκκλησίας», πρίν την έλευση τουΑντιχρίστου, θα παραληφθούν όλοι οι «φωτισμένοι» και θα διαφυλαχθούν από το Χριστό.

Όλα αυτά έχουν ως συνέπεια :

α) να απορρίπτουν την ύπαρξη και να καταπολεμούν λυσσαλέα το έργο και την αποστολή της Εκκλησίας, αποκαλώντας την «Βαβυλώνα» και «πόρνη», καθώς οι οπαδοί καθεμιάς από τις πεντηκοστιανέςομάδες πιστεύουν πως η κίνησή τους αποτελεί τη «γνήσια εσχατολογική εκκλησία», η οποία έχει ως σκοπό να αποτελέσει τη βάση για την ένωση «των χριστιανικών εκκλησιών»,

β) να αρνούνται μερικές από τις κινήσεις τους την πίστη στην Αγ. Τριάδα,

γ) να μην αποδέχονται την Ιερά Εκκλησιαστική Παράδοση,

δ)να θεωρούν εσφαλμένως ότι μόνον εκείνοι, λόγω των «πνευματικών τους χαρισμάτων», ερμηνεύουν θεόπνευστα την Αγ. Γραφή,

ε) να απορρίπτουν στην πραγματικότητα όλα τα Ιερά Μυστήρια,

στ) να πιστεύουν, όπως και οι Ιεχωβάδες, στην ψευδώς λεγόμενη «χιλιετή βασιλεία του Χριστού»,

ζ) να διδάσκουν «την αρπαγή της εκκλησίας»,

η) να μην τιμούν το σταυρό του Χριστού,

θ) να μην αποδέχονται την τιμή των αγίων και της Θεοτόκου, της οποίας απορρίπτουν και τηναειπαρθενία,

ι) να υβρίζουν το πρόσωπο του Χριστού με τη διδασκαλία ότι είχε και άλλα σαρκικά αδέλφια,

ια) να αποδοκιμάζουν τις Ιερές Εικόνες και να χαρακτηρίζουν την τιμή τους ως ειδωλολατρεία και

ιβ) να απορρίπτουν ασεβώς τα μνημόσυνα υπέρ των κεκοιμημένων.

New Day Dawn - Daniel Herr Photography 500px.com-photo-105801363 _The evening sings in a voice of amber, the dawn is surely coming._ - Al Stewart) #Iceland #Seljalandsfoss #Waterfall

Οι θέσεις της Ορθοδόξου Εκκλησίας έναντι των Πεντηκοστιανών

Η Ορθόδοξος Καθολική Εκκλησία του Χριστού απορρίπτει και αποδοκιμάζει όλες τις παραπάνω κακόδοξες θέσεις της πεντηκοστιανής αιρέσεως, γι’ αυτό και τις έχει αναιρέσει πλήρως με σειρά ειδικών έργων θεολόγων, κληρικών και λαϊκών, οι τίτλοι μερικών από τα οποία παρατίθενται στην παράγραφο 8 του παρόντος. Στην παρούσα παράγραφο θα περιοριστούμε μόνο σε γενικές παρατηρήσεις πάνω σε βασικά σημεία των διαφορών τους από την εκκλησιαστική διδασκαλία, όπως η Πεντηκοστή, η Γλωσσολαλιά, η Εκκλησία και τα Έσχατα, προκειμένου ο ορθόδοξος χριστιανός να σχηματίσει μια επαρκή εικόνα για τον κακόδοξο χαρακτήρα της διδασκαλίας τους. Έτσι, κατά την ορθόδοξη διδασκαλία :

Ι. Η ΠΕΝΤΗΚΟΣΤΗ, σε αντίθεση με τη διδασκαλία των Πεντηκοστιανών, δεν συνέβη τον 20ο αιώνα, ούτε λαμβάνει έως και σήμερα χώρα στον καθένα πιστό ξεχωριστά ως γεγονός, αλλά υπήρξε έκτακτο και μοναδικό γεγονός που έγινε ακριβώς πενήντα ημέρες μετά την ανάσταση του Χριστού και έχει μόνιμο χαρακτήρα, καθώς το Αγ. Πνεύμα πλέον ευρίσκεται, ενοικεί και ενεργεί έως τη Δευτέρα Παρουσία στην Εκκλησία, εντός των κόλπων της Οποίας χαριτώνει και αγιάζει, όχι αιρετικούς όπως οι Πεντηκοστιανοί, αλλά κάθε πιστό μέλος της που είναι βαπτισμένο στο όνομα της Αγ. Τριάδος, αποδέχεται χωρίς περικοπές και εκπτώσεις την «άπαξ παραδοθείσα πίστη» Της κι εφαρμόζει απαρεγκλήτως στη ζωή του το ήθος Της.

ΙΙ. Η ΓΛΩΣΣΟΛΑΛΙΑ, το κορυφαίο από τα χαρίσματα που ισχυρίζονται οι Πεντηκοστιανοί ότι τους παραχωρούνται από το Αγ. Πνεύμα, είναι οικτρή πλάνη και φοβερή απάτη, η οποία χρησιμοποιείται ουσιαστικά, μαζί με τις λεγόμενες ψευδοπροφητείες και ψευδοθεραπείες ως στοιχείο εντυπωσιασμού και παραπλάνησης των υποψηφίων θυμάτων τους, ενώ αν εξεταστούν περαιτέρω αυτά ως φαινόμενα, θα αποδειχθεί ότι πρόκειται είτε για ψυχοπαθολογικής φύσεως εκδηλώσεις, είτε, στην πραγματικότητα, για δαιμονικές καταστάσεις, οι οποίες συμβαίνουν σε αποδήμους της χάριτος του Θεού και σε πλάνη ευρισκομένους ανθρώπους. Και αυτό, διότι απ’ όπου απουσιάζει η χάρις του Θεού, όπως συμβαίνει με τους Πεντηκοστιανούς, εκεί βασιλεύει και ενεργεί ο Σατανάς και οι δυνάμεις του. Όσον αφορά τη γλωσσολαλιά των αποστόλων κατά την ημέρα της Πεντηκοστής, αυτή δεν ήταν μόνιμο χάρισμα, ούτε αφορούσε την εκ μέρους τους χρήση άγνωστων «ξένων γλωσσών» και άναρθρων κραυγών, όπως πιστεύει και διδάσκει για τις εμπειρίες των μελών της η αίρεση τωνΠεντηκοστιανών, αλλά, όπως τονίστηκε παραπάνω, συνιστούσε το θαύμα της εν Αγίω Πνεύματι κατανοήσεως όλων όσων κήρυτταν από τον καθένα που τους άκουγε εκείνη την ημέρα στη δική του γλώσσα ή διάλεκτο, προκειμένου με τον τρόπο αυτό να τονιστεί η εν Χριστώ επανένωση του ανθρωπίνου γένους, το οποίο χωρίστηκε με τη σύγχυση των γλωσσών στη Βαβέλ, εξ αιτίας της αμαρτίας. Γι’ αυτό και είναι απαραίτητο να τονιστεί, ότι ηγλωσσολαλιά δεν υπήρξε διαρκές αλλά έκτακτο φαινόμενο και χάρισμα στην Εκκλησία, εφόσον ενωρίς, δηλαδή την πρώιμη αποστολική εποχή (Α΄ Κορ. 14,2-27), κατέλαβε δευτερεύουσα σημασία, ενώ αργότερα ατόνησε ολοκληρωτικά, χωρίς όμως να χαθεί, διατηρούμενο υπό άλλες μορφές, μόνον εντός και για την Εκκλησία. Σε αντίθεση με την γλωσσολαλιά της Εκκλησίας, όμως, που ήθελε να συμβολίσει το μυστήριο της εν Χριστώενότητος του ανθρωπίνου γένους, η «γλωσσολαλιά» των αιρετικών Πεντηκοστιανών, όχι την ενότητα δεν επιδιώκει, αλλά μόνο τη διάσπαση και τον κατακερματισμό της ανθρωπότητας υπηρέτησε και υπηρετεί, εφόσον είναι βέβαιο, ότι το φαινόμενο αυτό, αν και «χάρισμα», υπήρξε η κύρια αιτία των απειράριθμων σχισμάτων στους κόλπους της αιρέσεως.

ΙΙΙ. Η ΕΚΚΛΗΣΙΑ αποτελεί, όχι πολύμορφο φαινόμενο όπως οι διασπασμένες κινήσεις των αιρετικώνΠεντηκοστιανών, ούτε εμφανίστηκε όπως εκείνοι τον 20ο αιώνα, αλλά συνιστά προαιώνιο μυστήριο που έχει ως πηγή του τον Τριαδικό Θεό (Εφεσ. 3,9) και απαρχή το γεγονός της δημιουργίας, η οποία με το μυστήριο της Πεντηκοστής και την κάθοδο του Αγ. Πνεύματος εισήλθε στην τελευταία φάση της πρίν από τη Δευτέρα Παρουσία. Για το λόγο αυτό και ουδεμία σχέση έχει με την πεντηκοστιανή «Εκκλησία των εσχάτων καιρών» ή αυτή «των εκλεκτών», πολύ δε περισσότερο με εκείνη που αποστάτησε, ή με την άλλη που θα αρπαγεί πρίν την έλευση του Αντιχρίστου. Και τούτο, διότι πραγματικοί αποστάτες από την αληθινή Εκκλησία του Χριστού είναι οι ίδιοι οι Πεντηκοστιανοί, που εμφανίστηκαν μόλις τον 20ο αιώνα και, αντί να μετανοήσουν και να επιστρέψουν στους κόλπους της αγίας Εκκλησίας του Χριστού, προβάλλουν υπεροπτικά την κίνησή του ο καθένας ως την «αληθινή εκκλησία». Επειδή ακριβώς δεν έχουν ουδεμία σχέση με την Εκκλησία και δεν αποδέχονται την Ιερά Παράδοση της, δεν μπορούν να κατανοήσουν και το αληθινό νόημα του γραπτού μέρους της που είναι η Αγ. Γραφή, το οποίο κακοποιούν βάναυσα και διαστρέφουν προκλητικά, προκειμένου να θεμελιώσουν τις αιρετικές τους θέσεις. Η ανυπαρξία σχέσεως των Πεντηκοστιανών με την Εκκλησία, μάλιστα, αποδεικνύεται περίτρανα και από την έμμεση, αλλά ουσιαστικώς πλήρη αποδοκιμασία του προσώπου του αρχηγού της Ιησού Χριστού, καθώς διδάσκουν ψευδώς την καταδικασμένη από τους πρώτους αιώνες αντίληψη περί «χιλιετούς βασιλείας» Του, επιμένουν στην ασεβή κατάργηση του Τιμίου Σταυρού επί του οποίου σταυρώθηκε, ώστε να αποβεί το όργανο της σωτηρίας και το στήριγμα της Εκκλησίας, καταργούν τα ιερά μυστήρια τα οποία συστήθηκαν από το Χριστό, πρεσβεύουν την αυθαίρετη διδασκαλία ότι είχε σαρκικά αδέλφια, αλλά και ότι η κατά σάρκα Μητέρα του ΥπεραγίαΘεοτόκος δεν ήταν Αειπάρθενος, για την οποία υποστηρίζουν, μάλιστα, ότι δεν πρέπει να τιμάται, όπως δεν πρέπει να τιμώνται και οι φίλοι του Χριστού, οι άγιοι. Κατά τη διδασκαλία της Εκκλησίας, όμως, το γεγονός και μόνο ότι κάποιος δεν αναγνωρίζει στην Παναγία τους τίτλους «Θεοτόκος» ή «Αειπάρθενος», σημαίνει ότι αρνείται πλήρως και ολοκληρωτικώς τη θεότητα του Ιησού Χριστού. Όλα αυτά συνηγορούν στη διαπίστωση περί ανυπαρξίας σχέσεως των Πεντηκοστιανών με την Εκκλησία του Χριστού, καθώς επιπλέον υβρίζουν τις ιερές Εικόνες και χαρακτηρίζουν την τιμή τους ως ειδωλολατρία, ενώ απορρίπτουν ασεβώς τα ιερά μνημόσυνα υπέρ τωνκεκοιμημένων και κατανοούν υλιστικά τα έσχατα.

ΙV. Η ΔΙΔΑΣΚΑΛΙΑ ΠΕΡΙ EΣXATΩΝ δεν αποτελεί μέσον για την άσκηση απειλών και ψυχολογικής βίας στον άνθρωπο, όπως με τις πλάνες τους προσπαθούν να κάνουν οι Πεντηκοστιανοί, αλλά χαρά κι ελπίδα για την εκπλήρωση του πόθου κάθε μέλους της Εκκλησίας, το οποίο προσδοκά την ανάσταση των νεκρών και την αιώνια ζωή με το Σωτήρα Χριστό. Αντιθέτως οι Πεντηκοστιανοί, στην προσπάθεια προσελκύσεως νέων μελών στις ομάδες τους, διδάσκουν ότι περιμένουν σύντομα την ανύπαρκτη «αρπαγή της εκκλησίας», πρίν έρθει ο Αντίχριστος, που όπως ψευδώς ισχυρίζονται έχει ήδη γεννηθεί. Για το λόγο αυτό και προτρέπουν πιεστικά τα αθώα θύματά τους να προσχωρήσουν στην κίνησή τους, προκειμένου να σωθούν, καθώς, όπως υπόσχονται, όσοι ενταχθούν στην ομάδα τους, όχι μόνο θα σωθούν, αλλά και θα γίνουν μάρτυρες κατηγορίας εκείνων οι οποίοι δεν έγιναν Πεντηκοστιανοί, όταν θα κριθούν από το Χριστό κατά τη Δευτέρα Παρουσία. Τέτοια μυθεύματα όμως, ούτε μπορούν να θεμελιωθούν στην Αγ. Γραφή, ούτε μπορούν να κατανοηθούν από την κοινή ανθρώπινη λογική, αλλά ούτε και αντέχουν στη βάσανο της στοιχειώδους κριτικής από την ορθόδοξη θεολογία, καθώς πρόκειται για φοβερές πλάνες, που δεν έχουν ως σκοπό τη σωτηρία αλλά την απώλεια του ανθρώπου.


Οι Έλληνες Πεντηκοστιανοί

Στην παραπάνω αιρετική γραμμή διδασκαλίας, μαζί με τους λοιπούς, κινούνται και οι Έλληνες Πεντηκοστιανοί, που εμφανίστηκαν για πρώτη φορά το 1924, προερχόμενοι από την Αμερική. Ο πρώτος ευκτήριος οίκος τους λειτούργησε το 1939 στα Βάγια Θηβών από το Δημ. Κατρισιώτη. Το 1929 ξεκίνησαν επίσης άλλες δύο ιεραποστολικές προσπάθειες από διαφορετικές πεντηκοστιανικές ομάδες με τους Χαρ. Μάμαλη και Μιχ. Κούννα, ο οποίος μαζί με τον Σπ. Κωνσταντινίδη ίδρυσαν το 1939 την «Αποστολική Εκκλησία της Πεντηκοστής». Έπειτα από αυτό, όμως, άρχισε η πολυδιάσπαση, εφόσον λίγο αργότερα αποχώρησε από αυτήν, λόγω προσωπικών φιλοδοξιών ο Κωνσταντινίδης και δημιούργησε δική του ομάδα την οποία ονόμασε «Εκκλησία του Θεού της Πεντηκοστής», ενώ αργότερα αποσπάστηκε έπειτα από εσωτερικές έριδες και ο ποιμένας τους Λεωνίδας ή Λούης Φέγγος το 1965 και συγκρότησε την «Ελευθέρα Αποστολική Εκκλησία της Πεντηκοστής», αλλά και κάποια μέλη της αργότερα, τα οποία ίδρυσαν το 1988 την «Αποστολική Εκκλησία του Θεού». Από την κίνηση του Κωνσταντινίδη, δηλαδή, την «Εκκλησία του Θεού της Πεντηκοστής», αποσπάστηκε μια ομάδα η οποία συγκρότησε την «Εκκλησία του Θεού της Προφητείας», ενώ το 1964 ιδρύθηκε από τον Ηρ. Κουρμπά η «Εκκλησία του Θεού του Πλήρους Ευαγγελίου» και από το Θεοδ. Καλημέρη η «Αποστολική Εκκλησία του Χριστού». Παρ’ όλο που συνέβησαν όλ’ αυτά όμως, οι Πεντηκοστιανοί της Αμερικής, όχι μόνο δεν βοήθησαν στην ενότητα των Ελλήνων «αδελφών» τους, αλλά αντίθετα καλλιέργησαν περισσότερο την πολυδιάσπαση τους, καθώς το 1980 παρουσιάστηκε πλήθος «ιεραποστόλων» με σκοπό τον προσηλυτισμό και τη δημιουργία νέων πεντηκοστιανών«εκκλησιών», ανεξάρτητα κινούμενο στην πλειοψηφία του από τις ήδη υπάρχουσες πεντηκοστιανές ομάδες στην χώρα μας.

Προκύπτει λοιπόν σαφώς από την παραπάνω σύντομη αναφορά, ότι και η ελληνική πεντηκοστιανή κίνηση, επειδή φέρει την προτεσταντική σφραγίδα και νοοτροπία, ακολούθησε τη μοίρα των άλλων Πεντηκοστιανών του εξωτερικού, γι’ αυτό και όχι μόνον πολυδιασπάστηκε και κατακερματίστηκε σε πάμπολλες ομάδες, αλλά χαρακτηρίζεται κι από φοβερή εχθρότητα, με την οποία αντιμετωπίζουν ο έναν τον άλλον οι οπαδοί τους. Όπως υπολογίζεται, μάλιστα, οι πεντηκοστιανές κινήσεις που δρούν στη χώρα μας είναι πάνω από πενήντα! Από τις ομάδες αυτές, τις οποίες πρέπει να γνωρίζουμε και να αποφεύγουμε, οι κυριότερες είναι οι εξής:

Η “Αποστολική Εκκλησία της Πεντηκοστής”.

Η “Εκκλησία του Θεού της Πεντηκοστής”.

Η “Εκκλησία του Θεού της Προφητείας”.

Η “Ελευθέρα Αποστολική Εκκλησία της Πεντηκοστής”.

Η “Αποστολική Εκκλησία του Θεού”.

Η “Εκκλησία του Θεού του πλήρους Ευαγγελίου”.

Η “Αποστολική Εκκλησία του Χριστού Νέου Ψυχικού”.

Η “Αποστολική Χριστιανική Εκκλησία”.

Η “Ζωντανή Μαρτυρία”.

Η “Αποστολική Εκκλησία του Χριστού”.

Η “Ελληνική Εκκλησία Αποστολικής Πίστεως”

Η “Μάχαιρα του Πνεύματος”.

Η “Ελευθέρα Αποστολική Εκκλησία της Πεντηκοστής”.

Από τις παραπάνω κινήσεις είναι απαραίτητο να γίνει ευρύτερος λόγος για τη λεγόμενη «Ελευθέρα Αποστολική Εκκλησία της Πεντηκοστής», επειδή α) είναι η μεγαλύτερη και η πλέον δραστήρια στη χώρα μας, β) είναι η πλέον ύπουλη και επικίνδυνη και γ) διατηρεί ευκτήριο οίκο και στην πόλη των Πατρών (περιοχή Αγιυάς), όπου δραστηριοποιείται έντονα, προσπαθώντας να παρασύρει ψυχές από ολόκληρο το νομό Αχαΐας.

Πρέπει να τονιστεί ευθύς εξ αρχής, ότι η ζωή της αιρετικής αυτής κινήσεως, όπως και των λοιπών, δεν ξεκίνησε την ημέρα της Πεντηκοστής, αλλά μόλις το έτος 1965, όταν αποστάτησε ο ιδρυτής της Λεωνίδας ή Λούης Φέγγος, από την «Αποστολική Εκκλησία της Πεντηκοστής», της οποίας ήταν ποιμένας. Επειδή ακριβώς θέλησε να μην ελέγχεται από κανέναν, αλλά να «ορθοτομεί» εκείνος κατά τρόπο υπεροπτικό την «αλήθεια», αποχώρησε μαζί με άλλα 120 μέλη, τα οποία αποτέλεσαν και το πρώτο της «ποίμνιο». Η αίρεση γνώρισε με την πάροδο του χρόνου μεγάλη εξάπλωση και σήμερα έχει περίπου 150 ποιμένες και αριθμεί περί τις 20.000 οπαδούς σε όλη τη χώρα.

Η διδασκαλία της, αν και έχει πολλά κοινά με αυτήν των άλλων πεντηκοστιανών ομάδων που εκθέσαμε παραπάνω, εν τούτοις διαφέρει σε πολλά σημεία, καθώς φέρει την «προσωπική σφραγίδα» του αιρετικού Φέγγου, ο οποίος την ονόμασε «ελεύθερη» για να δείξει ότι, δήθεν, δεν εξαρτάται από τους άλλους Πεντηκοστιανούς, εναντίον των οποίων καταφέρεται ευκαίρως ακαίρως με βαρύτατους χαρακτηρισμούς, ονομάζοντάς τους «λύκους»και «επικατάρατους», ενώ τις ομάδες τους αποκαλεί «θυγατέρες Βαβυλώνος», δηλαδή «πόρνες». Υβρίζει, δηλαδή, όχι κάποιους ξένους, αλλά τους δικούς του πνευματικούς προγόνους, πράγμα που σημαίνει, σύμφωνα με τη λογική του, ότι κι αυτός βρισκόταν στην πλάνη, τουλάχιστον μέχρι το 1965.

Έτσι, η αίρεση αυτή, με τέτοιου είδους συμπεριφορές και αντιλήψεις, όχι μόνο ως «ελευθέρα» δεν προβάλλει, αλλά στην πραγματικότητα είναι υποδουλωμένη στο πάθος της υπερηφάνειας, της πλάνης και της απώλειας, όπου έχει παρασύρει και χιλιάδες άλλες αθώες ψυχές. Κορυφαίο στοιχείο μάλιστα της πλάνης της κινήσεως αποτελεί η κακόδοξη θέση ότι ο Θεός έχει ανθρώπινα χαρακτηριστικά, δηλαδή χέρια και πόδια, ώστε να μπορεί να προσδιοριστεί και τοπικά. Διαβάζοντας τα αυτά κανείς, αναρωτιέται: τι σχέση μπορούν να έχουν άραγε τέτοιες αντιλήψεις με την περί Θεού διδασκαλία της Αγ. Γραφής; ή ποιος μπορεί να είναι πράγματι ο ανθρωπόμορφος θεός των Πεντηκοστιανών του Φέγγου; Ένα πράγμα μόνο είναι απολύτως βέβαιο, ότι ο θεός του κ. Φέγγουμπορεί να είναι οποιοσδήποτε άλλος, όχι όμως ο αληθινός Θεός, τον οποίο διδάσκει η Αγ. Γραφή και πιστεύει η Εκκλησία.

Για να καταλάβει καλύτερα κανείς, όμως, την νοοτροπία, το ψεύδος, την υποκρισία, την πλάνη και το φοβερό εγωισμό που χαρακτηρίζει τα μέλη αυτής της ομάδας, αλλά και να συνειδητοποιήσει το λόγο για τον οποίο πρέπει να τους αποφεύγει πάση θυσία, είναι αρκετό να σταχυολογήσει και να παραθέσει τέσσερις μόνο από τις συχνές και πάμπολλες κρίσεις και απόψεις του αρχηγού της Λούη Φέγγου για τον εαυτό του, τον οποίο προβάλλει ουσιαστικά στις ομιλίες του ως «θεό επί της γής». Έτσι στις 9-10-1979 τόνιζε με τρόπο υπερφίαλο «Επειδή έχω αποκτήσει μια πείρα στο λόγο του Θεού, τα θαύματα, την επιστήμη, ακόμη έχω σπουδάσει όλες τις επιστήμες, γνωρίζω τις θετικές· όποιον βρω μπροστά μου κι είναι αντίθετος προς το ευαγγέλιο μπορώ να τον κάνω να ταπεινωθεί αμέσως» και μάλιστα συνεχίζει ως παντογνώστης πως «όποιος θέλει ας με ρωτήσει ό,τι θέλει κι ό,τι βιβλίο διάβασα, ας έρθει να μού το πει· να του πω εγώ που είναι η ψευτιά (…) ξέρω τα κουμπιά του καθενός και τι λέει ο καθένας και που βασίζεται» (π. Α. Αλεβιζόπουλου, Εγχειρίδιο, σ. 208). Στις 9-11-1982 επίσης συνέκρινε τον εαυτό του με τον άγ. Ιωάννη το Χρυσόστομο, ο οποίος αν και κατά τη γνώμη του «ήταν καλός», σε σχέση όμως με τη δική του αξία και αυθεντία, ήταν ελάχιστος, αφού η «ερμηνευτική <του> αυθεντία είναι μεγαλύτερη από την αυθεντία της Εκκλησίας, στην οποία βασιζόταν ο Χρυσόστομος» (π. Α. Αλεβιζόπουλου, Εγχειρίδιο, σ. 221). Το πλέον τραγικό σημείο της αυτοθεοποιήσεώς του φάνηκε στις 8-5-1984, οπότε διακήρυξε ουσιαστικά ότι επικοινωνεί άμεσα με το «θεό», με τον οποίο μάλιστα συζητούν εκτός των άλλων και τα θέματα με τα οποία θα ασχοληθεί στα κηρύγματά του, παρατηρώντας χαρακτηριστικά πως «δεν ξέρω γιατί ο Θεός σήμερα επέμενε να μιλήσω γι’ αυτό (…)<εννοεί το θέμα>(…) ίσως κάποια αγγελία πρέπει να μας δώσει ο Θεός σήμερα…» (π. Α.Αλεβιζόπουλου, Εγχειρίδιο, σ. 215). Για το λόγο αυτό κι έχει εξασφαλίσει με βεβαιότητα τη σωτηρία του, κάτι που διακήρυξε με περισσή βεβαιότητα στις 19-10-1982 ως εξής : «την έχω ήδη λάβει τη ζωή την αιώνιο, και την αισθάνομαι, τη ζω, με αγάπη, με χαρά, με ειρήνη, με ευλογία, με φανέρωση του θεού στη ζωή μας» (π. Α. Αλεβιζόπουλου, Εγχειρίδιο, σ. 228).

Είναι απαραίτητο να γίνει αναφορά, όμως, και στις πλέον κραυγαλέες από τις ψευδοπροφητείες του κ. Φέγγου για τον Αντίχριστο και την Ε.Ο.Κ (τώρα Ε.Ε). Για τον Αντίχριστο είχε «προφητεύσει» ότι θα εμφανιστεί στη δεκαετία του 1990, οπότε θα έρθει και ο Χριστός να αρπάξει την «ποίμνη του» στον ουρανό και θα κηρυχθεί ο Γ΄ Παγκόσμιος Πόλεμος. Την «προφητεία» αυτή, μάλιστα τη δημοσίευσε και η εφημερίδα του, «Χριστιανισμός», στο 2ο τεύχος του Ιανουαρίου του 1991. Όμως, όπως είδαμε τίποτε από αυτά δεν εκπληρώθηκε. Ούτε ο Αντίχριστος εμφανίστηκε, αν και είμαστε στα μέσα της δεκαετίας του 2000, ούτε ο Χριστός κατέβηκε να αρπάξει την ποίμνη του κ. Φέγγου, εφ’ όσον ο ίδιος, ως αρχηγός της, συνεχίζει ακάθεκτος με τη δράση του να τον πληγώνει και να καταπολεμά την Εκκλησία του, αλλά ούτε ο Γ΄ Παγκόσμιος Πόλεμος έγινε. Για την Ευρωπαϊκή Οικονομική Κοινότητα (τώρα Ευρωπαϊκή Ένωση) είχε αποφανθεί και «προφητεύσει» το 1982, ότι είναι το πραγματικό θηρίο της Αποκαλύψεως με τα δέκα κέρατα, καθώς τότε είχε μόνο δέκα κράτη-μέλη, τα οποία, όπως διακήρυττε, ποτέ δεν θα αυξάνονταν. Μετά την εξαγγελία της ευρωπαϊκής ενοποίησης, επίσης, περί το τέλος του 1992 κι επειδή η ώρα του Αντιχρίστου, κατά την άποψή του, ήταν πλησίον, αρχηγός του ενιαίου Ευρωπαϊκού Κράτους θα γινόταν ο Αντίχριστος. Ήταν δε τόσο σίγουρος γι’ αυτό, ώστε, όπως τόνιζε, «θα δούμε πολύ καθαρά και ίσως και το πρόσωπο του Αντιχρίστου».

Όπως είναι γνωστό, όμως, τίποτε απ’ όλα αυτά δεν έγινε. Γι’ αυτό και τίθενται τα ερωτήματα: Τι θα μας έλεγε σήμερα (έτος 2007) ο «προφήτης» κ. Φέγγος για να δικαιολογηθεί και να διορθώσει το σφάλμα του, που τα κράτη της Ένωσης έχουν φτάσει τα είκοσι πέντε; Τι θα απαντούσε στην απορία κάθε καλόπιστου ανθρώπου: Γιατί ο Αντίχριστος, έπειτα από τόσα χρόνια, δεν ήρθε; ή γιατί δεν έγινε αρχηγός του Ευρωπαϊκού Κράτους; ή γιατί, τουλάχιστον, μέχρι σήμερα, είκοσι και πλέον χρόνια μετά τον «ερχομό» του, δεν καταφέραμε να δούμε, όχι μόνο τόσο καθαρά, αλλά καθόλου το πρόσωπό του;

Συμφωνούν άραγε όλα τα παραπάνω με το πνεύμα και το γράμμα της αγ. Γραφής; Έχουν σχέση με τη διδασκαλία του Χριστού; Συμφωνούν τα μέλη της ομάδας του με τα μυθεύματα του ιδρυτή της; Αυτό το ήθος εμπνέονται ως μέλη της, κατά τα άλλα, «ελεύθερης εκκλησίας» από τον κ. Λούη Φέγγο και τους ποιμένες του; Ποιόν «θεό» λατρεύουν αλήθεια;

Σ’ αυτά τα ερωτήματα ας απαντήσει κυρίως ο ιδρυτής της, πρώτα στους αθώους που παρέσυρε στην πλάνη, κυρίως όμως με καθαρή συνείδηση ας απαντήσει κατόπιν, όχι στο «θεό» που έπλασε και πιστεύει, αλλά μετανιωμένος ας απολογηθεί στον αληθινό Θεό, τον οποίο καταπολεμά με τρόπο λυσσαλέο και προσπαθεί χρόνια τώρα με τη δράση του να αφανίσει την Εκκλησία του. Γιατί γνωρίζουμε καλά, ότι η τακτική του κ. Φέγγου είναι η ίδια μ’ εκείνη των ψευδοπροφητών όλων των αιώνων και όλων των εποχών, δηλαδή να σκορπίζουν το φόβο και τον τρόμο στις αγνές και άδολες ψυχές, προκειμένου να τις κατακτήσουν προς όφελος προσωπικό. Γι’ αυτό και η καλύτερη απάντηση από μέρους του σ’ όλα τα παραπάνω θα ήταν η σιωπή και η μετάνοια, φάρμακα που μπορούν να βοηθήσουν ουσιαστικά στη θεραπεία της πλάνης του και να συμβάλλουν στη δική του επιστροφή, αλλά και την επιστροφή των αγνών ανθρώπων που παράσυρε, στην αληθινή ποίμνη του Χριστού, που είναι η αγία Ορθόδοξος Εκκλησία.


Πως δρουν οι Πεντηκοστιανοί

Έγινε φανερό λοιπόν από τα ανωτέρω, πιστεύουμε, ότι όλοι γενικώς οι Πεντηκοστιανοί, όχι μόνο δεν προσφέρουν τη σωτηρία με τις πλάνες τους, αλλά οδηγούν τον άνθρωπο με βεβαιότητα στην απώλεια. Γι’ αυτό και είναι απαραίτητο να επιδεικνύεται ιδιαίτερη προσοχή και να λαμβάνονται όλα τα απαραίτητα μέτρα από τα πιστά μέλη της Εκκλησίας, για προφύλαξη από τη δραστηριότητά τους, καθώς υπάρχει σοβαρός κίνδυνος με τον τρόπο που δραστηριοποιούνται να μας παρασύρουν και να μας απομακρύνουν από τη σωτήρια πίστη και την υγιή παράδοση της Εκκλησίας.

Και τούτο διότι, όπως όλοι οι αιρετικοί στους αιώνες που πέρασαν, το ίδιο και οι Πεντηκοστιανοί χρησιμοποιούν τα πιο σύγχρονα μέσα της εποχής, προκειμένου να κάνουν περισσότερο ελκυστική τη διδασκαλία τους. Μάλιστα δε οι σύγχρονοι αιρετικοί κάνουν χρήση όλων των μέσων που υπαγορεύει το σύγχρονο marketing, ενώ τοmanagement τους αποβαίνει εξαιρετικά αποδοτικό, όταν μάλιστα εμείς οι ορθόδοξοι χριστιανοί δεν είμαστε προσεκτικοί και σωστά προετοιμασμένοι. Η επιτυχία του στηρίζεται, δηλαδή, όχι στην αλήθεια των όσων διδάσκουν, αλλά στον τρόπο με τον οποίο τα προσφέρουν, καθώς εφαρμόζουν άριστα το λεγόμενο «βομβαρδισμό αγάπης», παρουσιάζοντας παράλληλα ως φόβητρα αρνητικά φαινόμενα ή κοινωνικά γεγονότα, όπως πλημμύρες, σεισμούς, πολέμους, θανάτους, δυστυχήματα, ασθένειες κ.ά, προκειμένου να ασκήσουν στα θύματά τους ψυχολογική πίεση και βία. Το έργο τους υποστηρίζουν, επίσης, με τα διάφορα τηλεοπτικά shows στο εξωτερικό, όπου προβαίνουν σε επίδειξη γλωσσολαλιάς, ψευδοπροφητειών και ψευδοθεραπειών για να πείσουν και να παρασύρουν τα αθώα και ανυποψίαστα θύματα τους. Τα υποψήφια θύματά τους, μάλιστα, στο πλαίσιο του βομβαρδισμού της αγάπης, τα πλησιάζουν και με άλλους τρόπους, όπως με την οργάνωση φιλικών συγκεντρώσεων, με την εκδήλωση ενδιαφέροντος σε δύσκολες οικογενειακές στιγμές όπως στην περίπτωση θάνατο νέου ή προσφιλούς προσώπου, βαριάς αρρώστιας, δυσκολιών στις συζυγικές σχέσεις, περιπτώσεων διαζυγίου, καταστάσεων οικονομικής ανέχειας κ.ά. Μέσα στη δράση τους περιλαμβάνονται ακόμη κατ’ οίκον επισκέψεις, προσκλήσεις στις συνάξεις τους, διανομή της Καινής Διαθήκης με κείμενο παρεφθαρμένο ή άλλων εντύπων και πρόκληση συζητήσεως για θέματα πίστεως σε δρόμους ή σε πλατείες, πώληση σε πολύ χαμηλές τιμές ή με τη δωρεάν διανομή των βιβλίων και των περιοδικών τους, με την αποστολή μέσω Ταχυδρομείου αντιτύπων από τα περιοδικά τους, ή φύλλων από τις εφημερίδες τους, καθώς επίσης και μέσω του ραδιοφωνικού σταθμού «ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΣ», ο οποίος έχει πανελλαδική εμβέλεια. Γι’ αυτό και είναι απαραίτητο να αποφεύγονται με κάθε τρόπο τα έντυπά τους, όπως ο «Χριστιανισμός», η «Μάχαιρα του Πνεύματος», «OΑγγελιοφόρος με τα Λευκά Φτερά», αλλά και η ακρόαση του ραδιοφωνικού τους σταθμού .


Πώς πρέπει να τους αντιμετωπίσουμε;

Το βασικότερο μέσο αντιμετώπισης τωνΠεντηκοστιανών, αλλά και των πάσης φύσεως αιρετικών είναι η δική μας υγιής σχέση με την Εκκλησία, η οποία όσο πιο στενή είναι τόσο καλύτερα προφυλασσόμαστε από αυτούς. Γι’ αυτό πρέπει να προσπαθήσουμε πρωτίστως να στερεωθούμε περισσότερο στην πίστη του Χριστού, πράγμα που θα επιτύχουμε αν συνδεθούμε στενότερα πνευματικά με την ενορία και τον ιερέα ή τους ιερείς μας, συμμετέχουμε τακτικά τόσο στη θεία λατρεία, με κορυφαία τα μυστήρια της εξομολογήσεως και της θείας Ευχαριστίας, όπως επίσης και στις λοιπές ενοριακές και άλλες εκκλησιαστικές εκδηλώσεις που είναι τα εσπερινά κηρύγματα, οι ομιλίες, οι κύκλοι μελέτης της Αγ. Γραφής,κ.ά, κυρίως όμως με τη διαρκή μελέτη του λόγου του Θεού, των έργων των Πατέρων της Εκκλησίας μας, αλλά και σύγχρονων αντιαιρετικών βιβλίων, στα οποία παρατίθενται και ανατρέπονται λεπτομερώς οι αιρετικές κακοδοξίες και παράλληλα εκτίθεται η αληθινή πίστη και εκκλησιαστική παράδοση.

Σε κάθε περίπτωση πάντως που θα έρθουμε σε επαφή με κάποιονΠεντηκοστιανό ή άλλο αιρετικόείναι απαραίτητο να μην εκτραπούμε σε αποδοκιμασίες, ύβρεις ή βίαιες αντιδράσεις εναντίον του, διότι τη δικαιολογημένη αγανάκτησή μας θα την εκλάβει ως αδυναμία και θα τη χρησιμοποιήσει ως μέσο προσηλυτισμού και ως όπλο εναντίον της Εκκλησίας.

Είναιαπαραίτητο, δηλαδή,να διατηρήσουμε την ψυχραιμία μας και με φυσικό τρόπο να του τονίσουμε με έμφαση ότι όλα όσα πιστεύει και διδάσκει είναι ψεύδη και αιρετικές διδασκαλίες, ότι δεν έχουν καμία σχέση με το Χριστό, τη διδασκαλία της αγ. Γραφής και την πίστη της Εκκλησίας, καλώντας τον παράλληλα με αγάπη να μετανοήσει να εγκαταλείψει την αίρεση και να επιστρέψει στην Εκκλησία.

Να μην παρασυρθούμε σε καμία περίπτωση σε συζήτηση μαζί του, αλλά αν επιμένεινα του προτείνουμε να το φέρουμε σε επαφή με τους υπευθύνους της Ιεράς Μητροπόλεως για το σκοπό αυτό, χρησιμοποιώντας χωρίς δεύτερη σκέψη το τηλέφωνο της Αντιαιρετικής Ομάδας: 6932-800395 .

Αν υπάρχουν κι άλλοι άνθρωποι την ώρα εκείνη που παρακολουθούν το περιστατικό, θα ήταν πολύ σημαντικόνα τους επισημάνουμε με ηρεμία και ευγένεια, ότι αυτά που ισχυρίζεται οΠεντηκοστιανός είναι αντίθετα με την πίστη και την παράδοσή μας, προτρέποντας τους μάλιστα να μην δεχθούν συζήτηση ή την προσφορά εντύπων.

Να επικοινωνήσουμε αμέσως με την Αντιαιρετική Ομάδα της Μητροπόλεώς μας στο τηλέφωνο 6932-800395 ή με το Γραφείο επί των Αιρέσεων της Ιεράς Μητροπόλεως Πατρών 2610-275022 ή και με τον εφημέριο της ενορίας μας-πρέπει απαραιτήτως να έχουμε τα τηλέφωνά του μαζί μας σε κάθε περίστασηκαι να αναφέρουμε το περιστατικό, δίνοντας πλήρη στοιχεία, προκειμένου να αντιμετωπιστεί αποτελεσματικά και υπεύθυνα το συντομότερο από την Εκκλησία.

Αν μας επισκεφθείΠεντηκοστιανός στο σπίτινα τον αντιμετωπίσουμε με ευγένεια μέν, αλλά σε καμία περίπτωση να μην του επιτρέψουμε την είσοδο ή τη διενέργεια συζητήσεως, πολύ περισσότερο δε να μην δεχθούμε κάποιο έντυπο από αυτόν. Είναι απαραίτητο και στην περίπτωση αυτή να ενημερώσουμε αμέσως την Αντιαιρετική Ομάδα ή τον Ιερέα της ενορίας μας, προκειμένου η Εκκλησία να λάβει τα απαραίτητα μέτρα.

Αν ζούμε στην πόλη καλό θα ήταν να ακολουθήσουμε τονΠεντηκοστιανό και στα άλλα διαμερίσματα της πολυκατοικίας μας ή τα σπίτια της γειτονιάς μας και να ενημερώσουμε για το λόγο της επισκέψεώς του τους ενοίκους ή τους γείτονές μας, προκειμένου να προφυλαχθούν.

Αν ζούμε σε χωριό, τότε θα ήταν καλό, χωρίς να παρεκτραπούμε από τις ενδεχόμενες προκλήσεις του, να ακολουθήσουμε τον αιρετικό στις επισκέψεις του και στα άλλα σπίτια και να ενημερώσουμε τους συγχωριανούς μας για το σκοπό της επίσκεψής του.

Να αποφεύγουμε, ακόμη και από περιέργεια, την ακρόαση του ραδιοφωνικού τους σταθμού, καθώς αποτελεί μέσο παραπληροφόρησης και προσηλυτισμού. Αντιθέτως, να παρακολουθούμε ανελλιπώς τα προγράμματα του ραδιοφωνικού και του τηλεοπτικού σταθμού της Ι. Μ. Πατρών «ΛΥΧΝΟΣ», τα οποία περιλαμβάνουν μεταξύ των άλλων και ειδικέςαντιαιρετικές εκπομπές, αλλά και εκπομπές που διδάσκουν το περιεχόμενο της πίστεώς μας.

Να μην παραλαμβάνουμε ποτέ, είτε στο δρόμο, είτε στο σπίτι μας αντίτυπο της Καινής Διαθήκης. Αν δεν έχουμε το κείμενο της Καινής Διαθήκης και θα θέλαμε να το αποκτήσουμε, πρέπει να απευθυνθούμε στην ενορία μας για τη εξασφάλισή του.

Να μην παραλάβουμε σε καμία περίπτωση περιοδικά ή άλλα θρησκευτικά έντυπα τα οποία μας προσφέρουν ακόμη και δωρεάνκαι τέλος

Τα έντυπα (όπως αντίτυπα της Καινής Διαθήκης, βιβλία, εφημερίδεςκ.ά) που θα παραλάβουμε μέσω ταχυδρομείου ή που θα βρούμε στην είσοδο του σπιτιού μας να τα παραδώσουμε αμέσως στον εφημέριο της ενορίας μας.


Χρήσιμα βοηθήματα και ιστοσελίδες για περισσότερη ενημέρωση:

Από τους παραπάνω τρόπους προφυλάξεως από τους αιρετικούς Πεντηκοστιανούς, ο αποτελεσματικότερος είναι η πρόληψη και η κατάλληλη προετοιμασία του καθενός από εμάς για την αντιμετώπισή τους.  Γι’ αυτό κι όποιος θα ήθελε να ενημερωθεί περισσότερο γύρω από τις πλάνες τους και την αναίρεσή τους από την Εκκλησία μπορεί να ανατρέξει στα παρακάτω ορθόδοξα αντιαιρετικά βοηθήματα ή τις ιστοσελίδες στο διαδίκτυο:

Παντελεήμονος Κ. Καρανικόλα, Μητροπ. Κορίνθου, Οι αιρετικοί Προτεστάντες, εκδ. «Αστήρ», Αθήναι 1976,2 σσ. 262-294.

Αντωνίου Μ. ΠαπαδοπούλουΣύγχρονες Αιρέσεις και «θρησκευτικά» κινήματα στην Ελλάδα, εκδ. Πουρναρά, Θεσσαλονίκη 1987, σσ. 145-164.

π. Αντωνίου ΑλεβιζόπουλουΕγχειρίδιο αιρέσεων και παραχριστιανικών ομάδων, εκδ. Ι.Μ. Νικοπόλεως, Πρέβεζα 1991,2 σσ. 157-259.

π. Αντωνίου ΑλεβιζόπουλουΠεντηκοστιανοί και Ορθοδοξία, Αθήνα 1992.

Δημητρίου ΚόκορηΠεντηκοστιανισμός. Αίρεσις και πλάνη, Αθήνα 1997.

Μοναχής Αντωνίας ΜανδελιάΝεοπεντηκοστιανοί στην Ελλάδα, Αθήνα 1999.

Πεντηκοστιανοί και Ορθοδοξία, στο: Ορθοδοξία και Αίρεσις, Περιοδική Έκδοσις της Ι. Μητροπόλεως Μαντινείας και Κυνουρίας, Τεύχ. 3, Τρίπολις 1999, σσ. 4.

Αρχιμ. Χριστοφόρου ΤσιάκκαΕγκυκλοπαιδικό Λεξικό Θρησκειών και Αιρέσεων, παραχριστιανικών-παραθρησκευτικών ομάδων και Σύγχρονων ιδεολογικών ρευμάτων, εκδ. Ιεράς Μονής Τροοδοτίσσης Κύπρου, (Λεμεσός) 2002, σ. 93-94· 277-280·588-591 και 786-799.

Η διδασκαλία των Πεντηκοστιανών για την αρπαγή της Εκκλησίας, στό: Ορθοδοξία και Αίρεσις. Περιοδική Έκδοσις της Ι. Μητροπόλεως Μαντινείας και Κυνουρίας, Τεύχ. 23, Τρίπολις 2002, σ. 1-4.

π. Δανιήλ ΓούβαληΝεφέλαι άνυδροι, Αθήναι 2002.

π. Βασιλείου ΓεωργόπουλουΠεντηκοστιανών κακοδοξίες, Αθήνα 2004.

π. Χαραλάμπους ΚαμηλάκηΠεντηκοστιανισμός. Σύμπλεγμα θρησκευτικών ομάδων και «χαρισματικών κινήσεων», εκδ. «Γραφείου αντιαιρετικού αγώνος Ι.Μ. Ρεθύμνης και Αυλοποτάμου», Ρέθυμνο 2005.

π. Αλεξίου ΚαρακαλλινούΕν ειρήνη του Κυρίου δεηθώμεν, Κοζάνη 2006.

Πεντηκοστιανοί. Πνεύμα Άγιο ή «πνεύμα πλάνης»;, στό: Πανάριον. Έκτακτη έκδοση Αντιαιρετικής Επιτροπής Ι. Μητροπόλεως Πατρών, Τεύχ.  2,  Πάτρα (2006), σσ. 6.


http://www.egolpion.com/pentacostals.el.aspx (Αντιαιρετικό Εγκόλπιο)

www.ecclesia.gr (Ιστοσελίδα της Εκκλησίας της Ελλάδος, στη «Συνοδική επιτροπή επί των Αιρέσεων»).

www.imp.gr (Ιστοσελίδα της Ι. Μ. Πατρών, στη θέση «Αντιαιρετικά»).












Saint Porphyrios of Athens & Kafsokalivia, Greece (+1991) once said:

One day a hippie visited me. He was dressed in something colorful, strange clothes, and wore an amulet and jewelery, and he asked to see me. The nuns were worried, so they came and asked me, and I told them to have him enter. As soon as he sat across from me, I could see his soul. He had a good soul, but was wounded which was why he was a revolutionary.

I spoke to him with love and he was moved. “Elder”, he said, “nobody until today has ever spoken to me like this.” I had told him his name, and he was confused as if I knew him. “Well,” I told him, “God revealed your name and that you travelled as far as India where you met a guru and you followed him.” He was in even greater wonder. I told him other things about himself, and he left pleased. The next week he arrived with a group of hippies.

They all gathered together within my cell and sat around me. A girl was also with them. I liked them very much. They were good souls, but wounded. I did not speak to them about Christ, because I saw they weren’t ready to hear of it. I spoke their own language about topics that interested them. When we were finished and they got up to leave, they told me: “Elder, we would like a favor: allow us to kiss your feet.” I was embarrassed, but what could I do, I allowed them. After they gave me a blanket as a gift. I will call for it to be brought, so you can see it. It’s very nice. After a time the girl visited me, the hippie, by herself. They called her Maria.

I saw that Maria was more advanced in her soul than her friends and she was the first I spoke to about Christ. She received my words. She has come other times, and has taken a good path. Maria also told her friends: “Hey naughty children, I would never have imagined that I would come to know Christ through hippie friends.”


Saint Porphyrios of Athens,

Oropos & Kafsokalivia, Greece (+1991)

On Tuesday, November 27, 2013, the Sacred and Holy Synod of the Ecumenical Patriarchate decided the formal inclusion in the List of Saints of the Orthodox Church of elder Porphyrios of Kafsokalivia.

Feast Day of Saint Porphyrios of Kafsokalivia: December 2nd.




Το νέο μου site:

Roman Catholics met Orthodoxy

Όταν οι Ρωμαιοκαθολικοί συναντούν την Ορθοδοξία ο Ουρανός ανθίζει









Photo: Alaska, USA


Native American Pathways to Orthodoxy


Marriane Poulos



I first felt the words of Christ come to life on a Pueblo Native American reservation in New Mexico, at “Ok’Ay Oh Ween Geh,” (Place of the Strong People.) The first time I stepped into the home of my Pueblo friend I was told, “This is not just my home, it is yours, too. And know that you always have a place to come home to, no matter how long it takes you to return.” How Christ-like this Indian elder was. The more our friendship grew, the more I was able to admire his goodness. Once I even saw him give the last of his money to an enemy. I also began to learn more of his people’s history. When the Spanish first came to the Southwest they called the Native Americans pagans. By force the colonizers converted them to Catholicism. They severely beat and hung many tribal leaders unless they allowed themselves to be baptized, immediately. They were made slaves. They were given Spanish names. “The Pueblo,” as a name did not exist yet. To themselves they were simply known only as “The People”. So it was in this atmosphere of evil The People were introduced to Christ, for the very first time. Despite the surrounding cruelty in which the Word came to them, they accepted it anyway. And this is what made the Native Americans such great Christians – they forgave their enemies.

To many Native American elders, the Word and the Way of Christ seemed so much like the teachings the Great Spirit had given to them. When they heard the scriptures they were convinced of Jesus, but they wondered why these bringers of his worWord were so unlike him – searching the Southwest for the mythic “Seven Cities of Gold,” My elder friend told me, “We knew where the gold was, but, you see, in an Indian way it would be bad for the people. It might make us greedy or start fighting, so we just left it buried there. In the Indian way a person’s worth was not determined by what he could accumulate, but by how much he could give.” Another Native friend of mine once told me, “Our ancestors grew up fearing the cross.” To them it had become a symbol of violence and death, comparable to the swastika.

One can only wonder how it would have been had the Pueblo Indians been introduced to Christ through the Orthodox Christian church like the Aleutian peoples of Alaska. The Aleuts, who were not mono-theistic, were taught the Christian gospel over a period of then years, and not so much by teaching and preaching, but by personal example. The life of Orthodox Saint Hermen of Alaska was one of humble service to the Kodiak people. His miracles of healing and prophesies concerning the future confirmed the Sugpiaq faith in Orthodox Christianity.

Today Alaska has become the home of four Orthodox saints, all who have been canonized by the church. This includes the martyred Kodiak Aleut Peter who died under torture in California for refusing to renounce Orthodoxy, after being captured by the Spanish. (Alaskan Missionary Spirituality, edited by Michael Oleska) Perhaps there are many pathways to the Giver of Life, Who is Everywhere Present, Who Fills All Things.

But the question remains, can one reject Christ and still achieve spiritual wholeness? The famous medicine man Black Elk believed the Indian tradition had been given by God to prepare the Indians for the revelation of Christ. (Michael Streltenkamp’s Black Elk, Holy Man of the Oglala, University of Oklahoma Press.) In comparing the various Native American Traditions to the mystic heart of the ancient Orthodox Christian Tradition (the original persecuted Christian Church of Christ,) we can find several corresponding links supporting this very idea. In both traditions we begin prayers by offering sweet fragrance to our Father in Heaven, or in the Native American tradition, to “Sky Father.” The Native Americans honor The Great Mystery in all the directions, and pray facing east, just as we Orthodox face east in prayer. The Bishops of the Orthodox church face east, south, west and north – to honor the Sun, Jesus Christ, rising in all the directions.

The traditional Native American idea of the Creator is expressed as The Great Mystery, and The Great Spirit. The Orthodox Church also shares the notion of God as Mystery, expressed beautifully by Bishop Kallistos Ware in his book,The Orthodox Way. He writes how the Greek Fathers “liken man’s encounter with God to the experience of someone walking over the mountains in the mist: he takes a step forward and suddenly finds that he is on the edge of a precipice, with no solid ground beneath his foot but only a bottomless abyss…our normal assumptions are shattered… And so it proves to be for each one who follows the spiritual Way. We go out from the known to the unknown, we advance from light into darkness. We do not simply proceed from the darkness of ignorance into the light of knowledge, but we go forward into greater knowledge which is so much more profound.”

And if the Holy Spirit, as the dynamic, as opposed to the still, aspect of God, in Orthodoxy, can be equated to the Native American concept of The Great Spirit, then perhaps we have reached the point where Christianity can be presented as the fulfillment of Indian tradition – in a new aspect of God. God as Person. A God who came to us to show his humble love for us. A God who experienced manhood out of his deep sympathy. “In his ecstatic love, God unites himself to his creation in the closest of all possible unions, by himself becoming that which he has created.” (Bishop Kallistos Ware)“Behold, I make all things new.” (Rev. 21:5) This does not mean we replace or destroy the old. Many aspects of the Orthodox tradition correspond directly to the ancient beliefs of Native Americans, and perhaps this ancient window can also provide us with a greater scope of the deep Christ Heart.

One of our old, old holy men said,“Every step you take on earth should be a prayer. The power of a pure and good soul is in every person’s heart and will grow as a seed as you walk in a sacred manner. And if every step you take is a prayer, then you will always be walking in a sacred manner” (CharmaineWhiteFaceOglala Lakota).









APTOPIX Northern Lights


The holy martyr Peter the Aleut (or Cungagnaq in his native tongue) was a native aleut of Kodiak Island, Alaska.

When missionaries came from Russia, the Aleutians were baptized by the hundreds, and at baptism he was given the name Peter. St. Peter is believed to have been baptized by Saint Herman himself, since he knew the Holy Saint personally.

In 1815 a group of Aleut seal and otter hunters, including Peter, were captured by Spanish sailors while on an excursion near fort Ross. The Roman Catholics took them to Mission Dolores in San Francisco for interrogation, as they were angry with the Russians for encroaching on “their territory.” With threats of torture, the Roman Catholic priests in California attempted to force the Aleuts to deny their Orthodox faith and to convert to Roman Catholicism.


Saint Peter the Aleut the Martyr of San Francisco in California, from the beautiful Alaska

When the Aleuts refused, the priest had a toe severed from each of Peter’s feet. Peter still refused to renounce his faith and the Spanish priest ordered a group of California Native Americans to cut off each finger of Peter’s hands, one joint at a time, finally removing both his hands. They eventually disemboweled him, crowning his life with martyrdom. They were about to torture the next Aleut when orders were received to release them under escort to their monastery in Monterey.

Upon receiving the report of Peter’s death from Simeon Yanovsky, St. Herman back on Kodiak Island was moved to cry out, “Holy new-martyr Peter, pray to God for us!” Peter the Aleut was formally declared a saint as the “Martyr of San Francisco” in 1980. We have the account of St. Peter’s martyrdom from Simeon Yanovsky as related him by St. Peter’s cellmate who escaped torture. Simeon Yanovsky ended his life as the schemamonk Sergius in the St. Tikhon of Kaluga Monastery), and is the author of The Life of St. Herman of Alaska.










Klaus Kenneth: Όταν ένας Χίππις συναντάει την Ορθοδοξία

Ρεπορτάζ για τη ζωή του


Klaus Kenneth

Saint Jose Munoz-Cortes the New Martyr of Athens, Greece, from Chile (+1997) – October 31





Saint Jose Munoz-Cortes

the New Martyr of Athens, Greece, from Chile (+1997)

October 31

At the end of October 1997, a terrible event occurred, one that shook the entire Orthodox world. In Greece, a young Romanian brutally murdered Joseph, Jose, Munoz-Cortes, guardian of the renowned Miracle-working, Myrrh-streaming Iveron Icon of the Mother of God: The Keeper of the Portal.

An obituary compiled by the members of the “Icon’s House” Society in Montreal stated: “We live in a time of the flowering of spirituality, but only of satanic spirituality — a time when all that is of Christ, of Jesus, of God, evokes a tormenting irritation in carnal man and a rabid malice in the deluded. One of those deluded men brutally murdered Jose Munoz-Cortes, the guardian of the Miracle-working, Myrrh-streaming Icon of the Mother of God, the Keeper of the Portal.

In the fall of 1982, through ways unfathomable to the mind, an Orthodox Spaniard, an instructor of art history at the University of Montreal, was called by the Lord to a special service, which he was allowed to bring to its conclusion with a martyric death. In the face of his death, questions far from those contained in the police inquiry involuntarily arise. What did he feel when he first visited the Nativity Skete on Holy Mount Athos, where, as if accidentally, he noticed the Iveron Mother of God Icon? How did he understand the words of the Abbot of the Skete, Fr. Clement, when he unexpectedly yielded to the requests of the visiting young iconographer, saying, “The Most-Holy Virgin will leave with you”?

In what way was the gradual realization of the miracle expressed for him — from that very day, November 24, 1982, when Jose woke up in his Montreal apartment around three o’clock in the morning and noticed a blessed scent of unknown origin wafting over to him?

The Lord lead him with His mighty hand and His lofty design, and under these circumstances everything in the life of the future guardian of the Miracle-working Icon developed without artifice, and if it is possible to say so, naturally. An offspring of an ancient race, Jose was born in 1948 (1950) to a pious Catholic family in Chile. In 1962 while living in Santiago the 14-year-old boy was struck by the Orthodox divine services in the local Holy Trinity and Kazan Mother of God Church. He found himself in the church accidentally, as it were, while on the way to the Catholic cathedral. Two years later Archbishop Leonty of Chile baptized him into Orthodoxy. He studied theology in college for three years. Later, he wanted to accept monasticism, but there was not a men’s community where he had moved in Canada. Therefore, he continuously turned with prayers to the Most-Pure Theotokos that she show him his path, praying: “There I will go.”

He was certainly granted the possibility to stand before a miracle in this world, the kind of miracle that is impossible to comprehend. And the Holy miracle-working Icon, the Hope of those without Hope has healed not only the bodies but also the souls of those who turn to it, taming cruel hearts, bestowing the gift of tears, helping to find hope. Whoever saw the faces of the people, Orthodox and heterodox alike, in the many parish churches and monasteries to which Brother Jose brought the grace-filled myrrh-streaming Icon entrusted to him, the Icon of the Keeper of the Portal which opened the gates of heaven to the faithful, that person could not but comprehend, to the extent possible, how awesome and difficult to bear was the obedience given to this man, and how intolerable it must have been for the ancient serpent, the enemy of the Church of Christ.

In the sixth kontakion of the wonderful akathist to the Montreal Myrrh-Streaming Icon it is correctly noted: “You chose as the proclaimer of your miracles and the keeper of your icon in the Russian Diaspora not a bishop, not a prince, nor a monastic instructor, but an ordinary man from a foreign people, that no one might boast before God of his earthly origin. Rather that we may praise the praiseworthy, to know the Lord and in an Orthodox manner to call to Him: Alleluia.”

The more blinding the uncreated light of Christ’s miracles, the darker it is in the kingdom of this age. The murder of Jose Munoz-Cortes, guardian of the Miracle-working Icon of the Mother of God, is, we trust, still one more sign of the depletion of the branches of our time that have lived out their usefulness and a sign of the impending (rapid) approach of the victory that overcometh the world. “Even so, come, Lord Jesus!” (Revelation 22:20).



Lance Goldsberry, USA:

 Why I Became Orthodox – A Personal Story & Testimony

From Roman Catholicism to Orthodoxy



On January 31st, 2010, one day after my 50th birthday, I was received into the Holy Orthodox Catholic Church of the East at St. Mary’s Greek Orthodox Church in Minneapolis, Minnesota.

My chrismation represented a 20 year journey of studying Orthodoxy. I was raised Roman Catholic, and went to parochial school for 12 years. I am grateful for my Roman Catholic upbringing; I learned who Jesus was, I believe I knew the Christ, but I did not always follow Him in my life.

After wasting a few years in adolescence and young adulthood smoking marijuanna and living a generally aimless life, I had a “born again” experience through the Catholic Charismatic movement. It was real in the sense that I repented of my sins and re-directed my life to Christ, and gave up drinking and drug use.

Shortly thereafter, I began attending independent charismatic churches, and left the Catholic faith. The churches I went to were very fundamentalistic. I got burned out after spending a few years in one fellowship in particular, where the leadership of untrained ”elders” exercised a very authoritarian and spiritually abusive kind of authority. After a failed marriage, I tried a number of evangelical churches, but did not find a home.

I am grateful for both my Catholic upbringing and my evangelical experience. My Catholic background instilled in me a knowledge of Jesus as my Lord, God, and Savior, and of wholesome morality. My evangelical experience taught me to be Christ-centered and to have a love of the Holy Scriptures.

After having been burned out from the fundamentalist sect, I began to do some reading. In fact, I already had been reading since the mid-1980s early Church fathers such as Polycarp of Smyrna, Ireneaos, and Ignatios of Antioch, and I was stuck by how “catholic” the earliest Christian writers after the New Testament itself were. I was especially struck by their belief in the Real Presence of Christ in the Eucharist. For them, the Eucharist was the very Body and Blood of Christ our God. These early Christians had liturgy, sacraments, bishops; they did not seem like the fundamentalist churches I had been attending.

In the early 1990s I met a Greek Orthodox priest who would plant the seeds of my eventual conversion. Through a mutual friend, United Methodist Pastor Bob Stamps, I met Father Hans Jabobse. We all attended a bible study or sharing at lunch time once a week. Because Fr. Hans lived close to me, he often would give me a ride home. There was something compelling about Fr. Hans. I began asking him questions about Orthodoxy, the Eucharist, the Theotokos, and I always found his answers intriguing. He answered my questions with authority, humble but firm and certain.

I remember one day after Fr. Hans dropped me off at my home, I went upstairs and knelt by my bed, and said a Hail Mary for the first time in probably 10 years. A tear came to my eye. It was almost as if the Mother of God bent down and kissed me on the forehead.

I attended the parish he served at the time, my future parish, St. Mary’s Greek Orthodox Church. I found the liturgy very uplifting and inspiring. I thought the chant sounded beautiful.

I began to attend inquirer’s classes at St. Mary’s Orthodox Cathedral in Minneapolis (St. Alexis Toth’s Church). For some reason, shortly after starting, my interest began to wane somewhat. I found Orthodoxy too conservative, and I quit going to the classes.

In the 1990s, I attend St. Mary’s Catholic Basilica on and off. I thought “Orthodoxy seems so similar to my Catholic faith, I might as well return to that.” At times I was devoted to my Catholic faith, and at other times, I was not. During the mid 1990s I actually began to lose my faith altogether, and started looking into Buddhism. But I never completely lost sight of Christ. I still read the New Testament every day, even during my short inquiry into Buddhism.

My return to Christ was inspired in part by watching the movie about Dorothy Day, called Entertaining Angels. There was a scene from the movie, when she was on the cusp of her conversion, where Dorothy is in Church, and look up at a crucifix and says,

“You really have a way of getting to people, don’t you?”.

It was a very moving scene, and I shed some tears.

Around 2000, I began attending a Byzantine Catholic Church, St. John the Baptist Byzantine Catholic Church in Minneapolis. I never completely lost my interest in the Christian East although it had waned at one time. As I re-committed my life to Christ, I began to think more about how to live out my Christian life, and how I would practice. I began to feel the hunger again for the Eastern Liturgy.

But since I was Catholic, I thought I would attend a Byzantine Catholic Church rather than an Orthodox one. I had read that the Byzantine Catholics shared the heritage of Eastern Orthodoxy, for they were Orthodox Churches that accepted union with Rome. My Church, the Byzantine Ruthenian Church, accepted union with Rome at Uzhorod in 1646.

I attended St. John’s for approximately 10 years. Overall, my experience at St. John’s was a very good one. All three priests that served our parish while I was there were very good men, very Eastern in their spirituality, and very trustworthy.

But during those years, I became increasingly Orthodox in my outlook. There are some very stark differences in Western Catholic and Eastern Orthodox spirituality and teaching. I found that on all of the issues that divide the Roman Catholic Church from the Eastern Orthodox Church, I came down in every instance on the side of the Orthodox- whether the issue was Papal Primacy, the Immaculate Conception, the Filioque, Purgatory, Indulgences, and a host of other issues.

I felt by far more attracted to the mystical theology of the Eastern Church. I began to feel disenchanted with the rationalist and legal framework of the Roman Church. It is my perception that the Roman Magisterium functionally supersedes Holy Tradition in the Roman Catholic Church.

As an Eastern Catholic, I had an identity crisis. Was I an Eastern Orthodox in communion with Rome, as many of the more Orthodox Eastern Catholics like to say? Or was I a Roman Catholic with Eastern Liturgics, as some Eastern Catholics in fact seem to be?

When people would ask me about my religion, I distanced myself from Roman Catholicism, and tried to explain what an Eastern Catholic was, and that I was really an Orthodox Christian “who accepted the authority of the Pope.” But in fact, I didn’t; I began to believe, as an Eastern Catholic, that the Pope could be seen as having a primacy of love and honor, as the eldest among co-equal brother bishops, but I could not accept that he had supreme jurisdiction over the entire Church Catholic.

I aligned myself with the Melkite Greek Catholic Bishop Elias Zoghby, who proclaimed himself in duo communion with both Rome and Orthodoxy. Bishop Zoghby considered himself an Eastern Orthodox Christian, holding to everything Eastern Orthodoxy teaches, but in communion with the Bishop of Rome, according to the limits recognized by the Eastern Fathers of the first millennium. But the problem with this is obvious: how can I be in communion with the Pope of Rome, if I do not have the same view of his office as he does, and as the Roman Catholic Church requires of all her members?

I began to  be dissatisfied with certain limitations placed on the Eastern Catholic Churches in the United States, such as not having married clergy. The authentic tradition of the Eastern Church is to have married clergy, but for most of the time Eastern Catholics have been in Western Europe and in the United States, they have not been allowed to have married clergy. Although my bishop in fact was willing to ordain married men, and in fact had done so, most of our bishops were not courageous enough to do so.

I also questioned how I could belong to an autonomous Church, when Rome in fact chooses our Metropolitan? Or when Pope John Paul II in fact promulgated our Code of Canon Law for the Eastern Catholic Churches? And why in fact was there only one Code of Canon Law for the Eastern Churches, when in fact, there are 21 divergent Eastern Catholic Churches, with very different heritages and theological traditions? With the exception of the Maronites, all the Eastern Catholic Churches have an analog in the Orthodox world- there are Catholic Russians, Greeks, Copts, Ethiopians, Syro-Indians, etc.

I decided I wanted the Orthodox identity. I believe in my heart that the Orthodox Church is the true Church, the Church founded by Christ and his apostles.  I believe that Catholics and Protestants are Christians too, I am not an exclusivist in the sense of asserting that only Orthodox are Christians and go to heaven. But the Orthodox Church has preserved in purity the faith

“You really have a way of getting to people, don’t you?”

It was a very moving scene, and I shed some tears.

Around 2000, I began attending a Byzantine Catholic Church, St. John the Baptist Byzantine Catholic Church in Minneapolis. I never completely lost my interest in the Christian East although it had waned at one time. As I re-committed my life to Christ, I began to think more about how to live out my Christian life, and how I would practice. I began to feel the hunger again for the Eastern Liturgy.

But since I was Catholic, I thought I would attend a Byzantine Catholic Church rather than an Orthodox one. I had read that the Byzantine Catholics shared the heritage of Eastern Orthodoxy, for they were Orthodox Churches that accepted union with Rome. My Church, the Byzantine Ruthenian Church, accepted union with Rome at Uzhorod in 1646.

I attended St. John’s for approximately 10 years. Overall, my experience at St. John’s was a very good one. All three priests that served our parish while I was there were very good men, very Eastern in their spirituality, and very trustworthy.

But during those years, I became increasingly Orthodox in my outlook. There are some very stark differences in Western Catholic and Eastern Orthodox spirituality and teaching. I found that on all of the issues that divide the Roman Catholic Church from the Eastern Orthodox Church, I came down in every instance on the side of the Orthodox- whether the issue was Papal Primacy, the Immaculate Conception, the Filioque, Purgatory, Indulgences, and a host of other issues.

I felt by far more attracted to the mystical theology of the Eastern Church. I began to feel disenchanted with the rationalist and legal framework of the Roman Church. It is my perception that the Roman Magisterium functionally supersedes Holy Tradition in the Roman Catholic Church.

As an Eastern Catholic, I had an identity crisis. Was I an Eastern Orthodox in communion with Rome, as many of the more Orthodox Eastern Catholics like to say? Or was I a Roman Catholic with Eastern Liturgics, as some Eastern Catholics in fact seem to be?

When people would ask me about my religion, I distanced myself from Roman Catholicism, and tried to explain what an Eastern Catholic was, and that I was really an Orthodox Christian “who accepted the authority of the Pope.” But in fact, I didn’t; I began to believe, as an Eastern Catholic, that the Pope could be seen as having a primacy of love and honor, as the eldest among co-equal brother bishops, but I could not accept that he had supreme jurisdiction over the entire Church Catholic.

I aligned myself with the Melkite Greek Catholic Bishop Elias Zoghby, who proclaimed himself in duo communion with both Rome and Orthodoxy. Bishop Zoghby considered himself an Eastern Orthodox Christian, holding to everything Eastern Orthodoxy teaches, but in communion with the Bishop of Rome, according to the limits recognized by the Eastern Fathers of the first millennium. But the problem with this is obvious: how can I be in communion with the Pope of Rome, if I do not have the same view of his office as he does, and as the Roman Catholic Church requires of all her members?

I began to  be dissatisfied with certain limitations placed on the Eastern Catholic Churches in the United States, such as not having married clergy. The authentic tradition of the Eastern Church is to have married clergy, but for most of the time Eastern Catholics have been in Western Europe and in the United States, they have not been allowed to have married clergy. Although my bishop in fact was willing to ordain married men, and in fact had done so, most of our bishops were not courageous enough to do so.

I also questioned how I could belong to an autonomous Church, when Rome in fact chooses our Metropolitan? Or when Pope John Paul II in fact promulgated our Code of Canon Law for the Eastern Catholic Churches? And why in fact was there only one Code of Canon Law for the Eastern Churches, when in fact, there are 21 divergent Eastern Catholic Churches, with very different heritages and theological traditions? With the exception of the Maronites, all the Eastern Catholic Churches have an analog in the Orthodox world- there are Catholic Russians, Greeks, Copts, Ethiopians, Syro-Indians, etc.

I decided I wanted the Orthodox identity. I believe in my heart that the Orthodox Church is the true Church, the Church founded by Christ and his apostles.  I believe that Catholics and Protestants are Christians too, I am not an exclusivist in the sense of asserting that only Orthodox are Christians and go to heaven. But the Orthodox Church has preserved in purity the faith

“once for all delivered to the saints” (Jude 3).

The Orthodox Church has continuity through episcopal apostolic succession with the Churches originally found by the Apostles in Europe in Asia in the first century.

The Orthodox Church is not a monarchial Church, it is a conciliar Church. The doctrine of the Christ, His Divine-Humanity, was enunciated by the Seven Ecumenical Councils of the Holy Orthodox Catholic Church from years 325 A.D. to 787 A.D. The Bishops, throughout the world, came together at these councils and proclaimed the doctrine of the Church. There is no one Bishop who defines dogma for the Church, as Roman Catholics claim for the Pope.

Besides embracing with my heart everything Holy Orthodoxy teaches, I love the spirituality and aesthetics of the Orthodox Church.

For Orthodox, God is not angry, rather He is the lover of mankind. Christ’s sacrifice on the cross is not to placate a vengeful God, but to liberate us from sin and death, and to defeat our adversary, the devil. For Orthodox Christians, there is no “sinners in the hands of an angry god.”

Orthodox spirituality is apophatic; that is, we cannot know him through discursive thought. We cannot know God by our ideas about God.

One of the things that attracted me to Orthodoxy originally was its liturgy. The Russian Primary Chronicle relates the story of St. Vladimir’s emissaries who were sent out to various nations to discover the true faith. Here is what they wrote back to Vladimir after visiting the Church of Hagia Sophia in Constantinople:

Then we went on to Greece, and the Greeks led us to the edifices where they worship their God, and we knew not whether we were in heaven or on earth. For on earth there is no such splendour or such beauty, and we are at a loss how to describe it. We know only that God dwells there among men, and their service is fairer than the ceremonies of other nations. For we cannot forget that beauty. Every man, after tasting something sweet, is afterward unwilling to accept that which is bitter, and therefore we cannot dwell longer here.

 This is how I feel about Orthodox worship. It is beautiful, it is the liturgy of heaven.

I am now a very contented Orthodox Christian. I believe that the Orthodox faith is the true faith.

“This is the Faith of the Apostles. This is the Faith of the Fathers. This is the Faith of the Orthodox. This is the Faith that has established the universe.” – from The Synodikon of Orthodoxy.







Callas Tiago Miranda Photography www.facebook.com-TiagoMirandaPhotography #callas #flowers #nature

The Eastern Orthodox Church is the only Truth and Apostolic Church –

American documentary: “The Ancient Church”


How old is the Orthodox faith?



If you are a Lutheran, your religion was founded by Martin Luther, an ex-monk of the Catholic Church, in the year 1517. If you belong to the Church of England, your religion was founded by King Henry VIII in the year 1534 because the Pope would not grant him a divorce with the right to re-marry.

If you are a Presbyterian, your religion was founded by John Knox in Scotland in the year 1560.

If you are a Congregationalist, your religion was originated by Robert Brown in Holland in 1582.

If you are Protestant Episcopalian, your religion was an offshoot of the Church of England, founded by Samuel Senbury in the American colonies in the 17th century.

If you are a Baptist, you owe the tenets of your religion to John Smyth, who launched it in Amsterdam in 1606.

If you are of the Dutch Reformed Church, you recognize Michelis Jones as founder because he originated your religion in New York in 1628.

If you are a Methodist, your religion was founded by John and Charles Wesley in England in 1774.

If you are a Mormon (Latter Day Saints), Joseph Smith started your religion in Palmyra, New York, in 1829.

If you worship with the Salvation Army, your sect began with William Booth in London in 1865. If you are Christian Scientist, you look to 1879 as the year in which your religion was born and to Mary Baker Eddy as its founder.

If you belong in the small sect of “Workers”, in the Worker Sect which also called “Church Without Name”, “Two by Two Church”, “Friends & Workers”, “The Truth”, “Christians”, “The Non-Denominational Church”, “Christian Convention Church”, “The Christian Church”, “No-Name Church”, “The Faith Missioners”, “Nameless House Church”, “The Damnation Army”, “Dippers”, “Go Preachers”, “The Jesus-Way”, “The New Testament Church”, “Pilgrims”, “The Reidites”, “Tramp Preachers”, “The Testimony”, “The Way”, and with at least 20 still concrete names, your religion founded in Ireland on 1897 by William Irvine, Edward Cooney and Jack Carroll, for this reason also the are known and as “Cooneyites”, “Irvinites” or “Carrollites”.

If you belong to one of the religious organizations known as “Church of the Nazarene, Pentecostal Gospel,” “Holiness Church,” or “Jehovah’s Witnesses,” your religion is one of the hundreds of new sects founded by men within the past hundred years.

If you are Roman Catholic, your church shared the same rich apostolic and doctrinal heritage as the Orthodox Church for the first thousand years of its history, since during the first millennium they were one and the same Church. Lamentably, in 1054, the Pope of Rome broke away from the other four Apostolic Patriarchates (which include Constantinople, Alexandria, Antioch and Jerusalem), by tampering with the Original Creed of the Church, and considering himself to be infallible. Thus your church is 1,000 years old.

If you are Orthodox Christian of the Eastern Orthodox Church, your Church was founded in the year 33 by Jesus Christ, the Son of God. It has not changed since that time. Our church is now almost 2,000 years old. And it is for this reason, that Orthodoxy, the Church of the Apostles and the Fathers is considered the true “one Holy Catholic and Apostolic Church.” This is the greatest legacy that we can pass on to the young people of the new millennium.