20 ΠΡΑΚΤΙΚΕΣ ΣΥΜΒΟΥΛΕΣ ΓΙΑ ΤΑΠΕΙΝΩΣΗ! – Π. ΣΤΕΦΑΝΟΣ ΑΝΑΓΝΩΣΤΟΠΟΥΛΟΣ

http://paintingleaves.blogspot.com

PAINTING LEAVES

1832235

20 πρακτικές συμβουλές για ΤΑΠΕΙΝΩΣΗ!

π. Στεφάνου Αναγνωστοπούλου

http://athensofmyheart.wordpress.com

ATHENS OF MY HEART

  1. Σε ξέχασαν; Δε σε πήραν ούτε ένα τηλέφωνο; Δεν πειράζει. Και προπαντός μην παραπονείσαι.
  2. Σε αδίκησαν; Ξέχασέ το.
  3. Σε περιφρόνησαν; Να χαίρεσαι.
  4. Σε κατηγορούν; Μην αντιλέγεις.
  5. Σε κοροϊδεύουν; Μην απαντάς.
  6. Σε βρίζουν; Σιωπή και προσευχή.
  7. Σου αφαιρούν το λόγο; Σε διακόπτουν; Μη λυπάσαι.
  8. Σε κακολογούν; Μην αντιμάχεσαι.
  9. Σου μεταδίδουν ευθύνες τα παιδιά σου; Οι συγγενείς σου, οι δικοί σου οι άνθρωποι; Μη διαμαρτύρεσαι.
  10. Θυμώνουν μαζί σου; Να παραμένεις ήρεμος.
  11. Σου κλέβουν φανερά; Κάνε τον τυφλό.
  12. Σε ειρωνεύονται; Να μακροθυμείς.
  13. Δεν ακούνε τις συμβουλές σου; Ιδίως δεν ακούνε τις συμβουλές σου τα παιδιά σου; Πέσε στα γόνατα και κάνε προσευχή.
  14. Εκνευρισμός στο αντρόγυνο; Εσύ φταις. Κι εσύ φταις. Όχι ο άλλος.
  15. Έφταιξες; Ζήτησε συγγνώμη.
  16. Δεν έφταιξες; Πάλι ζήτησε συγγνώμη.
  17. Έχεις υγεία; Δόξαζε τον Θεόν.
  18. Έχεις αρρώστια; Έχεις καρκίνο, ταλαιπωρείσαι, υποφέρεις, βασανίζεσαι, πονάς; Δόξαζε τον Θεόν.
  19. Γκρίνια, ανεργία, φτώχεια μέσα στο σπίτι; Νήστευσε. Αγρύπνησε. Κάνε προσευχή.
  20. Για όλους και για όλα προσευχή. Πολλή προσευχή. Πολλή προσευχή. Νηστεία και προσευχή διότι “τούτο το γένος των παθών και των δαιμόνων ουκ εκπορεύεται παρά μόνο με νηστεία και προσευχή”.

“Είθε αδελφοί μου, να ακολουθήσουμε όλοι μας, και πρώτος εγώ, τις ταπεινές αυτές συμβουλές, και να είστε βέβαιοι ότι θα σωθούμε.”

π. Στέφανος Αναγνωστόπουλος

Advertisements

NATIVE AMERICANS & THE BIBLE

http://nativeamericansmetorthodoxy.wordpress.com

NATIVE AMERICANS MET ORTHODOXY

1374083_281018088774601_2271681907456984260_n

Native Americans and the Bible

http://americaofmyheart.wordpress.com

AMERICA OF MY HEART

How did Native American peoples get to North America after the Flood reduced mankind to eight people in the mountains of Ararat? Historically, the origin of all people groups begins at the Tower of Babel. Genesis 10:32 says:

“These were the families of the sons of Noah, according to their generations, in their nations; and from these the nations were divided on the earth after the flood”.

All humans came through Noah and—prior to the Flood—ultimately Adam, which means we are all one family. However, this also means we are all sinners and in need of Jesus Christ. For a more detailed look at the Babel dispersion, see the Table of Nations (PDF). But after the Tower of Babel, it becomes increasingly difficult to ascertain where everyone went. Generally, from the Middle East in the land of Shinar (modern day Iraq, where Babel was), Japheth’s descendants went toward Europe, Ham’s went toward Africa, and Shem’s remained in the Middle East, moving into the surrounding areas. Of course, there were exceptions to this. For example, Ham’s descendant through Cush (Nimrod) remained in the land of Shinar (Genesis 10:8–12). Also some of Japheth’s descendants remained in the Middle East (Madai’s descendants became known as the Medes and were often associated with the Elamites—otherwise known as the Persians). For years, I’ve been trying to trace some the routes of Noah’s descendants who left Babel based on a number of factors.

Geographical Names

First, names of places and people groups tend to be concentrated in various places, which is a strong indication that a people group occupied a particular area early on. For example, the region known as Ararat by the Hebrew tongue or Armenia by the Greek tongue also contains the Araxes/Aras River. The ancient Urartu people also dwell in a portion of this land area. This name goes back to a common people group with these variations.

There are some that are easy to place, such as Noah’s grandson Javan, which is still the Hebrew name for Greece, or Noah’s grandson Mizraim, which is still the Hebrew name for Egypt.

However, when it comes to North America and even portions of South America, European settlers have usurped many names and places and provided new names. Although some native names still exist [e.g., Nebraska (Sioux word for flat river, which they called the Platte River), Illinois (the French variant of the Illini tribe)], the bulk have been lost and forgotten. But this is still where correlations could help.

Another issue here is that many geographical names may be derived from various descendants well beyond the names given in Genesis 10. In other words, these places may be named for great-grandsons of Noah’s great-grandsons! If this is the case, there is no direct tie to a family unit leaving Babel without more information.

Logically, the farther away from Babel people traveled, the more likely the descendants were to “pick up the torch” and continue moving about and filling the earth as per Genesis 9:1. Certain descendants of Noah, perhaps those listed in Genesis 10, would travel only so far, but their descendants were the ones to pick up tent and keep moving. So some names that do not appear in the Babel account become harder to trace back unless they were written down and documented, which many American tribes did not do.

Language Family Correlations

A second factor is based on language families. Of course, due to wars and migrations of people, languages often intermingle with other families. For example, because of Roman occupation, the Latin language infiltrated many areas, and so Spanish, Romanian, Portuguese, French, and modern-day Italian all belong to the same language family (these are called Romance Languages)—even English has extensive Latin influence.

Nations well beyond Rome’s grasp offer a different story. In India, a whole host of languages and a number of language families exist, which is a strong indication that numerous descendants from Babel likely ended up in that area. This makes sense considering that the geography funnels people toward India on their way to Asia, Australia, or the Americas. It is simply an easier route than crossing mountains. Of course, a far northern route through Russia/Siberia could have been taken—which is possible, but the Ice Age may have made migration more difficult and dangerous.

With regards to Native North Americans, a handful of language families seem to dominate, and this can give us clues (see this off-site map of major North American language families). A language family consists of a number of languages that are all similar and have a common origin—ultimately dating back to Babel. Of course, languages are always changing.

One roadblock with determining Native Americans’ heritage is the scarcity of a written language.1 Such languages were passed on orally, which allowed for many changes.

Even in written language, consider that the English of 1,000 years ago is hardly recognizable to the modern English speaker. Consider also that Australian English did not even exist 200 years ago! So, although the language family may help identify relationships of various tribes and nations, it still may not be enough to tie these language families directly back to an ancestor from Babel.

Some rare cases may have a connection to Babel, though. The Olmec, who may have been the precursors to the Mayans (or possibly conquered by them), did have an ancient written language that has not been entirely deciphered yet.2 And there is controversy at this stage as to whether this language is of African descent—specifically West African, as some linguists are claiming.3 If this claim is verified, then it has a Babel connection. Many in West Africa are descendants of Phut, Noah’s grandson through Ham, who settled along the northwest of the African continent and spread around the coast (for example, the Moors of old and modern Mauritania, Morocco, and so on came from Phut). Others of Ham’s descendants also inhabited Africa, such as Cush (Ethiopia) and Mitzraim (Egypt and Libya), and their descendants settled other parts of Africa too.

What we can learn is that there were several language families, which means that there were likely several family groups (or at least their descendants) that made it from Babel to North America. But without much written history over the past 4,000 years or so, although this is helpful, we need other angles.

Histories and Mythologies

From here, we need some discernment in evaluating the various oral histories of Native tribes and nations. Sometimes there is a nugget of truth waiting to be rediscovered behind the accounts—even in some of the mythologies.

For example, in Norse and Germanic mythologies, there is a person named Oden (Woden), and he happens to be found in post-Flood genealogies to lead to many royal houses throughout Europe.4 In Greek and Roman mythologies, there are a few correlations to the biblical Table of Nations, such as Chronos (or Saturn) being Kittim/Cethimus under Javan. So mythologies often have a remnant of truth in them, but the stories are embellished.

This would be an exciting area of study for Native Americans to evaluate their historical traditions and to pick out the nuggets of truth in them—especially looking for any connections back to Genesis 10. Keep in mind language variations and the possibility that some of these traditions are farther removed from Babel.

A number of Native American legends are posted on the Internet, but well-versed individuals may be familiar with others. Some of these legends obviously have ties as far back as creation, which we would expect. Naturally, the stories have deviated over several thousand years. This is where discernment is needed. And since God, the true Creator, was kind enough to provide a revelation to mankind as to what really happened when He created (the Bible, specifically Genesis), this invariably helps as the ultimate standard of truth and real history. And Genesis has not undergone changes—being written by Moses and ultimately the Holy Spirit. I encourage interested parties to study these legends and folklore in more detail in light of what Genesis says.

Conclusion

So, the short answer is that Native Americans originally came to North and South America as a result of the dispersion at the Tower of Babel. But to connect the migration route dots will require more diligent research, which, naturally, we encourage.

Footnotes

  1. Keep in mind that written language goes back to Adam, likely given supernaturally by God, because we have the Book of the Genealogy of Adam listed by Moses inGenesis 5:1. So it makes sense that written languages could easily survive until the Flood and even Babel, but were then lost in or abandoned by various people groups during their migrations. Those who traveled the farthest may well have been the ones who more likely to lose that abilities.
  2. Kris Hirst, “Undeciphered Scripts,” About.com.
  3. This would not be a problem for biblical creationists who have openly taught that as people traveled to various parts of the world from Babel, they could have used boats (recall, Noah and his sons were master shipbuilders!).
  4. See Bill Cooper’s book After the Flood.

SOURCE:

https://answersingenesis.org

https://answersingenesis.org/tower-of-babel/native-americans-and-the-bible/

ANSWERS IN GENESIS

ΠΕΡΙ ΟΡΚΟΥ – ΤΟΥ +ΕΠΙΣΚΟΠΟΥ ΦΛΩΡΙΝΗΣ ΑΥΓΟΥΣΤΙΝΟΥ ΚΑΝΤΙΩΤΟΥ (Ο ΧΡΙΣΤΟΣ ΔΕΝ ΕΠΙΤΡΕΠΕΙ ΤΟΝ ΟΡΚΟ)

17-03-15-11

ΠΕΡΙ ΟΡΚΟΥ

του

+Επισκόπου Φλωρίνης Αυγουστίνου Καντιώτου

http://paintingleaves.blogspot.com

PAINTING LEAVES

Το έτος 1970, εξ αιτίας διαρρήξεως ιερών ναών τής πόλεως Φλωρίνης υπό κλεπτών, εκλήθη μεταξύ των άλλων να καταθέση ως μάρτυς εις την ενώπιον του Πρωτοδικείου Φλωρίνης σχετικήν δίκην και ο ευλαβέστατος εφημέριος του ι. ναού Αγίας Παρασκευής Φλωρίνηςπ. Τριαντάφυλλος Ξηρός, πατήρ οκτώ τέκνων.Ούτος όμως εδήλωσεν εις το δικαστήριον, ότι θα είπη μεν όσα περί τής υποθέσεως γνωρίζει, δεν δύναται όμως να δώση όρκον, όστις, προκειμένου περί κληρικών, συνίσταται εις «διαβεβαίωσιν επί τη ιερωσύνη» αυτών.

Η άρνησίς του να ορκισθή εδημιούργησε θέμα εις το δικαστήριον, το οποίον προειδο­ποίησε τον εν λόγω κληρικόν, ότι, εάν τελικώς δεν ωρκίζετο, θα ετιμωρείτο, επί τη βάσει του νόμου. Παρά ταύτα ούτος δεν εκάμφθη, ειπών, ότι ώς πνευματικός – εξομολόγος έχει πολλάκις συμβουλεύσει τούς πιστούς ν’ αποφεύγουν τον όρκον, καί επομένως δεν είνε δυνατόν ο ίδιος να παραβή την ρητήν περί όρκου εντολήν του Κυρίου.Τελικώς το δικαστήριον επέβαλεν εις τον αρνηθέντα τον όρκον κληρικόν τετράμηνον φυλάκισιν. Εγένετο έφεσις, και η υπόθεσις εξεδικάσθη εκ νέου την 27ην Νοεμβρίου 1970 ενώπιον του Εφετείου Θεσσαλονίκης. Ευλαβείς δικηγόροι, συνήγοροι του κατηγορουμένου ιερέως, υπεστήριξαν την άποψιν, ότι πας πιστός, πολύ δε περισσότερον ένας κληρικός, οφεί­λει πρώτον υπακοήν εις τον τέλειον Νόμον του Θεού και ύστε­ρον εις τους νόμους των ανθρώπων. Την ιδίαν 8έσιν υπεστήριξε και ο αξιότιμος εισαγγελεύς κ. Κατεβαίνης, ο οποίος εζήτησε την αθώωσιν του κατηγορουμένου ιερέως. Η απόφασις ήτο αθωωτική. Δια της αποφάσεως αυτής εδικαιώθη και νομικώς η θέσις των πιστών, οι οποίοι δεν δέχονται να ορκίζωνται και να κατα­πατούν σαφεστάτην εντολήν του Κυρίου. Θέλομεν να ελπίζωμεν, ότι αύτη θ’ αποτελέση νομικόν προηγούμενον.

Εξ αφορμής της υποθέσεως του καλού κληρικού μας εξεδώκαμεν την παρούσαν υπ’ αρι8μ. 120/22111970 εγκύκλιον, η οποία και εδημοσιεύθη εις το υπ’ αριθμ. 338/1970 φύλλον του πε­ριοδικού «Χριστιανική Σπίθα».

ΕΥΛΑΒΗΣ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΣ μας ερωτά «Τι περί όρκου φρονεί η Εκκλησία;». Εις το σπουδαίον τούτο ερώτημα, αγαπητοί μου, θα προσπαθήσωμεν ν’ απαντήσωμεν.

Αρχαίοι σοφοί περί όρκου

Πριν ή ίδωμεν τι περί όρκου διαλαμβάνουν τα ιερά κείμενα του χριστιανισμού και τι διδάσκουν οι μεγά­λοι της Εκκλησίας πατέρες και διδάσκαλοι, ας ρίψωμεν ένα βλέμμα εις τον αρχαίον κόσμον, εις τους ημετέρους προγόνους, οι οποίοι, μολονότι δεν επίστευον εις τον αληθινόν Θεόν και ελάτρευον τα είδωλα, εν τούτοις διεκρίνοντο δια την θρησκευτικήν των πίστιν και ευλάβειαν, και, ότε ο απόστολος των εθνών, ο Παύλος, επεσκέφθη το «δαιμόνων πτολίεθρον», τας Αθήνας, και είδε το πλήθος των ναών και των αγαλμάτων, ωνόμασεν αυτούς «δεισιδαιμονεστέρους» (Πράξ. 17,22), ήτοι ευλαβεστέρους των ανθρώπων. Απόδειξις της ευλαβείας των ήτο και η περί τους όρκους προσοχή. Έτρεμον την ψευδορκίαν.

Ολίγους όρκους έδιδον. Τινές δε εκ των φιλοσόφων απέφευγον παντελώς τον όρκον και συνεβούλευον και τους άλλους ν’ αποφεύγουν αυτόν ως λίαν επι­βλαβή.

ΟΠυθαγόραςέλεγε «μη ομνύναι θεούς, ασκείν γαρ αυτόν δείν αξιόπιστον παρέχειν». ΟΙσοκρά­της, εις τας περίφημους προς Δημόνικον σύμβουλάς, έχει και τούτην «Όρκον επακτόν προσδέχου δια δύο προφάσεις, η σεαυτόν αιτίας αισχράς απολύων ή φίλους εκ μεγάλων κινδύνων διασώζων ένεκα δε χρημάτων μηδένα θεόν ομόση μηδ’ αν ευορκείν μέλλης. Δόξεις γαρ τοις μεν επιορκείν, τοις δε φιλο­χρήματες έχειν». Ο φιλόσοφοςΞενοκράτης, λόγω της διακρινούσης αυτόν φιλαλήθειας, δεν υπεχρεούτο εις όρκον από τα αθηναϊκά δικαστήρια. Άλλος δε φιλόσοφος ανήρ, ο Κλεινίας, ο οποίος δι’ ιδιωτικήν του υπόθεσιν εκλήθη εις δικαστήριον και, αν ωρκίζετο, θα ηδύνατο να κερδήση την υπόθεσιν, προετίμησε να χάση την υπόθεσιν και να ζημιωθή τεράστιον χρηματικόν ποσόν, παρά να ορκισθή. Τον Κλεινίαν θαυμάζει και επαινεί οΜέγας Βασίλειος, διότι, ενώ έζησε 400 έτη προ Χριστού, εν τούτοις εφήρμοσε την εντολήν του Χριστού «Μη ομόσαι όλως». Ο περί­φημος τραγικός ποιητής Αισχύλος προτρέπει από σκηνής.«Όρκον φεύγε καν δικαίως ομνύης». ΟΕπίκτητοςσυμβουλεύει· «Όρκον παραίτησαι». ΟΑντιφάνηςλέγει, ότι οποίος ορκίζεται εμπίπτει εις δαίμονας, «Ο διδούς τον όρκον τω πονηρώ μιαίνεται». Ο σοφός νομοθέτης των ΑθηνώνΣόλωνθεω­ρεί τον όρκον περιττόν εν μέσω τίμιων ανθρώπων λέγων «Τρόπου καλοκαγαθίαν όρκου πιστοτέραν έχε». ΟΠλούταρχος, διδάσκων πόσον φοβερόν είνε να ορκίζεται τις και να παραβαίνη τους όρκους, αναφέρει το παράδειγμα του Κλεομένους, βασιλέως της Σπάρτης, ο οποίος, αθετήσας ένορκον υπόσχεσίν του προς τους Αργείους, παρεφρόνησε και ηυτοκτόνησε.

Μελετώντες τα παραδείγματα αυτά των αρχαίων προγόνων μας και βλέποντες την ευλάβειαν, την οποίαν είχον, συγκινούμεθα και διδασκόμεθα. Είθε οι σημερινοί χριστιανοί απόγονοί των ν’ απεφεύγομεν τους όρκους όπως αυτοί.

Η Παλαιά Διαθήκη περί όρκου

Εάν αφήσωμεν τους αρχαίους Έλληνας και ρίψωμεν ένα βλέμμα εις το Ιουδαϊκόν έθνος, το οποίον μόνον αυτό εξ όλων των εθνών του αρχαίου κόσμου επίστευεν εις τον αληθινόν θεόν, θα ίδωμεν, ότι η ευλάβεια προς τον Θεόν ήτο μεγίστη. Έτρεμον και ν’ αναφέρουν το όνομα του θεού. Σπανίως το ανέφερον. Κατά την νομοθεσίαν του Μωυσέως επετρέπετο ο όρκος, αλλά σπανίως ωρκίζοντο, και οι όρκοι αυτών ήσαν αληθινοί. Διότι εφοβούντο τας τρομεράς συνεπείας. Πας ο ορκιζόμενος ψευδώς ετιμωρείτο δια λιθοβολισμού. Ταύτα εις ημέρας ακμής του θρη­σκευτικού συναισθήματος, ότε κέντρον της ιδιωτικής, οικογενειακής και εθνικής ζωής του ιστορικού τούτου λαού ήτο ο Θεός. Και με την πίστιν αυτήν εις τον αληθινόν Θεόν ο λαός του Ισραήλ εθαυματούργει και προεκάλει τον παγκόσμιον θαυμασμόν.

Ότε όμως και ο λαός ούτος απώλεσε την αληθινήν πίστιν και εξώκειλεν εις την ειδωλολατρίαν και την ηθικήν διαφθοράν, τότε πλέον μεταξύ των άλλων ηθικών πληγών ενεφανίσθη και η ψευδορκία και η επιορκία. Οι Ισραηλίται ωρκίζοντο ψευδώς και παρέβαινον τας ενόρκους υποσχέσεις των. Το αμαρτωλόν και ελεεινόν συμφέρον επεκράτει. Χάριν ολί­γου κέρδους εψεύδοντο και επεκαλούντο ως μάρ­τυρα τον Θεόν. Η προς αλλήλους εμπιστοσύνη, θε­μέλιον κοινωνικής ζωής, εξέλιπεν. Η διαφθορά εις την καρδίαν, το ψευδός εις τα χείλη, η κλοπή και η πορνεία και παν είδος ακαθαρσίας εβασίλευον. Ο Θεός περιεφρονείτο, ο άνθρωπος ητιμάζετο δια των ιδίων του παθών. Τότε, εις την εποχήν της δια­φθοράς, ενεφανίσθησαν οι προφήται, οι οποίοι δια πυρίνων λόγων ήλεγχον τας παραβάσεις του Ισ­ραήλ. Ηπείλουν τον Ισραήλ με φοβεράς τιμωρίας, αι οποίαι οπωσδήποτε 8ά επήρχοντο, εάν αμετανόητοι συνέχιζον την ασέβειαν και διαφθοράν των. Ο προφήτης Ζαχαρίας είδεν όραμα φοβερόν. Είδε δρέπανον πετόμενον μήκους πήχεων είκοσι και πλάτους πήχεων δέκα. Ο προφήτης εφοβήθη και ηρώτησε«Τι έστι τουτο;». Και έλαβε την άπάντησιν παρ’ αγγέλου.«Αύτη (έστιν) η αρά η εκπορευομένη επί πρόσωπον πάσης της γης, διότι, πας ο κλέπτης εκ τούτου έως θανάτου εκδικηθήσεται, και πας ο επί­ορκος εκ τούτου εκδικηθησεται». Η τιμωρία, δηλα­δή, κατά των επικαλουμένων το όνομα του Θεού ψευδώς θα είνε ολοκληρωτική. Η οργή του Θεού, η οποία εικονίζεται με το φοβερόν πετόμενον δρέπανον, θα εισορμήση εις τον οίκον του επιόρκου και θα κρημνίση τους τοίχους και θα καύση τα ξύλα. Δεν θα μείνη τίποτε (ιδέ Ζαχ. 5,1-4 και Ησ. 48,1).


***

Όπως προαναφέραμε, ο όρκος είναι καταναγκασμός και καταστρατήγηση της προσωπικής ελευθερίας του ανθρώπου και ξένος προς την χριστιανική αγάπη. Θα θέλαμε, όμως, να επισημάνουμε και τούτο, ότι ο όρκος και μάλιστα ο υποχρεωτικός παραβιάζει την ελευθερία της χρι­στιανικής συνειδήσεως και συνθλίβει κυριολεκτικώς την όλη προσωπικότητα του ανθρώπου.

Η συνείδηση, κατά την Αγία Γραφή και τους αυθεντικούς ερμηνευτές της, τους Αγίους Πατέρες της Αγίας μας Εκκλησίας, είναι η εσωτέρα φωνή και μαρτυρία του Θεού, μέσω της οποίας ο άνθρωπος διακρίνει το αγαθό από το κακό. Ο Ιερός Χρυ­σόστομος, ερμηνεύων την Γένεση, λέγει μεταξύ άλλων περί της συνειδήσεως: «Δια τούτο γαρ ο φιλάνθρωπος Δεσπότης άνω­θεν και εκ προοιμίων διαπλάττων τον άνθρωπον, το συνειδός αυτώ ενέθετο κατήγορον αδιάλειπτον, παραλογισθήναι μη δυνάμενον, μηδέ απάτην υπομείνε ποτε».

Δεν είναι δυνατόν ο πιστός χριστιανός, ο οποίος πορεύεται σύμφωνα με το θέλημα του Θεού, να παραβιάζη την συνείδησή του, την εσωτέρα, δηλαδή, φωνή του Θεού. Όποιος υπακούει στην συνείδησή του, απορρίπτει ενέργειες, όπως την εξαπάτηση και την αδικία. Ο Ιερός Χρυσόστομος αποφαίνεται ότι «αρκεί σου και αμελείας εις αναισθησίαν καταλήξασα».

Ο Μ. Βασίλειος αποκαλεί ψεύτες τους ανθρώπους εκείνους, οι οποίοι καταστρέφουν τα κριτήρια της ψυχής – όπως είναι η συνεί­δηση – και πράττουν τα αντίθετα μη υπακούοντες στην αλήθεια που είναι η φωνή του Θεού. Λέγει χαρακτηριστικά: «Ψευδείς ουν οι άνθρωποι, διεφθαρμένα έχοντες της ψυχής τα κριτήρια· ους ταλανίζει ο Προφήτης λέγων· ουαί οι λέγοντες το σκότος φως, και το φως σκότος· οι λέγοντες το πικρόν γλυκύ, και το γλυκύ πι­κρόν». Γι’ αυτό και ο Άγιος Κύριλλος Αλεξανδρείας συνιστά: «Έστω η του βίου ημών μαρτυρία βεβαιοτέρα όρκου».

Η χριστιανική διδασκαλία περί όρκου

Οόρκος εις τον Ιουδαϊκόν λαόν, ο οποίος περιεκυκλούτο από ειδωλολατρικά έθνη, και παιδαγω­γικούς καθωδηγείτο προς την αληθινήν θεογνωσίαν και την ανωτέραν ηθικήν ζωήν, επετρέπετο κατά συγκατάβασιν. Ότε όμως ήλθε το πλήρωμα του χρόνου και «ο Λόγος σαρξ εγένετο και εσκήνωσεν εν ημίν» (Ιωάν. 1,14), τότε ο θείος νόμος, ο δοθείς εν Σινά εν μέσω βροντών και αστραπών, επληρώθη. Δια της διδασκαλίας, δηλαδή, του Ιησού Χριστού η ηθική συνεπληρώθη και εξυψώθη εις τας υψίστας κορυφάς. Ούτω και η περί όρκου διδασκαλία της Παλαιάς Διαθήκης εύρε την τελείωσίν της εις τους εξής λόγους του Κυρίου ημώνΙησού Χριστού. «Πά­λιν ηκούσατε οτι ερρέθη τοις αρχαίοις, ουκ επιορκήσεις, αποδώσεις δε τω Κυρίω τους όρκους σου. Εγώ δε λέγω υμίν μη ομόσαι όλως· μήτε εν τω ουρανώ, ότι θρόνος εστί του θεού· μήτε εν τη γη, ότι υποπόδιόν εστι των ποδών αυτού· μήτε εις Ιεροσόλυμα, ότι, πόλις εστί τον μεγάλου βασιλέως· μήτε εν τη κεφαλή σου ομόσης, ότι ου δύνασαι μίαν τρίχα λευκήν ή μέλαιναν ποιήσαι. Έστω δε ο λόγος υμών ναι ναι, ου ου· το δε περισσόν τούτων εκ του πονηρού εστί» (Ματθ. 5,33-37).Σαφείς, σαφέστατοι είνε οι λόγοι του Κυρίου. Ο όρκος απαγορεύεται απολύτως. Ούτως εδίδαξαν και οι απόστολοι (ιδε Ιακ. 5,12). Ούτως ηννόησαν τους ανωτέρω λόγους του Κυρίου οι μεγάλοι πατέρες και διδάσκαλοι της Εκκλησίας. Εκ της σχετικής διδα­σκαλίας αυτών αναφέρομεν εδώ την διδασκαλίαν των Τριών Ιεραρχών και οικουμενικών διδασκάλων, Βασιλείου του Μεγάλου, Γρηγορίου του Θεολόγου και Ιωάννου του Χρυσοστόμου. ΟΜ. Βασίλειοςεις τον ΚΘ’ κανόνα αυτού λέγει «Καθάπαξ μεν όρκος απηγόρευται· πολλώ δε που εικός τον επί κακώ γινόμενον κατακεκρίσθαι». Εις δε την ΙΔ’ ομιλίαν του εις τους Ψαλμούς παρατηρεί, ότι υπάρχουν εν τη Γραφή λόγοι τινές, οι οποίοι φαίνονται ως όρκοι, αλλά δεν είνε όρκοι, όπως όταν ο Ιωσήφ, δια να βε­βαίωση τον Αιγύπτιον, λέγη «Νη την υγίειαν φα­ραώ», Μα την υγείαν του φαραώ (Γεν. 42,15), και οαπόστολος Παύλος, δια να βεβαιώση την αγάπην την οποίαν είχε προς τους Κορινθίους, λέγη «Νη την υμετέραν καύχησιν ην έχω εν Χριστώ Ιησού τω Κυρίω ημών» (Α’ Κορ. 15,31).ΟάγιοςΓρηγόριος ο Θεολόγοςερωτά· «Όρκου τι χείρον;». Και α­παντά ο ίδιος· «Ουδέν». Τέλος οιερός Χρυσόστομος περισσότερον όλων των άλλων πατέρων καυτη­ριάζει την τάσιν των χριστιανών να ορκίζωνται και δια τα ευτελέστερα των πραγμάτων και να θέτουν την χείρα των επί του ιερού Ευαγγελίου. Απευ­θυνόμενος ο ιερός πατήρ προς εκείνον, ο οποίος προτείνει το ιερόν Ευαγγέλιον δι’ όρκον, λέγει.«Συ, ει μηδέν έτερον, αυτό γουν το βιβλίον αιδέσθητι, ο προτείνεις εις όρκον, και το Ευαγγέλιον, ο μετά χείρας φέρων κελεύεις ομνύναι, ανάπτυξον, και ακούσας τι περί όρκου ο Χριστός εκεί διαλέγεται, φρίζον και απόστηθι. Συ δε τον νόμον τον κωλύοντα ομνύναι, τούτον όρκον ποιείς; Ω της ύβρεως, ω της παρανοίας!».

Ευσεβείς αυτοκράτορες τουΒυζαντίουδια νόμων απηγόρευον εις τους υπηκόους των να ορκίζωνται επί του ιερού Ευαγγελίου. «Ταύτη τη θεία νομοθε­σία (περί απαγορεύσεως του όρκου)», λέγει Νεαρά διάταξις, εκδοθείσα επί της αυτοκρατείρας Ειρήνης, «τον αυχένα του κράτους ημών υποκύπτομεν και την παρά ταύτην κρατήσασαν παράνομον συνή­θειαν αποπεμπόμεθα». Εκ δε των χρόνων της τουρ­κοκρατίας, ότε και πάλιν η τάσις προς όρκους με­ταξύ των χριστιανών ήρχισε να επικρατή, αναφέρομεν τον άγιον Κοσμάν τον Αιτωλόν, ο οποίος εις διδαχήν του λέγει σχετικώς· «Έτσι μας θέλει, αδελφοί μου, ο Θεός και όχι να βλασφημούμεν, όχι να προδίδω μεν ο ένας τον άλλον, όχι να κάμνωμεν όρκους και να λέγωμεν ψεύματα, όχι να κλέπτη ο ένας τον άλλον, να παίρνη το πράγμα του άλλου, όχι να ομνύωμεν το όνομα του Θεού δια το παραμικρόν. Θέλεις, αδελφέ μου, να είπης, μα τον Θεόν; Δεν λέγεις, μα την αλήθειαν; Εκεί οπού θα κάμης όρκον του αδελφού σου, πες του επ’ αλήθειας, και αν δεν σου πιστεύση, τράβα τον δρόμο σου. Να απέχωμεν, αδελφέ μου, να μη ορκιζώμεθα εις το όνομα του Θεού, ή να κάμνωμεν όρκους και να ονομάζωμεν τους αγίους μας· ή όπου ομνύουν κάποιοι άγνωστοι (=ασύνετοι) το όνομα της Αγίας Τριάδος. Αλλοίμονον εις εκείνους· φωτιά πύρινη τους καίει και τους φλογίζει» (ιδέ ημέτερον βιβλίον Κοσμάς ο Αιτωλός, έκδοσις ΙΣΤ’, Αθήναι 1993, σελ. 220).

Τέλος μνημονεύομεν περισπουδάστου εγκυκλίου του οικουμενικού πατριάρχου Ανθίμου Δ’ (1843-1852) περί όρκου. Η εγκύκλιος αύτη εξεδόθη εξ αφορμής κληρικού της Ελλαδικής Εκκλησίας, ο οποίος ηρνήθη να ορκισθή επί του Ευαγγελίου. Επιδοκιμάζει αύτη την πράξιν του εν λόγω κληρικού ως σύμφωνον προς το άγιον Ευαγγέλιον και την ιεράν Παράδοσιν (ίδε Ράλλη και Ποτλή, Σύνταγμα θείων και ιερών Κα­νόνων, τόμ. ε’, Αθήναι 1985, σελ. 617-627).


***

Ο94 κανόνας της Πενθέκτης Οικουμενικής Συνόδου ορί­ζει για όσους χρησιμοποιήσουν τον όρκο, προκειμένου να γίνουν πιστευτοί:«Τους ομνύοντας όρκους ελληνικούς, ο κανών επιτιμίοις καθυποβάλλει· και ημείς τούτοις αφορισμόν ορίζομεν». Η Πενθέκτη Οικουμενική Σύνοδος με τον ως άνω κανόνα της ρητώς απαγορεύει τον όρκο και όπως δια­πιστώσαμε επιβάλλει την ποινή του αφορισμού σε εκείνον, ο οποίος απλώς θα χρησιμοποιήση τον όρκο, χωρίς να υποπέση στην επιορκία.

Η ποινή του αφορισμού αιτιολογείται, διότι η ορκοδοσία κατά τον τύπο των ειδωλολατρικών εθίμων δεν προσάδει στην χριστιανική διδασκαλία. Ο Όσιος Νικόδημος λέγει:«Οι των Ελλήνων συνήθειες πρέπει να μισούνται από τους χριστια­νούς, δια τούτο ο παρών κανών αφορίζει εκείνους τους χριστια­νούς όπου κατά την συνήθειαν των Ελλήνων ομνύουν…».

ΟΖωναράς μας λέγει ότι τα έθιμα των εθνικών δεν πρέπει να ακολουθούνται από τους πιστούς χριστιανούς. Γράφει χαρακτηρι­στικά:

«Τα των Ελλήνων έθη, και τα των εθνικών, αποτρόπαια τοις πιστοίς· διό ουδέ όρκους ελληνικούς ομνύειν επιτετράμεθα».Υπομνηματίζοντας τον ως άνω κανόνα ο Χριστόφορος Προδρομίτης τονίζει τα εξής:«Ου μόνον οι τοιούτους όρκους ομνύοντες αφορίζονται, αλλά και οι άλλον τινά ορθόδοξον όρκον ομνύσαντες, πλήν του ναι και ου».

ΗΠενθέκτη Οικουμενική Σύνοδος με τον 2 κανόνα της επεκύρωσε τους κανόνες των προηγουμένων Οικουμενικών και το­πικών Συνόδων, αλλά και ορισμένων Αγίων Πατέρων της Εκκλησίας μας, μεταξύ των οποίων και τους κανόνες 10, 17, 29, 64, 81 και 82 του Μ. Βασιλείου, που αφορούν στο προς διαπραγμάτευ­ση θέμα μας.

Σχετικώς με το περιεχόμενο του 94 κανόνος της Πενθέκτης ο 81 κανόνας του Μ. Βασιλείου διαλαμβάνει τα εξής: 

«Επειδή πολλοί εν τη των βαρβάρων καταδρομή παρέβησαν την εις Θεόν πίστιν, όρκους εθνικούς τελέσαντες… εν τρισίν έτεσιν άδεκτοι έστωσαν, και εν δυσίν ακροάσθωσαν, και εν τρισίν υποπεσόντες, ούτω δεκτοί γενέσθωσαν εις την κοινωνίαν. Οι δε άνευ ανάγκης μεγάλης προδόντες την εις Θεόν πίστιν, και αψάμενοι της τραπέζης των δαιμόνιων, και ομόσαντες όρκους ελληνικούς, εκβαλλέσθωσαν μεν εν τρισίν έτεσι, και εν δυσίν ακροάσθωσαν, εν υποπτώσει δε ευξάμενοι εν τρισίν έτεσι, και εν άλλοις τρισί συστάντες τοίς πιστοίς εις την δέησιν, ούτω δεκτοί έστωσαν τη τού αγαθού κοινωνία».

Στον κανόνα αυτόν ο Μ. Βασίλειος αναφέρεται μεταξύ άλλων και σε εκείνους, οι οποίοι, αιχμαλωτισθέντες υπό βαρβάρων, είτε εξαιτίας τού φόβου «άνευ ανάγκης» είτε υπό την απειλή βασανι­στηρίων ετέλεσαν «όρκους εθνικούς». Στην μεν πρώτη περί­πτωση ο κανόνας ορίζει το επιτίμιο των ένδεκα ετών ακοινωνησίας, στην δε δεύτερη επιβάλλει το επιεικέστερο επιτίμιο των οκτώ ετών αποχής εκ των Τιμίων Δώρων.



Πολυορκία – ψευδορκία – επιορκία

Δυστυχώς σήμερον εκ της κορυφής του ευαγγελικού νόμου, του απαγορεύοντος τον όρκον, ο ορθό­δοξος χριστιανικός λαός μας κατέπεσε χαμηλά. Δεν εστάθημεν ούτε εις την ενάτην εντολήν του δεκαλό­γου, η οποία συνιστά την ενώπιον του Θεού αληθινήν μαρτυρίαν. Δεν εστάθημεν ούτε εις τα επίπεδα των αρχαίων προγόνων μας, οι οποίοι διεκρίνοντο δια το δέος απέναντι της θεότητος. Επέσαμεν χα­μηλά, πολύ χαμηλά. Εκατρακυλίσαμεν εις βάραθρα και χάη. Ο όρκος, που εδίδετο άλλοτε εις σπανιωτάτας περιπτώσεις και μετά δέους, έγινε σήμερον συνηθέστατος. Όρκοι πολλοί. Η πολυορκία και η εκ της πολυορκίας αναποφεύκτως προερχομένη ψευ­δορκία και επιορκία αποτελούν μεγάλας πληγάς της συγχρόνου Ελληνικής κοινωνίας. Ο ευλαβής χρι­στιανός, ο οποίος απηύθυνε προς ημάς το ερώτημα «Τι περί όρκου φρονεί η Εκκλησία;», μας ανέφερεν ότι, παρακολουθήσας δίκας μιας μόνον ημέρας εις δικαστήριον της πατρίδος μας, ηρίθμησε τους όρκους οι οποίοι εδόθησαν και εύρεν αυτούς 500! Εις ένα και μόνον δικαστήριον τόσοι όρκοι! Εάν δε υπήρχε τρόπος να μετρηθούν οι όρκοι, οι οποίοι δίδονται κα­θημερινώς εις τα αστυνομικά καταστήματα, εις τα γραφεία των δημοσίων υπηρεσιών και εις παντός είδους δικαστήρια, από του ειρηνοδικείου μέχρι του Αρείου Πάγου, θα ευρισκόμεθα προ φοβερού κύμα­τος πολυορκίας. Επί τη βάσει ωρισμένων στοιχείων, προχείρως ληφθέντων, υπολογίζεται, ότι οι όρκοι, οι οποίοι δίδονται καθημερινώς εις την Ελλάδα, δεν είνε ολιγώτεροι των 10.000. Δηλαδή, καθ’ όλην την διάρκειαν του έτους 3.650.000 όρκοι! Φρίκη μας καταλαμ­βάνει…

Τι ποιητέον; Μέγα το πρόβλημα. Καθ’ ημάς, έχον­τας εις τούτο συμφωνούντας και έξοχους εκπροσώπους του νομικού κόσμου, ο όρκος πρέπει να καταργηθή. Όχι μόνον διότι απαγορεύεται από τον τέλει­ον Ευαγγελικόν νόμον και δημιουργεί κρίσιν συνειδήσεως εις τους εκ των μαρτύρων ευσυνείδητους χρι­στιανούς, αλλά και διότι κρίνεται πλέον περιττός. Ναι, περιττός! Διότι ζώμεν εις μίαν εποχήν, ότε το απέναντι της Θεότητος δέος, που διέκρινε τας προηγουμένας γενεάς, έχει ατονήσει ή και εκλείψει, και οι πολλοί «δεν το ’χουν τίποτε» να θέσουν την χείρα των επί του ιερού Ευαγγελίου και να ορκισθούν ψευδώς. Τούτο τονίζει και ο αοίδιμος μητροπολίτης Κίτρους Κωνσταντίνος Κοϊδάκης, λέγων «Ο όρκος καταντά εις απλούς τύπος, και ουδέποτε δύναται να έχη τον από του Θεού και της οργής αυτού φό­βον, συντελών ολοταχώς εις την ψευδορκίαν και επιορκίαν διότι ο μη εις Θεόν πιστεύων ορκίζεται εις Θεόν κατ’ αυτόν μη υπάρχοντα, και στερούμε­νος φόβου Θεού ευκόλως ψευδορκεί και επιορκεί, μη συμμορφούμενος προς τον άθεον όρκον αυτού» (ίδε μητροπολίτου Κίτρους Κωνσταντίνου Κοϊδάκη, Κώδιξ Ορθοδόξου Χριστιανικής Πίστεως, Αθήναι 1933, σελ. 652-653).

Ο όρκος επιβάλλεται να καταργηθή, και αντ’ αυτού να ευρεθή άλλος τρόπος βεβαιώσεως της αληθείας, δυνάμενος να εμβάλλη εις φόβον και ανησυχίαν εν περιπτώσει ψευδούς βεβαιώσεως τους ενόχους, οι οποίοι σήμερον μόνον τας επί γης τιμω­ρίας υπολογίζουν. Οι νομομαθείς της πατρίδος ας με­λετήσουν επισταμένως το θέμα τούτο και ας υποδείξουν τον καταλληλότερον τρόπον προς κατάργησιν και αντικατάστασιν του όρκου.

Η εγκύκλιος του πατριάρχου Ανθίμου

Άλλ έως ότου καταργηθή ο όρκος τι πρέπει να κάνη ένας χριστιανός, ο οποίος καλείται να δώση ενόρκως την μαρτυρίαν του; Εις το ερώτημα αυτό, που βασανίζει τας ευλαβείς ψυχάς και τους πνευμα­τικούς πατέρας και διδασκάλους, δίδει απάντησιν προς τους απανταχού ορθοδόξους η εγκύκλιος του οικουμενικού πατριάρχου Ανθίμου, την οποίαν ανωτέρω εμνημονεύσαμεν. Εις το τέλος της εγκυκλίου ο πατριάρχης Άνθιμος συμβουλεύει ιερείς, μάρτυρας, δικαστάς και διδασκάλους, και λέγει τα εξής:

«Η Αγία του Χριστού Καθολική και Αποστολική Εκκλησία, κηδομένη της κοινής σωτηρίας των πνευματικών αυτής τέκνων, τους τε λαϊκούς χρι­στιανούς, ως προείρηται, νουθετεί φυλάττεσθαι παντοίως και αποφεύγειν τας ορκωμοσίας. Εάν δε ποτέ τις ανάγκη, κατά την πολιτικήν νομοθεσίαν, τον όρκον αυτοίς επιφέρη, ευορκείν γουν αυτούς ακριβώς, και ανωτέρους εαυτούς από πάσης επιορ­κίας διατηρείν συμβουλεύει. Τους τε φιλάνθρωπους και φιλοθέους πολιτικούς δικαστάς προτρέπεται και παραινεί δια τον Κύριον, μη ταχείς μηδέ συχνούς μηδ’ επί σμικροίς επάγειν τοις δικαζομένοις τους όρκους, ίνα μη το φοβερόν του όρκου χρήμα εις συνήθειαν εμπεσόν καταφρονηθή, και καταπλημμυρίση την πολιτείαν επιορκία, εξ ης μοχθηρία παντοία, και αδικία, και ψεύδος πηγάζει, και ανο­μία το των νόμων σθένος εξαμαυρούσα, και το πανώλεθρον δρέπανον της θείας οργής, όπερ ο προ­φήτης εώρακε Ζαχαρίας, κατά των επιορκούντων επαγομένη. Ιδίως δε τοις του βήματος παραγγέλλει και διατάσσει, αρχιερεύσι τε, και ιερεύσι, και διακόνοις, και τοις μοναχοίς, αγνούς πάντη εαυ­τούς διατηρείν και καθαρούς από παντός όρκου, ιδί­ου τε και του πολιτικώς εν τοις δικαστηρίοις επί των θείων Ευαγγελίων επαγομένον πιστοποιείν δε τους διαδίκους και δικαστάς περί του προκειμένου πράγματος, διαβεβαιούντας επί της ιερατικής ή μο­ναχικής αυτών συνειδήσεως, εφ η και πας όρκος εστήρικται, και πρόσεχειν εαυτοίς και παντί τω ποιμνίω, μήποτε ψυχωλέθρου σκανδάλου παραίτιοι γένωνται δημοσίως περιπεσόντες εις την απηγορευμένην ορκωμοσίαν. Ει δε τις των ιερωμένων ή μοναστών, εναντία της ευαγγελικής και εκκλησιαστικής διατάξεως ποιών, και όρκον εν τοις δικαστηρίοις επάγων ή αναδεχόμενος φωραθή, υπόδικος έσται βαρυτάτοις επιτιμίοις, ως εναντίον τω θείω Ευαγγελίω ώ καταπεπίστευται πανδήμως αντιφερόμενος, και τας ιεράς και κανονικάς παραδόσεις καταπατών, και το μέγα της ιερωσύνης αξίωμα ενώπιον πάντων των πιστών, ως ουκ αξιόπιστον φέρον την συνείδησιν, καθυβρίζων, και θύραν εις επιορκίαν και κατ’ αυτό το θείον τάγμα δημοσίως διανοίγων, εφ’ η τους εμπεπτωκότας ο Αποστολικός κανών παντελώς απογυμνούσθαι της ιερωσύνης, και καθαιρείσθαι θεσπίζει. Επί τούτους και το παρόν εξεδόθη Εκκλησιαστικόν εγκύκλιον απο­φαντικόν και παραινετικόν γράμμα, προς κοινήν του Ορθοδόξου πληρώματος ωφέλειαν και πνευμα­τικήν οδηγίαν».

ΠΗΓΗ:

περιοδ. Χριστιανική Σπίθα

α.φ. 338,  1970

Ο ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΠΑΓΟΡΕΥΕΙ ΤΟΥΣ ΟΡΚΟΥΣ – ΤΟΥ ΑΡΧΙΜ. ΧΑΡΑΛΑΜΠΟΥΣ ΒΑΣΙΛΟΠΟΥΛΟΥ

 sunset-at-neist-point-duirinish-peninsula-isle-of-skye-scotland-d-p-photography-http__bit-ly_17sutjs-isleofskye-scotland-sunset1

O Χριστός απαγορεύει τους όρκους

του

†Αρχιμ. Χαραλάμπους Δ. Βασιλόπουλου

http://paintingleaves.blogspot.com

PAINTING LEAVES

Ο Θεάνθρωπος, όταν ήλθε αυτοπροσώπως στη Γη προ 2.000 ετών, έδωσε νέον Νόμον περί όρκου.

Με αυτόν τον Νόμον απαγορεύει τελείως τον όρκον. Το λέγει καθαρά «Εγώ δε λέγω υμίν μη ομόσαι όλως. Έστω δε ο λόγος υμών ναι ναι, ου ου» (Ματθ. 5, 34).

Και όχι απλώς το απαγορεύει, αλλά τον κηρύσσει και ως ασυμβίβαστον εις τέλειον Νόμον Του. Ο οποίος πλάθει τελείους ηθικούς χαρακτήρες. Άλλωστε ιδιαίτερο γνώρισμα των οπαδών Του είναι η φιλαλήθεια και η ειλικρίνεια.

Απαγορεύει, λοιπόν, τελείως ο Κύριος τον όρκον.

Αλλά ο όρκος χρειάστηκε σαν εγγύησις και ασφάλεια κατά του ψεύδους. Γι’ αυτό και ο Κύριος λέγει, ότι εκ του πατρός του ψεύδους, εκ του πονηρού, προήλθεν η ανάγκη του όρκου. Όπου όμως επικρατεί αλήθεια – και πρέπει να επικρατή στις χριστιανικές κοινωνίες – ο όρκος είναι περιττός.

Είναι αμαρτία και ασέβεια, το να χρησιμοποιή κανείς το όνομα του Θεού ή άλλων ιερών προσώπων και πραγμάτων και να τα κατεβάζη στην τάξι των κοινών και βιοτικών πραγμάτων. Και τούτο, για να εξασφαλίση πολλές φορές ευτελή συμφέροντα ή για να ικανοποιήση την φιλαυτία του.

Ο Κύριος ήλθε στον κόσμο «ίνα λύση τα έργα του διαβόλου». Δηλ. ήλθε για να καταστρέψη τα μεταξύ των ανθρώπων έργα του διαβόλου, που είναι η αμαρτία και τ’ αποτελέσματά της. (Α’ Ιωάν. 3, 8).

Γι’ αυτό θέλει να απομακρύνη τελείως από την επί γης Βασιλείαν Του, τόσον το ψέμα, όσον και τον όρκο. Γι’ αυτό απαγορεύει απόλυτα στους οπαδούς Του να χρησιμοποιούν οποιονδήποτε όρκον.

Απαγορεύει την μικρορκίαν

Ο Κύριος, είπαμε, απαγορεύει κάθε όρκον, επομένως και την μικρορκίαν. «Εγώ δε λέγω υμίν, είπε, μη ομόσαι όλως, μήτε εν τω ουρανώ, ότι θρόνος εστί του Θεού. μήτε εν τη γη, ότι υποπόδιον έστι των ποδών αυτού. μήτε εις Ιεροσόλυμα, ότι πόλις εστί του μεγάλου βασιλέως. μήτε εν τη κεφαλή σου ομόσης, ότι ου δύνασαι μίαν τρίχα λευκήν ή μέλαιναν ποιήσαι», (Ματθ. 5, 34-36).

Με άλλα λόγια: εγώ, λέγει ο νομοθέτης Κύριος καταργώ τον παλαιόν Νόμον μου και σας δίδω τον Νέον. Σας λέγω, ότι εις το εξής απαγορεύεται κάθε είδους όρκος. Απαγορεύεται, όχι μόνον ο όρκος, που αναφέρεται αμέσως στον ίδιο το Θεό, αλλά και εμμέσως σε κάθε πρόσωπο ή πράγμα, που σχετίζεται με τον Θεόν. Απαγορεύεται δηλαδή και η μικρορκία. Δεν επιτρέπεται να ορκιστής «Μήτε εν τω ουρανώ… μήτε εν τη γη…μήτε εις τα Ιεροσόλυμα…» Και τούτο, διότι, όπως λέγει δια του Ησαΐου, είναι«Ο ουρανός μοι θρόνος η δε γη υποπόδιον των ποδών μου».

Ο Θεός παριστάνεται, ότι μένει στον ουρανό, και ιδιαίτερα ευαρεστείται από τον αγγελικό κόσμο! Εκτείνει όμως την εξουσίαν Του, την πρόνοια, την χάριν και στη γη, που παριστάνεται, σαν υποπόδιο των ποδών Του.

Επικρατούσε τότε μεταξύ των Ιουδαίων η ψεύτικη ιδέα – επικρατεί δυστυχώς και σε πολλούς σήμερα – ότι δεν ορκίζονται πραγματικά, όταν δεν αναφέρουν το όνομα του Θεού, αλλά κάποιου άλλου κτίσματος.

Τα δε Ιεροσόλυμα, ως γνωστόν, εθεωρούντο τότε «πόλις του Μεγάλου Βασιλέως» του Θεού, διότι αυτήν εξέλεξε πρωτεύουσαν του λαού Του, για να εκπληρώση το θαυμαστό σχέδιο της σωτηρίας των ανθρώπων. Σ’ αυτή επίσης υπήρχε και ο Ναός, όπου λατρευόταν ο Αληθινός Θεός.

Νομίζουν, λοιπόν, ότι δεν υποχρεούνται να τηρήσουν πιστά έναν τέτοιο όρκο σε κτίσματα και ότι δεν αμαρτάνουν για την παράβασι αυτή. Αυτή την πλάνη την αποδοκιμάζει ο Σωτήρ, διότι ο ουρανός, η γη και τ’ άλλα δημιουργήματα δεν είναι αυθύπαρκα και ανεξάρτητα από το Θεό. Αλλά είναι κτίσματα του Θεού. Και όταν ορκίζεται κανείς σ’ αυτά εμμέσως καλεί μάρτυρα και τιμωρόν τον Θεόν. Δεν είναι λοιπόν δυνατόν να υπάρξη όρκος που αντικαθιστά την επίκλησι του Θεού με άλλο αντικείμενο από τον Θεόν. Δεν υπάρχει όρκος, που δίδει την εντύπωσι όρκου, χωρίς να είναι όρκος. Να ξεγελά δηλ. τον άλλον με την εξωτερική μορφή του όρκου και να δίδη στον ορκιζόμενο την άδεια να τον παραβαίνη άφοβα. Επομένως απαγορεύεται κάθε τέτοιος όρκος.

Ασεβεί, λοιπόν, στο Θεό ο Χριστιανός, που βάζει, σαν ενέχυρο στα λόγια του, τον εαυτό του ή τα πολυτιμότερα δώρα, που του έδωσεν ο Θεός.

Βάζει, ακόμη ενέχυρο, και αυτή τη σωτηρία της ψυχής του, λέγοντας: «να με κόψη ο Θεός» ή «να μη δω Θεού πρόσωπο». Αλλά, ανόητε άνθρωπε, γι’ αυτή την ψυχή ο Άπειρος Θεός εθυσίασε το παιδί του. Πώς, λοιπόν, εσύ την βάζεις με τον όρκο ενέχυρο για μικροπράγματα;

«Μήτε εν τη κεφαλή σου», λέγει, να ορκισθής. Τέτοιος είναι ο σημερινός όρκος «στη ζωή μου ή στα μάτια μου» κ.λ.π. Ωρκίζονταν τότε στην κεφαλή, διότι η κεφαλή, σαν το κυριώτερο μέρος του ανθρωπίνου σώματος, ελαμβάνετο αντί της όλης ανθρωπίνης ζωής.

Αλλά η κεφαλή, καίτοι εμείς οι άνθρωποι νομίζομεν, ότι είναι το πιο δικό μας κτήμα εν τούτοις δεν είναι δικό μας, αλλά είναι του Θεού κτήμα και δημιούργημα. Μόνον, αν μπορούσαμε εμείς να δημιουργήσουμε το κεφάλι μας και τη ζωή μας, που εξαρτάται απ’ αυτό, τότε θα είχαμε πλήρη δικαιώματα επ’ αυτού. Αλλά τέτοια δικαιώματα έχει μόνον ο Θεός, ο Δημιουργός του, διότι Αυτός το δημιούργησε και το διεμόρφωσε. Το έκανε έδρα των σπουδαιοτέρων αισθήσεων και το επροίκισε με έξοχες δυνάμεις.

Ανέδειξε ακόμη το κεφάλι και όλο το σώμα μας μέλος Χριστού και Ναόν του Αγίου Πνεύματος. «Ουκ οίδατε ότι το σώμα υμών ναός του Αγ. Πνεύματος έστι;» (Α’ Κορινθ, 16, 15-19).

Άρα του Θεού είναι ιδιοκτησία και το κεφάλι μας και τα μάτια μας και η ζωή μας, στα οποία με τόση ελαφρότητα μερικοί ορκίζονται.

Εάν τώρα, για τη δική μας τη ζωή δεν έχουμε κανένα δικαίωμα, πολύ περισσότερο δεν έχουμε για τη ζωή των άλλων, οσονδήποτε οικείοι μας, κι αν είναι. Διότι ορκίζονται πολλοί «στη ζωή των γονέων τους», «να νεκροφιλήσουν την μάνα τους», «να μη χαρούν τα παιδιά τους» και απορεί κανένας, πώς αυτοί οι άνθρωποι δεν καταλαβαίνουν, ότι δεν έχουν καμμιά εξουσία επάνω στη ζωή αυτών των προσώπων. Αλλά κάθε τέτοιος όρκος είναι όρκος εις Αυτόν τον Θεόν, που εξουσιάζει ζώντας και νεκρούς.

Τέτοιος είναι ο όρκος «Μα, την αλήθεια», διότι αλήθεια είναι Αυτός ο Θεός… «Εγώ ειμί η Αλήθεια», είπεν ο Κύριος. Η δε φράσις «σ’ ορκίζομαι» είναι κι αυτή πλήρης όρκος, διότι υπονοείται ο Θεός. Σου ορκίζομαι δηλαδή εις τον Θεόν. Η δε χρησιμοποίησις όρκων και μάλιστα πολλών οδηγεί αφεύκτως στην επιορκία. «Ωμολογημένον εστί και δήλον, ότι τον πολύορκον ανάγκη και επίορκον είναι». Λέγει ένας Άγιος Πατήρ της Εκκλησίας.

Απαισιώτερος ακόμη είναι ο όρκος στην ψυχή αγαπητών προσώπων, που πέθαναν, όπως «στην ψυχή της μάνας μου». Διότι η ψυχή των αποθανόντων βρίσκεται πια στην απόλυτη εξουσία του Θεού. Βλέπετε, λοιπόν, πως η κακή συνήθεια των όρκων προχωρεί και πέραν του τάφου και ζητεί τις ψυχές να τις αναμίξη κι’ αυτές στους όρκους;

Πάντως ο πολύορκος θα αναγκασθή να επιορκήση , λέγει ο Ι. Χρυσόστομος, και φέρνει ένα παράδειγμα:

Τρώγει η οικογένεια στο τραπέζι και η υπηρέτρια έκανε κάποια ζημιά. Η σύζυγος ορκίζεται, ότι θα την δείρη. Αλλά και ο σύζυγος ορκίζεται, ότι δεν θα επιτρέψη να την δείρη. Τι, λοιπόν, θα γίνη; Ένας από τους δύο θα επιορκήση, ή μάλλον και οι δύο. Διότι η σύζυγος, που ωρκίστηκε να δείρη την υπηρέτρια και έπειτα εμποδίσθηκε, παρέβη τον όρκον της και επιώρκησε. Αλλά και ο σύζυγος, που εμπόδισε την γυναίκα του να εκπληρώση τον όρκο της, είναι ένοχος επιορκίας… «Ου γαρ οι επιορκούντες μόνον, αλλά και οι έταιροι, την ανάγκην ταύτην εφιστώντες, υπεύθυνοι των αυτών εγκλημάτων εισί», λέγει ο Ιερός Χρυσόστομος.

Πόσα όμως τέτοια παραδείγματα επιορκίας δεν βλέπομε κατά χιλιάδας στην κοινωνία!

Απόδειξις, ότι δεν έχουμε καμμιά εξουσία στη ζωή μας και πολύ περισσότερο στη ζωή των άλλων είναι αυτό που λέγει ο Κύριος… «ότι ου δύνασαι μίαν τρίχαν λευκήν ή μέλαιναν ποιήσαι».

Το, ότι δεν μπορείς να κάμης μια τρίχα άσπρη ή μαύρη πραγματικά και όχι ψεύτικα με τις βαφές, αποδεικνύει, ότι δεν έχεις εξουσίαν επί του εαυτού σου. Επομένως μη νομίσης, άνθρωπε, λέγει ο Κύριος, ότι όταν ορκίζεσαι στον ουρανό, στη γη, στην κεφαλή σου, στα μάτια σου, στη ζωή σου κ.λ.π. δεν αναμειγνύεις τον Θεόν στους όρκους σου και γι’ αυτό είσαι δήθεν ελεύθερος να μη λες την αλήθεια ή να καταπατής τους όρκους σου. Όλα αυτά, είναι του Θεού κτίσματα και μόνον έτσι δίδουν ισχύν εις τον όρκον. Και γι’ αυτό, όποιος ορκίζεται σ’ αυτά, ορκίζεται στο Θεό και καταντά ψεύδορκος και επίορκος.

Απαγορεύει, λοιπόν, ο Κύριος και την μικρορκίαν.

Ο τέλειος νόμος περί όρκου.

Ο Κύριος δεν σταμάτησε μόνο στην απαγόρευση του όρκου, αλλά ώρισε και την θετική του όψι. Έδωκε τον τέλειο Νόμο περί όρκου, λέγοντας:

«Έστω δε ο λόγος υμών ναι ναι, ου ου. Το δε περισσόν τούτων εκ του πονηρού εστίν» (Ματθ. 5, 37). Οι απαντήσεις σας δηλ. πρέπει να είναι απλές, αληθείς, ειλικρινείς.

Κάθε άνθρωπος, που ρωτιέται για ένα ζήτημα, πρέπει ή να το βεβαιώση ή να το αρνηθή. Για να λείψη, λοιπόν, η ανάγκη του όρκου και πολύ περισσότερο η ψευδορκία, κάθε οπαδός μου, λέγει ο Χριστός, όταν ρωτιέται για ένα ζήτημα, πρέπει να απαντά είτε βεβαιωτικά, λέγοντας το ναι, είτε αρνητικά λέγοντας το όχι (ου).

Το ναι όμως πρέπει να είναι πραγματικό ναι και το όχι να είναι πραγματικό όχι.

Όταν όμως βεβαιώνης την αλήθεια, λέγοντας το ναι και δεν σε πιστεύουν και σε ξαναρωτάνε, τότε δεν θα ορκιστής, αλλά θα επαναλάβης και συ την ειλικρινή βεβαίωσί σου με ένα εντονώτερο ναι και διπλό μάλιστα ναι ναι. Όταν αντιθέτως η αλήθεια επιβάλλει να αρνηθής, είναι αρκετό να πης όχι και αν αμφιβάλλουν, θα πης όχι διπλό και ζωηρό: όχι, όχι.

Και τότε, αν είσαι αξιόπιστος, θα γίνης εξ ολοκλήρου πιστευτός. Διότι στο ναι ή στο όχι των ειλικρινών και αξιοπίστων υπάρχει περισσότερη εμπιστοσύνη, παρά στον όρκο των ανθρώπων, που δεν φημίζονται για την ειλικρίνειά τους. Σε λίγο, μάλιστα θα γίνης γνωστός, ότι είσαι ειλικρινής. Διότι ο κύκλος των ανθρώπων, που περιμένουν ν’ ακούσουν από μας την αλήθεια αποτελείται από γνωρίμους μας. Αυτοί όμως γρήγορα θα καταλάβουν από την πείρα την ειλικρίνειά μας. Για τους παραπέρα εξ άλλου και μη γνωρίμους κύκλους είναι προτιμότερο να βαστάξωμε για ένα διάστημα την υποψία τους, ότι δεν είμεθα αξιόπιστοι, να υποστούμεν ακόμη και ζημιά, παρά να τους συνηθίσουμε να μας πιστεύουν μόνο με όρκους.

Άλλωστε η ευκολία, με την οποία ορκίζονται πολλοί, δίδει την εντύπωσι, ότι δεν είναι αξιόπιστοι και ότι λένε την αλήθεια μόνο, όταν ορκίζωνται, ενώ στις άλλες όλες περιπτώσεις ψεύδονται.

Το λένε άλλωστε και οι ίδιοι: «Για να είμαι ειλικρινής» λέγουν, δηλ. σε όλες τις άλλες περιπτώσεις, όταν μιλάω, δεν είμαι ειλικρινής και μόνον τώρα είμαι!

Εξ άλλου από τους συχνούς όρκους, ως την ψευδορκία, ολίγη απόστασις είναι. Αλλά και αυτή την απόστασι την εκμηδενίζει η συνήθεια, η συναρπαγή, ο φόβος μη φανερωθή και χάση την υπόληψί του, αφού απ’ την αρχή υπεστήριξε κάποιο ψέμα. Γι’ αυτό το λόγο ο Κύριος πρόσθεσε: «Το δε περρισσόν τούτων εκ του πονηρού εστί»(Ματθ. 5, 37).

Τα παραπάνω δηλ. από το ναι ή το όχι, από την βεβαίωσι ή την άρνησι, είναι από τον πονηρό διάβολο.

Ποιο όμως είναι το περισσόν, το επί πλέον; Είναι όχι μόνον η επιορκία, αλλά και η απλή καταφυγή στον όρκο, απαντά ο Ιερός Χρυσόστομος.

Η καταφυγή, λοιπόν, στον όρκο είναι παρακίνησις του διαβόλου, όπως είπε ο Κύριος (Ιωάν. 8, 44). Το ψεύδος, άλλωστε, είναι η αιτία που γεννήθηκεν ο όρκος.

Ο τέλειος, λοιπόν, Νόμος του Κυρίου απαγορεύει τελείως τον όρκο.

Ο όρκος εις τους μετέπειτα χρόνους

Ό όρκος απαγορεύεται τελείως. Έτσι το κατάλαβαν οι Απόστολοι και πρώτοι χριστιανοί. Ο Θεόπνευστος Ιάκωβος λέγει:

«Προ πάντων αδελφοί μου, μη ομνύετε, μήτε τον ουρανόν, μήτε την γην, μήτε τινά άλλον όρκον. ήτω δε ο λόγος υμών το ναι, ναι και το ου, ου» (Ιακ. 5, 12).

Σαφείς σαφέστατοι είναι οι λόγοι του Κυρίου και των Αποστόλων.

Έτσι επίσης τους εννόησαν οι Πατέρες και Διδάσκαλοι της Εκκλησίας. Εκ της σχετικής διδασκαλίας των αναφέρομεν εδώ την διδασκαλίαν των τριών μεγάλων Ιεραρχών Βασιλείου του Μεγάλου, Γρηγορίου του Θεολόγου και Ιωάννου του Χρυσοστόμου.

Ο Μέγας Βασίλειος εις τον ΚΑ’ Κανόνα του λέγει: «Καθ’ άπαξ μεν όρκος απαγορεύεται. Πολλώ δε που εικός τον επί κακώ γενόμενον κατακεκρίσθαι». Με άλλα λόγια, μια για πάντα ο όρκος έχει απαγορευθή, πολύ δε περισσότερο έχει καταδικασθή ο όρκος, που γίνεται για κακό.

Ο Γρηγόριος ο Θεολόγος ερωτά:

«Όρκου τι χείρον;» Και απαντά ο ίδιος «Ουδέν».

Τι δηλ. υπάρχει χειρότερον του όρκου; Κανένα!

Ο Ιερός Χρυσόστομος τέλος καυτηριάζει την τάσιν των Χριστιανών να ορκίζωνται και να θέτουν το χέρι τους επάνω στο άγιο Ευαγγέλιο.

Απευθυνόμενος δε, προς εκείνον, που προτείνει το Ιερόν Ευαγγέλιον για όρκο λέγει: «Συ, ει μηδέν έτερον, αυτό γουν το Βιβλίον αιδέσθητι (σεβάσου), ο προτείνεις εις όρκον. Το Ευαγγέλιον, ο μετά χείρας φέρεις και κελεύεις ομνύναι, ανάπτυξον (άνοιξον) και ακούσας τι περί όρκου ο Χριστός εκεί διαλέγεται, φρίξον και απόστηθι. Συ δε τον νόμον τον κωλύοντα ομνύναι, τούτον όρκον ποιείς: Ω της ύβρεως! Ω της παροινίας!»

Ο Ιερός Χρυσόστομος έχει πολλές ομιλίες για τον όρκο και παριστάνει τον όρκο χειρότερον και του φόνου. Εκεί απαντά και στις δικαιολογίες, που ακούμε και σήμερα τόσο συχνά, όπως: Τι, λοιπόν, να κάμω, όταν ο άλλος απαιτεί να ορκιστώ και με αναγκάζει; Ο φόβος του Θεού, απαντά, πρέπει να είναι δυνατότερος από την ανάγκη, διότι, εάν πρόκειται να προβάλης τέτοιες προφάσεις, δεν θα φυλάξης τίποτε απ’ όσα ο Κύριος διατάσσει. Και στο ζήτημα του διαζυγίου θα πης: Τι να κάνω, αφού η σύζυγός μου είναι γκρινιάρα και πολυδάπανη; Και στην περίπτωση του δεξιού οφθαλμού. Τι θα γίνη θα πης; Αφού την αγαπώ και τρελαίνομαι γι’ αυτήν;

Και στο ζήτημα της οργής. Τι να κάνω, αφού είμαι νευρικός και δεν μπορώ να συγκρατήσω την γλώσσα μου; Και έτσι με τις προφάσεις αυτές θα καταπατήσεις όλες τις διατάξεις του Νόμου του Θεού. Και όμως δια τους ανθρώπινους νόμους δεν τολμάς να προφασισθής και να πης: «Τι να κάνω; Αφού τούτο και αφού εκείνο», αλλά θέλοντας και μη συμμορφώνεσαι.

Μη λοιπόν δυσανασχετής άνθρωπε, διότι δεν είναι φορτικά όσα διατάσσει ο Θεός για τον όρκο. Αρκεί μόνο να θελήσης και το παν έγινε.

Αλλά για κείνους, που επιμένουν στους όρκους ο Ιερός Χρυσόστομος λέγει:

“Όταν σας δω να επιμείνετε, θα σας απαγορεύσω να πατήσετε στα ιερά αυτά της Εκκλησίας πρόθυρα και να κοινωνήσετε των αθανάτων Μυστηρίων, όπως απαγορεύομε και στους πόρνους, τους μοιχούς και τους φονιάδες. Είναι προτιμότερο ν’ αναπέμπωμεν εις τον Θεόν τις προσευχές της Θείας Λειτουργίας με δύο ή τρεις, που τηρούν τον Νόμο του Θεού, παρά να προσελκύωμε πλήθος ανθρώπων, που παρανομούν και διαφθείρουν και τους άλλους”.

Επίσης, ευσεβείς αυτοκράτορες του Βυζαντίου δια νόμων απαγόρευσαν στους υπηκόους τους να ορκίζωνται επί του Ιερού Ευαγγελίου.

Νεαρά Διάταξις, εκδοθείσα υπό της αυτοκράτειρας Ειρήνης, λέγει: «Ταύτη τη θεία νομοθεσία (που απαγορεύει τον όρκο) τον αυχένα του κράτους ημών υποκύπτομεν και την παρά ταύτην κρατήσασαν παράνομον συνήθειαν αποπεμπόμεθα».

Εκ δε των χρόνων της Τουρκοκρατίας, όταν και πάλιν η τάσις προς όρκους μεταξύ Χριστιανών άρχισε να επικρατή, αναφέρομαι στον Άγιο Κοσμά τον Αιτωλό, ο οποίος σε διδαχές του λέγει σχετικώς: «Έτσι μας θέλει, αδελφοί μου ο Θεός και όχι να βλασφημούμεν, όχι να προδίδωμεν ο ένας τον άλλον, όχι να κάμνωμεν όρκους και να λέγωμεν ψέμματα, όχι να κλέπτη ο ένας τον άλλον, να παίρνη το πράγμα του άλλου,όχι να ομνύωμεν το όνομα του Θεού δια το παραμικρόν.

Εκεί, όπου θα κάμης όρκον του αδελφού σου, πες του επ’ αληθείας, και αν δε σου πιστεύση, τράβα το δρόμο σου.

Να απέχωμεν, αδελφέ μου, να μη ορκιζώμεθα εις το όνομα του Θεού ή να κάμνωμεν όρκους και να ονομάζωμεν τους Αγίους μας ή οπού ομνύουν κάποιοι άγνωστοι το όνομα της Αγίας Τριάδος. Αλλοίμονον εις εκείνους! Φωτιά πύρινη τους καίει και τους φλογίζει.

Ο όρκος σήμερα

Μερικοί νεώτεροι ηθικολόγοι, επειδή βλέπουν πόσο δύσκολο είναι ν’ αποφύγη κανείς κάθε όρκον, ενόμισαν, ότι τα λόγια του Κυρίου περί όρκου έχουν σχετική και όχι απόλυτη έννοια. Ενόμισαν, ότι απαγορεύουν, όχι κάθε όρκον τελείως αλλά την ελαφρά και απερίσκεπτη χρήσι, την εύκολη και άφοβη κατάχρησι των όρκων.

Βεβαίως, τέτοια κατάχρησις όρκων άφοβη και ασεβής, απαγορεύεται απολύτως, διότι αποτελεί αγενή και βάναυση βεβήλωσι του αγίου ονόματος του Θεού.

Στο αμάρτημα όμως αυτό είναι ένοχοι, όχι μόνο όσοι με κάθε ευκολία ορκίζονται στις καθημερινές σχέσεις τους, αλλά και όσοι με την ίδια ευκολία και επιμονή ζητούν από τους άλλους όρκους.

Πρέπει να τονίσωμε, ότι είναι ντροπή και στίγμα για μας τους χριστιανούς, να απαιτούμε και να δίδωμε όρκους τόσον εύκολα στην καθημερινή μας ζωή. Θα έπρεπε η αξιοπιστία μας να είναι τόσο μεγάλη και σταθερή, ώστε τα λόγια μας να είναι βεβαιώτερα και ιερώτερα από τους όρκους των μη Χριστιανών.

Δυστυχώς, σήμερα, που αποστατήσανε οι άνθρωποι από τον Θεό, πληθύνανε και οι όρκοι.

Δυστυχώς, ο Ορθόδοξος Χριστιανικός λαός μας έπεσε πολύ χαμηλά. Δεν σταθήκαμε ούτε στην 9η εντολή της Παλαιάς Διαθήκης, που συνιστά την ενώπιον του Θεού αληθινή μαρτυρία. Δεν σταθήκαμε ούτε στα επίπεδα των αρχαίων προγόνων μας, που διακρίνονταν, για το φόβο τους μπροστά στη θεότητα.

Επέσαμε χαμηλά – μα πολύ χαμηλά. Κατρακυλήσαμε σε βάραθρα. Ο όρκος, που δινόταν άλλοτε σε σπανιώτατες περιπτώσεις και με πολύ φόβο, σήμερα έγινε συνηθέστατος. Όρκοι πολλοί. Αλλά η πολυορκία, αναπόφευκτα φέρει την ψευδορκία και την επιορκία, που αποτελούν μεγάλες πληγές της σύγχρονης Ελληνικής κοινωνίας.

Κάποιος ευσεβής Χριστιανός παρακολούθησε δίκες μιας μόνον ημέρας σε δικαστήριον της Πατρίδος μας και μέτρησε τους όρκους, που δόθηκαν. Ήταν πεντακόσιοι (500) περίπου. Σε ένα μόνο δικαστήριο τόσοι όρκοι!

Αν όμως υπήρχε τρόπος να μετρηθούν οι όρκοι που δίδονται καθημερινά στα Αστυνομικά καταστήματα, στα γραφεία των δημοσίων υπηρεσιών και σε κάθε είδους δικαστήρια, από του Ειρηνοδικείου μέχρι του Αρείου Πάγου, θα βρισκόμασταν προ φοβερού κύματος πολυορκίας. Με βάσιν ωρισμένα στοιχεία, που ελήφθησαν προχείρως, υπολογίζεται, ότι οι όρκοι, που δίδονται στην Ελλάδα καθημερινά δεν είναι λιγώτεροι από 10.000. Δηλαδή τρία εκατομμύρια εξακόσιες πενήντα χιλιάδες (3.650.000) όρκοι κάθε χρόνο! Από αυτούς δε ελάχιστοι είναι οι αληθινοί πέρα για πέρα όρκοι!

Πόσο φρικτά αμαρτάνουν οι δυστυχείς και το λυπηρόν είναι ότι δεν το νοιώθουν. Ασεβούν με αδιαφορία και πώρωσι.

ΠΗΓΗ:

Μην ορκίζεσαι,

εκδ. Ορθοδόξου Τύπου, 1976

ΑΠΟ ΤΟΝ ΑΘΕΪΣΜΟ ΣΤΟ ΧΡΙΣΤΟ & ΣΤΗΝ ΘΕΙΑ ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΗ: Ο ΑΡΧΙΜ. ΙΩΑΝΝΗΣ ΚΩΣΤΩΦ ΜΟΙΡΑΖΕΤΑΙ ΜΑΖΙ ΜΑΣ 3 ΜΕΤΑΣΤΡΟΦΕΣ ΑΝΘΡΩΠΩΝ ΠΟΥ ΤΟΥΣ ΓΝΩΡΙΣΕ Ο ΙΔΙΟΣ ΠΡΟΣΩΠΙΚΑ

http://paintingleaves.blogspot.com

PAINTING LEAVES
20130927214650_YhJn2.thumb.600_0

http://athensofmyheart.wordpress.com

ATHENS OF MY HEART

Μας αναφέρει ο π. Ιωάννης Κωστώφ:

Ἦταν ἕνας μεγάλος ἠθοποιός τοῦ Ὁλλανδικοῦ Κρατικοῦ Θεάτρου, ὁ Joseph Van den Berg, καί συνειδητός ἄθεος. Κάποτε, σέ ρόλο ἀθέου, ἔλεγε: “Δέν ὑπάρχει Θεός, δέν ὑπάρχει Θεός”. Ἀκούει τότε μιά φωνή μέσα του νά τοῦ λέη: “Ὑπάρχω, ψάξε νά μέ βρῆς!”. Πραγματικά ἔψαξε, Τόν βρῆκε στήν Ἑλλάδα καί βαπτίσθηκε Ὀρθόδοξος. Μιά Κυριακή, μάλιστα, ἕνας γνωστός μου, καθηγητής τῆς Ἰατρικῆς, πού τόν φιλοξενοῦσε, τόν ἔφερε νά ἐκκλησιασθῆ στήν Ἐκκλησία ὅπου ἱερουργοῦσα κι ἔτσι τόν γνώρισα κι ἐγώ. Μοῦ ἔλεγε, λοιπόν, ὁ γνωστός μου καθηγητής, ὅτι κάποια μέρα στή διάρκεια γεύματος τοῦ διηγεῖτο τό βίο τοῦ ὁμοτέχνου του Ἁγ. Πορφυρίου τοῦ ἀπό μίμων, τοῦ ἠθοποιοῦ δηλ., καί ὅταν αὐτός τόν ρώτησε πότε γιορτάζει, τοῦ ἀπήντησε: “15 Σεπτεμβρίου”. Ὁ Ἰωσήφ, αὐτό ἦταν τό ὄνομά του, ἔμεινε μέ τό στόμα ἀνοικτό: Ἦταν ἡ μέρα κατά τήν ὁποία εἶχε ἀκούσει τό: “Ὑπάρχω, ψάξε νά μέ βρῆς”!!!

Ἡ ἑπομένη ἦταν κοσμική κοπέλλα. Μιά μέρα ὁ πατέρας της τῆς πῆγε στό σπίτι γιά νά μαγειρέψη ἕνα «χωνί» ψάρια. Ὁ Θεός, ὅμως, «παραμόνευε» εὐεργετικά στή γωνία. Τό χωνί ἦταν τυλιγμένο μέ τό θρησκευτικό περιοδικό Ζωή. Ἔπεσε, λοιπόν, τό μάτι της σ᾽ αὐτό, τό διάβασε καί μετεστράφη. Ἔγινε, μάλιστα, καί καλή ἁγιογράφος, μαθήτρια τοῦ Φώτη Κόντογλου. Ἦταν θεία προσωπικοῦ φίλου, ὁ ὁποῖος καί μοῦ ἀφηγήθηκε τά τῆς μεταστροφῆς της.

Τέλος, ἕνα ἀπόγευμα στό ἐξομολογητήριο τῶν Τριῶν Ἱεραρχῶν στήν Ἀθήνα, ἦλθε κάποιος ἐπιστήμονας νά ἐξομολογηθῆ καί μοῦ εἶπε πῶς ὁδηγήθηκε στήν ἐξομολόγησι: Ἕνα ἀπόγευμα ἔβγαλε γιά βόλτα τό σκυλί του στό Κολωνάκι —ἐκεῖ ἔμενε. Τό σκυλί, δεμένο μέ λουρί, ὁδηγοῦσε τόν κύριό του καί τόν πῆγε στά σκουπίδια. Ἐκεῖ βρῆκε πεταμένο τό βιβλίο Ὑποθῆκες Ζωῆς, Ἀπό τή Ζωή καί τή Διδασκαλία τοῦ π. Ἐπιφανίου Θεοδωροπούλου. Τό πῆρε, τό διάβασε καί ἦλθε νά ἐξομολογηθῆ!

ΠΗΓΗ:

Ἀρχιμ. Ἰωάννου Κωστώφ

Θεός Ἐφανερώθη – Ἀπό τόν Ἀθεϊσμό στό Χριστό

ἐκδ. Ἅγ. Ἰωάννης ὁ Δαμασκηνός

Ἀθήνα 2011

https://cominghomeorthodoxy.wordpress.com/ores-eksomologisis/

http://www.truthtarget.gr (Ώρες Εξομολόγησης)

TRUTH TARGET

ΔΗΜΟΣΙΑ ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΗ ΣΤΗ ΘΕΙΑ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ – ΕΝΑ ΣΥΓΚΙΝΗΤΙΚΟ ΠΕΡΙΣΤΑΤΙΚΟ ΑΠΟ ΤΟΝ ΚΑΛΟ ΚΛΗΡΙΚΟ Π. ΣΤΕΦΑΝΟ ΑΝΑΓΝΩΣΤΟΠΟΥΛΟ

bergen-norway-23455-1920x1200

http://athensofmyheart.wordpress.com

ATHENS OF MY HEART

Μᾶς ἀναφέρει ὁ καλός Κληρικός καί Πνευματικός Πατέρας τοῦ Πειραιᾶ, π. Στέφανος Ἀναγνωστόπουλος, ἀπό τίς προσωπικές του σημειώσεις:

«“Τό ἔτος 1978, τήν Ε´ Κυριακή τῆς Μεγάλης Τεσσαρακοστῆς, ἔκανα ἕνα κήρυγμα στόν Ἅγιο Βασίλειο Πειραιῶς, ἐξ ἀφορμῆς τῆς ἑορτῆς τῆς Ὁσίας Μαρίας τῆς Αἰγυπτίας, περί μετανοίας.

Ἀναφέρθηκα στίς διάφορες κατηγορίες μετανοούντων καί στήν ἐξομολόγησι, πού γινόταν δημόσια τά πρῶτα χρόνια τῆς ζωῆς τῆς Ἐκκλησίας μας, μέσα στίς Κατακόμβες καί στούς τότε Ἱερούς Ναούς.

Ἕνας ἐκκλησιαζόμενος χριστιανός, γύρω στήν ἡλικία τῶν 60 ἐτῶν, εἶχε ἕνα μεγάλο πάθος, ἀπ᾽ τό ὁποῖο —καί στήν ἡλικία αὐτή— δέν μποροῦσε νά ἀπαλλαγῆ καί ἔτσι ἐστερεῖτο τῶν Ἀχράντων Μυστηρίων.

Τήν ἑπομένη Κυριακή, πού ἦταν τῶν Βαΐων, εἴχαμε ἀρχιερατική Θεία Λειτουργία. Ὅταν σύν Θεῷ φθάσαμε στό τέλος καί σταθήκαμε ὅλοι οἱ ἱερεῖς μπροστά στήν Ὡραία Πύλη γιά νά γίνη ἡ Ἀπόλυσι, τοῦ διακόνου λέγοντος ῾τοῦ Κυρίου δεηθῶμεν᾽ καί καθώς ὁ Μητροπολίτης θ᾽ ἄρχιζε τήν Ἀπόλυσι μέ τό Ἑὐλογία Κυρίου καί ἔλεος Αὐτοῦ ἔλθοι ἐφ᾽ ἡμᾶς…᾽, πάνω ἀπ᾽ τό δεσποτικό θρόνο ἀκούσαμε μιά δυνατή φωνή ἑνός χριστιανοῦ… Ἦταν ὁ χριστιανός πού σᾶς εἶπα, μέ τό μεγάλο πάθος.

Πάνω ἀπ᾽ τό δεσποτικό θρόνο, λοιπόν, φώναξε δυνατά δύο φορές: Ἑἶμαι τέτοιος… εἶμαι τέτοιος…᾽ καί εἶπε τό πάθος του. Μπροστά στόν κατάμεστο ἀπό χριστιανούς Ναό ὁμολόγησε τό πάθος του! Ὅλοι μας ἐκπλαγήκαμε, μείναμε ἄφωνοι. Ὁ δεσπότης ὅμως δέν τά ᾽χασε, συνέχισε καί τελείωσε τήν Ἀπόλυσι.

Ποιό τό ἀποτέλεσμα αὐτῆς τῆς ὁμολογίας; Ὅπως μοῦ ᾽λεγε ὁ ἴδιος κατόπιν, ἔφυγε ἀπ᾽ τά μέλη τοῦ σώματός του ἕνας βράχος, ἀπαλλάχθηκε ἀπ᾽ τό πάθος του μιά γιά πάντα καί στήν πρώτη του Θεία Κοινωνία εἶχε πανηγύρι”[ὑπ.: Ἀπ᾽ τίς προσωπικές μου σημειώσεις]».

ΠΗΓΗ:

Αρχιμ. Ιωάννου Κωστώφ

Η Εξομολόγηση – Μετάνοια: Το Αντικλείδι του Παραδείσου

εκδ. Άγ. Ιωάννης ο Δαμασκηνός

Αθήνα 2012

TRUTH TARGET

http://www.truthtarget.gr (Ώρες Εξομολόγησης)

Π. ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΠΑΥΛΙΔΗΣ ΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΝΙΚΑΙΑΣ ΠΕΙΡΑΙΑ, Ο ΑΧΘΟΦΟΡΟΣ ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ (+1990) – ΜΕ ΤΟ ΚΗΡΥΓΜΑ ΤΟΥ ΟΔΗΓΕΙ ΣΤΗΝ ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΗ ΚΑΠΟΙΟΝ ΠΟΥ ΣΚΕΥΤΟΤΑΝ ΤΗΝ ΑΥΤΟΚΤΟΝΙΑ

15

http://paintingleaves.blogspot.com

PAINTING LEAVES

γεωργιος-παυλιδης

http://athensofmyheart.wordpress.com

ATHENS OF MY HEART

Ο π. Γεώργιος Παυλίδης “ὁ ἀχθοφόρος τῆς ἀγάπης”, ήταν 1ος Ἐπίσκοπος Νικαίας, Κορυδαλλοῦ, Κερατσινίου, Περάματος, Αἱγαλέου, Ἁγ. Βαρβάρας καί Χαϊδαρίου Πειραιᾶ-Ἀθηνῶν καί πρώην Ἐπίσκοπος Τριμυθοῦντος Κύπρου. Επίσης, πρωτού χειροτονηθεί Επίσκοπος ήταν ἱεροκήρυκας σε Ελλάδα Ἀθήνα, Πειραιᾶ, Λαμία, Δράμα κλπ. καί Κύπρο, καταγόμενος ἀπό Βέροια Μακεδονίας. Κοιμήθηκε 9/8/1990.

«Κάποια Μεγάλη Τρίτη μετά ἀπό ἕνα κήρυγμα σέ ἐκκλησία τῆς Λαμίας, ἐμφανίσθηκε στό τέλος τοῦ συντόμου κηρύγματός του ἕνας νέος πού ζητοῦσε ἐπίμονα νά ἐξομολογηθῆ τό ἴδιο ἐκεῖνο βράδυ. Ὁ Γεώργιος ἦταν κατάκοπος καί πρότεινε τήν ἑπομένη μέρα. Ἀλλά ὁ νέος ἦταν εὐγενικά πιεστικός καί ἐπέμενε νά τόν δεχθῆ τό ἴδιο ἐκεῖνο βράδυ. Ἡ καρδιά τοῦ Γεωργίου δέν ἦταν δυνατόν νά ἀρνηθῆ σέ μιά τέτοια ἐπιμονή. Καί φαντασθῆτε τήν ἔκπληξι τοῦ Γεωργίου, ὅταν ὁ νέος ἐκεῖνος ἔβγαλε ἀπ᾽ τήν τσέπη του καί τοῦ ἐνεχείρησε ἕνα μικρό μπουκαλάκι, λέγοντάς του: “Πάτερ μου, ἤθελα νά σᾶς παραδώσω αὐτό τό μπουκαλάκι πού περιέχει δηλητήριο γιατί σκεπτόμουν ἀπόψε νά αὐτοκτονήσω. Ὕστερα ἀπ᾽ τό κήρυγμά σας ἄλλαξα γνώμη…”. Τέτοια ἦταν ἡ ἐπιρροή του».

«Μιά νύκτα χειμωνιάτικη, τό τηλέφωνό του κτύπησε γύρω στά μεσάνυκτα. Μόλις σήκωσε τό ἀκουστικό, μιά γυναικεία φωνή μίλησε.

—Δέν γνωρίζω μέ ποιόν μιλῶ, ἀλλά, πρίν αὐτοκτονήσω, ἤθελα ν᾽ ἀκούσω γιά τελευταία φορά μιά ἀνθρώπινη φωνή…

Ἡ θεία Πρόνοια κτύπησε τό τηλέφωνο τοῦ Γεωργίου. Ἔγινε κάποια συζήτησι, χωρίς νά ἀποκαλύψη τήν ἰδιότητά του ὁ Γεώργιος (ἦταν τότε Μητροπολίτης Νικαίας) παρά μόνο ὅτι μιλάει μέ κάποιο κληρικό. Δέν ἔμαθε ποτέ τί συνέβη στή συνέχεια, ἀλλά εἶμαι βέβαιος πώς ἡ χάρι τοῦ Θεοῦ δέν θά ἄφησε μιά ἀνθρώπινη ψυχή νά χαθῆ ἐκεῖνο τό βράδυ».

https://cominghomeorthodoxy.wordpress.com/ores-eksomologisis/

Ώρες Εξομολόγησης

ORTHODOX EASTER CELEBRATION IN SEYCHELLES

http://mayotteofmyheart.wordpress.com

MAYOTTE & SEYCHELLES OF MY HEART

1589714

Seychelles Islands

dd

Father Sergios Janosevic & 

Deacon Father Simon-Petros Nellist

of Seychelles Islands

holy_communionb

easter_eggsb

orthodox_faithful1b

Orthodox Easter celebration

in

Seychelles

http://africaofmyheart.wordpress.com

AFRICA OF MY HEART

The Orthodox faithful in Seychelles celebrated the Resurrection of Our Lord Jesus Christ on Sunday, 15th of April, in a service at the conference room in Berjaya Beau Vallon hotel.

The divine liturgy was celebrated by Seychelles’ first Orthodox priest, Father Sergios (Janosevic) and archdeacon Father Simon-Petros (Nellist), both of the Greek Orthodox Patriarchate of Alexandria and All Africa.

This year for Easter Liturgy we had more faithful than ever, almost all received Holy Communion. Among many children we welcomed wit lit candle, one year old baby- girl Irina, who had her first Holy Communion.

The liturgy was attended by the Ambassador of the Russian Federation to Seychelles, Mikhail Kalinin as well as Seychellois, Russian, Ukrainian, Greek, Serbian, Bulgarian, Ethiopian and Egyptian faithful living in Seychelles, and a number of Russian tourists spending their Easter holiday in the islands.

“Let all of you then enter into the joy of our Lord. The first and second enjoy your reward….All of you enjoy the banquet of faith. All of you enjoy the richness of His goodness,” said Father Sergios during the Catechetical Homily of St John, the Chrysostom, Archbishop of Constantinople.

The victory of the Resurrection of Christ was then proclaimed.

“Let no one grieve over sins for forgiveness has dawned from the tomb. Let no one fear death; for the Death of our Saviour has set us free. He has destroyed it by enduring it.”

Father Simon-Petros, who is British, and formerly worked for many years in Seychelles, was ordained an archdeacon in 2010. With the blessing of His Eminence, Archbishop Dimitrios of Tanzania and Seychelles, Father Simon-Petros came to assist in the Paschal celebration, and conveyed good wishes from His Eminence to the faithful in Seychelles. During the liturgy father read the Easter message from the  Pope and Patriarch of Alexandria and All Africa Theodoros II, who spoke of the need for peace between religions, especially in the Middle East and Sub-Saharan Africa.

“Christ is risen! The joyous announcement of the Resurrection of Our Lord finds the Middle East, the place where God as Creator communed with man, still struggling with great sacrifices to look for justice, the eye of God on Earth, said the message of Patriarch Theodoros II.

The Patriarch’s message also lamented the spread of religious fundamentalism and the  violence that it spreads, together with the lack of tolerance between different religious groups in Africa.

It is time for everyone to realize that a multicultural society essentially means a multi-religious society. In this society, peace is not possible without peace between religions. And peace between religions cannot exist without dialogue between religions. If someone think that real peace of religions, as an essential factor for world peace, is an illusion, they have only to consider that they doubt the almighty will of Gog to reveal the human race in its genuine dimensions, to place the human race on its authentic pedestal; the almighty will of God which was factually certified by the incarnation and Resurection of the Son and Word of God so that the human race be redeemed from spiritual death; said the Patriarch.

After the Liturgy, the faithful joined together for festive celebrations at the Coral Strand Hotel that were sponsored by the establishment, with many traditional Russian specialties and refreshments served. All faithful stayed long hours together talking in joyous Easter mood.

Christ is Risen , indeed He is Risen !

Father Sergios Janosevic

SOURCE:

http://www.spc.rs/eng/orthodox_easter_celebration_seychelles

SERBIAN ORTHODOX CHURCH

SERB PRIEST HOLDS FIRST ORTHODOX DIVINE LITURGY IN SEYCHELLES

Mahe-Seychelles-768x1366

Photo: Seychelles

Father-Srdjan

https%3A%2F%2Flh3.googleusercontent.com%2FRD3jd0pUQsdnxzB_3LAqnpV2Uui-8UBJmt048IXEZK4q%3Ds0-d

Serb priest holds first

Orthodox Divine Liturgy in Seychelles

http://mayotteofmyheart.wordpress.com

MAYOTTE OF MY HEART

We aren’t used to hearing news of our ancient Orthodox faith growing in recent years but here is a welcome exception. Seychelles has welcomed in a Serb priest for the newly arrived Orthodox faith.  His name is Father Srđan Jasenović and he serves a Greek Orthodox parish which is why he is also called Father Sergios. His opening Divine Liturgy in the English langauge and it was attended by Seychellois, Greek, Russian, Ukranian, Romanian and Serbian believers with hymns in Greek and Russian too!

The liturgy was attended by the Russian Ambassador to Seychelles, Mikhail Ivanovich Kalinin, the Commanding Officer of the Greek Navy frigate H.S. Limnos, Commander Yiannis Partsalivis as well as the Honorary Consul of Serbia to Seychelles, Dr. Miodrag Todorovic.

Father Srđan is a naturalised Seychellois and lived and worked there for JAT and then Air Seychelles before retiring in 2008 and taking up the priesthood.

Seychelles, the beautiful archipelago of more than a hundred islands lies on the Indian Ocean east of the southern African mainland. At just less than 100,000 people it is the least populous African country.  If you are lucky enough to take a holiday in this beautiful region, why not attend Father Srđan’s Liturgy?

Source:

THE BRITISH SERB MAGAZINE

Link: Deutsch Orthodox ╰⊰¸¸.•¨* German

https://deutschorthodox.wordpress.com

Deutsch Orthodox