Starfighter - Photo by +Gary Luhm Tipsoo Lake at Mt. Rainier National Park. #lake #mountain #reflection

From (Theistic) Evolution to Creation

A Tribute to Prof. J. Rendle-Short

 on March 1, 1997

When you walk into the university department of the Royal Children’s Hospital in Brisbane, Australia, the portrait on the wall is that of a figure well-known in creation science circles…

Dr T. John Rendle-Short, or ‘Prof’ as he is affectionately known by many, was Foundation Professor and Head of the Department of Child Health in the University of Queensland, Brisbane, a post he held for 24 years.

Though he has not actively taught for some years, his influence is still felt by this generation of medical students. His book A Synopsis of Children’s Diseases is still being used as a pediatric textbook at the University of Queensland Medical School at the time of writing.

His academic and clinical prowess earned for him the distinguished status of Professor Emeritus, which means he is, in effect, ‘Professor for Life’ of the University.

Yet Prof. Rendle-Short is one of the humblest Christian gentlemen one could meet. When talking on the creation/evolution issue, he is quick to say, ‘I am not a scientist’—even though in 1981 he was made a Member of the Order of Australia for services in medicine and infantile autism.

Prof had the inestimable advantage of being born into a Christian family with a long evangelical tradition. His father, Arthur Rendle Short (his father’s name was spelt without the hyphen), became professor of surgery in the University of Bristol, England. As well as impeccable surgical qualifications, he had the rare distinction of having degrees (high distinctions, with gold medals, from the University of London) in physiology and geology. Besides medical books, he wrote many books on Christian apologetics, with a special interest in creation and evolution. He was much in demand as a speaker in Brethren and InterVarsity Fellowship circles.

Of his father’s writings which promote theistic evolution, Prof says,

‘It must be understood that in England in the first decades of the 20th century, Darwin was triumphant. No thinking person seriously contemplated six-day creation or that the Flood really covered more than the then known world.’

It is little surprise therefore that John Rendle-Short himself was a theistic evolutionist for more than 40 years. He says,

‘I have every sympathy with those Christians of a past generation who felt compelled to try to find a way to cope with evolution. For them, there seemed to be very little choice—all the science they were told of pointed to evolution—the alleged long age of the earth, Piltdown man, and so on.’

From personal notes of his father’s which turned up years later, Prof discovered that the elder Rendle Short’s peace with evolutionary theory was always an uneasy one. The Fall in particular was an agonizing ‘impasse’ for him. Prof asks,

‘How could the Fall of man have brought sin and death into the world, if the fossils were showing a creation ‘groaning’ for millions of years before man? How could man be both a rising ape and a fallen image? These were agonizing questions for my father.’

It was a great encouragement to Prof to discover strong indications from his father’s private notes that as time went on, Arthur Rendle Short increasingly shifted toward belief in a six-day recent creation, although he made no written comment about the extent of the Flood.

Sadly, Piltdown man, a cleverly conceived hoax which seemed to have been a powerful influencing factor in Arthur Rendle Short’s acceptance of evolution, was only revealed as a fraud in December 1953, some two months after Prof’s father died.

For Prof himself, educated at Cambridge and brought up with his father’s writings, theistic evolution (or its variant, progressive creationism) was the natural direction for him to take. His odyssey to being chairman of one of the most effective creation science outreach ministries in the world was overseen by the Lord’s hand in countless ways, both large and small.

An encounter with the late Prof. Dr Arthur Wilder-Smith on a bus in Toronto was the starting point. Prof says,

‘Here was a man who had three earned science doctorates, who was a convinced believer in the literal truth of Genesis. When he told me this, I was flabbergasted.’

Later, God used other totally unexpected sources to further open his eyes to the enormous contradictions between evolution/long ages belief and the Gospel he had long held dear. A phrase he read on a lonely plane journey from England to Australia in the unlikely book Zen and the Art of Motorcycle Maintenance, concerning the word ‘God’ being related to the word ‘good’, was the catalyst. How could God, who was Himself perfect goodness, countenance the suffering and death of countless creatures for billions of years, and then proclaim His creation ‘very good’ (Genesis 1:31)?

After many years wandering in the ‘wilderness’ of theistic evolution, Prof found it a great joy to be part of a ministry strengthening the Genesis foundations of Christianity. He was particularly thrilled at being instrumental in establishing Creation Science Foundation (UK) in his beloved mother country.

Prof. Rendle-Short is acutely aware of the harm done to Christianity by evolutionary compromises. Some years ago he met a pastor who, on finding that Prof was now a ‘full on’ creationist, reacted strongly. He said that many years ago, he had heard Prof espouse theistic evolution. This had started this pastor on a downhill road which, he exclaimed, ‘nearly destroyed my faith.’

The Rendle-Short name is well known to publishers of both medical and Christian works. For example, one medical publishing house has now had something written by either Prof or his father in print continuously for over 80 years!

Having discovered the crying need for Christians to ‘wake up’ to the power of the creation message, Prof has written a number of related books, including Man: Ape or Image? and Reasonable Christianity. His most recent work, Green Eye of the Storm, was published in 1998 by the Banner of Truth Trust, a UK Evangelical Christian publishing house. It deals with the impact of Darwinism on the lives of four British Christians in the 19th and 20th centuries. Philip Gosse F.R.S. (a scientist who is best remembered for his disastrous effort to counter Darwin by explaining fossils as created ‘ready made’), George Romanes F.R.S. (another scientist, who abandoned his Christianity on becoming a close personal friend of Darwin’s, but regained his faith in the last few months of his short life and was one of Darwin’s literary executors), Prof’s own father, and lastly John Rendle-Short (Prof) himself.

It is Prof’s fervent desire that, whether through this book or other means, many who have been tempted to compromise their faith through the ‘academically respectable’ belief in evolution/long ages, will turn back to the authority of the Bible, and its true account of the real history of the world.

A gold medallion, depicting Emeritus Professor John Rendle-Short, is presented each year to the medical student earning the highest marks in the final pediatric clinical examination of the University of Queensland, Australia. The students have their details engraved on the reverse.

Originally published in Creation 19(2):50-51, March 1997








Canadian Rockies Suzanne Mathia Mt Rundle in the Canadian Rockies. #mountains #landscape #canada

Ξεκαθαρίζοντας τη σύγχυση για τη φυσική επιλογή


Carl Wieland


Η φυσική επιλογή συχνά αναφέρεται ως η επιβίωση του επιτηδειότερου, ή σύμφωνα με έναν πιο πρόσφατο όρο ως η αναπαραγωγική ικανότητα του επιτηδειότερου. Πολλοί άνθρωποι βρίσκονται σε σύγχυση σε σχέση με αυτή, νομίζοντας ότι η ένδειξη για τη φυσική επιλογή, συνιστά ταυτόχρονα και απόδειξη για την άποψη πως το φάσμα της ζωής προήλθε από απλά μόρια μέσω διαρκούς εξελίξεως, χωρίς την παρέμβαση μιας ιδιοφυούς νοημοσύνης. Τα περισσότερα άρθρα για την θεωρία της εξέλιξης τείνουν να καθιστούν τη σύγχυση αυτή ακόμη περισσότερη, επειδή αποτυγχάνουν να καταδείξουν ότι η φυσική επιλογή είναι υπεύθυνη μόνο για περιορισμένες μεταβολές στους γονότυπους και συνεπώς δεν παράγει μεγάλες εξελικτικές μεταβολές.

Αντιγραφέας ο Δαρβίνος;

Ένας δημιουργιστής, ο χημικός-ζωολόγος Edward Blyth (1810-1873), έγραψε σχετικά με τη φυσική επιλογή το 1835-1837, πριν τον Δαρβίνο, ο οποίος πολύ πιθανόν δανείστηκε την ιδέα από τον Blyth.

Ένας οργανισμός μπορεί να έχει ένα κληρονομικό χαρακτηριστικό το οποίο σε ένα δεδομένο περιβάλλον, δίνει στον οργανισμό αυτό ένα μεγαλύτερο πλεονέκτημα στο να μεταδώσει τα γονίδιά του στην επόμενη γενιά, από οργανισμούς που στερούνται αυτό το πλεονέκτημα. ΄Ετσι μετά από διαδοχικές γενιές, το χαρακτηριστικό αυτό γίνεται κυρίαρχο στον πληθυσμό. Μια τέτοια βελτιωμένη ευκαιρία για αναπαραγωγική επιτυχία, μπορεί να αποκτηθεί με πολλούς τρόπους.

α) Μεγαλύτερη ευκαιρία επιβίωσης

Ο οργανισμός είναι περισσότερο προσαρμοστικός ως προς την επιβίωση. Αυτό εννοούμε με τον όρο «επιβίωση του επιτηδειότερου». Δεν έχει να κάνει πάντα με τη φυσική προσαρμοστικότητα ενός οργανισμού όπως πολλές φορές νομίζεται. Αν ένας οργανισμός έχει μεγάλες πιθανότητες να επιβιώσει στο περιβάλλον, τότε συνεπάγεται αυτό και μια μεγάλη πιθανότητα να μεταδώσει τα γονίδιά του στους απογόνους του. Για παράδειγμα, κάποια γονίδια τα οποία είναι υπεύθυνα για ένα μακρύτερο τρίχωμα θα βελτιώσουν τις πιθανότητες επιβίωσης ενός οργανισμού σε ψυχρά κλίματα. Επίσης γονίδια για λευκό τρίχωμα θα βελτιώσουν το καμουφλάρισμα μιας πολικής αρκούδας στους πάγους. Το καμουφλάρισμα δεν βοηθά απλά έναν οργανισμό να ξεφύγει από τους διώκτες του, αλλά επίσης είναι χρήσιμο σε ένα αρπακτικό είδος, επειδή χάρη σ’ αυτό μπορεί να γίνεται λιγότερο αντιληπτό από τη λεία τους.

β) Μεγαλύτερη ευκαιρία για ζευγάρωμα

Αν για παράδειγμα, τα θηλυκά ενός είδους ψαριού έχουν προτίμηση για αρσενικά με μακρύτερη ουρά, τότε τα αρσενικά που φέρουν αυτό το χαρακτηριστικό, θα έχουν τη μεγαλύτερη ευκαιρία να ζευγαρώσουν και κατά συνέπεια τα γονίδιά τους που προκαλούν αυτό το χαρακτηριστικό  να κληρονομηθούν από τους απογόνους. Κατά αυτό τον τρόπο, το συγκεκριμένο χαρακτηριστικό θα γίνει κοινό σ’ αυτό τον πληθυσμό.

γ) Κάθε άλλος τρόπος για την αύξηση της αναπαραγωγής

Εξετάστε ένα φυτό, οι σπόροι του οποίου σκορπίζονται απ’ τον άνεμο. Εάν αυτό έχει γονίδια που δίνουν στους σπόρους του ένα σχήμα που μεταδίδει σ’ αυτούς ελαφρά καλύτερη αεροδυναμική απ’ ότι οι σπόροι των ομοίων του, τότε τα γονίδια για εκείνη τη συγκεκριμένη ιδιότητα (και έτσι η ίδια η ιδιότητα) θα ευνοηθούν, δηλ. θα «επιλεγούν» με αυτό το «φυσικό» τρόπο, γι’ αυτό και ο όρος ‘φυσική επιλογή’.

Αντιστρόφως, εάν εκείνο το είδος φυτού συμβεί να βρίσκεται σε ένα μικρό νησί, οι σπόροι που θα ταξιδέψουν μακριά, είναι περισσότερο πιθανόν να χαθούν στην θάλασσα. Γι’ αυτό, τα γονίδια που δίνουν λιγότερη «ανύψωση» θα ευνοηθούν. Προϋποθέτοντας ότι τα γονίδια για σπόρους που ταξιδεύουν κοντινές ή μακρινές αποστάσεις είναι διαθέσιμα, αυτό το απλό αποτέλεσμα θα εξασφαλίσει ότι όλα τα μέλη ενός πληθυσμού τέτοιων φυτών σε ένα νησί, θα παρήγαγε τελικά μόνο σπόρους «σύντομων πτήσεων»? γονίδια για σπόρους «μακρινών πτήσεων» θα εξαφανίζονταν.

Προσαρμογή στο περιβάλλον

Κατά αυτό τον τρόπο οι οργανισμοί μπορούν να προσαρμοστούν πιο ικανοποιητικά στο περιβάλλον που βρίσκονται. Ας υποθέσουμε ότι ένας πληθυσμός φυτών έχει έναν αριθμό γονιδίων που καθορίζουν το μέγεθος στις ρίζες τους. Εάν εκτεθούν επί πολύ μακρό χρονικό διάστημα σε ξηρό περιβάλλον, το αποτέλεσμα θα είναι να επιβιώσουν όσα θα έχουν μακρύτερες ρίζες που θα τους επιτρέπουν να απορροφούν ικανοποιητικότερα νερό και άλατα. Συνεπώς, τα γονίδια που ευθύνονται για μικρότερες ρίζες έχουν λιγότερες πιθανότητες να επιβιώσουν και να κληρονομηθούν. Στην πορεία του χρόνου, κανένα από αυτά τα φυτά δεν θα έχει γονίδια για μικρές ρίζες, μιας και θα επιβιώσουν όσα έχουν μεγαλύτερες ρίζες.

Οι πεποιθήσεις του Δαρβίνου

Αυτού του είδους η προσαρμογή στο περιβάλλον, θεωρήθηκε από τον Κάρολο Δαρβίνο σαν μια διαδικασία η οποία υφίσταται απεριόριστα και είναι υπεύθυνη για μεγάλες μεταβολές στους ζωντανούς οργανισμούς. Αν δηλαδή, νέες ποικιλίες μπορούσαν να εμφανιστούν σε μια σύντομη περίοδο, τότε σε μεγαλύτερες χρονικές περιόδους, της τάξεως των εκατομμυρίων ετών, θα μπορούσαν να εμφανιστούν καινούργιες ταξινομικές ομάδες ειδών. Για παράδειγμα, κατ’ αυτό τον τρόπο θα μπορούσαν να προκύψουν τα πτηνά από τα ερπετά, ή τα αμφίβια από τα ψάρια. Ο Δαρβίνος βέβαια δεν γνώριζε τους μηχανισμούς της κληρονομικότητας. Δεν γνώριζε για παράδειγμα, ότι αυτό που μεταδίδει ένας οργανισμός στους απογόνους του μέσω της αναπαραγωγής, είναι βασικά ένα πακέτο πληροφοριών (γονίδια) ή αλλιώς κωδικοποιημένες εντολές. Είναι απαραίτητο να τονίσουμε πως αυτό που κάνει η φυσική επιλογή στην πάροδο του χρόνου, είναι να «ξεφορτώνεται» τη γενετική πληροφορία. Δεν μπορεί δηλαδή να δημιουργήσει νέα γενετική πληροφορία, αλλά απλώς τροποποιεί την ήδη υπάρχουσα. Στο προαναφερθέν παράδειγμα με τα φυτά, είδαμε πως έγιναν πιο ικανά να προσαρμόζονται σε ένα ξηρό περιβάλλον, επειδή έχάσαν ένα μέρος της γενετικής πληροφορίας που είχαν τα προγονικά τους είδη. Η πληροφορία για μακρύτερες ρίζες ήταν ήδη παρούσα στα γονίδια του προγονικού πληθυσμού. Η φυσική επιλογή δεν προκάλεσε, ούτε πρόσθεσε καινούργια πληροφορία. Βέβαια, το τίμημα για την προσαρμογή είναι η μόνιμη απώλεια πληροφορίας σ’ αυτά τα φυτά. Αν το περιβάλλον γίνονταν υγρό, έτσι ώστε οι μικρότερες ρίζες να είναι απαραίτητες για την επιβίωση, η πληροφορία (δηλ. τα γονίδια) για μικρότερες ρίζες δεν θα επανεμφανιζόταν, και έτσι ο πληθυσμός δεν θα μπορούσε να προσαρμοστεί στη νέα αυτή συνθήκη. Ο μόνος εφικτός τρόπος για μια ποικιλία φυτών με μικρότερες ρίζες, θα ήταν μόνο αν είχαμε τον αρχικό πληθυσμό φυτών στον οποίο και οι δύο τύποι γονιδίων ήταν παρόντες.

Γενετικά όρια στην ποικιλία

Σε μια διαδικασία απώλειας της γενετικής πληροφορίας, υπάρχει αυτόματα ένα όριο στην ποικιλία, καθώς οι αρχικές γονιδιακές δεξαμενές δεν μπορούν να χάνουν πληροφορία απεριόριστα. Αυτό φαίνεται ξεκάθαρα στα πειράματα διασταύρωσης ειδών, τα οποία αποτελούν ένα είδος επιλογής (τεχνητή επιλογή). Ας δούμε για παράδειγμα τις ποικιλίες αλόγων. Οι άνθρωποι έχουν καταφέρει να παράγουν πολλές ποικιλίες αλόγων μέσω τεχνητής επιλογής από άγρια άλογα (όπως τα πόνυ, τα Αραβικά άλογα, τα Κλάϊντελσντέιλ και τα άλογα για γεωργικές εργασίες), αλλά πολύ σύντομα τα γενετικά περιθώρια εξαντλούνται, επειδή η επιλογή μπορεί να επεξεργαστεί μόνο την υπάρχουσα πληροφορία. Αυτό γίνεται, γιατί η κάθε νέα ποικιλία έχει μέσα της λιγότερη γενετική πληροφορία απ’ ότι υπήρχε στο αρχικό προγονικό είδος αλόγου, απ’ το οποίο προήλθαν οι σύγχρονες ποικιλίες. Δεν μπορεί κανείς να ξεκινήσει με μικρά πόνυ και να αναπαράγει μεγάλα άλογα της ράτσας Κλάϊντεσντέιλ, επειδή δεν υπάρχει στο πόνυ η απαραίτητη πληροφορία. Έτσι, όσο περισσότερες και πιο εξειδικευμένες ποικιλίες δημιουργούνται, τόσο λιγοστεύει η γενετική πληροφορία και στενεύουν τα όρια. Αυτά τα γεγονότα δείχνουν ξεκάθαρα πως η φυσική επιλογή, δεν είναι μια «ανοδική» δημιουργική διαδικασία χωρίς όρια, όπως φαντάστηκε ο Δαρβίνος.

Φυσικά, οι θεωρητικοί της εξέλιξης το γνωρίζουν αυτό. Ξέρουν πως πρέπει να επικαλεστούν μια άλλη διαδικασία, η οποία να μπορεί να δημιουργήσει νέα πληροφορία, έτσι όπως απαιτεί η θεωρία της εξέλιξης. Ισχυρίζονται πως κάποτε υπήρχαν ζωντανοί οργανισμοί χωρίς πνεύμονες. Αργότερα με κάποιο τρόπο εμφανίστηκε η πληροφορία για τα πνευμόνια. Κατά τον ίδιο τρόπο, πλάσματα με φτερά προήλθαν από μη φτερωτά πλάσματα μέσω της προσθήκης νέας πληροφορίας. Το γεγονός όμως είναι πως η φυσική επιλογή δεν μπορεί να κάνει κάτι τέτοιο, παρά μόνο να τροποποιεί την ήδη υπάρχουσα πληροφορία.

Πώς εξηγούν οι εξελικτικοί την εμφάνιση νέας πληροφορίας;

Μιας και η φυσική επιλογή μπορεί μόνο να τροποποιεί ήδη υπάρχοντες οργανισμούς, οι θεωρητικοί της εξέλιξης επικαλούνται τις μεταλλάξεις (τυχαία αντιγραφικά σφάλματα στο γενετικό υλικό) ως το υλικό πάνω στο οποίο επιδρά η φυσική επιλογή για τη δημιουργία νέας πληροφορίας. Τα εργαστηριακά πειράματα όμως έχουν δείξει πως οι μεταλλάξεις δεν προσθέτουν πληροφορία. Ένας από τους πιο φημισμένους επιστήμονες πάνω στη γενετική πληροφορία, ο Dr.WernerGitt, του Γερμανικού Ομοσπονδιακού Ινστιτούτου Φυσικής και Τεχνολογίας (Federal Institute of Physics and Technology) λέει πως « Δεν υπάρχει κάποιος γνωστός  φυσικός νόμος μέσω του οποίου να εμφανίζεται η πληροφορία, ούτε και επαρκεί κάποιο φυσικό φαινόμενο για να γίνει κάτι τέτοιο».

Ακόμη και οι μεταλλάξεις, οι οποίες φαίνεται να παρέχουν κάποιο γενετικό πλεονέκτημα σε έναν πληθυσμό ειδών, δεν αποτελούν παρά ένδειξη απώλειας γενετικής πληροφορίας και όχι προσθήκης.


α) Η φυσική επιλογή δεν προσθέτει πληροφορία, αλλά τροποποιεί μόνο την υπάρχουσα.

β) Η εξέλιξη απαιτεί έναν τρόπο προσθήκης νέας πληροφορίας.

γ) Οι μεταλλάξεις είναι το υποτιθέμενο υλικό για να εξηγηθεί η καινούργια πληροφορία.

δ) Οι μεταλλάξεις φαίνεται να αποτελούν παραδείγματα απώλειας της πληροφορίας και όχι προσθήκης.

ε) Είναι εντελώς αθέμιτο να χρησιμοποιούνται περιστατικά στα οποία η φυσική επιλογή συνέβη ( περιορίζοντας την πληροφορία σε πληθυσμούς) σαν παραδείγματα «εξελικτικού συμβάντος».

στ) Η φυσική επιλογή η οποία επιδρά στη γονιδιακή πληροφορία μπορεί να εξηγηθεί καλύτερα αν επικαλεστούμε την πτώση του ανθρώπου που αναφέρει η Αγία Γραφή στο 3ο κεφάλαιο της Γένεσης. Μπορεί να εξηγηθεί ως μια διαδικασία μέσω της οποίας οι οργανισμοί προσπαθούν να επιβιώσουν σ’ έναν κόσμο που βρίσκεται σε πτώση και φθορά.

΄Ισως εάν οι «γνήσιοι πιστοί» της εξέλιξης είχαν αληθινά πειστική απόδειξη για μια δημιουργική διαδικασία, δεν θα αισθάνονταν υποχρεωμένοι να θολώνουν τα νερά τόσο συχνά με το να παρουσιάζουν την διαδικασία της φυσικής επιλογής σαν αυτή να διακήρυττε την πίστη τους στην εξέλιξη του κυττάρου σε άνθρωπο.

Επίκειται μεγάλη ανάγκη να πούμε στον σύγχρονο άνθρωπο, πως τα γεγονότα του βιολογικού κόσμου μπορούν να εξηγηθούν επαρκέστερα αν δεχθούμε την βιβλική εκδοχή για την προέλευση των πάντων, βοηθώντας τους έτσι να κατανοήσουν και να δεχθούν το Ευαγγέλιο του Χριστού, το οποίο είναι άρρηκτα συνδεδεμένο με την αληθινή προέλευση του κόσμου από έναν Θεό άπειρης σοφίας και νοημοσύνης.


Μετάφραση: Γιώργος Μπαλαγιάννης

Δημοσίευση κατόπιν αδείας από το περιοδικό CREATION JuneAugust 2001. Τίτλος πρωτότυπου: MUDDY WATERS- Clarifying the confusion about natural selection. Website:







Γερόντισσα Γαβριηλία: Μοναχή ιεραπόστολος Αγγλίας, ΗΠΑ, Καναδά, Παλαιστίνης και Ινδίας, από Ελλάδα (+28/3/1992)

Γράφει στό βιβλίο μέ τή βιογραφία της: «Μιά φορά, στήν Ἰνδία, ἦταν ἕνας πολύ μεγάλος “Δάσκαλος”, ἀπ᾽ αὐτούς πού λένε guru (Ἐγώ τότε ἐργαζόμουν στό μικρό Νοσοκομεῖο πού ἀνῆκε στό Αshram του (: τή Μονή του)). Μιά μέρα λοιπόν, ἦρθε ἕνα νέος 26 χρονῶν ἀπό τήν Αὐστραλία, πολύ χαριτωμένος, φέρνοντας μαζί του ἕνα μεγάλο κιβώτιο. Παρουσιάσθηκε ἐκεῖ πού ἦταν ὁ μεγάλος αὐτός Δάσκαλος καί εἶχε γύρω του κόσμο πού τόν ἄκουγε νά μιλᾶ… Ὅταν μπῆκε αὐτός ὁ νέος, ἦταν κατακόκκινος ἀπό τή χαρά καί τή συγκίνησί του. Κοίταζε τό Δάσκαλο, ὅπως κοιτάζουμε, τί νά σᾶς πῶ, μιάν εἰκόνα Ἁγίου! Ἀφοῦ λοιπόν ὁ “Δάσκαλος” τόν κοίταξε καλά-καλά, τοῦ λέει: “Ὥστε ἐσύ εἶσαι πού ἦρθες ἀπό τήν Αὐστραλία; Τί μᾶς ἔφερες;”. Αὐτός ὁ καημένος ἀπό τή συγκίνησί του δέν μποροῦσε νά μιλήση. Κι ὁ ἄλλος νά ἐπιμένη: “Μᾶς ἔφερες μπανάνες; Μᾶς ἔφερες φροῦτα; Μᾶς ἔφερες γλυκά; Τί μᾶς ἔφερες;”… Ἀρχίζει τό δύστυχο τό παιδί νά ἀνοίγη τό κιβώτιο. Καί βγάζει χαρτιά, καί δεύτερα χαρτιά, καί τρίτα χαρτιά… “Ἐ, δεῖξε μας πιά τί θά μᾶς χαρίσης;”. Στό τέλος ἔβγαλε ταινίες καί τό μαγνητόφωνο πού εἶχε φέρει γιά νά ἠχογραφήση τή φωνή τοῦ μεγάλου αὐτοῦ Δασκάλου! “Μπά!… Αὐτά εἶναι ὅλα; Τίποτε ἄλλο δέν ἔφερες;… Πηγαίνετε νά τοῦ δείξετε τό δωμάτιό του!”.

Πάει ὁ καημένος στό δωμάτιό του, καί κάθεται καί κλειδώνεται καί δέν ἤθελε πιά νά βγῆ ἔξω καθόλου. Ἔπαθε σόκ! Περίμενε νά δῆ ἕνα ἄνθρωπο πού τόν εἶχε σχεδόν θεοποιήσει καί τόν βλέπει τώρα νά περιμένη μπανάνες καί φροῦτα σάν κοινός θνητός, καί στό τέλος νά τοῦ λέη καί νά πάη στό δωμάτιό του, μιά καί δέν ἔφερε τίποτε… Ἐνῶ ὁ δύστυχος εἶχε ἔρθει γιά νά ἀπαθανατίση τή φωνή τοῦ guru καί νά τή στείλη πίσω στήν Αὐστραλία (… κι ὅλοι νά θαυμάσουν τό κατόρθωμά του, γιατί βέβαια, μέσα σ᾽ ὅλα αὐτά ὑπῆρχε λιγάκι τό Ἐγώ)… Τό παιδί, ὅπως καταλαβαίνετε, ἔπαθε πραγματικό σόκ. Τήν ἄλλη μέρα προσπάθησαν νά τόν βγάλουν ἀπό τό δωμάτιό του, νά πάη νά ἀκούση τίς διδαχές, ἀλλ᾽ αὐτός δέν ἤθελε».

«Μιά φορά μοῦ λέει: “Ἐσύ μοῦ λές ὅτι ὅταν θέλη ὁ Θεός κάτι, γίνεται, κι ὅτι ὅταν ἀφήσης τόν ἑαυτό σου ἐλεύθερα στά χέρια τοῦ Θεοῦ, σοῦ τό κάνει, κι ὅτι ὁ μόνος τρόπος νά φθάσης στό Θεό εἶναι μέσῳ τοῦ Χριστοῦ, ὁ Ὁποῖος σέ παίρνει ἀπό τό χέρι καί σέ διαπαιδαγωγεῖ καί σέ πάει ἐκεῖ ὅπου πρέπει, φθάνει νά ἀφεθῆς”. “Ναί” τοῦ λέω “φθάνει ὅμως νά ἀφεθῆς πραγματικά”! Κάποια ἄλλη μέρα μοῦ λέει: “Ἐσύ λές ὅτι πρέπει νά ἀφεθοῦμε τελείως στό χέρι τοῦ Θεοῦ, κι ὅτι τότε… ῾Ὡραῖα! Ἄς πᾶμε λοιπόν οἱ δύο μας, χωρίς χρήματα, σ᾽ ἕνα βουνό, σ᾽ ἕνα ἄγνωστο μέρος, νά δοῦμε… Θά βροῦμε τροφή καί κατοικία, ὅπως μοῦ λές;”.  “Καί βέβαια θά βροῦμε! Ρωτᾶς;”. “Ὥστε εἶσαι βεβαία;”. “Εἶμαι βεβαία”. “Ἄν τό δῶ αὐτό, θά πιστέψω στό Χριστό καί θά παρατήσω ὅλους τούς Δασκάλους καί ὅλους τούς guru”. Ὅμως παιδιά μου, στήν Ἁγία Γραφή λέει: μήν ἐκπειράσης Κύριον τόν Θεόν σου, καί: μή ζητᾶς σημεῖο. Ἀλλά ἐγώ τότε, εἶχα μιά τέτοια λαχτάρα καί βεβαιότητα ὅτι αὐτό τό παιδί πρέπει νά μή χάση τό Χριστό του, ἀφοῦ γεννήθηκε σέ χριστιανική χώρα. Τί θά μποροῦσε νά γίνη τώρα; Ὁπότε τοῦ λέω: “Ναί, θά φύγουμε”. Εἴχαμε μαζί μας χρήματα γιά τό τραῖνο καί γιά τόν ὕπνο τό πρῶτο βράδυ κάτι πολύ λίγο, ἕνα ρούπι (κάτι σάν ἑκατό δραχμές). Τήν ἄλλη μέρα θά περιμέναμε πιά τί θά γίνη.  Εἶχα μιά τέτοια βεβαιότητα! Σάν νά πήγαινα σέ γνωστό μέρος… Λοιπόν, τό παιδί αὐτό εἶχε μαζί του μερικά φροῦτα καί τά πήραμε μαζί μας.

Τήν ἄλλη μέρα τό πρωΐ, ξεκινᾶμε γιά τό βουνό. Κι ἀνεβαίνουμε, κι ἀνεβαίνουμε, κι ἀνεβαίνουμε… Κι ἔγινε μεσημέρι. Κάποια στιγμή καθίσαμε σ᾽ ἕνα λόφο νά ξεκουρασθοῦμε. Μοῦ λέει: “Δέν ἔγινε κανένα θαῦμα ἀκόμη”. Τοῦ λέω: “Πολύ βιάζεσαι. Ἐγώ σοῦ εἶπα ὅτι ἀπόψε, ἄν θέλη ὁ Θεός, θά βροῦμε ποῦ νά μείνουμε”. “Καλά” λέει. Ὁ ἥλιος ὅμως σέ λίγο ἄρχισε νά πέφτη, γιατί ἐκεῖ ἦταν βουνό καί χαμήλωνε γρήγορα. Βλέπαμε κάτω τήν κοιλάδα, καί νά σᾶς πῶ τήν ἀλήθεια, εἶχα ἀρχίσει νά σκέπτωμαι ὅτι κάπως … ἄργησαν νά γίνουν τά θαύματα πού περίμενα, ἀλλά ὅτι ἔχει ὁ Θεός… Γυρίζει καί μοῦ λέει: “Καί τώρα, τί λές ἐσύ;”. “Λέω ὅτι ἀπόψε θά κοιμηθοῦμε ἐκεῖ πού θέλει ὁ Θεός”. Καί δέν περνᾶ λίγη ὥρα, καί κοντά στό δειλινό πιά, τήν ὥρα πού θά ἔφευγε ὁ ἥλιος, βλέπουμε κάτω ἀπό τό λόφο νά ἀνεβαίνη σιγά-σιγά πρῶτα ἕνα τροπικό καπέλλο, ὕστερα ἕνα πρόσωπο, ὕστερα δύο φιγοῦρες Ἰνδές. Σέ λίγο διακρίναμε ὅτι τό πρόσωπο μέ τό τροπικό καπέλλο ἦταν γυναικεῖο, μέ γυαλιά, ἡλικιωμένο καί Εὐρωπαϊκό. Οἱ δύο Ἰνδές ἦταν νέες κοπέλλες. Ἀνεβαίνουν, ἀνεβαίνουν τά πρόσωπα καί φθάνουν κοντά μας.

“Καλησπέρα σας”. “Καλησπέρα”. “Ἀπό ποῦ ἔρχεσθε”; “Ἐρχόμασθε ἀπό κάτω”. “Καί ποῦ πᾶτε”; “Σέ φίλους”. Αὐτός μέ ἀγριοκοίταξε. Σοῦ λέει, γιατί λέει ψέμματα αὐτή; “Κι ἀπό ποῦ εἴσασθε”; “Εἶμαι ἀπό τήν Ἑλλάδα καί ὁ νέος ἀπό τήν Αὐστραλία”. Λέει: “Κι ἐγώ ἀπό τήν Ὁλλανδία. Εἶμαι μεγαλωμένη στήν Ἀμερική κι αὐτές οἱ δύο Ἰνδές πού βλέπετε, εἶναι δύο ἀπό τίς ἕξι κόρες πού ἔχω υἱοθετημένες ἐδῶ καί τίς σπούδασα Νοσοκόμες. Ἐσεῖς τί δουλειά κάνετε;”. Λέω: “Διδάσκω Φυσιοθεραπεία καί τώρα μόλις τελείωσα ἀπό κάποιο Νοσοκομεῖο”. “Ἄχ! Ὁ Θεός σέ ἔστειλε. Μήπως εἶσαι ἐλεύθερη νά ἔρθης ἀπόψε στό σπίτι μας; Τά δύο αὐτά κορίτσια μου ἔχουν ἄδεια γιά ἕνα μῆνα, κι ἄν ἤθελες νά τούς μάθαινες λιγάκι”… Λέω “Εὐχαρίστως… Ἀλλά ἔχω κι αὐτόν τό νέο μαζί μου καί πηγαίναμε…”. “Ἔχω υἱοθετημένο καί ἕνα ἀγόρι. Θά μοιρασθοῦν τό δωμάτιό του, καί ἀπόψε θά εἴμασθε μιά οἰκογένεια”. “Εὐχαριστῶ κι ἐσᾶς καί τό Θεό πού μᾶς ἔφερε κοντά”. Ὁ νέος ἀπό τήν Αὐστραλία, πραγματικά δηλαδή, εἶχε τελείως ἀποσβολωθῆ… Ὁ Θεός εἶχε κάνει τό θαῦμα του κι ἐγώ πετοῦσα! Εἶχα ἕναν ἐνθουσιασμό τότε πού δέν λέγεται. Ἡ Ἰνδία ἦταν ἡ μεγάλη περιπέτειά μου μέ τήν Πίστι τοῦ Θεοῦ. Γιατί εἶχα πάει χωρίς νά ξέρω τίποτε. Σέ ξένη χώρα καί σέ ξένη γλῶσσα. Τέλος πάντων, φθάσαμε στό σπιτάκι τους στό βουνό. Ἕνα ὡραῖο σπίτι, πάνω σ᾽ ἕνα λόφο. Ἐκείνη μοῦ διηγήθηκε πῶς εἶχε φύγει νέα, πῶς ἔζησε τόσα χρόνια ἐκεῖ, πῶς οἱ φίλοι μόνο τή συντηροῦσαν, γιατί δέν ἀνῆκε σέ καμμία ὀργάνωσι, κι ὅλα αὐτά, καί πῶς ὁ Θεός τήν ἔχει εὐλογήσει. Ἐκεῖνο τό βράδυ, τό παιδί ἀπό τήν Αὐστραλία εἶχε τόσο πολύ συγκινηθῆ, πού μέ δάκρυα στά μάτια, μοῦ λέει: “Ἀδελφή μου Λίλα, κάτσε στό πιάνο νά παίξουμε τώρα ὅλα τά Χριστουγεννιάτικα τραγούδια! Ὁ Χριστός μόλις γεννήθηκε μέσα μου”! Καί κάθομαι στό πιάνο κι ἀρχίζουμε νά τραγουδᾶμε, κατακαλόκαιρα, ὅλα τά Χριστουγεννιάτικα τραγούδια! Κι ἀρχίζουν νά τραγουδοῦν καί τά κορίτσια μαζί μέ τή μητέρα καί τό γιό καί ὅλοι… Κι αὐτό τό παιδί, ὁ Ἄλαν, ἦταν κυριολεκτικά μέσα στήν εὐδαιμονία τοῦ Θεοῦ!

Ἀλλά βλέπετε, ὁ Θεός κάνει τά θαύματά του ἐκεῖ πού πρέπει νά τά κάνη. Γιατί αὐτό τό παιδί ἦταν τόσο παραστρατημένο σέ ἄλλες κατευθύνσεις. Κι ἐπειδή ὁ Θεός τόν ἤθελε, μᾶς ἔκανε ὅλα αὐτά. Κι ἐγώ εἶχα μιά τέτοια βεβαιότητα ὅτι δέν μπορεῖ νά χαθῆ ἔτσι, στά 26 του, μ᾽ ὅλα αὐτά τά γυμνάσματα πού φέρνουν ἀλλοιθωρισμούς καί ἕνα σωρό ἄλλα πράγματα, ὅταν δέν εἶναι… Τέλος πάντων. Μείναμε ἐκεῖ δεκαπέντε μέρες. Ἔδειξα στά κορίτσια αὐτά τά ὁποῖα ἤθελαν, κι ὕστερα αὐτός πῆγε πίσω στήν Αὐστραλία. Αὐτή ἡ κυρία, ἡ Ἱεραπόστολος, ἔκτοτε μέ προσκαλοῦσε κάθε καλοκαίρι καί πέρναγα ἕνα διάστημα κοντά της. Δέν ξέχασαν ποτέ αὐτή τήν ἱστορία, εἰδικά ὅταν τούς διηγήθηκα τί ἔγινε μ᾽ αὐτό τό παιδί ἀργότερα…

Γιατί δέν τελείωσε ἡ ἱστορία του. Πέρασε ἄλλος ἕνας χρόνος, κι ἄλλος ἕνας καί ξαναγυρίζει στά γυμνάσματα καί στούς ἄλλους ἐκεῖ. Ἐγώ τότε εἶχα φύγει μακριά, πάνω σ᾽ ἕνα βουνό καί δέν μποροῦσε κανένας νά μέ βρῆ. Ὅπως μοῦ εἶπε ἀργότερα, θυμήθηκε τί τοῦ ἔλεγα καί σκέφτηκε: “Ὅπως ἡ ἀδελφή Λίλα λέει ναί ἅμα τήν προσκαλοῦν, ἔτσι κι ἐγώ αὐτή τή φορά θά πῶ ναί κι ὅπου μέ βγάλει ἡ ἄκρη”! Γιατί δέν ἦταν πάλι εὐχαριστημένος μέσα του, ἐκεῖ. Σηκώνεται λοιπόν καί πάει ἐκεῖ, πού νόμιζε ὅτι θά μέ βρῆ —ἐκεῖ πού εἴχαμε ξανασυναντηθῆ. Ἀλλά τοῦ εἶπαν: “Δέν θά ᾽ρθη ἐδῶ φέτος, εἶναι πάνω στό βουνό”. Κοιτᾶτε τώρα “σύμπτωσι”! Ἔρχεται κάποιος ἐκεῖ πού ἤμουν καί μοῦ λέει: “Ξέρεις, ὁ Ἄλαν ἀπό τήν Αὐστραλία εἶναι στό τάδε μέρος”. “Ἄχ”, σκέφθηκα, “νά τοῦ στείλω ἕνα γράμμα νά ἔρθη ἐδῶ”, χωρίς νά ξέρω τήν καινούργια περιπέτεια πού εἶχε πάθει… Κι ἐκεῖ πού ἐκεῖνος περίμενε νά τοῦ ἔρθη μιά πρόσκλησι ἀπό κάποιον ἄλλο γιά μιά μεγάλη ἀλλαγή στή ζωή του καί δέν ξέρω τί … ἔρχεται τό γράμμα μου. Ἦταν ἡ μόνη πρόσκλησι πού τοῦ ἔγινε! Καί παίρνει δρόμο κι ἔρχεται σ᾽ ἐκεῖνο τό βουνό, ὅπου δέν ὑπάρχουν Εὐρωπαῖοι, παρά μόνο ἐκεῖνος κι ἐγώ. Κι ἔρχεται καί μοῦ λέει: “Ὅλα καλά καί ἅγια ὅσα γίνανε τότε. Ἐγώ ἐν τῷ μεταξύ, ὅμως, εἶδα ἕνα σωρό πράγματα νά μή γίνωνται ἔτσι ὅπως τά λές. Γι᾽ αὐτό ἦρθα πάλι ἀναζητώντας τήν Ἀλήθεια στήν Ἰνδία”. “Μά ἀφοῦ σοῦ εἶπα, παιδί μου, ὅτι ἡ Ἀλήθεια δέν εἶναι μία θεωρία, εἶναι ὁ Χριστός πού εἶπε: Ἐγώ εἶμαι ἡ Ἀλήθεια. Τί ἄλλο θέλεις; Μήπως θέλεις καί ἄλλα θαύματα”; “Μά ἐσύ λές ὅτι ζῆς πάντα μέσα στά θαύματα”. “Ναί, ζῶ στό θαῦμα. Γιατί τό ὅτι εἶσαι ζωντανός καί ξανάρχεσαι, τό ὅτι ἔχουμε τά μάτια μας καί τά πόδια μας, ὅλα αὐτά εἶναι θαῦμα. Βλέπεις ἐδῶ πού δουλεύω μέ τούς λεπρούς; Βλέπεις ἐκεῖ τούς τυφλούς; Τούς βλέπεις ὅλους αὐτούς ἐδῶ τούς ἄρρωστους ἀνθρώπους; Γιατί αὐτοί καί ὄχι ἐμεῖς; Τό ρώτησες ποτέ; Κατά Χάρι τά ἔχουμε ὅλα! Κατά Χάρι! Παρ᾽ ὅλη τήν ἁμαρτία μας! Κατά Χάρι εἴμαστε ὅπως εἴμαστε. Μέ τό Αἷμα τῆς θυσίας τοῦ Χριστοῦ! Δέν τό καταλαβαίνεις αὐτό;”… Κι ἐκεῖ πάνω πού μιλούσαμε, ἔρχεται ἕνας γέρος ὅλο κλάματα… “Τρέξτε, στό Νοσοκομεῖο εἶναι βαριά τό παιδί μου. Ἐλᾶτε!”. Καί πηγαίνουμε. Τό χωριουδάκι αὐτό ἦταν πολύ μικρό καί τό Νοσοκομεῖο δέν ἦταν καί πολύ… Μοῦ λέει ὁ γιατρός: “Ἤρθατε νά δῆτε τό παιδί. Ἔπεσε ἀπό μιά σκαλωσιά καί μοῦ φαίνεται ὅτι ἔσπασε ἡ σπονδυλική του στήλη κι ὅτι ὥς τό πρωΐ θά ἔχη πεθάνει”. Βλέπουμε τό παιδί. Ἦταν δεκαοκτώ χρονῶν. Κι ἐγώ τόσο πολύ συγκινήθηκα πού εἶδα αὐτό τό παιδί, πού ἄρχισα νά τοῦ χαϊδεύω τό μέτωπο λιγάκι. Καί λέω στόν πατέρα του: “Ὄχι. Τά θαύματα τοῦ Θεοῦ εἶναι μεγάλα! Τό παιδί θά ζήση. Μή σέ μέλει”.

“Τότε βοήσῃ καί ὁ Θεός εἰσακούσεταί σου· ἔτι λαλοῦντος σου ἐρεῖ· Ἰδού πάρειμι (: ἐνῶ ἀκόμα θά μιλᾶς, θά σοῦ πῆ· εἶμαι παρών)”(Ἡσ 58, 9).

Ἐκείνη τήν ὥρα, τό παιδί ἄνοιξε λίγο τά μάτια του. Ὁ πατέρας περίμενε ὅτι θά πεθάνη. Ὅταν ὅμως ἄκουσε ὅτι μπορεῖ καί νά ζήση τό παιδί του, γυρίζει καί μοῦ λέει: “Ἔ, ἀφοῦ θά ζήση τό παιδί μου, δός μου λίγα χρήματα νά πάω νά φάω, γιατί πεινῶ”. Τό ἔνστικτο τῆς αὐτοσυντηρήσεως! Λέω: “Ἐγώ δέν ἔχω χρήματα, θά σοῦ δώση αὐτό τό παιδί”. Καί τό παιδί ἀπό τήν Αὐστραλία τοῦ ἔδωσε. Φύγαμε. Τήν ἄλλη μέρα τό πρωΐ μοῦ λέει: “Πᾶμε νά δοῦμε ἄν ζῆ τό παιδί”. Μόλις πήγαμε, βρίσκουμε στήν πόρτα τό γιατρό καί μᾶς λέει: “Θά σᾶς πῶ ἕνα πρᾶγμα, νά ἀπορήσετε. Ἡ Φύσι κάνει κάποτε τέτοια παιχνίδια! Τό παιδί ἔγινε καλά καί σήμερα τό πρωΐ ξεκίνησε μέ τά πόδια μέ τόν πατέρα του γιά τό χωριό τους, πού εἶναι δέκα μίλια μακρυά”! Ἔ!… Ὁ Αὐστραλός αὐτή τή φορά κόντεψε νά πέση κάτω! Ἦταν πραγματικά συγκλονισμένος. Γυρίζει καί μοῦ λέει: “Τώρα, πιστεύω στήν Παντοδυναμία τοῦ Θεοῦ! Πιστεύω στό Χριστό! Εἶμαι Χριστιανός μέσα στήν ψυχή μου! Φεύγω πίσω στήν Αὐστραλία! Βρῆκα αὐτό πού ζητοῦσα”!

Φεύγει τό παιδί… Τά χρόνια περνοῦν. Φεύγω κι ἐγώ ἀπό τήν Ἰνδία… Πάω στή Βηθανία, γίνομαι Δόκιμη καί μιά μέρα παίρνω ἕνα γράμμα ἀπ᾽ αὐτό τό παιδί πάλι, ὅπου μοῦ λέει: “Ἡ μεγάλη μου ὑπερηφάνεια μ᾽ ἔφερε σέ ἀπόγνωσι. Τρεῖς νέες κόντεψαν νά πνιγοῦν τήν ὥρα πού κολυμποῦσαν, κι ἐπειδή ἤμουν πολύ καλός κολυμβητής, ἔπεσα στό νερό καί τίς ἔσωσα. Ἔπαθα ὅμως τόσο μεγάλη ἔπαρσι, πού τό διατυμπάνισα σ᾽ ὅλο τόν κόσμο καί στό τέλος ἔχασα τό νοῦ μου καί μέ κλεῖσαν σέ Νευρολογική Κλινική. Βγῆκα μετά, εἶμαι λένε καλά, ἀλλά ἐγώ μέσα μου δέν αἰσθάνομαι καλά. Τώρα τί μέ συμβουλεύεις νά κάνω”; Ἐγώ τότε εἶχα γνωρίσει στήν Ἰνδία τόν πατέρα Λάζαρο, τόν Ἄγγλο Ὀρθόδοξο. Τοῦ λέω: “Πήγαινε πάλι στήν Ἰνδία. Αὐτή τή φορά, ὅμως, κατευθείαν στόν πατέρα Λάζαρο σέ παρακαλῶ”. Κάθομαι καί γράφω στόν πατέρα Λάζαρο. Πῆγε τό παιδί…

Ὅταν μοῦ ἔγραψε ὁ πατήρ Λάζαρος μοῦ εἶπε ὅτι ἕνα ὁλόκληρο χρόνο τόν κοίταζε μόνο. Παρακολουθοῦσε κάθε μέρα τή Θεία Λειτουργία καί δέν τοῦ μιλοῦσε καθόλου. Ἦταν ἕνα αἴνιγμα. Κι ἕνα πρωΐ τοῦ λέει: “Πάτερ, τόσα χρόνια γνωρίζω τήν ἀδελφή Λίλα, ἀλλά ἐκείνη δέν μέ ρώτησε ποτέ ἄν εἶμαι βαπτισμένος, οὔτε ἄν εἶμαι Χριστιανός. Θά νόμισε ὅτι, ἐφ᾽ ὅσον εἶμαι γεννημένος στήν Αὐστραλία, θά ἤμουν. Ἀλλά δέν εἶμαι βαπτισμένος. Δέν εἶμαι οὔτε Χριστιανός! Σέ παρακαλῶ, βάπτισέ με”! Ἡ χαρά τοῦ πατρός Λαζάρου ἦταν μεγάλη. Τόν βάπτισε κι ἀπό Ἄλαν τόν ὀνόμασε Ἀδριανό. Πῆρε τήν εὐλογία του κι ἔφυγε καί ἔγινε Ἱεραπόστολος… Αὐτά εἶναι τά μεγάλα καί συγκλονιστικά θαύματα τοῦ Θεοῦ!».


Αρχιμ. Ιωάννου Κωστώφ

Τα Ίχνη του Θεο – Από τον Προτεσταντισμό στην Ορθοδοξία

εκδ. Ἀγ. Ιωάννης ο Δαμασκηνός

Αθήνα 2011




29 11 2013 - 1

Ἀπό τό βιβλίο τοῦ Ἀρχιμ. π. Ἰωάννου Κωστώφ

Το Χαμόγελο τοῦ Θεοῦ

Ἅγιος Πορφύριος: Ὁ Ἅγιος τῆς Πλατείας Ὁμονοίας στήν Ἀθήνα


«Ἡ κυρία Ἀ. Σ. ἀφηγεῖται (4/10/2004):

“Τήν περίοδο ἐκείνη (1998) ἐργαζόμουν ὡς βοηθός δικηγόρου σέ κάποιο δικηγορικό γραφεῖο. Ἦταν Τετάρτη βράδυ. Μέ παίρνει στό τηλέφωνο μία δικαστικός, καί μοῦ ζητᾶ ἐπειγόντως νά τῆς πάω τήν ἑπόμενη μέρα, τήν Πέμπτη, κάποια ἔγγραφα, πού ἔλειπαν ἀπό μία δικογραφία μας. Ἐκτός τῶν ἐγγράφων, μοῦ ζήτησε καί δύο δικόσημα. Αὐτό, ὅμως, δέν ἦταν δυνατόν νά γίνη, γιατί ὁ δικηγόρος ἀπουσίαζε καί δέν μποροῦσε νά ἔλθη στό γραφεῖο, γιά ν᾽ ἀνοίξη τούς φακέλους, νά βρῆ τά ἔγγραφα καί νά μοῦ τά δώση…

Μέσα στήν ἀγωνία μοῦ ἦλθε μιά φωτισμένη σκέψι: ῾Καί δέν πάω στόν Παππούλη μας, τό Γέροντα Πορφύριο, νά μέ βοηθήση; Νά κάνη τή δουλειά;᾽. Τόν παρακάλεσα, λοιπόν, ἀπ᾽ τά βάθη τῆς ψυχῆς μου ὁλόθερμα νά πάη στό γραφεῖο, νά πάρη τά ἔγγραφα ἀπ᾽ τό φάκελο μαζί καί δύο δικόσημα, πού ἦταν πάνω στό γραφεῖο, καί νά τά πάη στή δικαστικό. Μαζί μ᾽ ἐμένα, ἐκεῖνο τό βράδυ, κι ὅλη ἡ οἰκογένειά μου προσευχήθηκε θερμά…

Τήν ἑπόμενη μέρα τό πρωΐ ἐγώ θά μποροῦσα νά πήγαινα στό δικαστικό γραφεῖο γιά τή διευθέτησι τοῦ θέματος, ἀλλά δέν πῆγα, ἐπειδή εἴχαμε ὁρίσει νά κάνουμε ἰδιωτική Θεία Λειτουργία. Πήγαμε, λοιπόν, ὅλη ἡ οἰκογένεια στήν ἐκκλησία, πού εἶναι κάπως μακρυά· εἶναι τό ἐκκλησάκι τῆς Παναγίας στό Πεντάγωνο.

Ὅταν σχόλασε ἡ ἐκκλησία κι ἐπιστρέψαμε, ἕντεκα ἡ ὥρα τό πρωΐ, ξεκλειδώνοντας τήν εἴσοδο, καλοῦσε τό τηλέφωνο. Ἦταν ἡ δικαστικός. Ταραγμένη, εἶπε τό ὄνομά της καί προχώρησε:

—Ἄν δέν μ᾽ ἐμπόδιζε αὐτό τό ἐπάγγελμα, τούτη τή στιγμή ἤθελα νά ἔλθω ἐκεῖ. Τί συμβαίνει μ᾽ ἐσᾶς;

Φαινόταν ἀπορημένη πολύ καί βαθειά συγκλονισμένη.


—Τό πρωΐ περνῶ στή θυρίδα μου καί τή βλέπω ἄδεια. Δέν εἶδα τά ἔγγραφα, τά ὁποῖα περίμενα νά μοῦ φέρετε καί θύμωσα ἐναντίον σας. Θά πάω σπίτι μου, εἶπα μέσα μου, νά πάρω τήν κυρία Ἀ. στό τηλέφωνο καί νά τήν ἐπιπλήξω. Ὅταν, ὅμως, ἦλθα στό σπίτι, κάθησα στό γραφεῖο μου νά τηλεφωνήσω. Βλέπω μέ μεγάλη μου ἔκπληξι πώς πάνω ἀπ᾽ τόν κλειστό φάκελο τό δικό σας βρίσκονταν τά ἔγγραφα, τά ὁποῖα σᾶς εἶχα ζητήσει. Καί τά δύο τά ἔχω μπροστά μου! Τό γεγονός αὐτό μοῦ προξενεῖ φοβερή ἐντύπωσι κι ἔκπληξι! Ἀπό ᾽δῶ σᾶς πῆρα χθές τό βράδυ καί σᾶς μίλησα τόσο ἀπότομα. Σήμερα σᾶς ζητῶ συγγνώμη! Θά ἤθελα πολύ κάποια στιγμή νά συναντηθοῦμε καί νά γνωρισθοῦμε ἀπό κοντά.

Ἐγώ δέν ἐξεπλάγην ἀπ᾽ τά ὅσα ἄκουσα. Ἤμουν πεπεισμένη ἀπ᾽ τήν πρώτη στιγμή πού ζήτησα ἀπ᾽ τόν Παππούλη μας νά παρέμβη στή δύσκολη στιγμή, ὅτι τά πράγματα θά εἶχαν αἴσιο τέλος, ὅπως ἀκριβῶς καί συνέβη. Γι᾽ αὐτό καί δέχθηκα τά ὅσα ἄκουσα χωρίς καμμία ἀντίδρασι. Δέν τῆς εἶπα λεπτομέρειες, ὅτι δηλ. ἔχουμε ἕναν ἅγιο Γέροντα, τόν π. Πορφύριο, πού προστατεύει ἰδιαιτέρως τήν οἰκογένειά μας. Ἁπλῶς τῆς μίλησα γιά ῾Χάρι Θεοῦ᾽:

—Ὅποιος πιστεύει, καλή μου, ἔτσι ἐνεργεῖ σ᾽ αὐτόν ἡ Χάρι τοῦ Θεοῦ, τῆς εἶπα”».

• Γράφει ὁ γιατρός Γεώργιος Παπαζάχος: «Μοῦ εἶπε: “Θά σοῦ ἐξομολογηθῶ κάτι, ἀλλά νά μείνει μυστικό. Ἔχω καρκίνο στήν ὑπόφυσι. ῎Ηδη αἰσθάνομαι τή γλῶσσα μου μεγαλωμένη καί δέν γυρίζει καλά μέσα στή στοματική κοιλότητα”. “Ὑστερα μοῦ ἀνέλυσε ἰατρικά καί σωστά τή λειτουργία τῶν ἐνδοκρινῶν ἀδένων καί κατέληξε: “Πρέπει νά ξέρης ὅτι ὅταν ἤμουν καλογεράκος —ἴσως δεκαέξι χρονῶν— στό Ἅγιον Ὄρος, αἰσθανόμουν τόσο εὐτυχισμένος, ἰδίως μετά τή θεία Κοινωνία, ὥστε ἔβγαινα στό δάσος καί μέ δάκρυα φώναζα: ῾Δόξα σοι, Κύριε! Ἦλθες ὁλόκληρος σταυρώθηκες καί πόνεσες γιά μένα καί σήκωσες τίς ἁμαρτίες μου. Κι ἐγώ τί κάνω γιά σένα; Ποιό πόνο ὑποφέρω γιά σένα; Κύριε, στεῖλε μου ἕνα καρκίνο! Χριστέ μου, χάρισέ μου ἕνα καρκίνο, νά ὑποφέρω κι ἐγώ μαζί Σου᾽. Αὐτή τήν προσευχή τήν ἔκανα συνέχεια καί μετά τό ἐξομολογήθηκα στούς Γεροντάδες μου. Ἐκεῖνοι μοῦ σύστησαν νά μή τό ἐπαναλάβω, γιατί ἐκπειράζω τό Θεό. Ξέρει εκεῖνος τί θά κάνει. Δέν τήν ξανάκανα αὐτή τήν προσευχή. Ἀλλά τώρα, Γιωργάκη μου, μοῦ τόν ἔστειλε τόν καρκίνο. Καταλαβαίνεις τήν εὐεργεσία; Ἔστω καί ἀργά, θά ὑποφέρω λίγο μαζί Του”.

Ἔμεινα μέ ἀνοικτό τό στόμα. Πρώτη φορά στήν ἰατρική σταδιοδρομία μου ἄκουγα τή φράσι: “Δόξα τῷ Θεῷ, ἔχω καρκίνο”! Εἶχα ξεχάσει ὅτι μπροστά μου δέν βρισκόταν ἄνθρωπος κοινός· ἦταν ὁ Γέροντας Πορφύριος».

° Γράφει ὁ ἴδιος: «Ἐδῶ θά ἀναφέρω μία αὐτοδιάγνωσί του [τοῦ π. Πορφυρίου]. Διαπίστωσε μεταβολές στό ἠλεκτροκαρδιογράφημά του, χωρίς καρδιογράφο. Ἕνα βράδυ μοῦ τηλεφώνησε ἀνήσυχος: “Ἔλα, ἔστω καί ἀργά, καί θά δῆς ἀλλοιώσεις στό καρδιογράφημα. Πονάω σήμερα πολλές φορές καί ὁ πόνος εἶναι σαφῶς στηθαγχικός”. Διαπίστωσα πράγματι ἰσχαιμικές μεταβολές (στίς ἀπαγωγές V3-V6) καί τόν ρώτησα σέ ποιό stress βρέθηκε σήμερα. Ἄρχισε νά κλαίη καί μέ διακοπές νά μοῦ περιγράφη λεπτομερῶς σκηνές ἀπό τίς ὁδομαχίες στή Ρουμανία. Ἦταν ἡ ἡμέρα τῆς ἐξεγέρσεως τοῦ λαοῦ κατά τοῦ Τσαουσέσκου καί μέ τό “χάρισμά” του ἔβλεπε τούς πυροβολισμούς καί τούς θανάτους στίς πλατεῖες, ὅπως τίς δημοσίευσαν οἱ ἐφημερίδες τίς ἑπόμενες ἡμέρες. Συνέχισε νά κλαίη καί τόν παρακάλεσα νά ζητήση ἀπό τό Θεό νά τοῦ ἀφαιρέση γιά λίγο αὐτή τήν “ὅρασι”. Ἡ καρδιά του βρισκόταν σέ κίνδυνο ἀπό τήν ἔντασι. Θά μποροῦσε νά κάνη ἐπέκτασι τοῦ ἐμφράγματός του. Στήν ἴδια ἔντασι βρισκόμουν κι ἐγώ, βλέποντας τήν εὐαισθησία τῆς “ἄλλης” καρδιᾶς ἑνός ἁγίου. Ἔκρυψα τά μάτια μου μέ τό καρδιογράφημα καί σκεπτόμουν: Τί σημασία ἔχουν, Γέροντα, γιά σένα τά νιτρώδη ἀντιστηθαγχικά φάρμακα, τά ὁποῖα ἑτοιμάζομαι νά σοῦ δώσω; Ἐσύ δέν εἶσαι ἐκ τοῦ κόσμου τούτου. Ἡ καρδιά σου κτυπᾶ στόν Ὠρωπό καί ζῆ στή Ρουμανία. Στό ἠλεκτροκαρδιογράφημα ἡ καρδιά φαίνεται μέ ἰσχαιμική “κατάσπασι” τοῦ SΤ διαστήματος, ἀλλά στήν πραγματικότητα βρίσκεται σέ μεγάλη “ἀνάσπασι” πρός τόν οὐρανό. Ἔφυγα ἀργά μέ τόν τρόμο ὅτι εἶδα λίγο ἀπό τό φῶς ἑνός ἁγίου».

° Ἀκόμα: «Τό Δεκέμβριο τοῦ 1990 ἤμουν στό κρεβάτι μέ τήν πολλοστή γαστρορραγία μου. Σέ κάποια στιγμή ἔντονου προβληματισμοῦ μου, ἄν πρέπη νά χειρουργηθῶ ἤ ὄχι, κτύπησε τό τηλέφωνο. Μεταφέρω αὐτούσια τά λόγια τοῦ π. Πορφυρίου: “Αὐτές τίς μέρες σέ ἐπισκέπτομαι συχνά καί μέ τό ῾χάρισμα᾽ τό ὁποῖο μοῦ ἔδωσε ὁ Θεός ἐνεργῶ θεραπευτικά. Ποτέ δέν εἶχα μπεῖ στό σπίτι σου τόσες πολλές φορές σέ λίγες μέρες… Κάτι μοῦ λέει νά μήν τό χειρουργήσης τώρα, ἀλλά νά ἀλλάξης τρόπο ζωῆς, νά χαλαρώσης. Ἄφησε τό χειρουργεῖο νά τό σκεφθοῦμε ἀργότερα. Τί κάνω ἐγώ τώρα, τό γιατρό στό γιατρό; (γελάει). Νά ξεκουράζεσαι περισσότερο, γιατί σέ ἀγαπάει ὁ κόσμος. Μοῦ ἔφαγες τή δόξα (γελάει)”. Φαντάζεσθε πῶς ἔνοιωσα κάτω ἀπό αὐτή τήν προστατευτική του παρουσία».


Αρχιμ. Ιωάννου Κωστώφ

Το Χαμόγελο του Θεου – Απλοί άνθρωποι, Στύλοι της Εκκλησίας

εκδ. Άγ. Ιωάννης ο Δαμασκηνός

Αθήνα 2012



The Pyramid Through The Tower - Photography by +Michael Bonocore The TransAmerica building stands tall inside the window of the North Tower of the Golden Gate Bridge. #bridge #goldengatebridge #sanfrancisco


Ένας πρώην στρατιώτης στο Βιετνάμ και Βαπτιστής πάστορας, αποφάσισε να πουλήσει όλη του την περιουσία στην California των ΗΠΑ και να μετακομίσει στο Ιάσιο της Ρουμανίας

Πρόκειται για τον διάκονο π. Stephen Holley.

Ήδη αγόρασε ένα οικόπεδο για χτίσει ένα σπίτι και με την ευλογία του μητροπολίτου Μολδαβίας κ.Θεοφάνη ήδη λειτουργεί σ’έναν ναό του Ιασίου.

Γεννήθηκε το 1948.Γνώρισε τον Χριστό σε ηλικία 21 ετών μέσω των Βαπτιστών. Σπούδασε στην Ακαδημία βιβλικών σπουδών στην Φιλαδέλφεια. Μετά την παραιτησή του από τα καθήκοντα του προτεστάντη πάστορα ασχολήθηκε για 25 χρόνια με τον κλάδο της βιομηχανίας.

«Γνώρισα την Ορθόδοξία το 1996.Εκεί μπόρεσα να καταλάβω πως όλα αυτά που έμαθα από την μελέτη της Αγίας Γραφής δεν ήταν παρά η ορθόδοξη διδασκαλία.Οι προτεστάντες με απομάκρυναν επειδή πίστευα στην Αγία Γραφή έτσι όπως είναι γραμμένη.Στην Ορθόδοξη εκκλησία βρήκα το σπίτι μου. Το 1998 βαπτίστηκα μαζί με την γυναίκα μου και το 2002 χειροτονήθηκα διάκονος»

Μέχρι πρόσφατα ο π. Stephen Holley λειτουργούσε στον ναό των Αγίων Αρχαγγέλων Μιχαήλ και Γαβριήλ στην Καλιφόρνια. Είχε την ευκαιρία να μείνει για έξι εβδομάδες στην Ρουμανία ως προσκεκλημένος της ένωσης ορθοδόξων φοιτητών. Ως ειδικός σε θέματα οικογένειας έκανε πολλές ομιλίες.


π. Stephen Holley

«Ερωτεύτηκα την Ρουμανία. Έκανα πολλές ομιλίες. Αυτές που έκανα με τους φοιτητές ήταν οι πιο ενδιαφέρουσες. Εδώ με προσκαλούν να κάνω πράγματα που με ενδιαφέρουν»

Τελικά πήρε την απόφαση να μείνει μόνιμα στην Ρουμανία.Θέλει να θέσει τις βάσεις μιας δραστηριότητας που θα βασίζεται στην συμβουλευτική των νέων πριν από τον γάμο

H σύζυγος του π. Stephen Holley, Mary Patty βρίσκεται συνεχώς στο πλευρό του.

Πάντως δεν ήταν μικρή η έκπληξη των ενοριτών όταν είδαν έναν ξένο να λειτουργει στον ναό τους. Ήδη έχει φτάσει σεένα ικανοποιητικό επίπεδο εκμάθησης της γλώσσας ενώ ο ίδιος μαθαίνει αγγλικά στους ενορίτες του. Είναι ο μοναδικός ξένος στην Εκκλησία της Μολδαβίας και λειτουργεί με την βοήθεια ενός ιερομονάχου.

Όπως λεει και ο ίδιος: «Στην Ρουμανία βρήκα το ”Άγιον Όρος” μου»





 Photo: Pakistan

Facebook of Russian Orthodox Church in Pakistan

Fr. Joseph Farooq



Photo: Negar Valey, Pakistan

Google Plus of Fr. Joseph Farooq

Russian Orthodox Church of Pakistan – ROCOR



Just Quiet by Josep Sumalla #flamingo #bird #reflections

Mort & Resurrection de la Russie –

St Jean Maximovitch


Saint-Jean Maximovitch a écrit:

“Secouez l’assoupissement du découragement et de la paresse, ô fils de la Russie ! Contemplez la gloire de ses souffrances et purifiez-vous ; lavez-vous de vos péchés et débarrassez vous en! Soyez renforcés dans la foi orthodoxe , pour être dignes de demeurer dans la maison du Seigneur et de vous installer sur sa montagne sainte ! Bondissez, bondissez, levez-vous ! O Russie, toi qui des mains du Seigneurl, as bu à la coupe de sa colère ! Lorsque tes souffrances seront terminées, Ta justice marchera avec toi et la gloire du Seigneur t’accompagnera. Les peuples marcheront vers ta lumière, et les rois vers la splendeur qui se lèvera sur toi. Alors lève les yeux et vois : voici, tes enfants viennent vers toi de l’Ouest et du Nord et de la mer et de l’Est, la bénédiction du Christ soit en toi pour toujours. Amen”



No. 50, 1973




  Photos de Mayotte, de la part d’un amis Mahorais…!


















Rose mer à Mamoudzou sur l’île Mayotte

Hymne Orthodoxe de Saint Nectaire d’Egine de la Grèce

pour la Vierge Marie en français