ΑΘΗΝΑ: ΠΑΤΗΡ ΣΩΤΗΡΙΟΣ ΚΑΝΝΑΒΟΣ (+1920-2014) – ΕΝΑΣ ΤΑΠΕΙΝΟΣ ΛΕΥΪΤΗΣ ΣΤΗΝ ΥΠΗΡΕΣΙΑ ΤΟΥ ΘΕΟΥ ╰⊰¸¸.•¨* ΑΥΤΟΒΙΟΓΡΑΦΙΑ

http://athensofmyheart.wordpress.com

ATHENS OF MY HEART

A view of the acropolis, Plaka and Monastiraki, Athens, Greece

fr sotirios

Αθήνα: Πατήρ Σωτήριος Κανναβός (+1920-2014)

Ένας Ταπεινός Λευϊτης στήν Υπηρεσία του Θεού

Αυτοβιογραφία
╰⊰¸¸.•¨*

ΠΡΟΛΟΓΟΣ

 

Εἶναι πολύ ἀτέροιαστο πράγμα γιά κάποιον νά θέλει νά ζήσει ἁπλά καί ἀθόρυβα στή πεπερασμένη αύτή ζωή καί ἀφ’ ἑτέρου νά καθήσει καί νά περάσει σέ μιά κόλλα χαρτί τις ἐμπειρίες, ἀπό τή βιωτή του.

“Λάθρα βιών” ἔλεγαν οἱ ἅγιοι  πατέρες μας, ζῆσε χωρίς κανείς νά μή σέ γνωρίζει, ἀρκεί πού μᾶς γνωρίζει ο Κύριος.

Η βασσιλίδα τῶν ἀρετῶν, ἡ ταπείνωση πρέπει νά εἶναι ὁ κύριος στόχος γιά νά μπορέσει  νά πραγματοποιηθεί κάθε άλλη άρετή.

Ἐχοντας αὐτά στό νοῦ, μοῦ ἦταν αδύνατο να φαντασθῶ ὅτι θά μποροῦσα νά καταγράψω τά σχετικά με τήν ἐφήμερη αὐτή ζωή μου.

Ὄμως νά πού ἄλλη μιά φορά στή ζωή μου δέν γίνεται ἡ ἐπιθυμία μου, ἀλλά κατά τό θέλημα τοῦ Κυρίου.

Ὁ σεβαστός μου Γέροντας (*1) με παρότρυνε και μπροστά στο δισταγμό μου, με πρόσταξε νά καταγράψω τά πιό σημαντικά γεγονότα πού συνέβησαν στή ζωή μου.

Ἔτσι κάνοντας ὑπακοή, καί  παρά τίς δυσκολίες ἀπό τό πέρασμα τοῦ χρόνου θά προσπαθήσω νά φέρω στή μνήμη μου ὅ,τι μπορέσω νά θυμᾶμαι, ἀλλά καί μέ τή παράκλησή,  ὅλα αὐτά πού θά ἀναφέρω νά γίνουν γνωστά μετά τήν ἐπιθυμητή μετάβασή μου στό Κύριο.

 

ΠΑΙΔΙΚΑ ΧΡΟΝΙΑ

 

Πατρίδα μου είναι η Περιθιώτισσα Δωρίδος του Νομού Φωκίδος, ένα χωριό κοντά στην Άμφισσα και το Λιδωρίκι.

Γεννήθηκα το έτος 1922 κατά το μήνα Μάρτιο από τους γονείς μου Παναγιώτη Κανναβό και τη μητέρα μου Δήμητρα, το γένος Μπεζαΐτη.   Έκαναν  τέσσερα παιδιά, το Χαράλαμπο, το Κωνσταντίνο,  τη Γεωργία (μετέπειτα μοναχή Νεκταρία στην Αίγινα) και μένα.  Η Μητέρα μου κοιμήθηκε γρήγορα από κρυολόγημα.

Έλαβα τις βασικές γραμματικές γνώσεις του Δημοτικού στο σχολείο  του χωριού έως την έκτη τάξη.

Ήταν πολύ δύσκολη η διαβίωση στο χωριό, σε περίοδο μάλιστα πείνας.  Έτσι έφυγε και ο πατέρας μου ο οποίος είχε ζήσει στην Αμερική και δεν άντεξε στη κατάσταση του χωριού.

Από κάποια γνωριμία του  μεγάλου αδελφού  μου Χαραλάμπη, δέχθηκα πρόσκληση και πήγα στη Λαμία να πιάσω δουλειά σε ένα εστιατόριο ως βοηθός. Έκανα όλα τα θελήματα, μέχρι και να ψωνίζω από το περίπτερο.

Εκεί λοιπόν που με έστελναν  να ψωνίζω, γνωρίστηκα με το περιπτερά το μακαριστό κύριο Σταμάτη Πανούτσο (*2). Αυτός με αγάπησε και μου έδωσε βιβλιαράκια να διαβάζω. Είναι εκείνος που με οδήγησε στο Χριστό.  Με έστειλε σε ένα πνευματικό, το πατέρα Γεώργιο της Αγίας Παρασκευής, στη Λαμία.

Ήταν η πρώτη μου φορά που εξομολογήθηκα και θυμάμαι πόση μεγάλη ήταν η χαρά μου.  Έτσι η Λαμία ήταν η <<Δαμασκός>> μου.  Ο πόθος μου ήταν μεγάλος για να γνωρίσω πιό πολλά για το Χριστό.

Κάποια φορά ο κύριος Σταμάτης μου έδωσε ένα βιβλιαράκι με τη βιογραφία, το συναξάρι του αγίου Αλεξίου, του ανθρώπου του Θεού. Το διάβασα και συγκινήθηκα τόσο πολύ, που επεθύμησα να μιμηθώ τη ζωή του.

Εντελώς τυχαία βρήκα από μια εφημερίδα ένα χάρτη με το Μοναστήρι της Παναγίας της Προυσσιώτισσας.

 

Έτσι απροειδοποίητα έφυγα από το εστιατόριο, πήρα το χάρτη και άρχισα τη πορεία μου προς το Μοναστήρι στο Προυσσό. Προηγουμένως είχα εξομολογηθεί και πήρα μαζί μου ένα μικρό σακουλάκι με λίγα βιβλιαράκια μέσα και λίγο αντίδωρο, όπως έκανε ο άγιος Αλέξιος.

Όταν νύχτωνε, σταμάταγα στην άκρη του δρόμου και και προσπαθούσα να βρω κάπου να κοιμηθώ. Το πρωί συνέχιζα την οδοιπορία.  Όταν έφθασα στο Καρπενήσι είχε πολύ χιόνι και μπήκα σε μια καλύβα με άχυρα και κοιμήθηκα. Την επόμενη μέρα συνέχισα την πορεία μου προς  τη Μονή στο Προυσσό.  Ο δρόμος τότε ήταν πολύ δύσκολος και με κόπο έφθασα στο Μοναστήρι.

Εκεί οι Πατέρες της Μονής με δέχτηκαν με χαρά με φιλοξένησαν και θέλησαν να με σπουδάσουν.  Όμως τα αδέλφια μου με αναζητούσαν επίμονα μέχρι που τηλεφώνησαν και στο Μοναστήρι.  Γι’ αυτό  οι πατέρες δεν θεώρησαν σωστό να με κρατήσουν και με συμβούλευσαν λόγω της νεαράς ηλικίας μου, να επιστρέψω.

Όταν ξαναγύρισα στη Λαμία, πήγα στη δουλειά μου όπου με δέχθηκαν με εγκαρδιότητα χωρίς να με ενοχλήσουν. Με εκτιμούσαν και με κρατούσαν στο σπίτι τους σαν δικό τους άνθρωπο.  Με άφηναν να εκκλησιάζομαι και να επισκέπτομαι την αίθουσα της ΧΕΕΝ Λαμίας. Μάλιστα όταν τα αδέλφια μου με καλέσανε να πάω στην Αθήνα, αυτοί δεν ήθελαν να φύγω.

Τελικά μετά από δύο χρόνια περίπου, έφυγα με την επιμονή του μεγάλου μου αδελφού Χαράλαμπου από τη Λαμία και πήγα στην Αθήνα. Εκεί ανεζήτησα εργασία  και βρήκα αρχικά ως βοηθός σε ένα μαγαζί που είχε διάφορα δέρματα για βάψιμο, κοντά στη Μητρόπολη.

Κατόπιν εργάσθηκα σε εργαστήριο με δερμάτινες τσάντες στη περιοχή Ψυρή, στο κέντρο της Αθήνας σε κάποιον εξαίρετο κύριο Ηλία Γκέτση, ο οποίος αργότερα έγινε μοναχός στο Άγιο Όρος στη Ι. Μονή Σιμωνόπετρας με το όνομα Μακάριος, όπου και κοιμήθηκε.

ΝΕΑΝΙΚΑ ΧΡΟΝΙΑ

 

Τα νεανικά μου χρόνια με βρήκαν να εργάζομαι στην Αθήνα κάπου στη Πλάκα  σε εργαστήριο με δερμάτινα είδη, του Παναγιώτη Οικονόμου, όπου εκεί  μου προσέφεραν και τον ύπνο.

Εδώ γνώρισα φίλους και ανεζήτησα πνευματικό οδηγό.  Βρήκα το πατέρα Αθανάσιο που ανήκε στην αδελφότητα της <<Ζωής>>.  Γνωρίστηκα με νέους της ιδίας ηλικίας (*3 και όχι μόνο) και με τέσσερις από αυτούς γίναμε φίλοι και πήγαμε να νοικιάσουμε μία οικία να μένουμε μαζί.

Με την εκλεκτή παρέα μου, οδηγούμενοι από το πνευματικό μας περάσαμε ευχάριστα νεανικά χρόνια. Δουλεύαμε χώρια, αλλά κάναμε μαζί προσευχή, πηγαίναμε μαζί στην εκκλησία και μελετούσαμε πνευματικά βιβλία. Παρακολουθούσαμε θρησκευτικούς κύκλους και πηγαίναμε στις εκδηλώσεις της ΧΕΕΝ.

Επίσης πηγαίναμε στο κατηχητικό και βοηθούσαμε στη τάξη και την καλή λειτουργία.

Συνήθως τις Κυριακές επισκεπτόμεθα νοσοκομεία για να βοηθήσουμε συνανθρώπους μας, ειδικά αυτούς που δεν είχαν κανένα συγγενή για βοήθεια.

Είχαμε πολύ καλή συνεργασία σε βαθμό που θεωρούσαν τη  παρέα μας πρότυπο στην ΧΕΕΝ.

Πολύ τακτικά πήγαινα στη Πάρνηθα ψηλά στο βουνό και κοιμόμουν εκεί τα βράδια, αλλά και κάποιες άλλες φορές στη Πεντέλη. Εκεί έκανα και τις διακοπές μου τα καλοκαίρια. Μου άρεσε η μόνωση με προσευχή και μελέτη κάνοντας και τις σχετικές ακολουθίες, είτε στο βουνό, είτε στο κοντινό εξωκλήσι. Η μόνωση με θερμή προσευχή και άσκηση προς φωτισμό και κάθαρση είναι απαραίτητη κατά τους πολύφωτους πατέρες της Εκκλησίας μας. Μάλιστα όλοι οι πατέρες, προτού αναλάβουν ποιμαντικά καθήκοντα με μελέτη, προσευχή και δάκρυα προετοιμάσθηκαν κατάλληλα και έλαβαν τη Θεία Χάρη έχοντας  πραγματική πρόοδο και επιτυχία στο έργο τους.

ΣΤΡΑΤΕΥΣΗ

 

Ήρθε  όμως η ώρα να εκπληρώσω τις στρατιωτικές μου υποχρεώσεις. Κατετάγην στο στρατό και υπηρέτησα για τρία περίπου χρόνια. Στην αρχή δυσκολεύτηκα ως προς την εκπλήρωση των θρησκευτικών μου καθηκόντων, αλλά σιγά σιγά όλα τακτοποιήθηκαν.

Πάλι βρήκα εδώ μια καλή παρέα με κοινά ιδανικά. Συγκέντρωνα στρατιώτες σε μεγάλα βαριά οχήματα τα <<Ματαντόρ>> στο πυροβολικό, όπου μελετούσαμε τη Γραφή και τραγουδούσαμε χριστιανικά τραγούδια.

Το μεγαλύτερο διάστημα της στρατεύσεώς μου το πέρασα σε καιρό του πολέμου. Ο Θείος λόγος μας έδιδε δύναμη και είχαμε υψηλό ηθικό και θάρρος. Κάποτε ενώ μελετούσαμε τη Γραφή, πέρασε ένας λοχαγός και ρώτησε τι γίνεται εδώ; Τον χαιρετήσαμε καθώς συνηθίζεται και του εξηγήσαμε.  Τότε είπε στον υπολοχαγό: <<Έχουμε το 50 μετά Χριστό;>> Και έλαβε την απάντηση: <<Αυτός είναι ο Κανναβός.>> Το ίδιο κάναμε και όταν πέρασε ο Σωματάρχης.  Πάντως με παρακολουθούσαν να δουν τι άνθρωπος ήμουνα και στο τέλος όταν έφυγα από τη μονάδα με επαίνεσαν για όλη τη στρατιωτική μου σταδιοδρομία.

Πέρασα και πάρα πολλές δύσκολες στιγμές, αλλά με τη χάρη του Θεού όλα πήγαν καλά.  Μάλιστα αρκετές φορές γλίτωσα από βέβαιο θάνατο.  Χαρακτηριστικά, κάποια φορά στη περίοδο του πολέμου που ήμασταν όλοι κρυμμένοι σε ένα <<αμπρί>>, (σαν σπηλιά) στο βουνό, προαισθάνθηκα με τη χάρη του Θεού κάτι και άρπαξα με το ζόρι τους στρατιώτες και βγήκαμε όλοι έξω μαζί σε απόσταση 15 μέτρων.  Αμέσως μετά έπεσαν όλμοι σε εκείνο το σημείο που διαλύσανε τα πάντα και κατατρυπήσανε τον ασύρματό μου.  Παρά τους τόσους μεγάλους κινδύνους, τελείωσα σώος την  υποχρέωση μου  για τη πατρίδα, με τη χάρη του Θεού φυσικά.
Δόξα τω Τριαδικώ Θεώ.

 

ΕΓΓΑΜΟΣ ΒΙΟΣ

 

Μετά το στρατό επέστρεψα στα ίδια, και σε ώριμη ηλικία πλέον πήγα και ερώτησα το πνευματικό μου, πατέρα Αθανάσιο, ποία ζωή να ακολουθήσω, την έγγαμη ή την άγαμο;  Και εκείνος μου πρότεινε τον έγγαμο βίο.

Έτσι προσευχόμουν στο Κύριο να με φωτίσει  πιο πρόσωπο θα ήταν κατάλληλο να βρω ως σύντροφο της ζωής μου για να δημιουργήσω οικογένεια.

Είχα μια <<πληροφορία>> και έκανα πρόταση γάμου στην οικογένεια του Οικονόμου για τη κόρη τους Ιφιγένεια. Εκείνοι συμφώνησαν και η Ιφιγένεια επίσης δέχθηκε να ενώσουμε τη ζωή μας.  Όταν ρώτησα και το  πνευματικό μου, εκείνος συμφώνησε μετά χαράς.

Ο γάμος μας τελέσθηκε στις 8 Οκτωβρίου το 1950 στην Παναγία Φανερωμένη στο Χολαργό.

Δημιούργησα με τη χάρη του Θεού μία πολυμελή οικογένεια, την οποία προσπάθησα και ανέθρεψα με πίστη και εμπιστοσύνη στη Θεία Πρόνοια.

Είχαμε πρόγραμμα με καθημερινή κοινή προσευχή, πρωί και βράδυ και μελέτη. Ξύπναγα πολύ πρωί για να προσευχηθώ και να μελετήσω είτε τις Ιερές Γραφές, είτε άλλα βιβλία κοινωνικά, που θα με βοηθούσαν στο τρόπο αντιμετωπίσεως του χαρακτήρα κάθε παιδιού, (*4) γιατί δεν είχε φυσικά κάθε παιδί την ίδια συμπεριφορά.

Στο σπίτι μας ήταν και το εργαστήριο κατασκευής δερματίνων τσαντών για τον επιούσιο, σε ειδικό δωμάτιο.
Η εργασία πήγαινε καλά, είχα και βοηθούς, αλλά βοηθούσαν και τα παιδιά. Εφοδίαζα μεγάλα καταστήματα της εποχής, όπως το Λαμπρόπουλο, το Κλαουδάτο και τον Δραγώνα.  Υπήρχαν διαστήματα με πολλή εργασία, αλλά και περίοδοι χωρίς δουλειά, ανάλογα την εποχή.

Για να μεγαλώσεις πολλά παιδιά δεν αρκεί τόσο ο προσωπικός κόπος, όσο η βοήθεια από το Θεό.
Με πίστη στο Θεό, με συνεργασία του πνευματικού και συμμετοχή στα Θεία μυστήρια, έρχεται και βοηθά η Θεία Χάρη.

Μου έλεγε ο τότε πνευματικός μου, θα δεις μεγάλα θαύματα στη ζωή σου και πράγματι έτσι έγινε. Παντού έβλεπα τη Θεία παρέμβαση στα δύσκολα προβλήματα που πάντα υπάρχουν και πολλές φορές είναι απρόβλεπτα.

Κάποτε είχα να εξοφλήσω ένα γραμμάτιο, αλλά η περίοδος να δώσω εμπόρευμα για να έχω τα χρήματα, δεν ήταν καθόλου καλή.  Σημειωτέον ότι είχα λαμβάνειν χρήματα από κάποιους κακοπληρωτές πελάτες, αλλά ποτέ κανενός  δεν <<διαμαρτύρησα>> το γραμμάτιο, ακόμα και όταν βρισκόμουν σε δύσκολη θέση.  Έτσι προσέφυγα στη Θεία Πρόνοια.

Έβαλα τότε όλη την οικογένεια να προσευχηθεί για να παρακαλέσουν το Κύριο να βρεθούν τα χρήματα και να μη διαμαρτυρηθούν τα γραμμάτια.

Στη συνέχεια προσπάθησα σε πολλά μαγαζιά να δώσω εμπόρευμα, αλλά εις μάτην, γιατί δεν ήταν κατάλληλη περίοδος. Πριν όμως καταλήξω στη Τράπεζα, στα σκαλιά της, βρέθηκε κάποιος που με ρώτησε αν πουλάω το εμπόρευμα.  Πρώτη φορά τον έβλεπα και με ευχαρίστηση, το έδωσα.  Με τα χρήματα αυτά εξόφλησα το χρέος μου.  Κάποιος Γέροντας (ο π. Επιφάνιος Θεοδωρόπουλος), αργότερα όταν του ανέφερα αυτό το περιστατικό μου είπε ότι ήταν Άγγελος και όχι άνθρωπος .

Δεν θυμάμαι ούτε άλλη φορά να διαμαρτυρήθηκε κάποιο γραμμάτιο με τη χάρη του Θεού.

Επιστρέφοντας λοιπόν στο σπίτι, έφερα τα ευχάριστα νέα, χάρηκε όλη η οικογένεια και όλοι μαζί δοξάσαμε και ευχαριστήσαμε το Κύριο, γιατί άκουσε τις προσευχές μας και έλυσε το πρόβλημά μας, τόσο απροσδόκητα μάλιστα.

Έτσι παντού βλέπαμε ολοφάνερα τη Θεία Πρόνοια και καταφέραμε να μεγαλώσουμε και να σπουδάσουμε τα παιδιά μας.

Τις Κυριακές πάντα όλοι μαζί πηγαίναμε εκκλησία, στη συνέχεια τα παιδιά στο κατηχητικό και οπωσδήποτε το μεσημέρι έπρεπε όλοι να είμαστε παρόντες στο Κυριακάτικο γεύμα. Υπήρχε και η καλή συνήθεια να μένει στο τραπέζι και ένα πιάτο για το Χριστό. Αν δεν είχαμε φιλοξενούμενο πρόσωπο, στο τέλος το μοιραζόμεθα.

Η ανατροφή των παιδιών επίσης χρειαζόταν ειδική φροντίδα. Κάθε παιδί έχει και διαφορετικό χαρακτήρα.

Θυμάμαι κάποια φορά ένα περιστατικό, όπου σαν παιδιά με είχαν στενοχωρήσει και δεν ήθελαν να με ακούσουν.

Μετά από πολλή προσευχή, τα φώναξα και τους ρώτησα τι παρατηρούν στο πάγκο του εργαστηρίου που είχε πάνω ένα μεγάλο χαρτόνι.  Εκείνα άρχισαν τις υποθέσεις τους λοιπόν. Άλλος έβλεπε νερά, άλλος σταγόνες από πετρέλαιο ή οινόπνευμα. Όταν όμως τους είπα ότι ήταν τα δάκρυά μου γιατί με στενοχώρησαν με τη συμπεριφορά τους, έμειναν άφωνοι, τους έκανε μεγάλη εντύπωση αυτό που αντίκρισαν, και είδα τελεία αλλαγή στη συμπεριφορά τους.

Μεγάλη βέβαια ήταν η προσφορά της συζύγου μου, που όχι μόνον βοηθούσε στη καθαριότητα του σπιτιού, στο μαγείρεμα, αλλά και στην εργασία στο μαγαζί.

Γι’ αυτό δοξάζω πολύ το Κύριο, που μου έδωσε μία τόσο εργατική και φιλότιμη σύντροφο, γιατί διαφορετικά δεν μπορείς να τα βγάλεις πέρα. Ειδικά σε μια πολύτεκνη οικογένεια, η μητέρα είναι το παν στην ανατροφή των παιδιών. Και μας έδωσε ο Θεός ευλογία με δέκα παιδιά και περισσότερα από τριάντα εγγόνια.

Και τελειώνω με άλλο ένα μεγάλο γεγονός από τη συνεχή Θεία Παρουσία στη ζωή μας. Ένα από τα παιδιά μας σε ηλικία 5 μηνών αρρώστησε βαριά. Το πήγαμε στον Ευαγγελισμό, αλλά έγινε λάθος διάγνωση και μας έδωσαν λάθος θεραπεία, με συνέπεια να μελανιάσει και να είναι έτοιμο να πεθάνει. Οι γιαγιάδες άρχισαν να κλαίνε και φοβούμενες μήπως μείνει στα χέρια τους, μου το έδωσαν εμένα. Αμέσως  πήρα το παιδί και πήγα  στην εκκλησία, ο Ιερέας διέκοψε τον εσπερινό και το κοινώνησε. Στη συνέχεια  πήγα στο Νοσοκομείο Παίδων, όπου οι γιατροί μου είπανε ότι δεν έχει ελπίδα σωτηρίας, γιατί το πήγαμε πολύ αργά. Τους είπα να κάνουν ότι μπορούν και τότε έφυγα.

Πράγματι ενήργησε πάλι η Θεία Πρόνοια και τελικά έγινε καλά.  Και όπως είπε ο μακαριστός π. Αναστάσιος, Ιερέας τότε του Λαϊκού  Νοσοκομείου, αυτό το παιδί κάποτε θα γίνει Ιερέας και πράγματι  έγινε και  είναι σήμερα ο Πατήρ Πέτρος.

Και έγγαμος πάντως υπήρχε η διάθεση και ο χρόνος της προσφοράς στον πλησίον.

Με νέες παρέες τώρα, κυρίως από το θρησκευτικό χώρο, πηγαίναμε σε επισκέψεις σε νοσοκομεία, σε φυλακές κάποτε, ή σε βοήθεια οποιουδήποτε είχε ανάγκη.  Είτε ατομικά είτε ομαδικά.

Μερικές φορές συγκεντρωνόμεθα αρκετοί φίλοι και πηγαίναμε όλοι μαζί κάποια Κυριακή, εθελοντικά, δηλαδή χωρίς πληρωμή, και βοηθούσαμε στο κτίσιμο του σπιτιού κάποιου συνανθρώπου μας, ανάλογα με τις γνώσεις του ο καθένας, είτε ως ηλεκτρολόγος, είτε βοηθώντας να μεταφέρουμε τη λάσπη, είτε κτίζοντας κλπ.

Κάποια φορά ως λαϊκός επεσκέφθηκα το Άγιον Όρος. Έφθασα πολύ αργά στην Ιερά Μονή Ιβήρων να προσκυνήσω τη Παναγία τη Πορταΐτισσα. Μόλις πέρασα μέσα στην αυλή της εισόδου με πλησίασε ένας μοναχός και έκπληκτος με ρώτησε πως μπήκα μέσα, αφού μόλις είχε κλείσει τη πόρτα και είχε βάλει τη μεγάλη μπάρα.  Μου είπε μάλιστα να προσέξω γιατί  για κάτι μεγάλο με προορίζει η Παναγία.

Σε κάποια εθελοντική βοήθεια οικοδομικής φύσεως, μου συνέβηκε ένα μεγάλο ατύχημα, που κόντεψα να σκοτωθώ και να μείνω παράλυτος. Μου έπεσε μια τσιμεντόπλακα και μόλις που πρόλαβα να γλυτώσω το κεφάλι μου, αλλά τραυματίσθηκε η σπονδυλική μου στήλη. Ήμουν καταματωμένος και θυμάμαι όλους να κλαίνε από πάνω μου πριν έλθουν οι πρώτες βοήθειες και  αντί να με παρηγορούν, τους έδινα εγώ θάρρος.

Τελικά βοήθησε ο Κύριος και  ξεπέρασα και αυτό το μεγάλο πρόβλημα, μετά όμως από αρκετά μεγάλο χρονικό διάστημα.

Αυτό το ατύχημα είχε συνέπεια για πολλά χρόνια να διακόψω την εργασία μου, γιατί δεν έπρεπε να σκύβω, λόγω της βλάβης μου στη σπονδυλική στήλη, που ευτυχώς δεν έσπασε!

ΝΕΑ ΠΟΡΕΙΑ, ΑΠΟ ΛΑΪΚΟΣ, ΚΛΗΡΙΚΟΣ

 

Από μικρός, στο χωριό που γεννήθηκα πήγαινα στην εκκλησία και όταν δεν είχαμε Ιερέα πήγαινα κρυφά από τους γονείς μου, στο διπλανό χωριό. Επίσης όταν έβλεπα Ιερέα τον πλησίαζα και τον ρωτούσα πως να γίνω καλύτερος ή διάφορα άλλα θέματα πίστεως.

Αργότερα που γνώρισα την αλήθεια του Ευαγγελίου, είχα πόθο για την Ιερωσύνη και προσευχόμουν στο Κύριο να με αξιώσει να τον υπηρετήσω.  Ειδικά όταν ήμουν στη Λαμία και γνώρισα βαθύτερα το Χριστό από το μακαριστό Κύριο Σταμάτη Πανούτσο, με τη συνεχή συμμετοχή στα μυστήρια και τη καθοδήγησή μου  από τον πατέρα Γεώργιο.

Η επιθυμία μου για την Ιερωσύνη δυνάμωσε πιο πολύ στην Αθήνα που παρακολουθούσα τους θρησκευτικούς κύκλους και μελετούσα τη Γραφή και τους πατέρες και γνώρισα αξιόλογους πνευματικούς.  Πολλοί από αυτούς που συναναστρεφόμουν, επανειλημμένως με πρότειναν για την Ιερωσύνη.

Χαρακτηριστικά ένας σεβάσμιος Γέροντας μου είπε: <<Σου ρίχνω τη μηλωτή του Ηλιού να γίνεις Ιερέας.>>

Ένας άλλος αρχιμανδρίτης και συγγραφέας με κάλεσε μετά τη Θεία Λειτουργία και αφού μου έκανε διάφορες ερωτήσεις μου είπε προστακτικά: <<Θέλεις δε θέλεις να γίνεις Ιερέας>>.

Σε κάποια θρησκευτική σύναξη είχαμε θέμα περί Ιερωσύνης. Τότε πολλοί μου συνέστησαν να γίνω Ιερέας και να το αναφέρω στον πνευματικό μου.  Ο πνευματικός μου, που ήταν τότε ο πατέρας Δημήτριος Οικονόμου συμφώνησε και  το πρότεινε στον γνωστό από τα νεανικά μας χρόνια και επίσκοπο τότε Δημητριάδος και Αλμυρού, πατέρα Ηλία Τσακογιάννη.

Τότε κατά τη προσφιλή μου συνήθεια, αποσύρθηκα κατά μόνας λίγο καιρό στη Πάρνηθα, έκανα τη γνωστή μου άσκηση, προσευχήθηκα και ένοιωσα τη κλήση, έλαβα ‘’πληροφορία’’.

Κατόπιν με την σύμφωνο γνώμη της συζύγου και των παιδιών μου, χειροτονήθηκα Διάκονος στο Βόλο στις 4 Οκτωβρίου 1970 στον Ιερό Ναό της Μεταμορφώσεως.

Τα ιερά άμφια μου τα δώρισε ο εξαίρετος κύριος και κουμπάρος μου, Ιωάννης Πονηρός. Χειροτονήθηκα πρεσβύτερος μετά από ένα μήνα στις 8 Νοεμβρίου 1970 στον Ιερό Ναό Φανερωμένης Χολαργού, πάλι από τον τότε Μητροπολίτη Δημητριάδος Σεβασμιότατο π. Ηλία.

Στις 12 Νοεμβρίου 1970 ο μακαριστός μητροπολίτης π. Ηλίας, με διόρισε Ιερέα σε ένα χωριό της περιοχής Αλμυρού, στα Βρύναινα, μαζί με άλλες 2-3 μικρότερες ενορίες, του Αγίου Ιωάννη, στο βουνό με κάτι τσοπάνηδες και τη Κονταρόλακα.

 

ΚΛΗΡΙΚΗ ΔΡΑΣΗ ΣΕ ΒΡΥΝΑΙΝΑ

 

Με το που ανέλαβα υπηρεσία στη Βρύναινα κατά πρώτον άρχισα τις τακτικές Ιερές ακολουθίες. Έκανα συχνά κηρύγματα, είχα δανειστική βιβλιοθήκη και επισκεπτόμουν τα σπίτια για να  γνωρίσω καλύτερα το λαό του Θεού, τα προβλήματά τους και επίσης να κάνω αγιασμό ή ευχέλαιο, χωρίς φυσικά να παίρνω χρήματα. Μάλιστα κάποια φορά που τέλεσα μυστήριο σε κάποια οικογένεια, επειδή δεν λάβαινα χρήματα, κάποιος μου έβαλε κρυφά στη τσέπη ένα χιλιάρικο και το αντιλήφθηκα όταν μπήκα στο Λεωφορείο.

Αυτό το έμαθε και ο Σεβασμιότατος και μου είπε να παίρνω τα χρήματα γιατί είχα μεγάλη οικογένεια.  Όμως του είπα με τρόπο να μην ανακατεύεται στα οικονομικά. Αργότερα το κατάλαβε και το έφερνε για παράδειγμα στους άλλους Ιερείς.

Μεγάλη εντύπωση  μου προξένησε το γεγονός ότι κανείς δεν εξομολογείτο στο χωριό, μάλιστα ούτε οι Ιεροψάλτες.

Τους ρώτησα πως πηγαίνετε και κοινωνάτε χωρίς εξομολόγηση; Δυστυχώς, υπάρχει μεγάλη άγνοια και χρειάζεται πολλή δουλειά στο τομέα αυτό.

Αφού λοιπόν τους μίλησα και τους ανέλυσα το μυστήριο, κατόπιν έφερα ένα πνευματικό στο χωριό, για εξομολόγηση.

Για παραδειγματισμό, εξομολογήθηκα πρώτος εγώ και έπειτα   οι υπόλοιποι.  Επειδή δεν είχα άδεια εξομολόγου, αρκετοί από το ποίμνιο μου ζήτησαν να γίνω  πνευματικός.

Έτσι το ανέφερα στον επίσκοπο και εκείνος συμφώνησε και μου έδωσε την άδεια του εξομολόγου.

Έκανα συχνές περιοδείες στα διπλανά χωριά για ιερές ακολουθίες, ομιλία, εξομολόγηση και ειδικά κάθε  Πάσχα, έκανα Ανάσταση,  εκτός από τη μεγάλη Ενορία και σε άλλες τρείς μικρότερες, σε διαφορετικές ώρες φυσικά.

Στους άνδρες έκανα θρησκευτικό κύκλο σε πρωινές ώρες  και ξέχωρα στις γυναίκες το απόγευμα. Στα παιδιά έκανα κατηχητικό χωριστά για τα αγόρια και τα κορίτσια. Επίσης πηγαίναμε  εκδρομές και τα μάθαινα διάφορα χριστιανικά τραγούδια.

Αν και δεν το περίμενα, ως κληρικός συνάντησα τεράστια προβλήματα στη διαποίμανση.

Το πρώτο πρόβλημα ήταν που στο χωριό υπήρχε ένας οίκος ανοχής που συγκέντρωνε κόσμο από μέσα, αλλά και από διπλανά χωριά και αυτό δυσκόλευε το πνευματικό μου έργο. Ξεκίνησα τότε κάποιες ενέργειες. Πήγα  στην Αστυνομία, αλλά  αδυνατούσε να βοηθήσει. Κατόπιν πήγα στην Εισαγγελία στο Βόλο που όχι μόνο δεν με βοήθησαν, αλλά επί πλέον με απείλησαν. Τέλος πήγα στον επίσκοπο της περιοχής, αλλά ούτε εκείνος μπόρεσε να με βοηθήσει.

Έτσι κατέφυγα στο Μέγα Δεσπότη να δώσει τη λύση. Θυμάμαι ότι ήταν ώρα 11 το βράδυ και μπήκα στην Αγία Τράπεζα προσευχόμενος και είπα: <<Κύριε Ιησού Χριστέ, έκανα ότι εξαρτάται από μένα και κανείς δεν με βοήθησε, σε παρακαλώ να λύσεις Εσύ το πρόβλημα>>.

Πράγματι μετά από 24 ώρες λύθηκε το πρόβλημα.  Ενώ μέχρι εκείνη την ώρα κανείς δεν με βοηθούσε, τώρα βρέθηκαν άνθρωποι που την κυνήγησαν και την έδιωξαν από το χωριό. Δόξα σοι ο Θεός!

Τα καλοκαίρια έπαιρνα άδεια και πήγαινα, όπως συνήθιζα, με την οικογένειά μου στη Πάρνηθα.

Εκεί λειτουργούσα στο μετόχι της Ιεράς Μονής Πετράκη, στην Αγία Τριάδα, με Ιεροψάλτη το (Δοκ. Μοναχό) κύριο Θεόδωρο Σαρρή.

Και εκεί ήταν ευκαιρία πνευματικού έργου γιατί έρχονταν παραθεριστές να εξομολογηθούν, να μεταλάβουν και να ωφεληθούν.

Ο Σεβασμιότατος π. Ηλίας μου ανέθεσε επίσης κάποιες μέρες να εξομολογώ και στο Βόλο. Όμως έπρεπε να είμαι εγκαίρως στην ώρα του φαγητού όπου παρευρίσκετο και ο ίδιος. Κάποια φορά ήταν πολλοί οι εξομολογούμενοι, τους λυπήθηκα για να μη ταλαιπωρηθούν  και έρθουν άλλη φορά και έτσι άργησα να πάω στο δείπνο.

Μόλις τελείωσα πήγα και κάθισα, αλλά ο επίσκοπος  μου έκανε  αυστηρή παρατήρηση και επίπληξη. Μου έδωσε δε ένα ψεύτικο μήλο και μου είπε: <<Να τι έκανες>>.  Εκείνη τη στιγμή του είπα: <<Σεβασμιότατε, να μη μπορώ να λυπηθώ;>> και γελάσαμε τότε και οι δύο.

Ο Ναός στο χωριό Βρύναινα ήταν σε άθλια κατάσταση.

Υπήρχε φόβος να πέσει και είπαμε με τη βοήθεια του Θεού να τον ανακαινίσουμε. Ζήτησα από τον κόσμο να κάνουμε ένα σύλλογο, ή να βοηθήσουν, αλλά  δεν συμφωνούσαν.

Τότε άρχισα μόνος μου να κάνω κάποιες εργασίες στο Ναό, βρίσκοντας  εργάτες από το χωριό που τους πλήρωνα με λεφτά που προέρχονταν από εράνους με κουπόνια, τα οποία πουλήθηκαν πιο πολύ στην Αθήνα.  Με ενέργειές μου λάβαμε και από τη Πολιτεία περίπου 50.000 δραχμές.

Πρότεινα και έγιναν οι εργασίες με αντισεισμικό τρόπο. Στρώσαμε στο δάπεδο κολόνες δεξιά και αριστερά. Έπειτα βάλαμε κολόνες και μέσα στους τοίχους και πάνω δέσαμε τη σκεπή. Δέθηκε τόσο καλά ο Ιερός Ναός, που αργότερα στο μεγάλο σεισμό άντεξε, ενώ έπεσαν πολλά σπίτια και πολλές άλλες εκκλησίες στη  γύρω περιοχή. Τότε κατεστράφη και η παλαιά Ιερά Μονή Ξενιάς.

Παρόλα αυτά εκείνη τη περίοδο δεν ήταν λίγες οι κατηγορίες και οι υπαινιγμοί σε βάρος μου. Αργότερα βέβαια όταν έφυγα, όλοι αναγνώρισαν το έργο που έγινε με τη βοήθεια του Θεού.

Όταν ήρθε η ώρα να μετατεθώ, είχα εξοφλήσει όλα τα χρέη και άφησα μάλιστα στο ταμείο 30.000 δραχμές περίσσευμα.

Μόλις έμαθα τη μετάθεσή μου, για ένα μήνα έκανα καταγραφή όλων των πραγμάτων που ανήκαν στην ενορία.

Έπειτα κάλεσα  όλους στη πλατεία της Εκκλησίας  για να αποδώσω λογαριασμό, να ελέγξουν τις καταστάσεις των έργων και να υπογράψουν ότι όλα έχουν καλώς.

Αρχικά οι περισσότεροι αρνήθηκαν, αλλά βρέθηκαν σε δύσκολη θέση, γιατί δεν είχαν δίκαιο. Όμως υπήρχαν δύο –  τρεις που με υποστήριξαν.  Ένας από αυτούς μάλιστα που ήταν αριστερών φρονημάτων και δεν εκκλησιάζετο τακτικά, αλλά με εκτιμούσε και έφερνε τα παιδιά του στο κατηχητικό, τους είπε: <<Βρε δε ντρέπεσθε, αυτός δεν παίρνει τα δικά του λεφτά, θα παίρνει τα δικά μας;>>. Ένας άλλος τους είπε ότι θα μας πλάκωνε η σκεπή, αν δεν την έφτιαχνε ο πάτερ Σωτήριος.

Τελικά από μόνοι τους  εκείνη την νύχτα συσκέφθηκαν και αποφάσισαν να τα ελέγξουν. Τα είχα όλα αναλυτικά, με όλα τα δικαιολογητικά, ώστε στον έλεγχο δεν βρήκαν κανένα λάθος. Έτσι  υπέγραψαν όλοι οι αρμόδιοι.

Κατόπιν τους παρέδωσα τη κατάσταση με όλα τα έργα της ανακαινίσεως του Ναού, αλλά και ό,τι εικόνες αξίας είχαν καθώς και ένα αξιόλογο Ευαγγέλιο  τα οποία μάλιστα τα είχα φυλαγμένα σε ειδικό μέρος, με κλειδαριά ασφαλείας.

Λίγο πριν φύγω από το χωριό, ο πρόεδρος μου ζήτησε να γίνουν στο χώρο της Εκκλησίας γραφεία της κοινότητος! Φυσικά αρνήθηκα, με συνέπεια να με φοβερίσει.

Έκανα τότε αναφορά στον Επίσκοπο στο Βόλο και στο Δήμαρχο οι οποίοι και τον επιπλήξανε. Όμως εκείνος για ένα μήνα δεν μου μιλούσε, ενώ εγώ καθημερινά τον καλημέριζα.  Στο τέλος το κατάλαβε και μου είπε: <<Εσύ πάτερ δεν δούλευες απλώς, αλλά μόχθησες για μας, εσύ είσαι σαν Δεσπότης>>. Στο χωριό αυτό απεχώρησα με μετάθεση μετά από έξι περίπου χρόνια, αλλά σχεδόν κάθε χρόνο το επισκεπτόμουν. (*5)

Ο λόγος που μετατέθηκα ήταν για να έλθω πιο κοντά στην Αθήνα, στη πολυμελή οικογένειά μου πράγμα που συνέβηκε με τη Θεία Χάρη, ως εξής:

Σε μία επίσκεψη στην Αίγινα της πρεσβυτέρας στην κατά σάρκα αδελφή μου και μοναχή Νεκταρία στο Μοναστήρι της Αγίας Αικατερίνης, συνάντησε κάποιες κυρίες.

Όταν γνωριστήκανε, ρώτησαν εκείνες που υπηρετούσα και μόλις έμαθαν ότι είχα πολυμελή οικογένεια στην Αθήνα, υποσχέθηκαν ότι θα το αναφέρουν στον μακαριστό αρχιεπίσκοπο Αθηνών κύριο Σεραφείμ, στο περιβάλλον του οποίου ανήκαν για να έρθω στην Αθήνα.

Οι κυρίες αυτές κυρίως, αλλά και κάποιοι άλλοι,  ενημέρωσαν τον αρχιεπίσκοπο και εκείνος μεσολάβησε να μετατεθώ και να έρθω πιο κοντά στην Αθήνα. Πρώτη μετάθεση έγινε στη Μητρόπολη Θηβών και Λεβαδίας.

 

ΥΠΗΡΕΣΙΑ ΣΤΗ ΜΗΤΡΟΠΟΛΗ ΘΗΒΩΝ

 

Στη Μητρόπολη Θηβών, υπηρέτησα αρχικά στα Βάγια στην ενορία του Αγίου Αθανασίου. Από εδώ μπορούσα να πηγαίνω πιό τακτικά να βλέπω την οικογένειά μου στην Αθήνα. Εδώ όμως αντιμετώπισα  τεράστιο πρόβλημα στη διαποίμανση που ούτε καν το φανταζόμουν.

Συγκεκριμένα σε μια άλλη εκεί κοντά μεγάλη ενορία όταν κοιμήθηκε ο Ιερέας της, ο επίσκοπος, μου ανέθεσε να επιβλέπω και αυτή την ενορία.

Ανέφερα στον επίσκοπο ότι έχω πολλή εργασία στη δική μου ενορία και απ’ ότι γνωρίζω είναι και δύσκολοι άνθρωποι εκεί, αλλά  εκείνος επέμεινε.

Πήγα λοιπόν στην ενορία αυτή και τους εξήγησα ότι με έστειλε ο Μητροπολίτης.  Παραδόξως τότε κάποιοι ενορίτες αντιστάθηκαν βίαια εναντίον μου με αρχηγό κάποιο Ιερέα και χωρίς λόγο μου επιτέθηκαν, με έσπρωξαν στο τέμπλο και με απείλησαν να με κτυπήσουν, αν δεν έφευγα. Έτσι αναγκάσθηκα και έφυγα, κάνοντας τη σχετική αναφορά στη Μητρόπολη.  Όμως δεν έγινε  τίποτα και τα πράγματα χειροτέρευαν. Μάλιστα παράνομα, έφερναν άλλους Ιερείς να εκτελούν τα μυστήρια βαπτίσεως και γάμου.

Μία φορά είχα να κάνω μια βάπτιση και μέχρι να τελειώσει το κατηχητικό που έκανα, ήλθε άλλος Ιερέας και την έκανε. Άλλη μέρα είχα συμφωνήσει  με ένα Ιερέα να κάνει μία βάπτιση σε πιστούς που θα έρχονταν από την Αθήνα.

Εκείνη την ώρα του μυστηρίου είχα άλλού απασχόληση και για να με εκθέσει, εκείνος δεν ήρθε να κάνει το μυστήριο. Τότε τηλεφώνησα στη Μητρόπολη και τον ανάγκασαν να συμμορφωθεί.

Το πράγμα όμως παράγινε και σε μία άλλη περίπτωση ένας ιεροκήρυκας πήρε την άδειά μου για το γάμο και  δεν με άφηνε να ιερουργήσω, οπότε έβγαλα το πετραχήλι και έφυγα. Έγινε μεγάλος σκανδαλισμός των πιστών και κάποιες κυρίες μάλιστα, τηλεφώνησαν στη Μητρόπολη. Ο Ιερέας εκείνος τότε  φοβήθηκε μη βρει το μπελά του, επειδή η άδεια ήταν στο όνομά μου, και δεν άρχιζε το μυστήριο. Ο κόσμος περίμενε και

τελικά έστειλαν να με βρουν. Πήγα, αλλά με όλα αυτά, τέλεσα το μυστήριο με τρία τέταρτα περίπου καθυστέρηση, ώστε όπως ήταν λογικό, ο κόσμος αγανάκτησε. Κατόπιν έκανα αναφορά στη Μητρόπολη, και προφορικά και εγγράφως, για την όλη κατάσταση, αλλά δεν λάβαινα απάντηση για ένα μήνα περίπου.

Εν τω μεταξύ στενοχωρήθηκα πάρα πολύ όλο αυτό το διάστημα, μέχρι δακρύων γι’ αυτό το σκανδαλισμό των πιστών. Συμβουλεύτηκα τότε το πνευματικό μου, μήπως εγώ κάπου φταίω και μου είπε ότι αλλού είναι το πρόβλημα.

Προσευχόμενος και μελετώντας τον Ιερό Χρυσόστομο έπεσα σε παρόμοιου θέματος σκανδαλισμό, παρηγορήθηκα, πήρα θάρρος, ανακουφίσθηκα και τελικά έγιναν όλα όπως τα έλεγε ο Ιερός πατήρ.

Μετά από πάροδο περίπου ενός  μηνός και αφού δεν έλαβα απάντηση στις αναφορές μου, για την όλη κατάσταση, ενώ και άλλοι τον ενημέρωναν αρμοδίως, τότε αποφάσισα  να δω προσωπικά το Μητροπολίτη.

Πρώτα πήγα στην Αγία Τράπεζα και προσευχήθηκα στο Κύριο να με βοηθήσει με ιδιαίτερη επίκληση στον  απόστόλο Παύλο και σε έναν άλλο μεγάλο Άγιο (*6). Έτσι πήρα πολλή δύναμη. Στη συνέχεια πήγα στη Μητρόπολη να βρω τον επίσκοπο.

Πράγματι εκείνος με δέχθηκε, αλλά παρά το σεβασμό που του είχα, του μίλησα σκληρά για την αλήθεια και του είπα: <<Θα σας κρίνει ο Θεός Σεβασμιότατε, ειδικά για τον σκανδαλισμό των ψυχών. Παρά την προειδοποίηση μου και τόσων άλλων προσώπων, τίποτε δεν κάνατε. Είναι διοίκηση αυτή; Παρακαλώ να μου επιτρέψετε να φύγω από εδώ>>.

Ο επίσκοπος εξεπλάγη από την αγανάκτησή μου, θορυβήθηκε,  σκέφθηκε για λίγο, και κατάλαβε το πρόβλημα  μου. Ζήτησε συγνώμη αλλά αρνήθηκε κάθε σκέψη να φύγω από τη μητρόπολη. Ανέλαβε την ευθύνη για την κατάσταση, έθεσε σε αργία τον ιεροκήρυκα που αναφέραμε και υποσχέθηκε να τακτοποιήσει άμεσα όλα τα προβλήματα, τέλος με ασπάσθηκε και έφυγα.

Στη κωμόπολη Βάγια Θηβών υπηρέτησα τρία χρόνια με συνεχή κηρύγματα, κατηχητικά, ιερές ακολουθίες, εκδηλώσεις, αλλά και φέρνοντας εκλεκτούς ομιλητές από την Αθήνα. (*7)  Ο κόσμος ανταποκρίθηκε στην αγάπη μου, και με στήριξε με κάθε τρόπο.

Μετά τα Βάγια  ο επίσκοπος με μετάθεσε  στο χωριό Αμπελοχώρι.  Εδώ ευτυχώς δεν είχα προβλήματα σοβαρά, εργάσθηκα με την ήδη αποκτηθείσα εμπειρία μου και για τρία περίπου χρόνια,  κατόπιν  αποχαιρέτισα  τη Βοιωτία.

Από τη Βοιωτία ήρθε η μετάθεσή μου για τη Νίκαια.

Σημειωτέον ότι για να γίνω Ιερέας βγήκε τότε κάποιος νόμος που επέτρεπε σε Ιερείς που δεν είχαν πλήρεις γραμματικές γνώσεις, να γίνουν. Μάλιστα όταν κάποιοι σχολίαζαν αυτό το νόμο, για (να έχουμε μόνο μορφωμένους) Ιερείς ο πνευματικός μου τότε πατέρας Επιφάνιος Θεοδωρόπουλος, έλεγε στα πνευματικά του παιδιά: <<Και μόνο για τον πατέρα Σωτήριο να έγινε αυτός ο νόμος,  είναι σωστός>>.

ΣΤΗ ΜΗΤΡΟΠΟΛΗ ΝΙΚΑΙΑΣ

 

Εδώ λειτουργούσα στο εκκλησάκι του Αγίου Παντελεήμονος που ανήκε στο Γενικό Κρατικό Νοσοκομείο της Νίκαιας.

Η ιδιαιτερότητα στο χώρο αυτό είναι ότι ο κόσμος στην αρρώστια του έρχεται πιο κοντά στο Θεό.

Και ως μεγάλο νοσοκομείο που είναι θέλει να είσαι σε συνεχή ετοιμότητα, να τρέχεις να εξομολογείς και να κοινωνείς τους ασθενείς.

Υπηρέτησα για δύο περίπου χρόνια με άριστες αναμνήσεις.

Ο τότε Μητροπολίτης Νικαίας κ. Γεώργιος Παυλίδης, με είχε σε εκτίμηση και στενοχωρήθηκε όταν δόθηκε εντολή από τον μακαριστό αρχιεπίσκοπο Αθηνών κ. Σεραφείμ να μετατεθώ στην Αθήνα.

 

ΚΑΙ ΤΕΛΟΣ ΣΤΟΝ ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΜΟ

 

Στην Αθήνα ήρθα 27 Οκτωβρίου 1987 με διορισμό στον Άγιο Γεώργιο Ζωγράφου.  Στις 4 Νοεμβρίου μου ήρθε απόσπαση στο Θεραπευτήριο <<Ευαγγελισμός>> στην ομώνυμη εκκλησία. Εδώ θα μείνω πλέον μέχρι τη συνταξιοδότησή μου.  Το νοσοκομείο αυτό είναι ως γνωστόν από τα μεγαλύτερα στην Ελλάδα και είναι σαν να υπηρετείς σε ένα υπερωκεάνιο.  Εδώ έδωσα όλες τις δυνάμεις μου, γιατί το μεγαλύτερο διάστημα ήμουν μόνος.

Οι δωρητές του Νοσοκομείου είχαν μεριμνήσει να έχει ο Ιερέας ένα δωμάτιο να μπορεί να προλαβαίνει τους ασθενείς ειδικά σε έκτακτες καταστάσεις. Στα νοσοκομεία τα μυστήρια δεν προγραμματίζονται.

Έπρεπε λοιπόν να ξυπνώ νωρίς, γιατί η Θεία Λειτουργία πρέπει να τελειώνει νωρίτερα ώστε να κοινωνούν οι ασθενείς πριν να πάρουν τα φάρμακά τους. Το σπίτι μου δεν ήταν κοντά και  έτσι τα περισσότερα βράδια έμενα εκεί. Όμως το δωμάτιο αυτό δεν ήταν σε καλή κατάσταση.

Σε κάθε βροχή έμπαιναν νερά από τη στέγη και έβαζα νάιλον να μη βραχούν τα βιβλία και τα ρούχα μου, αλλά παρά τις διαμαρτυρίες μου, δεν το επισκεύαζαν.

Όταν δε τελευταία μου είπαν να φύγω για να το επισκευάσουν, τελικά μόλις το έφτιαξαν, το έδωσαν σε άλλους. Εάν όμως δεν μένει κανείς μέσα στο Νοσοκομείο δεν γίνεται σωστή εργασία, λόγω των επειγόντων περιστατικών.

Το έργο που πρέπει να επιτελέσει ένας Ιερέας στο Νοσοκομείο είναι πολύ μεγάλο. Ο άνθρωπος θέλει βοήθεια στην ασθένειά του και πλησιάζει πιο εύκολα στα μυστήρια.

Αν λοιπόν θέλει κάποιος να κάνει ευσυνείδητα το καθήκον του, πρέπει να κυνηγάει τη δουλειά. Όταν σου ζητούν τη Θεία Κοινωνία, πρέπει να τους πείσεις να εξομολογηθούν πρώτα, γιατί οι περισσότεροι δεν το καταλαβαίνουν. Και επειδή κάθε άνθρωπος είναι και διαφορετικός, πρέπει με μεγάλη προσοχή και προσευχή να τους πλησιάζεις.

Έχω συναντήσει ανθρώπους που δεν ήθελαν ούτε καν να ακούσουν για εξομολόγηση, αλλά όταν τους πλησιάσεις με αγάπη και υπομονή, οι πιο πολλοί μαλακώνουν.  Θυμάμαι πολλούς από δαύτους που στο τέλος με καταφιλούσαν.

Αυτές είναι αξέχαστες εμπειρίες και από τις πιο όμορφες στη ζωή μου.  Είναι πολύ δύσκολη και κουραστική η υπηρεσία σε Νοσοκομείο, γι’ αυτό και δεν βρίσκονται εύκολα άνθρωποι να υπηρετήσουν. Πρέπει ανά πάσα στιγμή να είσαι σε επιφυλακή για επείγουσες περιπτώσεις, μήπως και προλάβεις να σώσεις κάποια ψυχή έστω και πριν την τελευταία της ώρα.

Επίσης χρειάζεται διάκριση στα τυχόν επιτίμια, διότι αν κάποιος είναι κοντά στη τελευτή του, πρέπει να κριθεί κατ’ οικονομία, με πιό επιείκεια.

Ένα συγκλονιστικό γεγονός μου συνέβηκε με κάποιον που ήρθε σε απόγνωση και δεν ήταν από τους ασθενείς, αλλά από εκείνους που έρχονται από έξω, είτε για να συμμετέχουν στις Ιερές ακολουθίες, είτε για να τύχουν των θείων μυστηρίων, είτε έστω για να ανάψουν ένα κεράκι.

Αυτός λοιπόν θέλησε να τερματίσει τη ζωή του. Τον αντιλήφθηκα, τον πλησίασα και του είπα πόσο μεγάλο κακό είναι η αυτοκτονία, που ούτε να το σκέπτεται κανείς δεν πρέπει. Μετά τον συμβούλευσα και του είπα ότι έχει όλη μου τη συμπαράσταση να τον βοηθήσω παντού, και στη δουλειά και στα χρήματα και ό,τι θέλει. Αυτός συγκινήθηκε και έκλαιγε.  Κατόπιν του είπα να ξαναέλθει σε μια βδομάδα.

Πράγματι  ξανάλθε. Του έδειξα πάλι την αγάπη μου, για να τον βοηθήσω και αφου  είχα προετοιμασθεί κατάλληλα με νηστεία, προσευχή  και τη Θεία Κοινωνία, όπως πρέπει σε τέτοιες καταστάσεις – επειδή εκτίμησα ότι είχε δαιμόνιο – του διάβασα τους εξορκισμούς. Τέλος του είπα ότι αν χρειασθεί οτιδήποτε να ξανάρχεται και του έδωσα πάλι κάποια χρήματα μέχρι να τακτοποιηθεί.

Ο άνθρωπος ελευθερώθηκε, του βγήκε το δαιμόνιο, αλλά αυτό  φεύγοντας από εκείνον, απειλούσε εμένα. Πιο συγκεκριμένα ερχόταν κάθε βράδυ σπίτι  επί τρεις μέρες, και με φοβέριζε.

Με συμβούλευε να κρεμάσω το πετραχήλι και με απειλούσε να φύγω από τον Ευαγγελισμό για να σωθώ, διαφορετικά θα κινδύνευα και εγώ και η οικογένειά μου.

Δεν εμφανίζετο με σχήμα, αλλά ακούετο η φωνή του περίεργη και ανατριχιαστική. Μεταξύ των πολύωρων <<συμβουλών>> του αργά το βράδυ, ήταν και κάτι εκφράσεις αγανάκτησης. Έλεγε συχνά: <<Με έκαψες, μου κατέστρεψες τη φωλιά, θα κάνω ζημιά στα παιδιά σου, θα σου κάψω το σπίτι αν δεν παραιτηθείς, πέταξε το πετραχήλι, φύγε από τον Ευαγγελισμό κ.λ.π.>>. Επίσης έλεγε και άλλα πολλά σχόλια, όπως π.χ. <<κρίμα, κρίμα στο παλικάρι που το έκανες παπά>> εννοώντας το γιο μου.  Τις δυο πρώτες νύκτες δεν έκανα καμία ενέργεια, γιατί κατάλαβα τι συνέβαινε και σιωπούσα. Τη τρίτη όμως κατά σειρά νύκτα βλέποντας και την πρεσβυτέρα έντρομη, πήρα το πετραχήλι και τότε αμέσως εξαφανίσθηκε και πλέον άλλη φορά δεν με ενόχλησε.

Όμως ό,τι δεν κατάφερε ο πονηρός στην Αθήνα, το προσπάθησε αργότερα στο πατρικό μου σπίτι, στο χωριό.

Εκεί λοιπόν έβαλε τους χωρικούς και τους ανθρώπους του συλλόγου από την Αθήνα, καμία τριανταριά περίπου, εναντίον μου. Συγκεκριμένα όταν έγινε σεισμός στο χωριό μου στη Περιθιώτισσα Δωρίδας, χρειάσθηκε να επισκευασθεί το σπίτι εκ θεμελίων. Ήρθε επιτροπή από το κράτος το έλεγξε και έδινε δάνειο για να ανορθώσουμε το σπίτι.

Και ενώ λόγω της αποστάσεως είχα εμπιστευθεί σε συγγενή μου να κάνει τις σχετικές ενέργειες, αυτός τελικά έβαλε το πατρικό μου, στο δικό του όνομα. Μάλιστα συνεννοήθηκε με άλλους και με το πρόεδρο της κοινότητος και χάλασαν τη μάνδρα και πήραν το γύρω έδαφος. Ρώταγα συνεχώς  για την πορεία της υποθέσεως και εκείνος με καθησύχαζε ότι “περπατάει”.

Όμως κάποια φορά έμαθα τι συνέβηκε, όταν ήρθε η ώρα να πάρω τα χρήματα.  Του ζήτησα εξηγήσεις, αλλά η απάντηση αυτού και του προέδρου ήταν: “αποφασίζουμε και διατάσσουμε”. Και επί πλέον  άκουσα να μου λένε ότι δεν πρέπει να κάνω εδώ το σπίτι, αλλά αλλού. Μα αυτό είναι το πατρικό μου σπίτι, είπα, σε αυτό γεννήθηκα, μεγάλωσα και θα πάω αλλού;

Οπότε αναγκάσθηκα πλέον να βάλω δικηγόρο.  Συνάμα προσευχόμασταν στο Κύριο και στον Άγιο Δημήτριο, προστάτη του χωριού.

Στο μεταξύ πήγα και στο Μητροπολίτη της περιοχής και εξέθεσα το πρόβλημα, επειδή δίπλα στο σπίτι μου ήταν και ο Ναός του χωριού. Η γνώμη του επισκόπου ήταν ότι δεν θα μπορέσω έτσι που είναι τα πράγματα να το πάρω.

Τότε του είπα ότι  όπως ο Χριστός δεν νικιέται, έτσι και όποιος είναι μαζί με το Χριστό,  ζει τη συμμαχία,  δεν νικιέται.

Οι Απόστολοι νίκησαν το κόσμο επειδή είχαν ζώσα πίστη και ζούσαν τη συμμαχία με το Χριστό. Μα πως τότε εκτελούσαν και θανάτωναν του Αποστόλους, αφού είχαν τη συμμαχία με το Χριστό; Αυτό δεν είναι ήττα τους, αλλά χάρις  από το Θεό.

“Υμίν εχαρίσθη υπέρ Χριστού όχι μόνον εις Αυτόν πιστεύειν, αλλά και υπέρ Αυτού πάσχειν”.

Έτσι και εμείς ζώντας τη συμμαχία με το Θεό, με ζώσα πίστη, θα νικήσουμε και με τη πρεσβεία του Αγίου Δημητρίου, προστάτη του χωριού μας.

Πράγματι, όταν έγινε το δικαστήριο  αναγνώρισε το δίκαιο. Τότε τους ζήτησα να ομολογήσουν ότι  φταίνε διαφορετικά θα συνεχίσω το δικαστήριο μέχρι πλήρους δικαιώσεως. Ορκίστηκαν ότι είχα δίκαιο και τους επεβλήθη χρηματική ποινή. Στο μεταξύ μέχρι να δικαιωθούμε, πέθανε ο πρόεδρος, ένας αξιωματικός και μια κυρία. Μάλιστα κάποιοι απέδωσαν το θανάτό τους σε μένα.  Όμως όχι μόνο δεν ευχήθηκα τίποτε κακό, για κανένα, όσο ζούσαν, αλλά και τώρα όσο θα ζω θα τους μνημονεύω, για τη σωτηρία τους.

Τελικά κτίσαμε ένα ωραίο διώροφο σπίτι, έστω  μετά από πολλές περιπέτειες και κυνηγητά.

Και τέλος, όταν με δικαστική απόφαση έπρεπε να πληρώσουν αποζημίωση περίπου οκτώ εκατομμύρια,  δεν τα απαιτήσαμε, αλλά τα χαρίσαμε για να ειρηνεύσουν τα πράγματα και εφ’  όσον ο σκοπός επετεύχθη.

Στο Θεραπευτήριο “Ευαγγελισμός” πάντως έχω τις καλύτερες αναμνήσεις μου και τις μεγαλύτερες συγκινήσεις.  Και ευχαριστώ όλους όσους με βοήθησαν στο δύσκολο έργο αυτό, τους κατά καιρούς Ιεροψάλτες, τις Αδελφές και πολλούς από το ποίμνιο που συνήθως έρχονταν από πολύ μακριά.

Με τη Χάρη του Θεού πιστεύω ότι σώθηκαν πάρα πολλές ψυχές, έστω και την δωδεκάτη ώρα, και αυτό δίνει ιδιαίτερη ικανοποίηση στον Λειτουργό. Αν θέλει κανείς να έχει ήσυχη τη συνείδησή του, πρέπει να μην αρκείται απλά στο μυστήριο της Θείας Κοινωνίας που συνήθως ζητούν οι συγγενείς, αλλά να προετοιμάζει κατάλληλα τους ασθενείς και να πλησιάζει άφοβα τους ασθενείς, έστω και με Έιτζ.

Η Θεία Κοινωνία είναι Σώμα και Αίμα Χριστού και ως γνωστόν είναι το μοναδικό φάρμακο αθανασίας.  Αυτό είναι που χρειάζονται πιο πολύ οι ασθενείς.

Υπηρέτησα μέχρι μεγάλης ηλικίας, αλλά λόγω υγείας αναγκάσθηκα  να αποχωρήσω.

Συνταξιοδοτήθηκα το 2005, όμως όσο θα έχω ακόμα τις δυνάμεις μου, και όπου μπορώ θα βοηθώ με το τρόπο μου την Εκκλησία.

Παρακαλώ δε το έλεος του Κυρίου, όπου δεν στάθηκα στο ύψος των καθηκόντων μου, να δείξει τη μακροθυμία Του.   Επίσης ζητώ συγγνώμη αν τυχόν στενοχώρησα κανένα,  άθελά μου καθώς και τις προσευχές όλων όπως τύχω την ‘’καλή  απολογία’’ στο φοβερό βήμα του Κυρίου.

ΤΕΛΟΣ ΚΑΙ ΤΩ ΘΕΩ ΔΟΞΑ

Πατήρ Σωτήριος Κανναβός (+4/10/14)

(*σημειώσεις του γράφοντος στο ‘’word’’)

1 * Τελευταίος πνευματικός του: π. Ιωάννης Κωστώφ.

2 * Τον μνημόνευε μέχρι τα τελευταία του χρόνια.

3 * Όπως ο μετέπειτα επίσκοπος Δημητριάδος Ηλίας και ο π. Ευσέβιος Γιαννακάκης, στο Ιπποκράτειο Νοσοκομείο.

4 * Διάβαζε κάτι τόμους του ψυχολόγου Ασπιώτη.

5 * Και να δει το πνευματικό του τέκνο, ηγουμένη της Ι.Μ. Ξενιάς Γερόντισσα Νυμφοδώρα.

6 * Μάλλον εννοούσε τον Ιερό Χρυσόστομο.

7 *Όπως τον κ. Δημ. Παναγόπουλο.

ΠΗΓΗ:

Πατήρ Σωτήριος Κανναβός (+1920-2014)

Ένας Ταπεινός Λευϊτης στήν Υπηρεσία του Θεού

Tehnografia Press

Αθήνα 2014

 

ΠΑΛΑΙΟ & ΝΕΟ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ – ΓΕΡΟΝΤΑΣ ΕΦΡΑΙΜ ΦΙΛΟΘΕΪΤΗΣ ΤΗΣ ARIZONA, ΗΠΑ – VIDEO

http://arizonaofmyheart.wordpress.com

https://schismaticsreturntochurch.wordpress.com/

ARIZONA OF MY HEART

SCHISMATICS RETURN TO CHURCH

Monument Milky Way by +Juan Pablo de Miguel www.facebook.com-demiguel.art #milkyway #monumentvalley #night

Παλαιό καί νέο ημερολόγιο

Γέροντας Εφραίμ Φιλοθεΐτης της Arizona, ΗΠΑ

NUN PORPYRIA, THE FORMER TAXI DRIVER OF ATHENS, GREECE, IS NOW IN HEAVEN – SHE WAS BURIED ON ST NICHOLAS MONASTERY OF SALAMINA ISLAND, GREECE, ON SATURDAY FEB 21, 2015

hqdefault

σάρωση0021mm

https://ex2x2lettersfromgreece.wordpress.com/?s=porphyria

Nun Porphyria, the former TAXI driver of Athens, Greece, is now in Heaven…!

She was buried in St Nickolas Monastery on Salamina Island, Greece,

on Saturday February 21, 2015

tumblr_n2qyu8ysba1rav43uo1_500

http://athensofmyheart.wordpress.com

ATHENS OF MY HEART

images

Athens, Greece …

58 - 1

https://ex2x2lettersfromgreece.wordpress.com/?s=porphyria

Articles & videos from the life

of Sister Nun Porphyria the former TAXI driver in Athens, Greece

Sister Nun Porphyria was born and raised in Piraeus, Athens, Greece. Exercise at times various professions. For ten years, 1997-2007, she worked as a taxi driver in Athens and Piraeus. Meet the modern virtuous and inserts Elder Porphyrios (now he is Saint Porphyrios) of books on the life and teachings. This acquaintance brought her closer to Christ and conscious Christian life. With a strong faith and deep love to God has been working His glory and the salvation of others. So the taxi became a modern pulpit, which led many to change life, blessed lesions. In recent years she became a monk with dual purpose: to fight distractions for salvation and to minister to the modern investigational human.

fffd1

The Nun Porphyria, tells us:

“The shift is my night, eleven o’clock in the evening. I driving in the street Piraeus to Square Omonia, the center of Athens. Inside the taxi, as usual, I was talking to my sweet Jesus. Spontaneously I told myself to Christ: “The first man who would I bore signal to stop, I will go him without money, sufficient to bring him near You. Does not stop it until it reached at the streets Piraeus and Menandrou. There in the corner stood a girl. Stop and look at her. Waiting customers for payday. Without thinking, I went near her.

-Good evening!

-Good evening!, she replied.

-You know, this time, I feel a lot of pain in my soul and I with someone to share.

She looked puzzled and says:

-Well, and you found me to talk?

-Yes! My heart tells me you’d understand me.

-You know what I do for myself?

-I see.

-And you want to talk with me?

-Yes! I want to talk with you. You’re wasting both today payday? May be able to help me and be saved.

-Come, he says reluctantly.

-OK, let’s go!

Threw a glance around her and went quickly into the taxi.

Glad I did, but puzzled; what I would say? “Oh my God! Come down and help me, what do I do now? What to tell? Once properly introduced, I said:

-Difficult professions choose to do, huh?

And so begins a very nice chat.

In the beginning around the taxi and difficulties. And timidly started to fall into its own life. However, we arrived at the Kavouri. I said:

-We will come down here to drink coffee and continue our conversation.

Then she told me something that moved me:

-I am not ashamed to go through together?

As I understand, the dress was different from mine, and also the whole look. I said:

-NO! I am not ashamed! Be ashamed of what brought you to this state! For me you are a sweet and tender creature of God.

We went in; looks all fell into upon us. But that does not interest me at all, nor the bruises that had been on her feet made me ashamed and start to run. For me that time was sacred. Should, with the help of God, to resurrect pasῃ sacrifice this girl. Should, with the help of God, to resurrect this girl.

Like other times, I feel that I didn’t speak, but someone else from me; through the same thing happened in this case; someone else to help push this girls. He told me all her life from her childhood until today. And also, how they had to bore this profession.

A profession painful, not just hard. This profession thee destroys the personality, dignity, forget if you are a man, I forget you, thou livest and function with want of others. You do not exist anywhere, because, apart from your flesh, that is why he has nothing. So we’re obliged to obey them. That is, you are in obedience of the devil and not of God. The difficulty of this art to hear for the first time this evening. Believe me, a sword pierced my heart! Confession this girl with so much hurt, pain attributable not remember to have felt in my life!

Then I started to speak about God and the great happiness which we gives when we are with Him; spoke to the Virgin and our how sweet, tender and protective is for her children. Talked about the wonders of our Saints, For the Elder Porphyrios of Athens, for the miracles that lived in the taxi and many people with me. Spoke about the power of confession, Holy Communion and for a lot of issues around the God and faith. Tried to persuade her to change her life, letting my tears running then unstoppable, holding her hands tenderly.

When anymore, tired from the crying, I told her: “Time is going,” I paid and got up to leave.

When you reach the taxi and waited for the big surprise. He came close to me and says:

-Lets me hug?

-And, of course, be hugged, I told her with much joy.

Hugged me and then burst into sobs. Through sobs of them told me:

-Help me, help me, your God sent you to me, help me to change my life, I tired to make this work! I am very new, as you say and you, although I feel a hundred years old. Help me make a new start, to do a family, to have children. You are right, I can be restarted from the beginning. Your God sent you to me. Please, take me in your God and, please, tell him me and give me what I gave you. And I become happy and joyful as much as you.

I promised to help her. I host her for one month in my house. One month agonizing and dangerous to me. Because, as you know, these girls have someone who “protects”. Risked my life sometimes. But I was sure that God would not happen to me any harm; contrary would help me save this girl; because He sent me to her.

So this is happened; From that night her life changed integrator. Today she is married, happy and near to God, and she has two kids.

That night was blessed, was divine! “.

Unknown

Mikrolimano, Piraeus, Greece

SOURCE:

Fr. John Kostof

God was Manifested – From Atheism to Christ

Publications. St. John of Damascus

Greek book

Athens 2011

http://www.truthtarget.gr

TRUTH TARGET

&

Sister Nun Porphyria

Traveling the Walls of the City

Publications Panagopoulos

Athens 2010

GREEK BOOK

ΑΣΠΑΣΙΑ ΜΙΑ ΑΦΑΝΗΣ ΑΓΙΑ – ΔΙΗΓΕΙΤΑΙ Ο ΚΑΛΟΣ ΚΛΗΡΙΚΟΣ Π. ΣΤΕΦΑΝΟΣ ΑΝΑΓΝΩΣΤΟΠΟΥΛΟΣ

fffd1

Ασπασία μια αφανής αγία…

Διηγείται ο καλός Κληρικός π. Στέφανος Αναγνωστόπουλος

http://paintingleaves.blogspot.com

PAINTING LEAVES

Σε μια κωμόπολη της βορείου Ελλάδος ζούσε μια κοπέλα τυφλή, ονόματι Ασπασία. Ήταν ορφανή, πολύ φτωχή και εγκαταλελειμμένη απ’ όλους γι’ αυτό και μεγάλωσε χωρίς να μπορέση να μάθη γράμματα.
Ήταν περίπου 18-20 ετών , όταν πέρασε κάποιος ιεροκήρυκας της Μητροπολιτικής περιφερείας και την είδε, την πήρε μαζί του και την έβαλε στη Σχολή Τυφλών στη Θεσσαλονίκη κι έτσι έμαθε ανάγνωσι δια της αφής κατά το σύστημα των τυφλών. Εν συνεχεία, αφού έμαθε καλώς να διαβάζη, της χάρισε και μια Καινή Διαθήκη , γραμμένη στην ίδια γλώσσα, στη γλώσσα των τυφλών.

Άρχισε λοιπόν η κοπέλα να τη διαβάζη ψηλαφώντας τη με τα δάχτυλα. Κι όσο τη μελετούσε, τόσο και μάθαινε τι ήταν ο Χριστός και τι έκανε γι’ αυτήν προσωπικά καθώς και για ολόκληρο τον κόσμο. Και όσο μάθαινε, τόσο γαλήνευε και τόσο ειρήνευε η ταραγμένη της καρδιά.
Ο πόνος από τα τόσα βασανιστικά χρόνια που πέρασε, μαλάκωσε μέσα από τη μελέτη της Καινής Διαθήκης. Κι όχι μόνον αυτό, αλλά γέμισε από χαρά και ειρήνη. Πλημμύρισε από ευτυχία. «Βρήκα τη χαρά, έλεγε. Τώρα άνοιξαν τα μάτια της ψυχής μου κι αν λείπουν τα μάτια του σώματος, δεν με πειράζει. Με τα μάτια της ψυχής μπορώ να δω όλο τον κόσμο». Έβλεπε το φως του Θεού σε κάθε Θεία Λειτουργία και εχαίρετο. (Εμείς που είμαστε «ανοιχτομάτηδες» το βλέπουμε αυτό το Φως;…).

Κάποτε όμως έπαθε μια φοβερή δερματική νόσο που επρόσβαλε ακόμη και τα χέρια της, τα οποία «κάηκαν» , με αποτέλεσμα να χάση από τα δάχτυλά της την αφή. Δεν μπορούσε πλέον να ψηλαφήση την Αγία Γραφή ούτε και κανένα άλλο ιερό βιβλίο.

Η λύπη της και ο πόνος της ήταν απερίγραπτος. Έκλαιγε μέρα-νύχτα. Είχε χάσει τη δυνατότητα να παίρνη δύναμι και χαρά μέσα από το άγιο Βιβλίο. Της είχε μείνει όμως η προσευχή. Διότι, όταν ήταν στη Θεσσαλονίκη, στη Σχολή τυφλών ένας Αγιορείτης μοναχός, της δίδαξε τον τρόπο πώς να λέγη την ευχή «Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησόν με».
Έκανε λοιπόν πολλή προσευχή , για να δώση ο Ιησούς Χριστός μια καλή λύσι. Και ο Θεός απάντησε.

Μια μέρα πήρε με λαχτάρα το ιερό Βιβλίο, την Καινή Διαθήκη, και το έφερε στο στόμα της, για να ασπαστή τα γράμματά του, που αυτά τα γράμματα, μας μεταφέρουν τη σοφία του Θεού, τη λύτρωσι και τη σωτηρία. Και τότε ανακάλυψε κάτι παράξενο: κατάλαβε ότι μπορούσε να διαβάζη την γραφή των τυφλών με τα χείλη της! Και ξαναγέμισε η ζωή της χαρά, που της την έδινε πάλι η μελέτη του λόγου του Θεού. Και μέσα απ’ αυτή την παράδοξη μελέτη, ήλθε η δοξολογία, ήλθε η ευχαριστία, ήλθε η ζώσα προσευχή.

Μελετούσε και ύστερα έκανε προσευχή μετά δακρύων για όσους είχαν τα ίδια προβλήματα με σωματικές αναπηρίες και ασθένειες και ιδιαιτέρως προσευχή για όσους ήσαν τυφλοί στην ψυχή από την αμαρτία. Με την προσευχή της έβλεπε το θρόνο του Θεού και Τον παρακαλούσε και Τον ικέτευε για τους πτωχούς, τα ορφανά, τους ανέργους, τους αστέγους, για όλους τους ασθενείς. Για τους καλούς και τους κακούς, για τους αγαθούς και πονηρούς, για τους δικαίους και αδικουμένους, αλλά και για εκείνους που εξακολουθούν να αδικούν τον κόσμο… για τους άρχοντας και τους αρχομένους. Όλοι τους να φωτιστούν κι όλοι τους να δουν το Φως το αληθινό, τον Χριστό, τον Σωτήρα του κόσμου!

Κάποτε, αρρώστησε βαρειά. Εξομολογήθηκε για τελευταία φορά και κοινώνησε των αχράντων Μυστηρίων. Και ζήτησε την Καινή Διαθήκη, είπε να την ανοίξουν και ανοιχτή να της την ακουμπήσουν στα χείλη της.

Άπλωσε τα χέρια της η Ασπασία και την κράτησε γερά, αλλά ξεψυχισμένα. Οι οικείοι της κατά Θεία Πρόνοια την άνοιξαν στο Α΄ κεφάλαιο του Ευαγγελιστή Ιωάννη. Και επαναλαμβάνοντας συνεχώς το «Εν αρχή ην ο Λόγος ,και ο Λόγος ην προς τον Θεόν», πέταξε η ψυχούλα της ψηλά στον ουρανό, ενώ συγχρόνως πλημμύρισε το δωμάτιό της με άρρητη γλυκύτατη ευωδία.

Είναι κι αυτή μια αφανής Αγία!…

Πηγή:

π. Στεφάνου Κ. Αναγνωστοπούλου

Οι Αναβαθμοί στην εν Χριστώ Πορεία

εκδ. Ι. Ησυχαστηρίου Γεννεθλίου της Θεοτόκου, Σεργούλα Δωρίδος

Πειραιάς 2011

dswas

https://cominghomeorthodoxy.wordpress.com/2014/06/19/ores-eksomologisis/

Ώρες εξομολόγησης σε Ελλάδα, Κύπρο, Γερμανία, Αγγλία, ΗΠΑ

VIDEO – ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΓΕΡΟΝΤΙΣΣΑΣ ΠΟΡΦΥΡΙΑΣ ΗΓΟΥΜΕΝΗΣ ΤΗΣ ΜΟΝΗΣ ΑΝΑΛΗΨΕΩΣ ΤΑΞΙΑΡΧΩΝ ΔΡΑΜΑΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΟΣΙΟ ΓΕΩΡΓΙΟ ΚΑΡΣΛΙΔΗ ΤΟΝ ΟΜΟΛΟΓΗΤΗ (+1959)

http://athensofmyheart.wordpress.com

http://videosofmyheart.wordpress.com

ATHENS OF MY HEART

30 - 1

Συνέντευξη Γερόντισσας Πορφυρίας ηγουμένης για τον

Όσιο Γεώργιο Καρσλίδη τον Ομολογητή (4/11, +1959)

Η Γερόντισσα Πορφυρία, ηγουμένη της Ι.Μ. Αναλήψεως Του Σωτήρος στους Ταξιάρχες Δράμας, μιλά για τον Όσιο Γεώργιο Καρσλίδη τον Ομολογητή, στην εκπομπή Προσκυνηματικά Μονοπάτια του Ρ/Σ Άγια Μετέωρα

karsilidis

Ο Άγιος Γεώργιος Καρσλίδης

maxresdefault

Ο ΑΓΙΟΣ ΜΑΡΤΥΡΑΣ ΑΦΡΟΔΙΣΙΟΣ & ΤΟ ΛΕΟΝΤΑΡΙ ΠΟΥ ΜΙΛΗΣΕ ΜΕ ΑΝΘΡΩΠΙΝΗ ΦΩΝΗ ΤΟ 65 μ.Χ. ΚΑΤΑ ΤΟ ΜΑΡΤΥΡΙΟ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ

Iceland-Landscape-Skogafoss-Waterfall-Sunrise-01

Τόν Ἅγιο μάρτυρα Ἀφροδίσιο τόν ἐκ Κιλικίας (21/6, +65) «τόν παρέδωσαν σ’ ἕνα λεοντάρι στό ἀμφιθέατρο. Τό θηρίο, ὅμως, δέν τόν πείραξε καί παίρνοντας ἀνθρωπίνη φωνή κατήγγειλε τούς εἰδωλολάτρες γιά ἀσέβεια. Πλῆθος λαοῦ τότε πίστεψε στό Χριστό καί μαρτύρησε».

Πηγή:

Ἀρχιμ. Ἰωάννου Κωστώφ

Ὁ Ἢχος τῶν Θεϊκῶν Βημάτων

ἐκδ. Ἅγ. Ἰωάννης Δαμασκηνός

Ἀθήνα 2011

http://www.truthtarget.gr

TRUTH TARGET

Данас 15 година од отмице и мученичког страдања Свети Харитона Лукића (+15. јун 1999) – SERBIAN

ccxcxc

grob_oca_Haritona_3

Свети Харитон Лукића (+1999)

hariton

na_brodu_3

hariton12_godina_3

otac_Hariton_3

vojnik_Radoslav_3

pomen_i_opelo

Данас 15 година од отмице и мученичког страдања оца Харитона Лукића (+15. јун 1999)

Црна Река слави Христова војника
Харитона светог, славног мученика
што за Христа страда и крв своју проли
па на небу за нас Бога моли
И када ми душа у невољи тоне
помози, помози свети Харитоне
оче Харитоне, Богом изабрани
мучениче свети, Богом овенчани
у очима мојим, Твоја жртва блиста
своју крв си дао за веру и Христа
И када ми душа у невољи тоне
помози, помози свети Харитоне
тих и крепке воље, ватрени ревнитељ
без страха од смрти, подвига љубитељ
Богољубним срцем обдарен си био
зато си за Христа радо крв пролио
И када ми душа у невољи тоне
помози, помози свети Харитоне
духом из подземља, чопор озверени
жедан србске крви беше побеснели
хтео је и Христа крвљу да измије
ал безуман не зна да крв душу мије
И када ми душа у невољи тоне
помози, помози свети Харитоне
ти ликујеш сада с хором мученика
док ја битку бијем с надом самртника
да одолим бури овом лудом свету
зато ми помози, помози детету
И када ми душа у невољи тоне
помози, помози свети Харитоне
да очувам наше свето православље
од царева србских обитељи славне
покајањем топлим душу да омијем
да небеско царство вером задобијем
И када ми душа у невољи тоне
помози, помози свети Харитоне
мучениче свети, молим ти се молим
помози да свакој напасти одолим
па кад крстом злобну аждају победим
да са Тобом Христа Цара нашег гледим
И када ми душа у невољи тоне
помози, помози свети Харитоне

LINK: ORTHODOX PHOTOS – ΟΡΘΟΔΟΞΕΣ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ

225227_146778522061770_2278982_n

http://orthodoxphotos.tumblr.com

Orthodox Photos

FACEBOOK OF NATIVE AMERICAN ORTHODOX CHRISTIANS

http://nativeamericansmetorthodoxy.wordpress.com

NATIVE AMERICANS MET ORTHODOXY

5fd2f375fb98b9091f0d29c7a75f7f6c

https://www.facebook.com/pages/Native-American-Orthodox-Christians/232428447206

Facebook

of

Native American Orthodox Christians

WRITE A QUESTION

LzJCvvlmaY0

 2014-11-17

https://heartquestionsandanswers.wordpress.com

Q&A – Heart Questions & Answers

Faith & Reason – The train of logic in God’s rails

stillwaiti_qqfqdqy3

Write your question here:

DO YOU KNOW SOME CONVERSIONS TO ORTHODOX CHRISTIANITY?

tumblr_nd8bya5yFX1s18hd1o1_500

https://heartquestionsandanswers.wordpress.com/?s=CONVERSIONS+Q%26A

Do you know some conversions to Orthodox Christianity?

ΠΡΟΛΟΓΟΣ ΤΟΥ ΑΝΤΙΕΞΕΛΙΚΤΙΚΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ ΤΟΥ ΑΡΧΙΜ. ΙΩΑΝΝΟΥ ΚΩΣΤΩΦ, ΦΥΣΙΚΟΥ: ΣΥΜΒΟΛΗ ΣΤΗΝ ΤΕΛΕΤΗ ΛΗΞΕΩΣ ΤΗΣ ΘΕΩΡΙΑΣ ΤΗΣ ΕΞΕΛΙΞΕΩΣ

http://creationlifetruth.blogspot.com

http://earthage10000yearsold.wordpress.com

http://creationtruthorthodoxy.wordpress.com

CREATION TRUTH ORTHODOXY

cxcxc

Πρόλογος τοῦ αντιεξελικτικοῦ βιβλίου τοῦ

Ἀρχίμ. Ἰωάννου Κωστωφ, Φυσικού

ΣΥΜΒΟΛΗ ΣΤΗΝ ΤΕΛΕΤΗ ΛΗΞΕΩΣ

ΤΗΣ ΘΕΩΡΙΑΣ ΤΗΣ ΕΞΕΛΙΞΕΩΣ

╰⊰¸¸.•¨*

Ή ΠΩΣ ΟΙ ΕΞΕΛΙΚΤΙΚΟΙ ΕΛΙΣΣΟΝΤΑΙ

ΓΙΑ ΝΑ ΠΕΙΣΟΥΝ ΟΤΙ ΤΑ ΕΙΔΗ ΕΞΕΛΙΣΣΟΝΤΑΙ

Evolution is not solution

╰⊰¸¸.•¨*

τηλ. ἐπικοινωνίας & παραγγελιών

2108220542, 6978461846

http://www.truthtarget.gr

TRUTH TARGET

ΑΡΧΙΜ. ΙΩΑΝΝΗΣ ΚΩΣΤΩΦ

Τό σκανάρισμα τοῦ βιβλίου ἔγινε από τήν

ἱστοσελίδα

http://antiairetikos-vs-exeldim.blogspot.gr

ΕΦ’ ΟΛΗΣ ΤΗΣ ΥΛΗΣ

Π.Ι.Θ.Η.Κ.Ο.Σ

1

2 erty

3

4 gf

6

Πηγή:

Αρχιμ. Ιωάννης Κωστώφ, Φυσικός

Συμβολή στην Τελετή Λήξεως της Θεωρίας της Εξελίξεως

εκδ. Άγ. Ιωάννης ο Δαμασκηνός

Σταμάτα 2015

http://www.truthtarget.gr

TRUTH TARGET – Π. ΙΩΑΝΝΗΣ ΚΩΣΤΩΦ, ΦΥΣΙΚΟΣ

τηλ. επικοινωνίας & παραγγελιών 2108220542, 6978461846

ΥΠΟΛΑΝΘΑΝΟΝ ΑΙΤΙΟ – ΑΠΟ ΤΟ ΝΕΟ ΑΝΤΙΕΞΕΛΙΚΤΙΚΟ ΒΙΒΛΙΟ ΤΟΥ ΑΡΧΙΜ. ΙΩΑΝΝΗ ΚΩΣΤΩΦ, ΦΥΣΙΚΟΥ

http://creationlifetruth.blogspot.com

http://earthage10000yearsold.wordpress.com

http://creationtruthorthodoxy.wordpress.com

C6Xu

CREATION TRUTH ORTHODOXY

ΥΠΟΛΑΝΘΑΝΟΝ ΑΙΤΙΟ

Ἀπό τό νέο αντιεξελικτικό βιβλίο

τοῦ Ἀρχίμ. Ἰωάννου Κωστωφ, Φυσικού

ΓΙΑΤΙ ΕΓΩ ΔΕΝ ΠΕΤΩ ΤΗ ΒΙΒΛΙΟ

τηλ. ἐπικοινωνίας & παραγγελιών 2108220542

Πηγή:

http://www.truthtarget.gr

TRUTH TARGET

ΥΠΟΛΑΝΘΑΝΟΝ ΑΙΤΙΟ

Σέ ὧρες εἰλικρινείας οἱ ἐξελικτικοί ἀποκαλύπτουν ὅτι ὁ λόγος πίστεως στή θεωρία τῆς Ἐξελίξεως εἶναι ἡ ἄρνησι πρώτης ἀρχῆς, Δημιουργοῦ Θεοῦ, δηλ..

Ἀναφέρει ὁ π. Ἀστ. Χατζηνικολάου: «Ἐκεῖνο πού ἔχει μεγαλύτερη σημασία εἶναι οἱ μεταφυσικές προϋποθέσεις πού ὑπαγόρευαν καί μιά ὁρισμένη στάσι τῶν εἰδικῶν ἀπέναντι στή Θεωρία τῆς Συνεχοῦς Δημιουργίας. “Μιά ἄποψι τοῦ προτύπου τῆς Μεγάλης Ἐκρήξεως”, γράφει ὁ Μ. Rowan-Robinson, “τήν ὁποία μερικοί ἐπιστήμονες καί φιλόσοφοι εὕρισκαν στενόχωρη, ἦταν ὅτι προλέγει πώς τό σύμπαν ἔχει μιά ὁρισμένη ἡλικία καί ἔχει τήν ἀρχή του σέ μιά ἀρχική ἐκρηκτική στιγμή τῆς δημιουργίας. Γιά μερικούς αὐτό φαινόταν πολύ κοντά στίς θρησκευτικές ἀντιλήψεις περί δημιουργίας καί ἔτσι δέχονται εὐχαρίστως τήν ἀπεριορίστου ἡλικίας φύσι τοῦ σύμπαντος τῆς Σταθερᾶς Καταστάσεως”(Μ. Rowan-Robinson, Ripples in the Cosmos, W. Η. Freeman Specktrum, Ν. Ὑόρκη 1993, σ. 110).

“Πολλοί ἐπιστήμονες, καί αὐτοί οἱ εἰσηγητές τῆς Θεωρίας τῆς Σταθερᾶς Καταστάσεως”, ὑποστηρίζει καί ὁ Ρaul Davies, “αἰσθάνονται ὅτι καταργώντας τή μεγάλη ἔκρηξι θά εἶχαν μιά γιά πάντα ἀπορρίψει τήν ἀνάγκη κάθε εἴδους ὑπερφυσικῆς ἑρμηνείας γιά τό σύμπαν. Σ᾽ ἕνα σύμπαν πού δέν ἔχει καμμιά ἀρχή, δέν ὑπάρχει καμμιά ἀνάγκη γιά ἕνα γεγονός δημιουργίας ἤ γιά ἕνα δημιουργό”(Ρ. Davies, Τhe Μind of God, Ρenguin Βooks, Λονδίνο 1993, σ. 56)»(ΧΑ, 174).

° Ἀκόμα: «Εἶναι χαρακτηριστική ἡ εἰλικρίνεια μέ τήν ὁποία ὁμολογεῖ ὁ Steven Weinberg: “Μερικοί κοσμολόγοι ἑλκύονται φιλοσοφικά ἀπό τό πρότυπο τοῦ παλλομένου σύμπαντος, εἰδικά διότι, ὅπως καί τό πρότυπο τῆς σταθερᾶς καταστάσεως, ἀποφεύγει μέ ὡραῖο τρόπο τό πρόβλημα τῆς Γενέσεως”(St. Weinberg, Τhe First Τhree Μinutes, Flamingo, Fontana Ρaper-backs, Λονδίνο 1984, σ. 148)»(ΧΑ, 177).

  • Ἐπισημαίνει ὁ Jorge Luis Βorges: «Στήν Ἰνδία, ἡ πίστι στήν ἀποδημία τῶν ψυχῶν προϋποθέτει μιά κοσμολογία ἀπείρων ἐκμηδενίσεων καί περιοδικῶν ἀναδημιουργιῶν. Ἀναφέροντας πρῶτα τίς ἐκμηδενίσεις, ἀκολουθοῦμε τό παράδειγμα τῶν παλαιῶν κειμένων· αὐτή ἡ σειρά ξαφνιάζει τούς Εὐρωπαίους ἑρμηνευτές τους, πού δέν καταλαβαίνουν μέ τήν πρώτη ματιά ὅτι ὁ σκοπός ἦταν νά παρακαμφθῆ κάθε ἰδέα μιᾶς ἀπόλυτης ἀρχῆς τοῦ σύμπαντος, ἔτσι ὅπως, λόγου χάριν, ἀναγγέλλεται στό πρῶτο ἐδάφιο τῆς Γενέσεως»(BJ, 56).

Κατά τ᾽ ἄλλα, οἱ ἐξ ἡμῶν φιλοεξελικτικοί κοιμοῦνται ἥσυχα μέ βαρούχειο ὕπνο καί Ἰώνειο ροχαλητό!

  • Ἰδού πού τούς βάζουν τά γυαλιά καί οἱ ἐξελικτικοί: «Ὄχι πολύ πρίν τό θάνατό του, ὁ Νομπελίστας Γάλλος Βιολόγος Jacques Μonod, ἕνας ἀδιάλλακτος ἀνθρωπιστής, εἶπε αὐτό: “Ἡ φυσική ἐπιλογή εἶναι ὁ πιό τυφλός καί σκληρότερος τρόπος γιά τήν ἐξέλιξι νέων εἰδῶν… Μοῦ προκαλεῖ ἔκπληξι τό νά ὑπερασπίζεται ἕνας Χριστιανός τήν ἄποψι ὅτι αὐτή εἶναι ἡ διαδικασία τήν ὁποία ὁ Θεός λίγο ἤ πολύ ἔθεσε προκειμένου νά ὑπάρξη ἐξέλιξι”(Jacques Μonod, Τhe Secret of Life, συνέντευξι μέ τόν Laurie John, Αustralian Βroadcasting Co., 10 Ἰν 1976).

Ὁμοίως ὁ Α. J. Μattell κατηγορεῖ τέτοιους συμβιβασμένους Χριστιανούς ὄχι μόνο γιά τήν ἀδιαφορία στά βάσανα τῶν ζώων ἀλλά γιά ὁλοκληρωτική κακοήθεια: “Πολλοί Χριστιανοί πῆραν τόν ἀνέντιμο δρόμο τῆς ἐπιμηκύνσεως τῶν ἡμερῶν σέ ἑκατομμύρια χρόνια, ἀλλά οἱ δημιουργιστές καθιστοῦν σαφές ὅτι μιά τέτοια προσέγγισι δέν εἶναι παρά ἕνα ῾μπάλωμα᾽ πού εἶναι ἀπαράδεκτο βιβλικά καί ἐπιστημονικά”(Α. J. Μattell, Jr. Τhree Cheers for the Creationists, Free Ιnquiry, τόμ. 2 (Ἄνοιξι 1982), σ. 17).

Ὁ Μattell δέν εἶναι οὔτε δημιουργιστής οὔτε χριστιανός, ἀλλά ἔχει σαφῶς περισσότερο σεβασμό στήν ἐντιμότητα (ἄν ὄχι στά πιστεύω) τῶν αὐστηρῶν δημιουργιστῶν ἀπό τούς συμβιβασμούς τῶν θεϊστικῶν ἐξελικτικῶν καί τῶν μέ διαδοχικά βήματα (progressive) δημιουργιστῶν»(HJ, 96).

  • Διαβάζουμε: «Ὁ Sir Fred Hoyle ἐξηγεῖ στό σύγγραμμα Φύσι τοῦ Σύμπαντος (The Nature of the Universe): “Γιά νά ἀποφύγουμε τό ζήτημα τῆς δημιουργίας θά ἦταν ἀπαραίτητο νά εἶναι ὅλη ἡ ὕλη τοῦ Σύμπαντος ἄπειρης ἡλικίας, πρᾶγμα πού δέν μπορεῖ νά συμβαίνη… Τό ὑδρογόνο μετατρέπεται σταθερά σέ ἥλιο καί σέ ἄλλα στοιχεῖα… Πῶς γίνεται, λοιπόν, νά ἀποτελῆται τό Σύμπαν σχεδόν ἐξ ὁλοκλήρου ἀπό ὑδρογόνο; Ἄν ἡ ὕλη ἦταν ἄπειρης ἡλικίας, αὐτό θά ἦταν ἐντελῶς ἀδύνατον. Συνεπῶς διαπιστώνουμε ὅτι, ἐφόσον τό Σύμπαν ἔχει αὐτά τά χαρακτηριστικά, δέν εἶναι δυνατόν νά παρακαμφθῆ τό ζήτημα τῆς δημιουργίας”»(Υ, 25 ἔνθ.).

Ὁ μακαριστός Ἀπ. Φράγκος σημειώνει: «Ὁ καθηγητής τῆς ἱστορίας καί φιλοσοφίας τῆς ἐπιστήμης στό Παν/μιο Queens τοῦ Βelfast Dr. Ρeter Βowler σημειώνει χαρακτηριστικά ὅτι:

“Ἡ ὅλη προώθησι τοῦ συγχρόνου Ἐξελικτισμοῦ ὑπῆρξε καί ἀποβλέπει στό νά περιορίση τήν ἀνάγκη γιά ἕνα ὑπερφυσικό σκοπό ἀντιστοιχοῦντα στή σημερινή δομή τῶν ζωντανῶν πραγμάτων”, καί ὅτι “ἀποσιωπήθηκε ὁ ἀποκλεισμός οἱουδήποτε ρόλου γιά ὑπερφυσική ἐπέμβασι στόν κόσμο”(Ρeter Βowler, Εvolution, Τhe Ηistory of an Ιdea, University of California Ρress, Βerkeley 1984, σ. 5, 6)»(ΦΑ, 26).

  • Διαβάζουμε: «Ἡ βαθμιαία ἐμφάνισι τῆς ὕλης φαινόταν προτιμότερη ἐν μέρει, διότι παρέκαμπτε τό θέμα τοῦ Δημιουργοῦ»(TB, 78).
  • Νά πού πιάνει τήν ἀλήθεια ὁ Erich von Däniken: «Τό 1950 ἀκόμη ὁ τότε Πάπας Πίος XII στήν ἐγκύκλιο Humani Generis (Περί Προελεύσεως τῆς Ἀνθρωπότητος) εἶχε διακηρύξει ὅτι ἡ θεωρία τῆς ἐξελίξεως τοῦ Δαρβίνου πρέπει νά ἀντιμετωπίζεται μόνο σάν ὑπόθεσι. Τώρα ὁ Πάπας Ἰωάννης Παῦλος II ἀπηύθηνε μήνυμα πρός τήν Παπική Ἀκαδημία τῶν Ἐπιστημῶν, ὅπου ἡ θεωρία τῆς ἐξελίξεως τοῦ Δαρβίνου ἔλαβε καί τήν εὐλογία τῆς ἐκκλησίας. Μέ ἔκπληξι διαβάζουμε:

“Νέες γνώσεις μᾶς ὁδηγοῦν στό νά διαβλέψουμε στήν ἐξέλιξι κάτι περισσότερο ἀπό μία ὑπόθεσι καί μόνο”. Περιοριστικά ὁ Πάπας σημειώνει ὅτι ἡ θεωρία τῆς ἐξελίξεως ἰσχύει μόνο γιά τό σῶμα. “Ἡ ψυχή πλάθεται ἄμεσα ἀπ’ τό Θεό”.

Σύμφωνα μέ αὐτή τήν ἐκκλησιαστική ἐκδοχή τό θεῖο σχέδιο συνίστατο στό “νά πάρουν τό δρόμο τους οἱ χημικές καί φυσικές διαδικασίες”. Ὁ γραμματέας τῆς Ἑλβετικῆς Ἐπισκοπῆς Διασκέψεως, Νίκολας Μπέτιχερ, τό συγκεκριμενοποίησε: “Ὁ Θεός φρόντισε γιά τό ἀργέγονο μπάμ, ἔπλασε τά ἄστρα, τό νερό , τόν ἀέρα καί τόν ἥλιο. Ἀπ’ αὐτά προέκυψαν τά πρῶτα κύτταρα, πού ἐξελίχθηκαν παραιτέρω σέ ἀμοιβάδες, ζῶα καί τελικά σέ ἀνθρώπους. Ἡ διαφορά μεταξύ ἀνθρώπου καί ζώου συνίσταται στό ὅτι ὁ Θεός παρενέβη στήν ἐξέλιξι, ἐνέπνευσε στόν ἄνθρωπο τό πνεῦμα του καί τόν ἔπλασε καθ’ ὁμοίωσί του”(Darwin Ja-Aber Gott Sorgte für den Urknall, συνέντευξι τῆς Susanne Stettler, στό: περιοδ. Der Blick, 28/10/1996).

Οἱ super ἔξυπνοι θεολόγοι τῆς Καθολικῆς Ἐκκλησίας δέν φαίνεται νά ἀντιλήφθηκαν ὅτι ἔτσι κατακρήμνισαν τά θεμέλια τῆς βιβλικῆς ἱστορίας τῆς Γενέσεως. Τί μένει πιά ἀπ’ τό διαπραχθέν στόν παράδεισο “προπατορικό ἁμάρτημα”, ἀφοῦ ἡ ἐξέλιξι διαδραματίσθηκε κατά τό δαρβινικό πρότυπο; Καί σέ τί χρειάζεται πλέον ἡ “σωτηρία” ἀπ’ τόν γεννηθέντα ἐκ Θεοῦ “υἱό τοῦ Θεοῦ”, ἀφοῦ τό “προπατορικό ἁμάρτημα” οὐδέποτε διαπράχθηκε;»(ED, 223).

  • Γράφει ὁ J. Ι. Ρacker: «Ὁ Χριστός διακήρυξε ἁπλά καί κατηγορηματικά ὅτι ὅλη ἡ διδασκαλία Του ἦταν ἀπό τό Θεό… “Ἡ ἰδική μου διδαχή δέν εἶναι ἐμοῦ, ἀλλά τοῦ πέμψαντός με”, “καθώς μέ ἐδίδαξεν ὁ Πατήρ μου, ταῦτα λαλῶ”, “ἐγώ ἀπ᾽ ἐμαυτοῦ δέν ἐλάλησα, ἀλλά ὁ πέμψας με Πατήρ, αὐτός μοί ἔδωκεν ἐντολήν, τί νά εἴπω… ὅσα λοιπόν λαλῶ ἐγώ, καθώς μοι εἶπεν ὁ Πατήρ, οὔτω λαλῶ”(Ἰω 7, 16· 8, 28· 12, 49, 50). Διακήρυξε γιά τόν Ἑαυτό Του ὅτι εἶναι ἄνθρωπος ὅστις ἐλάλησε τήν ἀλήθεια, τήν ὁποίαν ἤκουσε παρά τοῦ Θεοῦ (Ἰω 8, 40).

Μπροστά σ᾽ αὐτές τίς διακηρύξεις, μονάχα δύο δρόμοι εἶναι ἀνοικτοί: εἴτε τίς δεχόμαστε, καί ἀποδίδουμε πλήρη θεϊκή ἐξουσία σέ ὅλη τή διδασκαλία τοῦ Ἰησοῦ, συμπεριλαμβανομένων καί τῶν διακηρύξεών Του γιά τή θεοπνευστία καί τήν αὐθεντία τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης, ἤ τίς ἀπορρίπτουμε, καί ἀμφισβητοῦμε τή θεϊκή αὐθεντία τῆς διδασκαλίας Του σέ κάθε σημεῖο»(P, 66).

  • Γράφει ὁ Ἰωάννης Ξυνόπουλος: «Στό τελευταῖο κεφάλαιο τοῦ βιβλίου του [Τό Τέλος τῆς Ἐπιστήμης] ὁ [John] Ηorgan [ἐπιστημονικός συντάκτης τοῦ Scientific Αmerican] διατυπώνει μιά καθαρά μεταφυσική θεωρία, δικῆς του ἐπινοήσεως, πού διαμόρφωσε ἔπειτα ἀπό συζητήσεις μέ αἱρετικούς διανοουμένους.

Σύμφωνα μ᾽ αὐτήν ὁ Θεός δημιούργησε τόν κόσμο, γιά νά “καταπολεμήση τή μελαγχολία πού τόν βασάνιζε μέσα στή μοναξιά του”.

Ὅμως καί ὁ ἴδιος ἀμφιβάλλει πολύ ἄν κάτι τέτοιο ἀληθεύη. Καί διατυπώνει στό τέλος τό ἐρώτημα: Ἄν ἡ ἐπιστήμη, ἡ ἀληθινή ἐπιστήμη πού βασίζεται σέ ἐμπειρικά θεμέλια, τελειώση τί μᾶς μένει νά πιστέψουμε;

Ἕνα τέτοιο ἐρώτημα δικαιολογεῖται ἀπό ἕναν ἄνθρωπο πού εἶχε γιά θεό του τήν ἐπιστήμη κι εὐλόγως ἀνησυχεῖ γιά τό ἄν ἡ ἐπιστήμη φθάση στό τέλος της»(στό: περ. Ακ, τεῦχ. 600, 124).

  • Ὁ Stuart Βurgess σημειώνει: «Τό γεγονός ὅτι ἡ ἐξέλιξι περιλαμβάνει πίστι φαίνεται καθαρά σ᾽ ἕνα μεγάλου κύρους σχολικό βιβλίο ἀνωτέρου ἐπιπέδου βιολογίας: “… Μερικοί ἄνθρωποι δέν μποροῦν ἀκόμη νά ἀποδεχθοῦν ὅτι οἱ πρῶτοι ὀργανισμοί πού ἐξελίχθηκαν σ᾽ αὐτό τόν πλανήτη, προέκυψαν ἀπό αὐτόματη γένεσι, προτιμώντας νά πιστεύουν ὅτι ἡ ζωή γεννήθηκε ἐδῶ ἀπό μετεωρίτες ἀπό ἄλλους πλανῆτες. Γιά διάφορους λόγους αὐτό εἶναι περισσότερο ἀπίθανο, καί εἴμασθε συνεπῶς ὑποχρεωμένοι νά συμπεράνουμε ὅτι ἡ ζωή ἀρχικά ἐμφανίσθηκε ἀπό αὐτόματη γένεσι, μολονότι ἡ διαδικασία ἐμφανίζεται μή ἐπαναλήψιμη σήμερα”(Μ. Β. V. Roberts, Βiology, Α functional approach, ἐκδ. Νelson, 1986, σ. 617).

Ἄς σημειώσουμε σ᾽ αὐτό τό ἐδάφιο ὅτι ὁ συγγραφέας δέχεται ὅτι ἡ αὐτόματη γένεσι τῆς ζωῆς ἐμφανίζεται “μή ἐπαναλήψιμη σήμερα”. Αὐτή ἡ κατάστασι εἶναι πολύ ἐνοχλητική γιά τούς ἐξελικτικούς διότι σύγχρονοι ἐπιστήμονες τώρα, ἔχουν πολύ ἐξεζητημένο ἐξοπλισμό πού εἶναι πολύ ἱκανός στίς ἐξομοιούμενες διαδικασίες πού συμβαίνουν στή φύσι. Ἄς σημειώσουμε ἐπίσης σ᾽ αὐτό τό ἐδάφιο πώς ὁ συγγραφέας λέει ὅτι εἴμασθε “ὑποχρεωμένοι” νά συμπεράνουμε ὅτι ἡ ζωή ἐμφανίσθηκε αὐτόματα ἐπειδή εἶναι ἀπίθανο νά ἦλθε ἀπό τό ἐξώτερο διάστημα. Τό σημεῖο κλειδί εἶναι ὅτι οἱ ἄνθρωποι εἶναι μόνο “ὑποχρεωμένοι” νά συμπεράνουν ὅτι ἡ ζωή ἐμφανίσθηκε αὐτόματα, ἄν ἔχουν ἀπορρίψει τήν ἰδέα ἑνός Δημιουργοῦ Θεοῦ καί ἔχουν πιστέψει ὅτι πρέπει νά δοθῆ μιά φυσιοκρατική ἐξήγησι στήν προέλευσι»(BS, 209).

  • Οἱ Ηenry Μ. Μorris καί John D. Μorris σημειώνουν: «Μόλις ἐγκαταλειφθῆ ἡ κατά γράμμα ἱστορικότητα τῆς καταγραφῆς τῆς Γενέσεως ἤ μετατραπῆ ἁπλῶς σ᾽ ἕνα λογοτεχνικό πλαίσιο (ἤ ἀκόμα χειρότερα ἀγνοηθῆ), εἶναι μόνο θέμα χρόνου πρίν σύνολη ἡ δομή τοῦ χριστιανικοῦ συστήματος πίστεως καταρρεύση. Ὅπως ὁ Μattell ἔχει σημειώσει (μέ ἱκανοποίησι ἀπό τήν ἀθεϊστική προοπτική του):

“Ἐκεῖνοι οἱ φιλελεύθεροι καί νεο-ορθόδοξοι χριστιανοί πού ἀντιμετωπίζουν τίς ἱστορίες τῆς δημιουργίας ὡς μύθους ἤ ἀλληγορίες ὑπονομεύουν τό ὑπόλοιπο τῆς Γραφῆς, διότι ἄν δέν ὑπῆρξε Ἀδάμ, δέν ὑπῆρξε πτῶσι· καί ἄν δέν ὑπῆρξε πτῶσι δέν ὑπῆρξε κόλασι· καί ἄν δέν ὑπῆρξε κόλασι δέν ὑπῆρχε καμμία ἀνάγκη γιά τόν Ἰησοῦ, τό δεύτερο Ἀδάμ καί σαρκωθέντα Σωτῆρα, τόν σταυρωθέντα καί ἀναστάντα. Συνεπῶς, ὅλο τό Βιβλικό σύστημα γιά τή σωτηρία καταρρέει… Ἡ ἐξέλιξι, λοιπόν, γίνεται τό πιό ἰσχυρό ὅπλο γιά τήν καταστροφή τῆς Χριστιανικῆς πίστεως”(Α. J. Μattell, Jr. Τhree Cheers for the Creationists, Free Ιnquiry, τόμ. 2 (Ἄνοιξι 1982), σ. 17)»(HJ, 103).

  • Ὁ Ἀπ. Φράγκος σημειώνει: «Τό ἀφελές καί ἡ παιδαριώδης φαντασίωσι τῶν ἐξελικτικῶν-φυσιοκρατῶν εἶναι ἡ ἑξῆς. Νομίζουν ὅτι μποροῦν, καί προσπαθοῦν ἔτσι νά δώσουν κάποια φυσιοκρατική ἀπάντησι. Μιά τέτοια ἀπάντησι τή θεωροῦν ἐπιστημονική, σέ θέματα καί προβλήματα πού ἀπό τή φύσι τους εἶναι ἀπροσέγγιστα μέ φυσιοκρατικό τρόπο. Εἶναι σάν νά θέλουν νά ἀνεβοῦν σέ ἕνα ὑψηλό τόπο, μέ ἕνα μέσο, στηριζόμενο, ὅμως, στό ἔδαφος, καί νά ἀκουμπήσουν μέ τό δάκτυλό τους τήν Σελήνη. Ἡ προσπάθεια αὐτή τῶν ἐξελικτικῶν-φυσιοκρατῶν ἐνθυμίζει τήν περίφημη στή Νομική Ἐπιστήμη “ἀδύνατη αἵρεσι” τοῦ Ρωμαϊκοῦ Δικαίου· Θά σοῦ δώσω αὐτό ἤ ἐκεῖνο τό πρᾶγμα ἤ ἕνα τεράστιο ποσό, “ἐάν ψαύσῃς τόν οὐρανόν τῷ δακτύλῳ”»(περ. Σο, Φ ᾽98, 57).
  • Ὁ Ηerman Ε. Daly, τῆς Σχολῆς Δημοσίων Σχέσεων τοῦ Παν/μίου τῆς Μaryland, παραδέχεται: «Ὁ Gould παρατήρησε ὅτι: “Δέν μποροῦμε νά νικήσουμε στή μάχη γιά τή διάσωσι τῶν εἰδῶν καί τοῦ περιβάλλοντος χωρίς νά σφυρηλατήσουμε καί ἕνα συναισθηματικό δεσμό ἀνάμεσα σέ μᾶς καί τή φύσι— γιατί δέν θά ἀγωνισθοῦμε νά σώσουμε κάτι πού δέν ἀγαπᾶμε (κάτι πού ἡ ὕπαρξί του εἶναι ἀφηρημένη)”* [ὑπ. S. J. Gould, Unenchanted Εvening, στό Νatural Ηistory, September 1991, σ. 14. Γιά μιά ὀξυνούστατη συζήτησι βλ. David Οrr, Εarth in Μind, Ιsland Ρress, Washington D.C. 1994, κεφ. 20.]. Ἀλλά εἶναι δυνατόν νά ἀγαπᾶμε ἕνα τυχαῖο ἐπεισόδιο; Πιό συγκεκριμένα, εἶναι δυνατόν ἕνα τυχαῖο ἐπεισόδιο νά ἀγαπάη ἕνα ἄλλο τυχαῖο ἐπεισόδιο; Γιατί ἕνα τυχαῖο ἐπεισόδιο νά ἀγωνίζεται νά σώση ἕνα ἄλλο τυχαῖο ἐπεισόδιο; Ἀμφιβάλλω, δέν ἀμφιβάλλω, ὅμως, ὅτι εἶναι δυνατόν γι᾽ ἀνθρώπους πού αὐτοονομάζονται ἐπιστήμονες ὑλιστές νά ἐρωτευθοῦν τόν κόσμο πού μελετοῦν καί πού ἔχουν γνωρίσει ἐνδόμυχα. Ὁ κόσμος τοῦ Θεοῦ εἶναι ἀξιαγάπητος καί οἱ ἐπιστήμονες συχνά τόν ἐρωτεύονται πολύ πιό βαθειά ἀπό τούς θεολόγους! Ἀλλά δέν θά ᾽πρεπε οἱ ἐπιστήμονες νά ἐξομολογοῦνται αὐτή τους τήν ἀγάπη καί νά διερωτῶνται πῶς εἶναι δυνατόν νά ἔχουν ἐρωτευθῆ κάτι πού ἡ ἐπιστήμη τους ἀποκαλεῖ τυχαῖο ἐπεισόδιο; Ὑπάρχουν στήν καθημερινή τους ζωή καί ἄλλα τυχαῖα γεγονότα πού ὑπεραγαποῦν; Εἶναι μεγάλη ἀνοησία ὅταν οἱ βιολόγοι ἰσχυρίζωνται ὅτι τά πάντα, καί αὐτή ἀκόμη ἡ αἴσθησι τήν ὁποία ἔχουμε τῆς ἀξίας καί τῆς λογικῆς, δέν εἶναι παρά ἕνα ἄσκοπο προϊόν γενετικῆς συγκυρίας καί περιβαλλοντολογικῆς ἀνάγκης καί προσπαθοῦν νά πείσουν τίς μάζες ὅτι αὐτές —ὄντας οἱ ἴδιες τυχαῖα ἐπεισόδια— θά πρέπη ν᾽ ἀγαποῦν τόσο πολύ ἕνα ἄλλο τυχαῖο κομμάτι αὐτοῦ τοῦ ἄσκοπου κόσμου, ὥστε νά εἶναι ἕτοιμες νά ἀγωνισθοῦν καί νά θυσιασθοῦν γιά νά τό σώσουν.

Ἡ παραδοξολογία ἐπισφραγίζεται μέ τήν καταφανῆ ἀνικανότητα τῶν ἐπιστημόνων νά ἐπιστρατεύσουν τά κατάλληλα ἐπιχειρήματα, πού θά προσελκύσουν τήν ὑποστήριξι τοῦ κοινοῦ σέ θέματα οἰκολογίας. Ἔτσι καταφεύγουν στίς θρησκευτικές ἀξίες πού αὐτοί οἱ ἴδιοι θεωροῦν ἀβάσιμες. Δέν εἶναι σάν νά προσπαθοῦν νά τραφοῦν μέ τούς καρπούς τοῦ δένδρου, ἐνῶ συγχρόνως κόβουν τή ρίζα του; Δέν εἶναι, λοιπόν, ἀλήθεια ὅτι ὅλη ἡ κοινωνία μας, συμπεριλαμβανομένων καί τῶν ἐπιστημόνων, ἐκμεταλλεύεται τό διαρκῶς ἐλαττούμενο ἠθικό κεφάλαιο τῆς παραδοσιακῆς θρησκευτικῆς μας πίστεως κατά τόν ἴδιο τρόπο μέ τόν ὁποῖο ἐκμεταλλεύεται καί τό διαρκῶς ἐλαττούμενο φυσικό κεφάλαιο τοῦ οἰκοσυστήματος;»(στό περ. Συ, τεῦχ. 56, 36).

  • Γράφει ὁ Ιan Τaylor: «Ὁ ἀνθρωπιστής συγγραφέας G. R. Βozarth (Τhe Μeaning of Εvolution, στό: Τhe Αmerican Αtheist (Αustin, Τex.), 20 (Σ 1978)) κάνει τήν ἀκόλουθη ἀποκαλυπτική δήλωσι: “ἡ χριστιανοσύνη ἀντιπάλεψε τήν ἐξέλιξι… ἐπειδή ἡ ἐξέλιξι καταστρέφει ἐντελῶς καί τελειωτικά τό μοναδικό λόγο γιά τόν ὁποῖο θά καθιστοῦσε ἀναγκαία τήν ἐπίγεια ζωή τοῦ Ἰησοῦ. Κατάστρεψε τόν Ἀδάμ καί τήν Εὔα καί τό προπατορικό ἁμάρτημα, καί μέσα στά χαλάσματα θά βρῆς τά θλιβερά ἀπομεινάρια τοῦ Υἱοῦ τοῦ Θεοῦ”(σ. 30)»(TI, 463 σημ.).

Πηγή:

Ἀρχιμ. Ἰωάννου Κωστώφ, Φυσικοῦ

ΓΙΑΤΙ ΕΓΩ ΔΕΝ ΠΕΤΩ ΤΗΝ ΒΙΒΛΟ

ἐκδ. Ἅγ. Ἰωάννης ὁ Δαμασκηνός

Σταμάτα 2015

http://www.truthtarget.gr

TRUTH TARGET

ΑΡΧΙΜ. ΙΩΑΝΝΗΣ ΚΩΣΤΩΦ

τηλ. επικοινωνίας & παραγγελιών 2108220542

Κείμενα: Φωνή των Πατέρων Ιερά Μονή Παρακλήτου Ωρωπού Αττικής

letchworth-middle-falls-in-fall-mark-papke.jpg

http://www.imparaklitou.gr/index.php?option=com_content&view=category&layout=blog&id=78&Itemid=470

Κείμενα: Φωνή των Πατέρων

Ιερά Μονή Παρακλήτου Ωρωπού Αττικής

LINK: ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΠΑΡΑΚΛΗΤΟΥ ΩΡΩΠΟΥ ΑΤΤΙΚΗΣ

Landmannalaugar Reflections-1

http://www.imparaklitou.gr

Ιερά Μονή Παρακλήτου Ωρωπού Αττικής

ANSWERS IN GENESIS: STARLIGHT

http://creationlifetruth.blogspot.com

http://earthage10000yearsold.wordpress.com

http://creationtruthorthodoxy.wordpress.com

CREATION TRUTH ORTHODOXY

fdfd1

https://answersingenesis.org/search/?csrfmiddlewaretoken=ElVT49mMHr2ZdtbwM68gh8p8sfKaUEbG&site=AiGall&q=starlight

Answers in Genesis: Starlight

ΜΗ ΕΠΙΠΕΔΗ & ΚΙΝΟΥΜΕΝΗ ΓΗ – ΑΠΟ ΤΟ ΝΕΟ ΑΝΤΙΕΞΕΛΙΚΤΙΚΟ ΒΙΒΛΙΟ ΤΟΥ ΑΡΧΙΜ. ΙΩΑΝΝΗ ΚΩΣΤΩΦ, ΦΥΣΙΚΟΥ

http://creationlifetruth.blogspot.com

http://earthage10000yearsold.wordpress.com

http://creationtruthorthodoxy.wordpress.com

CREATION TRUTH ORTHODOXY

B7Le5poIEAApxrD

ΜΗ ΕΠΙΠΕΔΗ ΚΑΙ ΚΙΝΟΥΜΕΝΗ ΓΗ

Ἀπό τό νέο αντιεξελικτικό βιβλίο

τοῦ Ἀρχίμ. Ἰωάννου Κωστωφ, Φυσικού

ΓΙΑΤΙ ΕΓΩ ΔΕΝ ΠΕΤΩ ΤΗ ΒΙΒΛΙΟ

τηλ. ἐπικοινωνίας & παραγγελιών 2108220542

Πηγή:

http://www.truthtarget.gr

TRUTH TARGET

ΜΗ ΕΠΙΠΕΔΗ ΚΑΙ ΚΙΝΟΥΜΕΝΗ ΓΗ

Πάρα πολλές φορές οἱ ἄθεοι προσάπτουν στή Βίβλο τό ὅτι ἡ γῆ εἶναι ἐπίπεδη καί ἀκίνητη. Ποτέ, ὅμως, αὐτή δέν δίδαξε τέτοια ἀνόητα πράγματα. Ἀντιθέτως· χωρίς νά εἶναι εἰδικό ἐπιστημονικό βιβλίο, περιλαμβάνει γιά τό θέμα αὐτό πραγματικά διαμαντάκια πού ἐκπλήττουν τό νοῦ κάθε καλοπροαίρετου.

Ὡς πρός τήν ἐπιπεδότητα

Ἔχουμε ἕνα θαυμάσιο χωρίο στή Βίβλο: «Ἡμέρα τῇ ἡμέρᾳ ἐρεύγεται ρῆμα (: διακηρύττει λόγο), καί νύξ νυκτί ἀναγγέλλει γνῶσιν»(Ψ 18, 3). Ποῦ ἔγκειται ὁ θαυμασμός; Στό ὅτι αὐτό ὑποδηλώνει τή μή ἐπιπεδότητα τῆς γῆς.

Πῶς τεκμηριώνεται αὐτό; Ἄς ὑποθέσουμε ὅτι ἡ γῆ εἶναι ἐπίπεδη. Σέ μιά τέτοια περίπτωσι, ὅταν ἡ πάνω ἐπιφάνειά της λούζεται στό ἡλιακό φῶς, τότε φωτίζεται ὅλη καί ὑπάρχει μία ἡμέρα παντοῦ, ἐνῶ ὅλη ἡ κάτω ἐπιφάνεια τῆς γῆς ἔχει νύκτα. Στήν περίπτωσι αὐτή τό παραπάνω χωρίο τῆς Βίβλου δέν ἀνταποκρίνεται στήν ἀλήθεια: ἡ μέρα ἐδῶ μιλᾶ στή νύκτα καί ὄχι σέ ἄλλη μέρα, διότι αὐτήν συναντᾶ.

Ἄν θεωρήσουμε, ὅμως, τή γῆ μή ἐπίπεδη, τότε μέ τή φαινομένη περιστροφή τοῦ ἡλίου, ἁπλώνεται σιγά-σιγά ἡ μέρα στούς διάφορους τόπους καί ἀντίστοιχα ἡ νύκτα ἀντιδιαμετρικά. Ἔτσι π.χ. ἡ μέρα τῶν Ἀθηνῶν συναντᾶ τή μέρα τῆς Ρώμης, ἐκείνη τῶν Παρισίων κοκ.. Καί μπορεῖ ἡ κάθε μία νά ἀνακοινώνη στήν ἑπομένη ὅ,τι θέλει (τή σοφία τοῦ Θεοῦ, ἐν προκειμένῳ). Τό ἴδιο συμβαίνει καί μέ τίς νύκτες. Εἴδατε ὑποκρυπτόμενη σοφία στή Βίβλο;


Μέ τόν ἴδιο συλλογισμό καταλήγουμε καί πάλι στή μή ἐπιπεδότητα τῆς γῆς, βάσει ἄλλου βιβλικοῦ χωρίου. Ποιό εἶναι αὐτό; Τό ἑξῆς: «Ταύτῃ τῇ νυκτί [κατά τή Β´ Παρουσία] δύο ἔσονται ἐπί κλίνης μιᾶς [νύκτα], εἷς παραληφθήσεται καί ὁ ἕτερος ἀφεθήσεται· δύο ἔσονται ἀλήθουσαι ἐπί τό αὐτό [μέρα], μία παραληφθήσεται καί ἡ ἑτέρα ἀφεθήσεται· δύο ἐν τῷ ἀγρῷ [πάλι, μέρα], εἷς παραληφθήσεται καί ὁ ἕτερος ἀφεθήσεται»(Λκ 17, 34-36· βλ. καί: Μθ 24, 40-42).

Σημειωτέον ὅτι κατά τήν ἐποχή τῆς Βίβλου, ὁπότε δέν ὑπῆρχε ἠλεκτρισμός, ἡ ἐργασία γινόταν μόνο κατά τήν ἡμέρα. Τεκμηρίωσι: «Ἐμέ δεῖ ἐργάζεσθαι τά ἔργα τοῦ πέμψαντός Με ἕως ἡμέρα ἐστίν· ἔρχεται νύξ ὅτε οὐδείς δύναται ἐργάζεσθαι»(Ἰω 9, 4). «Ἐάν δέ τις περιπατῇ ἐν τῇ νυκτί, προσκόπτει (: σκοντάφτει), ὅτι τό φῶς οὐκ ἔστιν ἐν αὐτῷ»(Ἰω 11, 10). «Περιπατεῖτε ἕως τό φῶς ἔχετε, ἵνα μή σκοτία ὑμᾶς καταλάβῃ· καί ὁ περιπατῶν ἐν τῇ σκοτίᾳ οὐκ οἶδε ποῦ ὑπάγει»(Ἰω 12, 35). «Οἱ γάρ καθεύδοντες νυκτός καθεύδουσι»(Α´ Θεσ 5, 7)· «Ἐξελεύσεται ἄνθρωπος ἐπί τό ἔργον αὐτοῦ καί ἐπί τήν ἐργασίαν αὐτοῦ ἕως ἑσπέρας»(Ψ 103, 23).

Συνεχίζουμε τό συλλογισμό: Ἡ Β´ Παρουσία τοῦ Κυρίου θά εἶναι στιγμιαία: «ἐν ἀτόμῳ, ἐν ριπῇ ὀφθαλμοῦ (: σέ μιά στιγμή, ὅσο χρειάζεται ν᾽ ἀνοιγοκλείση τό μάτι)»(Α´ Κορ 15, 52). Ἐφόσον, λοιπόν, τήν ἴδια στιγμή ἀλλοῦ ἐπί τῆς γῆς εἶναι ἡμέρα καί ἀλλοῦ νύκτα, ἡ γῆ δέν εἶναι ἐπίπεδη.


Παρόμοιο χωρίο: «Ὅλην τήν ἡμέραν εὐλογήσουσιν Αὐτόν»(Ψ 71, 15). Ἡμέρα, ὡς γνωστόν (Γεν κεφ 1), ὅταν δέν προσδιορίζεται διαφορετικά (ὅπως στά παραπάνω χωρία), εἶναι ὅλο τό 24ωρο, ὅπως ἐδῶ. Τώρα, ἄν ἐξαιρέσουμε τήν ἀδιάλειπτη προσευχή τῶν μοναχῶν, προσευχή λαμβάνει χώρα μόνο κατά τή μέρα καί ὄχι κατά τή νύκτα. Λοιπόν, ἄν ἡ γῆ ἦταν ἐπίπεδη, τότε κατά τίς νυκτερινές ὧρες δέν θά εὐλογεῖτο ὁ Θεός σέ ἀντίθεσι μέ τό συζητούμενο χωρίο. Στή μή ἐπίπεδη γῆ, λόγῳ περιστροφῆς της, πάντα κάπου θά ὑπάρχη μέρα καί ἔτσι θά δοξολογῆται πάντοτε ὁ Θεός.

  • Παρόμοιο εἶναι καί τό χωρίο: «Ἄσατε τῷ Κυρίῳ· εὐλογήσατε τό ὄνομα αὐτοῦ, εὐαγγελίζεσθε (: νά κηρύττετε) ἡμέραν ἐξ ἡμέρας τό σωτήριον Αὐτοῦ (: τή σωτηρία τήν ὁποία Αὐτός προσφέρει)»(Ψ 95, 2). Πιό θεοσεβές εἶναι τό νά διακηρύσσεται αὐτό καθ᾽ ὅλο τό 24ωρο τῆς μή ἐπίπεδης γῆς.
  • Ἄλλα χωρία σχετικά: «Καί ἥξουσιν ἀπό ἀνατολῶν καί δυσμῶν καί ἀπό βορρᾶ καί νότου, καί ἀνακλιθήσονται ἐν τῇ βασιλείᾳ τοῦ Θεοῦ»(Λκ 13, 29 κλπ. κλπ.). Εἶναι γνωστό ὅτι ἡ Β´ Παρουσία τοῦ Χριστοῦ, ὅπως ἀναφέραμε παραπάνω, θά εἶναι ταυτόχρονη γιά κάθε σημεῖο τῆς γῆς. Ὁ κάθε τόπος, ὅμως, ἔχει κατά τή στιγμή ἐκείνη μία ἀνατολή (αὐτή δέν μετατοπίζεται λόγῳ ἐποχῶν), ὁπότε πῶς δικαιολογεῖται ὁ πληθυντικός ἀνατολῶν ὅπως καί δυσμῶν σέ πολλά σημεῖα τῆς Γραφῆς —ἐνῶ ἑνικός γιά βορρᾶ καί νότο; Μόνο ἄν δεχθοῦμε γιά ὅλα τά σημεῖα τῆς γῆς ταυτοχρόνως ὅλες τίς ἀνατολές καί δύσεις —γιά κάθε σημεῖο μία— πάνω στήν ἐπιφάνεια τῆς γῆς. Αὐτό, ὅμως, ὑποδηλώνει μή ἐπίπεδη γῆ (ἀφοῦ σ᾽ αὐτήν ταυτοχρόνως θά εἴχαμε μία ἀνατολή καί μία δύσι γιά ὅλα τά σημεῖα της).
  • «Καί εἶπεν ὁ Θεός· γενηθήτωσαν φωστῆρες ἐν τῷ στερεώματι τοῦ οὐρανοῦ εἰς φαῦσιν ἐπί τῆς γῆς, τοῦ διαχωρίζειν ἀνά μέσον τῆς ἡμέρας καί ἀνά μέσον τῆς νυκτός· καί ἔστωσαν εἰς σημεῖα καί εἰς καιρούς καί εἰς ἡμέρας καί εἰς ἐνιαυτούς· καί ἔστωσαν εἰς φαῦσιν ἐν τῷ στερεώματι τοῦ οὐρανοῦ, ὥστε φαίνειν ἐπί τῆς γῆς. καί ἐγένετο οὕτως»(Γεν 1, 14, 15). Ἄν ἡ γῆ ἦταν ἐπίπεδη, δέν θά ἐκπληρωνόταν συνεχῶς τό «εἰς φαῦσιν» καί «φαίνειν» (ἐνεστώτας), ἀλλά μόνο γιά τήν πάνω ἐπιφάνεια. Μόνο σέ μή ἐπίπεδη γῆ ἰσχύει γιά ὅλα τά σημεῖα της ἑκάστοτε ἡ λάμψι τῶν ἀστρικῶν σωμάτων.
  • Ἄν ἡ γῆ εἶναι ἐπίπεδος, τότε κάτω ἀπό αὐτήν δέν ὑπάρχει Θεός!: «Καί ἀκούσαντες ἡμεῖς ἐξέστημεν τῇ καρδίᾳ ἡμῶν, καί οὐκ ἔστη ἔτι πνεῦμα ἐν οὐδενί ἡμῶν ἀπό προσώπου ὑμῶν, ὅτι Κύριος ὁ Θεός ὑμῶν Θεός ἐν οὐρανῷ ἄνω καί ἐπί τῆς γῆς κάτω»(ἸΝ 2, 11). Στή σφαιρική γῆ κάτω θεωρεῖται μόνο τό κέντρο της καί ἔτσι παρακάμπτεται ἡ συζητούμενη δυσκολία.
  • Μόνο σέ μή ἐπίπεδη γῆ εὐοδώνεται τό «ὑπό τόν ἥλιον»(Ἐκκλ 9, 9, 11, 13 κλπ. κλπ.) γιά ὅλα τά μέρη τῆς γῆς. Σέ ἐπίπεδη γῆ μόνο τό πάνω μέρος θά ἦταν κάτω ἀπό τόν ἥλιο.
  • Τά ἴδια μποροῦμε νά ποῦμε καί γιά τό: «Καί ἔστησε τούς λόγους αὐτοῦ, οὕς ἐλάλησεν ἐφ᾿ ἡμᾶς καί ἐπί τούς κριτάς ἡμῶν, οἵ ἔκρινον ἡμᾶς, ἐπαγαγεῖν ἐφ᾿ ἡμᾶς κακά μεγάλα, οἷα οὐ γέγονεν ὑποκάτω παντός τοῦ οὐρανοῦ κατά τά γενόμενα ἐν ῾Ιερουσαλήμ»(Δαν 9, 12).
  • Τό χωρίο «ἐν ποίᾳ δέ γῇ [περιοχή τῆς γῆς] αὐλίζεται τό φῶς; σκότους δέ ποῖος ὁ τόπος;»(: Ἰώβ 38, 19) ὑποδηλώνει μή ἐπίπεδη γῆ, διότι σ᾽ αὐτήν ἑστιάζεται τό φῶς (στήν πάνω πλευρά) καί τό σκότος (στήν κάτω). Στή μή ἐπίπεδη γῆ μετακινεῖται κατά πᾶσα στιγμή καί τό φῶς καί τό σκότος.

Ἀναφέραμε μέχρι ἐδῶ τή θέσι ὅτι ἡ Βίβλος διδάσκει, παρότι δέν εἶναι ἐπιστημονικό βιβλίο, τό μή ἐπίπεδο τῆς γῆς. Ὡς πρός τή σφαιρικότητά της ὑπεμφαίνεται καί αὐτό στή Βίβλο. Γράφει ὁ Ἡσαΐας: «ὁ κατέχων τόν γῦρον τῆς γῆς»(40, 22). Νά σημειώσουμε ὅτι τό μόνο σῶμα πού ἀπ᾽ ὅλες τίς πλευρές φαίνεται κύκλος εἶναι ἡ σφαῖρα.

  • Πιό ἐναργῆ χωρία εἶναι ὅσα ἀναφέρονται στό μέσο τῆς γῆς. Ἰδού δύο:

«Ὁ δέ Θεός βασιλεύς ἡμῶν πρό αἰώνων, εἰργάσατο σωτηρίαν ἐν μέσῳ τῆς γῆς»(Ψ 73, 12). Μόνο σέ σφαῖρα ὁποιοσδήποτε τόπος βρίσκεται στό μέσο τῆς γῆς (σκεφθεῖτε τά διάφορα στερεά σώματα). Ἔτσι «ἔχει δικαίωμα» ὁ Ψαλμωδός νά θεωρῆ τήν Ἱερουσαλήμ στό μέσο τῆς γῆς.

«Ἐν τούτῳ καυχάσθω ὁ καυχώμενος, συνιεῖν καί γινώσκειν τόν Κύριον καί ποιεῖν κρίμα καί δικαιοσύνην ἐν μέσῳ τῆς γῆς»(Α´ Βασ 2, 10). Ἡ σωτηρία τοῦ Θεοῦ ἀπευθύνεται σέ κάθε τόπο τῆς γήινης σφαίρας, κι ἔτσι κάθε τόπος λατρείας τοῦ Θεοῦ εἶναι στό μέσο τῆς γῆς.

Περί γεωκεντρισμοῦ

Οὔτε αὐτό δέν τό διδάσκει ἡ Βίβλος. Ἀντιθέτως, θεωρεῖ τή γῆ, παρά τή σπουδαιότητά της, ὡς κάτι τό ἀπόμερο. Κέντρο τοῦ Σύμπαντος εἶναι ὁ Θεός καί ὁ «τόπος» Του. Τά βασικά χωρία γιά τή θέσι αὐτή εἶναι τά: «Ὁ οὐρανός Μοι θρόνος, ἡ δέ γῆ ὑποπόδιον (: σκαμνάκι) τῶν ποδῶν Μου»(Ἡσ 66, 1· Πρξ 7, 49).

«᾿Εγώ δέ λέγω ὑμῖν μή ὀμόσαι ὅλως· μήτε ἐν τῷ οὐρανῷ, ὅτι θρόνος ἐστί τοῦ Θεοῦ· μήτε ἐν τῇ γῇ, ὅτι ὑποπόδιόν ἐστι τῶν ποδῶν αὐτοῦ· μήτε εἰς ῾Ιεροσόλυμα, ὅτι πόλις ἐστί τοῦ μεγάλου βασιλέως»(Μθ 5, 34-35).

«Καί ὁ ὀμόσας (: ὅποιος ὀρκίζεται) ἐν τῷ ναῷ ὀμνύει ἐν αὐτῷ καί ἐν τῷ κατοικοῦντι αὐτόν· καί ὁ ὀμόσας ἐν τῷ οὐρανῷ ὀμνύει ἐν τῷ θρόνῳ τοῦ Θεοῦ καί ἐν τῷ καθημένῳ ἐπάνω αὐτοῦ»(Μθ 23, 21-22).

«… τόν Κύριον τοῦ Ἰσραήλ τόν οὐράνιον»(Α´ Ἔσδρ 6, 14· βλ. καί: Τωβ 10, 11, 12· Β´ Ἔσδρ 5, 11).

«Ὁ οὐρανός τοῦ οὐρανοῦ τῷ Κυρίῳ, τήν δέ γῆν ἔδωκε τοῖς υἱοῖς τῶν ἀνθρώπων»(Ψ 113, 24).

«Ὁ διδούς ἄρχοντας ὡς οὐδέν ἄρχειν, τήν δέ γῆν ὡς οὐδέν ἐποίησεν»(Ἡσ 40, 23).

«Ἥν ἐνήργησεν ἐν τῷ Χριστῷ ἐγείρας αὐτόν ἐκ νεκρῶν, καί ἐκάθισεν ἐν δεξιᾷ αὐτοῦ ἐν τοῖς ἐπουρανίοις»(Ἐφ 1, 20).

«Ὁ καταβάς αὐτός ἐστι καί ὁ ἀναβάς ὑπεράνω πάντων τῶν οὐρανῶν, ἵνα πληρώσῃ τά πάντα»(Ἐφ 4, 10).

«Εἰ οὖν συνηγέρθητε τῷ Χριστῷ, τά ἄνω ζητεῖτε, οὗ ὁ Χριστός ἐστιν ἐν δεξιᾷ τοῦ Θεοῦ καθήμενος»(Κολ 3, 1).

«Ἕως οὗ διακύψῃ καί ἴδῃ Κύριος ἐξ οὐρανοῦ»(Θρ 3, 50).

Κέντρο στήν αἴθουσα τοῦ θρόνου δέν εἶναι τό σκαμνάκι τῶν ποδιῶν, ἀλλά ὁ θρόνος.

  • Ἰδού καί ὁ ἡλιοκεντρισμός τοῦ πλανητικοῦ μας συστήματος: «Ἡ γῆ εἰς τόν αἰῶνα ἕστηκε, καί ἀνατέλλει ὁ ἥλιος καί δύνει ὁ ἥλιος καί εἰς τόν τόπον αὐτοῦ ἕλκει»(Ἐκκλ. 1, 4-5).
  • Μήπως τά σύγχρονα βιβλία γιά τό Σύμπαν δέν εἶναι γεωκεντρικά; Ἔχουν 100δες σελίδες γιά τό ἡλιακό μας σύστημα καί λίγες γιά τό ὑπόλοιπο σύμπαν.

Στήριγμα τῆς γῆς

Πολλοί ἀρνητές διαβάζοντας ἐπιπόλαια τή Βίβλο μιλοῦν γιά στηρικτικούς στύλους της. Ἄς δοῦμε πῶς ἔχει τό θέμα.

Πρίν ἀπό τήν ἐποχή τῶν δορυφόρων κανείς δέν κατεῖχε ἀπόδειξι τοῦ ὅτι ἡ γῆ δέν στηρίζεται πουθενά. Καί, ὅμως, ἡ Βίβλος, ἑκατοντάδες χρόνια π.Χ., δίδασκε: Ὁ Θεός «κρεμάζει γῆν ἐπί οὐδενός»(Ἰώβ 26, 7). Μόνο θεοπνευστία ἐξηγεῖ τήν πληροφορία αὐτή!

Ἄς δοῦμε, τώρα, μερικά χωρία περί θεμελίων καί στύλων τῆς γῆς καί, στή συνέχεια θά παραθέσουμε τά ἐπιχειρήματά μας.

Λοιπόν: «Εἰς γενεάν καί γενεάν ἡ ἀλήθειά σου· ἐθεμελίωσας τήν γῆν καί διαμένει»(Ψ 118, 90).

«Ὁ θεμελιῶν τήν γῆν ἐπί τήν ἀσφάλειαν αὐτῆς, οὐ κλιθήσεται εἰς τόν αἰῶνα τοῦ αἰῶνος»(Ψ 103, 5).

«Σεισθήσεται τά θεμέλια τῆς γῆς»(Ἡσ 24, 18).

«Καί ἰσχυρά ἐποίει τά θεμέλια τῆς γῆς»(Πρμ 8, 29).

«Ὁ σείων τήν ὑπ᾿ οὐρανόν ἐκ θεμελίων, οἱ δέ στῦλοι αὐτῆς σαλεύονται»(Ἰώβ 9, 6).

«Ἐγώ ἐστερέωσα τούς στύλους αὐτῆς»(Ψ 74, 4).


Καί, τώρα, τό ἐπιχείρημά μας. Ἄν ἑρμηνεύαμε σήμερα τά παραπάνω χωρία, θά μποροῦσε νά ἰσχυρισθῆ κάποιος ὅτι ἐκβιάζουμε τή Βίβλο νά συμφωνήση μέ τήν ἐπιστημονική ἀπόδειξι περί ἀνυπαρξίας θεμελίων τῆς γῆς. Ὅμως, ἑκατονταετίες τώρα, ἡ Ἐκκλησία διδάσκει τή μή ὑλικότητα τῶν θεμελίων αὐτῶν. Ἄς δώσουμε μερικές παραπομπές:

Ὁ Εὐσέβιος Καισαρείας σημειώνει: «Θεμέλια τῆς οἰκουμένης νά θεωρήσης τίς δυνάμεις τῆς σοφίας τοῦ Θεοῦ»(ΒΕΠ 21, 71).

  • Σημειώνει ὁ Ὠριγένης: «Ὁ μέν Ἰώβ εἶπε “κρεμώντας τή γῆ στό μηδέν”(26, 7), ὁ δέ Δαυΐδ “πάνω στήν ἀσφάλειά της”(Ψ 103, 5). Καί οἱ δύο δέ ἀναιροῦν τό νά ὑπάρχη κάποιο ἄλλο σῶμα πού νά τή βαστάζη ἀπό κάτω. Διότι ἡ ἀσφάλεια δέν εἶναι οὐσία, ἀλλά ἐπινόημα τοῦ Θεοῦ»(ΒΕΠ 16, 87).

° «Ὁ δέ Ὠριγένης λέγει· “Ἀγαθόν τό ἀποκαλυφθῆναι τά θεμέλια τῆς οἰκουμένης, ἵνα θεωρηθῆ ἡ Ἁγία Τριάς, ἥτις ἄρχει τῶν κτισμάτων”»(Ν1, 263 ὑπ.).

  • Ὁ Μ. Βασίλειος γράφει: «Ἄν ποτέ ἀκούσης στούς Ψαλμούς “Ἐγώ ἐστερέωσα τούς στύλους της (τῆς γῆς)”(Ψ 74, 4), πρέπει νά θεωρήσης ὅτι “στῦλοι” λέγονται ἡ συνεκτική της δύναμι»(ΒΕΠ 51, 192· βλ. καί: Ν2, 307 ὑπ.).
  • Σημειώνει ὁ Ἅγ. Γρηγόριος ὁ Θεολόγος: «Πῶς ἡ γῆ στέκεται σταθερή καί ἀκλόνητη; Ποιό ὄχημα τήν μεταφέρει καί ποιό εἶναι τό ὑποστήριγμά της, καί ἐκείνου πάλι ποιό εἶναι; Ἡ λογική δέν βρίσκει ἄλλο στήριγμα παρά μόνο τό θεῖο θέλημα»(ΒΕΠ 59, 233).
  • Ὁ Ἅγ. Ἀμβρόσιος Μεδιολάνων κηρύττει: «Κρέμασε τή γῆ ὄχι ἀπό κάποιο κέντρο, ἀλλά ἀπό τό στήριγμα τῆς ἐντολῆς Του, καί δέν ἐπέτρεπε νά κλονισθῆ… Οὔτε ὅταν διαβάζουμε: “Ἐγώ ἐστερέωσα τούς στύλους αὐτῆς”(Ψ 74, 4), εἶναι δυνατόν νά νομίσουμε ὅτι αὐτή στερεώθηκε μέ στύλους, ἀλλά μέ τή δύναμι ἐκείνη ἡ ὁποία στηρίζει τήν ὑπόστασι τῆς γῆς καί τή συγκρατεῖ»(ΑΑ, 31).
  • Διδάσκει ὁ Ἅγ. Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος: «Ποιά εἶναι αὐτή ἡ ἀσφάλεια;(Ψ 103, 5). Ἡ δύναμι τοῦ Δημιουργοῦ. “Διότι στό χέρι Του βρίσκονται τά πέρατα τῆς γῆς”(Ψ 94, 4)»(PG 55, 647).

«Στηρίζοντας σάν σέ κάποιους στύλους στούς νόμους Μου»(Θεοδώρητος Κύρου, PG 80, 1468), «αὐτήν ἐφ᾽ ἑαυτήν ἑδράσας»(Θεοδώρητος Κύρου, PG 80, 1697· βλ. καί: Ν2, 307).

εδω° Διαβάζουμε: «Ἡ ἐπιφάνεια τῆς ξηρᾶς τῆς γῆς ὑπολογίζεται εἰς τά 29% μόνον τῆς ὅλης ἐπιφανείας της, τό δέ ὑπόλοιπον μέρος καλύπτεται ὑπό τῶν ὑδάτων. Γι᾽ αὐτό ὁ Θεοδώρητος λέγει: “Καί τό θαυμαστώτερον, ἐθεμελίωσε τήν γῆν ἐπάνω εἰς τά ὕδατα καί αὐτήν εἰς αὑτήν ἑδράσας (: στήριξε στόν ἑαυτό της), τῆς ἔδωκε τό ἀσφαλές καί ἀκίνητον, νά στέκεται οὕτω στερεά ἀείποτε, ἕως νά ἔλθη ἡ Βασιλεία Του”»(περ. Σο, Μρ 1971, 43).

  • Ἐπανερχόμασθε στούς Πατέρες: «Ὁ θεολόγος Δαυΐδ ὡς ἐκ μέρους τοῦ Θεοῦ λέει: “Ἐγώ στερέωσα τούς στύλους της”(Ψ 74, 4), ὀνομάζοντας τή συνεκτική της δύναμι στύλους»(Ἅγ. Ἰωάννης Δαμασκηνός, PG 94, 908).

«Στύλοι της εἶναι τά προστάγματα περί τῆς στερεώσεώς της. Διότι αὐτό τήν ἀνασηκώνει καί τή διαβαστάζει, ἑδραιωμένη στό κενό»(Εὐθύμιος Ζιγαβηνός, PG 128, 765).

  • Διαβάζουμε: «“Ὁ θεμελιῶν τήν γῆν ἐπί τήν ἀσφάλειαν αὐτῆς, οὐ κλιθήσεται εἰς τόν αἰῶνα τοῦ αἰῶνος”(Ψ 103, 5).

Ἐσύ, λέει, Κύριε, ἐθεμελίωσες τή γῆ. Πάνω σέ τί ἀσφαλές καί σέ ποιό θεμέλιο; Πάνω στόν ὅρο καί τό πρόσταγμά Σου. Πράγματι αὐτό γίνεται στή γῆ ἕδρα καί θεμέλιο καί τή στερεώνει πάνω στόν ἑαυτό της. Συνεπῶς καί ἡ γῆ θεμελιωμένη πάνω στό πρόσταγμά Σου δέν θά ἀνατραπῆ ποτέ οὐδέ θά μετασαλευθῆ ἀπό τόν τόπο της»(Ζ, 40).

° Συνοψίζουν, ἀκόμα: «Λέει καί ὁ Βασίλειος· “Πῶς ἡ γῆ στέκεται παγία καί ἀκλόνητη; πάνω σέ τί ὄχημα καί τί ὑποβαστάζον; καί τί ὑποβαστάζει αὐτό τό τελευταῖο; Πραγματικά ἡ λογική μας δέν ἔχει τίποτε πάνω στό ὁποῖο νά στηριχθῆ ἐκτός ἀπό τό θεῖο θέλημα”. Ὁ δέ Χρυσόστομος λέει· “… Ποιά εἶναι ἡ ἀσφάλεια; Ἡ δύναμι τοῦ Κτίστου, ὁ ὅρος τοῦ Δημιουργοῦ, τό θέλημα τοῦ Θεοῦ τό ὁποῖο εἶναι ἰσχυρότερο ἀπ᾽ ὅλα”. Ὁ δέ Γρηγόριος ὁ Θεολόγος· “Γι᾽ αὐτό καί δέν εἶπε ῾ὁ θεμελιώσας᾽, ἀλλά ῾ὁ θεμελιῶν᾽, ὅπως ἀκριβῶς δέν εἶπε ῾ὁ ποιήσας τούς Ἀγγέλους᾽, ἀλλά ῾ὁ ποιῶν [τούς ἀγγέλους Αὐτοῦ πνεύματα]᾽· πρᾶγμα τό ὁποῖο φανερώνει πλέον τή διακυβέρνησι καί τή συντήρησι τῶν δημιουργημένων, ἀφοῦ μιά φορά στηρίχθηκαν στή βάσι τους καί ἦρθαν στήν ὕπαρξι…”. Λέει ἐπίσης ὁ Ἰσίδωρος· “Δέν εἶναι ἀντίθετο τό ῾ὁ ποιῶν αὐτήν τρέμειν᾽ καί τό ῾οὐ κλιθήσεται εἰς τόν αἰῶνα᾽. Πράγματι, δέν θά παρεκκλίνη μέν, θά σαλευθῆ ὅμως· ὁμολογώντας μέν μέ τό ταρακούνημα τήν ὑποταγή, δηλώνοντας δέ μέ τό νά μήν ἐξέρχεται ἀπό τήν οἰκεία τάξι τό θεῖο ὅρο”. Καί ὁ Θεοδώρητος· “Ἀφοῦ τή στερέωσε πάνω στόν ἑαυτό της, τῆς ἀπένειμε τό ἀμετακίνητον· καί μ᾽ αὐτό τοῦτον τόν τρόπο παραμένει, ὅσο καιρό Αὐτός θελήσῃ· ἔτσι καί ἀλλοῦ λέει· ῾κρεμάζων γῆν ἐπ᾽ οὐδενός [=κρεμώντας τή γῆ στό κενό]᾽(Ἰώβ 26, 7)»(Ζ, 41 ὑπ.· βλ. καί: Ν2, 307 ὑπ.· Ε, 216).

  • Ὁ Ἅγ. Νεόφυτος ὁ Ἔγκλειστος σημειώνει: «Ἐγώ, ὁ Λόγος τοῦ Θεοῦ, “ἐστερέωσα τούς στύλους αὐτῆς”, ἔστω κι ἄν δέν τό παραδέχονται οἱ ἄθεοι.

Ἐρώτησι: Καί ποῦ στερέωσε τούς στύλους της, τῆς γῆς δηλαδή; Μήπως ὑπάρχει κι ἄλλη γῆ κάτω ἀπ᾽ αὐτήν;

Ἀπάντησι: Στύλοι τῆς γῆς εἶναι ἡ πρόνοια καί θέλησι τοῦ Δημιουργοῦ. Πράγματι οὔτε σέ στύλους οὔτε σέ ὕδατα στηρίζεται, ἀλλά καί ἡ γῆ καί οἱ ἄβυσσοι ἔχουν τά θεμέλιά τους στό κενό μέ τή δύναμι τοῦ Δημιουργοῦ. Ὅπως καί τόν οὐρανό, μή στηριζόμενο σέ καμμία βάσι, “τέντωσε ὁ Δημιουργός σάν δέρμα”(Ψ 103, 2) μέ ἀσφάλεια»(ΕΝ, 388).

  • Γράφει ὁ Στέργιος Σάκκος: «Πῶς ἡ γῆ στέκεται ἀπαρασάλευτη, χωρίς κανένα στήριγμα μέσα στό χάος; Τό γεγονός αὐτό εἶναι κατόρθωμα μόνο τοῦ Θεοῦ ὁ ὁποῖος τή θεμελίωσε, τή στερέωσε, ὤστε νά μήν πέσει καί χαθεῖ ποτέ. Πῶς ἀκριβῶς ὁ Θεός θεμελίωσε τή γῆ, δέν μας πληροφορεῖ ἡ Γραφή ἄν καί ἀρκετές φορές θέτη αὐτό τό ἀσύλληπτο ἐρώτημα γιά τόν ἀνθρώπινο νοῦ τῆς ἐποχῆς ἐκείνης (δές Ψ 23, 2· Ἰώβ 26, 7· 38, 6· Πρμ 8, 29). Πολλοί ἑρμηνευτές παρασύρονται ἀπό τό ποιητικό ρῆμα θεμελιώνω καί παραβάλλουν τά λόγια τοῦ ψαλμωδοῦ μέ διάφορες μυθολογικές ἀντιλήψεις γιά τή δημιουργία τῆς γῆς (δές Κraus) ἤ ἀκόμη φτάνουν νά μιλήσουν γιά δάνεια βαβυλωνιακῶν μύθων δημιουργίας (Κittel). Ἐντούτοις, τό θεμελιῶν ἀποτελεῖ ἁπλῶς ἔκφρασι τῆς ἐντυπώσεως τήν ὁποία προκαλεῖ στόν ἄνθρωπο ἡ σταθερότητα τῆς γῆς· τό περιεχόμενο τοῦ θεμελιῶν βρίσκεται στό ἐπί τήν ἀσφάλειαν αὐτῆς.

Ἡ λέξι ἀσφάλεια ἔχει μιά πολλή γενική σημασία· σημαίνει ἑδραιότητα. Γι᾽ αὐτό δημιουργήθηκε πρόβλημα γιά τήν ἑρμηνεία της. Τό μασωριτικό κείμενο ἔχει “ἐπί τῆς ἕδρας αὐτῆς”. Γιά τήν ἔννοιά της διατυπώθηκαν διάφορες ἀπόψεις· ὅτι ἐννοεῖται ὑγρά οὐσία, τά ὕδατα (Μ. Ἀθανάσιος, Βέλλας), ἐννοεῖται ἡ τέχνη τοῦ Θεοῦ (Ὠριγένης) ἤ ἡ δύναμις τοῦ ἐργασαμένου, τό θέλημα τοῦ Θεοῦ (Χρυσόστομος, Μαρτίνος), ἐννοεῖται τό βάρος τῆς γῆς (Βellarminus), ἡ ἰσορροπία τῶν μελῶν της (Μακράκης) καί τέλος, ὅτι ἀσφάλεια σημαίνει ἀόριστα τά θεμέλια τῆς γῆς (Fillion-Γιαννακόπουλος, Ηerkenne). Τήν ὀρθότερη, ὅμως, ἑρμηνεία νομίζω ὅτι τή δίνει ὁ μοναχός Κοσμᾶς ὁ Ἰνδικοπλεύστης ὅταν ἐξηγῆ “Ἵνα εἴπῃ, αὐτήν ἐφ᾽ ἑαυτήν θεμελιωθεῖσαν καί οὐχί ἐπί τινος”. Μιλώντας ὁ ψαλμωδός γιά τή σταθερότητα τῆς γῆς, δέν κάνει ἐπιστήμη οὔτε ἔχει τέτοιο σκοπό, νά προσδιορίση τούς φυσικούς νόμους πού διέπουν τήν ἰσορροπία τῆς γῆς. Ἀφ᾽ ἑτέρου, εἶναι θαυμαστό πώς ἐνῶ ζῆ σέ μιά ἐποχή, κατά τήν ὁποῖα οἱ Ἕλληνες φαντάζονταν τόν Ἄτλαντα νά κρατᾶ στούς ὤμους του τή γῆ καί οἱ Ἀνατολῖτες ἔπλαθαν ἄλλες παρόμοιες μυθικές παραστάσεις, ὁ ψαλμωδός δέν μᾶς λέει τίποτε ἀπ᾽ αὐτά, ἀλλά σημειώνει ἁπλά· ἐπί τήν ἀσφάλειαν αὐτῆς. Ἐκεῖνο πού ἀποκαλύπτει, καί τόν ἐνδιαφέρει νά ἀποκαλύψη, εἶναι ὅτι ὁ Θεός ἀσφαλίζει τή γῆ στή σιγουριά της, τή σιγουρεύει.

Ἀπόδειξι ὅτι ὁ Θεός στερέωσε γερά τή γῆ εἶναι ὅτι οὐ κλιθήσεται εἰς τόν αἰῶνα τοῦ αἰῶνος, δέν ταλαντεύεται οὔτε θά ταλαντευθῆ ποτέ. Κλίνομαι σημαίνει γέρνω ἀπ᾽ τή μία ἤ ἀπ᾽ τήν ἄλλη. Ὁ ποιητής δέν ἐννοεῖ ὅτι δέν θά σαλευθῆ, δέν θά σεισθῆ ἡ γῆ ἀλλά ὅτι δέν θά χάση τήν ἰσορροπία της, δέν θά ξεκλίνη ἀπό τήν τροχιά της, ὅπως θά λέγαμε σήμερα. “Οὐ περιτραπήσεται ποτέ, εἰ καί σαλευθήσεται”(Ζιγαβηνός)… Δέν ὑπάρχει λοιπόν καμμία ἀντίφασι μέ τό στίχο 32, ποιῶν αὐτήν τρέμειν, ὅπως νόμισαν μερικοί ἐφόσον κατά τόν Ἰσ. Πηλουσιώτη “Οὐ κλιθήσεται μέν, σαλευθήσεται δέ, τῷ μέν τρόμῳ τήν δουλείαν ὁμολογοῦσα, τῷ δέ μή ἐξίστασθαι τῆς οἰκείας τάξεως τόν θεῖον ὅρον μηνύουσα”.

Ἡ φράσι εἰς τόν αἰῶνα τοῦ αἰῶνος δέν σημαίνει βέβαια ποτέ μέ ἀπόλυτη ἔννοια, διότι ὁ ἴδιος ὁ Κύριος εἶπε “Ὁ οὐρανός καί ἡ γῆ παρελεύσονται”(Μθ 24, 35· πρβλ. Β´ Πετρ 3, 10, 13)· σημαίνει ποτέ κατά τή διάρκεια τῆς ὑπάρξεως τῆς γῆς, ὅσο θά ὑπάρχη αὐτός ὁ κόσμος»(ΣΣ, 204).

  • Ἰδού ἄλλο ἕνα κείμενο ἀπό τόν καθηγητή αὐτόν: «“Ἀναβαίνουσιν ὄρη καί καταβαίνουσι πεδία εἰς τόν τόπον, ὅν ἐθεμελίωσας αὐτά”(Ψ 103, 8).

Ἐδῶ ἔχουμε ἕνα βασικό πρόβλημα γιά τήν ἑρμηνεία τοῦ στίχου. Ποιό εἶναι τό ὑποκείμενο τῶν ρημάτων ἀναβαίνουσι καί καταβαίνουσι καί πού ἀναφέρεται ἡ ἀντωνυμία αὐτά; Ἀρκετοί ἑρμηνευτές ὑποστηρίζουν ὅτι ἐννοεῖται σέ ὅλα τά ὕδατα, τό ὑποκείμενο, δηλαδή τῶν προηγούμενων στίχων (6β καί 7). Ὁ στίχος τότε σημαίνει ὅτι τά νερά ἀνεβαίνουν στά βουνά, κατεβαίνουν στίς πεδιάδες καί ἔχουν πάντοτε τίς θέσεις τίς ὁποῖες τούς καθόρισε ὁ δημιουργός (πρβλ, Ψ 106, 25-26, Spurgeon, Βriggs, ΜcCullough, Κraus). Ἐντούτοις ἡ φράσι ἀναβαίνουσιν ὄρη (τά ὕδατα) δέν εἶναι σαφής. Ὁ Spurgeon σκέπτεται ὅτι τά νερά σκαρφαλώνουν μέ τή μορφή τοῦ νέφους μέχρι τίς κορφές τῶν Ἄλπεων. Ὁ Μαρτίνος ὑποθέτει ὅτι γίνεται ὑπαινιγμός στά νερά τοῦ κατακλυσμοῦ, πού ἀνέβηκαν ὥς τά βουνά (Γεν 8, 5). Ὁ Κraus ἐννοεῖ τίς πηγές πάνω στά βουνά. Ὁ Βέλλας, τέλος, δέχεται ὡς ὑποκείμενο στό ἀναβαίνουσι τά ὄρη καί μόνο στό καταβαίνουσι τά ὕδατα, προτείνοντας νά διαγραφῆ ἡ λέξι πεδία, ὁπότε τό νόημα θά εἶναι “ἐνῶ τά ὄρη ἀναβαίνουν, τά ὕδατα κατέρχονται, συναθροιζόμενα εἰς τό μέρος, τό ὁποῖο ὅρισε γι᾽ αὐτά ὁ Θεός”. Ἐξάλλου, οἱ Ἀθανάσιος, Θεοδώρητος καί Βλεμμίδης ἐννοοῦν ὡς ὑποκείμενο τά ὕδατα, ἀλλά θεωροῦν τό στίχο παρομοίωσι, ὅτι δηλαδή τά κύματα τῆς θαλάσσης ἀνεβαίνουν σάν βουνά καί κατεβαίνουν σάν πεδιάδες, στόν τόπο στόν ὁποῖο τά περιόρισε ὁ Θεός.

Λογικότερο ὅμως καί ποιητικότερο εἶναι νά δεχθοῦμε ὡς ὑποκείμενα τῶν ρημάτων ἀναβαίνουσι καί καταβαίνουσι τά ὄρη καί πεδία ἀντίστοιχα, στά ὁποῖα ἀναφέρεται ἐπίσης τό αὐτά (ἔτσι οἱ Βellarminus, Γιαννακόπουλος). Ἡ ἄποψι αὐτή μάλιστα εἶναι συνεπής μέ τήν εἰκόνα τῆς δημιουργίας τῆς γῆς, τήν ὁποία περιγράφει ὁ ποιητής, καί ἔρχεται ὡς ἄμεση συνέχεια τοῦ προηγούμενου στίχου, πού παρουσίασε τήν ἄβυσσο νά συμμαζεύεται πάνω στή γῆ. Τώρα, καθώς τά νερά ἀποσύρονται, φαίνεται σάν νά ἀνεβαίνουν πρός τά πάνω τά ψηλότερα μέρη τῆς γῆς καί νά κατεβαίνουν πρός τά κάτω τά χαμηλότερα. Μέ τόν τρόπο αὐτό διαμορφώνεται ἡ ξηρά μέ τά βουνά καί τίς πεδιάδες. Ἁλλά καί αὐτό δέν γίνεται χωρίς τή θέλησι καί τήν ἐνέργεια τοῦ Θεοῦ· τό κάθε ἕνα στέκεται στόν τόπο τόν ὁποῖο ὁ Κύριος ὁρίζει καί στόν ὁποῖο Αὐτός τά τοποθετεῖ. Τό ρῆμα ἐθεμελίωσας δείχνει τή δημιουργική ἐνέργεια τοῦ Θεοῦ καί συγχρόνως τή σταθερότητα τῶν δημιουργημάτων Του. Μποροῦμε κάλλιστα νά ποῦμε ὅτι ὁ στίχος ἀποτελεῖ ἀνάπτυξι τοῦ β´ μέρους τοῦ χωρίου Γεν 1, 9 “Καί συνήχθη τό ὕδωρ τό ὑποκάτω τοῦ οὐρανοῦ εἰς τάς συναγωγάς αὐτῶν καί ὤφθη ἡ ξηρά”»(ΣΣ, 209).

  • Γράφει, ἀκόμα: «“Ἄβυσσος ὡς ἱμάτιον τό περιβόλαιον αὐτοῦ, ἐπί τῶν ὀρέων στήσονται ὕδατα”(Ψ 103, 6).

Μέ τό στίχο αὐτό ὁ Δαυΐδ μεταφέρεται στήν πρώτη στιγμή τοῦ κόσμου καί ἀρχίζει νά περιγράφη σάν νά ἦταν ὁ ἴδιος ἐκεῖ βῆμα πρός βῆμα τήν πορεία τῆς δημιουργίας τῆς γῆς, ὅπως τή γνωρίζουμε ἀπό τή Γένεσι, ἀλλά μέ μιά ποιητική ἐλευθερία. Μπρός στά μάτια του προβάλλει ἡ πρωταρχική μορφή τῆς γῆς, πού ἦταν “ἀόρατος καί ἀκατασκεύαστος καί σκότος ἐπάνω τῆς ἀβύσσου καί πνεῦμα Θεοῦ ἐπεφέρετο ἐπάνω τοῦ ὕδατος”(Γεν 1, 2)…

Περιβόλαιον λέγεται ἐκεῖνο μέ τό ὁποῖο περιβάλλεται, σκεπάζεται κάποιος γύρω-γύρω. Ἑρμηνευτικό πρόβλημα ὑπάρχει γιά τή γενική αὐτοῦ. Ὅλοι οἱ ἑρμηνευτές συμφωνοῦν ὅτι ἡ γενική ἀποδίδεται στή γῆ, ἀλλά καί τό κείμενο τῶν Ο´ καί τό μασωριτικό ἔχουν αὐτοῦ ἀντί αὐτῆς. Γιά νά ἐπιτύχουν συνεπέστερη μετάφρασι, ἄλλοι μέν ἐννοοῦν τό αὐτοῦ ὡς τοῦ τῆς γῆς στοιχείου (Ἀθανάσιος, Ζιγαβηνός, Βλεμμίδης), οἱ περισσότεροι ὅμως τό λαμβάνουν ὡς αὐτῆς στό κείμενο τῶν Ο´ (Χρυσόστομος, Θεοδώρητος, Μαρτῖνος, Fillion-Γιαννακόπουλος, Βέλλας) ἤ διορθώνουν τό μασωριτικό, καί διαβάζουν τό περιβόλαιον αὐτῆς (Ἱερώνυμος, Ταργκούμ, Κittel, Ηerkenne, Κraus). Τό πρᾶγμα, ὅμως, εἶναι πιό ἁπλό. Τό αὐτοῦ δέν ἀναφέρεται στή γῆ, ἀλλά στό Θεό, ὁ Ὁποῖος περιβάλλει τή γῆ μέ τήν ἄβυσσο, εἶναι, δηλαδή, γενική ὑποκειμενική στό περιβόλαιον. Τό αὐτῆς ἐννοεῖται βέβαια, ἀλλά τίθεται τό αὐτοῦ ὡς ἰσχυρότερο»(ΣΣ, 206).

  • Ἡ γῆ στά χέρια τοῦ Θεοῦ: «Ἐν τῇ χειρί αὐτοῦ τά πέρατα τῆς γῆς»(Ψ 94, 4)· «Ὁ κατέχων τόν γῦρον τῆς γῆς»(Ἡσ 40, 22)· «Τίς ἐμέτρησε πᾶσαν τήν γῆν δρακί (: μέ τή χούφτα του [μόνο ὁ Θεός]);»(αὐτόθι 12).
  • Ἀναφέρει ὁ ἴδιος ὁ Θεός: «Ἐπί τίνος οἱ κρίκοι αὐτῆς [τῆς γῆς] πεπήγασι (: στερεώθηκαν); [ἐπί οὐδενός, ἐννοεῖται]»(Ἰώβ 38, 6).

Ἰδού μιά ἄλλη ἐνέργεια τοῦ διαβόλου: Οἱ ἄθεοι τά θεμέλια τῆς γῆς πού εἶναι ποιητικά τά θέλουν κυριολεκτικά καί τά πρῶτα Κεφάλαια τῆς Γενέσεως πού εἶναι κυριολεκτικά καί ἱστορικά τά ἀλληγοροῦν! Γιατί ἐξάλλου δέν γράφει γι᾽ αὐτά ὁ Μωυσῆς στή Γένεσι, ἀλλά τά ψάχνουν ἀλλοῦ;

Οἱ στύλοι εἶναι ποιητική ἔκφρασι ὅπως τά χέρια τῶν ποταμῶν: «Ποταμοί κροτήσουσι χειρί ἐπί τό αὐτό, τά ὄρη ἀγαλλιάσονται»(Ψ 97, 8).

Ὡς πρός τή μή κυριολεκτικότητα τῶν στύλων καί τῶν θεμελίων τῆς γῆς, μετά τά παραπάνω, μποροῦμε νά τά ἑρμηνεύουμε ἀναλόγως. Π.χ.: «Ὁ γάρ οὐρανός θυμωθήσεται καί ἡ γῆ σεισθήσεται ἐκ τῶν θεμελίων αὐτῆς [ὥς τά κατάβαθα] διά θυμόν ὀργῆς Κυρίου σαβαώθ ἐν τῇ ἡμέρᾳ, ᾗ ἄν ἐπέλθῃ ὁ θυμός Αὐτοῦ»(Ἡσ 13, 13).

Ἐπίσης: «Ἀκούσατε ὄρη, τήν κρίσιν τοῦ Κυρίου, καί αἱ φάραγγες θεμέλια τῆς γῆς, ὅτι κρίσις τῷ Κυρίῳ πρός τόν λαόν αὐτοῦ, καί μετά τοῦ Ἰσραήλ διελεγχθήσεται»(Μιχ 6, 2). Ἐδῶ ὡς θεμέλια θεωροῦνται τά κατώτερα ὑψομετρικῶς μέρη τῆς γῆς.

  • Ὁ ὅρος θεμέλιο ἔχει καί ἄλλες, μή κυριολεκτικές σημασίες: «Ἀποθησαυρίζοντας ἑαυτοῖς θεμέλιον καλόν εἰς τό μέλλον, ἵνα ἐπιλάβωνται τῆς αἰωνίου ζωῆς»(Α´ Τιμ 6, 19).

«Ἐποικοδομηθέντες ἐπί τῷ θεμελίῳ τῶν ἀποστόλων καί προφητῶν, ὄντος ἀκρογωνιαίου αὐτοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ»(Ἐφ 2, 20).

«Καί γνόντες τήν χάριν τήν δοθεῖσάν μοι, Ἰάκωβος καί Κηφᾶς καί Ἰωάννης, οἱ δοκοῦντες στῦλοι εἶναι, δεξιάς ἔδωκαν ἐμοί καί Βαρνάβᾳ κοινωνίας, ἵνα ἡμεῖς εἰς τά ἔθνη, αὐτοί δέ εἰς τήν περιτομήν»(Γαλ 2, 9).

«Κἀγώ δέ σοι λέγω ὅτι σύ εἶ Πέτρος, καί ἐπί ταύτῃ τῇ πέτρᾳ οἰκοδομήσω μου τήν ἐκκλησίαν, καί πύλαι ᾅδου οὐ κατισχύσουσιν αὐτῆς»(Μθ 16, 18).

«Ὁ νικῶν, ποιήσω αὐτόν στῦλον ἐν τῷ ναῷ τοῦ Θεοῦ μου»(Ἀπκ 3, 12).]

  • Θεμελίωσι οὐρανίων σωμάτων: στερέωσι, στήριξι στήν τροχιά τους. Στήν περίπτωσί τους, 100% δέν βλέπουμε θεμέλιά τους καί παρά ταῦτα ἀναφέρεται στή Γραφή: «σελήνην καί ἀστέρας, ἅ σύ ἐθεμελίωσας»(Ψ 8, 4). Μόνο ἡ παραπάνω ἑρμηνεία εἶναι σωστή.
  • «Κατ᾿ ἀρχάς ἔγνων ἐκ τῶν μαρτυρίων σου, ὅτι εἰς τόν αἰῶνα ἐθεμελίωσας αὐτά»(Ψ 118, 152).
  • Λέμε, ἐπίσης: θεμελίωσι ἐπιχειρημάτων.

Ἐπί τῶν ὑδάτων

Πολύ μελάνι ἔχει χυθῆ καί γιά ἕνα ἄλλο «λάθος» τῆς Βίβλου, τή ρῆσι της ὅτι ἡ γῆ εὑρίσκεται «ἐπί τῶν ὑδάτων»(Ψ 135, 6), ὑπονοουμένη ὡς ἐπίπεδος δίσκος. Παραπάνω ἀποδείξαμε ὅτι αὐτό τό τελευταῖο εἶναι λάθος. Μένει νά δοῦμε τί σημαίνει τό «ἐπί τῶν ὑδάτων» μέ εὐλαβῆ λογισμό, πιστεύοντας δηλ. στή θεοπνευστία τῆς Βίβλου.

Νά σημειώσουμε, ἀκόμα, μιά ἀντίφασι τῶν ἀρνητῶν: Ἐνῶ ἀρνοῦνται τήν κατά γράμμα ἑρμηνεία τῆς Βίβλου, ἐδῶ τήν ἐπικαλοῦνται!

Καταρχήν θά πρέπη νά τονίσουμε ὅτι τό «ἐπί» δέν σημαίνει πάντοτε «πάνω», ἀλλά «πλάι, κοντά, δίπλα, ἐντός». Ἄς δοῦμε μερικά προφανῆ χωρία:

«Καί εἶπαν πρός αὐτούς οἱ υἱοί ᾿Ισραήλ· ὄφελον ἀπεθάνομεν πληγέντες ὑπό Κυρίου ἐν γῇ Αἰγύπτῳ, ὅταν ἐκαθίσαμεν ἐπί τῶν λεβήτων [πάνω στά καζάνια!!!] τῶν κρεῶν καί ἠσθίομεν ἄρτους εἰς πλησμονήν»(Ἐξ 16, 3).

«Σύ ἐκραταίωσας ἐν τῇ δυνάμει σου τήν θάλασσαν, σύ συνέτριψας τάς κεφαλάς τῶν δρακόντων ἐπί (: ἐντός) τοῦ ὕδατος»(Ψ 73, 13).

«Ἐπί τῶν ποταμῶν [!!!] Βαβυλῶνος ἐκεῖ ἐκαθίσαμεν καί ἐκλαύσαμεν ἐν τῷ μνησθῆναι ἡμᾶς τῆς Σιών»(Ψ 136, 1).

«Ἔδωκε τόν θρόνον αὐτοῦ ἐπάνωθεν τῶν θρόνων [ὄχι κυριολεκτικά] τῶν βασιλέων τῶν μετ᾿ αὐτοῦ ἐν Βαβυλῶνι»(Δ´ Βασ 25, 28).

«Ἦλθε πρός τόν ἄνθρωπον ἑστηκότος αὐτοῦ ἐπί τῶν καμήλων ἐπί τῆς πηγῆς [!!!]… Ἰδού ἐγώ ἐφέστηκα ἐπί τῆς πηγῆς [!!!] τοῦ ὕδατος»(Γεν 24, 30, 43).

Ἐπί τῶν ὑδάτων: «Ἔστι δέ ἐν τοῖς Ἱεροσολύμοις ἐπί τῇ προβατικῇ [πύλῃ, ἐννοεῖται] κολυμβήθρα (: δεξαμενή), ἡ ἐπιλεγομένη ἑβραϊστί Βηθεσδά, πέντε στοάς ἔχουσα»(Ἰω 5, 2). Ἡ δεξαμενή δέν ἦταν πάνω στήν πύλη!

«Εὐθέως τό πλοῖον ἐγένετο ἐπί τῆς γῆς [πάνω στή γῆ;;;] εἰς ἥν ὑπῆγον»(Ἰω 6, 21).

«Προσεκύλισε λίθον ἐπί τήν θύραν τοῦ μνημείου»(Μρ 15, 46).

«Δείξω σοι τό κρῖμα τῆς πόρνης τῆς μεγάλης τῆς καθημένης ἐπί ὑδάτων πολλῶν»(Ἀπκ 17, 1)=«σέ τόπο μέ πολλά νερά»(Ν. Σωτηρόπουλος).

«… ἵνα ἐπί στόματος δύο μαρτύρων ἤ τριῶν σταθῇ πᾶν ρῆμα»(Μθ 18, 16· βλ. καί: Δευτ 19, 15).

«Θησαυρός ἐπιθυμητός ἀναπαύσεται ἐπί στόματος σοφοῦ»(Πρμ 21, 20).

«Καί εὐθέως ἐπί τό πρωΐ (: κατά τό πρωΐ) συμβούλιον ποιήσαντες οἱ ἀρχιερεῖς μετά τῶν πρεσβυτέρων καί γραμματέων καί ὅλον τό συνέδριον, δήσαντες τόν ᾿Ιησοῦν ἀπήνεγκαν καί παρέδωκαν τῷ Πιλάτῳ»(Μρ 15, 1).

«Καί ὁρᾷ καί ἰδού φρέαρ ἐν τῷ πεδίῳ, ἦσαν δέ ἐκεῖ τρία ποίμνια προβάτων ἀναπαυόμενα  ἐπ᾿ αὐτοῦ [!!!]»(Γεν 29, 2).

«Μετά ταῦτα ἐφανέρωσεν ἑαυτόν πάλιν ὁ Ἰησοῦς τοῖς μαθηταῖς ἐπί τῆς θαλάσσης τῆς Τιβεριάδος»(Ἰω 21, 1).

Ὑπάρχουν καί ἄλλα χωρία, ἀλλά μένουμε σ᾽ αὐτά. Σέ ὅ,τι ἀφορᾶ τή Βίβλο, ἀρκεῖ καί ἕνα μόνο χωρίο γιά τήν κατοχύρωσι μιᾶς θέσεως, ἐφόσον ἄλλα δέν τό ἀντικρούουν.


Ἄς δώσουμε, τώρα, μερικά, ἀκόμα, ἐπιχειρήματα, ἀναιρετικά τῆς κυριολεξίας τοῦ ὅτι ἡ γῆ ἐπιπλέει ὡς δίσκος «ἐπί τῶν ὑδάτων»:

α) Μιά ἑρμηνεία θά μποροῦσε νά εἶναι «ἐπί τῶν ὑπογείων ὑδάτων». Γράφει ἡ Ιsabelle Dillmann: «Σύμφωνα μέ ἐμπεριστατωμένες γεωλογικές μελέτες, περισσότερα ἀπό 120.000 δισεκατομμύρια κυβικά μέτρα γλυκοῦ νεροῦ ἀναπαύονταν εἰρηνικά κάτω ἀπ᾽ τήν ἔρημο [τῆς Λιβύης] ἀπό πανάρχαιες ἐποχές, πού ὑπολογίζονται σέ 14.000 ἕως 38.000 χρόνια. ῞Ενας πραγματικός ὠκεανός ἀπό γάργαρα νερά ἐγκλωβισμένα σέ δύο λεκάνες βαθειά στή γῆ: μιά λεκάνη ἀπό ψαμμίτη, πού μοιράζονται ἡ Αἴγυπτος, ἡ Λιβύη, τό Σουδάν καί τό Τσάντ, καί ἐκτείνεται ἐπί 250.000 Κm2 κάτω ἀπ᾽ τή βόρεια Σαχάρα, μέ βάθος πού σέ κάποια σημεῖα φθάνει τά 3 Κm· καί μιά δεύτερη, ἀνάμεσα στήν Τυνησία καί τήν Ἀλγερία, πού θά ἀξιοποιηθῆ κι αὐτή ἔπειτα ἀπ᾽ τή λεκάνη τοῦ Γκανταμέ. ῞Ενα τεράστιο ὑδροφόρο στρῶμα πού ξεκινᾶ ἀπ᾽ τό Μουρζούκ καί φθάνει μέχρι τή Χαμάντα. ῞Ενα γόνιμο παρελθόν, ἐγκλωβισμένο ἐπί πολλές χιλιετίες ἀνάμεσα στή σιωπή τῶν ἀπολιθωμάτων καί σ᾽ ἕνα παρόν διατυπωμένο καθαρά καί μέ ἀκρίβεια: οἱ Λίβυοι ἦταν ἕτοιμοι νά ἀντιμετωπίσουν τούς ἱστορικούς τους ἐχθρούς, πολύ χειρότερους καί ἀπ᾽ τόν πιό ἀνελέητο κατακτητή… τήν ἔρημο καί τήν τυραννία τῆς δίψας»(στό: περ. Γα, Ν-Δ 2003, 76· βλ. καί: 77).

  • Ὁ Graham Ηancock σημειώνει: «Θυμήθηκα τήν περιγραφή του Charles Ηapgood, πώς τό λεπτό ἀλλά σκληρό ἐξωτερικό στρῶμα τοῦ φλοιοῦ τῆς Γῆς, αὐτό τό ὁποῖο οἱ γεωλόγοι ὀνομάζουν λιθόσφαιρα, εἶναι δυνατό νά γλιστρήση ἑνιαῖο “πάνω στό μαλακό ἐσωτερικό στρῶμα τῆς Γῆς, ὅπως θά γλιστροῦσε ὁλόκληρη ἡ φλούδα ἑνός πορτοκαλιοῦ, ἄν ἦταν χαλαρή, πάνω στή ζουμερή σάρκα τοῦ φρούτου”(βλέπε μέρος Ι)»(G, 456).

«Οὐ ποιήσεις σεαυτῷ εἴδωλον, οὐδέ παντός ὁμοίωμα, ὅσα ἐν τῷ οὐρανῷ ἄνω καί ὅσα ἐν τῇ γῇ κάτω καί ὅσα ἐν τοῖς ὕδασιν ὑποκάτω τῆς γῆς [κάτω ἀπό τή στάθμη τῆς θάλασσας]»(Ἐξ 20, 4).

β) Πλατύτερη ἑρμηνεία τῶν ὑδάτων εἶναι τό μάγμα τῆς γῆς τό ὁποῖο ὑπάρχει στά ἔγκατά της καί πάνω του κινοῦνται οἱ τεκτονικές πλάκες. Σημειωτέον ὅτι τό μάγμα ἀναφέρεται στή Βίβλο: «Ὑποκάτω αὐτῆς [τῆς γῆς] ἐστράφη ὡσεί πῦρ»(Ἰώβ 28, 5).

γ) Τά θαύματα τῆς Βίβλου δέν γίνονται γιά ἐπίδειξι. Πάντα θά ἔχουν κάποιο λόγο. Πλήρη ἀναίρεσι τῆς θέσεως ὅτι ἡ γῆ εἶναι ἐπί ὑδάτων, θαλάσσης ἤ ποταμῶν καί ὄχι τό ἀντίστροφο, μᾶς δίνουν δύο θαύματα τῆς Ἁγ. Γραφῆς: ἡ ξήρανσι τῆς Ἐρυθρᾶς Θαλάσσης καί τοῦ Ἰορδάνου: ὁ ἐμφανισθείς βυθός καί τῶν δύο ἀποδεικνύει ὅτι τά ὕδατα εἶναι πάνω στή γῆ καί ὄχι τό ἀντίστροφο:

«Ἡ θάλασσα εἶδε καί ἔφυγεν, ὁ Ἰορδάνης ἐστράφη εἰς τά ὀπίσω… Τί σοί ἐστι, θάλασσα, ὅτι ἔφυγες, καί σύ, Ἰορδάνη, ὅτι ἐστράφης εἰς τά ὀπίσω;»(Ψ 113, 3, 5).

«Καί ἐπετίμησε τῇ ἐρυθρᾷ θαλάσσῃ, καί ἐξηράνθη, καί ὡδήγησεν αὐτούς ἐν ἀβύσσῳ ὡς ἐν ἐρήμῳ»(Ψ 105, 9).

«Καί ἔλαβεν ᾿Ηλιού τήν μηλωτήν αὐτοῦ καί εἵλησε καί ἐπάταξε τό ὕδωρ, καί διῃρέθη τό ὕδωρ ἔνθα καί ἔνθα, καί διέβησαν ἀμφότεροι ἐν ἐρήμῳ… καί ἔλαβε τήν μηλωτήν ᾿Ηλιού, ἥ ἔπεσεν ἐπάνωθεν αὐτοῦ, καί ἐπάταξε τό ὕδωρ καί οὐ διέστη· καί εἶπε· ποῦ ὁ Θεός ᾿Ηλιού ἀφφώ; καί ἐπάταξε τά ὕδατα, καί διερράγησαν ἔνθα καί ἔνθα, καί διέβη Ἐλισαιέ»(Δ´ Βασ 2, 8, 14).

«Ἀποξηράναντος Κυρίου τοῦ Θεοῦ ἡμῶν τό ὕδωρ τοῦ ᾿Ιορδάνου ἐκ τῶν ἔμπροσθεν αὐτῶν, μέχρις οὗ διέβησαν· καθάπερ ἐποίησε Κύριος ὁ Θεός ἡμῶν τήν ἐρυθράν θάλασσαν, ἥν ἀπεξήρανε Κύριος ὁ Θεός ἡμῶν ἔμπροσθεν ἡμῶν, ἕως παρήλθομεν»(ἸΝ 4, 23).

«Ἔθετο ποταμούς εἰς ἔρημον καί διεξόδους ὑδάτων εἰς δίψαν»(Ψ 106, 33).

«Καί διελεύσονται ἐν θαλάσσῃ στενῇ καί πατάξουσιν ἐν θαλάσσῃ κύματα, καί ξηρανθήσεται πάντα τά βάθη ποταμῶν, καί ἀφαιρεθήσεται πᾶσα ὕβρις Ἀσσυρίων, καί σκῆπτρον Αἰγύπτου περιαιρεθήσεται»(Ζαχ 10, 11).

«Ἐρημώσω ὄρη καί βουνούς καί πάντα χόρτον αὐτῶν ξηρανῶ, καί θήσω ποταμούς εἰς νήσους καί ἕλη ξηρανῶ»(Ἡσ 42, 15).

«Βάθη δέ ποταμῶν ἀνεκάλυψεν»(Ἰώβ 28, 11).

«Οὕτως λέγει Κύριος, ὁ διδούς ἐν θαλάσσῃ ὁδόν ἐν ὕδατι ἰσχυρῷ τρίβον»(Ἡσ 43, 16).

 «Ὁ λέγων τῇ ἀβύσσῳ· ἐρημωθήσῃ, καί τούς ποταμούς σου ξηρανῶ»(Ἡσ 44, 27).

 «Ἰδού τῇ ἀπειλῇ μου ἐξερημώσω τήν θάλασσαν καί θήσω ποταμούς ἐρήμους, καί ξηρανθήσονται οἱ ἰχθύες αὐτῶν ἀπό τοῦ μή εἶναι ὕδωρ καί ἀποθανοῦνται ἐν δίψει»(Ἡσ 50, 2).

«Ἡ ἐρημοῦσα θάλασσαν, ὕδωρ ἀβύσσου πλῆθος; ἡ θεῖσα τά βάθη τῆς θαλάσσης ὁδόν διαβάσεως ρυομένοις»(Ἡσ 51, 10).

«Ἐξηράνθη [ἐννοεῖ: θά ξηρανθῆ] τό ὕδωρ αὐτοῦ [τοῦ Εὐφράτη], ἵνα ἑτοιμασθῇ ἡ ὁδός τῶν βασιλέων τῶν ἀπό ἀνατολῆς ἡλίου»(Ἀπκ 16, 12).

Ὁ Θεός «συνταράσσει τό κῦτος (: τό βάθος, τό βυθό) τῆς θαλάσσης»(Ψ 64, 8).


δ) Στήν ἑτυμολογία ὑπάρχει τό σχῆμα: τό περιέχον ἀντί τοῦ περιεχομένου. Παράδειγμα: Στή θ. Λειτουργία τοῦ Μ. Βασιλείου, κατά τόν Καθαγιασμό, ζητᾶμε νά «ποιηθῆ»: τό ποτήριον τοῦτο αὐτό τό τίμιον αἷμα τοῦ Χριστοῦ, ἀντί τοῦ: ὁ ἐντός τοῦ ποτηρίου οἶνος εἰς αἷμα Χριστοῦ. Τό ἴδιο μποροῦμε νά ποῦμε καί γιά τό «ἡ γῆ ἐπί τῶν ὑδάτων», ἀντί τοῦ «τά ὕδατα ἐπί τῆς γῆς».

  • Τό ὅτι τά ὕδατα εἶναι ἐπί τῆς γῆς φαίνεται καί ἀπό τό πρῶτο Κεφάλαιο τῆς Γενέσεως: «Καί εἶπεν ὁ Θεός· συναχθήτω τό ὕδωρ τό ὑποκάτω τοῦ οὐρανοῦ εἰς συναγωγήν μίαν [ἄρα ὄχι ἐπί τῶν ὑδάτων· μέ ὑπόβαθρο τήν ἀπό κάτω στερεά γῆ], καί ὀφθήτω ἡ ξηρά. Καί ἐγένετο οὕτως. Καί συνήχθη τό ὕδωρ τό ὑποκάτω τοῦ οὐρανοῦ εἰς τάς συναγωγάς αὐτῶν, καί ὤφθη ἡ ξηρά»(Γεν 1, 9).
  • Συναφές εἶναι καί τό χωρίο: «Οὕτως λέγει Κύριος ὁ ποιήσας τόν οὐρανόν, οὗτος ὁ Θεός ὁ καταδείξας τήν γῆν [τήν ἔβγαλε ἀπό τά ὕδατα] …»(Ἡσ 45, 18).
  • Ἀναφέρει καί ὁ Ἅγ. Ἰωάννης ὁ Δαμασκηνός: «Σύμφωνα μέ τό θεῖο πρόσταγμα ἔγιναν κοιλώματα στή γῆ κι ἔτσι συνάχθηκαν τά ὕδατα στίς συναγωγές τους. Ἀπ᾽ αὐτό δημιουργήθηκαν καί τά ὄρη»(PG 94, 904).
  • Γράφει καί ὁ Ἅγ. Νικόδημος ὁ Ἁγιορείτης: «Ἤ τό “ἐξ ὕδατος”(Β´ Πέτρ 3, 5) ἐδῶ ἴσως ὑπονοεῖ ὅτι ἡ γῆ μέ τό νά ἦταν προηγουμένως κατά τή δημιουργία τοῦ κόσμου σκεπασμένη ἀπό τό νερό καί δέν φαινόταν καθόλου —“ἡ δέ γῆ”, ἀναφέρεται, “ἦν ἀόρατος καί ἀκατασκεύαστος”(Γεν 1, 2)— ὕστερα ἀφοῦ τά νερά συνάχθηκαν στίς κοιλότητες τῆς γῆς, τότε μέσα ἀπό τά νερά, δηλ. μετά τό συμμάζεμα τῶν νερῶν ἐφάνη τί λογῆς εἶναι καί ἔγινε ὁρατή. Διότι ἐδῶ ἡ πρόθεσι “ἐξ” σημαίνει “ὕστερα”, καθώς εἶναι καί ἐκεῖνο “ἐγείρεται ἐκ τοῦ δείπνου” δηλαδή μετά τό δεῖπνο, καί ἐκ τοῦ λευκοῦ ἔγινε μέλαν, δηλαδή μετά τό λευκό»(ΝΑ, 407).
  • Διαβάζουμε: «Ἐπί ποταμῶν ἡτοίμασεν αὐτήν»(Ψ 23, 2), ἀντί «τοῦ διεκόσμησε»(Μ. Ἀθανάσιος (γνήσιο ἔργο κατά τόν Πατρολόγο Π. Χρήστου), ΒΕΠ 32, 65).
  • Σημειώνει ὁ David C. C. Watson: «Εἶναι προφανές πώς τά ψηλά βουνά δέν “ἀνεφάνησαν” παρά μετά τόν Κατακλυσμό καί ὁ πυθμένας τῆς θάλασσας βάθυνε ταυτόχρονα γιά νά κρατήση τίς τεράστιες ποσότητες νεροῦ (Ψ 103, 6-9).

Ἑπομένως ἡ γῆ πρίν ἀπό τόν Κατακλυσμό ἦταν πιό ἐπίπεδη ἀπό τή σημερινή (ἄν καί φυσικά στρογγυλή) καί οἱ θάλασσες πιό ρηχές»(W, 24).

  • Ἐπισημαίνει ὁ καθηγ. Στέργιος Σάκκος: «“Ἀπό ἐπιτιμήσεώς Σου φεύξονται, ἀπό φωνῆς βροντῆς Σου δειλιάσουσιν”(Ψ 103, 7).

Ἡ ἄβυσσος τῶν ὑδάτων, πού περιέζωνε τή γῆ, φαντάζει μπρός στό προφητικό βλέμμα τοῦ Δαυΐδ σάν τρομακτικό ἐμπόδιο γιά τό σχέδιο τοῦ Θεοῦ νά κάνη τή γῆ τόπο κατοικήσιμο. Πῶς θά ἔνοιωθε ἕνας ἄνθρωπος, πού θά γνώριζε τή μελλοντική κατάστασι τῆς γῆς, ἄν βρισκόταν τήν ὥρα τῆς δημιουργίας μπροστά στήν ὑδάτινη ἐκείνη μᾶζα; Ἀσφαλῶς σάν νά βρισκόταν μπροστά σέ μιά φοβερή ἀπειλή, πού θά ἀντιστεκόταν στά σχέδια τοῦ δημιουργοῦ. Παρόμοια αἰσθήματα φαίνεται ὅτι δοκιμάζει ὁ Δαυΐδ, γι᾽ αὐτό χαρακτηρίζει τό δημιουργικό λόγο τοῦ Θεοῦ πρός τά νερά τῆς ἀβύσσου σάν ἐπιτίμησι καί σάν φοβέρα, μπρός στήν ὁποία τά νερά φεύγουν τρομαγμένα. Κατρακυλοῦν βιαστικά καί παφλάζοντα ἀπό τά ψηλότερα μέρη τῆς γῆς καί συγκεντρώνονται στά κοιλώματα σχηματίζοντας τίς θάλασσες καί ἀφήνοντας νά φανῆ ἡ ξηρά. Μέ αὐτόν τόν ποιητικό τρόπο, ἀποδίδει τό Γεν 1, 9 “καί εἶπεν ὁ Θεός συναχθήτω τό ὕδωρ τό ὑποκάτω τοῦ οὐρανοῦ εἰς συναγωγήν μίαν καί ὀφθήτω ἡ ξηρά. Καί ἐγένετο οὕτως”…

Προσωποποίησι τῶν ὑδάτων ἔχουμε αὐτή τή φορά καί μέ τά ρήματα φεύξονται καί δειλιάσουσι, τά ὁποῖα εἶναι πάλι σέ χρόνο μέλλοντα, πού δηλώνει τή συνέχεια γιά τήν ἱστορική ἐκείνη στιγμή…

Ὁ ψαλμωδός χρησιμοποιεῖ ἕνα φυσικό φαινόμενο, τή βροντή, πού γνωρίζει ὁ ἄνθρωπος ὅλων τῶν αἰώνων καί πού προκαλεῖ ἕναν ἀσυναίσθητο φόβο, γιά νά ζωντανέψη τήν προσταγή τοῦ δημιουργοῦ (πρβλ. Ψ 17, 14, 16· 28, 3). Ἡ βροντή λαμβάνεται ὡς ἕνα σημάδι τῆς πρωταρχικῆς διαταγῆς τοῦ Θεοῦ, μία ὑπόμνησι τῆς φωνῆς Του»(ΣΣ, 208).

  • Στήν Ἀποκάλυψι ἀναφέρεται ὅτι στήν καινούργια γῆ δέν θά ὑπάρχη θάλασσα: «Καί θάλασσα οὐκ ἔστιν ἔτι»(21, 1). Τότε ποῦ θά στηρίζεται ἡ γῆ;
  • Ὁ ἐξαίρετος θεολόγος Κων. Σιαμάκης ἐπισημαίνει: «“Ἡ δέ Γῆ ἦν ἀόρατος καί ἀκατασκεύαστος”(Γεν 1, 2). Ἡ ἑλληνική λέξι ἀκατασκεύαστος κατά τήν ἐποχή τῆς μεταφράσεως τῶν Ἑβδομήκοντα σημαίνει “ἀνεξόπλιστος”, “χωρίς τά ἔπειτα ἀξεσουάρ”, χωρίς δηλαδή τά βουνά, τή χλωρίδα, τήν πανίδα καί τό πλαγκτόν. Διότι κατασκευή κατά τήν ἴδια ἐποχή λέγεται ὁ ἐξοπλισμός καί ἡ ἐπίπλωσι. Καί μέ τό ἀόρατος θέλει νά πῆ ὅτι ἡ ξηρά ἦταν “ἀφανής καί ἀθέατη ὡς καλυμμένη”, ὅτι δέν εἶχε ἀναδυθῆ ἀπ’ τό νερό, τό ὁποῖο κάλυπτε ἀρχικά ὅλη τή σφαῖρα… Ἀναφέρεται σέ χρόνο πρίν ἀπ’ τήν ἐμφάνισι τῆς ζωῆς καί πρίν ἀπ’ τήν ὀρογένεσι, ὅταν ἡ ἀπτύχωτη ἀκόμη ξηρά ἦταν ὅλη πυθμένας τοῦ νεροῦ, τοῦ ἑνιαίου σφαιρικοῦ ὠκεανοῦ, ὁ ὁποῖος εἶχε βάθος 3.800m, ὅπως προκύπτει σήμερα ἀπό ἕνα ὀγκομετρικό ὑπολογισμό.

Στή συνέχεια ὁ συντάκτης τῆς Γενέσεως κάνει λόγο γιά τό χωρισμό τῶν ἠπείρων καί τῆς θάλασσας μέ ἀνάδυσι τῆς ξηρᾶς μέσα ἀπ’ τό νερό μετά ἀπό πρόσταγμα τοῦ Κατασκευαστοῦ τοῦ σύμπαντος: “Συναχθήτω τό ὕδωρ τό ὑποκάτω τοῦ οὐρανοῦ εἰς συναγωγήν μίαν, καί ὀφθήτω ἡ ξηρά. Καί ἐγένετο οὕτω. Καί συνήχθη τό ὕδωρ… καί ὤφθη ἡ ξηρά. Καί ἐκάλεσεν ὁ Θεός τήν ξηράν Γῆν καί τά συστήματα τῶν ὑδάτων ἐκάλεσε θαλάσσας”(Γεν 1, 9-10). Καί μετά ἀπ’ αὐτό πρόσταξε: “Βλαστησάτω ἡ Γῆ βοτάνην χόρτου…”(Γεν 1, 11) κι ἔπειτα ἔτσι ἔκανε τά ζῶα, καί στό τέλος τόν ἄνθρωπο.

Οὔτε ὑπῆρξε οὔτε θά ὑπάρξη κάτι πού νά ἀνατρέπη ἐπιστημονικῶς τά λεγόμενα αὐτά τῆς Βίβλου. Ἡ ἀποκάλυψι αὐτή, πού ἔγινε πρίν ἀπό 35 αἰῶνες, ἔχω τή γνώμη ὅτι δέν θά ξεπερασθῆ ποτέ, ἀκόμη κι ἄν τήν ἀρνηθοῦν ὅλοι οἱ ἄνθρωποι. Ἡ ἀλήθεια δέν ἐξαρτᾶται ἀπ’ τήν παραδοχή της.

Ἀναδύθηκαν, λοιπόν, οἱ ἤπειροι μέσα ἀπ᾽ τό βυθό τοῦ νεροῦ τῆς ὑφηλίου ὡς ἀποτέλεσμα τῆς πτυχώσεως τοῦ φλοιοῦ τῆς Γῆς. Κι ἕνας ἀπ’ τούς συντάκτες τῆς Κ. Διαθήκης μετά 15-16 αἰῶνες συνοψίζει τά προειρημένα: “Γῆ ἐξ ὕδατος καί δι’ ὕδατος [=ἀνάμεσα ἀπό τό νερό] συνεστῶσα τῷ τοῦ Θεοῦ λόγῳ”(Β´ Πέτρ 3, 5). Κι ἐπειδή πρό τοῦ 1000 π.Χ. δέν ὑπῆρχε ὁ ἑλληνικός ἀστρονομικός ὅρος τοῦ 4ου π.Χ. αἰ. ὁρίζων, ἄλλος συντάκτης τῆς Βίβλου πρίν ἀπ’ τό 1000 π.Χ. λέει τόν ὁρίζοντα πτέρυγες Γῆς, δηλαδή “παρυφές τῆς βλεπομένης Γῆς”»(ΣΚ, 314· βλ. καί: ΝΑ, 407).

Νά σημειώσουμε ἐδῶ ὅτι τό πλῆρες γεώγλυφο τῆς γῆς (σημερινά ψηλά βουνά) πῆρε τή μορφή του κατά καί μετά τόν Κατακλυσμό ἀπό τό βάρος τῶν ὑπερκειμένων νερῶν. Σ᾽ αὐτό ἀναφέρεται τό «πλάσιμο» τῆς γῆς: «Πρό τοῦ ὄρη γενηθῆναι καί πλασθῆναι τήν γῆν καί τήν οἰκουμένην, καί ἀπό τοῦ αἰῶνος καί ἕως τοῦ αἰῶνος σύ εἶ»(Ψ 89, 2)· «Ὅτι αὐτοῦ ἐστιν ἡ θάλασσα, καί αὐτός ἐποίησεν αὐτήν, καί τήν ξηράν αἱ χεῖρες αὐτοῦ ἔπλασαν»(Ψ 94, 5)· «Οὕτως εἶπε Κύριος ποιῶν γῆν καί πλάσσων αὐτήν τοῦ ἀνορθῶσαι αὐτήν, Κύριος ὄνομα αὐτῷ»(Ἱερ 40, 2).

«Ἀπό τοῦ ὕδατος τοῦ ἐπί Νῶε τοῦτό μοί ἐστι· καθότι ὤμοσα αὐτῷ ἐν τῷ χρόνῳ ἐκείνῳ τῇ γῇ μή θυμωθήσεσθαι ἐπί σοί ἔτι, μηδέ ἐν ἀπειλῇ σου τά ὄρη μεταστήσεσθαι, οὐδ᾿ οἱ βουνοί σου μετακινηθήσονται, οὕτως οὐδέ τό παρ᾿ ἐμοῦ σοί ἔλεος ἐκλείψει, οὐδέ ἡ διαθήκη τῆς εἰρήνης σου οὐ μή μεταστῇ· εἶπε γάρ Κύριος· ἵλεώς σοι»(Ἡσ 54, 9-10).

Νά σημειώσουμε, ἀκόμα, ὅτι τό «πτέρυγες τῆς γῆς» εἶναι παρομοίωσι καί ὄχι κυριολεξία· λέμε π.χ.: πτέρυγες τοῦ νοσοκομείου ἤ πτέρυγες τῆς Βουλῆς.

ε) Γράφει ὁ Εugene Lyon: «Ἡ Γῆ καλύπτεται κατά 70% ἀπό νερό»(στό: περ. Γα, Μρ-Ἀπ 2003, 32). Ἄν, τώρα, κυττάξη κανείς τήν ὑδρόγειο σφαῖρα, θά δῆ τήν πλειονότητα τοῦ νοτίου ἡμισφαιρίου νά καλύπτεται ἀπό τό νερό καί τήν πλειονότητα τῆς ξηρᾶς νά βρίσκεται στό βόρειο. Σάν νά εἶναι ἡ ξηρά ἐπί τοῦ κατεξοχή ὑγροῦ νοτίου ἡμισφαιρίου.

Πηγή:

Ἀρχιμ. Ἰωάννου Κωστώφ, Φυσικοῦ

ΓΙΑΤΙ ΕΓΩ ΔΕΝ ΠΕΤΩ ΤΗΝ ΒΙΒΛΟ

ἐκδ. Ἅγ. Ἰωάννης ὁ Δαμασκηνός

Σταμάτα 2015

http://www.truthtarget.gr

TRUTH TARGET

ΑΡΧΙΜ. ΙΩΑΝΝΗΣ ΚΩΣΤΩΦ

τηλ. επικοινωνίας & παραγγελιών 2108220542

Q&A – ΑΠΑΝΤΗΣΕΙΣ ΣΕ 11 ΕΡΩΤΗΣΕΙΣ ΣΑΣ

http://heartquestionsandanswers.wordpress.com

Q&A – HEART QUESTIONS & ANSWERS

2015-01-31

http://paintingleaves.blogspot.com

PAINTING LEAVES

Ερώτηση: Για να κοινωνήσουμε ποιες είναι οι προϋποθέσεις;

Απάντηση:

Να έχουμε εξομολογηθεί και να έχουμε την άδεια από τον Πνευματικό μας Πατέρα.

Νηστεία την προηγούμενη ημέρα για την οποία θα ρωτήσουμε τον Πνευματικό μας Πατέρα.

Νηστικοί από φαγητό για 8 ώρες πριν και για νερό 5 ώρες πριν.

Να παρακολουθήσουμε ολόκληρη τη Θ. Λειτουργία. Τουλάχιστον οπωσδήποτε από τον Απόστολο και το Ευαγγέλιο και μετά.

Να έχουμε διάβασει την Ακολουθία της Θ. Μετάληψης ή τουλάχιστον μία ευχή από την Ακολουθία της Θ. Μετάληψης.

2015 - 1

Ερώτηση: Όταν κοινωνούμε μετά από πόση ώρα μπορούμε να κάνουμε μπάνιο; Επιτρέπεται το μπάνιο στη θάλασσα;

Απάντηση:

Την ημέρα που έχουμε κοινωνήσει καλό είναι να μην κάνουμε μπάνιο στην μπανιέρα ή στη θάλασσα για να μην φτύσουμε νερό καθώς κάνουμε μπάνιο.

10354791_1487640178171034_8393894677304671856_n

Ερώτηση: Αν χτυπήσει ένα παιδί την ημέρα που κοινώνησε και ματώσει τι κάνουμε; Τα μωρά που βγάζουν σάλια όλη την ώρα; Τι κάνουμε σε αυτήν την περίπτωση; Αν ένα μωρό βγάλει γουλιά (λίγο εμετό) μισή ώρα μετά τη θ. Κοινωνία τι κάνουμε;

Απάντηση:

Οποιοσδήποτε άνθρωπος ματώσει την ημέρα που κοινώνησε πρεπει να κάψει π.χ. το χαρτομάντιλο με το οποίο σκούπισε το αίμα και να το εξομολογηθεί ότι μάτωσε ημέρα που είχε κοινωνήσει. Αν κάποιος άνθρωπος κάνει εμετό την ημέρα που κοινώνησε πρέπει να μαζέψει αν μπορεί τον εμετό και να τον πετάξει στη θάλασσα ή αν γίνεται τα χαρτιά για κάψιμο και να το εξομολογηθεί.

Protected by International Copyright

Ερώτηση: Γιατί οι γυναίκες που έχουν περίοδο δεν πρέπει να προσκυνούν τις Ι. Εικόνες;

Απάντηση:

Περιπτώσεις καθαρότητας των γυναικών αναφέρονται στην Παλαιά Διαθήκη. Κι έτσι τώρα στην Καίνη Διαθήκη οι γύναικες που έχουν περίοδο δεν κάνει να ασπάζονται τις Ι. Εικόνες. Αλλά να τις προσκυνούν με μιά μικρή μετάνοια χωρίς ασπασμό μποροῦν. Επίσης όταν μια γυναίκα έχει περίοδο: δεν κάνει να Κοινωνήσει, δεν κάνει τις ημέρες αυτές να εξομολογηθεί, δεν κάνει να πέρνει Ευχέλαιο ή να πίνει Αγιασμό.

unnamed

Ερώτηση: Τρώμε το αντίδωρο πρώτα ή πίνουμε αγιασμό; Για να φάμε αντίδωρο ποιες είναι οι προϋποθέσεις;

Απάντηση:

Για να φάμε αντίδωρο ή να πιούμε αγιασμό πρέπει να είμαστε νηστικοί από φαγητό και νερό 5 ώρες πρίν.

d3ee28bfeb925e231375a3904d6481c7

Ερώτηση: Πότε γονατίζουμε; Στην μεγάλη είσοδο; Στο «σα εκ των σων» ή στο «Λάβετε φάγετε…»; Γονατίζουμε την Κυριακή ή όχι; Την Κυριακή του Πάσχα; 

Απάντηση:

Την Κυριακή επείδη είναι Αναστάσιμη ημέρα και τη Διαικηνίσημο εβδομάδα, δηλ. την εβδομάδα μετά το Πάσχα, επειδή είναι Αναστάσιμη περίοδο, δεν γονατίζουμε ποτέ και πουθενά. Ούτε στο σπίτι μας, ούτε στις Ι. Ακολουθίες, ούτε στην Θεία Λειτουργία.

uuuu

Ερώτηση: Είναι υποχρεωτικό να κάνουμε μετάνοιες εντός του ναού και πώς κάνουμε μετάνοιες (λίγο με το χέρι ή μέχρι κάτω);

Απάντηση:

Δέν είναι υποχρεωτικό να κάνουμε μικρές μετάνοιες εντός του ναού αλλά είναι καλό. Οι μικρές μετάνοιες κανόνικά γίνονται με το χέρι ως κάτω αλλά αν θέλει κάποιος μπορεί να κάνει λίγο με το χέρι, δηλ. όχι ως το έδαφος.

375093_393087894139936_1441583189_n

Ερώτηση: Προσευχόμαστε γονατιστοί ή όρθιοι στο σπίτι;

Απάντηση:

Όπως αναπαύεται ο καθένας. Κάποιος Κληρικός έλεγε ότι όταν γονατίζουμε για να προσευχηθούμε γονατίζει και η ψυχή. Επίσης όταν προσευχόμαστε το βράδυ οι Ουρανοί είναι ανοικτοί. Δηλαδή εισακούονται πιο εύκολα οι προσευχές μας γιατί θυσιάζουμε τον ύπνο μας.

2015 - 1

Ερώτηση: Πότε κάνουμε τον σταυρό μας;

Απάντηση:

Κατά τη διάρκεια των Ι. Ακολουθιών και της Θείας Λειτουργίας κάνουμε το σταυρό μας όταν αναφέρεται η Αγία Τριάδα, η Παναγία ή κάποιος Άγιος.

Οτάν είμαστε στο δρόμο κάνουμε το σταυρό μας όποτε περνάμε έξω από κάποιο Ορθόδοξο Ναό. Δεν κάνουμε το σταυρό πας ποτέ σε σχισματικούς παλαιοημερολογίτικους ναούς ή αιρετικούς ναούς (Ρωμαιοκαθολικών, Κοπτών κλπ.).

Αν κρατάει το Σταυρό ή το Ευαγγέλιο ο ιερέας τότε κανουμε το σταυρό μας και ασπαζόμαστε πρώτα το Σταυρό ή το Ευαγγέλιο και έπειτα το χέρι του ιερέα. Όταν απλά ασπαζόμαστε το χέρι του δεν κάνουμε τον σταυρό μας.

672284

Ερώτηση: Πότε δεν πρέπει να κάνουμε τον σταυρό μας;

Απάντηση:

Κατά τη διάρκεια του εξάψαλμου στεκόμαστε ακίνητοι και ακούμε προσεχτικά.

Πρίν πάρουμε αντίδωρο.

Όταν θυμιατίζει ο ιερέας προς το μέρος μας κάνουμε μια μικρή υπόκλιση.

Αν κρατάει το Σταυρό ή το Ευαγγέλιο ο ιερέας τότε κανουμε το σταυρό μας και ασπαζόμαστε πρώτα το Σταυρό ή το Ευαγγέλιο και έπειτα το χέρι του ιερέα. Όταν απλά ασπαζόμαστε το χέρι του δεν κάνουμε τον σταυρό μας.

dsc05214_w-2

Ερώτηση: Επιτρέπεται να κάνουμε yoga;

Απάντηση:

Όχι. Δέν επιτρέπεται να κάνουμε yoga γιατί σχετίζεται με ανατολικές θρησκείες (Ινδουϊσμό, Βουδισμό κλπ.). Αν κάποιος έχει κάνει yoga πέρνοντας mantra τότε αυτό θεωρείται μύηση καί χάνει το Χρίσμα. Αν κάποιος δηλ. έχει κάνει yoga με mantra τότε πρέπει να το εξομολογηθεί και να του ξανακάνει ο Ορθόδοξος ιερέας το Μυστήριο του Χρίσματος. Αν κάποιος έχει κάνει yoga χωρίς mantra τότε μόνο το εξομολογείται. Για την yoga δείτε και το site μου:

http://whataboutyoga.wordpress.com

WHAT ABOUT YOGA

5fd2f375fb98b9091f0d29c7a75f7f6c

Γράψτε τις ερωτήσεις σας στην παρακάτω φόρμα ή στα email μου:

gkiouz.anast@gmail.com

gkiouz.abel@gmail.com

http://gkiouzelis.wordpress.com

ΕΞΕΛΙΞΗ Ή ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ; – ΑΝΤΙΑΙΡΕΤΙΚΟ ΕΓΚΟΛΠΙΟ

http://creationlifetruth.blogspot.com

http://earthage10000yearsold.wordpress.com

http://creationtruthorthodoxy.wordpress.com

CREATION TRUTH ORTHODOXY

58 - 1

http://www.egolpion.com/evolution.el.aspx

Εξέλιξη ή Δημιουργία; – Αντιαιρετικό Εγκόλπιο

LINK: THE MEMORY OF CHAINS – DARIA CORTESE, USA

http://americaofmyheart.wordpress.com

AMERICA OF MY HEART

DDS

https://thememoryofchains.wordpress.com

The Memory of Chains

Reflections on Orthodox Christian prison ministry

Daria Cortese, USA

About:

maxresdefault

‘ello there.

Fancy seein’ you here.

This is a blog about the Father, Son and Holy Spirit, vis-a-vis adventures in Orthodox Christian prison ministry.

All names have been changed except my own. None of this officially represents the views of the Orthodox Church, my home parish, the prison or the township in which it operates.

When in doubt, pray and ask your priest.

FDF

http://www.lajsiab.com/ODhGcmN3MnoxSDgx

https://www.youtube.com/user/sanctisbovis

https://plus.google.com/u/0/114931652357184746468/posts

ALL VIDEOS & GOOGLE PLUS