ΒΙΒΛΟΣ & ΕΞΕΛΙΞΗ – ΠΡΟΛΟΓΟΣ ΑΠΟ ΤΟ ΝΕΟ ΑΝΤΙΕΞΕΛΙΚΤΙΚΟ ΒΙΒΛΙΟ ΤΟΥ ΑΡΧΙΜ. ΙΩΑΝΝΟΥ ΚΩΣΤΩΦ, ΦΥΣΙΚΟΥ

http://creationlifetruth.blogspot.com

http://earthage10000yearsold.wordpress.com

http://creationtruthorthodoxy.wordpress.com

CREATION TRUTH ORTHODOXY

tumblr_mkylrvKeJR1r787hmo1_500

Πρόλογος ἀπό τό νέο αντιεξελικτικό βιβλίο

τοῦ Ἀρχίμ. Ἰωάννου Κωστωφ, Φυσικού

ΒΙΒΛΟΣ & ΕΞΕΛΙΞΗ

τηλ. ἐπικοινωνίας & παραγγελιών 2108220542

Πηγή:

http://www.truthtarget.gr

TRUTH TARGET

ΑΡΧΙΜ. ΙΩΑΝΝΗΣ ΚΩΣΤΩΦ

«Δός μαρτύριον τοῖς ἐν ἀρχῇ κτίσμασί σου καί ἔγειρον προφητείας τάς ἐπ᾿ ὀνόματί σου»(ΣΣειρ 36, 14): «Δῶσε τή μαρτυρία Σου γιά τά ἐν ἀρχῇ κτίσματά Σου καί ἀνόρθωσε τίς ἐξ ὀνόματός Σου προφητεῖες». Ὁ Σειραχίδης προφητεύει τήν ἀνασκολόπισι τῆς Βίβλου ἀπό τούς φιλοεξελικτικούς σ᾽ ὅ,τι ἀφορᾶ τή διδασκαλία τοῦ Θεοῦ διά τοῦ Μωυσέως γιά τή δημιουργία.

Παραδέχεται ὁ Χρῆστος Βαρελᾶς: «Ἡ Κοσμολογία περιγράφει ἕνα ἐνδιαφέρον μοντέλο γιά τή δημιουργία τοῦ σύμπαντος, πού σέ τελική ἀνάλυσι, ὅμως, ἀποτυγχάνει νά μᾶς ἀπαλλάξη ἀπό θεμελιώδη ἐρωτήματα: Ποιός; Τί; Πῶς; Γιατί αὐτό; Γιατί ὄχι κάτι ἄλλο; Γιατί ὄχι τίποτε;»(στό: Ds, τεῦχ. 8, 43).

° Ἀκόμα: «Ἄν πάλι ὑποθέσουμε πώς ἡ κοσμική ἁλυσίδα αἰτίου-ἀποτελέσματος δέν ἔχει ἀρχή —ἄποψι ἰδιαίτερα δημοφιλής μεταξύ τῶν ἀθεϊστῶν—, τότε μένουμε μέ μιά ἄπειρη ἀκολουθία γεγονότων. Εἶναι προφανές πώς, ἀπό μόνη της, δέν μπορεῖ νά δικαιολογήση τήν ἴδια της τήν ὕπαρξι»(στό: περ. Ds, τεῦχ. 8, 47).

  • Ὅλα αὐτά δέν προβληματίζουν τό σώφρονα πιστό πού, μετά λόγου, ἐπαναπαύεται στή Βίβλο:

«Κάποτε εἶδε ὁ νεώτερος αὐτός μοναχός τούς τρεῖς αὐτούς πατέρες, σέ σφοδρή κακοκαιρία, ἀνυπόδητους ἀφ᾽ ἑσπέρας νά ἔχουν ἀνάψει τή λάμπα καί νά μελετοῦν τήν Ἁγία Γραφή. “Ἐν ἀρχῆ ἐποίησεν ὁ Θεός τόν Οὐρανόν καί τήν γῆν…”. Καί θεωροῦσαν τά μυστήρια τῆς Δημιουργίας καί ἔκλαιαν»(ΑΘ, 410).

  • «Κάποτε [ὁ ἀρχιτέκτονας Otto Stromeyer] εἶχε σχεδιάσει μιά μεγάλη αὐτοστηριζόμενη ὀροφή γιά ἕνα πελάτη του, ὁ ἐπιθεωρητής, ὅμως, τοῦ κτιρίου ἀπέρριψε τό σχέδιο. Μιά τόσο μεγάλη ὀροφή ἔπρεπε νά στηρίζεται σέ κολῶνες, εἶπε, ἀγνοώντας τούς στατικούς ὑπολογισμούς τοῦ Stromeyer. Ἔτσι τά σχέδια ἄλλαξαν κι ὅταν ἔγινε ἐπιθεώρησι ὁλόκληρου τοῦ κτιρίου, ὑπῆρχαν κολῶνες. Ὅταν ἔφυγε ὁ ἐπιθεωρητής ἀποσύρθηκαν, θρυμματίσθηκαν καί πετάχθηκαν στά σκουπίδια: ἦταν ἀπομιμήσεις ἀπό χαρτόνι»(F, 76). Οἱ ἐξελικτικοί πᾶνε νά στηρίξουν τό Σύμπαν στίς χάρτινες κολῶνες τους. Ἡ Βίβλος δέν τίς χρειάζεται. Στέκεται ἀκλόνητη.
  • Εἶπεν ὁ Θεός ____ MAXWELL____ καί ἐγένετο φῶς. Μ᾽ αὐτή τήν ἐπιστημονική γλῶσσα θά μιλοῦσε ὁ Θεός στούς μορφωμένους. Ὅμως τί θά καταλάβαιναν οἱ ἁπλοϊκοί ἄνθρωποι; Ἐνῶ τή γλῶσσα τῆς Βίβλου τήν καταλαβαίνουν καί οἱ μορφωμένοι.
  • Ὁ καθηγ. Στέργιος Σάκκος ἀναφέρει: «Καμμιά ἀνθρώπινη θεωρία δέν μπορεῖ νά ἐλέγξη ψεύτικη τή βιβλική διήγησι γιά τή δημιουργία τοῦ κόσμου. Ὅλες οἱ ἀνθρώπινες θεωρίες εἶναι παραμύθια, ὅπως ἀποδεικνύεται ἐκ τῶν ὑστέρων, καί μόνο ἡ θεόπνευστη Γραφή ἔχει τήν ἀλήθεια. Ἀνεξάρτητα ὅμως ἀπό τό ζήτημα αὐτό πρέπει νά ἔχουμε ὑπόψιν ὅτι ὁ Θεός στή Γραφή δέν μᾶς ἀποκαλύπτει τό πᾶν γιά τή δημιουργία τοῦ κόσμου. Γιατί τό πᾶν οὔτε μποροῦμε οὔτε μᾶς χρειάζεται νά τό καταλάβουμε. Ὁ Θεός σάν πάνσοφος τεχνίτης μᾶς ἔκανε ἔτσι, ὥστε ἀπ᾽ τήν ἴδια τήν κατασκευή μας νά ἔχουμε τή δίψα νά μάθουμε τήν προέλευσι τοῦ κόσμου καί τοῦ ἑαυτοῦ μας. Καί σάν στοργικός πατέρας μας ἱκανοποιεῖ αὐτή τή δίψα, ἀπαντώντας στά ἐρωτήματά μας, τόσο, ὅσο χρειάζεται καί ὅσο μποροῦμε νά καταλάβουμε. Ἡ διήγησι αὐτή τῆς Γενέσεως γιά τή δημιουργία τοῦ κόσμου εἶναι μόνο στοιχειώδης· αὐτό ὅμως δέν σημαίνει ὅτι δέν εἶναι ἀληθινή. Μπορεῖ μιά λεπτομερής ἔκθεσι νά εἶναι ψεύτικη καί μία στοιχειώδης νά εἶναι σέ ὅλα ἀληθινή. Γιά νά γίνη αὐτό σαφές, θά μᾶς χρειασθῆ ἕνα… παράδειγμα. Πέστε ὅτι εἶναι δύο μητέρες πού ἔχουν ἀπό ἕνα παιδί 5 χρονῶν. Τά παιδιά ρωτοῦν τίς μητέρες τους πῶς προῆλθαν, ποῦ βρέθηκαν. Ἡ μιά λέει: “Ἤσουν στό βουνό ἤ στό ποτάμι καί σ᾽ ἔφερε ἕνας πελαργός κρατώντας σε μέ τό ράμφος ἀπό τά ροῦχα”. Αὐτό εἶναι μῦθος. Ἡ ἄλλη ἀπαντᾶ: “Στήν ἀρχή ἤσουν μικρός σάν ἕνα κουμπί, καί γιά νά μή χαθῆς σέ φύλαγα πολύ καιρό στήν καρδιά μου. Ὅταν ἔγινες τόσος, σέ ἔβγαλα, σέ βύζανα, καί μεγάλωνες· ἔπειτα σέ τάιζα καί ἔγινες τόσος πού εἶσαι τώρα”. Πολύ στοιχειώδης ἡ δεύτερη ἀπάντησι, ἀλλά κατά πάντα ἀληθινή. Χωρίς νά ἔχη λεπτομέρειες, δέν ἔχει τίποτε τό μυθικό, ὅπως ἡ πρώτη. Κι αὐτό γιατί τό παιδί οὔτε πρέπει οὔτε μπορεῖ νά ἐννοήση περισσότερο. Ἔτσι εἶναι καί γιά μᾶς τούς νηπίους ἡ θεόπνευστη διήγησι τῆς Γραφῆς γιά τήν προέλευσι τοῦ κόσμου καί τοῦ ἀνθρώπου. Δέν ἀποκαλύπτει τό πᾶν· τό πᾶν τό γνωρίζει μόνον ὁ Δημιουργός. Ὅ,τι ἀποκαλύπτει ὅμως εἶναι ἀλήθεια»(περ. Σο, Φ. 1979, 49).
  • «Ὁ Emerson δάνεισε κάποτε στό γείτονά του, ἕνα βοστωνέζο ἀγρότη, τήν Πολιτεία τοῦ Πλάτωνα. Ὅταν, μιά ἑβδομάδα ἀργότερα, ὁ Emerson τόν ρώτησε ἄν ἀπολαμβάνη τήν ἀνάγνωσι τοῦ κλασσικοῦ αὐτοῦ ἔργου, ὁ ἀγρότης ἀπάντησε: “Καλό εἶναι, δέν λέω, ἀλλά αὐτός ὁ τύπος ὁ Πλάτων εἶναι ἀπατεώνας· ἔχει κλέψει ὅλες τίς ἰδέες μου”»(Β, 101). Παρόμοιο λένε καί οἱ ἀρνητές: ἡ Βίβλος ἔκλεψε ἀπό τίς ἐθνικές θρησκεῖες! Λές καί ὁ μαθητής τοῦ 20 κλέβη ἀπό τό μαθητή τοῦ 3.
  • Ὁ Ἀπ. Μακράκης ἔχει ἀπόλυτο δίκηο: «Ὅπως τό σῶμα γιά νά βγάλη ἀπό τή γῆ τό ψωμί του πρέπει νά ἐργασθῆ τή γῆ, ἔτσι καί ἡ ψυχή γιά νά βγάλη ἀπό τή Γραφή τό ἀληθινό νόημα πρέπει νά ἐρευνήση τή Γραφή, δηλαδή νά προσέξη στά σημαινόμενα τῶν φωνῶν, νά παραβάλη, νά συγκρίνη καί νά ἐπικαλῆται σέ ὅλα τό Πνεῦμα τοῦ Θεοῦ γιά τό συνετισμό της, διότι οὔτε ὁ γεωργός θερίζει τούς καρπούς τῆς ἐργασίας του χωρίς τή συνδρομή καί βοήθεια τοῦ Θεοῦ»(Μ, 9).
  • Ὁ ἱ. Αὐγουστίνος ἐπισημαίνει: «Θά ἦταν μεγαλύτερη ἀναισχυντία νά μή πιστεύουμε τίς Ἱερές Γραφές σέ ὅσα μᾶς ἀφηγοῦνται γιά τό παρελθόν, ἐφόσον βλέπουμε μέ τά ἴδια μας τά μάτια τήν πραγματοποίησι ἐκείνων, πού προεῖπαν γιά τό μέλλον»(Ι, 105).
  • Ὁ Ἅγ. Νικόδημος ὁ Ἁγιορείτης σημειώνει: «Πῶς λέγει ὁ Δαυΐδ ἐδῶ (Ψ 8) ὅτι θά δῆ τούς οὐρανούς ἔργα τῶν δακτύλων τοῦ Θεοῦ, εἰς καιρόν ὁπού ὁ Μωυσῆς ἐδίδαξε περί τούτων καί εἶπεν· “Ἐν ἀρχῆ ἐποίησεν ὁ Θεός τόν οὐρανόν καί τήν γῆν”;(Γεν 1, 1)* [ὑπ.: Εἶπε τοῦτο ὁ Δαυΐδ, διότι τώρα μέν δέν ἔχουμε τήν ἀκριβῆ γνῶσι τῶν οὐρανῶν καί τῆς λοιπῆς κτίσεως, ἀλλά μόνον τίς σκιές τῆς γνώσεως αὐτῆς, τότε δέ θά μάθουμε τούς ἀκριβεῖς λόγους τῶν οὐρανῶν καί τῶν λοιπῶν κτισμάτων· καί διά τοῦτο ἐπρόφερε τό ρητό σέ χρόνο μέλλοντα “ὅτι ὄψομαι τούς οὐρανούς”, καθώς εἶπεν ὁ Θεολόγος Γρηγόριος.]»(ΝΑ, 142).
  • Ὁ Οlivier Clément ἐπισημαίνει: «Οἱ ἀνακαλύψεις τῆς γεωλογίας καί τῆς παλαιοντολογίας σταματᾶνε ὑποχρεωτικά στίς πόρτες τοῦ Παραδείσου, ἀφοῦ αὐτός ὅριζε ἕνα ἄλλο “τρόπο τῆς ὑπάρξεως”. Ἡ ἐπιστήμη δέν μπορεῖ νά ἀνατρέξη πίσω ἀπό τήν πτῶσι, γιατί εἶναι ἡ ἴδια ἐγκλωβισμένη στήν κοσμική πραγματικότητα τήν ὁποία προκάλεσε ἡ πτῶσι, καί γιατί εἶναι ἀχώριστη ἡ ἐπιστήμη ἀπό τίς χρονικές, χωρικές καί ὑλικές συνθῆκες, τίς γεννημένες ἀπό τήν καταστροφή τῆς παραδεισιακῆς καταστάσεως»(C, 158).
  • Γράφει ὁ Εrich Sauer: «Ἡ ἱστορία τοῦ κόσμου εἶναι τό κρηπίδωμα (σκαλωσιά) γιά τήν ἱστορία τῆς σωτηρίας»(S, 122). Γκρεμίζοντας τή Γένεσι, γκρεμίζεις τό ἀπολυτρωτικό ἔργο τοῦ Χριστοῦ.
  • Ἔχει ἀπόλυτο δίκηο ὁ δάσκαλος Χρ. Μπίντας: «Αὐτοί πού δέν μποροῦν νά διαβάσουν στό σύμπαν τά δακτυλικά ἀποτυπώματα τοῦ Θεοῦ εἶναι ἀναλφάβητοι»(περ. Δρ, Ἰα ᾽96, 7).

Πηγή:

http://www.truthtarget.gr

TRUTH TARGET

ΑΡΧΙΜ. ΙΩΑΝΝΗΣ ΚΩΣΤΩΦ

τηλ. επικοινωνίας & παραγγελιών 2108220542

Email: truthtarget@gmail.com

Η ΜΕΤΕΝΣΑΡΚΩΣΗ ΑΣΥΜΒΙΒΑΣΤΗ ΜΕ ΤΗΝ ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΠΙΣΤΗ

28.12.2014 - 1

Η ΜΕΤΕΝΣΑΡΚΩΣΗ 

ΑΣΥΜΒΙΒΑΣΤΗ ΜΕ ΤΗΝ ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΠΙΣΤΗ

Τί πιστεύουν οι οπαδοί του κάρμα και της μετενσαρκώσεως

Σύμφωνα με τις ανατολικές θρησκείες (κυρίως ινδουισμό και βουδισμό), τον αποκρυφισμό και γενικότερα, την λεγομένη «Νέα Εποχή», μετά τον σωματικό θάνατο, η ψυχή μπαίνει στο σώμα ενός άλλου ανθρώπου, ζώου ή ακόμη και φυτού. Αυτό σημαίνει η λέξη μετενσάρκωση ή μετεμψύχωση.

Η καινούργια ζωή θα εξαρτηθεί, λένε, από τις προηγούμενες ζωές που έζησε, οι οποίες μπορεί να είναι χιλιάδες, σύμφωνα πάντα με τους οπαδούς της θεωρίας αυτής. Αυτό σημαίνει η λέξη κάρμα.

Η θεωρία αυτή προϋποθέτει μία θεώρηση του Θεού, του ανθρώπου και του κόσμου τελείως ασυμβίβαστη με τον Χριστιανισμό. Προϋποθέτει δηλαδή ότι ο Θεός δεν είναι πρόσωπο αλλά μία «απρόσωπη υπερσυνειδητότητα». Ο άνθρωπος δεν είναι ούτε πρόσωπο ούτε δημιούργημα του Θεού. Ο σκοπός του ανθρώπου είναι να σβήσει, όπως μία σταγόνα στον ωκεανό της «παγκόσμιας υπερσυνειδητότητας». Ο κόσμος δεν είναι δημιούργημα του Θεού, αλλά ταυτίζεται με τον Θεό (απόλυτος πανθεϊστικός μονισμός).

Η άποψη αυτή περί μετενσαρκώσεως δεν είναι νόμος, όπως θέλουν να την παρουσιάζουν οι οπαδοί της, αλλά μία αναπόδεικτη θρησκευτική δοξασία τους.

Με τη διάδοση των θεωριών αυτών συμβαδίζει και το πλήθος των σχετικών προσφορών στο χώρο της σύγχρονης παραθρησκείας και των αιρέσεων.

Αποκρύπτεται από τους οπαδούς της θεωρίας αυτής, ότι είναι πολύ πιθανότερο (σύμφωνα πάντοτε με τις δικές τους δοξασίες) να μετενσαρκωθεί κανείς ως ζώο ή δαιμονικό ον, παρά ως άνθρωπος.

Σ’ ένα ινδουιστικό βιβλίο με μεγάλο κύρος, όπως είναι αυτό του «νόμου του Μανού» αναφέρεται μία παραβολική ιστορία: Μία χελώνα ζει στα βάθη της θάλασσας και βγάζει το κεφάλι της στην επιφάνεια κάθε εκατό χρόνια. Συγχρόνως ένα δακτυλίδι επιπλέει στην επιφάνεια του νερού. «Όσο πιθανόν είναι να περάσει το κεφάλι της χελώνας μέσα από το δακτυλίδι, άλλο τόσο είναι πιθανόν να ενσαρκωθεί ένα ον μετά το θάνατό του σε ανθρώπινο σώμα».(!)

Από πότε;

Η πλάνη αυτή είναι πολύ παλιά. Διαδόθηκε μέσω των αρχαίων μαντείων και των ειδωλολατρικών «μυστηρίων» στον αρχαίο κόσμο. Σήμερα προπαγανδίζεται από τα Μ.Μ.Ε. και προσφέρεται κυρίως μέσω του γκουρουισμού, όλων εκείνων δηλαδή των δήθεν φωτισμένων δασκάλων που μας έρχονται κυρίως από την Άπω Ανατολή.

Σύμφωνα με τη θρησκευτική πίστη του κάρμα και της μετενσαρκώσεως, η ψυχή υπόκειται σ’ έναν ατελείωτο κύκλο γεννήσεων και θανάτων που επαναλαμβάνονται ως συνεχής βασανισμός (samsara). Από αυτόν τον βασανισμό υπόσχεται να ελευθερώσει τον άνθρωπο ο γκουρού – εφ’ όσον όμως ο οπαδός του παραδοθεί ολοκληρωτικά.

Ο μοναδικός τρόπος, λένε, για να βγει κανείς από αυτόν τον συνεχή βασανισμό είναι το «να δρα χωρίς προσκόλληση». Μια φαινομενικά καλή πράξη, όταν γίνεται με συναισθηματική – υπαρξιακή συμμετοχή, έχει ως αποτέλεσμα τη συσσώρευση κάρμα, ενώ όταν, ακόμη και ένα έγκλημα, γίνεται χωρίς αυτήν την προσκόλληση, αυτός που δρα δεν συσσωρεύει κάρμα.

Συνέπειες

Αυτό έχει ως συνέπεια την πλήρη ανατροπή των θεμελίων πάνω στα οποία βασίζεται η κοινωνία μας και όσες άλλες κοινωνίες – έστω και σε μικρότερο βαθμό – έχουν την αναφορά τους στη στάση ζωής του Χριστιανισμού.

Αυτό σημαίνει ότι, εάν δεχθεί κανείς αυτόν τον ψευτοεπιστημονικό νόμο, δεν μπορεί να ζητήσει ευθύνη από κανέναν για τίποτε, ούτε έχει και νόημα να αγωνισθεί για κάτι καλύτερο, αφού για όλα ευθύνεται το κάρμα. Έτσι πρόσωπο, ελευθερία, ευθύνη, αγάπη εξαφανίζονται. Το θύμα, όχι μόνο δεν πρέπει να ζητήσει ευθύνη από τον θύτη, αλλ’ αντιθέτως πρέπει να αισθάνεται ότι χωρίς αυτόν «δεν θα μπορούσε να εκπληρώσει το κάρμα του»!

Όπως έχει λεχθεί δεν υπάρχει πιο βολική θεωρία από αυτήν για την οποιαδήποτε άρχουσα τάξη οποιασδήποτε εποχής.

Μέσα απ’ αυτό το πρίσμα, ο αγώνας για ελευθερία, για κοινωνική δικαιοσύνη, κοινωνική πρόνοια, για οποιαδήποτε βελτίωση των συνθηκών ζωής δεν έχει κανένα απολύτως νόημα και όχι μόνον αυτό, αλλά ακόμη και καταδικάζεται, επειδή εμποδίζει τους ανθρώπους «να εκπληρώσουν το κάρμα τους».

Είναι πολύ σημαντικό να πούμε ότι η διδασκαλία για το κάρμα αποτελεί τη θεωρητική εκείνη βάση, πάνω στην οποία στηριζόμενος ο γκουρού εγείρει την αξίωσή του για ολοκληρωτική υποταγή των οπαδών. Αυτό, γιατί ο άνθρωπος, λένε, δεν μπορεί μόνος του να ελευθερωθεί. Χρειάζεται βοήθεια, και τη βοήθεια αυτή μπορεί να του τη δώσει μόνον ο «ανθρωποθεός» γκουρού.

Η άποψη ότι η τωρινή ζωή καθορίζεται από το κάρμα προηγουμένων ζωών, ρίχνει τον οπαδό αυτής της θεωρίας σε μία αγωνιώδη αναζήτηση για «αναδρομή σε προηγούμενες ζωές», που συνήθως γίνεται με ύπνωση. Με την ύπνωση, όπως εφαρμόζεται στον ευρύτερο αποκρυφιστικό χώρο, ανοίγει κανείς επικίνδυνα την πόρτα της ψυχής του στις δαιμονικές ενέργειες. Εκτός όμως από αυτό, συνήθως του υποβάλλονται ιδέες που έχουν ως συνέπεια την πλήρη υπονόμευση και ανατροπή των οικογενειακών και κοινωνικών του σχέσεων. Π.χ. ότι αυτή που τώρα είναι γυναίκα του ή κόρη του, σε προηγούμενη ζωή ήταν μητέρα του ή αδελφή κ.ο.κ.

Είναι φανερό ότι οι αντιλήψεις αυτές μπορούν να διαλύσουν οικογένειες ή να δημιουργήσουν παρά φύση σχέσεις.

Η δοξασία του κάρμα και της μετενσαρκώσεως καθιστά αδύνατη τη δημιουργία διαπροσωπικών σχέσεων, που στηρίζονται στη μοναδικότητα του προσώπου, λόγου χάριν στο πλαίσιο του γάμου ή της οικογενειακής ζωής.

Αδύνατα σημεία

  1. Ένα από τα αδύνατα σημεία της θρησκευτικής αυτής δοξασίας είναι ότι οι οπαδοί της αδυνατούν να δικαιολογήσουν την απουσία μνήμης των προηγουμένων ζωών. Εάν όμως, όπως λένε, σ’ αυτή τη ζωή βρισκόμαστε «για να πάρουμε το μάθημά μας και να προχωρήσουμε», τότε πώς γίνεται να μη θυμόμαστε τις πράξεις για τις οποίες πληρώνουμε; Πώς θα διδα­χθούμε από αυτές, αφού δεν τις θυμόμαστε;
  2. Οι οπαδοί της θεωρίας της μετενσαρκώσεως που συγχρόνως – ως ανήκοντες στον ευρύτερο αποκρυφι­στικό χώρο – είναι και οπαδοί του πνευματισμού, της πίστεως δηλαδή στην επικοινωνία με τον «κόσμο των πνευμάτων», πέφτουν σε προφανή αντίφαση. Και ιδού γιατί:

Εάν είναι αλήθεια ότι μέσα σε 49 ημέρες, όπως πιστεύουν, η ψυχή του νεκρού μετενσαρκώνεται, τότε με ποιες ψυχές πεθαμένων επικοινωνούν τα μέντιουμ;

Εάν λοιπόν είναι αλήθεια η θεωρία της μετενσαρκώσεως, είναι ψέμα η θεωρία του πνευματισμού. Και αντιστρόφως. Εμείς βέβαια ξέρουμε ότι και τα δύο είναι ψέματα.

  1. Και ένα άλλο επιχείρημα από την ιστορία και τα μαθηματικά: το ότι ο πληθυσμός της γης αυξήθηκε τους τελευταίους δύο αιώνες από ένα σε έξι δισεκατομμύρια ανθρώπους, δείχνει πόσο ψευδής είναι η θεωρία περί κάρμα και μετενσαρκώσεως. Τί συνέβη άραγε και παρατηρήθηκε αυτή η εκρηκτική αύξηση; Πού ήταν αυτές οι ψυχές, και γιατί μέχρι τότε δεν έπαιρναν υλικό σώμα;

Ασυμβίβαστη με την Ορθόδοξη πίστη

Χωρίς αμφιβολία η διδασκαλία περί κάρμα και μετενσαρκώσεως είναι αντιχριστιανική. Ο απόστολος Παύλος το λέγει ξεκάθαρα: «απόκειται τοις ανθρώποις άπαξ αποθανείν, μετά δε τούτο κρίσις» (Εβρ. Θ 27).

Είναι ψευδέστατο αυτό που διδάσκουν οι οπαδοί της πλάνης της μετενσαρκώσεως, ότι τάχα η μετενσάρκωση αποτελούσε διδασκαλία και της Εκκλησίας μέχρι τον 6ο αιώνα. Η Εκκλησιαστική Ιστορία και τα πατερικά συγγράμματα τους διαψεύδουν.

Το επιχείρημα των αποκρυφιστών ότι δήθεν η Γραφή διδάσκει τη μετενσάρκωση δεχομένη, όπως λένε αυτοί, ότι ο Ιωάννης ο Πρόδρομος ήταν μετενσάρκωση του Ηλία «Ηλίας ήδη ήλθε… τότε συνήκαν οι μαθηταί ότι περί Ιωάννου του Βαπτιστού είπεν αυτοίς» (Ματθ. ζ’ 12-13) είναι αφελές. Ξεχνούν ότι σύμφωνα με τη δική τους θεωρία για να λάβει χώρα μετενσάρκωση πρέπει να προηγηθεί θάνατος. Ο προφήτης Ηλίας όμως δεν πέθανε!

Η εξήγηση του ανωτέρω ευαγγελικού χωρίου είναι απλή: Όπως λέγει ο αρχάγγελος Γαβριήλ στον πατέρα του Τιμίου Προδρόμου: Ο Ιωάννης θα έλθει «εν πνεύματι και δυνάμει Ηλιού», θα έχει, δηλαδή, το προφητικό χάρισμα και την παρρησία του προφήτου Ηλιού.

Εξ άλλου, εάν ο Χριστός δεχόταν την μετενσάρκωση δε θα έκανε αναστάσεις νεκρών, αλλά θα περιοριζόταν στο να παρηγορήσει τους συγγενείς των.

Το πολύ σημαντικό για μας τους χριστιανούς είναι ότι η πλάνη της μετενσαρκώσεως απειλεί να ακυρώσει ολόκληρο το Ευαγγέλιο της εν Χριστώ σωτηρίας, υιοθετώντας το ψευδές (εωσφορικό) «ευαγγέλιον του όφεως», το κήρυγμα δηλαδή της αυτοεξελίξεως, αυτοπραγματώσεως και αυτοσωτηρίας. Για τους νεοεποχίτες δεν είναι ο Θεός που συγκαταβαίνει στην αδυναμία του ανθρώπου,  αλλά ο άνθρωπος  μέσω  μετενσαρκώσεων ανέρχεται και γίνεται θεός με τις δικές του μόνο δυνάμεις.

Εάν δεχθεί κάποιος την αντίχριστη αυτή θεωρία της μετενσαρκώσεως, βγάζει τον εαυτό του έξω από το χώρο της Εκκλησίας του Χριστού, διότι:

  1. Δεν δέχεται το Σύμβολον της Πίστεως όπου ομολογούμε ότι ο Χριστός Ανέστη εκ νεκρών και τον περιμένουμε να έλθει κατά τη Δευτέρα Του παρουσία. Ομολογούμε στο Σύμ­βολον της Πίστεως δύο παρουσίες του Χριστού και όχι ένα πλήθος μετενσαρκώσεών Του, όπως οι αποκρυφιστές, οι οποίοι προσπαθούν να γκρεμίσουν τη μοναδικότητα του προσώπου του Χριστού και την παρουσία του στον κόσμο ως Θεού και Σωτήρος.

Εξ άλλου στο Σύμβολον της Πίστεως ομολογούμε ότι προσδοκούμε και τη δική μας ανάσταση  και όλων των νεκρών την ανάσταση και όχι έναν ατελείωτο κύκλο μετενσαρκώσεων.

  1. Αρνείται τη διάκριση Δημιουργού-δημιουργημάτων.
  2. Αρνείται τη μέλλουσα κρίση.
  3. Αρνείται τη μοναδικότητα, την ελευθερία και την ευθύνη του ανθρω­πίνου προσώπου, αφού τα πάντα λειτουργούν εκεί στο πλαίσιο μίας τυφλής αναγκαιότητος.
  4. Αρνείται την αγάπη.Το «χαίρειν μετά χαιρόντων και κλαίειν μετά κλαιόντων» (Ρωμ. ιβ’ 15) θεωρείται από τους οπαδούς του κάρμα και της μετενσαρκώσεως όχι αρετή αλλά αδυναμία και προσκόλληση που σε εμποδίζει να αυτοεξελιχθείς.

Επίσης, το ανθρώπινο σώμα για μας δεν είναι φυλακή της ψυχής, αλλά ναός του εν ημίν Αγίου Πνεύματος. Η ζωή δεν είναι τιμωρία και καταδίκη για πράξεις δήθεν προηγουμένων ζωών, αλλά δώρο του Θεού. Ο θάνατος δεν είναι η λύτρωση, αλλά είναι τα «οψώνια της αμαρτίας» και παρεχωρήθη από τον Θεό «ίνα μη το κακόν αθάνατον γέννηται». (Ενώ για τους δασκάλους της μετενσαρκώσεως η ζωή είναι τιμωρία και όχι ο θάνατος).

Τελικά, η πλάνη αυτή, ότι δηλαδή δεν υπάρχει κανείς που να μας ζητήσει λογαριασμό για τις πράξεις μας, αποδεικνύεται θαυμάσιο τέχνασμα του ανθρωποκτόνου διαβόλου προς άγραν οπαδών-θυμάτων.

Η παραθρησκεία αποκοιμίζει τους ανθρώπους, υποσχομένη σ’ αυτούς ένα άπειρο πλήθος ευκαιριών, ικανοποίηση των παθών και καμμία ευθύνη. Όμως μετά τον θάνατο, η ψυχή δεν μπορεί να μετανοήσει. Το Ευαγγέλιο κηρύσσει: «νυν καιρός ευπρόσδεκτος, νυν ημέρα σωτηρίας». Τώρα, σ’ αυτή την ζωή, κρίνεται το αιώνιο μέλλον μας.

Για περισσότερες πληροφορίες οι ενδιαφερόμενοι μπορούν να ανατρέξουν στο βιβλίο του π. Αντωνίου Αλεβιζοπούλου, «Μετενσάρκωση ή Ανάσταση;» Εκδόσεις «Διάλογος», Αθή­να 1995.

Πηγή:

περιοδ. Παρακαταθήκη

Μάρτιος-Απρίλιος 2002

τεύχ. 23

ΚΡΥΣΤΑΛΛΟΙ, ΚΡΥΣΤΑΛΛΟΘΕΡΑΠΕΙΑ & ΚΡΥΣΤΑΛΛΟΜΑΝΤΕΙΑ – ΤΟΥ Π. ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ ΓΕΩΡΓΟΠΟΥΛΟΥ

663d69111764fce7322dfc353996fd2b

kristalos_3mati

ΚΡΥΣΤΑΛΛΟΙ
ΚΡΥΣΤΑΛΛΟΜΑΝΤΕΙΑ – ΚΡΥΣΤΑΛΛΟΘΕΡΑΠΕΙΑ

Του Πρωτ. Βασιλείου Α. Γεωργοπούλου, Λέκτορος Θεολογικής Σχολής Α.Π.Θ.

Στην αποκρυφιστική αγορά της Νέας Εποχής (New Age) ξεχωριστή θέση έχουν οι Κρύσταλλοι, που χρησιμοποιούνται ως φυλακτά, ως μέσο μαντείας και ως μορφή «ενεργειακής» θεραπείας.

Είναι σύνηθες το φαινόμενο στο χώρο της Νέας Εποχής, ιδιαιτέρως στα πλαίσια της αποκρυφιστικής και άκρως αντιχριστιανικής ιδεολογίας της, να χρησιμοποιούν αναλογίες για πραγματικότητες και μεγέθη του επιστητού μ’ ένα ψευδοεπιστημονικό μανδύα.

Έτσι ακριβώς, όπως συμβαίνει σε άλλες περιπτώσεις, οι Κρύσταλλοι που χρησιμοποιούνται στα πλαίσια της τεχνολογίας χρησιμοποιούνται και στο χώρο της Νέας Εποχής, για να δομηθεί μια αλληλοεξαρτώμενη επιχειρηματολογία για τη διαφήμιση και τη χρήση τους σε ένα πλήθος αποκρυφιστικού και ανορθολογικού χαρακτήρα νεοεποχίτικων πρακτικών.

α) Η παλαιότερη πρακτική, που ουσιαστικά αποτελεί υιοθέτηση πρακτικών αποκρυφιστικών του μεσαίωνα, σχετίζεται με τη χρήση των Κρυστάλλων ως μέσο μαντείας, οραματισμού και πρόγνωσης δήθεν του μέλλοντος. Οι χρήστες αυτής της αποκρυφιστικής πρακτικής μαντείας διαφημίζουν τους Κρυστάλλους και την κρυσταλλοσκόπηση ως μέσο πρόγνωσης του μέλλοντος, ως μέθοδο ανακάλυψης χαμένων αντικειμένων, ως αποκαλυπτική πρακτική επίλυσης διαφόρων προβλημάτων.

β) Η κατεξοχήν όμως χρήση των Κρυστάλλων, είτε πρόκειται για χαλαζίες, πολύτιμους ή ημιπολύτιμους λίθους κ.ά. στους νεοεποχίτικους χώρους σχετίζεται με τη διαφήμισή τους ως φυλακτών. Στη νεοεποχίτικη αποκρυφιστική ορολογία παρουσιάζονται ως «ενεργειακές πηγές υψηλών δονήσεων», που προσφέρουν δήθεν ισχυρή προστασία από ασθένειες, μαγικές επιβουλές, κακή τύχη, αστρική επιβουλή και πολλά άλλα, που ο αποκρυφιστικός χώρος αναφέρει.

Η χρήση τους ως φυλακτών συνδυάζεται και με άλλες νεοεποχίτικες αποκρυφιστικές πρακτικές, όπως τον ενεργειακό καθαρισμό τους ή τον ενεργειακό προγραμματισμό τους μέσω διαλογισμού κ.λπ., ώστε η υποτιθέμενη προστασία τους να καταστεί πιο ισχυρή.

γ) Η τρίτη μορφή χρήσης των Κρυστάλλων στο χώρο της Νέας Εποχής σχετίζεται με το πρόβλημα της ασθένειας. Η χρήση τους, με την ίδια ακριβώς αιτιολογία, που διαφημίζονται ως φυλακτά, προβάλλεται και ως ενεργειακή «θεραπεία» για θέματα υγείας. Μόνο που στη συγκεκριμένη περίπτωση συνδυάζονται με την ανθρωπολογία της Νέας Εποχής, που έχει υιοθετήσει την ινδουιστική αντίληψη των τσάκρας ή των απωανατολική θρησκευτική θεωρία περί παγκοσμίου ενεργείας.

Οι Κρύσταλλοι τοποθετούνται πάνω στα τσάκρας ή στους ενεργειακούς λεγόμενους μεσημβρινούς, καθώς έτσι, υποτίθεται, η εσωτερική δύναμη που διαθέτουν, μέσω των δονήσεων, που εκπέμπουν, θα επιδράσει στην αποκατάσταση της ενεργειακής ροής στα τσάκρας με αποτέλεσμα, πάντα κατά τα αντιεπιστημονικά μυθεύματα του χώρου, να υπάρξει θεραπεία.

Και αυτή η πτυχή της νεοεποχίτικης και αποκρυφιστικής δοξασίας βρίσκει απήχηση και έχει αποδοχή, όχι βεβαίως σε όσους έχουν «νουν Χριστού» (Α’. Κορ. 2, 16), αλλά σε ανθρώπους, που «από μεν της αληθείας την ακοήν αποστρέψουσιν, επί δε τους μύθους εκτραπήσονται» (Β’. Τιμ. 4, 4).

Σημείωση: Για τη σύνταξη του παρόντος χρησιμοποιήσαμε τα κάτωθι: i) P. Lemesurier, The New Age Lexicon, 2005, ii) N. Drury, The Dictionary of the Esoteric, 2002, iii) R. Biewald, Kleines Lexikon des Okkultismus, 2005, iv) W. Martin, The Kingdom of the Cults, 1997.

Πηγή:

Ορθόδοξος Τύπος,

Αριθμός Φύλλου 1968,

22 Μαρτίου 2013

Mission on the White Continent: Αn Interview with Hieromonk Pavel Gelyastanov – Fr. Pavel Gelyastanov

http://havefaithorthodoxy.wordpress.com

HAVE FAITH – ORTHODOXY

Mission on the White Continent:

Αn Interview with Hieromonk Pavel Gelyastanov

Fr. Pavel Gelyastanov

Source:

http://journeytoorthodoxy.com

http://journeytoorthodoxy.com/2013/03/13/mission-on-the-white-continent-an-interview-with-hieromonk-pavel-gelyastanov/

JOURNEY TO ORTHODOXY

We often complain about life: Public transport is really annoying… Where are all these people going anyway?… We’ve had enough of this rain… Why is this heat so unbearable?… What do they want me to do anyway? I’m fed up with all this shouting and noise and fuss… We could go on listing the complaints, dreaming about being on our own and how nice it is everywhere else, and in general having a moan and making out we want to get away from it all. But once you are at the end of the earth, suddenly everything is the other way around and you look at the world in a completely new way.

These are the thoughts I had when I met Hieromonk Pavel (Gelyastanov) who had just come back from an obedience of 15 months in the Antarctic. I don’t know if it is correct to call the Antarctic the end of the earth, but it could probably be called the end of the planet or the end of the map. Though, on the other hand, you can’t really see any earth in the Antarctic, rather it’s all ice, snow, water and rocks and Polar birdlife. But on top of this you have the people who are always there, far fewer than the visitors, but they live there in the kingdom of snow for about a year on average: they come from various countries to carry out some special task and then go home. This is why the Antarctic, discovered in 1820 by the Russian explorers Bellingshausen and Lazarev, is called a free country: there are no politics, no economy, no citizenship, no social divisions…

How did Fr Paul, a monk from the Novospassky Monastery in Moscow, end up there? I tried to find the answer to this question not among the ice, but in Minsk, in our monastery where Father had come to ‘thaw out’ after his very long winter stay.

Tell us, Fr Paul, how come you went to the Antarctic?

At the request of Archbishop Theognost, the Superior of the Holy Trinity-St Sergius Monastery, a decree was issued by his Holiness the Patriarch that I should be sent as a member of the 56th Russian Antarctic Expedition. I arrived there on 3 March 2011 to serve in the Holy Trinity church in Bellingshausen.

This is the only church in the southern continent and, it must be said, as such it is not only the object of curiosity, but also of respect. Anyone who goes to our island first of all goes to church, has their photo taken, asks about the history of the church and many come and venerate the icons. It’s a local sight.

When we flew in, the first thing we did was to hold a thanksgiving service. We were met by good weather. True, there were some heavy gusts of wind, but they did not stop us from admiring the wonderful views on the descent. Out station is situated on King George Island; next door to us are the scientific stations of Chile, Argentina, Uruguay, Brazil, Korea, China and Poland. Our station and the landing strip of the Chilean base ‘Via Frey’ are on the part of the land which is ice free in the summer.

Places like this are called oasis – they cover less than 5% of the island. Of course, the nature is amazing! Actually, penguins are very similar to monks. They have a little white cassock on their fronts and they are dressed, so to speak, in a little black overcassock on top. They are very good-natured, they walk on their legs like human-beings, and they are inquisitive and not afraid of people.

Who was priest in the Holy Trinity church before you?

Hieromonk Sophrony and Hierodeacon Pallady, also monks of the Holy Trinity-St Sergius Monastery), spent over fourteen months there as part of the 55th Expedition. The whole concept of setting up a permanent church at the South Pole was the idea of the head of the Russian Antarctic Expedition, Valery Lukin, and His Holiness Patriarch Alexis II. This was backed by Peter Zadirov who was then the head of a company called Anteks-Polyus.

A trust fund called ‘A Church in the Antarctic’ was set up and a nationwide competition for designs was held. Church builders from Barnaul won it. The site of the church was blessed on 20 January 2002 and the church was built on 15 February 2004. The superior of Holy Trinity-St Sergius Monastery, Bishop Theognost of Sergievo-Posad consecrated it together with a whole group of clergy, pilgrims and benefactors who came on a special flight from the nearest Chilean town of Punta-Arenas.

The first rector of the church was Hieromonk Kallistrat (Romanenko), he was followed by Hieromonk Gabriel (Bogachikhin) and his assistant Vladimir Petrakov. Almost all the clergy who had the obedience of pastoral care for the polar workers were monks from Holy Trinity- St Sergius Monastery and changed over every year, more or less like those who worked at the Antarctic polar stations themselves.

What did you do on the first days of your stay in the Antarctic?

A parishioner of our Monastery, Anatoly Pristupa, received a blessing and was given the obedience together with me. He served in the altar, sang, read, baked prosphora, rang the bells and also worked as a restorer…Our first task was to set up the new two-tier iconostasis together with Hieromonk Gabriel (Bogachikhin) and the artist and restorer Valery Grishanov, who had painted the icons. These had been painted especially for conditions in the Antarctic. On 6 March 2011 we invited all seventeen members of the Expedition with their head, Bulat Rafaelovich Mavlyudov, to the church, where we did the little blessing of water, blessed the icons and the iconostasis, the people and read the prayers for the Increase of Love and for Those Who Travel, and took a photograph of everyone together. After this Fr Gabriel and Valery flew back to Moscow.

The church is built of logs in the Old Russian style with a belfry. There are eight chains from the foundation to the dome which help to protect it from the wind. The thick logs and the chains too, which are painted a bronze colour and go up somewhere past the ceiling, give it a fairy-tale feel and you cannot help remembering Pushkin’s verses, ‘There is a green oak by a curved bay, and on that oak a golden chain…’. Once in the winter we had a very unusual and mysterious night time service.

The words of the prayers and the sound of the bells with the winds and the creaking of the frozen logs gave you the impression, if you closed your eyes, of being in an old sailing ship crossing a stormy sea. Given those circumstances, the irmos of the sixth ode of the canon to our Lord Jesus Christ sounded quite different: ‘Beholding the sea of life surging high with the storm of temptations, I have fled to Thy calm haven and cry aloud to Thee; lead my life forth from corruption, O Most Merciful One’.

Who are these people who live at the South Pole?

They come from various countries but are very friendly, they invite each other over and selflessly help each other. The way life is organized there is reminiscent of life on Mt Athos, at least according to the stories that are told. If Athos is a monastic republic, then the Antarctic could be called a polar republic. The precise way work is organized is much the same, the voluntary submission to a strict code of discipline (for instance, if you do not have permission from the head, you cannot leave the station; you must absolutely sign a register, saying where and how long you will be away for; give the estimated time of your return; take rations with you).

Each station is a sort of monastery with its own rules, its abbot and monks, property and territory. No door on any dwelling or station anywhere on the island is ever locked. Nobody would ever steal anything. Every dwelling has food inside and anyone who has been caught out by bad weather can shelter inside at any time. I remember on the third Sunday of Lent we served the Liturgy of St Basil the Great. After the service we left, but when we came back in the evening we found flowers on the stand! And they were so bright! It was really nice, especially when there’s not a tree or a blade of grass or a leaf in sight! Who put them there is a mystery. Thank you and may the Lord save him (or them)…

You can learn a lot from the members of the polar expeditions. They have a hard time of it, they risk their lives. For example, it seems as if in Russia more care is taken of technology than people and until recently in the Antarctic they basically used equipment that had been written off. Of course these machines break down and the polar mechanics have to take the engines to pieces and sort them out in temperatures of -50, without any sort of shelter, and then they have to repair them so they can get back to where they have to be. Many have lost their lives in the ice. There are 160 Russians buried there. I considered it my duty to pray for all these people, baptised, unbaptized, believers, non-believers…God knows!

Unfortunately, during this stay there were virtually no Churched people at the station. There was only one person who more or less came to confession and took communion regularly, but then he was transferred to another station. True, two people were baptised and a couple of others would come with a need, but most of all they liked being alone in the church, they had no desire to listen to the Gospel, confess or listen to talks on spiritual topics. Perhaps, in part that was my fault because I did not manage to arouse interest in spiritual life among people, though of course I did try. But I hope that my attempts will bear fruit – the Lord will provide.

It’s cold. It’s dark. There’s not much sun. No green. How did you cope with depression?

Yes, this is one of the problems of polar stations, all around you reality is always the same black and white. There were many ways of fighting depression. For instance, going for walks and looking at the penguins. Anyone who is a bit down or tired takes a look at them and his mood is gone. I felt this, but not only me, others too, I noticed quite often that people would go off for a walk along the shore by the ocean and breathe the air. But you can’t go for walks in bad weather. As a rule, depression takes over when there is no sunshine. True, after the Liturgy on Sundays and feast-days it was often sunny.

Other days you could fight against negative thoughts through reading or watching a film. I read through the works of St Ignatius Brianchaninov and Dostoyevsky. And of course in such situations, if possible, you must not be alone. Anatoly was with me and sometimes he supported me and sometimes I supported him, so with God’s help we coped.

Apart from doing the services, what else did you do?

Officially, I and Anatoly were listed as technicians and repairmen and we had various jobs to do. Like everyone there we had different duties. For instance, repairs, as well as ongoing jobs like clearing up the baths, helping in the galley, washing floors…No exceptions are made in this respect, everyone is at the same level. One of the most complex jobs is clearing rust off the houses.

All the buildings at the station stand on concrete piles about 1-1.5 metres off the ground. This was done so that they would not get snow under. The houses are fixed with very sturdy bolts to special metal platforms and those in turn are fixed onto the piles. They have already been there for over forty years. The aluminium walls are fine, but the platforms, which are made of ferrous metal, have undergone significant corrosion.

At the beginning, because we were not used to it, towards the evening our bodies would feel broken, our eyes would close all by themselves, as soon as we got near a bed or an armchair. The main reasons for this were acclimatization and the very pure ocean air. Our station and the church are on the shore of the continent and although you do not get really sharp frosts, there are strong winds and high humidity. In weather like that even temperatures of – 20 and -30 feel like – 60 and they recommend you stay inside.

Sometimes we would have to work on our days off – we would clear up rubbish from the island which has piled up after fifty years of the station’s existence. At the beginning everything was just thrown out without any control and so piles of rubbish built up. This attitude to the environment has changed nowadays. By international agreement on the Antarctic it is forbidden to bring pets, earth, or seeds to the continent, so that no bacteria or viruses, alien to the natural environment can get there. It is deliberately kept clean because any non-indigenous matter attracts the sun’s rays and the ice begins to melt especially rapidly and so-called wellheads can form in the ice, meaning that an accident could happen when an aircraft lands.

Did you ever feel unsafe?

There was fear, but only from lack of understanding. When there was a strong wind, the house would begin to shake like a moving tram and the first few days I really did not feel safe. I would start to pray very hard that the house would not be blown away. While I was there, there were no accidents on our station, but they had a fire at the Brazilian station. And because the builders had not fixed the water tank properly, the wind tore it away and blew it towards the houses. But by the mercy of God it was blown between the buildings and straight into the ocean. There was another time when instead of winter diesel they left summer diesel and it froze. You can imagine what it means to be without heat in the Antarctic.

There are people who want to be at the North or South Poles. Why?

I thought a lot about that and understood that it is not just a question of surpassing ourselves (we can surpass ourselves in other circumstances too), it’s a subconscious desire to find our bearings, our direction. Just as the globe turns on its axis, so people’s hearts beat because of some main aim. This aim is different for each person. But if people arrange their lives in such a way that everything turns around God, then life will be joyful.

The Lord made the world in such a way that the invisible and immaterial axis of the world has a huge significance. All visible and material things turn around it, the oceans, the continents, cities and villages with people and their belongings. Everything is subordinated to this universal law, given to the Earth by God.

If the axis of the planet, around which everything turns, completely changed direction, then there would be a worldwide catastrophe! This arrangement of the visible world only serves to remind us of the arrangement of the invisible, spiritual world. Someone said that Jesus Christ is the axis of world history. And this ‘world axis’ goes through the heart of all the citizens of the Earth. And I think that each of us has felt within us this invisible spiritual bearing which is called the Holy Spirit.

What else did the Antarctic teach you?

My obedience in the Monastery is to organize the Sunday school. Before I left, I felt as if I were at my last gasp. Various questions constantly worried me: What next? What should I teach? What shall I talk about? When I went off to the Antarctic, somewhere in the bottom of my soul I had the thought that this voyage would give me answers to the questions that worried me. During my winter stay I realized especially clearly how weak I am and how much I still have to work on myself.

I understood that in order to go to the Antarctic and work there effectively, you have to be ready to accept that you will not get your hand kissed and or have your blessing asked very often, but you will, as it were, wash the feet of those who are alongside you. For those at the polar station matters like who you are, how you are dressed and the words you say are not important, it is what you do that is important.

And I also felt there that I and the scientists were people with a very different spiritual make-up and aims. Although they are very good people, unfortunately, we did not have the same spiritual direction, as I have with the other monks in the monastery. Now I am back in the monastery, I am especially glad whenever I meet any real believer, especially the monks.

Do you have any desire to repeat your winter stay in the white wilderness of the Antarctic?

There are those who have been there and cannot live without the Antarctic and really do speak of love for ‘the white wilderness’. In April or May they return to the mainland and then in October or November, if invited, they go back. I already told someone jokingly that I would go back again if the head of the station agreed to get baptized (he was unbaptized). But seriously, I think that if there were some likeminded believers in such conditions, then we could have a sort of skete, a little monastery, a ‘scientific’ dependency of one of the Orthodox monasteries. I would be only too happy to serve in such a ‘monastery’. But it is all God’s will.

VIDEO – Π. ΑΡΣΕΝΙΟΣ ΒΛΙΑΓΚΟΦΤΗΣ: ΓΙΟΓΚΑ & ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ, ΚΑΡΜΑ & ΚΑΣΤΕΣ

http://whataboutyoga.wordpress.com

WHAT ABOUT YOGA?

12 - 1

Γιόγκα & Εκπαίδευση, κάρμα & κάστες

π. Αρσένιος Βλιαγκόφτης

 

ΤΟ ΝΕΟ ΜΟΥ SITE: WHAT ABOUT YOGA? – ΤΙ ΕΙΝΑΙ Η ΓΙΟΓΚΑ;

tumblr_n0dhijPB7j1swb4p1o1_500

http://whataboutyoga.wordpress.com

Το νέο μου site

What about Yoga? – Τι είναι η Γιόγκα;

MY NEW SITE: WHAT ABOUT YOGA?

10929008_406792369496785_79099045302278534_n

http://whataboutyoga.wordpress.com

My new site

What about Yoga?

LINK: WORKER SECT – ALL ABOUT WORKER SECT – “2×2 CHURCH” – “NO NAME CHURCH” – “THE TRUTH”

logo_ws

http://www.workersect.org

Worker Sect

All about Worker Sect – “2×2 Church” – “No Name Church” – “The Truth”

The small Protestant Sect of “Workers”, which also called “Church Without Name”, “Two by Two Church”, “2×2 Church”, “Friends & Workers”, “The Truth”, “Christians”, “The Non-Denominational Church”, “Christian Convention Church”, “The Christian Church”, “No-Name Church”, “The Faith Missioners”, “Nameless House Church”, “The Damnation Army”, “Dippers”, “Go Preachers”, “The Jesus-Way”, “The New Testament Church”, “Pilgrims”, “The Reidites”, “Tramp Preachers”, “The Testimony”, “The Way”, and with at least 20 still concrete names, who was founded in Ireland on 1897 by William Irvine, Edward Cooney and Jack Carroll, for this reason also the are known and as “Cooneyites”, “Irvinites” or “Carrollites”.

Abel-Tasos (Abel-Anastasios) Gkiouzelis

http://gkiouzelis.wordpress.com

Email: gkiouz.anast@gmail.com

wallpaper-2109198

https://ex2x2lettersfromgreece.wordpress.com/abel-anastasios-gkiouzelis-my-convertion-from-protestantism-atheism-flirting-with-the-hippies-to-orthodoxy/

http://lettersfromanex2x2.blogspot.gr/p/hi-my-dear-friends-how-i-became.html

My exit story from Worker Sect

Abel-Tasos (Abel-Anastasios) Gkiouzelis, Greece

LINK: TELLING THE TRUTH – ALL ABOUT WORKER SECT – “2×2 CHURCH” – “NO NAME CHURCH” – “THE TRUTH”

logo

familiar

http://www.tellingthetruth.info/home/

Telling The Truth

All about Worker Sect – “2×2 Church” – “No Name Church” – “The Truth”

The small Protestant Sect of “Workers”, which also called “Church Without Name”, “Two by Two Church”, “2×2 Church”, “Friends & Workers”, “The Truth”, “Christians”, “The Non-Denominational Church”, “Christian Convention Church”, “The Christian Church”, “No-Name Church”, “The Faith Missioners”, “Nameless House Church”, “The Damnation Army”, “Dippers”, “Go Preachers”, “The Jesus-Way”, “The New Testament Church”, “Pilgrims”, “The Reidites”, “Tramp Preachers”, “The Testimony”, “The Way”, and with at least 20 still concrete names, who was founded in Ireland on 1897 by William Irvine, Edward Cooney and Jack Carroll, for this reason also the are known and as “Cooneyites”, “Irvinites” or “Carrollites”.

Abel-Tasos (Abel-Anastasios) Gkiouzelis

http://gkiouzelis.wordpress.com

Email: gkiouz.anast@gmail.com

10629756_816784108418541_6859091845120378427_n

https://ex2x2lettersfromgreece.wordpress.com/abel-anastasios-gkiouzelis-my-convertion-from-protestantism-atheism-flirting-with-the-hippies-to-orthodoxy/

http://lettersfromanex2x2.blogspot.gr/p/hi-my-dear-friends-how-i-became.html

My exit story from Worker Sect

Abel-Tasos (Abel-Anastasios) Gkiouzelis, Greece

ΤΟ ΤΕΛΕΙΟ ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ ΓΙΑ ΝΑ ΓΙΝΕΙΣ ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ: TO CURRICULUM VITAE ΤΟΥ ΑΠΟΣΤΟΛΟΥ ΠΑΥΛΟΥ – Π. ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΣΤΡΑΤΗΓΟΠΟΥΛΟΣ

http://paintingleaves.blogspot.com

PAINTING LEAVES

Pink Dahlias

Τό τέλειο βιογραφικό γιά νά γίνεις Ἀπόστολος τοῦ Χριστοῦ:

Τό Curriculum Vitae τοῦ Αποστόλου Παύλου

http://athensofmyheart.wordpress.com

ATHENS OF MY HEART

Ἀπομαγνητοφωνημένη ὁμιλία τοῦ π. Κωνσταντίνου Στρατηγόπουλου, ἐπάνω στό χωρίο της Α’ πρός Κορινθίους Ἐπιστολή τοῦ Ἀποστόλου Παύλου, κεφάλαιο 4ο, στίχοι 9 έως 16, στά πλαίσια τῆς ἑρμηνείας πού ἔγινε στό κήρυγμα τῆς Κυριακῆς 30-11-2014. 

Σήμερα ἡ ᾽Εκκλησία μας τιμᾶ τή μνήμη τοῦ ἁγίου ἀποστόλου Ἀνδρέου τοῦ Πρωτοκλήτου καί θέλω νά ξεκινήσω μέ ἕνα ἐρώτημα: «Ἀλήθεια, ἄν σᾶς ἔλεγε ὁ Χριστός «θέλω νά σᾶς προσλάβω στόν χορό τῶν Ἀποστόλων, νά γίνετε Ἀπόστολοι, μοῦ φέρνετε ἕνα βιογραφικό σας». Τί θά γράφατε;

Μή βιάζεσθε νά ἀπαντήσετε. Τό ἀπήντησε σήμερα ὁ Ἀπόστολος Παῦλος, στό κείμενο πού ἀκούσαμε πρίν ἀπό λίγο. Εἶναι ἕνα κείμενο τό ὁποῖο εἶναι βιογραφικό, πού ἀφορᾶ κάθε χριστιανό καί ταυτόχρονα [εἶναι] μιά καταπληκτική διακήρυξη τῆς ἐλευθερίας τοῦ κάθε προσώπου. Ἀκοῦστε τό βιογραφικό πού ἔπρεπε νά γράψετε:

Ὄνομα: Μωρός.

Ἐπώνυμο: Ἄτιμος.

Ἡλικία: Ἐπιθανάτιος (κοντεύω νά πεθάνω).

Διεύθυνση: Ἄστεγος (ἄστατος).

Ἐπάγγελμα: Θεατρίνος, μέ κοινό ἀγγέλους καί ἀνθρώπους.

Οἰκονομική κατάσταση: Πεινασμένος, διψασμένος, γυμνός.

Προσόντα: Κάθαρμα καί σκουπίδι (περικάθαρμα καί περίψημα).

Σωματική κατάσταση: Ἀσθενής.

Προϋπηρεσία: Ἔσχατος. Σέ ἐλεεινές θέσεις.

Ἐργασία: Χειρωνακτική.

Μόρφωση: Εἶχα δέκα χιλιάδες δασκάλους (μυρίους παιδαγωγούς) ἀλλ᾽ ὄχι πολλούς πού μέ γέννησαν στόν Χριστό.

Γλῶσσες: Λοιδωρούμενοι εὐλογοῦμεν, διωκόμενοι ἀνεχόμεθα, βλασφημούμενοι παρακαλοῦμεν.

Τί προτείνετε γιά τό μέλλον; Παρακαλῶ νά μοῦ μοιάσετε (μιμηταί μου γίνεσθε).

Ἄν αὐτό τό βιογραφικό -τοῦ ἀποστόλου Παύλου- τό ᾽παιρνε κάποιος τοῦ κόσμου κι ὄχι ὁ Χριστός, θά ἔλεγε: Ντροπή, ντροπή…

Κι ὁ Ἀπόστολος Παῦλος θά ἀπαντοῦσε: Δέν ντρέπομαι γι’ αὐτά πού σᾶς γράφω, γιατί εἶστε παιδιά μου ἀγαπητά καί θέλω νά σωθεῖτε.

Τό βιογραφικό τοῦ κάθε ἀνθρώπου, τό ἀπογυμνωμένο ἀπ᾽ ὅλη τή σκέτη ὑποκρισία πού κουβαλᾶμε στόν κόσμο μέσα. Αὐτοί εἴμαστε μπροστά στόν Χριστό.

Καί ταυτόχρονα κρατεῖστε το: Εἶναι μιά διακήρυξη ἀπόλυτης ἐλευθερίας τοῦ προσώπου.

Θέλετε νά εἶστε ἐλεύθεροι; Γράψτε καί ξαναγράψτε στά προσωπικά.

http://gkiouzelis.wordpress.com

ORTHODOX HEART SITES

SCIENTISTS DISCOVER THAT ATHEISTS MIGHT NOT EXIST… AND THAT’S NOT A JOKE – BY NURY VITTACHI

http://americaofmyheart.wordpress.com

AMERICA OF MY HEART

49

Scientists discover that atheists might not exist… and that’s not a joke

By Nury Vittachi

http://californiaofheart.wordpress.com

CALIFORNIA OF MY HEART

While militant atheists like Richard Dawkins may be convinced God doesn’t exist, God, if he is around, may be amused to find that atheists might not exist. Cognitive scientists are becoming increasingly aware that a metaphysical outlook may be so deeply ingrained in human thought processes that it cannot be expunged.

While this idea may seem outlandish—after all, it seems easy to decide not to believe in God—evidence from several disciplines indicates that what you actually believe is not a decision you make for yourself. Your fundamental beliefs are decided by much deeper levels of consciousness, and some may well be more or less set in stone.

This line of thought has led to some scientists claiming that

“atheism is psychologically impossible because of the way humans think,” says Graham Lawton, an avowed atheist himself, writing in the New Scientist. “They point to studies showing, for example, that even people who claim to be committed atheists tacitly hold religious beliefs, such as the existence of an immortal soul.”

Source:

http://frjohnpeck.com/scientists-discover-that-atheists-might-not-exist-and-thats-not-a-joke/

http://frjohnpeck.com

FR. JOHN PECK

ΓΙΑΤΙ ΕΓΩ ΔΕΝ ΠΕΤΩ ΤΗ ΒΙΒΛΟ – ΑΠΟ ΤΟ ΝΕΟ ΑΝΤΙΕΞΕΛΙΚΤΙΚΟ ΒΙΒΛΙΟ ΤΟΥ ΑΡΧΙΜ. ΙΩΑΝΝΟΥ ΚΩΣΤΩΦ

http://creationlifetruth.blogspot.com

http://earthage10000yearsold.wordpress.com

http://creationtruthorthodoxy.wordpress.com

CREATION TRUTH ORTHODOXY

tumblr_mssp028uxs1qacbtxo1_400

Ἀπό τό νέο αντιεξελικτικό βιβλίο

τοῦ Ἀρχίμ. Ἰωάννου Κωστωφ, Φυσικού

ΓΙΑΤΙ ΕΓΩ ΔΕΝ ΠΕΤΩ ΤΗ ΒΙΒΛΙΟ

τηλ. ἐπικοινωνίας & παραγγελιών 2108220542

Πηγή:

http://www.truthtarget.gr

TRUTH TARGET

ΑΡΧΙΜ. ΙΩΑΝΝΗΣ ΚΩΣΤΩΦ

Πρόλογος

Ἡ σειρά πού ἐγκαινιάζεται μέ τό βιβλίο αὐτό εἶναι μιά καυτή πατάτα. Γιά νά μήν κάψουν, λοιπόν, τά χέρια τους οἱ ἀναγνῶστες πρέπει, προτοῦ νά συνεχίσουν στίς ἑπόμενες ἀράδες, νά σκεφθοῦν ἕνα οὐσιῶδες πρᾶγμα: Διακινδυνεύουν τή Βίβλο τους! Ἄν εἶναι φιλοεξελικτικοί καί καλοπροαίρετοι τοιοῦτοι ὑπάρχει περίπτωσι νά ἀνανήψουν πρός τήν ἀλήθεια τῆς Γραφῆς. Ἄν εἶναι κακοπροαίρετοι, θά πετάξουν τή Βίβλο τους καί θά κρατήσουν τήν «ἐπιστήμη». Μέ γειά τους μέ χαρά τους. Τελειώνοντας τή σειρά μας δέν θά μποροῦν νά τά κρατήσουν καί τά δύο. Ὅσοι, λοιπόν, εἶναι φιλοεξελικτικοί καί μέ χαλαρότατη ἀγάπη πρός τή Γραφή, ἄς μήν προχωρήσουν στήν ἀνάγνωσι. Περιττός κόπος καί δαπάνη. «Οὐ γάρ εἰσί ἐκ τῶν προβάτων» τοῦ Κυρίου (Ἰω 10, 26). «Οὔ με πείσῃς κἄν μέ πείσῃς»!

  • Πηγή γνώσεως ὁ Χριστός: «Ἐν ᾧ εἰσι πάντες οἱ θησαυροί τῆς σοφίας καί τῆς γνώσεως ἀπόκρυφοι»(Κολ 2, 3).
  • Ὁ Ρ. J. Ε. Ρeebles τοῦ Παν/μίου Ρrinceton ἀναφέρει: «“Ἡ ἔρευνα εἶναι μία σύνθετη καί μπερδεμένη ὑπόθεσι. Πάντα αἰσθάνομαι μία ἐπιφύλαξι, ὅταν βλέπω ἄρθρα σέ ἐφημερίδες ἤ περιοδικά βασισμένα σέ συνεντεύξεις ἀπό ἕνα μόνο ἐπιστήμονα. Ἀκόμα καί γιά τόν πιό ἔμπειρο ἐρευνητή εἶναι δύσκολο νά ἔχη ἀντίληψι τῶν πάντων. Πῶς μπορῶ νά ξέρω σέ ποιό βαθμό τό καταφέρνει τό συγκρεκριμένο πρόσωπο; Αἰσθάνομαι καλύτερα, ὅταν βλέπω ὅτι ὁ δημοσιογράφος ἔχει συμβουλευθῆ ἐπιστήμονες ἀπό διάφορα πεδία καί εἰδικότητες”.

Ὁ Ρeebles λέει ὅτι εἶναι χρήσιμο νά φανταζώμασθε τίς τρέχουσες ἰδέες μας στήν κοσμολογία σάν ἕνα ἐργοτάξιο. Μερικά τμήματα τοῦ οἰκοδομήματος εἶναι πολύ στέρεα, κάποια ἄλλα ὄχι τόσο πολύ. Κανένας ἀπ᾽ τούς ἐργάτες δέν ἔχει τά τελικά σχέδια, ὅμως ὅλοι νοιώθουν μία ἰδιαίτερη ἱκανοποίησι, ὅταν συνεισφέρουν ἕνα δωμάτιο ἤ ἕνα διάδρομο πού ἀντέχει τή δοκιμασία τοῦ χρόνου. Ἄλλοι εἶναι ἀπασχολημένοι στήν ἀποκατάστασι ἑνός κλιμακοστασίου, πού ἔχει ἐσφαλμένη κλίσι ἤ ἑνός ἑτοιμόρροπου τοίχου. Γύρω ἀπ᾽ τό ἐργοτάξιο μποροῦμε νά δοῦμε ἐργάτες νά ἀφιερώνουν πολύ χρόνο σέ σκέψεις καί ὄνειρα σχετικά μέ τό πῶς θά φαίνεται τό οἰκοδόμημα ὅταν ὁλοκληρωθῆ».

Τά παραπάνω ἔρχονται στό νοῦ τοῦ Χριστιανοῦ ὅταν βλέπη νά παρουσιάζωνται οἱ ἀπόψεις τῶν ἐξελικτικῶν ὡς παπικά θέσφατα. Παρότι ὁ καθένας τους ἀνήκει σ᾽ ἕνα ἐπιστημονικό κλάδο, ἀποφαίνεται περί παντός τοῦ ἐπιστητοῦ ὡς εἰδήμων καί μάλιστα ὡς γνώστης τῆς Γραφῆς, γιά νά τήν ἀπορρίψη. Τουλάχιστον, ἄς τή διάβαζε: θά ἤξερε περί τίνος ὁμιλεῖ. Ὅμως, τίς περισσότερες, γιά νά μήν ποῦμε ὅλες τίς φορές, δέν ἔχουν διαβάσει κἄν τά τρία πρῶτα Κεφάλαια τῆς Γενέσεως. Κι αὐτό ἀποδεικνύεται εὔκολα, ἀκόμα κι ἀπό πρωτοετεῖς φοιτητές τῆς θεολογίας. Συλλαμβάνονται εὔκολα:

Ἐνῶ ἡ Βίβλος δέν ἀναφέρει πουθενά τόν καρπό τοῦ δέντρου τῆς γνώσεως, αὐτοί τό ξέρουν!: «Ὁ Ἀδάμ εἶχε φάει ἕνα μῆλο».

  • Ἀκόμα: Ἐνῶ εἶναι πασίγνωστη ἡ ἑξαήμερος, αὐτοί διδάσκουν ἀνενδοίαστα: «Ὁ θεός ἔφταξε τόν κόσμο σέ ἑπτά ἡμέρες».
  • Ἄλλα ἀνύπαρκτα στή Βίβλο, διδασκόμενα, ὅμως, ἀπό τούς ἀρνητές: «Στή Βίβλο βρίσκουμε πώς ὁ Θεός δημιούργησε τόν κόσμο ἀπ᾽ τό “τίποτε”, μόνο μέ τό λόγο του, ἀλλά μποροῦμε νά βροῦμε ἀκόμα καί ὅτι ὁ Θεός ἔφτιαξε τόν κόσμο ἀπ᾽ τήν “ἀρχική σκόνη τοῦ σύμπαντος”».
  • Γράφουν, ἀκόμα, οἱ ἀρνητές: «Τά λάθη τῆς Βίβλου. Τό πρῶτο καί τό κυριότερο ἀπ᾽ αὐτά εἶναι ὅτι ἡ γῆ ἀποτελεῖ τό κέντρο τοῦ σύμπαντος [ἀντιθέτως! Βλ. σχετικό Κεφάλαιό μας]… Τά σύννεφα δέν προέρχονται ἀπό τήν ἐξάτμισι τῶν νερῶν, ἀλλά εἶναι ἀποθηκευμένα σ᾽ ἕνα οὐράνιο δοχεῖο πού τό λένε στερέωμα [ὁμοίως]».

Μή ἐπίπεδη γῆ

Πάρα πολλές φορές οἱ ἄθεοι προσάπτουν στή Βίβλο τό ὅτι ἡ γῆ εἶναι ἐπίπεδη καί ἀκίνητη. Ποτέ, ὅμως, αὐτή δέν δίδαξε τέτοια ἀνόητα πράγματα. Ἀντιθέτως· χωρίς νά εἶναι εἰδικό ἐπιστημονικό βιβλίο, περιλαμβάνει γιά τό θέμα αὐτό πραγματικά διαμαντάκια πού ἐκπλήττουν τό νοῦ κάθε καλοπροαίρετου.

Ὡς πρός τήν ἐπιπεδότητα

Ἔχουμε ἕνα θαυμάσιο χωρίο στή Βίβλο: «Ἡμέρα τῇ ἡμέρᾳ ἐρεύγεται ρῆμα (: διακηρύττει λόγο), καί νύξ νυκτί ἀναγγέλλει γνῶσιν»(Ψ 18, 3). Ποῦ ἔγκειται ὁ θαυμασμός; Στό ὅτι αὐτό ὑποδηλώνει τή μή ἐπιπεδότητα τῆς γῆς.

Πῶς τεκμηριώνεται αὐτό; Ἄς ὑποθέσουμε ὅτι ἡ γῆ εἶναι ἐπίπεδη. Σέ μιά τέτοια περίπτωσι, ὅταν ἡ πάνω ἐπιφάνειά της λούζεται στό ἡλιακό φῶς, τότε φωτίζεται ὅλη καί ὑπάρχει μία ἡμέρα παντοῦ, ἐνῶ ὅλη ἡ κάτω ἐπιφάνεια τῆς γῆς ἔχει νύκτα. Στήν περίπτωσι αὐτή τό παραπάνω χωρίο τῆς Βίβλου δέν ἀνταποκρίνεται στήν ἀλήθεια: ἡ μέρα ἐδῶ μιλᾶ στή νύκτα καί ὄχι σέ ἄλλη μέρα, διότι αὐτήν συναντᾶ.

Ἄν θεωρήσουμε, ὅμως, τή γῆ μή ἐπίπεδη, τότε μέ τή φαινομένη περιστροφή τοῦ ἡλίου, ἁπλώνεται σιγά-σιγά ἡ μέρα στούς διάφορους τόπους καί ἀντίστοιχα ἡ νύκτα ἀντιδιαμετρικά. Ἔτσι π.χ. ἡ μέρα τῶν Ἀθηνῶν συναντᾶ τή μέρα τῆς Ρώμης, ἐκείνη τῶν Παρισίων κοκ.. Καί μπορεῖ ἡ κάθε μία νά ἀνακοινώνη στήν ἑπομένη ὅ,τι θέλει (τή σοφία τοῦ Θεοῦ, ἐν προκειμένῳ). Τό ἴδιο συμβαίνει καί μέ τίς νύκτες. Εἴδατε ὑποκρυπτόμενη σοφία στή Βίβλο;

Μέ τόν ἴδιο συλλογισμό καταλήγουμε καί πάλι στή μή ἐπιπεδότητα τῆς γῆς, βάσει ἄλλου βιβλικοῦ χωρίου. Ποιό εἶναι αὐτό; Τό ἑξῆς: «Ταύτῃ τῇ νυκτί [κατά τή Β´ Παρουσία] δύο ἔσονται ἐπί κλίνης μιᾶς [νύκτα], εἷς παραληφθήσεται καί ὁ ἕτερος ἀφεθήσεται· δύο ἔσονται ἀλήθουσαι ἐπί τό αὐτό [μέρα], μία παραληφθήσεται καί ἡ ἑτέρα ἀφεθήσεται· δύο ἐν τῷ ἀγρῷ [πάλι, μέρα], εἷς παραληφθήσεται καί ὁ ἕτερος ἀφεθήσεται»(Λκ 17, 34-36· βλ. καί: Μθ 24, 40-42).

Σημειωτέον ὅτι κατά τήν ἐποχή τῆς Βίβλου, ὁπότε δέν ὑπῆρχε ἠλεκτρισμός, ἡ ἐργασία γινόταν μόνο κατά τήν ἡμέρα. Τεκμηρίωσι: «Ἐμέ δεῖ ἐργάζεσθαι τά ἔργα τοῦ πέμψαντός Με ἕως ἡμέρα ἐστίν· ἔρχεται νύξ ὅτε οὐδείς δύναται ἐργάζεσθαι»(Ἰω 9, 4). «Ἐάν δέ τις περιπατῇ ἐν τῇ νυκτί, προσκόπτει (: σκοντάφτει), ὅτι τό φῶς οὐκ ἔστιν ἐν αὐτῷ»(Ἰω 11, 10). «Περιπατεῖτε ἕως τό φῶς ἔχετε, ἵνα μή σκοτία ὑμᾶς καταλάβῃ· καί ὁ περιπατῶν ἐν τῇ σκοτίᾳ οὐκ οἶδε ποῦ ὑπάγει»(Ἰω 12, 35). «Οἱ γάρ καθεύδοντες νυκτός καθεύδουσι»(Α´ Θεσ 5, 7)· «Ἐξελεύσεται ἄνθρωπος ἐπί τό ἔργον αὐτοῦ καί ἐπί τήν ἐργασίαν αὐτοῦ ἕως ἑσπέρας»(Ψ 103, 23).

Συνεχίζουμε τό συλλογισμό: Ἡ Β´ Παρουσία τοῦ Κυρίου θά εἶναι στιγμιαία: «ἐν ἀτόμῳ, ἐν ριπῇ ὀφθαλμοῦ (: σέ μιά στιγμή, ὅσο χρειάζεται ν᾽ ἀνοιγοκλείση τό μάτι)»(Α´ Κορ 15, 52). Ἐφόσον, λοιπόν, τήν ἴδια στιγμή ἀλλοῦ ἐπί τῆς γῆς εἶναι ἡμέρα καί ἀλλοῦ νύκτα, ἡ γῆ δέν εἶναι ἐπίπεδη.

Περί γεωκεντρισμοῦ

Οὔτε αὐτό δέν τό διδάσκει ἡ Βίβλος. Ἀντιθέτως, θεωρεῖ τή γῆ, παρά τή σπουδαιότητά της, ὡς κάτι τό ἀπόμερο. Κέντρο τοῦ Σύμπαντος εἶναι ὁ Θεός καί ὁ «τόπος» Του. Τά βασικά χωρία γιά τή θέσι αὐτή εἶναι τά: «Ὁ οὐρανός Μοι θρόνος, ἡ δέ γῆ ὑποπόδιον (: σκαμνάκι) τῶν ποδῶν Μου»(Ἡσ 66, 1· Πρξ 7, 49).

«᾿Εγώ δέ λέγω ὑμῖν μή ὀμόσαι ὅλως· μήτε ἐν τῷ οὐρανῷ, ὅτι θρόνος ἐστί τοῦ Θεοῦ· μήτε ἐν τῇ γῇ, ὅτι ὑποπόδιόν ἐστι τῶν ποδῶν αὐτοῦ· μήτε εἰς ῾Ιεροσόλυμα, ὅτι πόλις ἐστί τοῦ μεγάλου βασιλέως»(Μθ 5, 34-35).

«Καί ὁ ὀμόσας (: ὅποιος ὀρκίζεται) ἐν τῷ ναῷ ὀμνύει ἐν αὐτῷ καί ἐν τῷ κατοικοῦντι αὐτόν· καί ὁ ὀμόσας ἐν τῷ οὐρανῷ ὀμνύει ἐν τῷ θρόνῳ τοῦ Θεοῦ καί ἐν τῷ καθημένῳ ἐπάνω αὐτοῦ»(Μθ 23, 21-22).

«… τόν Κύριον τοῦ Ἰσραήλ τόν οὐράνιον»(Α´ Ἔσδρ 6, 14· βλ. καί: Τωβ 10, 11, 12· Β´ Ἔσδρ 5, 11).

«Ὁ οὐρανός τοῦ οὐρανοῦ τῷ Κυρίῳ, τήν δέ γῆν ἔδωκε τοῖς υἱοῖς τῶν ἀνθρώπων»(Ψ 113, 24).

«Ὁ διδούς ἄρχοντας ὡς οὐδέν ἄρχειν, τήν δέ γῆν ὡς οὐδέν ἐποίησεν»(Ἡσ 40, 23).

«Ἥν ἐνήργησεν ἐν τῷ Χριστῷ ἐγείρας αὐτόν ἐκ νεκρῶν, καί ἐκάθισεν ἐν δεξιᾷ αὐτοῦ ἐν τοῖς ἐπουρανίοις»(Ἐφ 1, 20).

«Ὁ καταβάς αὐτός ἐστι καί ὁ ἀναβάς ὑπεράνω πάντων τῶν οὐρανῶν, ἵνα πληρώσῃ τά πάντα»(Ἐφ 4, 10).

«Εἰ οὖν συνηγέρθητε τῷ Χριστῷ, τά ἄνω ζητεῖτε, οὗ ὁ Χριστός ἐστιν ἐν δεξιᾷ τοῦ Θεοῦ καθήμενος»(Κολ 3, 1).

Τό στερέωμα

«Εἶπεν ὁ Θεός· γενηθήτω στερέωμα ἐν μέσῳ τοῦ ὕδατος καί ἔστω διαχωρίζον ἀνά μέσον ὕδατος καί ὕδατος. Καί ἐγένετο οὕτως»(Γεν 1, 6).

Παράλληλα χωρία: «Οἱ οὐρανοί διηγοῦνται δόξαν Θεοῦ, ποίησιν δέ χειρῶν Αὐτοῦ ἀναγγέλει τό στερέωμα»(Ψ 18, 2).

«Ὁ οὐρανός ὡς καπνός ἐστερεώθη»(Ἡσ 51, 6).

«Καί ἡ χείρ μου ἐθεμελίωσε τήν γῆν, καί ἡ δεξιά μου ἐστερέωσε τόν οὐρανόν. Καλέσω αὐτούς, καί στήσονται ἅμα»(Ἡσ 48, 13).

Γνωρίζοντας κανείς τήν ἀκρίβεια τῆς Βίβλου μένει μέ τήν ἀπορία τῆς χρήσεως τοῦ ὅρου στερέωμα γιά τήν ἀτμόσφαιρα τῆς γῆς, ὅρου πού παραπέμπει σέ κάτι στερεό, πρᾶγμα τελείως ἀταίριαστο μέ τόν ἀέρα πού μᾶς περιβάλλει. Σπεύδουν οἱ ἀρνητές νά ἀπορρίψουν τή μετάφρασι τῶν Ο´ ὡς ἀνακριβῆ ἤδη ἀπό τό πρῶτο Κεφάλαιο τῆς Γενέσεως. Τί συμβαίνει;

Τά παραπάνω χωρία εἶναι ἀπόδειξι θεοπνευστίας τῆς Βίβλου. Ἀρκεῖ κάποιος νά πιστεύη σ᾽ αὐτήν καί νά ἀναμένη τόν Κύριο νά τόν φωτίση νά καταλάβη τό ἑκάστοτε θέμα.

Ἐρχόμασθε τώρα στό προκείμενο. Πέρασαν ἑκατονταετίες μέ τήν ἀπορία τοῦ ἐν λόγῳ ὅρου καί ἤρθαμε στή δεκαετία τοῦ 1960 μέ τήν ἀστροναυτική στά forte της. Τί μάθαμε τότε; Ὅτι αὐτή ἡ εὔπλαστη ἀτμόσφαιρα συμπεριφέρεται σάν στερεό σῶμα καί μπορεῖ νά ἐξοστρακίση ἕνα πραγματικά στερεό ἀντικείμενο. Διαβάζουμε:

«῞Ενα διαστημικό σκάφος, γιά νά μπορέση νά εἰσέλθη καί νά διαπεράση ἐπιτυχῶς τό πυκνό στρῶμα ἀέρα πού περιβάλλει τόν πλανήτη μας, πρέπει νά ἀκολουθήση σταθερά μιά συγκεκριμένη γωνία πτήσεως. Τά ὅρια ἀνοχῆς ὅσον ἀφορά κάποιες ἀποκλίσεις εἶναι θεαματικά στενά. Ὅπως παρατηρεῖ ὁ Ἀμερικανός πρώην ἀστροναύτης Michael Collins, “ὁ διάδρομος ἐπανεισόδου στήν ἀτμόσφαιρα” ἦταν 40 μόνο μίλια, καί τό νά βρῆς αὐτό τό “στόχο” ἀπό 230.000 μίλια μακρυά, εἶναι σάν νά προσπαθῆς νά χωρίσης στά δυό μιά τρίχα, πετώντας ἕνα ξυράφι ἀπό ἕξι μέτρα μακρυά!”. Ἄν τό σκάφος εἰσέλθη μέ πολύ κλειστή γωνία, ἀναφλέγεται ἀπό τή φοβερή θερμότητα πού δημιουργεῖται λόγῳ τῆς τριβῆς. Ἄν ἡ γωνία εἰσόδου του εἶναι πολύ ἀνοιχτή, τότε ἀναπάλλεται καί ἐκτινάσσεται πάλι στό Διάστημα».

Τί διδασκόμασθε ἀπό τήν περίπτωσι αὐτή; Τό ἑξῆς οὐσιῶδες: Νά μήν πανικοβαλώμασθε ὅταν συναντήσουμε κάποια δυσκολία στή Βίβλο. Προσευχώμενοι θά περιμένουμε τόν Κύριο νά μᾶς τή διαλευκάνη. Ἀλλά κι ἄν δέν τό κάνη, θά μᾶς πιστώση στό μέλλον. Στήν ἄλλη ζωή ἤ κατά τή Β´ Παρουσία θά μάθουμε καί θά θαυμάσουμε. Δόξα τῷ Θεῷ!

«Μήν ἀπορῆς, ἄν ὁ δεύτερος αὐτός οὐρανός ὀνομάσθηκε πέντε φορές “στερέωμα” ἀπό τό θεηγόρο Μωϋσῆ. Διότι, ὅσο κι ἄν παριστάνεται σέ σύγκρισι μέ τίς πέτρες καί τά ξύλα ὡς ἕνα μαλακό στοιχεῖο μέ τά μόρια χαλαρά καί εὐδιάλυτα, ἐν τούτοις ἄν θεωρηθῆ καθ᾽ ἑαυτόν εἶναι στέρεος καί ἰσχυρός, ἔχει βάρος, ἐξασκεῖ πίεσι καί μπορεῖ, ὅπως τό στερεότερο ἀπό ὅλα τά σώματα, νά φέρη στούς ὤμους του ὄγκους δυσβάσταχτους. Θέλεις ἀπόδειξι; Ὑπολογίστηκε ἀπό τή Φυσική ὅτι κάθε ἄνθρωπος βρίσκεται ὑπό τό βάρος στήλης ἀτμοσφαιρικοῦ ἀέρα, πού ζυγίζει πάνω ἀπό δεκατέσσερεις τόνους. Τό βάρος αὐτό δέν εἶναι μικρό, καί βεβαίως θά μᾶς συνέτριβε, ἄν ὁ ἀγαθός Θεός δέν φρόντιζε ἀφ᾽ ἑνός μέν νά πλάση τόν ἀτμοσφαιρικό ἀέρα τελείως ἐλαστικό, ἀφ᾽ ἑτέρου δέ νά γεμίση τά ἐντόσθιά μας μέ ἄλλο ἀέρα, πού ἐνεργεῖ ἀντίθετα πρός τόν ἔξω κι ἔτσι διατηρεῖ τήν ἰσορροπία. Θέλεις δεύτερη ἀπόδειξι; Κατά τήν ἴδια Φυσική ὁ ἀέρας πού πιέζει μία οἰκοδομή (τήν Ἁγία Σοφία π.χ.) εἶναι πολύ βαρύτερος ἀπό τό ὅλο οἰκοδόμημα. Θέλεις τρίτη ἀπόδειξι; Παρατήρησε τούς τρισμέγιστους ὄγκους τῶν συννέφων ἐκεῖ πάνω. Μέ τί νά τούς παραβάλη κανείς; Μέ πολεμικά θωρηκτά; μέ πυραμίδες τῆς Αἰγύπτου; μέ σιδηροδρομικούς συρμούς πού ἐκτοξεύουν ἀπό τά ρουθούνια τους φωτιά; μέ Ἄλπεις καί Πυρηναῖα ἐναέρια; μέ Μισσισιπεῖς καί Γάγγες καί Ἀμαζόνιους πού ἐξατμίσθηκαν καί κινοῦνται ἀπό πάνω μας; Κι ὅμως, τίς ἀφάνταστα βαρειές αὐτές μάζες σάν ἐλαφρότατα φτερά τίς κρατάει στή ράχη του ὁ ἀέρας. Εἶχε ἄρα δίκιο ὁ Μωυσῆς νά ἀποκαλῆ ἐπιστημονικότατα τήν ἀτμόσφαιρα “στερέωμα”. Ὁ Μωυσῆς, λέει ὁ Amber, ἤ εἶχε ἐμβαθύνει στίς ἐπιστῆμες τόσο ὅσο καί ὁ αἰῶνας μας ἤ ἦταν θεόπνευστος».

Ἡ ἀτμόσφαιρα «μετακινεῖ ἀενάως τό βάρος της, κάπου 5.600.000.000.000.000 τόννους, κι ἕνα μέρος του μάλιστα μέ ταχύτητες ἀεριωθουμένου, 300 ὥς 600km τήν ὥρα. Τά 500 ἑκατομ. τόννοι χώματος πού ὑπολογίζεται ὅτι παρασύρει ὁ ἄνεμος στή διάρκεια μιᾶς θύελλας στή Νεμπράσκα καί τή Νότια Ντακότα φαίνονται ἀσήμαντα σέ σύγκρισι μέ τίς ποσότητες τοῦ νεροῦ πού μεταφέρει πάντοτε ἡ ἀτμόσφαιρα. ῞Ενα καί μόνο μικρό πουπουλένιο σύννεφο μπορεῖ νά περιέχη ἀπό 100 ὥς 1.000 τόννους ὑδρατμῶν. ῞Ενα ζεστό ἀπόγευμα, ἡ ἀτμόσφαιρα ἐξατμίζει νερό ἀπ᾽ τόν Κόλπο τοῦ Μεξικοῦ μέ ρυθμό 5 δισεκατομ. γαλονιῶν τήν ὥρα· τό σηκώνει στά ὕψη καί τό μεταφέρει κατά ἑκατομ. τόννους πρός τά βορειοανατολικά, γιά νά τό ἐξαπολύση ἀργότερα σάν βροχή στή Ν. Ὑόρκη καί τή νότιο Νέα Ἀγγλία…

Ἡ ἐνέργεια πού ἀναλίσκεται σ᾽ αὐτές τίς ἀτμοσφαιρικές ἐπιδόσεις εἶναι τεράστια. Μιά καλοκαιριάτικη θύελλα ξοδεύει στή σπάταλη ζωή της τόση ἐνέργεια ὅση ἔχουν πάνω ἀπό δέκα ἀτομικές βόμβες τοῦ τύπου τῆς Hiroshima —καί κάθε ἡμέρα σχηματίζονται σ᾽ ὅλη τή γῆ κάπου 45.000 θύελλες. Ἕνας τυφώνας ἀποδεσμεύει τήν ἴδια περίπου ἐνέργεια μέσα σ᾽ ἕνα δευτερόλεπτο. Ὁ καιρός, εἴτε καβούρια ἐκσφενδονίζει εἴτε σπίτια γκρεμίζει εἴτε, ἁπλῶς, κουνᾶ τό χορτάρι, εἶναι ἐκδήλωσι ἐνεργείας».

Στή συνέχεια θά περιδιαβοῦμε τή Βίβλο γιά νά διαπιστώσουμε τή θεοπνευστία της καί σέ ἄλλα χαρακτηριστικά τῆς ἀτμοσφαίρας καί ὄχι μόνο. Νά σημειώσουμε ἐδῶ ὅτι τά στοιχεῖα αὐτά ἀποκλείεται νά ἐξήχθησαν ἐπιστημονικά, μιᾶς καί ὁ Ἑβραϊκός λαός δέν ἀσχολήθηκε ποτέ καί δέν προσέφερε τίποτε στήν ἐπιστήμη. Τί ἄλλο μένει; Νά ἀποτελοῦν ἀποκάλυψι τοῦ ἴδιου τοῦ Θεοῦ, σταφιδοῦλες στό cake Του.

° Ὁ ἀέρας ἀποτελεῖ σῶμα: «῎Η ὡς βέλους βληθέντος ἐπί σκοπόν (: στό στόχο), τμηθείς (: ἀφοῦ διακόπηκε) ὁ ἀήρ εὐθέως εἰς ἑαυτόν ἀνελύθη (: ξαναενώθηκε) ὡς ἀγνοῆσαι τήν δίοδον αὐτοῦ»(ΣΣολ 5, 12).

° Ὁ ἀέρας ἔχει βάρος: «ἀνέμων σταθμόν»(Ἰώβ 28, 25).

° Τά νέφη καί ἡ προέλευσί τους ἀπό τά ἐπίγεια ὕδατα:

«Ἰσχυρά ἐποίει τά ἄνω νέφη»(Πρμ 8, 28) γιά νά συγκρατιοῦνται στόν ἀέρα.

«Ἐν μεγαλείῳ αὐτοῦ ἴσχυσε νεφέλας, καί διεθρύβησαν λίθοι χαλάζης»(ΣΣειρ 43, 15).

Νεφέλαι ἀπό μακρυά: «Καί πλῆθος ὕδατος ἐν οὐρανῷ, καί ἀνήγαγε νεφέλας ἐξ ἐσχάτου τῆς γῆς»(Ἱερ 10, 13).

«Ὁ προσκαλούμενος τό ὕδωρ τῆς θαλάσσης καί ἐκχέων αὐτό ἐπί πρόσωπον τῆς γῆς, Κύριος ὁ Θεός παντοκράτωρ ὄνομα Αὐτῷ»(Ἀμ 5, 8=9, 6).

«Δεσμεύων ὕδωρ ἐν νεφέλαις»(Ἰώβ 26, 8).

«Τίς δέ ὁ ἀριθμῶν νέφη σοφίᾳ (: μέ σοφία), οὐρανόν δέ εἰς γῆν ἔκλινε; [κάνει τό στερέωμα νά φθάνη μέχρι τή γῆ· ἤ τό περιεχόμενό του (τά νέφη) νά χύνεται]»(Ἰώβ 38, 37).

«Συνάγων ὡσεί ἀσκόν ὕδατα θαλάσσης, τιθείς ἐν θησαυροῖς ἀβύσσους»(Ψ 32, 7).

  • Βαρύτης: «Συνῆκας δέ δεσμόν Πλειάδος καί φραγμόν Ὠρίωνος ἤνοιξας;»(Ἰώβ 38, 31).
  • Στοιχεῖα: «Οὐκ ᾐδέσθης ἄνθρωπος ὤν, θηριωδέστατε, τούς ὁμοιοπαθεῖς καί ἐκ τῶν αὐτῶν γεγονότας στοιχείων γλωττοτομῆσαι καί τοῦτον καταικίσας τόν τρόπον βασανίσαι;»(Δ´ Μακ 12, 13). Σέ ἀντίθεσι, ὅλοι οἱ ἀρχαῖοι πολιτισμοί μιλοῦσαν γιά 4 ἤ 5 στοιχεῖα. Ἡ Γραφή δέν καθορίζει πόσα εἶναι.

Δέν ὑπῆρξαν προγενέστεροι πρωτόγονοι

Σέ πολλά κείμενα ἀναφέρεται ἡ ταυτοχρονικότητα «ἐξελιγμένων» καί «πρωτογόνων», πρᾶγμα τό ὁποῖο σημαίνει ὅτι οἱ πρωτόγονοι δέν προϋπῆρξαν τῶν ἐξελιγμένων. Ἔχουμε, λοιπόν:

Ὁ Νicholas Roerich γράφει: «Ὁ Genghis Khan ἦταν πολύ διορατικός. Διέταξε τούς φίλους του νά σκίσουν τά μεταξωτά ὑφάσματα, νά προσποιηθοῦν πώς τούς πείραζε τό καλό φαγητό. Ἄς πιῆ ὁ κόσμος γάλα, ὅπως γινόταν παλαιά· ἄς ντυθῆ μέ δέρματα, ὅπως παλαιά· ἔτσι ὥστε νά μή χάση τίς δυνάμεις της ἡ Μεγάλη Ὀρδή!».

«Μερικές φορές εἶμαι ντυμένος μέ κουρέλια καί ἄλλοτε μέ τσουβάλια. Μερικές φορές φορῶ ροῦχα ἀπό ὡραῖο ὕφασμα, ἄλλοτε εἶμαι ντυμένος μέ δέρματα ἐλαφιοῦ καί ἄλλοτε μέ ἀκριβές ρόμπες».

«Οἱ ἡρωϊκοί Ρandava πήγαιναν ἀπό δάσος σέ δάσος σκοτώνοντας ἐλάφια καί διάφορα ζῶα γιά τροφή. Στή διάρκεια τῆς περιπλανήσεώς τους, εἶδαν τίς χῶρες τῶν Μάτσια, τῶν Τριγκάρτα, τῶν Ρanchala καί τῶν Κιτσάκα, καθώς καί πολλά δάση καί λίμνες. Ὅλοι τους εἶχαν πυκνές μποῦκλες στά μαλλιά τους καί ἦταν ντυμένοι μέ φλοιούς δένδρων καί δέρματα ζώων».

«—Εἶναι καλύτερα ὄχι νά δίνης διαταγές, ἀλλά νά ζῆς μοναχικά φορώντας προβιά.

—Ἐσύ, εἶπε ὁ Ἀλέξανδρος, μέ διατάζεις νά φορέσω προβιά, ἐμένα τόν ἀπόγονο τοῦ Ἡρακλῆ, τόν ἡγεμόνα τῶν Ἐλλήνων καί βασιλιά τῶν Μακεδόνων;

—Ὅπως ἀκριβῶς ὁ πρόγονός σου, εἶπε ὁ Διογένης.

—Ποιός πρόγονος;

—Ὁ Ἀρχέλαος. Ἤ μήπως δέν ἦταν γιδοβοσκός ὁ Ἀρχέλαος καί δέν ἦρθε στή Μακεδονία ὁδηγώντας γίδια; Λοιπόν, τί φαντάζεσαι ὅτι φοροῦσε ὅταν τό ᾽κανε αὐτό; Πορφύρα ἤ προβιά;

Κι ὁ Ἀλέξανδρος χαλάρωσε, γέλασε καί εἶπε:

—Ἐννοεῖς, Διογένη, τήν ἱστορία μέ τόν χρησμό;

Κι ὁ ἄλλος ξυνίζοντας τά μοῦτρα:

—Ποιό χρησμό; Αὐτό τό ὁποῖο ξέρω ἐγώ εἶναι πώς ὁ Ἀρχέλαος ἦταν γιδοβοσκός».

Ἐκ τοῦ μηδενός

Τό βασικό χωρίο πάνω στό ὁποῖο στηριζόμασθε γιά τήν πίστι ὅτι τά πάντα ἔγιναν ἐκ τοῦ μηδενός εἶναι ἡ φράσι τῆς Σολομονῆς, μητέρας τῶν ἑπτά Μακκαβαίων παίδων: «ἀξιῶ σε, τέκνον, ἀναβλέψαντα εἰς τόν οὐρανόν καί τήν γῆν καί τά ἐν αὐτοῖς πάντα ἰδόντα, γνῶναι ὅτι ἐξ οὐκ ὄντων ἐποίησεν αὐτά ὁ Θεός καί τό τῶν ἀνθρώπων γένος οὕτως γεγένηται»(Β´ Μακ 7, 28). Καί, βέβαια, ἡ πίστι αὐτή στηρίζεται στό 1ο Κεφάλαιο τῆς Γενέσεως (στίχ. 1), ὅπου ἐκεῖ δέν ἀναφέρεται προϋπάρχουσα ὕλη γιά τήν ἔναρξι τῆς δημιουργίας.

«Ἡ πρώτη ἔνστασι εἶναι αὐτή: πῶς δημιουργήθηκε ὁ κόσμος ἐκ τοῦ μηδενός; Ἐκ τοῦ μηδενός μηδέν παράγεται. De nihilo nihil est. Τοῦτο ἀποτελεῖ λογικό ἀξίωμα.

Ἀπαντοῦμε στήν ἔνστασι. Ἐμεῖς δέν λέμε ἁπλῶς ὅτι ὁ κόσμος δημιουργήθηκε ἐκ τοῦ μηδενός ἀλλά λέμε· ὁ κόσμος δημιουργήθηκε ἐκ τοῦ μηδενός ἀπό τό Θεό. Μέ τήν τελευταία φράσι, στήν ὁποία κεῖται ἡ ἔμφασι, τίθεται ἡ δημιουργική αἰτία τοῦ κόσμου. Ὁ κόσμος δηλαδή δέν ἔγινε ἐκ τοῦ μηδενός ἀφ᾽ ἑαυτοῦ, πρᾶγμα ὄντως ἀκατανόητο καί ἀπαράδεκτο, ἀλλά ἔχει τήν αἰτία του. Αἰτία δέ εἶναι ἡ δύναμι τοῦ παντοδύναμου Θεοῦ, “τοῦ καλοῦντος τά μή ὄντα ὡς ὄντα” κατά τήν ἔκφρασι τοῦ ἀποστόλου Παύλου (Ρμ 4, 17). Ὁ ἄνθρωπος, βεβαίως, ὁ ὁποῖος τά δικά του ἔργα τά κατασκευάζει ἀπό τήν ὑπάρχουσα ὕλη, δέν μπορεῖ νά καταλάβη πῶς ὁ Θεός δημιούργησε τόν κόσμο ἀπό μή προϋπάρχουσα ὕλη. Ἀλλά τό ἀκατάληπτο δέν ταυτίζεται μέ τό ἀκατανόητο, δηλαδή τό παράλογο. Ἀγνοοῦμε τόν τρόπο τῆς δημιουργίας. Ναί! Δέν ἀγνοοῦμε ὅμως τό γεγονός τῆς δημιουργίας. Ἀγνοοῦμε το πῶς ἔγινε ὁ κόσμος. Δέν ἀγνοοῦμε ὅμως τό ὅτι ἔγινε… Ὁ κόσμος δέν ὑπῆρχε αἰωνίως, καί ἄρα ἔγινε, δημιουργήθηκε. Ὁ πιστός ἄνθρωπος, τύπου Ἀβραάμ καί Παύλου ἐν προκειμένῳ, ἐπαναπαύεται στό γεγονός καί δέν πολυπραγμονεῖ τόν τρόπο. Εἶναι δέ αὐτό τελειότητα πνεύματος. Ἀλλά οἱ πολλοί, ἐνῶ ἔχουν τό γεγονός καί μποροῦν νά ἐπαναπαυθοῦν σ᾽ αὐτό, λόγῳ ἀτελείας τοῦ πνεύματός τους νικῶνται ἀπό τόν πειρασμό τῆς περιέργειας, πολυπραγμονοῦν τόν τρόπο, καί ἀδικαιολόγητα κλονίζονται ὡς πρός τό γεγονός. Ὧδε τό μυστήριο τῆς ἀπιστίας! Ἀπό αὐτό συνάγεται καί ἡ ἀξία τῆς πίστεως.

Γιά τά ἀτελῆ ἐκεῖνα πνεύματα τά ὁποῖα ἐνδίδουν στόν πειρασμό καί δεινῶς προσβάλλονται ἀπό τούς ἀμφίβολους λογισμούς, θά ἀναφέρουμε μερικά παραδείγματα τά ὁποῖα, γιά νά μιλήσουμε ἔτσι, θά ἐπιδράσουν κατευναστικῶς στήν “ἐν κρανίῳ τρικυμία”.

Τό δόγμα τῆς δημιουργίας τοῦ κόσμου ἐκ τοῦ μηδενός εἶναι δυσπαράδεκτο στόν ὀρθολογιστή, ἐπειδή φαινόμενο δημιουργίας κάποιου ὑλικοῦ πράγματος ἐκ τοῦ μηδενός δέν παρατηρεῖται στόν κόσμο. Ἀλλά ἄν ἀπό τή στιγμή κατά τήν ὁποία δημιουργήθηκε ὁ κόσμος δέν παρατηρεῖται πλέον φαινόμενο δημιουργίας, παρατηρεῖται ὅμως ἕνα ἄλλο φαινόμενο, τό ὁποῖο ἐπίσης θά ἀρνιόταν ὁ ὀρθολογιστής σάν ἀδύνατο, ἄν δέν τό ἔβλεπε νά συμβαίνη πράγματι στόν κόσμο. Ποιό εἶναι τό φαινόμενο; Εἶναι τό χημικό φαινόμενο. Πρᾶγμα παράδοξο συμβαίνει κατ᾽ αὐτό. Ἡ φύσι τῶν διαφόρων σωμάτων τοῦ ὑλικοῦ κόσμου μεταβάλλεται ριζικῶς. Ἔτσι, π.χ. τό ξύλο καίγεται, καί μετά τήν καῦσι ἀπομένει κάποια ποσότητα στάκτης ἀπό τήν ὁποία εἶναι ἀδύνατο νά πάρουμε ἐκ νέου ξύλο. Τό γλεῦκος μετατρέπεται σέ κρασί, καί τό κρασί σέ ξύδι. Τό χόρτο ὅταν τρώγεται ἀπό τό πρόβατο μετατρέπεται σέ γάλα καί τό γάλα ὅταν πίνεται ἀπό τόν ἄνθρωπο μεταβάλλεται σέ αἷμα. Τό ὑδρογόνο ἑνώνεται μέ τό ὀξυγόνο καί δίνει νερό. Καί αὐτά μέν πραγματικῶς…».

«Καί ἤδη ρωτᾶμε: Δέν εἶναι αὐτά μυστήρια καί ἀκατάληπτα; Δέν εἶναι μιά χημική ἕνωσι ἀκατάληπτη μέ τή λογική; Μέ τή λογική, τήν ἕνωσι σωμάτων μπορῶ νά τήν ἐννοήσω ὡς ἁπλή παράθεσι ἤ ἄθροισι ἤ ἀνάμειξί τους. Τίποτε περισσότερο. Ἀλλά νά, τώρα, κατά τή στιγμή τῆς χημικῆς ἑνώσεως, τά σώματα ὑφίστανται ἀκαριαίως ριζική μεταβολή τῆς φύσεώς τους, ὥστε παύουν νά εἶναι ὅποια ἦταν καί γίνονται ὅποια δέν ἦταν. Ξαφνικά μέ ἀπότομο ἅλμα μεταβαίνουν σέ κάτι νέο, ἐντελῶς διαφορετικό. Τό νέο σῶμα ἔχει ἰδιότητες ἐντελῶς διαφορετικές ἀπό αὐτές τίς ὁποῖες εἶχαν τά σώματα πού ἑνώθηκαν. Κάποια δημιουργία συντελεῖται κι ἐδῶ. Δέν δημιουργεῖται νέα ὕλη. Δημιουργοῦνται, ὅμως, νέες ἰδιότητες. Ἰδιότητες δηλαδή οἱ ὁποῖες δέν ὑπῆρχαν στά ἑνωθέντα σώματα. Ὄντως κατά τή στιγμή τῆς χημικῆς ἑνώσεως, κατά τό ἀκαριαῖο ἐκεῖνο ἅλμα τῶν στοιχείων, θαῦμα συντελεῖται, τό ὁποῖο, ἄν δέν τό βλέπαμε στήν πραγματικότητα δέν θά τό προβλέπαμε ποτέ, κι ἄν κάποιος μᾶς τό ἔλεγε οὐδέποτε θά ἤμασταν διατεθειμένοι νά πιστέψουμε.

Συνοψίζοντας λέμε· Στόν κόσμο δημιουργία ὕλης δέν παρατηρεῖται. Παρατηρεῖται ὅμως μεταβολή τῆς ὕλης, μεταβολή ἐν προκειμένῳ ὄχι ἐξωτερική ἀλλά ἐσωτερική, οὐσιώδης. Στόν κόσμο μετάβασι ἀπό τήν ἀνυπαρξία στήν ὕπαρξι ἑνός ὑλικοῦ πράγματος δέν παρατηρεῖται. Παρατηρεῖται ὅμως μετάβασι ἀπό ἕνα στοιχεῖο σέ ἄλλο. Τό πρῶτο θαῦμα, ἡ δημιουργία τῆς ὕλης, εἶναι βεβαίως μεγαλύτερο. Τό δεύτερο θαῦμα, ἡ μεταβολή της ὕλης, εἶναι μικρότερο. Ἀλλά τά δύο θαύματα εἶναι ὅμοια. Ἡ μεταβολή ὄχι μόνο φαίνεται καί αὐτή λογικά ἀδύνατη, ἀλλά ἐπειδή ὁδηγεῖ σέ κάτι νέο, εἶναι καί αὐτή, κατά κάποια ἔννοια, δημιουργία. Ἡ μεταβολή τῆς ὕλης εἶναι θαῦμα πού βρίσκεται κατά κάποιο τρόπο μερικές βαθμῖδες πιό χαμηλά ἀπό τό θαῦμα τῆς δημιουργίας. Σάν τέτοια ὑποβοηθεῖ σοβαρά τήν πίστι στό δόγμα τῆς Χριστιανικῆς Θρησκείας περί τῆς δημιουργίας τοῦ κόσμου».

«Ἡ ὕλη μεταβάλλεται σέ ἐνέργεια! Τοῦτο δέν ἦταν δυνατό νά τό φαντασθῆ ποτέ ὁ ἄνθρωπος. Γιατί; Διότι ἡ μεταβολή τῆς ὕλης σέ ἐνέργεια σημαίνει μεταβολή τοῦ ἁπτοῦ στό μή ἁπτό, τοῦ ὁρατοῦ στό μή ὁρατό, τοῦ φαινομένου στό μή φαινόμενο. Τέτοια δέ μεταβολή εἶναι ἀκατάληπτη ἀπό τήν ἀνθρώπινη διάνοια. Πῶς πράγματι θά μποροῦσα ποτέ νά ἐννοήσω ἤ νά φαντασθῶ, ὅτι ἕνα ἁπτό ἀντικείμενο μεταβάλλεται σέ μή ἁπτό, ἕνα ὁρατό σέ ἀόρατο, ἕνα φαινόμενο σέ μή φαινόμενο; Κι ὅμως, ἡ μεταβολή αὐτή συμβαίνει. Ἡ δέ Ἐπιστήμη διδάσκει ὅτι ὑπό συνθῆκες ἐξαιρετικές εἶναι δυνατή καί ἡ ἀντίθετη μεταβολή. Μπορεῖ δηλαδή καί ἡ ἐνέργεια νά μεταβληθῆ σέ ὕλη! Μπορεῖ τό μή ἁπτό νά γίνη ἁπτό, τό μή ὁρώμενο νά γίνη ὁρατό, τό μή φαινόμενο νά γίνη φαινόμενο.

Ἡ ὁρατή πέτρα μπορεῖ νά μεταβληθῆ σέ ἀόρατη δύναμι, καί ἡ ἀόρατη δύναμι μπορεῖ νά μεταβληθῆ σέ ὁρατή πέτρα!

Τό θαῦμα τοῦτο, ἰδιαίτερα κατά τή δεύτερη ἔννοιά του, ἐκείνη τῆς προελεύσεως ἁπτῆς καί ὁρατῆς καί φαινόμενης ὕλης ἀπό μή ἁπτή καί μή ὁρατή καί μή φαινόμενη δύναμι, τό θαῦμα αὐτό ἀνακαλεῖ στή μνήμη τό θεόπνευστο στῖχο στή Ἑβρ. 11, 3· “Πίστει νοοῦμεν κατηρτίσθαι τούς αἰῶνας ρήματι Θεοῦ, εἰς τό μή ἐκ φαινομένων τά βλεπόμενα γεγονέναι”. Πίστι ἀπαιτεῖται γιά νά πιστέψουμε ὅτι τά “βλεπόμενα” ἔγιναν ἀπό “μή φαινόμενα”. Πίστι, λόγῳ ἀκριβῶς τῆς ἀντιθέσεως μεταξύ ὁρατοῦ καί ἀοράτου. Διότι τοῦτο παρουσιάζεται ὡς ἡ μεγαλύτερη δυσκολία στήν ἀνθρώπινη λογική, ὁ τρόπος τῆς μεταβάσεως ἀπό τό ἀόρατο στό ὁρατό. Ἀλλά νά, ἡ Ἐπιστήμη διαπιστώνει σήμερα τό θαῦμα τῆς μεταβάσεως ἀπό τή “μή φαινόμενη” δύναμι στή “βλεπόμενη” ὕλη. Τό θαῦμα τοῦτο εἶναι, βεβαίως, μικρότερο τοῦ θαύματος τῆς δημιουργίας. Διότι στό θαῦμα τοῦτο, τό “μή φαινόμενο” εἶναι δύναμι, ἡ ὁποία ἔχει πραγματική ὑπόστασι, ἐνῶ στό θαῦμα τῆς δημιουργίας τά “μή φαινόμενα” τοῦ παραπάνω Γραφικοῦ χωρίου, ἀπό τά ὁποῖα προῆλθαν τά διάφορα δημιουργήματα, ἦταν τά ἀνύπαρκτα, τά μή ὄντα, τό ἀπόλυτο μηδέν. Ἀλλ᾽ ὡς πρός τό θαῦμα τῆς δημιουργίας, δέν πρέπει ποτέ νά λησμονοῦμε ὅτι μεσολάβησε θεία δύναμι. Ἀγνοοῦμε τή φύσι τῆς θείας δυνάμεως καί γι᾽ αὐτό δυσκολευόμασθε νά καταλάβουμε πῶς ὁ Θεός δημιούργησε τόν κόσμο ἐκ τοῦ μηδενός. Ὁ Ἰησοῦς εἶπε πρός τούς Ἰουδαίους· “Πλανᾶσθε μή εἰδότες τήν δύναμιν τοῦ Θεοῦ”(Μθ 22, 29).

Πολλές φορές ὁ ἄνθρωπος πλανᾶται ὡς πρός τά φυσικά πράγματα, ἐπειδή δέν γνωρίζει τίς φυσικές δυνάμεις. Δέν γνωρίζει τή βαθύτερη φύσι τους, τό μυστηριώδη τρόπο μέ τόν ὁποῖο δροῦν, καί τό μέγιστο σημεῖο μέχρι τό ὁποῖο μποροῦν νά ἐπεκταθοῦν τά ἀποτελέσματά τους. Ἀπ᾽ αὐτό προέρχεται καί ἡ μνημονευθεῖσα πλάνη τῶν παλαιοτέρων γιά τήν ἀφθαρσία τῆς ὕλης, βεβαίως μέ τήν ἔννοια τήν ὁποία ἐκλάμβαναν τήν ἀφθαρσία τῆς ὕλης ἐκεῖνοι. Ἀλλά ἄν ὁ ἄνθρωπος πολλές φορές πλανᾶται ἐπειδή δέν γνωρίζει τίς δυνατότητες τῶν φυσικῶν δυνάμεων, πῶς θέλει νά κατανοήση τό θαῦμα τῆς δημιουργίας, ἐφόσον ἀγνοεῖ τή φύσι καί τίς δυνατότητες τῆς ἴδιας τῆς δυνάμεως τοῦ ὑψίστου Ὄντος; Ἡ δύναμι μπορεῖ. Καί ἄν οἱ φυσικές δυνάμεις μποροῦν πράγματα καταπληκτικά καί ἀκατάληπτα, γιατί ἡ θεία δύναμι δέν θά μποροῦσε πράγματα ἀκόμη μεγαλύτερα;».

Περί χρόνου καί χώρου

«Κατά τή θεωρία τοῦ Einstein… [ἀρκετά] χρόνια στή γῆ εἶναι σάν ἕνας χρόνος γιά τόν ἀστροναύτη! Σκιρτᾶ ὁ ἐραστής τῆς Βίβλου μέ αὐτή τήν ἰδέα. Διότι ἡ ἰδέα αὐτή ἀνακαλεῖ στό νοῦ τό ψαλμικό “Χίλια ἔτη ἐν ὀφθαλμοῖς σου, Κύριε, ὡς ἡ ἡμέρα ἡ ἐχθές, ἥτις διῆλθε, καί φυλακή ἐν νυκτί”(Ψ 89, 4). Τό χωρίο αὐτό, τό ὁποῖο περιέχεται σέ Ψαλμό φερόμενο στό ὄνομα τοῦ Μωυσῆ, εἶναι ἀπό τά πλέον θαυμαστά χωρία τῆς Γραφῆς, καί τό θαυμαστότερο, νομίζουμε, ἀπό ὅλα τά χωρία τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης, ὅσα μιλοῦν γιά αἰωνιότητα. Τά 1.000 χρόνια γιά τό Θεό ἰσοῦνται μέ 1 ἡμέρα, καί ἀκόμη λιγότερο! Ἡ γλῶσσα τῶν μαθηματικῶν δέν ἰσχύει ἐδῶ! Πῶς; Ὑπάρχει βεβαίως ἔμφυτη ἡ ἰδέα στόν ἄνθρωπο ὅτι ὁ Θεός εἶναι παντοδύναμος. Παρά τήν ἰδέα, ὅμως, τῆς παντοδυναμίας τοῦ Θεοῦ, τό 5 σύν 5 δέν φρονοῦμε ὅτι, γιά τόν μέν ἄνθρωπο εἶναι ἴσο μέ 10, γιά τόν δέ Θεό μπορεῖ νά εἶναι καί περισσότερο ἤ λιγότερο ἀπό τό 10. Ἡ μαθηματική σχέσι 5+5=10 ἰσχύει τόσο γιά τό Θεό, ὅσο καί γιά τόν ἄνθρωπο. Φυσικῶς, λοιπόν, σκεπτόμενος ὁ Ψαλμωδός θά ἔπρεπε νά νομίζη, ὅτι 1 ἡμέρα γιά τόν ἄνθρωπο εἶναι συγχρόνως μιά ἡμέρα καί γιά τό Θεό, καί 1.000 χρόνια γιά τήν ἀνθρωπότητα εἶναι συγχρόνως 1.000 χρόνια γιά τό Θεό. Ἐν τούτοις διαφορετικά φρονεῖ ὁ Ψαλμωδός. Τά 1.000 χρόνια εἶναι γιά τό Θεό 1 ἡμέρα, καί ἀκόμη λιγότερο!

Ὁ θαυμασμός μας γιά τήν ἰδέα πού ἐκφράζεται ἀπό τόν ψαλμωδό γίνεται μεγαλύτερη, ἄν ἔλθουμε στήν Κ. Διαθήκη, στό χωρίο Β´ Πέτρ 3, 8. Κατά τό χωρίο αὐτό ἡ πρότασι τοῦ ψαλμωδοῦ ἰσχύει καί ἀντίστροφα· ὄχι μόνο “χίλια ἔτη ὡς ἡμέρα μία”, ἀλλά καί “ἡμέρα μία ὡς χίλια ἔτη παρά Κυρίῳ”. Μέ ἄλλα λόγια, ἡ μακρότατη ἤ συντομότατη διάρκεια εἶναι μηδέν γιά τό Θεό! Ὁ Θεός ὑπέρκειται τοῦ χρόνου. Γιά τό Θεό δέν ἰσχύει ἡ ἔννοια τοῦ χρόνου. Ὁ Θεός δέν ἔχει οὔτε ἀρχή, οὔτε τέλος, οὔτε διαδοχή.

Τά δύο χωρία τῆς Γραφῆς —ἕνα κατ᾽ οὐσία— τά ὁποῖα ἀνακάλεσε στό πνεῦμα μας ἡ θεωρία τοῦ Einstein, τό Ψαλμικό καί τό Ἀποστολικό, γραμμένα τό μέν πρίν ἀπό τρεῖς χιλιάδες χρόνια τό δέ πρίν ἀπό δύο χιλιάδες χρόνια περίπου, καί μάλιστα ἀπό ἀνθρώπους πού δέν ἐκδήλωναν καμμία φιλοσοφική [: ἐπιστημονική] τάσι, εἶναι “φαινόμενα” στήν παγκόσμια γραμματεία. Ἡ ἰδέα τῆς ὑπέρχρονης αἰωνιότητος, ἐλάχιστα εἶναι δυνατόν νά ἐπῆλθε στή διάνοια τοῦ Μωυσῆ καί τοῦ Πέτρου ἀνθρωπίνως. Μέσῳ ἐκείνων πρέπει νά μίλησε ὁ ζητούμενος· ὁ Αἰώνιος.

Στό ἑπόμενο θά δοῦμε τό ἰσχυρότερο χωρίο τῆς Γραφῆς σέ σχέσι μέ τό θέμα τῆς αἰωνιότητος».

«Ὑπάρχει στόν Ἐκκλησιαστή ἕνα χωρίο ἀπό τά πιό βαθυστόχαστα τῆς παγκόσμιας γραμματείας. Λόγῳ δέ τῆς βαθύνοιάς του τό χωρίο αὐτό δέχθηκε διάφορες ἑρμηνεῖες καί θεωρήθηκε ὡς τό πλέον δυσερμήνευτο χωρίο τοῦ Ἐκκλησιαστῆ. Νά τό γεμάτο μυστήριο χωρίο, ὅπως αὐτό περιέχεται στή μετάφρασι τῶν Ο´· “Σύμπαντα, ἅ ἐποίησε, καλά ἐν τῷ καιρῷ αὐτοῦ, καί γε σύν τόν αἰῶνα ἔδωκεν ἐν καρδίᾳ αὐτῶν, ὅπως μή εὕρῃ ὁ ἄνθρωπος τό ποίημα, ὅ ἐποίησεν ὁ Θεός, ἀπ᾽ ἀρχῆς μέχρι τέλους”(Ἐκκλ 3, 11). Κατά ἁπλούστερη νεοελληνική μετάφρασι τό χωρίο ἔχει ἔτσι· “καί τά πάντα (ὁ Θεός) δημιούργησε καλά, τό καθένα στόν καιρό του, καί τήν αἰωνιότητα ὑπέβαλε στήν καρδιά τοῦ ἀνθρώπου, ἔτσι ὥστε ὁ ἄνθρωπος νά μήν μπορῆ νά ἐξιχνιάση τό ἔργο, τό ὁποῖο δημιούργησε ὁ Θεός, ἀπό τήν ἀρχή μέχρι τό τέλος”…

Ἡ ἔννοια… τοῦ χωρίου αὐτοῦ φαίνεται σ᾽ ἐμᾶς ὅτι εἶναι ἡ ἑξῆς· Ὁ Θεός δημιούργησε τά πάντα καλά, ἀλλά καθένα τό ἔκανε “ἐν τῷ καιρῷ αὐτοῦ”, δηλαδή στό χρόνο. Στή φράσι “ἐν τῷ καιρῷ αὐτοῦ” πρέπει νά δοθῆ ἔμφασι. Τονίζεται συνεπῶς ἐδῶ ὅτι ὁ παρών κόσμος ἔγινε σέ χρόνο, καί ἄρα ἔλαβε ἀρχή. Ἀλλά καί τέλος θά λάβη ὁ παρών κόσμος. Ρητῶς λέει σέ ἄλλα χωρία ἡ Γραφή, ὅτι ὁ παρών κόσμος θά παρέλθη μιά ἡμέρα. Ἀλλά ἐνῶ ὁ κόσμος ἔχει στήν πραγματικότητα ἀρχή καί τέλος, ὁ ἄνθρωπος δέν κατανοεῖ τήν ἀλήθεια αὐτή. Γιατί ἄραγε; Διότι στό πνεῦμα τοῦ ἀνθρώπου ὑπέβαλε ὁ Θεός “τόν αἰῶνα”, τήν αἰωνιότητα δηλαδή, καί ἀκριβέστερα τήν ἰδέα τῆς αἰωνιότητος. Ἡ φράσι “τόν αἰῶνα”, ἡ πλέον σημαντική στό ἐν λόγῳ χωρίο, ἀντιδιαστέλλεται πρός τήν προηγούμενη φράσι “ἐν τῷ καιρῷ αὐτοῦ”. Ἕνεκα τῆς ἔμφυτης ἰδέας τῆς αἰωνιότητος, ὡς ἀπεριόριστα ἐκτεινόμενου χρόνου, τό πνεῦμα τοῦ ἀνθρώπου δέν σταματᾶ σέ κανένα σημεῖο, ἀλλά τείνει ἀκατάσχετα πρός τό ἄπειρο, καί ἔτσι στήν ἀγωνιώδη προσπάθειά του νά ἐξιχνιάση τό μυστήριο τοῦ σύμπαντος, “πελαγώνει” κατά τό κοινῶς λεγόμενο, καί δέν βρίσκει [μέ τήν ἔννοια τοῦ δέν κατανοεῖ] στό σύμπαν οὔτε ἀρχή οὔτε τέλος… Αὐτό εἶναι μεγάλος πειρασμός τοῦ ἀνθρωπίνου πνεύματος, τόν ὁποῖο ἔδωσε ὁ Θεός γιά δοκιμασία τῆς πίστεως καί γιά ταπείνωσι, αὐτό εἶναι μεγάλη ἀγωνία!

Σύμφωνα μέ τήν παραπάνω ἑρμηνεία τοῦ Ἐκκλ. 3, 11, ἄν δέν ὑπῆρχε μέσα μας ἡ ἰδέα τῆς αἰωνιότητος, ἡ παραδοχή ἀρχῆς καί τέλους τοῦ φυσικοῦ αὐτοῦ κόσμου, δέν θά παρουσιαζόταν στή διάνοια τοῦ ἀνθρώπου μέ τή δυσκολία μέ τήν ὁποία παρουσιάζεται τώρα.

Ἀλλά ἄν ἡ ἰδέα τῆς αἰωνιότητος εἶναι πειρασμός στό ἀνθρώπινο πνεῦμα ὡς πρός τήν κατάληψι τῆς ἀλήθειας ὅτι ὁ φυσικός κόσμος ἔχει ἀρχή καί τέλος, ἡ ἔννοια τοῦ χρόνου εἶναι πειρασμός πολύ μεγαλύτερος ὡς πρός τήν παραδοχή τῆς ὕψιστης ἀλήθειας ὅτι ὑπάρχει μεταφυσικός κόσμος. Ὕπαρξι ἐκτός χρόνου ὁ ὀρθολογιστής δέν νοεῖ. Στήν προσπάθειά του νά ἐξέλθη αὐτός ἀπό τά πλαίσια τοῦ χρόνου καί νά δεχθῆ ὕπαρξι μεταφυσικοῦ κόσμου, συντρίβεται κυριολεκτικά. Ὁ χρόνος ἀποβαίνει ὁ ἀδυσώπητος πολιορκητής τῆς διάνοιάς του, ὁ ὁποῖος οὐδέποτε λύνει τήν πολιορκία του. Γι᾽ αὐτό καί ἀντιλαμβάνεται καλῶς ὁ ὀρθολογιστής, ὅτι πρόοδος στή φιλοσοφία του (θέλει κόμμα;) εἶναι κυρίως πρόοδος ὡς πρός τήν κατάληψι τῆς ἔννοιας τοῦ χρόνου.

Ἀλλά ὅσο κι ἄν φαίνεται ὅτι ὁ χρόνος ἀποτελεῖ ἀπαραίτητο ὅρο γιά νά ὑπάρχη κάτι, καί ὅσο κι ἄν φαίνεται ὅτι τά μόνα φυσικά καί εὔλογα εἶναι ἐκεῖνα πού ὑπάρχουν ἐν χρόνῳ, τό γεγονός πάντως εἶναι…, ὅτι ὁ ἴδιος ὁ χρόνος δέν ὑπῆρχε πάντοτε, ἄρα οὔτε κι ἐκεῖνα πού ὑπάρχουν ἐν χρόνῳ ὑπῆρχαν πάντοτε…

Ἀλλά ἐφόσον ὁ χρόνος καί ἐκεῖνα πού ὑπάρχουν ἐν χρόνῳ δέν ὑπῆρχαν πάντοτε, τότε τά μόνα φυσικά καί εὔλογα δέν εἶναι ὁ χρόνος καί ἐκεῖνα πού ὑπάρχουν ἐν χρόνῳ. Τότε τό μόνο φυσικό καί εὔλογο εἶναι ἐκεῖνο πού προϋπῆρξε αὐτῶν καί ἡ προϋπόθεσί τους, ἡ αἰωνιότητα. Ὀνομάζουμε τόν παρόντα κόσμο φυσικό, καί τόν ἄλλο μεταφυσικό. Ἀλλά ἡ ὀνομασία αὐτή εἶναι ὑποκειμενική. Στήν πραγματικότητα, ὁ παρών κόσμος, ἐφόσον δέν ὑπῆρχε πάντοτε, δέν εἶναι φυσικός, πού ὑπάρχει δηλαδή ἐκ φύσεως, ἀλλά εἶναι ἐξωφυσικός, παράδοξος, ἀφύσικος, θά λέγαμε, ἐνῶ ὁ ἄλλος κόσμος, ἐφόσον ὑπῆρχε πάντοτε, δέν εἶναι μεταφυσικός ἀλλά εἶναι ἡ μόνη φυσική κατάστασι. Ὤ ἐάν ἦταν δυνατόν νά διασπάσουμε πρός στιγμήν τό φράγμα τοῦ χρόνου καί νά βρεθοῦμε ἔξω ἀπό αὐτόν! Αὐτομάτως τό μεταφυσικό πρόβλημα θά ἔπαυε νά ὑφίσταται. Διότι τό μεταφυσικό κόσμο θά τόν βλέπαμε σάν φυσικότατη καί εὐλογότατη κατάστασι, καί ἡ ἀπορία μας θά ἦταν τότε γιά τήν ὕπαρξι τοῦ φυσικοῦ τούτου κόσμου, γιά τόν ὁποῖο διερωτώμασθε· πῶς ὑπάρχει αὐτό πού δέν ὑπάρχει ἐκ φύσεως;

Ἀγαπητοί ἀναγνῶστες! Ὅσες φορές ὁ μεγάλος πολιορκητής τῶν διανοιῶν μας, ὁ χρόνος, διαχέει ὁμίχλη γύρω ἀπό τό πρόσωπο τῆς αἰωνιότητος, καί ζητεῖ νά κλονίση τήν πίστι μας στήν ὕπαρξι ἐκείνης, ἄς ἀφήνουμε κατά μέρος τούς δαιδαλώδεις καί ἀμφίβολους λογισμούς μας, καί ἄς κρατᾶμε σφικτά, ὡς ἄγκυρα ἀσφαλῆ καί βέβαιη, μία μόνο σκέψι. Ἀρκεῖ ἡ σκέψι αὐτή νά μᾶς ἐγκαρδιώνη καί νά μᾶς στηρίζη. Εἶναι ἡ σκέψι, ὅτι ὁ χρόνος καί ἐκεῖνα πού ὑπάρχουν ἐν χρόνῳ δέν ὑπῆρχαν πάντοτε. Ναί, δέν ὑπῆρχαν πάντοτε! Καί συνεπῶς, ὅσο κι ἄν μᾶς φαίνωνται φυσικά, δέν εἶναι τά φύσει ὑπάρχοντα. Εἶναι τά θέσει ὑπάρχοντα. Τό δέ φύσει ὑπάρχον εἶναι ἡ αἰωνιότητα.

Φίλε ἀναγνώστη! Ὅσες φορές ὁ χρόνος σέ κλονίζει ὡς πρός τήν ὕπαρξι τοῦ ἀχρόνου, καθήλωνε τή διάνοιά σου στήν παραπάνω σκέψι, ἐπίμενε σ᾽ αὐτήν, καί τότε θά αἰσθάνεσαι ἀπότομα τήν πίστι νά γιγαντώνεται μέσα σου, καί ρεῦμα ἐνθουσιασμοῦ νά κατακλύζη τήν μικρόψυχη ὕπαρξί σου»(περ. Στ, Σ ᾽68, 135).

  • Ἀναγράφουμε ἕνα, ἀκόμα, χωρίο τοῦ Ἐκκλησιαστοῦ: «Ἐν οἷς οὐκ ἔστι γινώσκων τίς ἡ ὁδός τοῦ πνεύματος. ὡς ὀστᾶ ἐν γαστρί κυοφορούσης, οὕτως οὐ γνώσῃ τά ποιήματα τοῦ Θεοῦ, ὅσα ποιήσει σύν τά πάντα»(Ἐκκλ 11, 5).

Ἄς ἀρυσθοῦμε ἀπό τά παραπάνω ἕνα, ἀκόμα, ἄλλου εἴδους, ἀπολογητικό ἐπιχείρημα: Τά ἀνωτέρω χωρία Ἐκκλ 3, 11 καί 11, 5 μιλοῦν γιά τή δυσκολία κατανοήσεως τοῦ σύμπαντος. Ὅποιος διαβάση, ἔστω ἀκροθιγῶς, σύγχρονα κοσμολογικά κείμενα φρικιᾶ μπροστά στίς ἐπιστημονικές δυσκολίες κατανοήσεως τῶν γραφομένων (θεωρίες σχετικότητος, χορδῶν, βρανῶν κλπ. κλπ.)· δυσκολεύονται ἀκόμα καί οἱ ἐπιστήμονες νά τά παρακολουθήσουν. Καί ρωτᾶμε: Πῶς γνώριζε πρίν ἀπό 2500 χρόνια ὁ Ἐκκλησιαστής, ἡ Γραφή γενικότερα, ἑνός λαοῦ πού προσέφερε στήν ἐπιστήμη ἕνα ὁλοστρόγγυλο μηδέν, πῶς γνώριζε, λοιπόν, ἡ Γραφή τήν ἐν λόγῳ δυσκολία; Ἡ μόνη ἀπάντησι εἶναι: ἀπό ἔμπνευσι τοῦ Θεοῦ (θεοπνευστία)!!!

«Καί μόλις εἰκάζομεν τά ἐπί γῆς καί τά ἐν χερσίν εὑρίσκομεν μετά πόνου· τά δέ ἐν οὐρανοῖς τίς ἐξιχνίασε;»(ΣΣολ 9, 16).

Ἔλεγε καί ὁ Ἅγ. Γρηγόριος ὁ Θεολόγος: «Οὔτε καί τήν κτίσι μποροῦμε μέ ἀκρίβεια νά κατανοήσουμε»

  • Ἄς δοῦμε μιά ἀκόμα παραδοχή ἐπιστημονικῆς δυσκολίας: Γράφει ὁ καθηγ. Εὐτύχης Μπιτσάκης: «Τό σύμπαν διαστέλλεται, δηλαδή ὁ χῶρος διαστέλλεται. Ἀλλά μέσα σέ τί διαστέλλεται ὁ χῶρος; Τό πεπερασμένο σύμπαν διαστέλλεται σέ κάποιο ἄπειρο, νευτώνειο χῶρο; Ἀλλά αὐτό ἀντιφάσκει μέ τή Σχετικότητα. Ἤ ὁ χῶρος διαστέλλεται μέσα στόν ἑαυτό του; Ἡ λογική ἀντίφασι εἶναι προφανής. Καί, βέβαια, δέν ἀποτελεῖ ἀπάντησι τό θετικιστικό ἐπιχείρημα ὅτι τά προηγούμενα ἐρωτήματα στεροῦνται νοήματος».

Θά ἀναγράψουμε ἐδῶ μερικά στοιχεῖα σχετικά μέ τίς μεθόδους χρονολογήσεως (περισσότερα βλ. στό πρῶτο Κεφάλαιο τοῦ ἔργου μας Συμβολή στήν Τελετή Λήξεως τῆς Θεωρίας τῆς Ἐξελίξεως).

Ὁ Ιan Τaylor σημειώνει: «Οἱ ἀστρονόμοι Μoon καί Spencer (Ρ. Μoon & D. Ε. Spencer, Βinary Stars and the Velocity of Light, Οptical Society of Αmerica Journal, Νέα Ὑόρκη, 43, Αὔ 1953, 635) ἔχουν πάρει μιά ἐντελῶς διαφορετική προσέγγισι καί συμπέραναν ὅτι τό φῶς ἀπό τά πιό ἀπομακρυσμένα ἄστρα μπορεῖ νά ἔφθασε σέ μᾶς μέσα σέ δεκαπέντε χρόνια μόνο* [ὑπ.: Οἱ Μoon καί Spencer (1953) κάνουν τήν παρακάτω ἀξιοσημείωτη δήλωσι: “Ἡ ἀποδοχή τοῦ χώρου τοῦ Riemann μᾶς ἐπιτρέπει νά ἀπορρίψουμε τή σχετικότητα τοῦ Εinstein καί νά διατηρήσουμε ὅλες τίς συνήθεις ἰδέες τοῦ χρόνου καί ὅλες τίς ἰδέες τοῦ Εὐκλείδειου χώρου σέ μιά ἀπόστασι λίγων ἐτῶν φωτός. Ὁ ἀστρονομικός χῶρος παραμένει Εὐκλείδειος γιά ὑλικά σώματα, ἀλλά τό φῶς θεωρεῖται ὅτι ταξιδεύει σέ χῶρο Riemann. Μέ αὐτό τόν τρόπο, ὁ ἀπαιτούμενος χρόνος γιά νά φθάση τό φῶς σέ μᾶς ἀπό τά πιό μακρυνά ἄστρα εἶναι μόνο 15 χρόνια”(σ. 635).]. Ἀκόμα κι ἄν δεχθοῦμε τήν πιθανότητα ἡ ταχύτητα τοῦ φωτός νά μήν ὑπόκηται στό ὁμοιομορφιστικό δόγμα, ἀπαιτεῖ μιά ὁρισμένη εὐψυχία χαρακτῆρος, ἐπειδή σύνολη ἡ κοσμολογία ἐξαρτᾶται ἀπό αὐτή τήν ἐκ προοιμίου παραδοχή, καί θά σήμαινε, γιά παράδειγμα, ὅτι ἡ ἡλικία τοῦ σύμπαντος θά χρειαζόταν δραστική πρός τά κάτω ἀναθεώρησι»(TI, 306). Φαντάζεσθε τί ἔχει νά γίνη στούς ἐξελικτικούς ὅταν ὁ Κύριος ἀποκαλύψη περισσότερα σχετικά μέ τό χρόνο ἀφίξεως τοῦ φωτός στή γῆ ἀπό τά μακρυνά ἄστρα;!

  • Ὅσον ἀφορᾶ τή Βίβλο, ἐφόσον τό φῶς τῶν οὐρανίων σωμάτων θά φώτιζε τή γῆ ἀπό τήν ἀρχή, θά ἔπρεπε ὁ Θεός νά εἶχε συνδέση τή γῆ ἀμέσως μέ τίς φωτεινές πηγές. Νά σημειώσουμε, ἀκόμα, ἐδῶ, ὅτι, ὅπως ἀποδεικνύουμε ἀλλοῦ στό παρόν ἔργο μας, καθώς εἶναι ἰσόχρονος ὁ ἄνθρωπος μέ τό Σύμπαν, ἄρα καί τό φῶς εἶναι τόσης ἡλικίας, παρά τό ὅτι φαίνεται ἑκατομμυρίων ἐτῶν. Πιστεύω προσωπικά ὅτι θά ζήσω νά δῶ τήν ἐπιστήμη νά ἀνασκευάζη αὐτά τά ἑκατομμύρια σέ χιλιάδες, καί νά ἀποσύρεται αἰδημόνως! Ἄς μήν ξεχνᾶμε τέλος ὅτι καί ὁ Ἀδάμ μέ τήν Εὔα εἶχαν φαινομένη ἡλικία ἐνηλίκου ὅταν δημιουργήθηκαν (χρόνος πραγματικός 0 sec). Τό ἴδιο ἔκανε ὁ Θεός καί γιά τό ἀστρικό φῶς: φαινομένη ἡλικία —κι αὐτό μόνο ἄν οἱ μέθοδοι χρονολογήσεως εἶναι σωστές— ἑκατομμυρίων ἐτῶν καί πραγματικός χρόνος 0 sec.
  • Ἄς συμπληρώσουμε ἀκόμα ὅτι δειλά-δειλά ἡ ἐπιστήμη προσεγγίζει πρός τή χρονολογία τῆς Βίβλου· δέν ἀρνεῖται τήν ὕπαρξι τῶν ταχυονίων. Γράφει ὁ W. Τrefill: «Μολονότι ὑπάρχουν πολλές ἐκπληκτικές ἰδέες στή φαινομενικά ἁπλῆ ἀρχή τῆς σχετικότητος, δέν ὑπάρχει τίποτε ἐκεῖ πού νά ἀποκλείη τήν ὕπαρξι ἀντικειμένων πού κινοῦνται γρηγορότερα ἀπ᾽ τό φῶς. Ἀναφέρει ἁπλῶς, ὅτι ἄν ὑπάρχουν, εἶναι ὑποχρεωμένα νά κινοῦνται πάντα μέ τέτοιες ταχύτητες. Ἕνας χρήσιμος παραλληλισμός εἶναι ἴσως δύο χῶρες πού χωρίζονται ἀπό μιά ὑψηλή κι ἀδιάβατη ὀροσειρά. Οἱ ἄνθρωποι περνοῦν τή ζωή τους στή μιά πλευρά τῶν βουνῶν ἤ στήν ἄλλη, ἀλλά κανείς ποτέ δέν τά διαβαίνει. Οἱ φιλόσοφοι καί στίς δύο πλευρές, μποροῦν νά ἰσχυρισθοῦν ὅτι κανείς δέν ζῆ στήν ἄλλη πλευρά τῶν βουνῶν, μέ τή δικαιολογία ὅτι εἶναι ἀδύνατον νά διαβῆ κανείς τά βουνά. Ἀλλά, βέβαια, δέν εἶναι ἀνάγκη νά διαβῆ κανείς τήν ὀροσειρά, γιατί ὑπάρχουν ἤδη ἄνθρωποι στήν ἄλλη πλευρά τῶν βουνῶν (ἄν καί ὄχι ὑποχρεωτικά ἄνθρωποι “σάν ἐμᾶς”). Ἄν ὑπῆρχαν ἐκεῖ ἀπ᾽ τήν ἀρχή, ἐξακολουθοῦν καί σήμερα νά ζοῦν στό ἴδιο μέρος. Ὑποψιαζόμαστε ὅτι ὁ κόσμος τῶν ταχυονίων, κι ὁ δικός μας κανονικός κόσμος τῶν βραδυονίων, εἶναι κάπως ἔτσι: χωρίζονται δηλ. ὁ ἕνας ἀπ᾽ τόν ἄλλο μέ τό φράγμα τῆς ταχύτητος τοῦ φωτός».

«Ἐπιστήμονες σ᾽ ὅλο τόν κόσμο, μιλώντας γιά τίς παραλλαγές στό μιτοχονδριακό DNA (τήν “Ἱστορία τῆς Μιτοχονδριακῆς Εὔας”), ἤθελαν νά δείξουν ὅτι ὅλοι οἱ ἄνθρωποι σήμερα προέρχονται ἀπό μία καί μόνη μητέρα (πού ζοῦσε ἀνάμεσα σ᾽ ἕνα μικρό πληθυσμό) πρίν ἀπό 70 μέ 800 χιλιάδες χρόνια. Πρόσφατα εὑρήματα γιά τό ρυθμό μεταλλάξεως τοῦ μιτοχονδριακοῦ DNA περιορίζουν δραστικά τή χρονική αὐτή περίοδο, τοποθετώντας τη μέσα στά πλαίσια τῶν χρονολογιῶν, τά ὁποῖα ἀναφέρει ἡ Ἁγία Γραφή».

«Κατά τή διάρκεια τῆς ραδιενεργοῦ διασπάσεως τοῦ οὐρανίου καί τοῦ θορίου στό φλοιό τῆς γῆς, ἐκπέμφθηκαν σωμάτια α, καί ἐκεῖνα ἔγιναν ἥλιο 4, τό πιό ἄφθονο ἰσότοπο τοῦ ἡλίου. Μιά ματιά στό παράρτημα C θά δείξη ὅτι ἕνα ἄθροισμα ἀπό ὀκτώ σωμάτια α παράγονται καθώς κάθε ἄτομο οὐρανίου 238 διασπᾶται σέ μόλυβδο 206. Ἐκτιμήσεις ἔγιναν γιά τό ὁλικό οὐράνιο καί θόριο στήν ἐπιφάνεια τῆς γῆς, καί ἀπ᾽ αὐτές ὁ ρυθμός παραγωγῆς ἡλίου ἐκτιμήθηκε ὅτι εἶναι 3×109 γραμμάρια τό χρόνο. Ἐπιπρόσθετα, περίπου ἡ ἴδια ποσότητα ἡλίου παράγεται κάθε χρόνο στήν ἀνώτερη ἀτμόσφαιρα ἀπό τόν βομβαρδισμό τῶν κοσμικῶν ἀκτίνων. Ἄν τό ἥλιο 4 ἔχει ἀπελευθερωθῆ στήν ἀτμόσφαιρά μας μ᾽ αὐτό τό ρυθμό γιά περίπου 4 δισεκατομμύρια χρόνια, τότε ἡ ὁλική ποσότητα τοῦ τωρινοῦ ἡλίου 4 θά ἦταν περίπου 1020 γραμμάρια* [ὑπ: Στό Νew Scientist, 24 (3/12/1964): 631, ὁ ἀνώνυμος συγγραφεύς μέ ἐπιφυλάξεις ὑποδεικνύει μιά ἀρχή “ὄχι περισσότερο ἀπό λίγα ἑκατομμύρια χρόνια πρίν” καί θέτει τήν ἐρώτησι: “ποῦ εἶναι τό ραδιογενές ἥλιο τῆς γῆς;”.].

Ἡ ἄμεση ἀντίδρασι εἶναι νά ὑποθέση κανείς ὅτι ἐπειδή τό ἥλιο εἶναι ἕνα ἐλαφρύ ἀέριο, χάθηκε ἀπό τήν ἀτμόσφαιρά μας στό ἐξώτερο διάστημα. Αὐτό, ὡστόσο, δέν εἶναι ἀναγκαίως ἔτσι καί φαίνεται ὅτι ἡ ἀτμόσφαιρά μας ἀπέκτησε πιθανῶς ἥλιο ἀπό τό διάστημα. Τό ἀτμοσφαιρικό ἥλιο ἀποτελεῖται ἀπό μιά μίξι τῶν ἰσοτόπων ἥλιο 3 καί ἥλιο 4 σ᾽ ἕνα σταθερό λόγο, ἐνῶ ὁ λόγος τοῦ ἡλίου 3 πρός τό ἥλιο 4 στό φλοιό τῆς γῆς εἶναι δέκα φορές μικρότερος. Ἄν τό ἥλιο χανόταν στό διάστημα, καί τά δύο ἰσότοπα θά ἔτειναν στήν ἴδια ἀναλογία, καί ὁ λόγος θά παρέμενε σταθερός. Τό γεγονός τῆς διαφορᾶς δείχνει ὅτι ὁ λόγος μᾶλλον θά ἔπρεπε νά αὐξάνεται ἀπό αὐτόν στά βράχια σ᾽ ἐκεῖνον τῆς ἀτμόσφαιρας κατά ἕνα συντελεστή δέκα φορές γιά νά φθάση στήν τωρινή του τιμή. Λαμβάνοντας ὑπόψιν τή διαφορά στούς δύο λόγους, ὁ Μelvin Α. Cook (Where is the Εarth᾽s Radiogenic Ηelium?, Νature, 179 (26/1/1957)), καθώς ἔγραψε ἕνα προσεκτικά συντεταγμένο γράμμα στό Νature, κατέληξε ὅτι τό ἥλιο 3 πρέπει νά προστέθηκε στήν ἀτμόσφαιρά μας. Οὕτως ἐχόντων τῶν πραγμάτων, κατέληξε τότε στό ὅτι ἡ διαδικασία ξεκίνησε ὄχι περισσότερο ἀπό δέκα χιλιάδες χρόνια πρίν».

Ὑπολανθάνον Αἴτιο

Σέ ὧρες εἰλικρινείας οἱ ἐξελικτικοί ἀποκαλύπτουν ὅτι ὁ λόγος πίστεως στή θεωρία τῆς Ἐξελίξεως εἶναι ἡ ἄρνησι πρώτης ἀρχῆς, Δημιουργοῦ Θεοῦ, δηλ..

«Ἐκεῖνο πού ἔχει μεγαλύτερη σημασία εἶναι οἱ μεταφυσικές προϋποθέσεις πού ὑπαγόρευαν καί μιά ὁρισμένη στάσι τῶν εἰδικῶν ἀπέναντι στή Θεωρία τῆς Συνεχοῦς Δημιουργίας. “Μιά ἄποψι τοῦ προτύπου τῆς Μεγάλης Ἐκρήξεως”, γράφει ὁ Μ. Rowan-Robinson, “τήν ὁποία μερικοί ἐπιστήμονες καί φιλόσοφοι εὕρισκαν στενόχωρη, ἦταν ὅτι προλέγει πώς τό σύμπαν ἔχει μιά ὁρισμένη ἡλικία καί ἔχει τήν ἀρχή του σέ μιά ἀρχική ἐκρηκτική στιγμή τῆς δημιουργίας. Γιά μερικούς αὐτό φαινόταν πολύ κοντά στίς θρησκευτικές ἀντιλήψεις περί δημιουργίας καί ἔτσι δέχονται εὐχαρίστως τήν ἀπεριορίστου ἡλικίας φύσι τοῦ σύμπαντος τῆς Σταθερᾶς Καταστάσεως”(Μ. Rowan-Robinson, Ripples in the Cosmos, W. Η. Freeman Specktrum, Ν. Ὑόρκη 1993, σ. 110).

“Πολλοί ἐπιστήμονες, καί αὐτοί οἱ εἰσηγητές τῆς Θεωρίας τῆς Σταθερᾶς Καταστάσεως”, ὑποστηρίζει καί ὁ Ρaul Davies, “αἰσθάνονται ὅτι καταργώντας τή μεγάλη ἔκρηξι θά εἶχαν μιά γιά πάντα ἀπορρίψει τήν ἀνάγκη κάθε εἴδους ὑπερφυσικῆς ἑρμηνείας γιά τό σύμπαν. Σ᾽ ἕνα σύμπαν πού δέν ἔχει καμμιά ἀρχή, δέν ὑπάρχει καμμιά ἀνάγκη γιά ἕνα γεγονός δημιουργίας ἤ γιά ἕνα δημιουργό”(Ρ. Davies, Τhe Μind of God, Ρenguin Βooks, Λονδίνο 1993, σ. 56)».

«Εἶναι χαρακτηριστική ἡ εἰλικρίνεια μέ τήν ὁποία ὁμολογεῖ ὁ Steven Weinberg: “Μερικοί κοσμολόγοι ἑλκύονται φιλοσοφικά ἀπό τό πρότυπο τοῦ παλλομένου σύμπαντος, εἰδικά διότι, ὅπως καί τό πρότυπο τῆς σταθερᾶς καταστάσεως, ἀποφεύγει μέ ὡραῖο τρόπο τό πρόβλημα τῆς Γενέσεως”(St. Weinberg, Τhe First Τhree Μinutes, Flamingo, Fontana Ρaper-backs, Λονδίνο 1984, σ. 148)».

«Στήν Ἰνδία, ἡ πίστι στήν ἀποδημία τῶν ψυχῶν προϋποθέτει μιά κοσμολογία ἀπείρων ἐκμηδενίσεων καί περιοδικῶν ἀναδημιουργιῶν. Ἀναφέροντας πρῶτα τίς ἐκμηδενίσεις, ἀκολουθοῦμε τό παράδειγμα τῶν παλαιῶν κειμένων· αὐτή ἡ σειρά ξαφνιάζει τούς Εὐρωπαίους ἑρμηνευτές τους, πού δέν καταλαβαίνουν μέ τήν πρώτη ματιά ὅτι ὁ σκοπός ἦταν νά παρακαμφθῆ κάθε ἰδέα μιᾶς ἀπόλυτης ἀρχῆς τοῦ σύμπαντος, ἔτσι ὅπως, λόγου χάριν, ἀναγγέλλεται στό πρῶτο ἐδάφιο τῆς Γενέσεως».

Κατά τ᾽ ἄλλα, οἱ ἐξ ἡμῶν φιλοεξελικτικοί κοιμοῦνται ἥσυχα μέ βαρούχειο ὕπνο καί Ἰώνειο ροχαλητό!

Ἰδού πού τούς βάζουν τά γυαλιά καί οἱ ἐξελικτικοί: «Ὄχι πολύ πρίν τό θάνατό του, ὁ Νομπελίστας Γάλλος Βιολόγος Jacques Μonod, ἕνας ἀδιάλλακτος ἀνθρωπιστής, εἶπε αὐτό: “Ἡ φυσική ἐπιλογή εἶναι ὁ πιό τυφλός καί σκληρότερος τρόπος γιά τήν ἐξέλιξι νέων εἰδῶν… Μοῦ προκαλεῖ ἔκπληξι τό νά ὑπερασπίζεται ἕνας Χριστιανός τήν ἄποψι ὅτι αὐτή εἶναι ἡ διαδικασία τήν ὁποία ὁ Θεός λίγο ἤ πολύ ἔθεσε προκειμένου νά ὑπάρξη ἐξέλιξι”(Jacques Μonod, Τhe Secret of Life, συνέντευξι μέ τόν Laurie John, Αustralian Βroadcasting Co., 10 Ἰν 1976).

Ὁμοίως ὁ Α. J. Μattell κατηγορεῖ τέτοιους συμβιβασμένους Χριστιανούς ὄχι μόνο γιά τήν ἀδιαφορία στά βάσανα τῶν ζώων ἀλλά γιά ὁλοκληρωτική κακοήθεια: “Πολλοί Χριστιανοί πῆραν τόν ἀνέντιμο δρόμο τῆς ἐπιμηκύνσεως τῶν ἡμερῶν σέ ἑκατομμύρια χρόνια, ἀλλά οἱ δημιουργιστές καθιστοῦν σαφές ὅτι μιά τέτοια προσέγγισι δέν εἶναι παρά ἕνα ῾μπάλωμα᾽ πού εἶναι ἀπαράδεκτο βιβλικά καί ἐπιστημονικά”(Α. J. Μattell, Jr. Τhree Cheers for the Creationists, Free Ιnquiry, τόμ. 2 (Ἄνοιξι 1982), σ. 17).

Ὁ Μattell δέν εἶναι οὔτε δημιουργιστής οὔτε χριστιανός, ἀλλά ἔχει σαφῶς περισσότερο σεβασμό στήν ἐντιμότητα (ἄν ὄχι στά πιστεύω) τῶν αὐστηρῶν δημιουργιστῶν ἀπό τούς συμβιβασμούς τῶν θεϊστικῶν ἐξελικτικῶν καί τῶν μέ διαδοχικά βήματα (progressive) δημιουργιστῶν».

«Ὁ Sir Fred Hoyle ἐξηγεῖ στό σύγγραμμα Ἡ Φύσι τοῦ Σύμπαντος (The Nature of the Universe): “Γιά νά ἀποφύγουμε τό ζήτημα τῆς δημιουργίας θά ἦταν ἀπαραίτητο νά εἶναι ὅλη ἡ ὕλη τοῦ Σύμπαντος ἄπειρης ἡλικίας, πρᾶγμα πού δέν μπορεῖ νά συμβαίνη… Τό ὑδρογόνο μετατρέπεται σταθερά σέ ἥλιο καί σέ ἄλλα στοιχεῖα… Πῶς γίνεται, λοιπόν, νά ἀποτελῆται τό Σύμπαν σχεδόν ἐξ ὁλοκλήρου ἀπό ὑδρογόνο; Ἄν ἡ ὕλη ἦταν ἄπειρης ἡλικίας, αὐτό θά ἦταν ἐντελῶς ἀδύνατον. Συνεπῶς διαπιστώνουμε ὅτι, ἐφόσον τό Σύμπαν ἔχει αὐτά τά χαρακτηριστικά, δέν εἶναι δυνατόν νά παρακαμφθῆ τό ζήτημα τῆς δημιουργίας”».

Περί Μωυσέως καί Ἱστορικότητος

 

Οἱ, οὐσιαστικά, ἀρνητές τῆς πίστεως ἔχουν ἐκστρατεύσει, ἑκατοντάδες χρόνια τώρα, ἐναντίον τοῦ βάθρου τοῦ Χριστιανισμοῦ, τή Γένεσι καί γενικότερα τήν Πεντάτευχο, χωρίς νά καταλαβαίνουν (οἱ δικοί μας), σκοπίμως (οἱ ἐξελικτικοί), ὅτι ἄν ἀπορρίψης τό προπατορικό ἁμάρτημα (τῆς Γενέσεως), τινάζεις στόν ἀέρα τό ἀπολυτρωτικό ἔργο τοῦ Χριστοῦ (ἀπό τί θά μᾶς ἔσωζε;).

Ἔχουν, λοιπόν, ἐμέσει κατά καιρούς τόσα καί τόσα ἐναντίον τῆς ἀκεραιότητος τῆς Πεντατεύχου, τῆς ἀληθείας της καθώς καί τῆς συγγραφῆς της ὑπό τοῦ Μωυσέως.

Στό παρόν Κεφάλαιο θά ἀσχοληθοῦμε μέ τό θέμα αὐτό γιά νά γίνη ἔκδηλο τό ποιόν τῶν ἀρνητῶν αὐτῶν.

Λοιπόν: Ἐπιτίθενται εὐθέως ἐναντίον τοῦ Χριστοῦ μας· Τόν παρουσιάζουν ὡς κοινό ψεύτη, μιᾶς καί Αὐτός, σέ ἀντίθεσι μέ αὐτούς, δέχεται ὡς συγγραφέα τῆς Γενέσεως τό Μωυσῆ καί ἱστορικό τό περιεχόμενό της.

Ἄς δοῦμε, ὅμως, πρῶτα τή θέσι τοῦ Θεοῦ γιά τό Μωυσῆ στήν Παλαιά Διαθήκη. Ἀναφέρει ὁ Κύριος: «Καί εἶπε πρός αὐτούς· ἀκούσατε τῶν λόγων Μου· ἐάν γένηται προφήτης ὑμῶν Κυρίῳ, ἐν ὁράματι αὐτῷ γνωσθήσομαι καί ἐν ὕπνῳ λαλήσω αὐτῷ. Οὐχ οὕτως ὁ θεράπων Μου Μωυσῆς· ἐν ὅλῳ τῷ οἴκῳ Μου πιστός ἐστι· στόμα κατά στόμα λαλήσω αὐτῷ, ἐν εἴδει καί οὐ δι᾿ αἰνιγμάτων, καί τήν δόξαν Κυρίου εἶδε»(Ἀρθ 12, 6-8).

  • Ἡ παλαιότητα τῆς Πεντατεύχου φαίνεται καί ἀπό τό ἑξῆς: «“Καί εἶπε Χελκίας ὁ ἱερεύς ὁ μέγας πρός Σαπφάν τόν γραμματέα· βιβλίον τοῦ Νόμου εὗρον ἐν οἴκω Κυρίου· καί ἔδωκε Χελκίας τό βιβλίον πρός Σαπφάν καί ἀνέγνω αὐτό… καί εἶπε Σαπφάν ὁ γραμματεύς πρός τόν βασιλέα (Ἰωσίαν) λέγων· βιβλίον ἔδωκε μοι Χελκίας ὁ ἱερεύς· καί ἀνέγνω αὐτό Σαπφάν ἐνώπιον τοῦ βασιλέως. Καί ἐγένετο ὡς ἤκουσεν ὁ βασιλεύς τούς λόγους βιβλίου τοῦ Νόμου καί διέρρηξε τά ἱμάτια αὑτοῦ” (Δ´ Βασ 22, 8). Φαίνεται δέ ὅτι τό βιβλίον αὐτό ἦτον ἰδιόχειρον τοῦ Προφήτου Μωυσέως, ὡς μαρτυρεῖ τά Παραλειπόμενα· γέγραπται γάρ· “εὗρε Χελκίας ὁ ἱερεύς βιβλίον Νόμου Κυρίου διά χειρός Μωυσῆ”(Β´ Πρλ 34, 14)».

«Κάποτε μερικοί ἀδελφοί ἐπισκέφθηκαν τόν Ἀββᾶ Ἀντώνιο καί τόν παρακάλεσαν νά τούς ἐξηγήση ἕνα χωρίο τοῦ Λευϊτικοῦ. Ὁ Γέρων τότε, χωρίς νά πῆ τίποτε, βγῆκε ἀπό τό κελλί καί μετέβη στήν ἔρημο. Ὁ Ἀββᾶς Ἀμμωνᾶς, ὁ ὁποῖος ἦταν παρών, γνωρίζοντας τή συνήθεια τοῦ Ἁγίου Ἀντωνίου (νά προσεύχεται κατά μόνας), τόν παρακολούθησε κρυφά, χωρίς νά τό ἀντιληφθῆ ὁ Ἅγιος.

Κατάπληκτος τότε διαπίστωσε τά ἑξῆς:

Ὁ Ἅγιος Ἀντώνιος, ἀφοῦ προχώρησε λίγο στήν ἔρημο, στάθηκε σέ προσευχή καί ἔκραξε μέ πεποίθησι στό Θεό· “Θεέ μου, στεῖλε μου τό Μωϋσῆ, νά μέ διδάξῃ τή σημασία τοῦ χωρίου αὐτοῦ”.

Ἀμέσως δέ ἀκούσθηκε φωνή ἐξ οὐρανοῦ συνομιλοῦσα μέ τό Μέγα Ἀντώνιο.

Ὁ Ἀββᾶς Ἀμμωνᾶς μετά ἀπ᾽ αὐτά βεβαίωνε, ὅτι τήν μέν ἐξ οὐρανοῦ φωνή ἄκουσε, τί ὅμως τοῦ εἶπε δέν ἀντιλήφθηκε».

«Στό γεγονός ὅτι οἱ Ἰουδαῖοι ἀποδέχονται τό Μωϋσῆ ὡς τό συγγραφέα τῆς Πεντατεύχου, μποροῦμε νά προσθέσουμε τή μαρτυρία διαφόρων ἀρχαίων συγγραφέων, μερικοί ἀπ᾽ τούς ὁποίους ὑπῆρξαν ἐχθροί τῶν Ἰουδαίων. Ὁ Ἑκαταῖος ὁ Ἀβδηρίτης, ὁ Αἰγύπτιος ἱστορικός Μανέθων, ὁ Λυσίμαχος ὁ Ἀλεξανδρινός, ὁ Εὐπόλεμος, ὁ Τάκιτος καί ὁ Ἰουβενάλης, ὅλοι αὐτοί ἀποδίδουν στό Μωϋσῆ τήν καθιέρωσι τοῦ κώδικα τῶν νόμων, ὁ ὁποῖος διέκρινε τούς Ἰουδαίους ἀπό τά ἄλλα ἔθνη, καί οἱ περισσότεροι δηλώνουν κατηγορηματικά ὅτι αὐτός κατέγραψε τούς νόμους του. Μάλιστα ὁ Νουμήνιος, ὁ Πυθαγόρειος φιλόσοφος ἀναφέρει ὅτι οἱ Αἰγύπτιοι ἱερεῖς πού ἀντιτάχθηκαν στό Μωϋσῆ ἦταν ὁ Ἰαννής καί ὁ Ἰαμβρής (Β´ Τιμ 3, 8). Αὐτοί οἱ συγγραφεῖς καλύπτουν τήν περίοδο πού ἀρχίζει ἀπ᾽ τήν ἐποχή τοῦ Ἀλεξάνδρου (4ος αἰ. π.Χ.), ὅταν ἡ ἰουδαϊκή ἱστορία κίνησε γιά πρώτη φορά τήν περιέργεια τῶν Ἑλλήνων, καί τελειώνει τήν ἐποχή τοῦ Αὐτοκράτορα Αὐρηλιανοῦ (3ος αἰ. μ.Χ.). Πολλοί ἄλλοι ἀρχαῖοι συγγραφεῖς ἀναφέρουν τό Μωϋσῆ ὡς ἡγέτη, ἄρχοντα ἤ νομοθέτη (George Rawlinson, The Historical Evidences of the Truth of the Scripture Records, 1862, σ. 54, 254-258)».

Εἶπαν ὅτι ἡ Πεντάτευχος δέν εἶναι ἔργο τοῦ Μωυσῆ, διότι, δῆθεν, κατά τήν ἐποχή του δέν ὑπῆρχε γραφή. Ὅμως αὐτό τό ἐπιχείρημα θά ἴσχυε ἐξίσου γιά τόν πρῶτο γράψαντα, ὅποιος κι ἄν ἦταν αὐτός! Βλέπετε πόσο σαθρά εἶναι τά ἐπιχειρήματα τῶν ἀρνητῶν;

Χριστός: «Εἰ γάρ ἐπιστεύετε Μωυσεῖ, ἐπιστεύετε ἄν ἐμοί· περί γάρ ἐμοῦ ἐκεῖνος ἔγραψεν. Εἰ δέ τοῖς ἐκείνου γράμμασιν οὐ πιστεύετε, πῶς τοῖς ἐμοῖς ῥήμασι πιστεύσετε;»(Ἰω 5, 46-47). Ψεύδεται ὁ Χριστός;

«Οὐ Μωυσῆς δέδωκεν ὑμῖν τόν νόμον;»(Ἰω 7, 19).

«Καί αὐτός παρήγγειλεν αὐτῷ μηδενί εἰπεῖν, ἀλλά ἀπελθών δεῖξον σεαυτόν τῷ ἱερεῖ καί προσένεγκε περί τοῦ καθαρισμοῦ σου καθώς προσέταξε Μωυσῆς εἰς μαρτύριον αὐτοῖς»(Λκ 5, 14).

Χριστός πρός Γραμματεῖς καί Φαρισαίους: «Μωυσῆς γάρ εἶπε· τίμα τόν πατέρα σου καί τήν μητέρα σου· καί· ὁ κακολογῶν πατέρα ἤ μητέρα θανάτῳ τελευτάτω»(Μρ 7, 10).

«Ἀκυροῦντες τόν λόγον τοῦ Θεοῦ τῇ παραδόσει ὑμῶν ᾗ παρεδώκατε· καί παρόμοια τοιαῦτα πολλά ποιεῖτε»(Μρ 7, 13).

«Εἰ ἐκείνους εἶπε θεούς, πρός οὕς ὁ λόγος τοῦ Θεοῦ (Ἐξ 22, 28) ἐγένετο, καί οὐ δύναται λυθῆναι ἡ γραφή»(Ἰω 10, 35).

Θεός: «Εἶπε δέ Κύριος πρός Μωυσῆν· κατάγραψον τοῦτο εἰς μνημόσυνον ἐν βιβλίῳ καί δός εἰς τά ὦτα Ἰησοῦ [τοῦ Ναυῆ], ὅτι ἀλοιφῇ ἐξαλείψω τό μνημόσυνον Ἀμαλήκ ἐκ τῆς ὑπό τόν οὐρανόν»(Ἐξ 17, 14). Ψεύδεται;

 

Περί ἀνθρώπου

Σύμφωνα μέ τούς ἐξελικτικούς, μεταξύ τῆς ἀρχῆς τοῦ κόσμου καί τοῦ ἀνθρώπου παρεμβάλλονται δισεκατομμύρια ἔτη. Ἡ Βίβλος, ὅμως, ξεκάθαρα, ἰσοχρονίζει τόν κόσμο μέ τόν ἄνθρωπο, συνυπονοουμένης, βεβαίως, τῆς ἀσημάντου χρονικῆς διαφορᾶς τους τῶν 6 24ώρων.

Ἄς δοῦμε μερικά χωρία:

Ἀναφέρει ὁ ἴδιος ὁ Χριστός, ἡ αὐτοαλήθεια: «Ἀπό ἀρχῆς κτίσεως (: ἀπό τήν ἀρχή τῆς δημιουργίας) ἄρσεν καί θῆλυ ἐποίησεν αὐτούς ὁ Θεός»(Μρ 10, 6· βλ. καί Μθ 19, 4).

° «Ἔσονται αἱ ἡμέραι ἐκεῖναι θλῖψις, οἵα οὐ γέγονε τοιαύτη ἀπ᾽ ἀρχῆς κτίσεως ἥς ἔκτισεν ὁ Θεός ἕως τοῦ νῦν καί οὐ μή γένηται»(Μρ 13, 19=Μθ 24, 21)· καί, βέβαια, θλῖψις προσιδιάζει μόνο στόν ἄνθρωπο.

Πηγή:

http://www.truthtarget.gr

TRUTH TARGET

ΑΡΧΙΜ. ΙΩΑΝΝΗΣ ΚΩΣΤΩΦ

τηλ. επικοινωνίας & παραγγελιών 2108220542

 

ΒΙΒΛΟΣ & ΕΞΕΛΙΞΗ – ΑΠΟ ΤΟ ΝΕΟ ΑΝΤΙΕΞΕΛΙΚΤΙΚΟ ΒΙΒΛΙΟ ΤΟΥ ΑΡΧΙΜ. ΙΩΑΝΝΟΥ ΚΩΣΤΩΦ

http://creationlifetruth.blogspot.com

http://earthage10000yearsold.wordpress.com

http://creationtruthorthodoxy.wordpress.com

CREATION TRUTH ORTHODOXY

133

Ἀπό τό νέο ἀντιεξελικτικό βιβλίο

τοῦ Ἀρχίμ. Ἰωάννου Κωστωφ, Φυσικού

ΒΙΒΛΟΣ ΚΑΙ ΕΞΕΛΙΞΗ

τηλ. επικοινωνίας & παραγγελιών 2108220542

Πηγή:

http://www.truthtarget.gr

TRUTH TARGET

ΑΡΧΙΜ. ΙΩΑΝΝΗΣ ΚΩΣΤΩΦ

Πρόλογος

«Δός μαρτύριον τοῖς ἐν ἀρχῇ κτίσμασί σου καί ἔγειρον προφητείας τάς ἐπ᾿ ὀνόματί σου»(ΣΣειρ 36, 14): «Δῶσε τή μαρτυρία Σου γιά τά ἐν ἀρχῇ κτίσματά Σου καί ἀνόρθωσε τίς ἐξ ὀνόματός Σου προφητεῖες». Ὁ Σειραχίδης προφητεύει τήν ἀνασκολόπισι τῆς Βίβλου ἀπό τούς φιλοεξελικτικούς σ᾽ ὅ,τι ἀφορᾶ τή διδασκαλία τοῦ Θεοῦ διά τοῦ Μωυσέως γιά τή δημιουργία.

Παραδέχεται ὁ Χρῆστος Βαρελᾶς: «Ἡ Κοσμολογία περιγράφει ἕνα ἐνδιαφέρον μοντέλο γιά τή δημιουργία τοῦ σύμπαντος, πού σέ τελική ἀνάλυσι, ὅμως, ἀποτυγχάνει νά μᾶς ἀπαλλάξη ἀπό θεμελιώδη ἐρωτήματα: Ποιός; Τί; Πῶς; Γιατί αὐτό; Γιατί ὄχι κάτι ἄλλο; Γιατί ὄχι τίποτε;».

° Ἀκόμα: «Ἄν πάλι ὑποθέσουμε πώς ἡ κοσμική ἁλυσίδα αἰτίου-ἀποτελέσματος δέν ἔχει ἀρχή —ἄποψι ἰδιαίτερα δημοφιλής μεταξύ τῶν ἀθεϊστῶν—, τότε μένουμε μέ μιά ἄπειρη ἀκολουθία γεγονότων. Εἶναι προφανές πώς, ἀπό μόνη της, δέν μπορεῖ νά δικαιολογήση τήν ἴδια της τήν ὕπαρξι».

  • Ὅλα αὐτά δέν προβληματίζουν τό σώφρονα πιστό πού, μετά λόγου, ἐπαναπαύεται στή Βίβλο:

«Κάποτε εἶδε ὁ νεώτερος αὐτός μοναχός τούς τρεῖς αὐτούς πατέρες, σέ σφοδρή κακοκαιρία, ἀνυπόδητους ἀφ᾽ ἑσπέρας νά ἔχουν ἀνάψει τή λάμπα καί νά μελετοῦν τήν Ἁγία Γραφή. “Ἐν ἀρχῆ ἐποίησεν ὁ Θεός τόν Οὐρανόν καί τήν γῆν…”. Καί θεωροῦσαν τά μυστήρια τῆς Δημιουργίας καί ἔκλαιαν».

«Κάποτε [ὁ ἀρχιτέκτονας Otto Stromeyer] εἶχε σχεδιάσει μιά μεγάλη αὐτοστηριζόμενη ὀροφή γιά ἕνα πελάτη του, ὁ ἐπιθεωρητής, ὅμως, τοῦ κτιρίου ἀπέρριψε τό σχέδιο. Μιά τόσο μεγάλη ὀροφή ἔπρεπε νά στηρίζεται σέ κολῶνες, εἶπε, ἀγνοώντας τούς στατικούς ὑπολογισμούς τοῦ Stromeyer. Ἔτσι τά σχέδια ἄλλαξαν κι ὅταν ἔγινε ἐπιθεώρησι ὁλόκληρου τοῦ κτιρίου, ὑπῆρχαν κολῶνες. Ὅταν ἔφυγε ὁ ἐπιθεωρητής ἀποσύρθηκαν, θρυμματίσθηκαν καί πετάχθηκαν στά σκουπίδια: ἦταν ἀπομιμήσεις ἀπό χαρτόνι». Οἱ ἐξελικτικοί πᾶνε νά στηρίξουν τό Σύμπαν στίς χάρτινες κολῶνες τους. Ἡ Βίβλος δέν τίς χρειάζεται. Στέκεται ἀκλόνητη.

Ὁ καθηγ. Στέργιος Σάκκος ἀναφέρει: «Καμμιά ἀνθρώπινη θεωρία δέν μπορεῖ νά ἐλέγξη ψεύτικη τή βιβλική διήγησι γιά τή δημιουργία τοῦ κόσμου. Ὅλες οἱ ἀνθρώπινες θεωρίες εἶναι παραμύθια, ὅπως ἀποδεικνύεται ἐκ τῶν ὑστέρων, καί μόνο ἡ θεόπνευστη Γραφή ἔχει τήν ἀλήθεια. Ἀνεξάρτητα ὅμως ἀπό τό ζήτημα αὐτό πρέπει νά ἔχουμε ὑπόψιν ὅτι ὁ Θεός στή Γραφή δέν μᾶς ἀποκαλύπτει τό πᾶν γιά τή δημιουργία τοῦ κόσμου. Γιατί τό πᾶν οὔτε μποροῦμε οὔτε μᾶς χρειάζεται νά τό καταλάβουμε. Ὁ Θεός σάν πάνσοφος τεχνίτης μᾶς ἔκανε ἔτσι, ὥστε ἀπ᾽ τήν ἴδια τήν κατασκευή μας νά ἔχουμε τή δίψα νά μάθουμε τήν προέλευσι τοῦ κόσμου καί τοῦ ἑαυτοῦ μας. Καί σάν στοργικός πατέρας μας ἱκανοποιεῖ αὐτή τή δίψα, ἀπαντώντας στά ἐρωτήματά μας, τόσο, ὅσο χρειάζεται καί ὅσο μποροῦμε νά καταλάβουμε. Ἡ διήγησι αὐτή τῆς Γενέσεως γιά τή δημιουργία τοῦ κόσμου εἶναι μόνο στοιχειώδης· αὐτό ὅμως δέν σημαίνει ὅτι δέν εἶναι ἀληθινή. Μπορεῖ μιά λεπτομερής ἔκθεσι νά εἶναι ψεύτικη καί μία στοιχειώδης νά εἶναι σέ ὅλα ἀληθινή. Γιά νά γίνη αὐτό σαφές, θά μᾶς χρειασθῆ ἕνα… παράδειγμα. Πέστε ὅτι εἶναι δύο μητέρες πού ἔχουν ἀπό ἕνα παιδί 5 χρονῶν. Τά παιδιά ρωτοῦν τίς μητέρες τους πῶς προῆλθαν, ποῦ βρέθηκαν. Ἡ μιά λέει: “Ἤσουν στό βουνό ἤ στό ποτάμι καί σ᾽ ἔφερε ἕνας πελαργός κρατώντας σε μέ τό ράμφος ἀπό τά ροῦχα”. Αὐτό εἶναι μῦθος. Ἡ ἄλλη ἀπαντᾶ: “Στήν ἀρχή ἤσουν μικρός σάν ἕνα κουμπί, καί γιά νά μή χαθῆς σέ φύλαγα πολύ καιρό στήν καρδιά μου. Ὅταν ἔγινες τόσος, σέ ἔβγαλα, σέ βύζανα, καί μεγάλωνες· ἔπειτα σέ τάιζα καί ἔγινες τόσος πού εἶσαι τώρα”. Πολύ στοιχειώδης ἡ δεύτερη ἀπάντησι, ἀλλά κατά πάντα ἀληθινή. Χωρίς νά ἔχη λεπτομέρειες, δέν ἔχει τίποτε τό μυθικό, ὅπως ἡ πρώτη. Κι αὐτό γιατί τό παιδί οὔτε πρέπει οὔτε μπορεῖ νά ἐννοήση περισσότερο. Ἔτσι εἶναι καί γιά μᾶς τούς νηπίους ἡ θεόπνευστη διήγησι τῆς Γραφῆς γιά τήν προέλευσι τοῦ κόσμου καί τοῦ ἀνθρώπου. Δέν ἀποκαλύπτει τό πᾶν· τό πᾶν τό γνωρίζει μόνον ὁ Δημιουργός. Ὅ,τι ἀποκαλύπτει ὅμως εἶναι ἀλήθεια».

«Ὅπως τό σῶμα γιά νά βγάλη ἀπό τή γῆ τό ψωμί του πρέπει νά ἐργασθῆ τή γῆ, ἔτσι καί ἡ ψυχή γιά νά βγάλη ἀπό τή Γραφή τό ἀληθινό νόημα πρέπει νά ἐρευνήση τή Γραφή, δηλαδή νά προσέξη στά σημαινόμενα τῶν φωνῶν, νά παραβάλη, νά συγκρίνη καί νά ἐπικαλῆται σέ ὅλα τό Πνεῦμα τοῦ Θεοῦ γιά τό συνετισμό της, διότι οὔτε ὁ γεωργός θερίζει τούς καρπούς τῆς ἐργασίας του χωρίς τή συνδρομή καί βοήθεια τοῦ Θεοῦ».

Ὁ ἱ. Αὐγουστίνος ἐπισημαίνει: «Θά ἦταν μεγαλύτερη ἀναισχυντία νά μή πιστεύουμε τίς Ἱερές Γραφές σέ ὅσα μᾶς ἀφηγοῦνται γιά τό παρελθόν, ἐφόσον βλέπουμε μέ τά ἴδια μας τά μάτια τήν πραγματοποίησι ἐκείνων, πού προεῖπαν γιά τό μέλλον».

Ὁ Ἅγ. Νικόδημος ὁ Ἁγιορείτης σημειώνει: «Πῶς λέγει ὁ Δαυΐδ ἐδῶ (Ψ 8) ὅτι θά δῆ τούς οὐρανούς ἔργα τῶν δακτύλων τοῦ Θεοῦ, εἰς καιρόν ὁπού ὁ Μωυσῆς ἐδίδαξε περί τούτων καί εἶπεν· “Ἐν ἀρχῆ ἐποίησεν ὁ Θεός τόν οὐρανόν καί τήν γῆν”;(Γεν 1, 1)* [ὑπ.: Εἶπε τοῦτο ὁ Δαυΐδ, διότι τώρα μέν δέν ἔχουμε τήν ἀκριβῆ γνῶσι τῶν οὐρανῶν καί τῆς λοιπῆς κτίσεως, ἀλλά μόνον τίς σκιές τῆς γνώσεως αὐτῆς, τότε δέ θά μάθουμε τούς ἀκριβεῖς λόγους τῶν οὐρανῶν καί τῶν λοιπῶν κτισμάτων· καί διά τοῦτο ἐπρόφερε τό ρητό σέ χρόνο μέλλοντα “ὅτι ὄψομαι τούς οὐρανούς”, καθώς εἶπεν ὁ Θεολόγος Γρηγόριος.]».

«Οἱ ἀνακαλύψεις τῆς γεωλογίας καί τῆς παλαιοντολογίας σταματᾶνε ὑποχρεωτικά στίς πόρτες τοῦ Παραδείσου, ἀφοῦ αὐτός ὅριζε ἕνα ἄλλο “τρόπο τῆς ὑπάρξεως”. Ἡ ἐπιστήμη δέν μπορεῖ νά ἀνατρέξη πίσω ἀπό τήν πτῶσι, γιατί εἶναι ἡ ἴδια ἐγκλωβισμένη στήν κοσμική πραγματικότητα τήν ὁποία προκάλεσε ἡ πτῶσι, καί γιατί εἶναι ἀχώριστη ἡ ἐπιστήμη ἀπό τίς χρονικές, χωρικές καί ὑλικές συνθῆκες, τίς γεννημένες ἀπό τήν καταστροφή τῆς παραδεισιακῆς καταστάσεως».

Ἐκ χοός

Οἱ ἐξ ἡμῶν φιλοεξελικτικοί, κάνοντας lastex τή Βίβλο, ἰσχυρίζονται ὅτι τό «ἐκ χοός» τοῦ ἀνθρώπου σημαίνει: «ἐκ προϋπάρχοντος ζώου». Ἄς δοῦμε, ὅμως, τί λέει στήν πραγματικότητα ἡ Βίβλος. Μήπως δέν κυριολεκτεῖ; Κάθε ἄλλο! Αὐτό θά φανῆ ξεκάθαρα ἀπό τά παρακάτω χωρία καί ἀπό τήν ἁπλῆ λογική.

«Καί ἄνθρωποι πάντες ἀπό ἐδάφους, καί ἐκ γῆς ἐκτίσθη Ἀδάμ»(ΣΣειρ 33, 10). Ὑπάρχει τίποτε πιό ξεκάθαρο;

«Τά πάντα ἐγένετο ἀπό τοῦ χοός, καί τά πάντα ἐπιστρέψει εἰς τόν χοῦν»(Ἐκκλ 3, 20). Δέν λέει ἐπιστρέφει σέ ζῶο, ἄν τό «ἀπό τοῦ χοός» σημαίνει ἀπό προγενέστερο ζῶο. Τό ἴδιο ἰσχύει καί γιά τό: «… ἀποστρέψαι σε εἰς τήν γῆν, ἐξ ἧς ἐλήφθης, ὅτι γῆ εἶ καί εἰς γῆν ἀπελεύσῃ»(Γεν 3, 19) τοῦ Κυρίου· καί γιά τό: Γεν 3, 23: «ἐργάζεσθαι τήν γῆν ἐξ ἧς ἐλήφθη»: ὄχι ἀπό ζῶα· δέν θά καλλιεργοῦσε τά ζῶα· καί γιά τό: «Κύριος ἔκτισεν ἐκ γῆς ἄνθρωπον καί πάλιν ἀπέστρεψεν αὐτόν εἰς αὐτήν»(ΣΣειρ 17, 1· βλ. καί: 32).

Γῆ =χῶμα: «Καί διέρρηξεν Ἰωνάθαν τά ἱμάτια αὐτοῦ καί ἐπέθετο γῆν ἐπί τήν κεφαλήν αὐτοῦ καί προσηύξατο»(Α´ Μακ 11, 71).

«Ἐπίταξον ἀναλαβεῖν τό πνεῦμά μου, ὅπως ἀπολυθῶ καί γένωμαι γῆ»(Τωβ 3, 6).

«Κύριος ἔκτισεν ἐκ γῆς ἄνθρωπον καί πάλιν ἀπέστρεψεν αὐτόν εἰς αὐτήν»(ΣΣειρ 17, 1).

Ἐλιφάζ: Ἀπό πηλό (δέν τόν διορθώνει ὁ Θεός): «Τούς δέ κατοικοῦντας οἰκίας πηλίνας, ἐξ ὧν καί αὐτοί ἐκ τοῦ αὐτοῦ πηλοῦ ἐσμεν…»(Ἰώβ 4, 19).

Ὁ Ἐλιούς ἰσχυρίζεται στόν Ἰώβ, χωρίς ὁ Θεός νά τόν διορθώνη γι᾽ αὐτό: «Ἐκ πηλοῦ διήρτισαι (: εἶσαι πλασμένος) σύ ὡς καί ἐγώ»(Ἰώβ 33, 6).

«Ποῖον βέλτιον κατεσκεύασα ὡς πηλόν κεραμέως;… μή ἐρεῖ ὁ πηλός τῷ κεραμεῖ· τί ποιεῖς, ὅτι οὐκ ἐργάζῃ οὐδέ ἔχεις χεῖρας;»(Ἡσ 45, 9).

  • Ὁ ἄνθρωπος ἀπό ἰλύ, ἀφοῦ ἡ πηγή πότιζε ὅλη τή γῆ (Γεν 2, 6).
  • Τί θά τόν ἐμπόδιζε νά πῆ: «ἀπό προγενέστερα ζῶα»;

Στή συνέχεια ἄς δοῦμε τί λένε οἱ Πατέρες καί οἱ Ἐκκλησιαστικοί συγγραφεῖς.

Γράφει ὁ Ἅγ. Εἰρηναῖος: «Τόν ἄνθρωπο τόν ἔπλασε μέ ἔργο, καθώς λέγει ἡ Γραφή· “Καί ἔλαβε Κύριος χοῦν ἀπό τῆς γῆς καί ἔπλασε τόν ἄνθρωπον”(Γεν 2, 7). Γι᾽ αὐτό καί ὁ Κύριος ἔπτυσε στή γῆ καί ἔκανε πηλό καί τόν ἐπέχρισε στά μάτια του (Ἰω 9, 6), δείχνοντας πῶς ἔγινε ἡ παλιά πλάσι καί φανερώνοντας σέ αὐτούς, πού μποροῦν νά καταλάβουν, τό χέρι του Θεοῦ, μέ τό ὁποῖο πλάσθηκε ὁ ἄνθρωπος ἀπό πηλό. Τά μάτια, δηλαδή, τοῦ τυφλοῦ, τά ὁποῖα παρέλειψε ὁ Δημιουργός Λόγος νά πλάση στήν κοιλιά τῆς μητέρας, αὐτά τά συμπλήρωσε στά φανερά, γιά νά φανερωθοῦν τά ἔργα τοῦ Θεοῦ σέ αὐτόν»(ΑΕ, 386).

  • Ὁ Ἅγ. Ἀμβρόσιος Μεδιολάνων γράφει: «Τί θά ποῦμε ἀκόμη γιά τόν ἴδιο τόν Ἀδάμ, ὁ ὁποῖος, ἐνῶ σχηματίσθηκε ἀπό τή λάσπη τῆς γῆς, γέννησε βέβαια υἱούς πού μετεῖχαν στή δική του φύσι, κοινωνούς τοῦ γένους του, κληρονόμους τῆς διαδοχῆς;».
  • Ὁ ἱερός Αὐγουστίνος σημειώνει: «Ὁ Θεός ἔπλασε μόνο τόν ἄνδρα ἀπ᾽ τή λάσπη, ἐνῶ ἀπέσπασε τή γυναῖκα ἀπ᾽ τόν ἄνδρα».

Ἐπισημαίνει ὁ Ἅγ. Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος: «Ἄν οἱ ἐχθροί τῆς ἀληθείας ἐπιμένουν, ὅτι εἶναι ἀδύνατον νά προέλθη κάτι ἀπ᾽ τό μηδέν, ἄς τούς ρωτήσουμε: Ὁ πρῶτος ἄνθρωπος πλάσθηκε ἀπό χῶμα ἤ ἀπό τίποτε ἄλλο; Θά ποῦν, ὁπωσδήποτε, καί θά συνομολογήσουν ὅτι πλάσθηκε ἀπό χῶμα. Ἄς μᾶς ποῦν, λοιπόν, πῶς προῆλθε ἡ ὑλική φύσι τοῦ ἀνθρώπου ἀπ᾽ τό χῶμα. Διότι ἀπ᾽ τό χῶμα θά μποροῦσε νά προέλθη πηλός καί πλίνθος καί κεραμίδι καί ὄστρακο. Πῶς, λοιπόν, δημιουργήθηκε ἡ φύσι τῆς σάρκας; Πῶς ἔγιναν ὀστᾶ καί νεῦρα καί ἀρτηρίες καί λίπος καί δέρμα καί νύχια καί τρίχες ἀπό μία ὑποκείμενη ὕλη;».

Ὁ Ἅγ. Γρηγόριος ὁ Θεολόγος σημειώνει: «Νιόπηχτης κομμάτι γῆς ἐπῆρε στά χέρια του τ᾽ ἀθάνατα καί πλάθει τή μορφή μου».

Ὁ Ἅγ. Φώτιος σημειώνει: «Δέχεσαι τόν Ἀδάμ πλασμένο ἀπό πηλό καί παραχθέντα χωρίς γέννησι; Δέχεσαι τήν Εὔα χωρίς σαρκική συνάφεια καί δημιούργημα πλευρᾶς;».

Ὁ Ἅγ. Νικόδημος ὁ Ἁγιορείτης ἐπισημαίνει: «Ἡ Ἁγία Τριάς μέ κοινήν συμβουλήν ἔπλασε τόν πρῶτον ἄνθρωπον τόν Ἀδάμ ἀπό τήν ἀδάμαν: ἤτοι ἀπό τήν παρθένον γῆν (τοῦτο γάρ δηλοῖ ἑβραϊκῶς τό τοῦ Ἀδάμ ὄνομα)».

Τέλεια Ἐξαρχῆς

Κύριος κορμός τῆς ΘτΕ εἶναι ἡ μετάβασι ἀπό τό ἕνα εἶδος στό ἄλλο. Ἡ Βίβλος, ὅμως, ὅπως καί οἱ πιστοί ἔχουν ἄλλη ἄποψι. Ὅτι τά διάφορα ὄντα εἶναι ἐξαρχῆς τέλεια, μή ἐπιδεόμενα καμμία ἀλλαγή, ἐκτός τῆς προσαρμογῆς στό περιβάλλον.

Τό βασικό Γραφικό χωρίο γιά τά δημιουργήματα εἶναι ἡ διαβεβαίωσι τοῦ ἴδιου τοῦ Θεοῦ ὅτι εἶναι «καλά»(Γεν 1, 4, 8, 13, 19, 21, 25)· καί, συνολικά, ὅλη ἡ δημιουργία: «καλή λίαν»(31).

Παράλληλα χωρία: «Τά ἔργα Κυρίου πάντα ὅτι καλά σφόδρα… Τά ἔργα Κυρίου πάντα ἀγαθά καί πᾶσαν χρείαν ἐν ὥρᾳ αὐτῆς χορηγήσει»(ΣΣειρ 39, 16, 33).

«Τά μεγαλεῖα τῆς σοφίας αὐτοῦ ἐκόσμησε…· οὔτε προσετέθη οὔτε ἠλαττώθη»(ΣΣειρ 42, 21).

«Πᾶν κτίσμα Θεοῦ καλόν»(Α´ Τιμ 4, 4): Ἀφοῦ πᾶν κτίσμα Θεοῦ καλόν (ἐννοεῖται ἐξ ἀρχῆς), τότε ποιά ἡ ἀνάγκη νά ἐξελιχθῆ;

  • Τελειωμένα ἔργα: «Πρίν ἤ κτισθῆναι τά πάντα, ἔγνωσται Αὐτῷ, οὕτως καί μετά τό συντελεσθῆναι»(ΣΣειρ 23, 20).

Κατά γένος

Στή Βίβλο ἀναφέρεται ὅτι πλάσθηκαν «κατά γένος»(Γεν 1, 21, 24, 25). Τό «κατά γένος» ἔχει τή χροιά τοῦ σημερινοῦ εἴδους, διότι μόνο τά τοῦ ἰδίου εἴδους συνέρχονται μεταξύ των: «Πᾶν ζῷον ἀγαπᾷ τό ὅμοιον αὐτῷ καί πᾶς ἄνθρωπος τόν πλησίον αὐτοῦ· πᾶσα σάρξ κατά γένος συνάγεται, καί τῷ ὁμοίῳ αὐτοῦ προσκολληθήσεται ἀνήρ»(ΣΣειρ 13, 15, 16).

«Πετεινά πρός τά ὅμοια αὐτοῖς καταλύσει»(Σειρ 27, 9).

«Ὅλη γάρ ἡ κτίσις ἐν ἰδίῳ γένει [τό καθετί κατά τό εἶδος του] πάλιν ἄνωθεν [ἀπό τήν κοσμοποιΐα] διετυποῦτο (: διαμορφωνόταν) ὑπηρετοῦσα ταῖς Σαῖς ἐπιταγαῖς»(ΣΣολ 19, 6).

«Πάλιν ὁμοία ἐστίν ἡ βασιλεία τῶν οὐρανῶν σαγήνῃ βληθείσῃ εἰς τήν θάλασσαν καί ἐκ παντός γένους συναγαγούσῃ»(Μθ 13, 47).

Ὁ Ἅγ. Ἀμβρόσιος σημειώνει: «Μέ νόμο προδιαγεγραμμένο γιά τό μέλλον, κατά τό γένος καί τήν ὁμοιότητα ὅλα διαδέχονται μεταξύ τους τό ἕνα τό ἄλλο, ὥστε λέων νά γεννᾶ λέοντα, τίγρις τίγριν, βοῦς βοῦν, κύκνος κύκνον, ἀετός ἀετόν.

Μιά φορά δόθηκε ἡ ἐντολή, διά παντός ἔμεινε ἔμφυτη στή φύσι. Καί γι᾽ αὐτό τό λόγο δέν παύει ἡ γῆ νά παρέχη τή χάρι τῆς ὑπηρεσίας της, ὥστε, μέ τή διαδοχή τήν ἀναπαραγόμενη, οἱ ἀρχαῖες μορφές νά ἀναπαράγωνται σέ νέες ἡλικίες».

  • Ἡ Γραφή εἶναι κατηγορηματική: Πλάσθηκαν ὅλα τά ζῶα ταυτόχρονα, ἀμετάβλητα καί χωριστά μεταξύ των: «Ἐν κρίσει Κυρίου τά ἔργα αὐτοῦ ἀπ᾿ ἀρχῆς, καί ἀπό ποιήσεως αὐτῶν διέστειλε μερίδας αὐτῶν· ἐκόσμησεν εἰς αἰῶνα τά ἔργα αὐτοῦ καί τάς ἀρχάς αὐτῶν εἰς γενεάς αὐτῶν· οὔτε ἐπείνασαν οὔτε ἐκοπίασαν καί οὐκ ἐξέλιπον ἀπό τῶν ἔργων αὐτῶν»(ΣΣειρ 16, 26, 27). Τό χωρίο αὐτό εἶναι σαφέστατο!

«Ἔγνων ὅτι πάντα, ὅσα ἐποίησεν ὁ Θεός, αὐτά ἔσται εἰς τόν αἰῶνα· ἐπ᾿ αὐτῷ οὐκ ἔστι προσθεῖναι, καί ἀπ᾿ αὐτοῦ οὐκ ἔστιν ἀφελεῖν»(Ἐκκλ 3, 14).

«Ἀπό πάντων τῶν ὀρνέων τῶν πετεινῶν κατά γένος, καί ἀπό πάντων τῶν κτηνῶν κατά γένος καί ἀπό πάντων τῶν ἑρπετῶν τῶν ἑρπόντων ἐπί τῆς γῆς κατά γένος αὐτῶν…»(Γεν 6, 20).

«Πάντα τά θηρία κατά γένος καί πάντα τά κτήνη κατά γένος καί πᾶν ἑρπετόν κινούμενον ἐπί τῆς γῆς κατά γένος καί πᾶν ὄρνεον πετεινόν κατά γένος αὐτοῦ…»(Γεν 7, 14).

Τά Οὐράνια

Σύμφωνα μέ τή Βίβλο, τήν πρώτη ἡμέρα τῆς δημιουργίας δημιουργήθηκε τό φῶς, ἐνῶ τά ἀστρικά σώματα δημιουργήθηκαν κατά τήν τετάρτη.

Εἶναι χαρακτηριστικό ὅτι ἡ Βίβλος διαχωρίζει τό φῶς ἀπό τά ἀστρικά σώματα. «Εὐλογεῖτε, ἥλιος καί σελήνη τόν Κύριον· ὑμνεῖτε καί ὑπερυψοῦτε αὐτόν εἰς τούς αἰῶνας. Εὐλογεῖτε, ἄστρα τοῦ οὐρανοῦ τόν Κύριον· ὑμνεῖτε καί ὑπερυψοῦτε αὐτόν εἰς τούς αἰῶνας… Εὐλογεῖτε, φῶς καί σκότος τόν Κύριον· ὑμνεῖτε καί ὑπερυψοῦτε αὐτόν εἰς τούς αἰῶνας»(Προσευχή Ἀζαρία, 39, 40, 47).

«Ἕως οὗ μή σκοτισθῇ ὁ ἥλιος καί τό φῶς καί ἡ σελήνη καί οἱ ἀστέρες»(Ἐκκλ 12, 2).

Ὁ ἐν λόγῳ διαχωρισμός, μιᾶς καί δέν ὑπάρχει σήμερα τό πρωτόκτιστο φῶς, ὑποδηλώνει ὅτι ὁ Θεός ἔκανε ἀπό αὐτό, τήν τέταρτη μέρα, τά ἀστρικά σώματα ἤ τό ἀπέθεσε σ᾽ αὐτά κατά τήν τέταρτη μέρα. Ἀπομένει στήν ἐπιστήμη νά βρῆ τί ἀπό τά δύο συνέβη.

«Στούς φωστῆρες αὐτούς ἐναπέθεσε ὁ Δημιουργός τό πρωτόκτιστο φῶς, ὄχι διότι ἀδυνατοῦσε γιά ἄλλο φῶς, ἀλλά γιά νά μή μείνη ἀργό ἐκεῖνο τό φῶς. (Τό ἀστρικό σῶμα) εἶναι φωστήρας· ὄχι τό ἴδιο τό φῶς, ἀλλά δοχεῖο τοῦ φωτός».

Διδάσκει ὁ Ἅγ. Γρηγόριος ὁ Νύσσης: Κατά τήν τέταρτη ἡμέρα «ἀθροίσθηκε ἡ φωτιστική ἰδιότητα γύρω ἀπό τό φυσικό της κατάλληλο στοιχεῖο».

Καί ὁ Μ. Βασίλειος: «Τότε μέν δημιουργήθηκε ἡ ἴδια ἡ φύσι τοῦ φωτός, ἐνῶ τώρα κατασκευάσθηκε τό ἡλιακό αὐτό σῶμα, γιά νά εἶναι ὄχημα τοῦ πρωταρχικοῦ ἐκείνου φωτός. Ὅπως ἄλλο πρᾶγμα εἶναι τό φῶς καί ἄλλο τό λυχνάρι, καί τό μέν ἕνα ἔχει τή δύναμι νά φωτίζη τό δέ ἄλλο κατασκευάσθηκε γιά νά βοηθᾶ ὅσους ἔχουν ἀνάγκη νά βλέπουν. Ἔτσι ἔγινε καί γιά τό καθαρότατο ἐκεῖνο καί γνήσιο καί ἄυλο φῶς: κατασκευάσθηκαν τώρα σάν ὀχήματά του οἱ φωστῆρες».

Ὁ Ἅγ. Νικόδημος ὁ Ἁγιορείτης σημειώνει: «Ὁ Θεός δημιούργησε μέν πρῶτα τό πρωτόγονο φῶς τό ὁποῖο ἦταν σκορπισμένο παντοῦ· ὕστερα ἀφοῦ δημιούργησε τό δίσκο τοῦ ἡλίου, σύναξε ὅλο ἐκεῖνο τό φῶς καί τό ἔβαλε σ᾽ αὐτόν».

Πολλοί ἐπιστήμονες διδάσκουν ὅτι ἀπό τόν ἥλιο, κατά τήν περιστροφή του, ἀποσπάσθηκαν οἱ διάφοροι πλανῆτες, ὅπως ἀπό τούς τελευταίους, οἱ δορυφόροι τους. Σέ μιά τέτοια, ὅμως, περίπτωσι θά ἔπρεπε οἱ πλανῆτες καί οἱ δορυφόροι νά εἶναι τῆς ἴδιας φορᾶς περιστροφῆς, πρᾶγμα πού δέν συμβαίνει. Τό ἴδιο ἀφορᾶ καί στή σύστασί τους καί σέ ἄλλα χαρακτηριστικά των. Ἄν εἶχαν ἀποκοπῆ, δέν θά μποροῦσαν νά ἔχουν ἀνάδρομη φορά ἤ διαφορά στά χαρακτηριστικά τους:

Γράφει ὁ ἀστρονόμος Διονύσης Σιμόπουλος: «Ἡ περιφορά τοῦ Πλούτωνα γύρω ἀπ᾽ τόν Ἥλιο εἶναι ἀντίθετη ἀπ᾽ αὐτή τῶν ἄλλων πλανητῶν καί διαρκεῖ 248.54 χρόνια».

«Αὐτό πού κάνει τόν Τρίτωνα ἀσυνήθιστο εἶναι ἡ περιστροφή του. Ὅπως καί ἡ Φοίβη τοῦ Κρόνου, ἔτσι κι ὁ Τρίτων περιστρέφεται γύρω ἀπ’ τόν πλανήτη του, μέ μία ἀνάδρομη τροχιά —περιστρέφεται γύρω ἀπ’ τόν Ποσειδῶνα ἀντίστροφα πρός τήν κίνησι αὐτοῦ».

«Καί οἱ 11 νέοι δορυφόροι τοῦ Δία θεωροῦνται ἀνώμαλοι, καθώς ἔχουν ἀνάδρομες τροχιές, κινοῦνται δηλαδή γύρω ἀπ’ τό Δία μέ φορά ἀντίθετη ἀπό ἐκείνη τοῦ πλανήτη».

Μιά ἄλλη πλάνη τῶν φιλοεξελικτικῶν εἶναι ἡ ὑποχώρησί τους μπροστά στή ΘτΕ, διαστρεβλώνοντας τή Βίβλο: Ἐνῶ αὐτή λέει ὅτι τά οὐράνια σώματα δημιουργήθηκαν (ἔγιναν-«γενηθήτωσαν») τήν τέταρτη μέρα, αὐτοί διατείνονται ὅτι δημιουργήθηκαν τήν πρώτη μέρα καί ἁπλῶς λόγῳ νεφώσεως τῆς ἀτμοσφαίρας δέν φαίνονταν.

Ὅμως ἡ ἀτμόσφαιρα δημιουργήθηκε τή δεύτερη μέρα.

Ἐξάλλου —ὄχι μονά-ζυγά δικά τους—, ἄν ὁ ἥλιος ὑπῆρχε τήν πρώτη ἡμέρα, ἀναιρεῖται τό ἐπιχείρημά τους γιά τίς τρεῖς πρῶτες μέρες ὅτι δέν ἦταν ἡλιακές, ἄρα 24ωρες.

Ἀκόμα: Ἄν ὑπῆρχε κατά τήν πρώτη μέρα καί τόν σκίαζαν τά νέφη, τότε ἡ Γραφή δέν θά εἶχε λόγο νά μήν τό ἀναφέρη. Τό ἴδιο κάνει π.χ. στήν Κ. Διαθήκη: «… μήτε δέ ἡλίου μήτε ἄστρων ἐπιφαινόντων [λόγῳ κακοκαιρίας καί νεφῶν] ἐπί πλείονας ἡμέρας…»(Πρξ 27, 20).

Ἐπίσης: Γιατί στήν περίπτωσι αὐτή νά μήν πῆ ὅτι τά ἀστρικά σώματα ἦταν ἀόρατα, ὅπως τό κάνει γιά τή γῆ; (Γεν 1, 2)

Καί κάτι ἄλλο: Ἄν τά οὐράνια σώματα δέν δημιουργήθηκαν τήν τέταρτη μέρα, τότε, κατ᾽ αὐτήν, ὁ Θεός δέν δημιούργησε τίποτε. Εἶχε repos!!!

  • Ἄν τό «γενηθήτωσαν φωστῆρες» (Γεν 1, 14) δέν σημαίνει ὅτι τούς κατεσκεύασε τήν τέταρτη μέρα, ἀλλά τό ὅτι τότε ἐμφανίσθηκαν, τότε καί τό «γενηθήτω φῶς»(Γεν 1, 3) σημαίνει ὅτι τότε ἐμφανίσθηκε. Ποῦ εἶναι τότε ἡ δημιουργία του;
  • Ἐξάλλου, λέει ρητά ὁ Ἅγ. Ἀμβρόσιος: «Τήν πρώτη ἤδη ἡμέρα τήν περάσαμε χωρίς ἥλιο· τή δεύτερη χωρίς ἥλιο τή διανύσαμε· τήν τρίτη χωρίς ἥλιο τή συμπληρώσαμε· τήν τετάρτη ἡμέρα διατάσσει ὁ Θεός νά γίνουν οἱ φωστῆρες, ὁ ἥλιος, καί ἡ σελήνη, καί τά ἄστρα».

Τό Προπατορικό ἁμάρτημα.

Ὁ μακαριστός Ν. Σωτηρόπουλος σημειώνει: «Τό προπατορικό ἁμάρτημα, τό ὁποῖο τόσα δεινά συσσώρευσε στό ἀνθρώπινο γένος ἄρχισε μέ τόν κλονισμό τῆς πίστεως, τῆς ἐμπιστοσύνης δηλαδή, στό Θεό. “Τί ὅτι εἶπεν ὁ Θεός;”(Γεν 3, 1). Γιατί σᾶς τό εἶπε ὁ Θεός; Τί κι ἄν τό εἶπε ὁ Θεός; Μή φοβᾶσθε. Τό πρᾶγμα δέν εἶναι ἔτσι ὅπως τό εἶπε ὁ Θεός. “Τί ὅτι εἶπεν ὁ Θεός;”. Τό ἴδιο τροπάριο τό φίδι τό ἀρχαῖο, πού ὀνομάζεται διάβολος καί σατανᾶς, πού πλανᾶ ὅλη τήν οἰκουμένη, τό ἴδιο τροπάριο ἐπαναλαμβάνει σέ κάθε ἐποχή, περισσότερο δέ στήν ἐποχή μας, ἡ ὁποία στίς εἰσηγήσεις τοῦ διαβόλου τείνει τό αὐτί της ἐντελῶς ἄφοβα καί ἀκούει μέ εὐχαρίστησι μεγαλύτερη τῆς προμήτορος. Ἐάν κλονισθῆ ἡ ἐμπιστοσύνη μας στό Θεό ἐξάπαντος καί ἐμεῖς θά πεθάνουμε. Ὁ Κύριος μίλησε ρητά· “Ὁ πιστεύσας σωθήσεται, ὁ δέ ἀπιστήσας κατακριθήσεται”(Μρ 16, 16)».

«Ἀπό ὁλόκληρη τή δημιουργία, ὁ ἄνθρωπος ἦταν ὁ μόνος πού πλάσθηκε κατά τήν εἰκόνα τοῦ Θεοῦ. Ἀπό ὅλα τά δημιουργήματα, μόνο ὁ ἄνθρωπος πλησιάζει στήν ὁμοίωσι τοῦ Θεοῦ. Κι ἄν ἀκόμη εἴμαστε κουρέλια, τότε εἴμαστε τά κουρέλια ἀπό κάτι πολύ εὐγενές».

«Ἄν, ὅπως ὑποστήριξαν οἱ φιλόσοφοι, σέ ἀντίθεσι μέ τό χριστιανισμό, ἡ ἀνθρώπινη φύσι δέν χαρακτηρίζεται ἀπ᾽ τό προπατορικό ἁμάρτημα, τότε γιατί ἡ ἀνθρώπινη ἱστορία εἶναι —ὅπως ὑποστήριξε μέ πάθος ὁ Voltaire— ἕνας κατάλογος ἀπό λάθη, ἐγκλήματα καί βάρβαρους ἐνθουσιασμούς;».

«Ἡ Ἐξέλιξι δέν διαθέτει καμμία ἐξήγησι γιά τήν ὕπαρξι τῶν ἀγκαθιῶν. “Προστατεύουν τό φυτό”, λένε μερικοί. Ἔτσι τά τριαντάφυλλα προστατεύονται καί οἱ ντάλιες ὄχι. Ὅμως οἱ ντάλιες ἔχουν “ἐπιζήσει” μέσα στους αἰῶνες, προφανῶς ὅπως καί τά τριαντάφυλλα. Παρομοίως, τά βατόμουρα ἔχουν ἀγκάθια ἐνῶ οἱ φράουλες δέν ἔχουν. Καί τά δύο, ὅμως, ἀναπτύσσονται ἐξίσου καλά, ἀκόμη καί στήν ἄγρια μορφή τους.

Γιά μία ἀκόμη φορά ἡ Βιβλική ἐξήγησι συμφωνεῖ μέ τά γεγονότα. Ὁ Θεός ἔβαλε τά ἀγκάθια σέ μερικά φυτά, ἀπό ἔλεος ὄχι σέ ὅλα, γιά νά μᾶς θυμίζη ὅτι αὐτός ὁ κόσμος βρίσκεται κάτω ἀπό τήν κατάρα Του».

«Ἡ προπατορική ἁμαρτία εἶναι κάποια ἰδέα παράλογη γιά τούς ἀνθρώπους: ὅμως, σάν παράλογη μᾶς τήν παρέδωσαν. Τό λοιπόν δέν πρέπει νά μέ κατηγορῆτε πώς ὅσα γράφω γιά αὐτό τό ζήτημα δέν ἔχουν λογική, ἀφοῦ τό παραδέχομαι πώς ἡ προπατορική ἁμαρτία δέν χωρᾶ στό λογικό. Ἀλλά τοῦτο τό πρᾶγμα τό παράλογο εἶναι πιό σοφό ἀπό ὅλη τή σοφία τήν ὁποία ἔχουν οἱ ἄνθρωποι: “ὅτι τό μωρόν τοῦ Θεοῦ σοφότερον τῶν ἀνθρώπων ἐστί”(Α´ Κορ 1, 25). Γιατί δίχως αὐτό, τί μπορεῖ κανένας νά πῆ πώς εἶναι ὁ ἄνθρωπος; Ὅλη ἡ θέσι του στόν κόσμο κρέμεται ἀπό τοῦτο τό καθέκαστο πού δέν τό βλέπει κανένας. Καί πῶς νά τό ἔβλεπε μέ τό λογικό του, ἀφοῦ εἶναι πρᾶγμα πού βρίσκεται πάνω ἀπό τό λογικό του καί πού τό λογικό του δέν μπορεῖ μήτε ἀπό μακρυά νά τό ἐφεύρη μέ τό δρόμο τό δικό του, παρά ξεμακραίνει ἀπ᾽ αὐτό μόλις τό ἀντικρύσει;».

«Τό νά γνωρίζη ὁ ἄνθρωπος πώς εἶναι ἐξευτελισμένος, αὐτό εἶναι τό μεγαλεῖο του. Ἕνα δέντρο δέν γνωρίζει πώς εἶναι ἐξευτελισμένο. Τό λοιπόν, εἶναι ἐλεεινός ὅποιος γνωρίζει πώς ὁ ἑαυτός του εἶναι γιά καταφρόνησι. Ἀλλά θά πῆ πώς εἶναι καί μεγάλος ὅποιος νιώθει πώς εἶναι ἐξευτελισμένος. Ἴσα ἴσα ὅλες τοῦτες οἱ ἀθλιότητες δείχνουν τό μεγαλεῖο τό ὁποῖο ἔχει ὁ ἄνθρωπος. Εἶναι δυστυχίες κάποιου μεγάλου ἄρχοντα, δυστυχίες ἑνός βασιλιᾶ πού ξέπεσε ἀπό τό θρόνο του».

Ταυτοχρονικότητα

Στό Κεφάλαιο αὐτό (βλ. καί τό πρῶτο Κεφάλαιο τοῦ ἔργου μας Συμβολή στήν Τελετή Λήξεως τῆς Θεωρίας τῆς Ἐξελίξεως), θά παραθέσουμε στοιχεῖα, γραμμένα ἀπό ἀνθρώπους κάθε ἄλλο παρά συνειδητούς Χριστιανούς, πού τονίζουν τήν ταυτοχρονικότητα ἀνθρώπου (ὀστῶν του καί τεχνέργων του) μέ περιβάλλον ἑκατομμυρίων ἐτῶν. Συμπέρασμα: Ἤ τά ἑκατομμύρια ἔτη εἶναι πομφόλυγες καί παραμένουμε στά λίγες χιλιάδες χρόνια τῆς Βίβλου (ἧττα τῶν ἐξελικτικῶν) ἤ ὁ ἄνθρωπος εἶναι πολλῶν ἑκατομμυρίων ἐτῶν, πρᾶγμα, ὅμως, πού δέν τό δέχονται οἱ ἐξελικτικοί (καί πάλι ἧττα τους). Ποιός βγαίνει νικητής γιά μιά ἀκόμα φορά; Ἄς ἀπαντήσουν οἱ ἐξ ἡμῶν φιλοεξελικτικοί.

«Ἕνα στρογγυλό ἀντικείμενο, πού ἔμοιαζε μέ νόμισμα (2) καί εἶχε πάνω του τό σχέδιο τῆς φωτογραφίας, βρέθηκε στή διάρκεια τοῦ ἀνοίγματος ἑνός πηγαδιοῦ, στό Λόουν Ρίτζ τοῦ Illinois τῶν Η.Π.Α.. Βρέθηκε σέ βάθος 30 περίπου μέτρων, μέσα σ᾽ ἕνα πέτρωμα, τό ὁποῖο, σύμφωνα μέ τή Γεωλογική Ὑπηρεσία τῆς Πολιτείας τοῦ Illinois, ἔχει ἡλικία ἀπό 200.000 ὥς 400.000 χρόνια! Πῶς ἐξηγεῖται ἡ ὕπαρξί του, ὅταν τά πρῶτα νομίσματα δέν ἐμφανίζωνται στήν “ἐπίσημη” Ἰστορία παρά μόνο πρίν ἀπό τρεῖς χιλιάδες χρόνια;

Τό 1913, ὁ καθηγητής Χάνς Ρέκ, ἀρχαιολόγος στό Παν/μιο τοῦ Βερολίνου, ἀνακάλυψε ἕνα ὁλόκληρο ἀνθρώπινο σκελετό κατά τίς ἀνασκαφές του στό φαράγγι Ὀλντουβάι τῆς Τασμανίας, ἡ ὁποία τότε ἀποτελοῦσε ἀποικία τῶν Γερμανῶν. Τά ἀνθρώπινα λείψανα —τό κρανίο ἀπ᾽ τά ὁποῖα φαίνεται στή φωτογραφία (3)— ὅταν ἀνακαλύφθηκαν, ἦταν ἕνα μέ τό πέτρωμα καί οἱ ἀρχαιολόγοι ἀναγκάσθηκαν νά χρησιμοποιήσουν καλέμια, γιά νά τό ἀποσπάσουν. Τό περίεργο; Ὁ ἀνθρώπινος σκελετός δέν ἔφερε τά χαρακτηριστικά τῶν “προγόνων” τοῦ εἴδους μας, ἀλλά ἦταν ἐντελῶς ὅμοιος μ᾽ αὐτούς τῶν συγχρόνων ἀνθρώπων. Ὅμως τό πέτρωμα, στό ὁποῖο βρέθηκε, εἶχε ἡλικία 1.000.000 ἐτῶν!

Ἄλλη ἐξίσου ἐντυπωσιακή περίπτωσι ἀποτελεῖ τό “σύγχρονο” αὐτό κρανίο (4), πού βρέθηκε τό 1896 ἀπό ἐργάτες πού ἔσκαβαν μιά ἀποβάθρα στό Βuenos Αires καί θά νόμιζε κανείς ὅτι ἀνῆκε σ᾽ ἕνα σύγχρονο ἄνθρωπο, ἀφοῦ φέρει ὅλα τά χαρακτηριστικά τῆς ἐξελίξεως τοῦ εἴδους μας μέχρι σήμερα, ὅπως τά δέχεται ἡ ἐπιστήμη. Τό πέτρωμα, ὅμως, μέσα στό ὁποῖο ἀνακαλύφθηκε ἔχει ἡλικία τουλάχιστον 1.000.000 ἐτῶν!

Ἕνα μικρό ἀνθρώπινο εἰδώλιο (5) πλασμένο ἀπό πηλό, τό ὁποῖο ἀνακαλύφθηκε τό 1889 στή Νάμπα τῆς πολιτείας Ιdaho τῶν Η.Π.Α., βρέθηκε κατά τή διάνοιξι ἑνός πηγαδιοῦ ἑκατό μέτρων καί χρονολογεῖται στήν Πλειστόκαινο Περίοδο, κάπου 2.000.000 χρόνια πρίν. Ἔχει ὕψος μικρότερο ἀπό πέντε ἑκατοστά καί παριστάνει γυναῖκα! Οἱ ἐσοχές τῆς ἐπιφανείας του ἔχουν ἐπάνω τους ἴχνη ἀνύδρου ὀξειδίου τοῦ σιδήρου, δεῖγμα τῆς μεγάλης παλαιότητός του, πρᾶγμα πού ταυτόχρονα ἀποκλείει κάθε περίπτωσι ἀπάτης.

Σέ μιά ἀναφορά του πρός τό “Βρεταννικό Σύλλογο γιά τήν Προώθησι τῆς Ἐπιστήμης”, τό 1881, ὁ Χ. Στόουπς, μέλος τῆς Γεωλογικῆς Ἑταιρείας, περιέγραφε ἕνα κέλυφος, στήν ἐπιφάνεια τοῦ ὁποίου ἦταν χαραγμένο κακότεχνα ἕνα ἀνθρώπινο πρόσωπο. Τό κέλυφος (6) εἶχε βρεθῆ στήν περιοχή Red Crag (Κόκκινος Βράχος), τά πετρώματα τοῦ ὁποίου χρονολογοῦνται στά τέλη τῆς Πλειοκαίνου Περιόδου, δηλ. περίπου 2.000.000 ὥς 2.500.000 χρόνια πρίν! Ἄς μήν ξεχνᾶμε πώς, σύμφωνα μέ τήν παγιωμένη ἀντίληψι τῶν ἀρχαιολόγων, ἀνθρώπινα ἔργα τέχνης, ἔστω καί τόσο ἄκομψα, παρουσιάζονται μόνο πρός τά τέλη τῆς Πλειστοκαίνου περιόδου, δηλ. μόλις 30.000 χρόνια πρίν.

Τό σύγχρονο αὐτό ἀνθρώπινο κρανίο (7) βρέθηκε τό 1860 στούς πρόποδες τοῦ λόφου Cole di Vento (Λόφος τοῦ Ἀνέμου), δέκα περίπου χιλιόμετρα νοτιοανατολικά τῆς Brescia, ἀπ᾽ τόν καθηγητή Giuseppe Ragazzoni, γεωλόγο καί καθηγητή στό ἐκεῖ Τεχνικό Ἰνστιτοῦτο. Ὁ καθηγητής εἶχε πάει ἐκεῖ, γιά νά συγκεντρώση ἀπολιθώματα ἀπό πετρώματα τῆς Πλειοκαίνου Περιόδου. Οἱ ἐπιστήμονες ὑπολογίζουν πώς τό κρανίο αὐτό θά ἔπρεπε νά ἔχη ἡλικία 3-4 ἑκατομμυρίων ἐτῶν, δηλ. τουλάχιστον 2 ἑκατομμύρια χρόνια πρίν τή σημερινά ἀποδεκτή περίοδο ἐμφανίσεως τοῦ ἀνθρώπου!».

«Τό 1877, ἡ ἑταιρεία δημοσίων ἔργων Μοντεζούμα ἄνοιγε μιά σήραγγα κάτω ἀπ᾽ τήν πετρωμένη λάβα τοῦ ὄρους Τέιμπλ, στήν κομητεία Τουολούμν τῆς Καλιφόρνια. Σέ μιά ἀπόστασι πεντακοσίων περίπου μέτρων ἀπ᾽ τό στόμιο τῆς σήραγγας, ὁ Τ. Νίλ, ἐπιστάτης τῆς ἑταιρείας, ἀνακάλυψε ὁρισμένες πέτρινες αἰχμές δοράτων μέ μῆκος περίπου 30cm. Ἐκεῖ κοντά ἀνακάλυψε κι ἄλλα ἀνθρώπινα κατασκευάσματα, ὅπως ἕνα μεγάλο καί καλοσχηματισμένο πέτρινο γουδί (9) μέ τό γουδοχέρι του. Ὁ Νίλ δήλωνε πώς σέ τέτοιο βάθος κάτω ἀπ᾽ τήν ἐπιφάνεια καί μέσα στό στερεό πέτρωμα, τά ἀντικείμενα αὐτά θά πρέπη νά προϋπῆρχαν μέσα στό σαθρό πέτρωμα, πρίν ἡ λάβα στερεοποιηθῆ ἀπό πάνω του. Τό σημεῖο, στό ὁποῖο βρέθηκαν τά ἀντικείμενα, τούς δίνει μιά χρονολογία 30-55 ἑκατομμυρίων ἐτῶν!».

Ὁ Δαρβίνος καί ἡ συνοδεία αὐτοῦ μιλοῦν πάντοτε γιά τόν ἀγῶνα ἐπιβιώσεως μεταξύ εἰδῶν (λεία καί θηρευτής) ὡς αἰτία μεταβολῆς των καί συνεπῶς ὡς ἀπόδειξι τῆς θεωρίας τῆς Ἐξελίξεως.

Διερωτᾶται κανείς γιά τή διανοητική ἐπάρκεια τῶν ἡμετέρων φιλοεξελικτικῶν. Πῶς ἀποδέχονται τή ΘτΕ ἀφοῦ ὁ Θεός ξεκάθαρα τονίζει τή χορτοφαγία ὅλων τῶν ζώων πρίν ἀπό τήν Πτῶσι; Καί ἐπειδή ἡ Πτῶσι συνέβη πρίν ἀπό 6000 χρόνια, τότε δέν ὑπάρχουν τά ἑκατομμύρια χρόνια τῆς ΘτΕ καί τοῦ Σύμπαντος.

Ἰδού τό σχετικό χωρίο: «Εἶπεν ὁ Θεός· ἰδού δέδωκα ὑμῖν πάντα χόρτον σπόριμον σπεῖρον σπέρμα, ὅ ἐστιν ἐπάνω πάσης τῆς γῆς, καί πᾶν ξύλον, ὅ ἔχει ἐν ἑαυτῷ καρπόν σπέρματος σπορίμου, ὑμῖν ἔσται εἰς βρῶσιν· καί πᾶσι τοῖς θηρίοις τῆς γῆς καί πᾶσι τοῖς πετεινοῖς τοῦ οὐρανοῦ καί παντί ἑρπετῷ ἕρποντι ἐπί τῆς γῆς, ὅ ἔχει ἐν ἑαυτῷ ψυχήν ζωῆς, καί πάντα χόρτον χλωρόν εἰς βρῶσιν. καί ἐγένετο οὕτως»(Γεν 1, 29, 30).

Στή Βίβλο συναρτᾶται ξεκάθαρα ὁ θάνατος (καί «ἡ συνοδεία» του) τοῦ ἀνθρώπου, μέ ἐκεῖνον τῶν ζώων: «Μετά πάσης σαρκός ἀπό ἀνθρώπου ἕως κτήνους, καί ἐπί ἁμαρτωλῶν ἑπταπλάσια πρός ταῦτα· θάνατος καί αἷμα καί ἔρις καί ρομφαία, ἐπαγωγαί, λιμός καί σύντριμμα καί μάστιξ, ἐπί τούς ἀνόμους ἐκτίσθη ταῦτα πάντα, καί δι᾽ αὐτούς ἐγένετο ὁ κατακλυσμός. Πάντα, ὅσα ἀπό γῆς, εἰς γῆν ἀναστρέφει»(ΣΣειρ 40, 8-11).

  • Στό ἀκόλουθο χωρίο δέν ἀποδίδεται ὁ θάνατος μόνο στόν ἄνθρωπο, ἀφοῦ συναρτᾶται καί μέ φυσικά φαινόμενα: «Πῦρ καί χάλαζα καί λιμός καί θάνατος, πάντα ταῦτα εἰς ἐκδίκησιν [τοῦ ἀνθρώπου, ἐννοεῖται] ἔκτισται»(ΣΣειρ 39, 29).

Ἄς σημειώσουμε, ἀκόμα, ἐδῶ ὅτι καί οἱ ὑπόλοιπες κοσμικές καταστροφές πού ἀναφέρονται στό χωρίο, εἰσῆλθαν στή δημιουργία μετά τήν πτῶσι τοῦ ἀνθρώπου.

Βλέπουμε, λοιπόν, ἀλλαγή τῶν φυσικῶν νόμων: πρίν ἀπό τόν ἄνθρωπο δέν ὑπῆρχαν τέτοια κοσμικά φαινόμενα. Ποῦ εἶναι, συνεπῶς, τά ἑκατομμύρια χρόνια;

  • Μιᾶς καί μιλᾶμε γιά ἀλλαγή τῶν φυσικῶν νόμων, ἄς ἀναφέρουμε μιά ἀκόμα ἀλλαγή. Κατά τήν πρώτη ἡμέρα τῆς δημιουργίας εἴχαμε ἰσημερία: «διεχώρισεν ὁ Θεός ἀνά μέσον τοῦ φωτός καί ἀνά μέσον τοῦ σκότους»(Γεν 1, 4). Νά, ὅμως, πού ἔχουμε ἰσημερία καί τήν τετάρτη μέρα: «γενηθήτωσαν φωστῆρες ἐν τῷ στερεώματι τοῦ οὐρανοῦ εἰς φαῦσιν ἐπί τῆς γῆς, τοῦ διαχωρίζειν ἀνά μέσον τῆς ἡμέρας καί ἀνά μέσον τῆς νυκτός»(Γεν 1, 14). Κάτι τέτοιο, βέβαια, δέν συμβαίνει σήμερα!
  • Μιά, ἀκόμα, ἀλλαγή: Στήν ἀρχή τοῦ ἀνθρωπίνου γένους ἔρχονταν σέ γάμου κοινωνία, ἀδέλφια. Δέν ἴσχυαν τότε οἱ νόμοι πού ἰσχύουν σήμερα σέ τέτοιες περιπτώσεις: ἀνώμαλα παιδιά.

Θαυμάσια

«Ὁ ἄξονας τῆς Γῆς ἔχει κλίσι 230 καί 27´ ὡς πρός τό ἐπίπεδο στό ὁποῖο ὁ πλανήτης μας διαγράφει τήν τροχιά του. Ἄν ἦταν κατακόρυφος δέν θά ὑπῆρχαν οἱ ἐποχές, γιατί οἱ ἡλιακές ἀκτῖνες θά ἔπεφταν σέ κάθε μέρος μέ τήν ἴδια πάντα ἀπόκλισι. Ἄρα σέ ὅλη τή Γῆ θά εἴχαμε ἐντελῶς διαφορετικό κλίμα (ἀπό τήν ἑλληνική λέξι κλίμα=κλίσι). Στόν Ἰσημερινό οἱ μέρες θά ἦταν πολύ καυτές, γιατί ὁ ἥλιος θά βρισκόταν πάντα στήν κατακόρυφο, ἐνῶ τά γεωγραφικά πλάτη πού θά ἦταν πιό κοντά στούς πόλους θά εἶχαν θερμοκρασίες πιό ψυχρές. Ἡ ζωή θά περιοριζόταν στίς πιό εὔκρατες ζῶνες. Ἐπιπλέον θά εἴχαμε πάντα μέρες καί νύκτες διαρκείας 12 ὡρῶν, γιατί ὁ Ἥλιος θά φώτιζε πάντα τό μισό τῆς γήινης σφαίρας».

«Ὑπῆρχαν κάποτε, ἕνας Γέροντας κι ἕνας ὑποτακτικός του σέ κάποιο ἁγιορείτικο Κελλί καί ἀγωνίζονταν γιά τή σωτηρία τους, κάνοντας ἐργόχειρο καί διαβάζοντας τήν Ἀκολουθία τους.

Κάποια φορά τήν αὐγή ὅταν σηκώθηκαν γιά νά διαβάσουν τήν Ἀκολουθία τους, ἀφοῦ πρῶτα ἄναψαν τά κανδήλια τῆς μικρῆς τους κατανυκτικῆς ἐκκλησίας, καί διάβασαν τό Μεσονυκτικό, ἀκολούθως ἑτοιμάσθηκαν νά διαβάσουν τόν Ὄρθρο. Τά βατράχια, ὅμως, τῆς περιοχῆς τούς ἐνοχλοῦσαν μέ τά κοάσματά τους. Τότε ὁ Γέροντας ἔστειλε τόν ὑποτακτικό του ἔξω ἀπό τό Κελλί γιά νά πῆ στά βατράχια, νά σταματήσουν νά κράζουν, γιά νά μπορέσουν νά διαβάσουν τήν Ἀκολουθία τους. Τότε ὁ ὑποτακτικός του πῆγε καί εἶπε σ᾽ αὐτά: “Ὁ Γέροντάς μου, μοῦ εἶπε νά πάψετε νά κοάζετε, διότι θά διαβάσουμε τώρα τόν Ὄρθρο”. Τότε ἀκούει φωνή ἀπό τό μέρος τῶν βατράχων νά τοῦ λέη: “Περιμένετε νά τελειώσουμε ἐμεῖς τόν ὄρθρο μας καί μετά νά τόν κάνετε κι ἐσεῖς”».

«Σκύμνοι ὠρυόμενοι τοῦ ἁρπάσαι καί ζητῆσαι παρά τῷ Θεῷ βρῶσιν αὐτοῖς»(Ψ 103, 21), «Ὁ διδούς τροφήν πάσῃ σαρκί»(Ψ 135, 25), «Διδόντι τοῖς κτήνεσι τροφήν αὐτῶν καί τοῖς νεοσσοῖς τῶν κοράκων τοῖς ἐπικαλουμένοις αὐτόν»(Ψ 146, 9).

«Τά ζωντανά πλάσματα χρειάζονται ἄζωτο. Τά 4/5 τῆς γήινης ἀτμόσφαιρας εἶναι ἄζωτο, ἀλλά τά φυτά δέν μποροῦν νά χρησιμοποιήσουν ἄμεσα αὐτό τό ἀέριο. Τά ἄτομα τοῦ ἀζώτου χρησιμεύουν στήν παραγωγή νιτρικῶν ἁλάτων πού ἀπορροφοῦνται ἀπ᾽ τίς ρίζες. Τά νιτρικά ἅλατα μπαίνουν στό ἔδαφος μέ πολλούς τρόπους. Οἱ ἀστραπές παράγουν χημικές οὐσίες στόν ἀέρα. Οἱ βροχές τίς κατεβάζουν στό χῶμα, ὅπου διαμορφώνουν νιτρικά ἅλατα. Μερικά βακτηρίδια χρησιμοποιοῦν τό ἄζωτο τοῦ ἀέρα, γιά νά παράγουν νιτρικά ἅλατα. Ἄλλα παράγουν νιτρικά ἅλατα ἀπ᾽ τά ἀπορρίμματα τῶν φυτῶν καί τῶν ζώων. Πάντως, ὑπάρχουν καί βακτηρίδια πού κάνουν τό ἀντίθετο. Ἐπιστρέφουν τό ἄζωτο πίσω στήν ἀτμόσφαιρα. Μ᾽ αὐτό τόν τρόπο, τά ἄτομα τοῦ ἀζώτου χρησιμοποιοῦνται ξανά καί ξανά. Οἱ ἐπιστήμονες τό ὀνομάζουν αὐτό κύκλο τοῦ ἀζώτου».

«Κάθε φορά σχεδόν κατά τήν ὁποία πήγαινα ἄλλους ἐπισκέπτες στόν Παππούλη [τόν Ἅγ. Πορφύριο], μετά ἀπ᾽ τίς συμβουλές του, τούς πήγαινα καί στόν παπαγάλο, πού ἔχει ἐκεῖ καί λέει ἕνα σωρό λέξεις καί προτάσεις, ὅπως: “Κύριε, ἐλέησον”, “Παππούλη μου”, “Παναγία μου”, “Χριστέ μου” κλπ. καί χαίρονταν μαζί του.

Μιά μέρα μοῦ εἶπε ἡ Γερόντισσα πώς εἶπε τή γνωστή μας φράσι ἀλλαγμένη ὡς ἑξῆς:

“Ζῶ οὐκέτι ἐγώ, ζῆ… Χριστός”.

Ναί, ἀκριβῶς ἔτσι, ὅπως τό γράφω».

Σκοπιμότητα

«Ὁ ἄνθρωπος εἶναι μέσα στόν κόσμο αὐτό, σάν ἕνας πολύτιμος λίθος, μέσα στόν κύκλο τοῦ δακτυλιδιοῦ. Δηλαδή ἡ τιμή ὅλου τοῦ ἔργου, καί ὁ σκοπός ἐκεῖνος, γιά τόν ὁποῖο ἑτοιμάσθηκε ἕνα τόσο ὡραῖο ἔργο, καθώς καί ἡ τιμή τοῦ δακτυλιδιοῦ, εἶναι ὁ πολύτιμος λίθος πού βρίσκεται σ᾽ αὐτό, καί αὐτό δέν ἑτοιμάσθηκε γιά ἄλλο σκοπό τόσο τεχνικό, παρά γιά νά δεχθῆ τόν πολύτιμο λίθο».

«Εἶναι λογικά ἀδιανόητο νά γίνεται κάτι χωρίς νά ἀποβλέπη σέ κάτι ἄλλο. Γιατί νά δημιουργηθῆ αὐτό πού δέν ὑπάρχει, ἄν ἐπρόκειτο δημιουργούμενο νά εἶναι ὅπως καί πρίν δημιουργηθῆ, ἄχρηστο καί ἀνόητο; Ἔτσι ἡ ζωή ἔδωσε νόημα στήν ὕλη καί ἀποκάλυψε τό σκοπό τῆς δημιουργίας της. Ποιό σκοπό θά ὑπηρετοῦσε ἡ ὕλη χωρίς τή ζωή; ῞Ενα νεκρό σύμπαν θά ἦταν ἕνα παρατημένο γιαπί πού δέν ἔγινε ποτέ σπίτι! Κάθε δημιουργία εἶναι ἕνα βῆμα πρός τά ἐμπρός. Βῆμα πού ὑπηρετεῖ τήν αἰωνιότητα καί ἔτσι τά βήματα δέν τελειώνουν ποτέ!

Ἡ δημιουργία τῆς ζωῆς εἶχε ἀναγκαῖο ἐπακόλουθο τή δημιουργία τοῦ ἀνθρώπου —τό τρίτο βῆμα. Γιατί, ὅπως ἡ ὕλη χωρίς τή ζωή θά ἦταν ἀνόητη, τό ἴδιο καί ἡ ζωή θά ἦταν ἀνόητη χωρίς τόν ἄνθρωπο. Ἡ ζωή ἔκαμε τό γιαπί τοῦ κόσμου κατοικήσιμο. Τό γιαπί, λοιπόν, πού γίνεται σπίτι ἔχει νόημα νά παραμένη ὕστερα ἀκατοίκητο; Εἶναι ὁλοφάνερο ὅτι ἡ γῆ εἶναι ὁ τόπος τόν ὁποῖο ὁ Δημιουργός ἑτοίμασε γιά πρώτη κατοικία στόν ἄνθρωπο. Ὅπως ὁ Ἴδιος ἀποκάλυψε ἀργότερα, ὅτι μετά τήν ἐπίγεια ζωή, ὑπάρχει ἄλλος τόπος ἑτοιμασμένος στό σπίτι τοῦ Θεοῦ, καί ἐκεῖ, ὅταν θά ἔρθη ξανά, θά παραλάβη καί θά ὁδηγήση τόν ἄνθρωπο γιά νά μένη μαζί Του γιά πάντα (Ἰω 14, 1-3)!

Καί ἡ ἀτσάλινη λογική συνεχίζεται: Ἡ δημιουργία τοῦ ἀνθρώπου εἶχε ἀναγκαῖο ἐπακόλουθο τήν αὐτοαποκάλυψι τοῦ Δημιουργοῦ καί τόν ἐρχομό τοῦ Χριστοῦ. Γιατί ὁ ἄνθρωπος μέ πνευματικό κόσμο (σκέψι, συναίσθημα, θέλησι, συνείδησι), ὄν πλασμένο “κατ᾽ εἰκόνα Θεοῦ καί καθ᾽ ὁμοίωσιν”(Γεν 1, 26-27), ζῆ βέβαια, ὅπως καί τά ἄλλα ὄντα μέσα στήν ὕλη καί ἀπό τήν ὕλη, ἀλλά ὡς πρόσωπο δηλαδή ὄν σκεπτόμενο, δέν σταματᾶ σ᾽ αὐτά: Ἐπίμονα ἀναζητεῖ τήν πηγή του, τόν πατρικό οἶκο, γιά νά βρῆ τό νόημα τῆς ζωῆς του καί νά σωθῆ! Καί αὐτό τοῦ τό ἔδωσε ἡ κοσμογονία τοῦ Λόγου τοῦ Θεοῦ πού ἐνανθρωπίσθηκε γιά χάρι του!

Ἀπό τήν πορεία αὐτή τοῦ κόσμου, βγαίνει πώς ὁ κόσμος εἶναι μιά καλλιέργεια γιά μιά ὁρισμένη παραγωγή. Ἄν ἀρνηθοῦμε πώς ὁ καρπός αὐτῆς τῆς καλλιέργεας εἶναι ὁ ἄνθρωπος, τότε πρέπει νά δεχθοῦμε πώς ἡ καλλιέργεια τοῦ κόσμου δέν ἔχει καρπό. Γιατί, βέβαια, τά φυτά καί τά ἄλογα ζῶα, εἶναι μέρος τοῦ κόσμου κι ὄχι ὁ καρπός του.

Κι ὅπως σέ κάθε καλλιέργεια ἡ παραγωγή περνᾶ κινδύνους κι ἔχει ἐχθρούς, ἔτσι καί στήν περίπτωσι τῆς καλλιέργειας τοῦ κόσμου. Ὁ καρπός αὐτῆς τῆς καλλιέργειας —ὁ ἄνθρωπος— κινδυνεύει ἀπό τήν “ἀρρώστεια” πού λέγεται “ἁμαρτία” καί ἀπό τόν “κλέφτη” πού εἶναι ὁ Σατανᾶς. Καί ὅπως ὁ γεωργός προστατεύει τήν καλλιέργειά του μέ φάρμακα καί προσωπικές προσπάθειες, τό ἴδιο καί ὁ γεωργός τῆς ἀνθρωπότητος δέν ἄφησε τόν ἄνθρωπο ἕρμαιο τῶν ἐχθρῶν του. Ὁ ἐρχομός τοῦ Χριστοῦ στόν κόσμο εἶναι ἡ λογική συνέπεια τῆς ὑπάρξεως τοῦ Δημιουργοῦ-καλλιεργητῆ, τοῦ κινδύνου τόν ὁποῖο διατρέχει ἡ καλλιέργεια καί τῆς ἀνάγκης ἡ καλλιέργεια αὐτή νά σωθῆ.

Ἡ λογική συνέπεια τῶν παραπάνω προδιαγράφει ἀκόμα τό ἀναμενόμενο μέγα γεγονός τῆς Δευτέρας Παρουσίας τοῦ Χριστοῦ καί τήν παραλαβή τῆς ἀνθρωπότητος, τοῦ καρποῦ τῆς δημιουργίας τοῦ κόσμου. Ὅπως θά ἦταν χωρίς νόημα ἡ ὕλη χωρίς τή ζωή, ἡ ζωή χωρίς τόν ἄνθρωπο κι ὁ ἄνθρωπος χωρίς τό Θεό, ἔτσι θά ἦταν χωρίς νόημα ἡ δημιουργία τοῦ ἀνθρώπου ἄν ἐπρόκειτο νά καταλήξη σέ μιά παραγωγή ἀζήτητη ἀπό τό γεωργό της! Ἔτσι αὐτή ἡ ἴδια ἡ λογική τῆς δημιουργίας ἐπιβάλλει τή δεύτερη ἔλευσι τοῦ Χριστοῦ γιά τή μεγάλη συγκομιδή τῆς ἀνθρωπότητος. Σέ πλήρη ἁρμονία καί συμφωνία, λοιπόν, ἡ λογική τῆς ὑπάρξεως τοῦ κόσμου, μέ τό Εὐαγγέλιο τό ὁποῖο ἔφερε στήν ἀνθρωπότητα ὁ Ἰ. Χριστός.

Ἄν ἀρνηθοῦμε τή λογική τῶν παραπάνω καί δεχθοῦμε τήν ἄποψι τῶν ὑλιστῶν ὅτι ἡ δημιουργία τοῦ κόσμου καί τῆς ζωῆς εἶναι τυχαῖο γεγονός, χωρίς κανένα σκοπό, τότε πρέπει νά ἐξηγήσουμε πῶς μέσα ἀπό ἕναν ἄσκοπο κόσμο, βγῆκε ἕνα ὄν —ὁ ἄνθρωπος— πού καί βλέπει καί θέτει σκοπούς στά πάντα καί τά πιό ἀσήμαντα καί νά παραδεχθοῦμε ὅτι ἡ ζωή δέν ἔχει καμμιά ἀξία καί ἡ μόνη λογική εἶναι ὁ θάνατος καί ἡ ἐκμηδένισι τῶν πάντων! Ἄν, ὅμως, μιά τέτοια “λογική” θεωρηθῆ ὅτι εἶναι λογική, τότε τί εἶναι ὁ παραλογισμός;».

«Ἐάν θελήσουμε νά κάνουμε σύγκρισι τοῦ ἀνθρώπου ὡς πνευματικῆς προσωπικότητος μέ τούς ἀστέρες, τούς γαλαξίες καί τό Σύμπαν, τότε τά πράγματα τίθενται ἐπί ἄλλης βάσεως καί ἡ ἀπάντησι θά εἶναι διαφορετική. Γράφει σχετικά ὁ διάσημος Ἀμερικανός φυσικός (βραβεῖο Νobel), καθηγητής Α. Compton τά ἑξῆς: “Τό σπουδαῖο καί τό σοβαρό οἱουδήποτε πράγματος ἐξαρτᾶται ἀπό τό ἐνδιαφέρον τοῦ ἑνός, πού κρίνει καί ἀποφασίζει γι᾽ αὐτό. Ὁ ἄνθρωπος ἄραγε ἔχει μικρότερη ἀξία ἀπό τά ἀστέρια; Ἐρωτήσατε μία μητέρα, θά ἤθελε νά ἀνταλλάξη τό νεογέννητο παιδί της μέ τό λαμπρότερο ἀστέρι τοῦ οὐρανοῦ; Ἐπίσης, ἐάν τό παιδί συνέβαινε νά εἶναι ἕνας Νεύτων, αὐτό θά ἄξιζε γιά τούς ἀστρονόμους περισσότερο ἀπό πολλούς γαλαξίες ἀστέρων. Κατόπιν αὐτῶν ποιός εἶναι ἐκεῖνος πού θά πῆ ὅτι ὁ ἄνθρωπος εἶναι δημιούργημα πού δέν ἑλκύει τό ἐνδιαφέρον τοῦ Θεοῦ; Δέν εἶναι λογικό νά δεχθοῦμε ὅτι ὁ σκεπτόμενος Δημιουργός πρέπει νά ἔχη ἰδιαίτερο ἐνδιαφέρον γιά τά σκεπτόμενα δημιουργήματα;”».

Ἐπίλογος

«Στό βιβλίο του Ὁ Θεός καί οἱ Ἀστρονόμοι, ὁ ἀμερικανός ἀστρονόμος Robert Jastrow ἦταν ἀπαισιόδοξος σχετικά μέ τή φιλοδοξία ἑνός θεωρητικοῦ τῆς Μεγάλης Ἐκρήξεως: “Ἔχει σκαρφαλώσει τά βουνά τῆς ἄγνοιας, κοντεύει νά κατακτήση τήν ὑψηλότερη κορυφή, καί καθώς ἀναρριχᾶται στόν τελευταῖο βράχο, τόν χαιρετοῦν ἕνα τσοῦρμο θεολόγοι πού κάθονταν ἐκεῖ γιά αἰῶνες”». Αὐτό ἔχει πλήρη ἐφαρμογή στή χρῆσι τῆς Βίβλου: μᾶς διδάσκει, χωρίς νά εἶναι ἐπιστημονικό βιβλίο, τίς ἀλήθειες, ὅσες μᾶς χρειάζονται, γιά τόν κόσμο.

  • Οἱ δικοί μας φιλοεξελικτικοί πολύ θά ἤθελαν μιά Βίβλο do it yourself γιά νά ἀφαιρέσουν τίς «ἀνωμαλίες» τῆς δημιουργίας καί νά τήν παραλληλίσουν μέ τήν «ἐπιστήμη» (στή Γένεσι π.χ. προηγοῦνται τά πτηνά τῶν προγόνων τους).

Μόνη διέξοδος γιά τούς ἡμετέρους φιλοεξελικτικούς: νά πετάξουν τή βίβλο!!!

  • Εἶναι χαρακτηριστική ἡ εὐήθεια τῶν ἡμετέρων φιλοεξελικτικῶν πού παραβλέπουν τίς τεράστιες διαφορές μεταξύ Βίβλου καί ΘτΕ. Διαβάζουμε γι᾽ αὐτές στά ἑξῆς δύο βιβλία: HG, 57 κ.ἑ. καί: JR, 39 κ.ἑ.. Ὁμαδοποιοῦμε:

Ὁ Ἥλιος πρίν ἀπό τή γῆ (ΘτΕ). Ἡ γῆ καί τό φῶς πρίν ἀπό τόν ἥλιο (Γεν 1, 3-5· 14-18).

Ἡ ζωή πρῶτα ἐμφανίσθηκε στή θάλασσα (ΘτΕ). Ἡ ζωή πρῶτα ἐμφανίσθηκε στήν ξηρά (Γεν 1, 11, 12).

Τά ψάρια πρίν ἀπό τά ὀπωροφόρα δένδρα (ΘτΕ). Τά ὀπωροφόρα δένδρα πρίν ἀπό τά ψάρια (Γεν 1, 20, 21).

Ὁ ἄνδρας ἐξελίχθηκε μαζί μέ τή γυναῖκα (ΘτΕ). Ἡ γυναῖκα δημιουργήθηκε ἀπό τόν ἄνδρα (Γεν 2, 22).

Ἡ βροχή πρίν ἐμφανισθῆ ὁ ἄνθρωπος (ΘτΕ). Ὁ ἄνθρωπος πρίν τή βροχή (Γεν 2, 5).

Ἡ ἐξέλιξι συνεχίζεται ἀκόμη (ΘτΕ). Ἡ δημιουργία σταμάτησε μετά ἀπό τήν ἕκτη ἡμέρα (Γεν 2, 2).

Πάλη καί θάνατος προηγήθηκε τοῦ ἀνθρώπου (ΘτΕ). Κανείς θάνατος πρίν τήν πτῶσι (Γεν 3, 1-19· Ρμ 5, 12· Α´ Κορ 15, 21).

Τά ζῶα ἦσαν, ὡς ἐπί τό πλεῖστον, σαρκοφάγα (ΘτΕ). Ὅλα τά ζῶα, στήν ἀρχή, ἦσαν φυτοφάγα (Γεν 1, 29, 30).

Τά πουλιά ἐξελίχθηκαν ἀπό τά ἑρπετά (ΘτΕ). Τά ἑρπετά δημιουργήθηκαν μετά τά πτηνά (Γεν 1, 20 (πτηνά), 24 (ἑρπετά)).

Τά ψάρια ὑπῆρξαν ἀρκετά πρίν ἀπό τά πρῶτα πουλιά (ΘτΕ). Καί τά δύο: καί τά ψάρια καί τά πουλιά δημιουργήθηκαν τήν ἴδια μέρα (Γεν 1, 20).

Τά περισσότερα ἀπό τά ζῶα τῆς γῆς ἔζησαν καί πέθαναν καί ἐξαλείφθηκαν ἀρκετά πρίν ἀκόμη ὑπάρξη ὁ ἄνθρωπος (ΘτΕ). Ὅλος ὁ ἀρχικός ζωϊκός κόσμος δημιουργήθηκε λίγες ὧρες μόνο πρίν τόν Ἀδάμ, τό πολύ 48 ὧρες (Γεν 1, 20, 24).

Ἡ φυτική ζωή τῆς γῆς παρήγαγε τήν πλούσια σέ ὀξυγόνο ἀτμόσφαιρά μας (ΘτΕ). Ἡ ὑποστηρικτική τῆς ζωῆς γήινη ἀτμόσφαιρα δημιουργήθηκε πρίν τά φυτά (Γεν 1, 6).

«Ὅταν διαβάζουμε τό βιβλίο τῆς Γενέσεως, ἀνακαλύπτουμε ὅτι ὁ Θεός δημιούργησε τή γῆ καλυμμένη μέ ὕδατα, πρίν δημιουργήση τόν ἥλιο. Βλέπετε, στή θεωρία τῆς μεγάλης ἐκρήξεως, ἡ γῆ σχηματίσθηκε μετά τόν ἥλιο καί ἀρχικά ἦταν μιά θερμή, λυωμένη σφαῖρα».

  • Δέν μᾶς τά ἀπεκάλυψε ὅλα: «Τά κρυπτά Κυρίῳ τῷ Θεῷ ἡμῶν, τά δέ φανερά ἡμῖν καί τοῖς τέκνοις ἡμῶν εἰς τόν αἰῶνα, ποιεῖν πάντα τά ρήματα τοῦ νόμου τούτου»(Δευτ 29, 28).
  • Ὁ Ἅγ. Ἰουστίνος ὁ Πόποβιτς σημειώνει: «Κάθε κτίσμα σ᾽ αὐτό τόν κόσμο ἀποτελεῖ ἕνα κτιστό πλαίσιο μέ τό ὁποῖο ὁ Θεός πλαισίωσε καί μιά σκέψι Του, καί ὅλα τά κτίσματα μαζί ἀποτελοῦν τό πολύτιμο καί πολυτελές κτιστό μωσαϊκό τῶν ἀκτίστων σκέψεων (“λόγων”) τοῦ Θεοῦ».

Πηγή:

http://www.truthtarget.gr

TRUTH TARGET

ΑΡΧΙΜ. ΙΩΑΝΝΗΣ ΚΩΣΤΩΦ

τηλ. επικοινωνίας & παραγγελιών 2108220542

Η ΣΥΝΟΜΙΛΙΑ ΤΟΥ Π. ΣΕΡΑΦΕΙΜ ΡΟΟΥΖ ΜΕ ΕΝΑΝ ΙΝΔΙΑΝΟ ΣΤΗΝ PLATINA ΤΗΣ CALIFORNIA, ΗΠΑ

http://america of my heart.wordpress.com

AMERICA OF MY HEART

jj

hieromonk_seraphim_rose

Ο π. Seraphim Rose, Platina, California, USA

http://californiaofmyheart.wordpress.com

CALIFORNIA OF MY HEART

Προτού να έρθουν οι λευκοί άποικοι, αμερικάνικες Ινδιάνικες φυλές κατοικούσαν στην περιοχή, της Πλατίνας στην Καλιφόρνια αλλά τον 19ο αιώνα οι περισσότεροι εκδιώχθηκαν. Τον 1852 μια ολόκληρη κατασκήνωση, κάπου εκατό Ινδιάνοι της φυλής Γουίντου -άνδρες, γυναίκες και παιδιά- θανατώθηκαν με άσπλαχνο τρόπο στην τοποθεσία «Φυσική Γέφυρα», περίπου δεκαπέντε χιλιόμετρα από τη σκήτη.

Την 1η Απριλίου του 1971, ό Ευγένιος συνάντησε έναν απόγονο από αυτούς τούς πρώτους κατοίκους της περιοχής. Ό Γκλέμπ γράφει: «Κάποτε, όταν είχαμε μεγάλη ανάγκη να επεκτείνουμε τον τυπογραφείο μας προκειμένου να διαδώσουμε τον λόγο τού Θεού στους γείτονές μας, ό Ευγένιος πήγε στην πόλη για να αγοράσει ξυλεία. Στην επιστροφή, μεταφέροντας τον φορτίο με την ξυλεία, σταμάτησε στην Πλατίνα για να παραλάβει την αλληλογραφία. Στο γκισέ του ταχυδρομείου καθόταν ένας ψηλός άνδρας πού φαινόταν έξυπνος, γύρω στα σαράντα, με ασιατικά χαρακτηριστικά. Μιλούσε αργά και σταθερά, με κάποια λεπτότητα, και ρώτησε χωρίς να κοιτάζει τον Ευγένιος: “Τί κάνετε με όλη αυτή την ξυλεία πού έχετε στο φορτηγάκι έξω;”. Ό Ευγένιος απάντησε πώς τη μετέφερε για τον χτίσιμο ενός παρεκκλησίου. “Αυτή ή γη ανήκει σε μας, τους Ινδιάνους”, είπε ό άνδρας, “και θα κάνω οτιδήποτε χρειαστεί για να σας σταματήσω”.

Τότε, ό Ευγένιος του είπε: “Χτίζουμε το σπίτι του Θεού, του Όποιου είμαστε παιδιά”. Ό άνδρας κατανόησε τον σκοπό και άλλαξε τον τόνο της φωνής του. “Λοιπόν, ελπίζω να προχωρήσει”, είπε. “Αλλά δεν μ’ αρέσει ότι γίνεται εδώ γύρω”.

“Είσαι απόγονος των κατοίκων πού ζούσαν εδώ;”, ρώτησε ό Ευγένιος. “Ναι”.

“Από ποιά φυλή είσαι;”.

“Γουίντου”.

“Κατοικούσε ή φυλή σου σε αυτή την περιοχή;”.

“Ναι, παντού”.

Επιστρέφοντας πίσω στον λόφο της σκήτης, ό Ευγένιος συνδύασε τα δεδομένα αυτής της συνάντησης και σκέφτηκε πώς ίσως προμηνύονται στενοχώριες. Μετά όμως χαμογέλασε και είπε: “Πάντως εργαζόμαστε προς όφελος των ντόπιων Ινδιάνων”.

Πράγματι, ή αλήθεια της Ορθοδοξίας, την οποία είχε μεταφέρει ό Άγιος Γερμανός στους ιθαγενείς της Αμερικής στην Αλάσκα, έπρεπε να αποκαλυφθεί και στους γηγενείς Αμερικανούς των δυτικών περιοχών. Ό Ευγένιος συχνά επεσήμαινε την ανάγκη να κάνουμε γνωστή την αρχέγονη Ορθοδοξίας στους γείτονές μας, πάντοτε ενθυμούμενος τη συνάντησή του με τον εκπρόσωπο εκείνης της ευγενούς φυλής».

“Ένα από τα πιο αγαπημένα βιβλία του Ευγένιου ήταν το “Ό Ισι σε δυο κόσμους”: Ή βιογραφία του τελευταίου αγρών Ινδιάνου στη Βόρεια Αμερική. Ό Ισι ήταν ό μόνος πού επέζησε από τη φυλή Γιαχί, πού κατοικούσε στην περιοχή του λόφου πού βρισκόταν κάτι λιγότερο από ογδόντα μίλια ανατολικά της Πλατίνα, κοντά στο βουνό Λάσσεν. Ό Ευγένιος συχνά μιλούσε σχετικά με τον Ισι και αργότερα επρόκειτο να θέσει ως απαραίτητη προϋπόθεση την ανάγνωση του βιβλίου για κάθε δόκιμο πού ερχόταν στην σκήτη. Ή απλότητα του Ισι και ή εγγύτητα του με τη φύση, ίσως του θύμιζε τον Λάο Τσέ στην αρχαία Κίνα. Σύμφωνα με τα λόγια του καλύτερου φίλου του Ισι στα μετέπειτα χρόνια, του Δρ. Σάξτον Πόπ: «Ή ψυχή του Ισι ήταν αυτή ενός παιδιού, τον μυαλό του, όμως, αυτό ενός φιλοσόφου».

Ό Ευγένιος συχνά σκάλιζε τον έδαφος για να βρει κάποια αιχμή βέλους και οτιδήποτε άλλο από τούς γηγενείς κατοίκους της περιοχής. Ή σκέψη ότι ζούσε σε παρθένο έδαφος, σε ένα λόφο ό όποιος δύσκολα είχε γνωρίσει την παρουσία των λευκών, πάντα τον γυρνούσε πίσω στους Ινδιάνους .

Ο Ευγένιος είχε επίσης μεγάλη περιέργεια να γνωρίσει ένα λευκό για τον όποιο είχε ακούσει πώς για σαράντα χρόνια ζούσε μόνος του στο δάσος, αρκετά χιλιόμετρα νοτιοδυτικά της σκήτης, σε ένα οροπέδιο κοντά στις εκβολές του ποταμού Ιγκλ. Σύμφωνα με τη μαρτυρία κάποιου πού τον είχε συναντήσει, αυτός ό άνθρωπος είχε αναπτύξει μία γλώσσα επικοινωνίας με τα πουλιά μιμούμενος τούς ήχους τους. Τα πουλιά έρχονταν σε αυτόν, και μπορούσε να περάσει αρκετή ώρα μαζί τους ανταποδίδοντας τους τα κελαηδίσματα τους. Αυτός ποτέ δεν έφαγε κρέας. Όσοι τον επισκέπτονταν έπρεπε να είναι πολύ ήσυχοι, επειδή δεν του άρεσε ό θόρυβος. Ή κατοικία του δεν είχε εύκολη πρόσβαση, ήταν όντως απομακρυσμένη από κάθε δρόμο, και όποιος ήθελε να πάει σε αυτόν χρειαζόταν οδηγό. Περισσότερο από μία φορά ό Ευγένιος προσπάθησε να ρυθμίσει τα πράγματα ώστε να πάει εκεί, αλλά ποτέ δεν τον κατάφερε. Για χρόνια σκεφτόταν και μιλούσε πολλές φορές γι’ αυτό τον ερημίτη, γνωστό ως «άνθρωπο-πουλί», στον όποιο έβλεπε καθαρά ένα συγγενικό πνεύμα του ησυχασμού.

Πολλά χρόνια μετά την κοιμήση του Ευγένιου η αδελφότητα του έκανε φίλους αυτόχθονες ηλικιωμένους Αμερικανούς από την γειτονική πόλη του Κοττονγουντ. Με τα χρόνια οι ηλικιωμένοι αυτοί επισκέπτονταν την σκήτη της Πλατίνας ερχόμενοι ακόμη και σε αυτή την αγρύπνια της Αναστάσιμης ακολουθίας του Πάσχα.

Πηγή:

Βιβλίο

π. Σεραφείμ Ρόουζ

Η Ζωή και τα Έργα του

τόμ. Β΄

QUEEN – THANK GOD IT’S CHRISTMAS (LYRICS) – VIDEO

christmas-city_155808

Queen – Thank God It’s Christmas (Lyrics)

ENGLAND

ΤΟ ΝΕΟ ΜΟΥ SITE: AFRICA OF MY HEART – ΑΦΡΙΚΗ ΤΗΣ ΚΑΡΔΙΑΣ ΜΟΥ

tumblr_negyx3KPdz1tmn92vo1_500

http://africaofmyheart.wordpress.com

Το νέο μου site: Africa of my heart

Αφρική της καρδιάς μου…!

giphy-1


tumblr_ma3ve2lUl61qh5vwvo1_500

tumblr_mie5ox6f7R1s3ie6eo1_500

tumblr_lxjrt9Y3TL1r4zr2vo1_r5_500

giphy

MY NEW SITE: AFRICA OF MY HEART

tumblr_ma3ve2lUl61qh5vwvo1_500

http://africaofmyheart.wordpress.com

Africa of my heart

tumblr_negyx3KPdz1tmn92vo1_500

tumblr_mie5ox6f7R1s3ie6eo1_500

tumblr_lxjrt9Y3TL1r4zr2vo1_r5_500

giphy

giphy-1

ALBUQUERQUE BALLOON 2014, NEW MEXICO, USA – TIMELAPSE SHORT FILM

http://americaofmyheart.wordpress.com

AMERICA OF MY HEART

albuquerque-balloon-fiesta_2014_05

Albuquerque Balloon Fiesta 2014 – Timelapse Short Film

New Mexico, USA

albuquerque-balloon-fiesta-2014-jpg

baloon-2

Albuquerque-Balloon-Fiesta-2014-timelapse-2

knate-myers-albuquerque-balloon-fiesta-2014Ballon_Fiesta

balloon-1

ΕΚΚΛΗΣΙΑ & ΜΑΓΕΙΑ: ΝΕΑ ΕΠΟΧΗ – Π. ΙΩΑΝΝΗΣ ΚΩΣΤΩΦ

http://paintingleaves.blogspot.com

PAINTING LEAVES

2048[seascape-sunset]

Νέα Εποχή

Ἀπό τό βιβλίο τοῦ Ἀρχιμ. Ἰωάννου Κωστώφ

Ἐκκλησία & Μαγεία

War to the worship of the devil

http://www.truthtarget.gr

TRUTH TARGET

Στό Κεφάλαιο αὐτό θά δοῦμε χαρακτηριστικά στοιχεῖα τῆς Νέας Ἐποχῆς, τῆς ἐκστρατείας τῶν σατανικῶν στρατιῶν ἐναντίον τοῦ Χριστοῦ καί τοῦ Χριστιανισμοῦ.

Τό συγκρητιστικό στοιχεῖο τῆς Νέας Ἐποχῆς εἶναι ἐμφανές:

«Ὁ Κevin Ryerson πού ἐπικοινωνεῖ μέ τά δαιμόνια (medium, πνευματιστής) γιά λογαριασμό τῆς Shirley ΜacLaine καί ἄλλων διασημοτήτων λέει ὅτι τά πνεύματα τοῦ εἶπαν πώς “ὁ ἄνθρωπος Ἰησοῦς σπούδασε 18 χρόνια στήν Ἰνδία πρίν ἐπιστρέψη στήν Ἰερουσαλήμ. Μελετοῦσε τίς διδασκαλίες τοῦ Βούδδα κι ἔγινε ἕνας ἔμπειρος Yogi (ἀναφέρεται ἀπό τή Shirley ΜacLaine, Οut on a Limb (Νew Υork: Βantam Βooks, 1983), 181).

Ἡ Εlizabeth Clare Ρrophet ὑποστηρίζει ὅτι ἀνακαλύφθηκαν ἀποδείξεις στά βάθη τῶν Ἱμαλαΐων, οἱ ὁποῖες περιγράφουν τί ἔκανε καί εἶπε ὁ Ἰησοῦς στήν Ἰνδία, τό Νεπάλ καί τό Θιβέτ. Στό βιβλίο της Τά Χαμένα Χρόνια τοῦ Ἰησοῦ ἀποκαλύπτει ὅτι “ὁ νεαρός Ἰησοῦς ἀκολούθησε ἕνα καραβάνι πού εἶχε προορισμό του τήν Ἀνατολή κι ἐκεῖ ἔγινε μαθητής διαφόρων σοφῶν ἀνθρώπων πού τοῦ δίδαξαν τό μυστικισμό (Εlizabeth Clare Ρrophet, Τhe lost Υears of Jesus, Summit University Ρress, Μalibu, Calif. 1984). Ὁ ἀποστάτης καί προδότης τοῦ Χριστοῦ, J. Finley Cooper, ἱερέας τῆς Ἐπισκοπικῆς Ἐκκλησίας τῶν ΗΠΑ, εἶπε γιά τό βιβλίο τῆς Ρrophet: “Εἶμαι εὐγνώμων στήν Εlizabeth Clare Ρrophet… Συνιστῶ αὐτό τό βιβλίο σέ ὅλους τούς γυιούς καί τίς κόρες τοῦ Θεοῦ (ἀναφέρεται στό: Τhe Coming Revolution, Καλοκαίρι 1986, 102).

Οἱ δαιμονικοί ὁδηγοί τοῦ Εdgar Cayce τοῦ ἀποκάλυψαν ὅτι ὁ Ἰησοῦς ταξίδεψε ἐκτεταμένα στήν Αἴγυπτο, τήν Ἰνδία καί τήν Περσία. Στήν Περσία, λέει ὁ Cayce, ὁ Ἰησοῦς μαθήτευσε σέ δασκάλους τῆς Μυστηριακῆς Θρησκείας, ἀπ᾽ ὅπου ἔμαθε τήν ἀλήθεια γιά τόν Ζοῦ καί τόν Ρά, δύο Βαβυλωνιακούς θεούς. Στήν Αἴγυπτο σάν μυημένος στά Μυστήρια δοκιμάσθηκε στή Μεγάλη Πυραμίδα καί γίνεται μέλος τῆς ἀνώτερης Λευκῆς Ἀδελφότητος τῶν Διδασκάλων (Αnne Read, Εdger Cayce on Jesus and Ηis Church, Ρaperback Library, Νew Υork 1970).

Αὐτές οἱ τερατώδεις διαστρεβλώσεις τῆς ἀλήθειας σχετικά μέ τά ταξίδια τοῦ Ἰησοῦ καί τή μύησί Του σέ Σατανικές Μυστηριακές διδασκαλίες, δέν ἔχουν οὔτε ἴχνος ἀποδεικτικοῦ στοιχείου. Γίνονται ὅμως, πιστευτές ἐξαιτίας τῆς σκευωρίας τῶν ἡγετῶν τῆς Νέας Ἐποχῆς, οἱ ὁποῖοι ὑποστηρίζουν ὅτι “τίς περισσότερες ἀπό αὐτές τίς πληροφορίες τίς περιέκοψε ἡ Ἐκκλησία ἀπό τήν Ἁγία Γραφή τόν 6ο αἰῶνα, μαζί μέ τό δόγμα τῆς μετενσαρκώσεως, καθώς θά ἦταν ἡ ἀποδοχή τους ἀπειλή γιά τήν ἀποκλειστικότητα τῶν δογμάτων καί τῆς ἐξουσίας τους πάνω στό λαό”(La Vedi Lafferty and Βud Ηollowell, Τhe Εternal Dance, 172)»(TMar, 203). Ὡς πρός τίς «μυήσεις» τοῦ Χριστοῦ ἀρκεῖ ν᾽ ἀναφέρουμε τά ἑξῆς τέσσερα στοιχεῖα: Ὁ Χριστός ἤδη στήν ἡλικία τῶν δώδεκα κατέπληξε μέ τό διάλογό Του τούς μορφωμένους ἁρμοδίους τοῦ Ναοῦ, οἱ συμπατριῶτες Του ἀποροῦσαν λέγοντας: «πῶς γνωρίζει γράμματα ἀφοῦ δέν τά διδάχθηκε;»(Ἰω 7, 15)· ἐπίσης ἄν ἴσχυαν τά περί μυητικῶν ταξιδιῶν Του οἱ Φαρισαῖοι δέν θά ἔψαχναν γιά ψευδομάρτυρες ἐναντίον Του, ἀλλά θά Τόν καταδίκαζαν μέ βάσι τήν κατηγορία τῆς μαγείας· καί τέλος, οἱ Μαθητές Του καί οἱ πιστοί δέν θά δέχονταν νά ὑποστοῦν μαρτύρια γιά ἕνα λαοπλάνο (βλ. ΑΜΕ, 295).

  • «Ὁ Ρeter Lemesurier, ἀποκρυφιστής, πυραμιδολόγος καί συγγραφέας τῆς Νέας Ἐποχῆς, ὑποστηρίζει μιά ἀκόμη πιό τραβηγμένη ἄποψι σχετικά μέ τό θάνατο τοῦ Ἰησοῦ. Παρουσιάζει τόν Ἰησοῦ σάν μέλος τῆς αἱρέσεως τῶν Ἑσσαίων, μιᾶς ριζοσπαστικῆς ἑβραϊκῆς ὁμάδος πού ἐπεδίωκε τήν ἐκδίωξι τῶν Ρωμαίων καί τήν ἐνθρόνισι τοῦ Ἰησοῦ. Ὁ Lemesurier ὑποστηρίζει πώς οἱ Ἑσσαῖοι ἅρπαξαν τόν Ἰησοῦ ἀπό τό σταυρό πρίν πεθάνη ἀπό φυσικά αἴτια, γι᾽ αὐτό ἐξάλλου βρέθηκε ὁ τάφος του ἀδειανός. Ἡ ἀνάστασι τοῦ Ἰησοῦ εἶχε κανονισθῆ ἀπό ἕνα ἰσχυρό πνεῦμα καί ὄχι ἀπό τό Θεό. Τό ἴδιο ἰσχυρίζεται ὁ Βenjamin Creme, πού παρουσιάζει τή δική του ἐκδοχή γιά τήν ἀνάστασι τοῦ Ἰησοῦ:

“Ὁ ῾Χριστός᾽ (Μαιτρέγια) ἀνέστησε τό σῶμα τοῦ μαθητῆ του Ἰησοῦ. Ὅταν τό σῶμα τοποθετήθηκε στόν τάφο ὁ Μαιτρέγια μπῆκε στόν τάφο τό τρίτο πρωϊνό. Ἡ συνείδησί του εἰσῆλθε ξανά στό σῶμα τοῦ μαθητῆ Ἰησοῦ καί τό ἐπανέφερε στή ζωή —ὅπως αὐτός εἶχε κάνει μέ τό Λάζαρο. Αὐτό … ἔχει συμβῆ ἀρκετές φορές ἀπό τότε καθώς καί παλαιότερα. Ὅμως ἡ ἀνάστασι εἶναι ἕνα πολύπλοκο πρᾶγμα, ὡς πρός τήν τεχνική. Εἶναι ἕνα μεγάλος ἀποκρυφιστικό γεγονός”(Βenjamin Creme, Τhe Reappearance of the Christ and the Μasters of Wisdom, 95).

Ὁ Creme καί ἄλλοι ἐπίσης, λένε στούς Χριστιανούς νά μήν προσεύχωνται στόν Ἰησοῦ, γιατί ὁ Ἰησοῦς δέν εἶναι Θεός, ἀλλά ἕνα μαθητής τοῦ Μαιτρέγια. Ἀκόμη καί ὁ Ἀπόστολος Παῦλος πού τώρα ὀνομάζεται “Διδάσκαλος Ἱλαρίων” στόν πνευματικό κόσμο εἶναι ἱεραρχικά πιό πάνω ἀπό τόν Ἰησοῦ [!].

“Ὁ Χριστός δέν εἶναι Θεός… Δέν ἦλθε σάν Θεός… θά προτιμοῦσε νά μήν προσεύχεσθε σ᾽ Αὐτόν, ἀλλά στό Θεό πού ὑπάρχει μέσα μας”(Βenjamin Creme, Τhe Reappearance of the Christ and the Μasters of Wisdom, 95)»(TMar, 205). Πρός πλήρη ἀναίρεσι τοῦ Ἐσσαϊσμοῦ βλ. τό ἔργο μας Χριστός καί Ἐσσαῖοι. Ὡς πρός τά περί πνεύματος τῆς Ἀναστάσεως ἀρκεῖ νά ποῦμε ὅτι ἡ θέσι αὐτή εἶναι ἀπείρως πιό ἀπαράδεκτη ἀπό τή δική μας καθώς καί ὅτι ἡ προσπάθεια τοῦ Creme εἶναι «γνῶσι» τοῦ ἀγνώστου, ὄχι ἀπό κάτι γνωστό, ἀλλά ἀπό κάτι ἐξίσου ἄγνωστο.

  • «[Θεός:] Ἄν τά Ὑψηλά Ἐξελιγμένα Ὄντα [ΥΕΟ] ἤθελαν νά μοιρασθοῦν μαζί σας κάποιες διδασκαλίες, κι αὐτό, ἐπίσης, θά γινόταν μέ ἕνα τρόπο καί μ᾽ ἕνα ρυθμό πού θά σᾶς ἐπέτρεπαν νά δῆτε μεγαλύτερες ἀλήθειες, νά δῆτε τίς δικές σας δυνάμεις καί τό δικό σας δυναμικό, καί ὄχι νά κάνετε Θεούς τούς δασκάλους σας.

—Πολύ ἀργά. Τό ἔχουμε ἤδη κάνει.

—Ναί, τό πρόσεξα.

—Καί αὐτή ἡ κουβέντα μᾶς ὁδηγεῖ σ᾽ ἕνα ἀπό τούς μεγαλυτέρους δασκάλους μας, σ᾽ ἐκεῖνον πού ὀνομάζεται Ἰησοῦς. Ἀκόμα καί αὐτοί πού δέν τόν ἔκαναν Θεό, ἔχουν ἀναγνωρίσει τό μεγαλεῖο τῶν διδασκαλιῶν του.

—Διδασκαλιῶν πού ἔχουν διαστρεβλωθῆ σέ μεγάλο βαθμό.

—Ἦταν ὁ Ἰησοῦς ἕνα ἀπό αὐτά τά ὑψηλά ἐξελιγμένα ὄντα;

Ἐσύ πιστεύεις ὅτι ἦταν ὑψηλά ἐξελιγμένος;

—Ναί. Ὅπως καί ὁ Βούδδας, ὁ Krishna, ὁ Μωϋσῆς, ὁ Μπαμπατζί, ὁ Sai Baba, ὁ Ρaramhansa Υogananda.

—Πράγματι. Καί πολλοί ἄλλοι πού δέν τούς ἀνέφερες»(WN3, 391· βλ. καί: WN, 318).

  • «Ἄν θεωρήσουμε αὐτά τά τρία μεγάλα πλανητικά κέντρα καί τίς σχέσεις τους ὑπό τή μορφή πίνακα, θά μπορέσουμε νά συλλάβουμε πιό καθαρά τή γενική ἰδέα στό νοῦ μας.

Ι. Shambhala… Θέλησι ἤ Δύναμι… Πλανητικό κέντρο κεφαλῆς. Ἡ Ἱερή Πόλι… Σκοπός, σχέδιο… πνευματικός κωνοειδής ἀδένας, Ὄψι Ζωῆς.

Κυβερνήτης: Σανάτ Κουμάρα, ὁ Κύριος τοῦ Κόσμου. Ὁ Ἀρχαῖος τῶν Ἡμερῶν. Μελχισεδέκ.

ΙΙ. Ἱεραρχία… Ἀγάπη-Σοφία… Πλανητικό κέντρο καρδιᾶς. Ἡ Νέα Ἱερουσαλήμ. Συνείδησι. Ὁμαδική Ἑνότητα.

Κυβερνήτης: Ὁ Χριστός. Ὁ Σωτήρας τοῦ Κόσμου.

ΙΙΙ. Ἀνθρωπότητα. Ἐνεργός Νοημοσύνη. Πλανητικό κέντρο λαιμοῦ. Ἡ πόλι ἡ ὁποία κεῖται τετράγωνη… Αὐτοσυνείδησι. Δημιουργικότητα.

Κυβερνήτης: Ὁ Ἑωσφόρος. Ὁ Υἱός τῆς Πρωΐας. Ὁ Ἄσωτος Υἱός»(ABa, 22).

  • «Αὐτοί πού μπόρεσαν νά τραβήξουν τήν ἀνώτερη αὔρα κάτω, πρός τήν κατώτερη, γιά μεγάλα χρονικά διαστήματα ἤ καί γιά ὁλόκληρη τή ζωή τους, πῆραν διάφορους τίτλους: ἅγιος, Βούδδας, προφήτης, σοφός, πεφωτισμένος, guru, δάσκαλος, Χριστός»(JO, 57).
  • «… μέσα στό τρίτο μάτι τόν Krishna, τόν Ἰησοῦ Χριστό καί μία κόμπρα μέ πέντε κεφάλια νά ἐμπέμπη μιά λαμπερή οὐσία»(BG, 240).
  • «Ὁ Χριστός δέν περιπλανήθηκε στήν ἔρημο καθόλου, ἀντίθετα ταξίδεψε μέσῳ Ἰνδίας στό Θιβέτ μελετώντας καί διδασκόμενος διαρκῶς τίς Ὕψιστες Διδασκαλίες τοῦ Ἰνδουισμοῦ, Βουδδισμοῦ, τήν Ἰσλαμική πίστι [σίκ] κ.ἄ. καί ἀπ᾽ αὐτά δημιούργησε αὐτό πού σέ διαστρεβλωμένη μορφή ἔγινε γνωστό σάν Χριστιανισμός. Πάλι, πρέπει νά εἴμασθε βέβαιοι ὅτι ἀναγνωρίζουμε πώς ὁ “Χριστιανισμός” τοῦ Χριστοῦ δέν ἦταν ἡ παραλλαγμένη κατά πολύ ἐκδοχή πού διαδόθηκε τό 60 γιά νά αὐξήση τή δύναμι τῶν παπάδων»(LR, 71).
  • «Ἡ Ὀντότητα [ὁ Χριστός] στάλθηκε πρῶτα, {πάλι} στήν Αἴγυπτο γιά σύντομο διάστημα μόνο, ὕστερα στήν Ἰνδία, κι ἔπειτα σ᾽ ἐκεῖνο πού εἶναι τώρα ἡ Περσία.

Ἑπομένως, ἡ Ὀντότητα ἐκπαιδεύθηκε μέ ὅλους τούς τρόπους τῶν διαφόρων δασκάλων»(ECa, 136).

  • «—Κανένας δέν ἔχει ἀναστηθῆ ἀπό τούς νεκρούς ἀπό μόνος του, ὅπως ἔκανε ὁ Ἰησοῦς. Κανένας δέν ἐπέστρεψε ἀπό τούς “νεκρούς” μ᾽ αὐτό τόν τρόπο.

—[Θεός:] Εἶσαι σίγουρος;

—Ἔεεε… μᾶλλον…

—Ἔχεις ἀκούσει ποτέ σου γιά τόν Μαχαβατάρ Μπαμπατζί;»(WN3, 124).

  • «Ὅταν διάβασα τό Πῶς νά Γνωρίσετε τό Θεό, τούς Ἀφορισμούς Υoga τοῦ Ρatanjali, υἱοθέτησα τή Vedanta, κυρίως, ἐπειδή πιστεύει ὅτι “ὅλοι οἱ δρόμοι πού ὁδηγοῦν στό Θεό εἶναι σωστοί”»(AG, 78· βλ. καί 82, 84).
  • «Ὁ Χριστός καί ὁ Μεγάλος Ἀδελφός Του, ὁ Βούδδας»(ABe, 183).
  • «Θεέ μου, βοήθα με… …νά ἀκολουθῶ τίς σοφές συμβουλές τοῦ Ἰησοῦ, τοῦ Κομφούκιου καί τοῦ Ζωροάστρη»(OgM, 149).
  • «Ἡ φημισμένη Jeanne Dixon ὑποστηρίζει ὅτι ἔχει χάρισμα προφητείας καί ὁράσεων ἀπό τό Θεό, ἀλλά στό βιβλίο της μέ τόν τίτλο Χάρισμα Προφητείας γράφει ὅτι ἡ ἴδια Πανίσχυρη Δύναμι ὁδηγεῖ ὅλους τούς ἀνθρώπους, ἄσχετα ποιά θρησκεία ἔχουν. Ἀσφαλῶς, δέν λαμβάνει ὑπόψιν της τό γεγονός ὅτι τό ὑπερφυσικό χάρισμα τῆς προφητείας της, μπορεῖ νά ἔχη προέλθη ἀπό τόν σατάν καί ὄχι ἀπό τό Θεό.

Τό ὅτι μερικοί δέν ἀντιλαμβάνονται κάτι τέτοιο, δέν εἶναι ἐκπληκτικό. Ἡ μητέρα της ἦταν ἀφιερωμένη Ρωμαιο-Καθολική καί εἶχε διδάξει τήν κόρη της ὅτι “κανένας ἄνθρωπος δέν πρέπει νά εἶναι δεμένος μέ μιά ἐκκλησία, ἐπειδή, ἄσχετα ποῦ λατρεύουμε ἡ ἴδια Πανίσχυρη Δύναμι ὁδηγεῖ τόν καθένα μας”. Ἐκεῖνος πού δίδαξε τήν Jeanne ἀστρολογία ἦταν ἕνας Ἰησουίτης ἱερέας. Ἡ ἴδια λέει δέν χρησιμοποιεῖ τήν ἀστρολογία, γιατί ἀπαιτεῖ πολύ χρόνο. Ἡ κρυστάλλινη σφαῖρα, τήν ὁποία χρησιμοποιεῖ πάρα πολύ συχνά, τῆς δόθηκε ἀπό μιά τσιγγάνα, ἄγνωστης θρησκείας, ὅταν ἡ Jeanne ἦταν ὀκτώ ἐτῶν. Ἡ Jeanne μιλάει γιά “κραδασμούς” πού τῆς μεταφέρουν γνῶσι γιά ἄλλους ἀνθρώπους καί μελλοντικά γεγονότα, παρά γιά ἐπαφή της μέ πνεύματα σέ κατάστασι ἐκστάσεως. Ἡ δύναμι αὐτή ἀναφέρεται καί ἀπό μερικούς λατρευτές τοῦ σατάν καί προγνῶστες τῆς τύχης. Ἀντίθετα μέ τή Dixon, τό βιβλικό Χάρισμα Προφητείας καθώς μᾶς δείχνουν οἱ Γραφές, ὁδηγοῦσε τούς ἀνθρώπους σέ μετάνοια καί πίστι στό πρόσωπο τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ, καθώς καί σέ ζωή ἀφιερώσεως καί ὑποταγῆς στό ἅγιο θέλημά Του, πού ἀποκαλύπτεται μέσα στήν Ἁγία Γραφή. Παρόλο πού ἡ κυρία Dixon χρησιμοποιεῖ τό “ταλέντο” της ἀνιδιοτελῶς, ἐντούτοις, δέν τό χρησιμοποιεῖ γιά νά διδάξη τούς ἀνθρώπους μετάνοια καί πίστι στό πρόσωπο τοῦ Χριστοῦ οὔτε τούς δείχνει τή δικαιοσύνη τοῦ Θεοῦ, ἄρα τό “χάρισμά” της δέν εἶναι ἀπό τό Θεό.

Ἡ γνῶσι τῆς Jeanne Dixon γιά τή Βίβλο εἶναι ἀτελής καί ἐλλειπής. Συνεπῶς δέν γνωρίζει ποιό εἶναι τό θέλημα τοῦ Θεοῦ. Στό βιβλίο της Χάρισμα Προφητείας λέει: “Ὅταν κάποτε ἔχετε μιά ὅρασι, σάν κι αὐτή… γνωρίζετε ποιά εἶναι στ᾽ ἀλήθεια ἡ λατρεία τοῦ Θεοῦ… Ἀλλά αὐτό δέν σημαίνει ὅτι μπορεῖτε νά ἀφήσετε τό πρόβλημά σας στόν Κύριο, χωρίς προσπάθεια ἐκ μέρους σας. Ἐνοχλοῦμαι ἀπό τούς ἀνθρώπους ἐκείνους, πού κηρύττουν γιά τό Θεό, καί λένε στά ποίμνιά τους νά παραδώσουν τά προβλήματά τους στόν Κύριο. Ὁ Θεός ἔδωσε σέ μᾶς νά κάνουμε τό δικό μας ἔργο”»(VE, 33).

  • «Τό βασίλειο τοῦ Πατέρα μας διαθέτει πολλά ἀρχοντικά, γιά νά φιλοξενοῦνται οἱ διαφορετικές, θρησκευτικές ὁμάδες. Ὄχι, γιατί στήν ἄλλη διάστασι δέν ὑπάρχουν θρησκευτικοί διαχωρισμοί. Συνεπῶς, μουσουλμάνοι, Ἑβραῖοι καί χριστιανοί θά πρέπη ἁπλῶς νά μάθουν νά συνυπάρχουν»(SG, 41).
  • Ὁ Τexe Μarrs ἐπισημαίνει τόν ὕπουλο ἀντιχριστιανισμό τῆς Νέας Ἐποχῆς: «Ἡ Νέα Ἐποχή πιστεύει ὅτι μέ τήν τεράστια προπαγανδιστική ἐκστρατεία της, πού ἔχει σάν σκοπό τήν ἀνατροπή καί τήν ὑπονόμευσι τῆς Χριστιανικῆς διδασκαλίας, θά κερδίση στό τέλος μιά ὁλοκληρωτική νίκη. Δέν εἶναι ἀναγκαῖο νά κάνη μιά κατά μέτωπον ἐπίθεσι. Ὄχι. Αὐτό τό ὁποῖο σχεδιάσθηκε εἶναι μιά ὕπουλη, κεκαλυμμένη ἐπίθεσι. Ὁ φρικτός σκοπός τῶν ἡγετῶν τῆς Νέας Ἐποχῆς εἶναι νά εἰσχωρήσουν καί νά κατακτήσουν τό Χριστιανισμό, ὅπως ἀκριβῶς κάνουν τά βακτηρίδια σέ ἕναν ζωντανό ὀργανισμό. Τό τελικό ἀποτέλεσμα θά εἶναι νά ἀφήσουν τό Χριστιανικό Σῶμα σάν ἕνα πτῶμα γεμάτο σκουλήκια»(TMar, 201).
  • Ἀναφέρει ἡ Βarbara Ray: «Ἔκανα κάποιες σπουδές σέ ἀνθρωπιστικές καί διαπροσωπικές ψυχοθεραπεῖες καί παρακολούθησα ἐπίσης, μαθήματα ἀστρολογίας στό Παν/μιο Εmory. Μελέτησα καί δίδαξα μαθήματα διαλογισμοῦ, παραψυχολογίας καί μιά μεγάλη ποικιλία θεραπευτικῶν τεχνῶν κι ἐπιστημῶν, καθώς καί τή Θιβετιανή Τέχνη καί τήν Ἐπιστήμη τῆς Mandala. Εἶχα ἰδιαίτερα ἀσχοληθῆ μέ τή θεραπεία, ὑγεία καί συνειδητότητα ἀπό ὁλιστική διάστασι, καί μέ τήν ἀνατέλλουσα Νέα Ἐποχή τῆς ἀνθρωπότητος —τήν Ἐποχή τοῦ Ὑδροχόου»(BR, 300).
  • Ὁ μακαριστός π. Ἀντώνιος Ἀλεβιζόπουλος τονίζει καί ξεκαθαρίζει: «Μακρυά ἀπό τήν πίστι στόν Τριαδικό Θεό καί τήν ὀρθόδοξη διδασκαλία γιά τό τί εἶναι ὁ ἄνθρωπος, δέν μποροῦμε νά θέσουμε ὡς νόημα τῆς ὑπάρξεώς μας τήν κοινωνία καί τή βίωσι τῆς ἀγάπης· ἀναγκαστικά θά πέσουμε σέ σκοπούς ὑλοκρατικούς καί ὑλιστικούς ἤ θά κινηθοῦμε σέ ἐπίπεδα πανθεϊστικῆς τάξεως. Σέ τέτοιους δρόμους ὁδηγοῦν ἐπί παραδείγματι ὅλες οἱ ἰνδουϊστικῆς προελεύσεως ὁμάδες, πού κηρύττουν πώς ὁ Θεός δέν εἶναι προσωπικός καί πώς ὁ ἄνθρωπος δέν ἐπλάσθη “κατ᾽ εἰκόνα καί καθ᾽ ὁμοίωσιν Θεοῦ”, ἀλλά εἶναι μέρος τῆς θείας οὐσίας. Κάτω ἀπ᾽ αὐτό τό πρίσμα, τό νόημα ζωῆς τοῦ ἀνθρώπου δέν εἶναι πλέον ἡ ἀνάπτυξι σχέσεων κοινωνίας καί ἀγάπης, ἀλλά ἀντίθετα ἡ ἀποδέσμευσι ἀπό ὁποιεσδήποτε “προσκολλήσεις” καί ἡ διάλυσι τῆς προσωπικότητος τοῦ ἀνθρώπου στή λεγομένη “παγκόσμια συνειδητότητα”.

Αὐτό ἀποδεικνύει πόσο ἐπιπόλαιο θά ἦταν νά θελήσουμε νά συμβιβάσουμε τή χριστιανική μας ὑπόστασι μέ ὁποιαδήποτε συμμετοχή σέ τεχνικές τῆς Yoga, τοῦ διαλογισμοῦ καί σέ παρόμοιες “πρακτικές”, πού βασίζονται σέ ἐξωχριστιανικές θεολογικές καί ἀνθρωπολογικές προϋποθέσεις.

Ὁ ἰσχυρισμός ὅτι ὅλες οἱ θρησκεῖες ἀποβλέπουν στόν ἴδιο σκοπό ἤ ὅτι μέ τίς “τεχνικές” αὐτές μπορεῖ κανείς νά γίνη καλύτερος χριστιανός, ἄν δέν ὀφείλεται σέ ἄγνοια τῶν βασικῶν χριστιανικῶν θέσεων ἤ σέ ἀποκρυφιστική ἑρμηνεία τοῦ χριστιανικοῦ μηνύματος, ἀποτελεῖ σκόπιμη διαστρέβλωσι τῆς χριστιανικῆς πίστεως καί ἐλπίδος, ἐπικίνδυνη ἀλλοίωσι τῆς ἔννοιας τοῦ χριστιανικοῦ νοήματος τῆς ζωῆς, ἐπιβουλή τῆς σωτηρίας τοῦ ὀρθοδόξου πιστοῦ»(ΑΑ, 67).

Γιά τό ὅτι ὁ Χριστιανισμός ἀπορρίπτει τό συγκρητισμό βλ. τό βιβλίο μας Ἡ Ἀποκλειστικότητα τοῦ Χριστοῦ καί ὁ Ἀνατολικοθρησκευτικός Συγκρητισμός.

* * *

ἐγωκεντρισμός χαρακτηρίζει ἐπίσης τή Νέα Ἐποχή:

Ὁ Τόντ τοῦ εἶπε: «Ἐκεῖνο τό ὁποῖο χρειαζόμασθε ὅλοι εἶναι ἡ πίστι, Κέβιν, εἶπε… Πρέπει νά πιστεύης στόν ἑαυτό σου. Πρέπει νά ἔχης πίστι —αὐτοπεποίθησι, ἄν θέλης— ὅτι μπορεῖς νά πετύχης τούς στόχους σου. Ἄν πιστεύης στόν ἑαυτό σου μπορεῖς νά κάνης τά πάντα»(RW, 89).

  • «Τήν πρώτη φορά κατά τήν ὁποία συνάντησα τό Swami Σουαχανάντα, τοῦ εἶπα ὅτι δέν πιστεύω σέ guru καί ὅτι δέν πρόκειται νά γίνω ποτέ μέλος μιᾶς πίστεως ἤ αἱρέσεως. Αὐτός μοῦ ἀπάντησε ὅτι εἶναι καλύτερο γιά μένα νά πιστεύω στόν ἑαυτό μου»(AG, 17).
  • «Ὅλοι οἱ μεγάλοι διδάσκαλοι αὐτοῦ τοῦ κόσμου καί ὅλοι οἱ μύστες, γνωστοί καί ἄγνωστοι, ἔχουν διδάξει τήν ἀλήθεια σχετικά μέ τήν ἀληθινή σου φύσι ὅτι “Ἐσύ εἶσαι τό Φῶς τοῦ Κόσμου”… Καθένας ἀπό ᾽μᾶς ἔχει τήν εὐκαιρία, διευρύνοντας τή Συνειδητότητά του, νά τό γνωρίση αὐτό ἀπό μόνος του καί νά ἐνεργῆ ὡσάν νά τό γνωρίζη αὐτό. Ὅταν συνειδητά γνωρίζης ὅτι εἶσαι Φῶς, μπορεῖς νά ἐκπέμπης μόνο ἀπεριόριστη ἀγάπη, ἀδελφοσύνη, πληρότητα, ἀκτινοβολία, καί τή θέλησι-γιά-καλό πρός τούς συνανθρώπους σου»(στό: BR, 261).
  • «Ὅλα αὐτά τά χρόνια πού μελετῶ ἀνατολική φιλοσοφία καί θρησκεῖες, παραψυχολογία, ἀποκρυφισμό καί μεταφυσική, καί παρακολουθῶ μαθήματα αὐτοσυνειδήσεως στή Πνευματιστική Ἐκκλησία καί σεμινάρια καί διαλέξεις ἀπό ἄλλους δασκάλους, ἔχω μάθει νά βλέπω καθαρά καί νά ἐμπιστεύωμαι τό ἔνστικτό μου»(AG, 23).
  • «Νά εἶσαι ὁ δικός σου Θεός»(TB, 80).

* * *

Ἡ Νέα Ἐποχή ἔχει λάθος Θεολογία καί πλανεμένη ἄποψι γιά τό Χριστιανισμό:

Ἡ Dr. Rebecca Βrown, ἡ ὁποία, τελικά, μετεστράφη στό Χριστιανισμό, γράφει γιά τήν προγενέστερη λανθασμένη της ἀντίληψι: «—Δέν μπορῶ νά Σοῦ μιλήσω Κύριε, δέν αἰσθάνομαι διαφορετικά ἀπό πρίν, καί Ἐσύ ὅλο θυμώνεις.

—Μά δέν εἶμαι θυμωμένος μαζί σου, ποτέ δέν ἤμουν. Βλέπεις, ἐγώ, ὁ Ἰησοῦς γνωρίζω πῶς νοιώθεις, γιατί ἔχω δοκιμάσει τήν ἀδυναμία. Ὁ Πατέρας ποτέ δέν ἔχει γνωρίσει τήν ἀδυναμία, ἔτσι συνήθως θυμώνει ὅταν οἱ ἄνθρωποι εἶναι ἀδύνατοι»(RBr, 244).

  • Ὁ Εdgar Cayce «στίς ὑπαγορεύσεις του, ἐξίσωνε τό Πνεῦμα τοῦ Θεοῦ μέ τό Χρόνο, τό Χῶρο καί τή χρήσιμη ἀρετή τῆς Ὑπομονῆς. Ἐξηγοῦσε τήν προφητεία σύμφωνα μ᾽ αὐτή τήν ἐξίσωσι»(ECa, 27).
  • «Ὅπως ἔχετε ἐπιλέξει νά προσωπικοποιήσετε τήν καθαρή ἀγάπη μέ τό χαρακτῆρα τόν ὁποῖο ὀνομάζετε Θεό, ἔτσι ἔχετε ἐπιλέξει νά προσωπικοποιήσετε καί τόν ἀπεχθῆ φόβο μέ τό χαρακτῆρα τόν ὁποῖο ὀνομάζετε διάβολο»(WN1, 45· βλ. καί: 119, 267· καί: WN3, 23· καί: 62, 81· βλ. καί: WN, 69).
  • «Θεός»: «Εἶμαι ὁ ἄνεμος πού θροΐζει στά μαλλιά σου. Εἶμαι ὁ ἥλιος πού ζεσταίνει τό κορμί σου. Εἶμαι ἡ βροχή πού χορεύει στό πρόσωπό σου. Εἶμαι τό ἄρωμα τῶν λουλουδιῶν στόν ἀέρα καί εἶμαι τά λουλούδια πού στέλνουν τ’ ἄρωμά τους πρός τόν οὐρανό. Εἶμαι ὁ ἀέρας πού μεταφέρει αὐτό τό ἄρωμα»(WN, 51· βλ. καί: 295).
  • «Κάθε ψυχή εἶναι ἕνα σωματίδιο στό σῶμα τοῦ Θεοῦ»(EC2, 203).
  • «Μιά φωνή μέσα στό κεφάλι μου —μιά ψυχρή προειδοποιητική φωνή…

—Εἶμαι ὁ Κύριος τοῦ δικοῦ σου Θεοῦ, τοῦ Θεοῦ τόν ὁποῖο ὑπηρετεῖς»(RM, 227).

  • «Ὁ Θεός εἶναι ἡ παγκόσμια τάξι»(ML, 66).
  • Παραψυχολόγος κ. Μαρία Παπαπέτρου: «Ποιός εἶπε ὅτι ἡ ψυχή μας δέν εἶναι μέρος τῆς Θεότητας;»(Ακ, 29/3/83).
  • «Ὁ Σέθ, γιά παράδειγμα, λέει ὅτι ὁ Ἅγιος Παῦλος θά γεννηθῆ ξανά γιά νά διορθώση τά σημεῖα πού διαστρεβλώθηκαν στή διδασκαλία τοῦ Ἰησοῦ καί νά ἱδρύση ἕνα νέο χριστιανισμό»(GE, 72).

* * *

Ἡ Νέα Ἐποχή διδάσκει τήν ἀνυπαρξία τῆς ἁμαρτίας: Τό πνεῦμα “Χριστός” εἶπε σέ συνεδρία μέ περιστρεφόμενο τραπέζι: «Κάθε φορά κατά τήν ὁποία ὁ Χριστιανισμός ἀνεβαίνει ἕνα σκαλί στή Γῆ κατεβαίνει ἕνα σκαλί στόν Οὐρανό. Διδάσκει τήν ἀγάπη στό ὄνομα τῆς φιλανθρωπίας καί τό μίσος στό ὄνομα τῆς Κολάσεως»(CJ, 239).

  • «Μήν ἐπιδιώκετε νά ξερριζώσετε τό Κακό ἀπ᾽ τόν κόσμο, γιατί ἀκόμη καί τ᾽ ἀγριόχορτα κάνουν καλό λίπασμα»(ΜΝα, 249).
  • «Εἶμαι τόσο μπερδεμένος! Οὔτε παράδεισος… οὔτε κόλασι. Τίποτε!»(RM, 141).
  • «Νά ποιά ἀποτελοῦν πλέον γνωστά γιά μένα:

Ὁ Δημιουργός μας: …

° δέν ἀπαιτεῖ λατρεία ἤ ἀναγνώρισι

° δέν τιμωρεῖ γιά τό “κακό” ἤ γιά “παραπτώματα”

° δέν ἐπεμβαίνει στίς δικές μας δραστηριότητες»(RM, 242).

  • «Οἱ μέλλουσες τιμωρίες πού ἐφευρέθηκαν γιά τόν ἄνθρωπο δέν ὑπάρχουν»(ML, 29).
  • «Βλέπουμε πανίσχυρα θρησκευτικά τάγματα νά τονίζουν, ἀνάλογα μέ τήν περίστασι, ἤ τόν ἐφιάλτη τῆς κολάσεως, ἤ τήν ὀμορφιά τοῦ παραδείσου… Τά δόγματα πού διακηρύσσονται ἀπ᾽ τά θρησκευτικά τάγματα ἀποδεικνύονται ἀξιοθρήνητα»(ML, 124).
  • «Ἐρ.: Ὑπάρχει παράδεισος καί κόλασι;

Ἀπ.: Ὅλοι πρέπει νά ξέρετε ὅτι, ὁ παράδεισος καί ἡ κόλασι βρίσκονται μέσα στόν ἴδιο τόν ἑαυτό σας. Ὅλοι πρέπει νά ξέρετε ὅτι ὁ Θεός εἶναι μέσα σας. Μήν κάνετε κρίσεις γιά τούς ἄλλους»(EC2, 156).

  • «Ὁτιδήποτε αὐτοδιαφημιζόταν σάν Δυτικός μυστικισμός, φαινόταν τόσο ἐπιβεβαρημένο μέ Χριστιανική ἐνοχή καί αὐτο-μῖσος, πού σταμάτησα κάθε προσπάθεια ἀναζητήσεως πρός αὐτή τήν κατεύθυνι»(MD, 34).
  • «Ἀλήθειες καί μύθοι γιά τή μετά θάνατο ζωή…

° Πιθανότατα θά παραλάβετε πτερά κι ἕνα φωτοστέφανο ὡς ἐπιβράβευσι γιά τίς καλές σας πράξεις ἤ θά ριχθῆτε στά καζάνια τῆς κολάσεως γιά τίς κακές. Ἡ ἀλήθεια εἶναι ὅτι τίποτε τέτοιο δέν θά συμβῆ!»(SG, 40).

* * *

Ἡ Νέα Ἐποχή θεωρεῖ λανθασμένη τή Βίβλο:

«—Ἡ Βίβλος δέν λέει, κατά γράμμα, τήν ἀλήθεια;

—[Θεός:] Ὄχι. Καί νομίζω πώς τό ξέρεις αὐτό»(WN3, 101· βλ. καί: τοῦ ἰδίου: WN, 285· καί: ΑΝΒγ, 143).

  • «Σ᾽ ἕνα ἄλλο πείραμά μου θέλησα νά διερευνήσω τά ἀποτελέσματα τῆς προσευχῆς στό Ἀόρατο καί χρησιμοποίησα τίς λέξεις τῆς Κυριακῆς Προσευχῆς. Ὅταν σκέφθηκα τίς λέξεις “ρῦσαι ἡμᾶς ἀπό τοῦ πονηροῦ”, ἔνιωσα τέτοια ἀπώλεια δυνάμεως, πού ἀναγκάσθηκα νά ἐπιστρέψω στή γῆ. Αὐτή ἡ ἔκφρασι περιέχει μιά ἀρνητική ἰδέα. Αὐτό πού θά ἔπρεπε νά λέγεται εἶναι: “Ἐνίσχυσέ μας τό καλό”. Μόνο ἔτσι θά μπορούσαμε νά δημιουργήσουμε κραδασμούς παρομοίας φύσεως μέ τά λόγια μας»(ML, 71).

* * *

Ἀπάτες καί ἐκμεταλλεύσεις

«Τό γεγονός ὅτι ὁ Καστανέντα συνέδεσε ὅλες αὐτές τίς διδασκαλίες καί τίς παραδόσεις δημιουργεῖ τό ἐρώτημα, μήπως ὅλες οἱ ἱστορίες γιά τόν Δόν Χουάν καί γι’ ἄλλους σαμάνους τούς ὁποίους συμπεριέλαβε στό ἔργο του δέν ἦταν τίποτε ἄλλο παρά δημιουργήματα τῆς φαντασίας ἑνός χαρισματικοῦ συγγραφέα…

Στά βιβλία του ὑπάρχουν πολλές ἀνακρίβειες καί ἰσχυρισμοί τούς ὁποίους δέν θά περίμενε κανείς ἀπό ἕνα ἐπιστήμονα. Ἐξιστορεῖ, π.χ., τήν περιήγησί του μέ τόν Δόν Χουάν στήν ἔρημο Σονόρα. Ὅποιος ἔχει ἐπισκεφθῆ τή Σονόρα, γνωρίζει ὅτι τό καλοκαίρι ἡ θερμοκρασία ξεπερνᾶ τοῦς 38οC ὑπό σκιάν καί δέν πέφτει σχεδόν καθόλου τή νύκτα. Κάποιες φορές, τό θερμόμετρο δείχνει γιά ἑβδομάδες ὁλόκληρες 43οC ἤ 44οC. Ἀκόμη καί οἱ νομάδες πού ἔχουν ἐξασκηθῆ στίς πιό ἀκραῖες συνθῆκες ἀποφεύγουν τήν ἔρημο.

Ἐντούτοις, ὁ Κάρλος κι ὁ Δόν Χουάν ἐμφανίζονται στό βιβλίο νά περιπλανῶνται πρωΐ, μεσημέρι κι ἀπόγευμα στήν ἔρημο, νά περνοῦν ὅλη τή μέρα τους ἐκεῖ τόν Ἰούνιο, τόν Ἰούλιο ἤ τόν Αὔγουστο, ν’ ἀνεβαίνουν στούς γύρω λόφους, νά πιάνουν λαγούς καί νά ψήνουν φίδια στή φωτιά. Ὁ Καστανέντα ἀναφέρει ὅτι στίς 29 Ἰουνίου —ὁ Ἰούνιος εἶναι ὁ πιό ζεστός μήνας στή Σονόρα— πέρασε ὅλη τή μέρα του στήν ἔρημο, κυνηγώντας πουλιά. Ἦταν, μάλιστα, τόσο ἀπορροφημένος ἀπ’ τίς ἀσχολίες του, πού ξέχασε νά φάη… Ὁ Ἀμερικανός συγγραφέας Ρίτσαρντ ντέ Μίλ ἔμεινε ἔκπληκτος ἀπ’ τίς παραπάνω ἱστορίες κι ἀπό πλῆθος ἄλλων ἀνακριβειῶν στά κείμενα τοῦ μαθητοῦ τοῦ σαμάνου, Κάρλος Καστανέντα… Οἱ πολλές ἀντιφάσεις, σημεῖα τά ὁποῖα ἦταν “δανεισμένα” ἀπό ἄλλα κείμενα, ἀλλά καί χρονολογίες τίς ὁποῖες ὁ Καστανέντα ἀναφέρει στό βιβλίο του, θέλοντας νά τό κάνη νά μοιάζη μέ μονογραφία, ὁδήγησαν τό Ντέ Μίλ στή δημοσία ἀποκήρυξι τῆς ἐγκυρότητος τῶν βιβλίων»(EG, 66).

  • «Ὅπως ἀκριβῶς τά Ηamster πού τρέχουν ἀδιάκοπα πάνω στή ρόδα τους ἔτσι καί ὁ Νεοεποχίτης δέν φθάνει γρήγορα πουθενά. Σέ μιά μέρα, ἤ σέ μιά βδομάδα, ἤ σέ ἕνα μῆνα, οἱ ἀναζητητές βρίσκονται πίσω στήν ἀφετηρία τους. Μέ ἐξαίρεσι αὐτούς πού ἀναζητοῦν τόν Ἰησοῦ Χριστό, οἱ ὑπόλοιποι “ἐξασκοῦνται” ἀμέριμνοι πάνω στή ρόδα τους, πρός μεγάλη εὐχαρίστησι τοῦ Σατανᾶ καί πρός ὄφελος τῶν τραπεζικῶν λογαριασμῶν ἐκείνων πού τροφοδοτοῦν αὐτή τήν ἐξαρτημένη πελατεία»(RB, 199).

* * *

Ἡ Νέα Ἐποχή διδάσκει τήν ἀντιχριστιανική μετενσάρκωσι:

«[Θεός:] Οἱ ἡγέτες τῆς ἐκκλησίας… ἔκαναν δύο πράγματα. Πρῶτον, ἀποκήρυξαν τή θεωρία τῆς μετενσαρκώσεως ὡς αἱρετική. Δεύτερον, δημιούργησαν τό μυστήριο τῆς ἐξομολογήσεως. Μέ τήν ἐξομολόγησι θά ἔπαιρνε ὁ πιστός αὐτό πού τοῦ ὑποσχόταν ἡ μετενσάρκωσι. Δηλ. θά εἶχε μία ἀκόμη εὐκαιρία»(WN3, 163).

* * *

Vaslav Nijinski:

«Γνωρίζουμε κι ἕνα ἄλλο Ρῶσο πού ἔφθασε στόν ἀόρατο κόσμο μέ τό χορό. Ἦταν ὁ διάσημος χορευτής Nijinski. Οἱ Παρισινοί θεατές μιλοῦσαν μέ θαυμασμό γιά τόν καταπληκτικό χορευτή, πού τά πόδια του δέν πατοῦσαν τό ἔδαφος κι ἔμοιαζε νά πετᾶ, καθώς ἐμφανιζόταν ξαφνικά μέσα ἀπ᾽ τήν αὐλαία κι ἄρχιζε νά στριφογυρίζη.

Οἱ ἄλλοι χορευτές εἶχαν παρατηρήσει κάτι πού ξέφευγε ἀπ᾽ τά μάτια τῶν θεατῶν: “Δέν εἶναι τόσο πού πηδᾶ ψηλά, ὅσο ὅτι ἀργεῖ πολύ νά ξαναπέση!”. Μέσα στό βιβλίο του Ἀνάμεσα σέ Δύο Κόσμους, ὁ ψυχίατρος Ναντόρ Φοντόρ ἀφηγεῖται μιά συζήτησι μέ τή Ρομόλα, τή γυναῖκα τοῦ Nijinski. Ὁ ἄνδρας της, ἔλεγε, δέν μποροῦσε νά καταλάβη γιατί οἱ ἄλλοι χορευτές δέν μποροῦσαν νά ἐλέγξουν τό χρόνο τῆς πτώσεώς τους καί νά μή μείνουν ὅσο ἤθελαν στόν ἀέρα… Ἡ Ρομόλα εἶπε μιά μέρα στόν ἄνδρα της: “Εἶναι κρῖμα πού δέν μπορεῖς νά δῆς τόν ἑαυτό σου νά χορεύη!”, ἀλλά ὁ Nijinski ἀπάντησε: “Μά βλέπω τόν ἑαυτό μου, ὅταν χορεύω, γιατί δέν βρίσκομαι μέσα του, κατευθύνω ἀπό μακρυά τίς κινήσεις μου!”…

Ποιό εἶναι τό μυστικό πού κρύβεται πίσω ἀπ᾽ τά καταπληκτικά πηδήματα τοῦ Nijinski; Γιά ἐκεῖνον ὁ χορός ἦταν ἕνα θεϊκό χάρισμα, μιά ἀποστολή πού τοῦ ἐπέτρεπε νά ἐκφράση τίς αἰώνιες ἀλήθειες μέ τίς κινήσεις τοῦ κορμιοῦ του. Ἐνδιαφέρθηκε γιά τή yoga, τή σανίδα τοῦ ouija καί τήν αὐτόματη γραφή. Ὁ ψυχίατρος Φοντόρ, ἀναλογιζόμενος τήν περίπτωσι τοῦ Nijinski, θυμήθηκε τίς ἰνδικές διδασκαλίες γιά τήν ὑπερνίκησι τῆς βαρύτητος καί τούς παλαιούς ἀνάλογους θρύλους τοῦ λαοῦ του»(SL, 254).

* * *

Νέα ἐποχή ἐπαναφέρει τήν εἰδωλολατρία:

«Πρίν ρίξετε τούς ρούνους [: μαντικός τρόπος], διατυπῶστε προσεκτικά τήν ἐρώτησί σας, ὥστε νά μπορέσουν οἱ ροῦνοι νά σᾶς δώσουν τή λιγότερο ἀμφιλεγόμενη ἀπάντησι. Ἔπειτα κάντε μιά προσευχή γιά καθοδήγησι. Μιά τέτοια ἀρχαία προσευχή εἶναι ἡ ἑξῆς:

“Μεγάλε Ὀντίν,

Δάσκαλε τῶν μυστικῶν Ρούνων,

τά χέρια καί τίς σκέψεις μου ὁδήγησε,

γιά νά βροῦν οἱ ἐρωτήσεις μου

σωστή καί ἀληθινή ἀπάντησι.

Στ᾽ ὄνομα τοῦ Θόρ, τοῦ Φρέιγια

καί τοῦ Μπαλντούρ,

καί τῆς μαγικῆς δυνάμεως

τ᾽ ἀνέμου, τῆς φωτιᾶς καί τοῦ νεροῦ”»(Γκάρμαν Λόρντ, στό: ΑΝΒα, 116).

* * *

Διάφορα πνεύματα:

«Τέλος τή βαθειά μου ἀγάπη καί τίς εὐχαριστίες μου στό Λάζαρις, πού μέ “ἀφύπνισε” καί μοιράσθηκε μέ τόν κόσμο μας τήν ἐκπληκτική του μάθησι, στό Σέθ πού μοῦ ᾽δειξε τό μεταφυσικό δρόμο, στό Βαρθολομαῖο γιά τή σοφία καί τήν γνῶσι του, στούς Ὀρίν καί Νταμπέν γιά τά ἀπολαυστικά καί πάντοτε ὑπεραναπτυξιακά ταξίδια πού κάναμε μαζί καί φυσικά στούς ὁδηγούς μου. Χωρίς τούς ἀόρατους φίλους μας αὐτό τό βιβλίο δέν θά εἶχε γραφθῆ»(GE, xiii).

«Μέσα σέ λίγους μῆνες ὁ Σέθ μιλοῦσε κατευθείαν μέσῳ τῆς Τζέιν … ὁ Σέθ ἀρνιόταν συνεχῶς πώς ἦταν μιά ἔκφρασι τοῦ ὑποσυνείδητου τῆς Τζέιν»(GE, 38). Τό ἴδιο καί τά ἄλλα πρόσωπα.

* * *

Edgar Cayce:

  • «Ἡ καρριέρα τοῦ Cayce ἀπέκτησε μιά καινούργια διάστασι. Ὁ ὑποκινητής αὐτῆς τῆς ἀλλαγῆς ἦταν ὁ Ἄρθουρ Λάμερς, ἕνας πλούσιος τυπογράφος ἀπ᾽ τό Dayton τοῦ Ohio. Ὁ Λάμερς ζήτησε ἀπ᾽ τόν Cayce νά… ἀσχοληθῆ μέ πράγματα ὅπως ἡ ἀπόκρυφη ἀστρολογία, οἱ λειτουργίες τοῦ ὑποσυνειδήτου καί ἡ φύσι τοῦ πνεύματος καί τῆς ψυχῆς. Ἀνέφερε τίς μυστηριακές θρησκεῖες τῆς Αἰγύπτου, τῆς Ἑλλάδος καί τοῦ Θιβέτ καί τήν ἑβραϊκή Κabbalah, καθώς καί τήν ἀλχημεία, τή yoga καί τή θεοσοφία.

Ὁ Cayce εἶχε μία πολύ ἀμυδρή ἰδέα τῶν ὅσων ἀνέφερε αὐτός ὁ ἄνθρωπος, καί δέν ἦταν καθόλου σίγουρος πώς ἤθελε νά μάθη περισσότερα γι᾽ αὐτά. Γιά ἄλλη μιά φορά ἔνοιωσε ν᾽ ἀπειλῆται ἡ βαθειά πίστι του στό χριστιανισμό. Κι ἄν ὁ Λάμερς τόν ὁδηγοῦσε ἔτσι σέ κάποια ἱεροσυλία; Τελικά, ὅμως, πείσθηκε νά δουλεύση μέ τό Λάμερς…

Ὁ Cayce ἔκανε ἕνα πείραμα γιά τό Λάμερς, ἀρχίζοντας ἀπ᾽ τήν ἀστρολογία. Τό τελικό ἀποτέλεσμα αὐτοῦ τοῦ πειράματος ἦταν ἡ ἐπιβεβαίωσι τῆς μετεμψυχώσεως…

Μέ τόν καιρό, ὁ φόβος του γιά τίς ἴδιες τίς δηλώσεις του μετατράπηκε σέ πίστι. Ὅταν μπόρεσε νά συμφιλιώση τήν ἰδέα τῆς μετεμψυχώσεως μέ τήν πίστι του στό Χριστό, ἔγινε ἐνθουσιώδης ὑποστηρικτής αὐτῆς τῆς ἰδέας»(LΨ, 96).

  • «Σέ μία δημόσια ὁμιλία πού ἔγινε τόν Ἰούλιο τοῦ 1967, σ᾽ ἕνα ἀκροατήριο τοῦ Virginia Beach, ἡ ὄμορφη προφήτισσα Jeanne Dixon εἶπε γι᾽ αὐτόν: “Ὁ Εdgar Cayce εἶναι ὁ εἰδικός”. Εἶχε ἐρωτηθῆ γιά τίς προβλέψεις τίς ὁποῖες εἶχε κάνει καί πού ἀφοροῦσαν τίς πολυάριθμες γήινες μελλοντικές μεταβολές· αὐτές συμφωνοῦν μ᾽ ἐκεῖνες τίς ὁποῖες ἔκανε ὁ Cayce.

Αὐτός εἶπε ὅτι, θά ἐπέστρεφε τό 1998 [ψευδοπροφητεία] σάν ἀπελευθερωτής τοῦ κόσμου, ἄν τό ἐπιθυμοῦσε, γιά νά βοηθήση νά ἔλθη ἡ Νέα Ἐποχή»(ECa, 13).

  • Ἰδού καί μιά ἄλλη ψευδοπροφητεία: «Ἡ Ρούθ Νόρμαν… κοιτάζει μέ προσδοκία τό ἔτος 2001, ὅταν, ὅπως προλέγει, τριάντα τρία διαστημόπλοια θά φθάσουν στή γῆ, φέρνοντας τό καθένα ἕνα συμπλήρωμα χιλίων “ἄλλων πλανητικῶν κατοίκων”»(LE, 148).
  • Ἐπανερχόμασθε: «Ἡ ὑπαγόρευσι ζωῆς τοῦ ἴδιου τοῦ Εdgar Cayce περιλάμβανε περιγραφές γιά τίς ἐνσαρκώσεις του, σέ τέσσερεις ὁμάδες χρωμάτων, πέντε φυλές κι ἀνάλογες θρησκευτικές πεποιθήσεις»(EC, 159).
  • Ἡ ἐνασχόλησι τοῦ Εdgar Cayce μέ τόν αὐτοϋπνωτισμό τόν ὁδήγησε βαθμηδόν σέ ἀντιχριστιανικές θέσεις: «Ἕνας ἀριθμός φιλοσοφικῶν ἐννοιῶν, γιά τίς ὁποῖες ὁ Εdgar Cayce εἶχε μόνο ἀόριστη συνειδητή γνώμη, ἀναπτύχθηκαν μέ λεπτομέρεια στίς ὑπαγορεύσεις του [κατά τή διάρκεια τῆς ὑπνώσεώς του]. Μερικές ἀπ᾽ τίς πιό ὀφθαλμοφανεῖς εἶναι ἡ μετενσάρκωσι καί τό Karma [: πληρωμή τῆς ἁμαρτίας σέ ἑπόμενη ἐνσάρκωσι], ἡ προέλευσι τῆς ψυχῆς κι ὁ προορισμός της στή γῆ»(EC, 56).
  • «“Ἡ μόνη στιγμή πού μπορῶ νά τή χρησιμοποιήσω [τή διορατική-προγνωστική δύναμι]”, ψιθύρισε [ὁ Εdgar], “εἶναι ὅταν κοιμᾶμαι καί δέν ἔχω τή γνῶσι ἤ τόν ἔλεγχο αὐτοῦ τό ὁποῖο κάνω”»(EdC, 81). Βλέπετε ἐλευθερία βουλήσεως;!
  • «Ἡ ἐρώτησι πού ἀκολούθησε, πήγαζε ἀπ᾽ τήν ἀντίθεσι πού ὑπῆρχε γιά κάθε ἰδέα πού δέν συμφωνοῦσε μέ τίς βασικές ἀρχές τῆς θρησκευτικῆς τους πίστεως [τοῦ Cayce καί τῆς συζύγου του]. Ἦταν συντηρητικοί στίς ἀπόψεις τους, καί εἶχαν ἀναστατωθῆ βαθειά ἀπ᾽ τίς ἀβεβαιότητες πού προέκυψαν μέ τήν ἀνάγνωσι τῶν ὡροσκοπίων»(EdC, 175).
  • «Οἱ ὑπαγορεύσεις ζωῆς πού δόθηκαν ἀπ᾽ τόν Εdgar Cayce, εἶναι προφανῶς βασισμένες στήν ὑπόθεσι ὅτι ἡ θεωρία τῆς ἐπαναγεννήσεως δέν εἶναι θεωρία, ἀλλά γεγονός»(στό: EC1, 70).
  • «Ἐρ.: Ὑπάρχουν “νεράιδες”, καί ἄν ὑπάρχουν, τί εἶναι;

[Cayce]: … Ὀντότητες πού δέν εἰσῆλθαν στήν ὑλική ὕπαρξι.

Τά στοιχειά, τά ἀερικά, οἱ νεράιδες καί οἱ καλικάντζαροι δέν εἶναι πνεύματα, ἀλλά στοιχεῖα τῆς φύσεως, τά ὁποῖα εἶναι τόσο ὁριστικές ὀντότητες, ὅσο εἶναι ὁ ὑλοποιημένος ἄνθρωπος. Καταλάβατε;»(EC2, 191· βλ. καί: FMe, 8, 102, 116· καί: W, 398).

Ἀρχιμ. Ἰωάννου Κωστώφ

Ἐκκλησία & Μαγεία

War to the worship of the devil

ἐκδ. Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Δαμασκηνός

Ἀθήνα 2012

{Οἱ συντμήσεις τῆς βιβλιογραφίας εἲναι στό βιβλίο}

Ο ΗΧΟΣ ΤΩΝ ΘΕΪΚΩΝ ΒΗΜΑΤΩΝ ΣΤΑ ΧΡΟΝΙΑ ΤΟΥ ΙΟΥΛΙΑΝΟΥ ΤΟΥ ΠΑΡΑΒΑΤΟΥ

N939 Acadian autumn valley of fire@ Nate Parker Photography on Flickr-1

Ὁ Ἢχος τῶν Θεϊκῶν Βημάτων

στά χρόνια τοῦ Ἰουλιανοῦ τοῦ Παραβάτου

http://paintingleaves.blogspot.com

PAINTING LEAVES

«Στά χρόνια τοῦ Ἰουλιανοῦ τοῦ παραβάτου, ὅταν ἐκεῖνος εἶχε κατεβῆ στά μέρη τῆς Περσίας, ἔστειλε κάποιο δαίμονα νά φύγη γρήγορα νά πάη στή Δύσι καί νά τοῦ φέρη κάποια ἀπόκρισι ἐπειγόντως. Σάν ἔφθασε, ὅμως, ὁ δαίμων σ᾽ ἕνα τόπο, ὅπου ἔμενε ἕνας μοναχός, καρφώθηκε ἐκεῖ ἐπί δέκα μέρες καί δέν μποροῦσε νά σαλέψη οὔτε νά προχωρήση, γιατί ὁ μοναχός νύκτα καί μέρα, ἐπί τόσες μέρες δέν ἔπαυε τήν προσευχή του! Γύρισε, λοιπόν, ἄπρακτος σ᾽ ἐκεῖνον πού τόν ἔστειλε. Κι ἐκεῖνος τόν ρώτησε:

—Γιατί ἄργησες;

Κι ὁ δαίμονας τοῦ ἀποκρίθηκε:

—Καί ἄργησα καί ἄπρακτος γύρισα, γιατί ἔμεινα δέκα μέρες καί δέκα νύκτες παρατηρώντας τό μοναχό Πούπλιο μήπως καί σταματήσει τήν προσευχή του, γιά νά μπορέσω νά περάσω, μά ἐκεῖνος δέν σταμάτησε. Κι ἔτσι δέν μπόρεσα νά περάσω καί γύρισα ἄπρακτος.

Τότε ὁ ἀσεβής Ἰουλιανός ἀγανάκτησε καί εἶπε:

—Ἐπιστρέφοντας θά πάρω ἐγώ τήν ἐκδίκησί μου ἀπ᾽ τό μοναχό!

Μά σέ λίγες μέρες ἡ θεία Πρόνοια τόν πῆρε ἀπ᾽ αὐτή τή ζωή, τό δαιμονόπληκτο Ἰουλιανό. Κι ἀμέσως μετά τό θάνατό του, ἕνας ἀπ᾽ τούς ἀκολούθους του ἐπάρχους, ἔφυγε, πῆγε πούλησε ὅλα ὅσα εἶχε καί δέν εἶχε καί τά μοίρασε στούς πτωχούς. Κι ἐλεύθερος πιά, ἦλθε στό Γέροντα νά γίνη μοναχός. Ἔφθασε, μάλιστα, νά γίνη μεγάλος ἀσκητής, κι ὔστερα ἐκοιμήθη ἐν Κυρίῳ».

Πηγή:

Ἀρχιμ. Ἰωάννου Κωστώφ

Ὁ Ἢχος τῶν Θεϊκῶν Βημάτων

ἐκδ. Ἅγ. Ἰωάννης Δαμασκηνός

Ἀθήνα 2011

http://www.truthtarget.gr

TRUTH TARGET