Photos: Fr. Simeon de la Jara


Father Simeon de la Jara from Peru:

On a righteous path from Peru to Mount Athos, Greece



When Miguel Angel de la Jara Higgingson was seven, his mother had a vision. She sensed that her son would some day leave her for a “far away place, like an island, there where people of solitude lived who pray all the time and rarely step out into the world”. Even she, however, could probably not have imagined just how far from his native Peru, both physically and spiritually, his life’s search would take him.

Now he is Father Simeon the hermit, an Orthodox Christian monk of Eastern Orthodox Church who lives on Mount Athos, a self-administrating, all-male monastic community on the Athos peninsula – the eastern most of three jutting peninsulas in the northern Greek prefecture of Halkidiki in Greece.

However, it’s not just his Peruvian origins that make Father Simeon such a well-known figure among visitors to Mount Athos; it’s also his radiant presence as an artist, poet and painter that makes him so sought after, especially by the young.

His journey began in 1968, when at the age of 18 he left Peru to discover the world. After travelling through Europe and Asia for over two years – during which time he was exposed to eastern philosophies and religions such as Buddhism, Hinduism and yoga – he finally settled in Paris, where he lived for the next three years.

It was in Paris that he first met a GreekOrthodox monk and learned about Orthodoxy, a meeting that was to have a profound effect on him. For the next two and a half years he studied hagiography (icon painting) with Leonide Ouspensky, while his interest in Orthodoxy deepened.

He first visited Greece in 1972, where he accepted the Orthodox faith, before returning to stay in 1973, originally joining the monastery of Agios Georgios (St George) on the large Greek island of Evia. When, in 1974, the entire monastery relocated to Agios Grigorios (St Gregory) on Mount Athos, Simeon followed, living at the Agios Grigorios Monastery until 1987. He subsequently became a hermit, moving to the old hermit’s cell of Timios Stavros near the Stavronikita monastery, where he built a new dependency and formed a complex.

On first meeting Father Simeon, one is struck by his youthful passion and joy – qualities which, as he says, “one cannot hide”. A compassionate listener and gentle speaker, he responds to questions with spontaneity and rigour, without ever becoming dogmatic or distant. Behind his piercing eyes is an inquisitive mind, forever seeking ways to express the love and joy he wants to share with others.

After 24 years in Greece, Father Simeon declares a profound love and admiration for Greek culture and language, saying he prefers writing in Greek to even his native Spanish. To his extensive travels he owes a rich and varied experience, as well as a love of French Surrealism, tatami mats, Japanese food and Chinese art. And to his Peruvian family he owes his love of art.

According to Simeon, it is the need to tap into the inner joy in all things which has led him to art and prayer; that has been the predominant force in his life. Through poetry, paintings, photographs, prayers and lectures he has reached out and tried to touch people’s hearts beyond the borders of the Holy Mount.

He has several published works, including his 1985 lecture “Nifalios Methi” (Sober Drunkenness), the 1983 publication”The Holy Mountain Today” brought out by Alexandria Press in London andthe poetry collection “Simeon Mnema”, published in 1994. A new book of poetry, entitled “Me Imation Melan” (In Black Cloth), is due to be broughtout shortly by Agra Editions in Athens.

An artist in solitude as much as a solitary, a monk, in the midst of art, his poems and his paintings have both the freshness of the “here and now” and the depth of eternity, and are of a striking immediacy and poise. They make one wonder what the difference between the artist and the hermit is – or even if there is one at all.














Αρχιμ. Θεοφίλου Λεμοντζή και

Δρ. Θ. Αρχιερατικού Επιτρόπου Καμπανίας 





Η μαγεία, η μαντεία, οι διάφορες αποκρυφιστικές δοξα­σίες και τελετές, ο σατανισμός κυριαρχούν σε πολλά επί­πεδα της καθημερινής ζωής των ανθρώπων.126Πρόκειται για φαινόμενα που είναι μεν ισόχρονα στην ιστορία του ανθρώπου, όμως σήμερα σ’ ολόκληρο τον κόσμο, παίρνουν επικίνδυνες διαστάσεις παρασύροντας πολλούς ανθρώπους στην απάτη, όπως τόνισε ενώπιον της I. Συνόδου της Εκ­κλησίας της Ελλάδος ο Μητροπολίτης Φιλίππων Νεαπόλεως και Θάσου κ. Προκόπιος.127Η επιβεβαίωση παλαιών μα­ντικών τεχνών όπως η αστρολογία και η χειρομαντεία μαρ­τυρούν ότι το “πνεύμα πύθωνα” εξακολουθεί να πλανά τους ανθρώπους.128

Με τον όρο «αποκρυφισμός»129εννοούμε τη διδαχή για απόκρυφα πράγματα, απόκρυφες μεθόδους και απόκρυφες πραγματικότητες. Στον αποκρυφισμό ανήκουν οι νέο-ειδωλολατρικές ομάδες, οι γκουρουϊστικές, θεοσοφικές, νεο-γνωστικές, οι ψυχολάτρεις και γενικά η ονομαζόμενη «Νέα Εποχή».

Η Μαντεία130στηρίζεται στην πεποίθηση ότι υπάρχει μό­νιμη αποκάλυψη του Θεού ή των Θεών για όσα συνέβησαν ή μέλλουν να συμβούν στον κόσμο. Στη βάση βρίσκεται η θρησκευτική ιδέα για την ύπαρξη ενός υπερφυσικού κό­σμου που διευθύνει τη φύση και τους ανθρώπους.

Αυτοί που εξασκούν τη Μαγεία παίζουν το ρόλο ιερέων που και αυτοί εκλιπαρούν τα διάφορα πνεύματα για να ικα­νοποιήσουν τα αιτήματά, τους. Οι προσευχές τους συνοδεύ­ονται από διάφορα ξόρκια, ασυνάρτητους φθόγγους, ευχές, κατάρες, επωδές και όρκους.

Η διαφορά της μαγείας με τη μαντεία συνίσταται στο ότι η μαντεία ενδιαφέρεται για την άμεση γνώση του μέλλο­ντος, ενώ η μαγεία επιθυμεί μέσω τελετών τον προσδιορι­σμό θετικό ή αρνητικό του μέλλοντος κάποιου ή κάποιων ανθρώπων.131

Σύμφωνα με τη διάκριση που επιχειρεί ο Χαλιβελάκης132στο Λεξικό του η μαγεία διακρίνεται σε θετική και αρνητι­κή μαγεία.

Η αρνητική μαγεία είναι ένα παρακλάδι της Μαγείας σύμφωνα με την οποία κατά την άσκηση της προεξέχουσα θέση έχουν τα ταμπού. Είναι μία ειδική εφαρμογή της συ­μπαθητικής και των δύο βασικών νόμων της ομοιότητας και της επαφής. Η υποδιαίρεση οφείλεται στο φιλόσοφο και εθνολόγο Τζόρτζ Τζέιμς Φρέιζερ ο οποίος χωρίζει τη Μαγεία σε θεωρητική και πρακτική. Η πραγματική διαιρεί­ται σε θετική και αρνητική μαγεία.

Η θετική μαγεία είναι ο αντίποδας της αρνητικής και α­ποβλέπει στην ωφέλεια όσων την επιζητούν.133

Η θεωρητική Μαγεία είναι ο αντίποδας της πρακτικής.134 Στη φαρμακομαγεία135 χρησιμοποιούνται βότανα, φίλτρα και άλλα χορταρικά με τα οποία τελούνται οι ποικιλώνυμες μαγείες.

Ο Χαλιβελάκης στο Λεξικό του διακρίνει τα εξής είδη μαντείας.

  • Αυγομαντεία136 σύμφωνα με την οποία τα σχήματα που εμφανίζει το ασπράδι ή ο κρόκος κατά τη βράση προ­λέγει τα μελλούμενα.
  • Αερομαντεία137 σύμφωνα με την οποία με πυξίδα την Αγία Γραφή προμαντεύεται το μέλλον με παρατηρήσεις στην ατμόσφαιρα στα μετεωρολογικά και ουράνια φαινόμε­να.
  • Αριθμομαντεία138 σύμφωνα με την οποία οι αριθμοί είναι ιεροί και διαδραματίζουν ένα καθοριστικό ρόλο στη ζωή και στο μέλλον του ανθρώπου και του σύμπαντος. Υ­ποστηρίζεται ότι ο Θεός μερίμνησε οι αριθμοί να έχουν ιερή αποστολή μέσα στην Αγία Γραφή. Ο κάθε αριθμός έχει μια εσωτερική έννοια η οποία του παρέχει μία αναμ­φισβήτητη δύναμη που επιδρά στο σύνολο του κοσμικού ρυθμού και ειδικότερα στις πράξεις και στα γεγονότα της ανθρώπινης ζωής.
  • Αρτομαντεία139 σύμφωνα με την οποία με το ζυμάριτου ψωμιού μπορεί να προβλεφθεί το μέλλον.
  • Αστρομαντεία140 ή αστρολογία σύμφωνα με την ο­ποία τα άστρα κατέχουν μαγικές ιδιότητες και αποκαλύ­πτουν στους εξηγητές τους τα μυστικά των ανθρώπων και ιδίως το μέλλον τους.
  • Βελονομαντεία141 σύμφωνα με την οποία η σωστή χρήση των βελόνων έχει τη δυνατότητα να προβλέπει τα μέλλοντα να συμβούν.
  • Βιομαντεία142σύμφωνα με την οποία το μέλλον του ανθρώπου μπορεί να προβλεφθεί από ορισμένα σημεία του σώματος του.
  • Βροντομαντεία143 και η βροχομαντεία σύμφωνα με την οποία οι βροντές και η βροχή φέρνουν μηνύματα από το Θεό τα οποία ο μάντης πρέπει να τα ερμηνεύσει για να προβλέψει το μέλλον.
  • Γαστρομαντεία144 σύμφωνα με την οποία η μελέτη των εντοσθίων των ζώων μπορεί να προβλέπει το μέλλον.
  • Γεωμαντεία145 σύμφωνα με την οποία τα μελλούμενα μπορούν να προβλεφθούν ανάλογα με τη μορφολογία και τη σύσταση του εδάφους.
  • Γραφομαντεία146 σύμφωνα με την οποία το μέλλον προβλέπεται από την ανάγνωση χειρογράφων του ενδιαφε­ρομένου από τον γραφομάντη.
  • Ζωομαντεία 147.Οι ζωομάντεις υποστηρίζουν ότι μπο­ρούν να προβλέπουν το μέλλον μελετώντας τα εντόσθια ζώων.
  • Καμπομαντεία148. Ο καμπομάντης παρατηρεί τη φορά του καπνού που βγαίνει από το ψήσιμο σφαγίων και προ­λέγει το μέλλον.
  • Καφεμαντεία149 σύμφωνα με την οποία το μέλλον α­ποτυπώνεται στο φλιτζάνι του καφέ. Ο καφεμάντης έχει την ικανότητα να το διαβάζει.
  • Ονειρομαντεία150 η οποία είναι η ερμηνεία των ονεί­ρων.
  • Χαρτομαντεία151 σύμφωνα με την οποία τα παιγνιό­χαρτα κρύβουν μαγικές δυνάμεις και ιδίως τα μυστικά του μέλλοντος. Η ανακάλυψη αυτών των μυστικών γίνεται μόνο από τους χαρισματούχους ανθρώπους οι οποίοι είναι οι χαρτομάντεις.
  • Χειρομαντεία152 σύμφωνα με την οποία η επιστημονι­κή και σχολαστική παρατήρηση των χεριών του κάθε αν­θρώπου κάνει δυνατή τη γνώση του μέλλοντος.

Μια δεδομένη μαντική πρακτική σε όλα τα κοινωνικά στρώματα είναι η αστρολογία153η πρόβλεψη δηλαδή του μέλλοντος από τις θέσεις και τις κινήσεις των άστρων κα­θώς και η αστρολογία πιστεύει ότι το πεπρωμένο των αν­θρώπων και των λαών καθορίζονται από τις σχετικές θέ­σεις των άστρων και των πλανητών.

Ο Σατανισμός154 είναι η θρησκεία του Σατανά και έχει πιστούς σε όλες τις Ηπείρους. Οι υπηρέτες του Εωσφόρου πιστεύουν ως Θεό τους το Σατανά, τον λατρεύουν ως Κύριο των πάντων και θεωρούν ότι ο Θεός τους είναι παντοδύνα­μος και άτρωτος155.

Αυτοί που λατρεύουν το Σατανά πιστεύουν μ’ όλη τους την ψυχή σ’ αυτόν και απορρίπτουν όλους τους άλλους θε­ούς. Πρεσβεύουν ότι ο Σατανάς είναι ο Κύριος τους, και ότι βέβαια υπάρχει και πορεύεται νικηφόρα.156


126Περισσότερα βλ. σχ. Sean Sellers, Ο Σατανισμός της νέας Εποχής, Μετάφρ. Α. Δημητρίου.

127Προκοπίου, Μητροπολίτου Φιλίππων, Νεαπόλεως και Θάσου, Το πρόβλη­μα του αποκρυφισμού στην Ελλάδα, στο: Παρουσία 1990, σελ. 3.

128Καραβιδοπούλου I., «Ο απόστολος Βαρνάβας και Παύλος στην Κύπρο: οι απαρχές του ευαγγελισμού της οικουμένης» στο Τόμος τιμητικός για τα είκοσι πέντε χρόνια αρχιερατικής διακονίας του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Κιτίου κ.κ. Χρυσόστομου, Λάρνακα 1998, σελ. 581-600.

129Προκοπίου Μητροπολίτου Φιλίππων, Νεαπόλεως και Θάσου, ο.π., σελ 3-6 και 19-21.

130Χαλιβελάκη Δ., Αιρέσεις και δόγματα, Αθήνα 1994, σελ. 464.

131Χαλιβελάκη Δ., ο.π., σελ. 458.

132Χαλιβελάκη Δ., ο.π., σελ. 115.

133Χαλιβελάκη Δ., ο.π., σελ. 343.

134Χαλιβελάκη Δ., ο.π., σελ. 344.

135Χαλι6ελάκη Δ., ο.π., σελ. 903.

136Χαλιβελάκη Δ., ο,π., σελ. 123.

137Χαλιβελάκη Δ., ο.π., σελ. 44.

138Χαλιβελάκη Δ., ο.π., σελ. 108.

139Χαλιβελάκη Δ, ο.π. σελ. 117.

140Χαλιβελάκη Δ, ο.π, σελ. 122.

141Χαλιβελάκη Δ, ο.π, σελ. 143.

142Χαλιβελάκη Δ, ο.π, σελ. 149.

143Χαλιβελάκη Δ, ο.π, σελ. 156.

144Χαλιβελάκη Δ, ο.π, σελ. 162.

145Χαλιβελάκη Δ, ο.π, σελ. 172.

146Χαλιβελάκη Δ, ο.π, σελ. 180.

147Χαλιβελάκη Δ, ο.π, σελ. 315.

148Χαλιβελάκη Δ, ο.π., σελ. 403.

149Χαλιβελάκη Δ, ο.π., σελ. 410.

150Χαλιβελάκη Δ, ο.π., σελ. 572.

151Χαλιβελάκη Δ, ο.π., σελ. 934.

152Χαλιβελάκη Δ, ο.π., σελ. 936.

153Sean Sellers, ο σατανισμός της νέας εποχής, Μετάφρ. Α. Δημητρίου, σελ 87.

154Χαλιβελάκη Δ., ο.π., σελ. 764. Ο Σατανάς δημιουργήθηκε από το Θεό όπως όλα τα όντα. Ήταν άγγελος, ένα φωτεινό και πνευματικό ον που υπηρετούσε και δοξολογούσε τα πάντα «καλά λίαν» Τα ιερά κείμενα α­ναφέρουν ότι σε κάποια χρονική στιγμή αυτός ο άγγελος εξέπεσε του καλού και έγινε κακός, «πως εξέπεσεν εκ του ουρανού ο Εωσφόρος ο πρωί ανατέλλων, συνετρίβη εις την γην ο αποστέλλων προς πάντα τα έ­θνη» Ησ. 14,12 «Εθεώρουν τον Σατανά ως αστραπήν εκ του ουρανού πε­σόντα» Λουκ 10,18. Ως αιτία πτώσης αναφέρεται η υπερηφάνεια του και η αλαζονεία του, θέλησε να γίνει ανώτερος από το δημιουργό του και να πάρει τη δέση του στον ουρανό. Η άρνηση των ορίων της ύπαρξης του α­ποτέλεσε τη μεγαλύτερη ύβρη. Περισσότερα βλ. σχ. Ν. Ματσούκα, ‘Ο Σατανάς’, Θεσσαλονίκη 1999 και ακόμη Ν. Ματσούκα, ‘Δογματική και Συμ­βολική Θεολογία’, Θεσσαλονίκη. «Ο Διάβολος απ’ αρχής αμαρτάνει» Α Ιωάν., 38 και «ανθρωποκτόνος ην απ’ αρχής και εν τη αληθεία ου έστηκεν» Ιωάν 8,44. Αντιτίθεται στο πρόσωπο του Ιησού Μαρκ. 1,12 και είναι ο κατεξοχήν εχθρός του σωτηριώδους κηρύγματος του Θεανδρώπου Ματθ. 13,14. Δεν είναι μόνο ανθρωποκτόνος αλλά και Θεοκτόνος καθώς είναι υπαίτιος του πάθους του Ιησού Χριστού Λουκ. 22,3, αυτός του κίνη­σε το φθόνο εναντίον του. Δια της αμαρτίας και του θανάτου κυριαρχεί στον κόσμο, είναι ο άρχοντας του σκότους Εφεσ. 6,12 τον οποίο ο Χρι­στός νίκησε πάνω στο Σταυρό Κολ. 2,15, και Β’ Κορ. 10,5, Ιωάν. 12,31 και 16,11. Εφόσον ο Θεός δημιούργησε τον κόσμο γιατί αποκαλείται ο Σατα­νάς «άρχον του κόσμου»; Ιωάν. 12,31 και 14,30 και 16,11. Ο όρος έχει μια ηθική έννοια. Ο σατανάς κυριαρχεί στον κόσμο μέσω της αμαρτίας στην οποία έχουν υποταχθεί οι άνθρωποι. Ο σατανάς δεν έχει κάποια πραγμα­τική εξουσία επάνω στην κτίση αλλά την αποκτά μέσω της πτώσης των ανθρώπων στην αμαρτία βλ. σχ. I. Ρωμανίδου, Το προπατορικόν αμάρτη­μα, Θεσσαλονίκη 1989.

155Χαλιβελάκη Δ, ο.π, σελ. 892.

156Χαλιβελάκη Λ., ο.π.. πελ. 774.






Harmony by Shlomi Nissim


Orthodox Mission

Orthodox Missionary Fraternity





Αδελφότητα Ορθοδόξου Εξωτερικής Ιεραποστολής





Seychelles Islands – Σεϋχέλλες Νήσοι






Σεϋχέλλες Νήσοι


π. Σέργιος Janosevic & 

Διάκονος π. Simon-Peter Nellist

of Seychelles Islands




Ορθόδοξο Πάσχα


Σεϋχέλλες Νήσους



Μεγαλύτερη από κάθε άλλη χρονιά ήταν φέτος η συμμετοχή των Ορθοδόξων των Σεϋχελλών στις λατρευτικές συνάξεις και ιδιαίτερα στην αναστάσιμη Θεία Λειτουργία, στις 15 Απριλίου 2012, η οποία τελέστηκε σε αίθουσα ξενοδοχείου, επειδή προς το παρόν η κοινότητα δεν διαθέτει δικό της ναό.

Οι Σεϋχέλλες εκκλησιαστικά ανήκουν στην Ιερά Μητρόπολη Ειρηνουπόλεως της Τανζανίας, του Πατριαρχείου Αλεξανδρείας. Τους Ορθοδόξους διακονεί ο σερβικής καταγωγής ιερέας π. Σέργιος Janosevic, κάτοικος Σεϋχελλών εδώ και πολλά έτη. Ένας άλλος παλαιός κάτοικος των Νήσων, ο βρετανικής καταγωγής αρχιδιάκονος π. Σίμων Πέτρος (Nellist), εστάλη από τον Σεβ. Μητροπολίτη Ειρηνουπόλεως κκ. Δημήτριο, για να μεταφέρει στους πιστούς των Σεϋχελλών το Πασχάλιο Μήνυμα του Ποιμένα τους.

Στη Θεία Λειτουργία παρόντες ήταν ο πρέσβης της Ρωσικής Ομοσπονδίας στις Σεϋχέλλες, Ορθόδοξοι γηγενείς, καθώς και Ορθόδοξοι Ρώσοι, Ουκρανοί, Έλληνες, Σέρβοι, Βούλγαροι, Αιθίοπες και Αιγύπτιοι που ζουν εκεί, αλλά και Ρώσοι τουρίστες που έφθασαν στις Σεϋχέλλες για τις πασχαλινές διακοπές τους.








Η αίρεση των “Εργατών” ή “2x2″

Ένα Προτεσταντικό παρακλάδι, που υπάρχει και στον τόπο μας 


Επιμέλεια Θεόδωρος Ι. Ρηγινιώτης



Η αίρεση των «Εργατών» είναι ένα από τα χιλιάδες παρακλάδια του προτεσταντισμού, δηλαδή του χριστιανικού κινήματος που αποκόπηκε από τη Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία μετά το 1517 και στη συνέχεια διασπάστηκε ξανά και ξανά, με αποτέλεσμα σήμερα να αριθμεί περισσότερες από τριάντα χιλιάδες ανεξάρτητες και διαφορετικές θρησκευτικές ομάδες, μικρές και μεγάλες.

Εισαγωγή για τον προτεσταντισμό

Οι αρχικοί ηγέτες του προτεσταντισμού είναι ο Μαρτίνος Λούθηρος και ο Ιωάννης Καλβίνος και οι πρωταρχικές ομάδες τους είναι οι λουθηρανοί και οι καλβινιστές.

Από τις αμέτρητες οργανώσεις, κοινότητες και «Εκκλησίες», που ξεπήδησαν από τον προτεσταντισμό, είναι και οι Μάρτυρες του Ιεχωβά, καθώς και οι πεντηκοστιανοί («Εκκλησία της Πεντηκοστής»). Οι πεντηκοστιανοί (που πέφτουν σε έκσταση και πιστεύουν ότι μπαίνει μέσα τους το Άγιο Πνεύμα και τους οδηγεί σε προφητικές και θαυματουργικές καταστάσεις), στην Ελλάδα χαρακτηρίζονται επίσης και «Ευαγγελικοί», αν και στο εξωτερικό έτσι ονομάζονται οι οπαδοί του Λούθηρου, οι λουθηρανοί.

Γενικά οι προτεστάντες όλων των παρατάξεων έχουν την εντύπωση ότι συνεχίζουν τον αγνό και ανόθευτο χριστιανισμό των πρώτων χριστιανών (της εποχής των αποστόλων, των μαθητών του Χριστού) και ότι μετά τον 1ο αιώνα ή έστω από τον 4ο αιώνα (από το Μέγα Κωνσταντίνο, όταν η ρωμαϊκή αυτοκρατορία άρχισε να υποστηρίζει το χριστιανισμό), η Εκκλησία έχασε την αλήθεια και συμβιβάστηκε με το κράτος.

Κάνουν λάθος, γιατί σε όλους τους αιώνες υπήρξαν και υπάρχουν άγιοι, άνθρωποι ενωμένοι με τον Τριαδικό Θεό, σοφοί και θαυματουργοί, ασυμβίβαστοι, που αγωνίστηκαν ενάντια στην αδικία και στη νόθευση της χριστιανικής πίστης. Πολλοί από αυτούς μάλιστα αγωνίστηκαν ενάντια σε διεφθαρμένους βυζαντινούς αυτοκράτορες και φυλακίστηκαν, εξορίστηκαν ή και θανατώθηκαν για τον αγώνα τους. Συνεπώς, αν και υπήρξαν άνθρωποι της Εκκλησίας που συμβιβάστηκαν με την πολιτική εξουσία, όμως οι άγιοι χριστιανοί διδάσκαλοι και οι πνευματικοί αγωνιστές όλων των εποχών (μέχρι και σήμερα), κράτησαν πάντα ανόθευτη την αληθινή διδασκαλία του Χριστού και των αποστόλων και ποτέ δεν συμβιβάστηκαν με οποιουδήποτε είδους διαφθορά.

Αλλά οι άγιοι ήταν (και είναι) όχι μόνο ασυμβίβαστοι και γεμάτοι αγάπη, αλλά και ενωμένοι με το Θεό, προικισμένοι με μεγάλα θαυματουργικά χαρίσματα, που εκδηλώνονται και κατά τη διάρκεια της ζωής τους στη Γη και μετά το θάνατό τους. Κυριολεκτικά ζουν μέσα στο Φως του Θεού και από την ένωσή τους με αυτό το Φως δέχονται ουράνιες αποκαλύψεις και σοφία.

Επισημαίνω ότι δεν αναφέρομαι σε ψευτοαγίους και ψευδοδιδασκάλους, αλλά στους πραγματικούς αγίους, που είναι και οι αυθεντικοί διδάσκαλοι του χριστιανισμού, όχι μόνο ιερείς και μοναχοί, αλλά άντρες και γυναίκες κάθε κοινωνικής τάξης και μορφωτικού επιπέδου.

Ωστόσο, εκτός από την Ορθόδοξη Εκκλησία, σε καμιά άλλη χριστιανική ομάδα στην ιστορία δεν παρατηρούνται αυτά τα χαρίσματα του Αγίου Πνεύματος.

Οι προτεστάντες, για να δικαιολογήσουν την ξαφνική εμφάνισή τους στην Ιστορία το 16ο αιώνα, επινόησαν τη θεωρία ότι η Εκκλησία έχασε την αλήθεια μετά τη γενιά των πρώτων χριστιανών. Έτσι, απέρριψαν όλες τις διδασκαλίες των αγίων του χριστιανισμού και όλες τις χριστιανικές πρακτικές, που ξέρουμε ότι εφαρμόζουν οι χριστιανοί τουλάχιστον από το 2ο αιώνα μετά Χριστόν, κάποιες μάλιστα ήδη από τον 1ο αιώνα. Οι προτεστάντες λοιπόν δεν έχουν ιερείς (μόνο ιεροκήρυκες και θρησκευτικούς διδασκάλους), δεν τελούν μυστήρια (μόνο συμβολικές τελετές θείας κοινωνίας, γάμου και βάπτισης), δεν κάνουν το σταυρό τους, δεν χρησιμοποιούν εικόνες, δεν αναγνωρίζουν και δεν τιμούν την Παναγία και τους αγίους και γενικά δεν κάνουν ό,τι δεν βλέπουν να αναφέρεται καθαρά στην Αγία Γραφή.

Έχουν δηλαδή απορρίψει όλο το χριστιανισμό, εκτός από ό,τι είναι γραμμένο στην Αγία Γραφή.

Αυτή όμως η ιδέα είναι αντίθετη με την ίδια την Αγία Γραφή, αφού:

α) σε πάρα πολλές περιπτώσεις οι άγιοι που πρωταγωνιστούν στην Αγία Γραφή (προφήτες και απόστολοι) λαμβάνουν αποκάλυψη απευθείας από το Θεό και όχι μελετώντας τις Γραφές, ενώ β) ο απόστολος Παύλος, στην επιστολή Β΄ προς Θεσσαλονικείς, 2, 15, προτρέπει τους χριστιανούς να κρατάνε τις παραδόσεις που διδάχτηκαν, είτε μέσω επιστολής είτε προφορικά. Άρα, κατά τον Παύλο, ο χριστιανισμός έχει μεταδοθεί και προφορικά και όχι μόνο μέσω κειμένων.

Ο τρόπος που λειτουργούσαν ή νήστευαν οι πρώτοι χριστιανοί π.χ. δεν περιγράφεται στην Αγία Γραφή! Άρα μήπως «δε λειτουργούσαν» και «δε νήστευαν»; Όχι, και τα δύο αναφέρεται ότι τα έπρατταν (Πράξεις των αποστόλων, 13, 2), χωρίς όμως να τα έχουν παραλάβει μέσω κάποιου «ιερού βιβλίου». Αποτελούσαν πρακτικές που είχαν μεταδοθεί από τους αποστόλους στην πράξη και δε χρειάζονταν να καταγραφούν στα αποστολικά κείμενα, δηλ. εκείνα που κατόπιν αποτέλεσαν την Καινή Διαθήκη. Το ίδιο ισχύει και για ερωτήματα όπως: μήπως οι πρώτοι χριστιανοί δεν είχαν ιερείς; μήπως δεν πίστευαν στην Αγία Τριάδα; μήπως δεν τιμούσαν το σταυρό, την Παναγία και τους αγίους; μήπως, μήπως… κ.τ.λ.

Βέβαια, οι προτεστάντες επέλεξαν το δόγμα «μόνο η Γραφή» ως τη μόνη ασφαλή βάση για να βρουν την αυθεντική εκδοχή του χριστιανισμού, επειδή τους χώριζε ένα χάσμα 15 αιώνων από την πρωτοχριστιανική εποχή. Η Ορθόδοξη Εκκλησία δεν χωρίζεται από την πρωτοχριστιανική εποχή με κανένα χάσμα, αλλά ενώνεται μέσω της αδιάσπαστης αλυσίδας των αγίων της, από τους ίδιους τους αποστόλους και τους άμεσους μαθητές τους μέχρι σήμερα. Γι’ αυτό και σ’ εμάς δεν τίθεται θέμα «διαφωνίας» και «αντίθεσης» μεταξύ Αγίας Γραφής και παράδοσης: και τα δύο παραδόθηκαν στους ανθρώπους από τους αποστόλους και διαφυλάχτηκαν μέσα στους αιώνες.

Οι «Εργάτες», μια ομάδα με πολλά ονόματα

H θρησκευτική ομάδα των «Εργατών» ιδρύθηκε το 1897 στην Ιρλανδία από τους Ουίλλιαμ Ίρβιν (William Irvine), Έντουαρντ Κούνυ (Edward Cooney) και Τζακ Κάρρολλ (Jack Carroll). Γι’ αυτό είναι γνωστοί και ως Κουνίτες (Cooneyites), Ιρβινίτες (Irvinites) καί Καρρολλίτες (Carrollites), από τα ονόματα των ιδρυτών τους Cooney, Irvine και Carroll.

Έχουν πολλά ονόματα, όπως Εκκλησία χωρίς Όνομα, Χριστιανοί (σκέτο), Η Αλήθεια, Χριστιανοί άνευ Δόγματος, Ο Δρόμος του Θεού, Ανώνυμοι Χριστιανοί, Φίλοι και Εργάτες, Εκκλησία των Δύο-Δύο (2×2), Ανώνυμη κατ’ Οίκον Εκκλησία, Εκκλησία της Καινής Διαθήκης και τουλάχιστον 20 ακόμη.

Εντός της ομάδας δραστηριοποιούνται κήρυκες, που αυτοχαρακτηρίζονται Εργάτες (Workers) και Εργάτριες. Το όνομα «Δύο-Δύο» το χρησιμοποιούν επειδή πάνε ανά δύο, όπως οι Απόστολοι. Γι’ αυτό, κυρίως εκτός Ελλάδος, είναι γνωστοί και με το όνομα αυτό (Two by Twos). Οι Εργάτες και οι Εργάτριες (δηλ. οι κήρυκες και ιεραπόστολοι της οργάνωσης) υποτίθεται ότι πρέπει να παραμείνουν άγαμοι, αν και αυτό δεν εφαρμόζεται απόλυτα. Μάλιστα η ασυνέπεια αυτή έχει προκαλέσει σκάνδαλο και θεωρείται μια από τις αδυναμίες του κινήματός τους.

Είναι ακραίοι προτεστάντες, επειδή απορρίπτουν και τη θεότητα του Χριστού και του Αγίου Πνεύματος, δηλαδή αρνούνται εντελώς την Αγία Τριάδα (ανήκουν, δηλαδή, στις προτεσταντικές ομάδες που χαρακτηρίζονται «αντιτριαδικές»).

Η αίρεση των Εργατών πρωτοεμφανίστηκε στην Ελλάδα το 1920 με τον Ελληνοαμερικανό Ιωάννη Μιχελέτο, που ήταν Κρητικός, παντρεμένος με μια Ιρλανδή Εργάτρια, την Ann, η οποία πέθανε αργότερα στα Χανιά.

Στο νομό Ρεθύμνου υπάρχουν από παλιά κάποιες οικογένειες που ανήκουν στη θρησκευτική ομάδα των Εργατών. Δεν είναι γνωστοί, γιατί ζουν ήσυχα, χωρίς να προσπαθούν να διαδώσουν τις διδασκαλίες τους ή να αυξήσουν τα μέλη τους.

Μοναχός Άβελ, ένας μέλος της ομάδας των Εργατών που έγινε Ορθόδοξος

Προσωπικά, αγνοούσα εντελώς και την ύπαρξη ακόμη αυτής της ομάδας, μέχρι που με πληροφόρησε σχετικά ο φίλος μου μοναχός Άβελ (κατά κόσμον Αναστάσιος Γκιουζέλης), παιδί οικογένειας μελών της ομάδας, που, μετά από σοβαρό προβληματισμό και έρευνα, έγινε ορθόδοξος χριστιανός και μάλιστα μοναχός, κοντά στον πολύ αξιόλογο Ρεθεμνιώτη ιερέα των Αθηνών π. Ιωάννη Κωστώφ.

Τις πληροφορίες που παραθέτω παραπάνω τις έλαβα με τη βοήθειά του. Ο μοναχός Άβελ έχει συστήσει ιστοσελίδα σχετική με την ομάδα των Εργατών, όπου αναφέρει και την περιπέτεια της μεταστροφής του (δηλαδή πώς από προτεστάντης έγινε ορθόδοξος) και προσπαθεί με αγάπη και αγωνία να βοηθήσει τους πρώην ομοθρήσκους του (πολλοί από τους οποίους είναι και συγγενείς του) να πλησιάσουν την Ορθοδοξία, για να μπορέσουν να βρουν τον αληθινό δρόμο προς το Χριστό και προς την αιώνια σωτηρία τους.

Σκοπός του (όπως και σκοπός κάθε ειλικρινούς χριστιανού αγωνιστή) δεν είναι να επιβάλει στους άλλους τις δικές του πεποιθήσεις, αλλά να βοηθήσει τους συνανθρώπους του να βελτιώσουν τη ζωή τους και να βρουν το αληθινό Φως του Θεού, από το οποίο, χωρίς να το γνωρίζουν, έχουν απομακρυνθεί, χαμένοι σε μια ψηφίδα του μπερδεμένου μωσαϊκού των αναρίθμητων μπερδεμένων προτεσταντικών παραφυάδων.

Η διεύθυνση της ιστοσελίδας του:

https://cominghomeorthodoxy.wordpress.com (ελληνική σελίδα) http://ex2x2lettersfromgreece.wordpress.com (αγγλική)

Η διήγηση της μεταστροφής του δημοσιεύεται εδώ:


και εδώ:


Άλλες πηγές στο Διαδίκτυο για τους Εργάτες υπάρχουν πολλές. Θα παραπέμψω στις παρακάτω, που θεωρούνται οι καλύτερες:





Κλείνω το μικρό αυτό άρθρο δηλώνοντας το σεβασμό μου στις πεποιθήσεις κάθε ανθρώπου. Αν καμιά φορά οι χριστιανοί κρίνουμε αυτές τις πεποιθήσεις, δεν το κάνουμε για να μειώσουμε ή να επηρεάσουμε τους συνανθρώπους μας, ούτε έχουμε κάποιο όφελος απ’ αυτό, αλλά μόνο για να βοηθήσουμε στη σωτηρία τους. Ο χριστιανικός δρόμος είναι μια πρόσκληση. Όποιος θέλει, μπορεί να τον ακολουθήσει και να μπει στην αληθινή Εκκλησία του Χριστού. Όποιος δεν θέλει, ας τραβήξει το δικό του δρόμο.

Για το ότι η αληθινή Εκκλησία που ίδρυσε ο Ιησούς Χριστός είναι η Ορθόδοξη Εκκλησία, αφήνω να μιλήσουν ρωμαιοκαθολικοί και προτεστάντες που έγιναν ορθόδοξοι μετά από προσεκτική έρευνα της αρχαίας ιστορίας του χριστιανισμού και σύγκριση της πρωτοχριστιανικής Εκκλησίας (της Εκκλησίας των αποστόλων και των αγίων μαθητών τους) με την Ορθόδοξη Εκκλησία. Τέτοιοι άνθρωποι υπάρχουν αμέτρητοι, αλλά από τους πιο γνωστούς είναι οι πρώην ρωμαιοκαθολικοί μοναχοί π. Πλακίδας Deseille και π. Παύλος ντε Μπαγεστέρ (ο τελευταίος μάλιστα δολοφονήθηκε στο Μεξικό το 1984), ο διακεκριμένος Ελβετός θεολόγος και ασκητής π. Γαβριήλ Bunge, ο πρώην προτεστάντης πάστορας (ιεροκήρυκας) Ματθαίος Γκάλλατιν, αλλά και ο πρώην προτεστάντης επίσκοπος π. Πήτερ Γκίλκουιστ, μέλος μιας προτεσταντικής κοινότητας των ΗΠΑ με χιλιάδες μέλη, που μεταστράφηκε ολόκληρη στην Ορθοδοξία μετά από έρευνα των αρχαίων χριστιανικών πηγών.

Η ιστορία αυτής της συγκλονιστικής μεταστροφής εξιστορείται στο βιβλίο του π. Π. Γκίλκουιστ «Καλώς ήρθατε στο σπίτι σας» (εκδόσεις Ακρίτας).

Τα βιβλία αυτών των ανθρώπων, που μπορείτε να τ’ αναζητήσετε και στο Διαδίκτυο, αλλά και στο ορθόδοξο βιβλιοπωλείο της πόλης μας (ας μη γράψω ποιο είναι, πάντως υπάρχει και είναι σημαντικός χώρος πνευματικής αναζήτησης), ίσως μπορούν να βοηθήσουν έναν προτεστάντη οποιασδήποτε ομάδας (είτε Εργάτη, είτε Μάρτυρα του Ιεχωβά, είτε πεντηκοστιανό είτε οτιδήποτε άλλο) να κατανοήσει τις πραγματικές ρίζες της διδασκαλίας της οργάνωσής του και ίσως να καταλάβει για ποιο λόγο η Ορθοδοξία έχει συγκεκριμένα χαρακτηριστικά και απόψεις στο ένα ή το άλλο ζήτημα, καθώς και πώς σχετίζονται αυτά με τις πρωτοχριστιανικές καταβολές και την ίδια την Αγία Γραφή.

Θεόδωρος Ι. Ρηγινιώτης








Ἀπό τό νέο αντιεξελικτικό βιβλίο

τοῦ Ἀρχίμ. Ἰωάννου Κωστωφ, Φυσικού


τηλ. ἐπικοινωνίας & παραγγελιών 2108220542





Σκοπός τοῦ σύμπαντος εἶναι ὁ ἄνθρωπος. Γράφει ὁ Προκόπιος ὁ Πελοποννήσιος: «Ὁ ἄνθρωπος εἶναι μέσα στόν κόσμο αὐτό, σάν ἕνας πολύτιμος λίθος, μέσα στόν κύκλο τοῦ δακτυλιδιοῦ. Δηλαδή ἡ τιμή ὅλου τοῦ ἔργου, καί ὁ σκοπός ἐκεῖνος, γιά τόν ὁποῖο ἑτοιμάσθηκε ἕνα τόσο ὡραῖο ἔργο, καθώς καί ἡ τιμή τοῦ δακτυλιδιοῦ, εἶναι ὁ πολύτιμος λίθος πού βρίσκεται σ᾽ αὐτό, καί αὐτό δέν ἑτοιμάσθηκε γιά ἄλλο σκοπό τόσο τεχνικό, παρά γιά νά δεχθῆ τόν πολύτιμο λίθο»(ΠΠ, 171).

  • Σημειώνει, σωστά, ὁ Ν. Ψαρουδάκης: «Εἶναι λογικά ἀδιανόητο νά γίνεται κάτι χωρίς νά ἀποβλέπη σέ κάτι ἄλλο. Γιατί νά δημιουργηθῆ αὐτό πού δέν ὑπάρχει, ἄν ἐπρόκειτο δημιουργούμενο νά εἶναι ὅπως καί πρίν δημιουργηθῆ, ἄχρηστο καί ἀνόητο; Ἔτσι ἡ ζωή ἔδωσε νόημα στήν ὕλη καί ἀποκάλυψε τό σκοπό τῆς δημιουργίας της. Ποιό σκοπό θά ὑπηρετοῦσε ἡ ὕλη χωρίς τή ζωή; ῞Ενα νεκρό σύμπαν θά ἦταν ἕνα παρατημένο γιαπί πού δέν ἔγινε ποτέ σπίτι! Κάθε δημιουργία εἶναι ἕνα βῆμα πρός τά ἐμπρός. Βῆμα πού ὑπηρετεῖ τήν αἰωνιότητα καί ἔτσι τά βήματα δέν τελειώνουν ποτέ!

Ἡ δημιουργία τῆς ζωῆς εἶχε ἀναγκαῖο ἐπακόλουθο τή δημιουργία τοῦ ἀνθρώπου —τό τρίτο βῆμα. Γιατί, ὅπως ἡ ὕλη χωρίς τή ζωή θά ἦταν ἀνόητη, τό ἴδιο καί ἡ ζωή θά ἦταν ἀνόητη χωρίς τόν ἄνθρωπο. Ἡ ζωή ἔκαμε τό γιαπί τοῦ κόσμου κατοικήσιμο. Τό γιαπί, λοιπόν, πού γίνεται σπίτι ἔχει νόημα νά παραμένη ὕστερα ἀκατοίκητο; Εἶναι ὁλοφάνερο ὅτι ἡ γῆ εἶναι ὁ τόπος τόν ὁποῖο ὁ Δημιουργός ἑτοίμασε γιά πρώτη κατοικία στόν ἄνθρωπο. Ὅπως ὁ Ἴδιος ἀποκάλυψε ἀργότερα, ὅτι μετά τήν ἐπίγεια ζωή, ὑπάρχει ἄλλος τόπος ἑτοιμασμένος στό σπίτι τοῦ Θεοῦ, καί ἐκεῖ, ὅταν θά ἔρθη ξανά, θά παραλάβη καί θά ὁδηγήση τόν ἄνθρωπο γιά νά μένη μαζί Του γιά πάντα (Ἰω 14, 1-3)!

Καί ἡ ἀτσάλινη λογική συνεχίζεται: Ἡ δημιουργία τοῦ ἀνθρώπου εἶχε ἀναγκαῖο ἐπακόλουθο τήν αὐτοαποκάλυψι τοῦ Δημιουργοῦ καί τόν ἐρχομό τοῦ Χριστοῦ. Γιατί ὁ ἄνθρωπος μέ πνευματικό κόσμο (σκέψι, συναίσθημα, θέλησι, συνείδησι), ὄν πλασμένο “κατ᾽ εἰκόνα Θεοῦ καί καθ᾽ ὁμοίωσιν”(Γεν 1, 26-27), ζῆ βέβαια, ὅπως καί τά ἄλλα ὄντα μέσα στήν ὕλη καί ἀπό τήν ὕλη, ἀλλά ὡς πρόσωπο δηλαδή ὄν σκεπτόμενο, δέν σταματᾶ σ᾽ αὐτά: Ἐπίμονα ἀναζητεῖ τήν πηγή του, τόν πατρικό οἶκο, γιά νά βρῆ τό νόημα τῆς ζωῆς του καί νά σωθῆ! Καί αὐτό τοῦ τό ἔδωσε ἡ κοσμογονία τοῦ Λόγου τοῦ Θεοῦ πού ἐνανθρωπίσθηκε γιά χάρι του!

Ἀπό τήν πορεία αὐτή τοῦ κόσμου, βγαίνει πώς ὁ κόσμος εἶναι μιά καλλιέργεια γιά μιά ὁρισμένη παραγωγή. Ἄν ἀρνηθοῦμε πώς ὁ καρπός αὐτῆς τῆς καλλιέργεας εἶναι ὁ ἄνθρωπος, τότε πρέπει νά δεχθοῦμε πώς ἡ καλλιέργεια τοῦ κόσμου δέν ἔχει καρπό. Γιατί, βέβαια, τά φυτά καί τά ἄλογα ζῶα, εἶναι μέρος τοῦ κόσμου κι ὄχι ὁ καρπός του.

Κι ὅπως σέ κάθε καλλιέργεια ἡ παραγωγή περνᾶ κινδύνους κι ἔχει ἐχθρούς, ἔτσι καί στήν περίπτωσι τῆς καλλιέργειας τοῦ κόσμου. Ὁ καρπός αὐτῆς τῆς καλλιέργειας —ὁ ἄνθρωπος— κινδυνεύει ἀπό τήν “ἀρρώστεια” πού λέγεται “ἁμαρτία” καί ἀπό τόν “κλέφτη” πού εἶναι ὁ Σατανᾶς. Καί ὅπως ὁ γεωργός προστατεύει τήν καλλιέργειά του μέ φάρμακα καί προσωπικές προσπάθειες, τό ἴδιο καί ὁ γεωργός τῆς ἀνθρωπότητος δέν ἄφησε τόν ἄνθρωπο ἕρμαιο τῶν ἐχθρῶν του. Ὁ ἐρχομός τοῦ Χριστοῦ στόν κόσμο εἶναι ἡ λογική συνέπεια τῆς ὑπάρξεως τοῦ Δημιουργοῦ-καλλιεργητῆ, τοῦ κινδύνου τόν ὁποῖο διατρέχει ἡ καλλιέργεια καί τῆς ἀνάγκης ἡ καλλιέργεια αὐτή νά σωθῆ.

Ἡ λογική συνέπεια τῶν παραπάνω προδιαγράφει ἀκόμα τό ἀναμενόμενο μέγα γεγονός τῆς Δευτέρας Παρουσίας τοῦ Χριστοῦ καί τήν παραλαβή τῆς ἀνθρωπότητος, τοῦ καρποῦ τῆς δημιουργίας τοῦ κόσμου. Ὅπως θά ἦταν χωρίς νόημα ἡ ὕλη χωρίς τή ζωή, ἡ ζωή χωρίς τόν ἄνθρωπο κι ὁ ἄνθρωπος χωρίς τό Θεό, ἔτσι θά ἦταν χωρίς νόημα ἡ δημιουργία τοῦ ἀνθρώπου ἄν ἐπρόκειτο νά καταλήξη σέ μιά παραγωγή ἀζήτητη ἀπό τό γεωργό της! Ἔτσι αὐτή ἡ ἴδια ἡ λογική τῆς δημιουργίας ἐπιβάλλει τή δεύτερη ἔλευσι τοῦ Χριστοῦ γιά τή μεγάλη συγκομιδή τῆς ἀνθρωπότητος. Σέ πλήρη ἁρμονία καί συμφωνία, λοιπόν, ἡ λογική τῆς ὑπάρξεως τοῦ κόσμου, μέ τό Εὐαγγέλιο τό ὁποῖο ἔφερε στήν ἀνθρωπότητα ὁ Ἰ. Χριστός.

Ἄν ἀρνηθοῦμε τή λογική τῶν παραπάνω καί δεχθοῦμε τήν ἄποψι τῶν ὑλιστῶν ὅτι ἡ δημιουργία τοῦ κόσμου καί τῆς ζωῆς εἶναι τυχαῖο γεγονός, χωρίς κανένα σκοπό, τότε πρέπει νά ἐξηγήσουμε πῶς μέσα ἀπό ἕναν ἄσκοπο κόσμο, βγῆκε ἕνα ὄν —ὁ ἄνθρωπος— πού καί βλέπει καί θέτει σκοπούς στά πάντα καί τά πιό ἀσήμαντα καί νά παραδεχθοῦμε ὅτι ἡ ζωή δέν ἔχει καμμιά ἀξία καί ἡ μόνη λογική εἶναι ὁ θάνατος καί ἡ ἐκμηδένισι τῶν πάντων! Ἄν, ὅμως, μιά τέτοια “λογική” θεωρηθῆ ὅτι εἶναι λογική, τότε τί εἶναι ὁ παραλογισμός;»(ΨΝ, 15).

  • Διαβάζουμε: «Ἰταλική παροιμία: “Ὁ ἄνθρωπος πού καλλιεργεῖ τή γῆ εἶναι πολύ κοντά στό χαμόγελο τοῦ Θεοῦ”»(BL, 96).
  • Σημειώνει ὁ Ρriit Vesilind: «Οἱ Φιλιππίνες κάποτε καλύπτονταν κατά 96% ἀπό δάση —ἕλη μαγκρόβιων, δάση τῆς βροχῆς σέ χαμηλό ὑψόμετρο, δάση κωνοφόρων στούς πρόποδες τῶν λόφων καί δάση μέ βρύα στίς κορυφές. Αὐτή ἡ ἐδαφοκάλυψι σήμερα ἔχει μειωθῆ σέ ποσοστό μικρότερο ἀπό 18% ἐνῶ ἔχει ἀπομείνει μόνο τό 7% τῶν ἀρχικῶν ἀνεκμετάλλευτων δασῶν. Ἡ ἐμπορική καί μικρῆς κλίμακας ὑλοτομία γιά τό φιλιππινέζικο μαόνι, ἡ ἀποψίλωσι τοῦ ἐδάφους γιά γεωργικές χρήσεις καί τά ὀρυχεῖα ἔχουν σχεδόν καταστρέψει κάποια νησιά πού τώρα πλήττονται ἀπό τή διάβρωσι, τίς πλημμύρες καί τήν ξηρασία. Τό λεπτό στρῶμα τοῦ ἐπιφανειακοῦ ἐδάφους ἔχει παρασυρθῆ στόν ὠκεανό καί ὅ,τι ἀπέμεινε δέν περιέχει κανένα θρεπτικό συστατικό καί δέν εἶναι κἄν καλλιεργήσιμο.

Ἡ ἐκτεταμένη ἐπιφανειακή ἀπορροή ἔχει προκαλέσει τή ρύπανσι τῶν ὑδάτων. Ἡ ἰλύς τῶν ποταμῶν στερεῖ τό ἡλιακό φῶς ἀπό τούς κοραλλιογενεῖς ὑφάλους μέ ἀποτέλεσμα νά τούς καταστρέφη. Πολλοί πτωχοί ψαράδες ἐπιδεινώνουν τήν κατάστασι χρησιμοποιώντας κυανιοῦχα ἅλατα γιά νά ἀναισθητοποιοῦν καί νά αἰχμαλωτίζουν ζωντανά ψάρια γιά τά ἐνυδρεῖα, ἐνῶ ἄλλοι ψαρεύουν στούς ὑφάλους μέ δυναμίτη»(περ. Ng, Ἰλ 2002, 69).

  • Γράφει ὁ Νίκος Μάργαρης: «Μιά ὁμάδα φυτῶν τῆς οἰκογενείας Εuphorbiaceae ἔχουν τή δυνατότητα νά παράγουν “πετρέλαιο” ἀπευθείας. Γνωστά μέ τό ὄνομα “γαλατσίδες”, στήν Ἑλλάδα ὑπάρχουν περισσότερα ἀπό 60 εἴδη, στά ὁποῖα τό ποσοστό τῶν περιεχομένων ὑδρογονανθράκων ξεπερνᾶ συχνά τό 8% τοῦ ξηροῦ τους βάρους. Ἀπ᾽ τό εἶδος Εuphorbia dendroides χρειάζονται μόνο μερικά φυτά γιά τήν παραγωγή ἑνός λίτρου βενζίνης, ἐνῶ ἡ βενζίνη τήν ὁποία βάζουμε στό πρατήριο ἔχει “κοστίσει”, σύμφωνα μέ τόν Τζέφ Ντιούκς τοῦ Παν/μίου τῆς Γιούτα, 26 τόννους προϊστορικῶν φυτῶν!»(στό: περ. Ng, Ἰα 2004, 22 μή ἀριθ. σελ.).
  • Ὁ καθηγ. Δημήτριος Κωτσάκης γράφει: «Ἐάν θελήσουμε νά κάνουμε σύγκρισι τοῦ ἀνθρώπου ὡς πνευματικῆς προσωπικότητος μέ τούς ἀστέρες, τούς γαλαξίες καί τό Σύμπαν, τότε τά πράγματα τίθενται ἐπί ἄλλης βάσεως καί ἡ ἀπάντησι θά εἶναι διαφορετική. Γράφει σχετικά ὁ διάσημος Ἀμερικανός φυσικός (βραβεῖο Νobel), καθηγητής Α. Compton τά ἑξῆς: “Τό σπουδαῖο καί τό σοβαρό οἱουδήποτε πράγματος ἐξαρτᾶται ἀπό τό ἐνδιαφέρον τοῦ ἑνός, πού κρίνει καί ἀποφασίζει γι᾽ αὐτό. Ὁ ἄνθρωπος ἄραγε ἔχει μικρότερη ἀξία ἀπό τά ἀστέρια; Ἐρωτήσατε μία μητέρα, θά ἤθελε νά ἀνταλλάξη τό νεογέννητο παιδί της μέ τό λαμπρότερο ἀστέρι τοῦ οὐρανοῦ; Ἐπίσης, ἐάν τό παιδί συνέβαινε νά εἶναι ἕνας Νεύτων, αὐτό θά ἄξιζε γιά τούς ἀστρονόμους περισσότερο ἀπό πολλούς γαλαξίες ἀστέρων. Κατόπιν αὐτῶν ποιός εἶναι ἐκεῖνος πού θά πῆ ὅτι ὁ ἄνθρωπος εἶναι δημιούργημα πού δέν ἑλκύει τό ἐνδιαφέρον τοῦ Θεοῦ; Δέν εἶναι λογικό νά δεχθοῦμε ὅτι ὁ σκεπτόμενος Δημιουργός πρέπει νά ἔχη ἰδιαίτερο ἐνδιαφέρον γιά τά σκεπτόμενα δημιουργήματα;”»(ΔΚ, 114).
  • Ὁ Ἀπ. Μακράκης ἐπισημαίνει: «Ὅπως ἕνας ἀρχιτέκτων πού θέλει νά ἀνεγείρη λιθόκτιστη οἰκία, στήνει ἔξω ἀπό τούς τοίχους ξύλινες ἀναβάθρες, ἀφοῦ δέ τελειώσουν οἱ τοῖχοι, κατ᾽ ἀνάγκη τίς γκρεμίζει καί τίς ἐξαφανίζει· ἔτσι καί ὁ Θεός θά κάνη μ᾽ αὐτόν τόν κόσμο, ἀφοῦ τελειώση ἡ οἰκοδομή τῆς ἁγίας Σιών. Τό ἐργοστάσιο ἀνεγείρεται καί ὑφίσταται ὄχι γι᾽ αὐτό τό ἴδιο, ἀλλά γιά τά προϊόντα του· ἄρα τότε θά ἐκλείψη τό ἐργοστάσιο, ὅταν θά ἐκλείψη καί ἡ ἀνάγκη τῶν ἐξαγομένων. Ὁ κόσμος αὐτός, κόσμος ὑπό χρόνον, κόσμος γενέσεως καί φθορᾶς, ὀφείλει νά ἐκλείψη ἐνώπιον τοῦ κόσμου τῆς αἰωνιότητος καί τῆς στάσεως, ὁ ὁποῖος εἶναι ἄξιος τοῦ αἰωνίου Θεοῦ.

Καί ἐνῶ τέτοια εἶναι ἡ φύσι καί ὁ προορισμός τοῦ παρόντος κόσμου, καί αὐτός εἶναι ὁ λόγος τῆς ἐνεργείας τοῦ κακοῦ μέσα του, οἱ ἄνθρωποι δέ εἰσέρχονται σ᾽ αὐτόν ὡς κατεργάσιμη ὕλη, βλέπουμε ὅτι δέν κατεργάζονται ὅλοι, καί ὅτι δέν ἀνέρχονται ὅλοι στό ὕψος τό ὁποῖο καθόρισε ἡ θεία μεγαλοπρέπεια. ῾Ο Θεός εἶπε· “Ἐγώ εἶπα θεοί ἐστέ καί υἱοί ὑψίστου πάντες, ὑμεῖς δέ ὡς ἄνθρωποι ἀποθνήσκετε”. Ἄρα τό νά μήν ἐπιτυγχάνεται σέ κάθε περίπτωσι ὁ ὑψηλός προορισμός, τοῦτο δέν προέρχεται διόλου ἐκ τοῦ Θεοῦ πού θέλει νά σωθοῦν ὅλοι καί νά ἔλθουν στήν ἐπίγνωσι τῆς ἀληθείας· ἀλλά προέρχεται ἀπό τόν ἄνθρωπο πού ἀπειθεῖ μέν στήν ἀλήθεια, πείθεται δέ στήν ἀδικία»(Π, 96).

  • Καί τελειώνουμε τό Κεφάλαιο μ᾽ ἕνα χωρίο ἀπό τή Βίβλο: «Τά ἔργα Κυρίου πάντα ὅτι καλά σφόδρα, καί πᾶν πρόσταγμα ἐν καιρῷ αὐτοῦ ἔσται»(ΣΣειρ 39, 16). Βλέπουμε τό «καλά σφόδρα» νά συνδέεται μέ τή σκοπιμότητα. Εἶναι παράλογο ἕνα δημιούργημα νά ὑπάρχη γιά ἑκατομμύρια χρόνια ἄσκοπα, ὅπως γιά παράδειγμα ἡ ἄμπελος.


Ἀρχιμ. Ἰωάννου Κωστώφ


Περί Ἐξελίξεως 2


Σταμάτα 2014




τηλ. επικοινωνίας & παραγγελιών 2108220542

Email: truthtarget@gmail.com






04.03.15 - 1

The new face of Mayan Christianity

Orthodox Holy Week & Easter of Mayans in Guatemala



Christianity among the Mayan Native Americans is undergoing a dramatic change in places like Guatemala and Southern Mexico. This shifting of religious identity is part of a larger trend that is enveloping much of Latin America.

According to the Pew Research Center report, published in November of 2014, “historical data suggests that for most of the 20th Century, from 1900 through the 1960′s, at least 90% of Latin America’s population was Roman Catholic.” Remarkably, however, in just one lifetime, the Pewsurvey indicates that only “69% of adults across the region identify as Roman Catholic.”

Up until recently, Orthodox Christianity did not play much of a role in this changing landscape. Most of our parishes consisted of immigrant colonies, established mainly to perpetuate the customs, languages  and traditions of their respective ethnic cultures  and mother churches in Europe.

The title of a recent article in the Huffington Post by Carol Kuruvilla, however, announces a major shift in this approach to the church’s mission: “The Greek Orthodox Church In Latin America Is Not Very Greek.” Embracing this change and adapting to this new reality, Archbishop Athenagoras, since his 1996 appointment by Patriarch Bartholomew to shepherd the Central American Church, has reached out to the indigenous people of this vast region, encompassing Mexico, Central America, Columbia, Venezuela, and the Caribbean Islands. Of his 52 active clergy, only 3 are of Greek descent. The enthusiastic reception by His Eminence Athenagoras of many thousands of Mayan Christians into the Orthodox fold has transformed his church into a unity of diverse people, sharing one faith, but speaking many native dialects, as on the day of Pentecost. On a recent visit to the village of Aguacate, he was able to begin Holy Week with the Mayan faithful, who now comprise the  vast majority of his growing flock in Central America.



Eastern Orthodox Church in Guatemala

Easter 2015


Archbishop Athenagoras begins Holy Week with his Mayan flock


The Mayan faithful celebrate Palm Sunday with Palm Crosses in hand


Archbishop Athenagoras greets his Mayan flock in Aguacate


















Το νέο μου site:

Orthodoxy is love…!

╰⊰¸¸.•¨* Ορθοδοξία είναι αγάπη…!