Starfighter - Photo by +Gary Luhm Tipsoo Lake at Mt. Rainier National Park. #lake #mountain #reflection

From (Theistic) Evolution to Creation

A Tribute to Prof. J. Rendle-Short

 on March 1, 1997

When you walk into the university department of the Royal Children’s Hospital in Brisbane, Australia, the portrait on the wall is that of a figure well-known in creation science circles…

Dr T. John Rendle-Short, or ‘Prof’ as he is affectionately known by many, was Foundation Professor and Head of the Department of Child Health in the University of Queensland, Brisbane, a post he held for 24 years.

Though he has not actively taught for some years, his influence is still felt by this generation of medical students. His book A Synopsis of Children’s Diseases is still being used as a pediatric textbook at the University of Queensland Medical School at the time of writing.

His academic and clinical prowess earned for him the distinguished status of Professor Emeritus, which means he is, in effect, ‘Professor for Life’ of the University.

Yet Prof. Rendle-Short is one of the humblest Christian gentlemen one could meet. When talking on the creation/evolution issue, he is quick to say, ‘I am not a scientist’—even though in 1981 he was made a Member of the Order of Australia for services in medicine and infantile autism.

Prof had the inestimable advantage of being born into a Christian family with a long evangelical tradition. His father, Arthur Rendle Short (his father’s name was spelt without the hyphen), became professor of surgery in the University of Bristol, England. As well as impeccable surgical qualifications, he had the rare distinction of having degrees (high distinctions, with gold medals, from the University of London) in physiology and geology. Besides medical books, he wrote many books on Christian apologetics, with a special interest in creation and evolution. He was much in demand as a speaker in Brethren and InterVarsity Fellowship circles.

Of his father’s writings which promote theistic evolution, Prof says,

‘It must be understood that in England in the first decades of the 20th century, Darwin was triumphant. No thinking person seriously contemplated six-day creation or that the Flood really covered more than the then known world.’

It is little surprise therefore that John Rendle-Short himself was a theistic evolutionist for more than 40 years. He says,

‘I have every sympathy with those Christians of a past generation who felt compelled to try to find a way to cope with evolution. For them, there seemed to be very little choice—all the science they were told of pointed to evolution—the alleged long age of the earth, Piltdown man, and so on.’

From personal notes of his father’s which turned up years later, Prof discovered that the elder Rendle Short’s peace with evolutionary theory was always an uneasy one. The Fall in particular was an agonizing ‘impasse’ for him. Prof asks,

‘How could the Fall of man have brought sin and death into the world, if the fossils were showing a creation ‘groaning’ for millions of years before man? How could man be both a rising ape and a fallen image? These were agonizing questions for my father.’

It was a great encouragement to Prof to discover strong indications from his father’s private notes that as time went on, Arthur Rendle Short increasingly shifted toward belief in a six-day recent creation, although he made no written comment about the extent of the Flood.

Sadly, Piltdown man, a cleverly conceived hoax which seemed to have been a powerful influencing factor in Arthur Rendle Short’s acceptance of evolution, was only revealed as a fraud in December 1953, some two months after Prof’s father died.

For Prof himself, educated at Cambridge and brought up with his father’s writings, theistic evolution (or its variant, progressive creationism) was the natural direction for him to take. His odyssey to being chairman of one of the most effective creation science outreach ministries in the world was overseen by the Lord’s hand in countless ways, both large and small.

An encounter with the late Prof. Dr Arthur Wilder-Smith on a bus in Toronto was the starting point. Prof says,

‘Here was a man who had three earned science doctorates, who was a convinced believer in the literal truth of Genesis. When he told me this, I was flabbergasted.’

Later, God used other totally unexpected sources to further open his eyes to the enormous contradictions between evolution/long ages belief and the Gospel he had long held dear. A phrase he read on a lonely plane journey from England to Australia in the unlikely book Zen and the Art of Motorcycle Maintenance, concerning the word ‘God’ being related to the word ‘good’, was the catalyst. How could God, who was Himself perfect goodness, countenance the suffering and death of countless creatures for billions of years, and then proclaim His creation ‘very good’ (Genesis 1:31)?

After many years wandering in the ‘wilderness’ of theistic evolution, Prof found it a great joy to be part of a ministry strengthening the Genesis foundations of Christianity. He was particularly thrilled at being instrumental in establishing Creation Science Foundation (UK) in his beloved mother country.

Prof. Rendle-Short is acutely aware of the harm done to Christianity by evolutionary compromises. Some years ago he met a pastor who, on finding that Prof was now a ‘full on’ creationist, reacted strongly. He said that many years ago, he had heard Prof espouse theistic evolution. This had started this pastor on a downhill road which, he exclaimed, ‘nearly destroyed my faith.’

The Rendle-Short name is well known to publishers of both medical and Christian works. For example, one medical publishing house has now had something written by either Prof or his father in print continuously for over 80 years!

Having discovered the crying need for Christians to ‘wake up’ to the power of the creation message, Prof has written a number of related books, including Man: Ape or Image? and Reasonable Christianity. His most recent work, Green Eye of the Storm, was published in 1998 by the Banner of Truth Trust, a UK Evangelical Christian publishing house. It deals with the impact of Darwinism on the lives of four British Christians in the 19th and 20th centuries. Philip Gosse F.R.S. (a scientist who is best remembered for his disastrous effort to counter Darwin by explaining fossils as created ‘ready made’), George Romanes F.R.S. (another scientist, who abandoned his Christianity on becoming a close personal friend of Darwin’s, but regained his faith in the last few months of his short life and was one of Darwin’s literary executors), Prof’s own father, and lastly John Rendle-Short (Prof) himself.

It is Prof’s fervent desire that, whether through this book or other means, many who have been tempted to compromise their faith through the ‘academically respectable’ belief in evolution/long ages, will turn back to the authority of the Bible, and its true account of the real history of the world.

A gold medallion, depicting Emeritus Professor John Rendle-Short, is presented each year to the medical student earning the highest marks in the final pediatric clinical examination of the University of Queensland, Australia. The students have their details engraved on the reverse.

Originally published in Creation 19(2):50-51, March 1997







Canadian Rockies Suzanne Mathia Mt Rundle in the Canadian Rockies. #mountains #landscape #canada

Ξεκαθαρίζοντας τη σύγχυση για τη φυσική επιλογή


Carl Wieland


Η φυσική επιλογή συχνά αναφέρεται ως η επιβίωση του επιτηδειότερου, ή σύμφωνα με έναν πιο πρόσφατο όρο ως η αναπαραγωγική ικανότητα του επιτηδειότερου. Πολλοί άνθρωποι βρίσκονται σε σύγχυση σε σχέση με αυτή, νομίζοντας ότι η ένδειξη για τη φυσική επιλογή, συνιστά ταυτόχρονα και απόδειξη για την άποψη πως το φάσμα της ζωής προήλθε από απλά μόρια μέσω διαρκούς εξελίξεως, χωρίς την παρέμβαση μιας ιδιοφυούς νοημοσύνης. Τα περισσότερα άρθρα για την θεωρία της εξέλιξης τείνουν να καθιστούν τη σύγχυση αυτή ακόμη περισσότερη, επειδή αποτυγχάνουν να καταδείξουν ότι η φυσική επιλογή είναι υπεύθυνη μόνο για περιορισμένες μεταβολές στους γονότυπους και συνεπώς δεν παράγει μεγάλες εξελικτικές μεταβολές.

Αντιγραφέας ο Δαρβίνος;

Ένας δημιουργιστής, ο χημικός-ζωολόγος Edward Blyth (1810-1873), έγραψε σχετικά με τη φυσική επιλογή το 1835-1837, πριν τον Δαρβίνο, ο οποίος πολύ πιθανόν δανείστηκε την ιδέα από τον Blyth.

Ένας οργανισμός μπορεί να έχει ένα κληρονομικό χαρακτηριστικό το οποίο σε ένα δεδομένο περιβάλλον, δίνει στον οργανισμό αυτό ένα μεγαλύτερο πλεονέκτημα στο να μεταδώσει τα γονίδιά του στην επόμενη γενιά, από οργανισμούς που στερούνται αυτό το πλεονέκτημα. ΄Ετσι μετά από διαδοχικές γενιές, το χαρακτηριστικό αυτό γίνεται κυρίαρχο στον πληθυσμό. Μια τέτοια βελτιωμένη ευκαιρία για αναπαραγωγική επιτυχία, μπορεί να αποκτηθεί με πολλούς τρόπους.

α) Μεγαλύτερη ευκαιρία επιβίωσης

Ο οργανισμός είναι περισσότερο προσαρμοστικός ως προς την επιβίωση. Αυτό εννοούμε με τον όρο «επιβίωση του επιτηδειότερου». Δεν έχει να κάνει πάντα με τη φυσική προσαρμοστικότητα ενός οργανισμού όπως πολλές φορές νομίζεται. Αν ένας οργανισμός έχει μεγάλες πιθανότητες να επιβιώσει στο περιβάλλον, τότε συνεπάγεται αυτό και μια μεγάλη πιθανότητα να μεταδώσει τα γονίδιά του στους απογόνους του. Για παράδειγμα, κάποια γονίδια τα οποία είναι υπεύθυνα για ένα μακρύτερο τρίχωμα θα βελτιώσουν τις πιθανότητες επιβίωσης ενός οργανισμού σε ψυχρά κλίματα. Επίσης γονίδια για λευκό τρίχωμα θα βελτιώσουν το καμουφλάρισμα μιας πολικής αρκούδας στους πάγους. Το καμουφλάρισμα δεν βοηθά απλά έναν οργανισμό να ξεφύγει από τους διώκτες του, αλλά επίσης είναι χρήσιμο σε ένα αρπακτικό είδος, επειδή χάρη σ’ αυτό μπορεί να γίνεται λιγότερο αντιληπτό από τη λεία τους.

β) Μεγαλύτερη ευκαιρία για ζευγάρωμα

Αν για παράδειγμα, τα θηλυκά ενός είδους ψαριού έχουν προτίμηση για αρσενικά με μακρύτερη ουρά, τότε τα αρσενικά που φέρουν αυτό το χαρακτηριστικό, θα έχουν τη μεγαλύτερη ευκαιρία να ζευγαρώσουν και κατά συνέπεια τα γονίδιά τους που προκαλούν αυτό το χαρακτηριστικό  να κληρονομηθούν από τους απογόνους. Κατά αυτό τον τρόπο, το συγκεκριμένο χαρακτηριστικό θα γίνει κοινό σ’ αυτό τον πληθυσμό.

γ) Κάθε άλλος τρόπος για την αύξηση της αναπαραγωγής

Εξετάστε ένα φυτό, οι σπόροι του οποίου σκορπίζονται απ’ τον άνεμο. Εάν αυτό έχει γονίδια που δίνουν στους σπόρους του ένα σχήμα που μεταδίδει σ’ αυτούς ελαφρά καλύτερη αεροδυναμική απ’ ότι οι σπόροι των ομοίων του, τότε τα γονίδια για εκείνη τη συγκεκριμένη ιδιότητα (και έτσι η ίδια η ιδιότητα) θα ευνοηθούν, δηλ. θα «επιλεγούν» με αυτό το «φυσικό» τρόπο, γι’ αυτό και ο όρος ‘φυσική επιλογή’.

Αντιστρόφως, εάν εκείνο το είδος φυτού συμβεί να βρίσκεται σε ένα μικρό νησί, οι σπόροι που θα ταξιδέψουν μακριά, είναι περισσότερο πιθανόν να χαθούν στην θάλασσα. Γι’ αυτό, τα γονίδια που δίνουν λιγότερη «ανύψωση» θα ευνοηθούν. Προϋποθέτοντας ότι τα γονίδια για σπόρους που ταξιδεύουν κοντινές ή μακρινές αποστάσεις είναι διαθέσιμα, αυτό το απλό αποτέλεσμα θα εξασφαλίσει ότι όλα τα μέλη ενός πληθυσμού τέτοιων φυτών σε ένα νησί, θα παρήγαγε τελικά μόνο σπόρους «σύντομων πτήσεων»? γονίδια για σπόρους «μακρινών πτήσεων» θα εξαφανίζονταν.

Προσαρμογή στο περιβάλλον

Κατά αυτό τον τρόπο οι οργανισμοί μπορούν να προσαρμοστούν πιο ικανοποιητικά στο περιβάλλον που βρίσκονται. Ας υποθέσουμε ότι ένας πληθυσμός φυτών έχει έναν αριθμό γονιδίων που καθορίζουν το μέγεθος στις ρίζες τους. Εάν εκτεθούν επί πολύ μακρό χρονικό διάστημα σε ξηρό περιβάλλον, το αποτέλεσμα θα είναι να επιβιώσουν όσα θα έχουν μακρύτερες ρίζες που θα τους επιτρέπουν να απορροφούν ικανοποιητικότερα νερό και άλατα. Συνεπώς, τα γονίδια που ευθύνονται για μικρότερες ρίζες έχουν λιγότερες πιθανότητες να επιβιώσουν και να κληρονομηθούν. Στην πορεία του χρόνου, κανένα από αυτά τα φυτά δεν θα έχει γονίδια για μικρές ρίζες, μιας και θα επιβιώσουν όσα έχουν μεγαλύτερες ρίζες.

Οι πεποιθήσεις του Δαρβίνου

Αυτού του είδους η προσαρμογή στο περιβάλλον, θεωρήθηκε από τον Κάρολο Δαρβίνο σαν μια διαδικασία η οποία υφίσταται απεριόριστα και είναι υπεύθυνη για μεγάλες μεταβολές στους ζωντανούς οργανισμούς. Αν δηλαδή, νέες ποικιλίες μπορούσαν να εμφανιστούν σε μια σύντομη περίοδο, τότε σε μεγαλύτερες χρονικές περιόδους, της τάξεως των εκατομμυρίων ετών, θα μπορούσαν να εμφανιστούν καινούργιες ταξινομικές ομάδες ειδών. Για παράδειγμα, κατ’ αυτό τον τρόπο θα μπορούσαν να προκύψουν τα πτηνά από τα ερπετά, ή τα αμφίβια από τα ψάρια. Ο Δαρβίνος βέβαια δεν γνώριζε τους μηχανισμούς της κληρονομικότητας. Δεν γνώριζε για παράδειγμα, ότι αυτό που μεταδίδει ένας οργανισμός στους απογόνους του μέσω της αναπαραγωγής, είναι βασικά ένα πακέτο πληροφοριών (γονίδια) ή αλλιώς κωδικοποιημένες εντολές. Είναι απαραίτητο να τονίσουμε πως αυτό που κάνει η φυσική επιλογή στην πάροδο του χρόνου, είναι να «ξεφορτώνεται» τη γενετική πληροφορία. Δεν μπορεί δηλαδή να δημιουργήσει νέα γενετική πληροφορία, αλλά απλώς τροποποιεί την ήδη υπάρχουσα. Στο προαναφερθέν παράδειγμα με τα φυτά, είδαμε πως έγιναν πιο ικανά να προσαρμόζονται σε ένα ξηρό περιβάλλον, επειδή έχάσαν ένα μέρος της γενετικής πληροφορίας που είχαν τα προγονικά τους είδη. Η πληροφορία για μακρύτερες ρίζες ήταν ήδη παρούσα στα γονίδια του προγονικού πληθυσμού. Η φυσική επιλογή δεν προκάλεσε, ούτε πρόσθεσε καινούργια πληροφορία. Βέβαια, το τίμημα για την προσαρμογή είναι η μόνιμη απώλεια πληροφορίας σ’ αυτά τα φυτά. Αν το περιβάλλον γίνονταν υγρό, έτσι ώστε οι μικρότερες ρίζες να είναι απαραίτητες για την επιβίωση, η πληροφορία (δηλ. τα γονίδια) για μικρότερες ρίζες δεν θα επανεμφανιζόταν, και έτσι ο πληθυσμός δεν θα μπορούσε να προσαρμοστεί στη νέα αυτή συνθήκη. Ο μόνος εφικτός τρόπος για μια ποικιλία φυτών με μικρότερες ρίζες, θα ήταν μόνο αν είχαμε τον αρχικό πληθυσμό φυτών στον οποίο και οι δύο τύποι γονιδίων ήταν παρόντες.

Γενετικά όρια στην ποικιλία

Σε μια διαδικασία απώλειας της γενετικής πληροφορίας, υπάρχει αυτόματα ένα όριο στην ποικιλία, καθώς οι αρχικές γονιδιακές δεξαμενές δεν μπορούν να χάνουν πληροφορία απεριόριστα. Αυτό φαίνεται ξεκάθαρα στα πειράματα διασταύρωσης ειδών, τα οποία αποτελούν ένα είδος επιλογής (τεχνητή επιλογή). Ας δούμε για παράδειγμα τις ποικιλίες αλόγων. Οι άνθρωποι έχουν καταφέρει να παράγουν πολλές ποικιλίες αλόγων μέσω τεχνητής επιλογής από άγρια άλογα (όπως τα πόνυ, τα Αραβικά άλογα, τα Κλάϊντελσντέιλ και τα άλογα για γεωργικές εργασίες), αλλά πολύ σύντομα τα γενετικά περιθώρια εξαντλούνται, επειδή η επιλογή μπορεί να επεξεργαστεί μόνο την υπάρχουσα πληροφορία. Αυτό γίνεται, γιατί η κάθε νέα ποικιλία έχει μέσα της λιγότερη γενετική πληροφορία απ’ ότι υπήρχε στο αρχικό προγονικό είδος αλόγου, απ’ το οποίο προήλθαν οι σύγχρονες ποικιλίες. Δεν μπορεί κανείς να ξεκινήσει με μικρά πόνυ και να αναπαράγει μεγάλα άλογα της ράτσας Κλάϊντεσντέιλ, επειδή δεν υπάρχει στο πόνυ η απαραίτητη πληροφορία. Έτσι, όσο περισσότερες και πιο εξειδικευμένες ποικιλίες δημιουργούνται, τόσο λιγοστεύει η γενετική πληροφορία και στενεύουν τα όρια. Αυτά τα γεγονότα δείχνουν ξεκάθαρα πως η φυσική επιλογή, δεν είναι μια «ανοδική» δημιουργική διαδικασία χωρίς όρια, όπως φαντάστηκε ο Δαρβίνος.

Φυσικά, οι θεωρητικοί της εξέλιξης το γνωρίζουν αυτό. Ξέρουν πως πρέπει να επικαλεστούν μια άλλη διαδικασία, η οποία να μπορεί να δημιουργήσει νέα πληροφορία, έτσι όπως απαιτεί η θεωρία της εξέλιξης. Ισχυρίζονται πως κάποτε υπήρχαν ζωντανοί οργανισμοί χωρίς πνεύμονες. Αργότερα με κάποιο τρόπο εμφανίστηκε η πληροφορία για τα πνευμόνια. Κατά τον ίδιο τρόπο, πλάσματα με φτερά προήλθαν από μη φτερωτά πλάσματα μέσω της προσθήκης νέας πληροφορίας. Το γεγονός όμως είναι πως η φυσική επιλογή δεν μπορεί να κάνει κάτι τέτοιο, παρά μόνο να τροποποιεί την ήδη υπάρχουσα πληροφορία.

Πώς εξηγούν οι εξελικτικοί την εμφάνιση νέας πληροφορίας;

Μιας και η φυσική επιλογή μπορεί μόνο να τροποποιεί ήδη υπάρχοντες οργανισμούς, οι θεωρητικοί της εξέλιξης επικαλούνται τις μεταλλάξεις (τυχαία αντιγραφικά σφάλματα στο γενετικό υλικό) ως το υλικό πάνω στο οποίο επιδρά η φυσική επιλογή για τη δημιουργία νέας πληροφορίας. Τα εργαστηριακά πειράματα όμως έχουν δείξει πως οι μεταλλάξεις δεν προσθέτουν πληροφορία. Ένας από τους πιο φημισμένους επιστήμονες πάνω στη γενετική πληροφορία, ο Dr.WernerGitt, του Γερμανικού Ομοσπονδιακού Ινστιτούτου Φυσικής και Τεχνολογίας (Federal Institute of Physics and Technology) λέει πως « Δεν υπάρχει κάποιος γνωστός  φυσικός νόμος μέσω του οποίου να εμφανίζεται η πληροφορία, ούτε και επαρκεί κάποιο φυσικό φαινόμενο για να γίνει κάτι τέτοιο».

Ακόμη και οι μεταλλάξεις, οι οποίες φαίνεται να παρέχουν κάποιο γενετικό πλεονέκτημα σε έναν πληθυσμό ειδών, δεν αποτελούν παρά ένδειξη απώλειας γενετικής πληροφορίας και όχι προσθήκης.


α) Η φυσική επιλογή δεν προσθέτει πληροφορία, αλλά τροποποιεί μόνο την υπάρχουσα.

β) Η εξέλιξη απαιτεί έναν τρόπο προσθήκης νέας πληροφορίας.

γ) Οι μεταλλάξεις είναι το υποτιθέμενο υλικό για να εξηγηθεί η καινούργια πληροφορία.

δ) Οι μεταλλάξεις φαίνεται να αποτελούν παραδείγματα απώλειας της πληροφορίας και όχι προσθήκης.

ε) Είναι εντελώς αθέμιτο να χρησιμοποιούνται περιστατικά στα οποία η φυσική επιλογή συνέβη ( περιορίζοντας την πληροφορία σε πληθυσμούς) σαν παραδείγματα «εξελικτικού συμβάντος».

στ) Η φυσική επιλογή η οποία επιδρά στη γονιδιακή πληροφορία μπορεί να εξηγηθεί καλύτερα αν επικαλεστούμε την πτώση του ανθρώπου που αναφέρει η Αγία Γραφή στο 3ο κεφάλαιο της Γένεσης. Μπορεί να εξηγηθεί ως μια διαδικασία μέσω της οποίας οι οργανισμοί προσπαθούν να επιβιώσουν σ’ έναν κόσμο που βρίσκεται σε πτώση και φθορά.

΄Ισως εάν οι «γνήσιοι πιστοί» της εξέλιξης είχαν αληθινά πειστική απόδειξη για μια δημιουργική διαδικασία, δεν θα αισθάνονταν υποχρεωμένοι να θολώνουν τα νερά τόσο συχνά με το να παρουσιάζουν την διαδικασία της φυσικής επιλογής σαν αυτή να διακήρυττε την πίστη τους στην εξέλιξη του κυττάρου σε άνθρωπο.

Επίκειται μεγάλη ανάγκη να πούμε στον σύγχρονο άνθρωπο, πως τα γεγονότα του βιολογικού κόσμου μπορούν να εξηγηθούν επαρκέστερα αν δεχθούμε την βιβλική εκδοχή για την προέλευση των πάντων, βοηθώντας τους έτσι να κατανοήσουν και να δεχθούν το Ευαγγέλιο του Χριστού, το οποίο είναι άρρηκτα συνδεδεμένο με την αληθινή προέλευση του κόσμου από έναν Θεό άπειρης σοφίας και νοημοσύνης.


Μετάφραση: Γιώργος Μπαλαγιάννης

Δημοσίευση κατόπιν αδείας από το περιοδικό CREATION JuneAugust 2001. Τίτλος πρωτότυπου: MUDDY WATERS- Clarifying the confusion about natural selection. Website:







Γερόντισσα Γαβριηλία: Μοναχή ιεραπόστολος Αγγλίας, ΗΠΑ, Καναδά, Παλαιστίνης και Ινδίας, από Ελλάδα (+28/3/1992)

Γράφει στό βιβλίο μέ τή βιογραφία της: «Μιά φορά, στήν Ἰνδία, ἦταν ἕνας πολύ μεγάλος “Δάσκαλος”, ἀπ᾽ αὐτούς πού λένε guru (Ἐγώ τότε ἐργαζόμουν στό μικρό Νοσοκομεῖο πού ἀνῆκε στό Αshram του (: τή Μονή του)). Μιά μέρα λοιπόν, ἦρθε ἕνα νέος 26 χρονῶν ἀπό τήν Αὐστραλία, πολύ χαριτωμένος, φέρνοντας μαζί του ἕνα μεγάλο κιβώτιο. Παρουσιάσθηκε ἐκεῖ πού ἦταν ὁ μεγάλος αὐτός Δάσκαλος καί εἶχε γύρω του κόσμο πού τόν ἄκουγε νά μιλᾶ… Ὅταν μπῆκε αὐτός ὁ νέος, ἦταν κατακόκκινος ἀπό τή χαρά καί τή συγκίνησί του. Κοίταζε τό Δάσκαλο, ὅπως κοιτάζουμε, τί νά σᾶς πῶ, μιάν εἰκόνα Ἁγίου! Ἀφοῦ λοιπόν ὁ “Δάσκαλος” τόν κοίταξε καλά-καλά, τοῦ λέει: “Ὥστε ἐσύ εἶσαι πού ἦρθες ἀπό τήν Αὐστραλία; Τί μᾶς ἔφερες;”. Αὐτός ὁ καημένος ἀπό τή συγκίνησί του δέν μποροῦσε νά μιλήση. Κι ὁ ἄλλος νά ἐπιμένη: “Μᾶς ἔφερες μπανάνες; Μᾶς ἔφερες φροῦτα; Μᾶς ἔφερες γλυκά; Τί μᾶς ἔφερες;”… Ἀρχίζει τό δύστυχο τό παιδί νά ἀνοίγη τό κιβώτιο. Καί βγάζει χαρτιά, καί δεύτερα χαρτιά, καί τρίτα χαρτιά… “Ἐ, δεῖξε μας πιά τί θά μᾶς χαρίσης;”. Στό τέλος ἔβγαλε ταινίες καί τό μαγνητόφωνο πού εἶχε φέρει γιά νά ἠχογραφήση τή φωνή τοῦ μεγάλου αὐτοῦ Δασκάλου! “Μπά!… Αὐτά εἶναι ὅλα; Τίποτε ἄλλο δέν ἔφερες;… Πηγαίνετε νά τοῦ δείξετε τό δωμάτιό του!”.

Πάει ὁ καημένος στό δωμάτιό του, καί κάθεται καί κλειδώνεται καί δέν ἤθελε πιά νά βγῆ ἔξω καθόλου. Ἔπαθε σόκ! Περίμενε νά δῆ ἕνα ἄνθρωπο πού τόν εἶχε σχεδόν θεοποιήσει καί τόν βλέπει τώρα νά περιμένη μπανάνες καί φροῦτα σάν κοινός θνητός, καί στό τέλος νά τοῦ λέη καί νά πάη στό δωμάτιό του, μιά καί δέν ἔφερε τίποτε… Ἐνῶ ὁ δύστυχος εἶχε ἔρθει γιά νά ἀπαθανατίση τή φωνή τοῦ guru καί νά τή στείλη πίσω στήν Αὐστραλία (… κι ὅλοι νά θαυμάσουν τό κατόρθωμά του, γιατί βέβαια, μέσα σ᾽ ὅλα αὐτά ὑπῆρχε λιγάκι τό Ἐγώ)… Τό παιδί, ὅπως καταλαβαίνετε, ἔπαθε πραγματικό σόκ. Τήν ἄλλη μέρα προσπάθησαν νά τόν βγάλουν ἀπό τό δωμάτιό του, νά πάη νά ἀκούση τίς διδαχές, ἀλλ᾽ αὐτός δέν ἤθελε».

«Μιά φορά μοῦ λέει: “Ἐσύ μοῦ λές ὅτι ὅταν θέλη ὁ Θεός κάτι, γίνεται, κι ὅτι ὅταν ἀφήσης τόν ἑαυτό σου ἐλεύθερα στά χέρια τοῦ Θεοῦ, σοῦ τό κάνει, κι ὅτι ὁ μόνος τρόπος νά φθάσης στό Θεό εἶναι μέσῳ τοῦ Χριστοῦ, ὁ Ὁποῖος σέ παίρνει ἀπό τό χέρι καί σέ διαπαιδαγωγεῖ καί σέ πάει ἐκεῖ ὅπου πρέπει, φθάνει νά ἀφεθῆς”. “Ναί” τοῦ λέω “φθάνει ὅμως νά ἀφεθῆς πραγματικά”! Κάποια ἄλλη μέρα μοῦ λέει: “Ἐσύ λές ὅτι πρέπει νά ἀφεθοῦμε τελείως στό χέρι τοῦ Θεοῦ, κι ὅτι τότε… ῾Ὡραῖα! Ἄς πᾶμε λοιπόν οἱ δύο μας, χωρίς χρήματα, σ᾽ ἕνα βουνό, σ᾽ ἕνα ἄγνωστο μέρος, νά δοῦμε… Θά βροῦμε τροφή καί κατοικία, ὅπως μοῦ λές;”.  “Καί βέβαια θά βροῦμε! Ρωτᾶς;”. “Ὥστε εἶσαι βεβαία;”. “Εἶμαι βεβαία”. “Ἄν τό δῶ αὐτό, θά πιστέψω στό Χριστό καί θά παρατήσω ὅλους τούς Δασκάλους καί ὅλους τούς guru”. Ὅμως παιδιά μου, στήν Ἁγία Γραφή λέει: μήν ἐκπειράσης Κύριον τόν Θεόν σου, καί: μή ζητᾶς σημεῖο. Ἀλλά ἐγώ τότε, εἶχα μιά τέτοια λαχτάρα καί βεβαιότητα ὅτι αὐτό τό παιδί πρέπει νά μή χάση τό Χριστό του, ἀφοῦ γεννήθηκε σέ χριστιανική χώρα. Τί θά μποροῦσε νά γίνη τώρα; Ὁπότε τοῦ λέω: “Ναί, θά φύγουμε”. Εἴχαμε μαζί μας χρήματα γιά τό τραῖνο καί γιά τόν ὕπνο τό πρῶτο βράδυ κάτι πολύ λίγο, ἕνα ρούπι (κάτι σάν ἑκατό δραχμές). Τήν ἄλλη μέρα θά περιμέναμε πιά τί θά γίνη.  Εἶχα μιά τέτοια βεβαιότητα! Σάν νά πήγαινα σέ γνωστό μέρος… Λοιπόν, τό παιδί αὐτό εἶχε μαζί του μερικά φροῦτα καί τά πήραμε μαζί μας.

Τήν ἄλλη μέρα τό πρωΐ, ξεκινᾶμε γιά τό βουνό. Κι ἀνεβαίνουμε, κι ἀνεβαίνουμε, κι ἀνεβαίνουμε… Κι ἔγινε μεσημέρι. Κάποια στιγμή καθίσαμε σ᾽ ἕνα λόφο νά ξεκουρασθοῦμε. Μοῦ λέει: “Δέν ἔγινε κανένα θαῦμα ἀκόμη”. Τοῦ λέω: “Πολύ βιάζεσαι. Ἐγώ σοῦ εἶπα ὅτι ἀπόψε, ἄν θέλη ὁ Θεός, θά βροῦμε ποῦ νά μείνουμε”. “Καλά” λέει. Ὁ ἥλιος ὅμως σέ λίγο ἄρχισε νά πέφτη, γιατί ἐκεῖ ἦταν βουνό καί χαμήλωνε γρήγορα. Βλέπαμε κάτω τήν κοιλάδα, καί νά σᾶς πῶ τήν ἀλήθεια, εἶχα ἀρχίσει νά σκέπτωμαι ὅτι κάπως … ἄργησαν νά γίνουν τά θαύματα πού περίμενα, ἀλλά ὅτι ἔχει ὁ Θεός… Γυρίζει καί μοῦ λέει: “Καί τώρα, τί λές ἐσύ;”. “Λέω ὅτι ἀπόψε θά κοιμηθοῦμε ἐκεῖ πού θέλει ὁ Θεός”. Καί δέν περνᾶ λίγη ὥρα, καί κοντά στό δειλινό πιά, τήν ὥρα πού θά ἔφευγε ὁ ἥλιος, βλέπουμε κάτω ἀπό τό λόφο νά ἀνεβαίνη σιγά-σιγά πρῶτα ἕνα τροπικό καπέλλο, ὕστερα ἕνα πρόσωπο, ὕστερα δύο φιγοῦρες Ἰνδές. Σέ λίγο διακρίναμε ὅτι τό πρόσωπο μέ τό τροπικό καπέλλο ἦταν γυναικεῖο, μέ γυαλιά, ἡλικιωμένο καί Εὐρωπαϊκό. Οἱ δύο Ἰνδές ἦταν νέες κοπέλλες. Ἀνεβαίνουν, ἀνεβαίνουν τά πρόσωπα καί φθάνουν κοντά μας.

“Καλησπέρα σας”. “Καλησπέρα”. “Ἀπό ποῦ ἔρχεσθε”; “Ἐρχόμασθε ἀπό κάτω”. “Καί ποῦ πᾶτε”; “Σέ φίλους”. Αὐτός μέ ἀγριοκοίταξε. Σοῦ λέει, γιατί λέει ψέμματα αὐτή; “Κι ἀπό ποῦ εἴσασθε”; “Εἶμαι ἀπό τήν Ἑλλάδα καί ὁ νέος ἀπό τήν Αὐστραλία”. Λέει: “Κι ἐγώ ἀπό τήν Ὁλλανδία. Εἶμαι μεγαλωμένη στήν Ἀμερική κι αὐτές οἱ δύο Ἰνδές πού βλέπετε, εἶναι δύο ἀπό τίς ἕξι κόρες πού ἔχω υἱοθετημένες ἐδῶ καί τίς σπούδασα Νοσοκόμες. Ἐσεῖς τί δουλειά κάνετε;”. Λέω: “Διδάσκω Φυσιοθεραπεία καί τώρα μόλις τελείωσα ἀπό κάποιο Νοσοκομεῖο”. “Ἄχ! Ὁ Θεός σέ ἔστειλε. Μήπως εἶσαι ἐλεύθερη νά ἔρθης ἀπόψε στό σπίτι μας; Τά δύο αὐτά κορίτσια μου ἔχουν ἄδεια γιά ἕνα μῆνα, κι ἄν ἤθελες νά τούς μάθαινες λιγάκι”… Λέω “Εὐχαρίστως… Ἀλλά ἔχω κι αὐτόν τό νέο μαζί μου καί πηγαίναμε…”. “Ἔχω υἱοθετημένο καί ἕνα ἀγόρι. Θά μοιρασθοῦν τό δωμάτιό του, καί ἀπόψε θά εἴμασθε μιά οἰκογένεια”. “Εὐχαριστῶ κι ἐσᾶς καί τό Θεό πού μᾶς ἔφερε κοντά”. Ὁ νέος ἀπό τήν Αὐστραλία, πραγματικά δηλαδή, εἶχε τελείως ἀποσβολωθῆ… Ὁ Θεός εἶχε κάνει τό θαῦμα του κι ἐγώ πετοῦσα! Εἶχα ἕναν ἐνθουσιασμό τότε πού δέν λέγεται. Ἡ Ἰνδία ἦταν ἡ μεγάλη περιπέτειά μου μέ τήν Πίστι τοῦ Θεοῦ. Γιατί εἶχα πάει χωρίς νά ξέρω τίποτε. Σέ ξένη χώρα καί σέ ξένη γλῶσσα. Τέλος πάντων, φθάσαμε στό σπιτάκι τους στό βουνό. Ἕνα ὡραῖο σπίτι, πάνω σ᾽ ἕνα λόφο. Ἐκείνη μοῦ διηγήθηκε πῶς εἶχε φύγει νέα, πῶς ἔζησε τόσα χρόνια ἐκεῖ, πῶς οἱ φίλοι μόνο τή συντηροῦσαν, γιατί δέν ἀνῆκε σέ καμμία ὀργάνωσι, κι ὅλα αὐτά, καί πῶς ὁ Θεός τήν ἔχει εὐλογήσει. Ἐκεῖνο τό βράδυ, τό παιδί ἀπό τήν Αὐστραλία εἶχε τόσο πολύ συγκινηθῆ, πού μέ δάκρυα στά μάτια, μοῦ λέει: “Ἀδελφή μου Λίλα, κάτσε στό πιάνο νά παίξουμε τώρα ὅλα τά Χριστουγεννιάτικα τραγούδια! Ὁ Χριστός μόλις γεννήθηκε μέσα μου”! Καί κάθομαι στό πιάνο κι ἀρχίζουμε νά τραγουδᾶμε, κατακαλόκαιρα, ὅλα τά Χριστουγεννιάτικα τραγούδια! Κι ἀρχίζουν νά τραγουδοῦν καί τά κορίτσια μαζί μέ τή μητέρα καί τό γιό καί ὅλοι… Κι αὐτό τό παιδί, ὁ Ἄλαν, ἦταν κυριολεκτικά μέσα στήν εὐδαιμονία τοῦ Θεοῦ!

Ἀλλά βλέπετε, ὁ Θεός κάνει τά θαύματά του ἐκεῖ πού πρέπει νά τά κάνη. Γιατί αὐτό τό παιδί ἦταν τόσο παραστρατημένο σέ ἄλλες κατευθύνσεις. Κι ἐπειδή ὁ Θεός τόν ἤθελε, μᾶς ἔκανε ὅλα αὐτά. Κι ἐγώ εἶχα μιά τέτοια βεβαιότητα ὅτι δέν μπορεῖ νά χαθῆ ἔτσι, στά 26 του, μ᾽ ὅλα αὐτά τά γυμνάσματα πού φέρνουν ἀλλοιθωρισμούς καί ἕνα σωρό ἄλλα πράγματα, ὅταν δέν εἶναι… Τέλος πάντων. Μείναμε ἐκεῖ δεκαπέντε μέρες. Ἔδειξα στά κορίτσια αὐτά τά ὁποῖα ἤθελαν, κι ὕστερα αὐτός πῆγε πίσω στήν Αὐστραλία. Αὐτή ἡ κυρία, ἡ Ἱεραπόστολος, ἔκτοτε μέ προσκαλοῦσε κάθε καλοκαίρι καί πέρναγα ἕνα διάστημα κοντά της. Δέν ξέχασαν ποτέ αὐτή τήν ἱστορία, εἰδικά ὅταν τούς διηγήθηκα τί ἔγινε μ᾽ αὐτό τό παιδί ἀργότερα…

Γιατί δέν τελείωσε ἡ ἱστορία του. Πέρασε ἄλλος ἕνας χρόνος, κι ἄλλος ἕνας καί ξαναγυρίζει στά γυμνάσματα καί στούς ἄλλους ἐκεῖ. Ἐγώ τότε εἶχα φύγει μακριά, πάνω σ᾽ ἕνα βουνό καί δέν μποροῦσε κανένας νά μέ βρῆ. Ὅπως μοῦ εἶπε ἀργότερα, θυμήθηκε τί τοῦ ἔλεγα καί σκέφτηκε: “Ὅπως ἡ ἀδελφή Λίλα λέει ναί ἅμα τήν προσκαλοῦν, ἔτσι κι ἐγώ αὐτή τή φορά θά πῶ ναί κι ὅπου μέ βγάλει ἡ ἄκρη”! Γιατί δέν ἦταν πάλι εὐχαριστημένος μέσα του, ἐκεῖ. Σηκώνεται λοιπόν καί πάει ἐκεῖ, πού νόμιζε ὅτι θά μέ βρῆ —ἐκεῖ πού εἴχαμε ξανασυναντηθῆ. Ἀλλά τοῦ εἶπαν: “Δέν θά ᾽ρθη ἐδῶ φέτος, εἶναι πάνω στό βουνό”. Κοιτᾶτε τώρα “σύμπτωσι”! Ἔρχεται κάποιος ἐκεῖ πού ἤμουν καί μοῦ λέει: “Ξέρεις, ὁ Ἄλαν ἀπό τήν Αὐστραλία εἶναι στό τάδε μέρος”. “Ἄχ”, σκέφθηκα, “νά τοῦ στείλω ἕνα γράμμα νά ἔρθη ἐδῶ”, χωρίς νά ξέρω τήν καινούργια περιπέτεια πού εἶχε πάθει… Κι ἐκεῖ πού ἐκεῖνος περίμενε νά τοῦ ἔρθη μιά πρόσκλησι ἀπό κάποιον ἄλλο γιά μιά μεγάλη ἀλλαγή στή ζωή του καί δέν ξέρω τί … ἔρχεται τό γράμμα μου. Ἦταν ἡ μόνη πρόσκλησι πού τοῦ ἔγινε! Καί παίρνει δρόμο κι ἔρχεται σ᾽ ἐκεῖνο τό βουνό, ὅπου δέν ὑπάρχουν Εὐρωπαῖοι, παρά μόνο ἐκεῖνος κι ἐγώ. Κι ἔρχεται καί μοῦ λέει: “Ὅλα καλά καί ἅγια ὅσα γίνανε τότε. Ἐγώ ἐν τῷ μεταξύ, ὅμως, εἶδα ἕνα σωρό πράγματα νά μή γίνωνται ἔτσι ὅπως τά λές. Γι᾽ αὐτό ἦρθα πάλι ἀναζητώντας τήν Ἀλήθεια στήν Ἰνδία”. “Μά ἀφοῦ σοῦ εἶπα, παιδί μου, ὅτι ἡ Ἀλήθεια δέν εἶναι μία θεωρία, εἶναι ὁ Χριστός πού εἶπε: Ἐγώ εἶμαι ἡ Ἀλήθεια. Τί ἄλλο θέλεις; Μήπως θέλεις καί ἄλλα θαύματα”; “Μά ἐσύ λές ὅτι ζῆς πάντα μέσα στά θαύματα”. “Ναί, ζῶ στό θαῦμα. Γιατί τό ὅτι εἶσαι ζωντανός καί ξανάρχεσαι, τό ὅτι ἔχουμε τά μάτια μας καί τά πόδια μας, ὅλα αὐτά εἶναι θαῦμα. Βλέπεις ἐδῶ πού δουλεύω μέ τούς λεπρούς; Βλέπεις ἐκεῖ τούς τυφλούς; Τούς βλέπεις ὅλους αὐτούς ἐδῶ τούς ἄρρωστους ἀνθρώπους; Γιατί αὐτοί καί ὄχι ἐμεῖς; Τό ρώτησες ποτέ; Κατά Χάρι τά ἔχουμε ὅλα! Κατά Χάρι! Παρ᾽ ὅλη τήν ἁμαρτία μας! Κατά Χάρι εἴμαστε ὅπως εἴμαστε. Μέ τό Αἷμα τῆς θυσίας τοῦ Χριστοῦ! Δέν τό καταλαβαίνεις αὐτό;”… Κι ἐκεῖ πάνω πού μιλούσαμε, ἔρχεται ἕνας γέρος ὅλο κλάματα… “Τρέξτε, στό Νοσοκομεῖο εἶναι βαριά τό παιδί μου. Ἐλᾶτε!”. Καί πηγαίνουμε. Τό χωριουδάκι αὐτό ἦταν πολύ μικρό καί τό Νοσοκομεῖο δέν ἦταν καί πολύ… Μοῦ λέει ὁ γιατρός: “Ἤρθατε νά δῆτε τό παιδί. Ἔπεσε ἀπό μιά σκαλωσιά καί μοῦ φαίνεται ὅτι ἔσπασε ἡ σπονδυλική του στήλη κι ὅτι ὥς τό πρωΐ θά ἔχη πεθάνει”. Βλέπουμε τό παιδί. Ἦταν δεκαοκτώ χρονῶν. Κι ἐγώ τόσο πολύ συγκινήθηκα πού εἶδα αὐτό τό παιδί, πού ἄρχισα νά τοῦ χαϊδεύω τό μέτωπο λιγάκι. Καί λέω στόν πατέρα του: “Ὄχι. Τά θαύματα τοῦ Θεοῦ εἶναι μεγάλα! Τό παιδί θά ζήση. Μή σέ μέλει”.

“Τότε βοήσῃ καί ὁ Θεός εἰσακούσεταί σου· ἔτι λαλοῦντος σου ἐρεῖ· Ἰδού πάρειμι (: ἐνῶ ἀκόμα θά μιλᾶς, θά σοῦ πῆ· εἶμαι παρών)”(Ἡσ 58, 9).

Ἐκείνη τήν ὥρα, τό παιδί ἄνοιξε λίγο τά μάτια του. Ὁ πατέρας περίμενε ὅτι θά πεθάνη. Ὅταν ὅμως ἄκουσε ὅτι μπορεῖ καί νά ζήση τό παιδί του, γυρίζει καί μοῦ λέει: “Ἔ, ἀφοῦ θά ζήση τό παιδί μου, δός μου λίγα χρήματα νά πάω νά φάω, γιατί πεινῶ”. Τό ἔνστικτο τῆς αὐτοσυντηρήσεως! Λέω: “Ἐγώ δέν ἔχω χρήματα, θά σοῦ δώση αὐτό τό παιδί”. Καί τό παιδί ἀπό τήν Αὐστραλία τοῦ ἔδωσε. Φύγαμε. Τήν ἄλλη μέρα τό πρωΐ μοῦ λέει: “Πᾶμε νά δοῦμε ἄν ζῆ τό παιδί”. Μόλις πήγαμε, βρίσκουμε στήν πόρτα τό γιατρό καί μᾶς λέει: “Θά σᾶς πῶ ἕνα πρᾶγμα, νά ἀπορήσετε. Ἡ Φύσι κάνει κάποτε τέτοια παιχνίδια! Τό παιδί ἔγινε καλά καί σήμερα τό πρωΐ ξεκίνησε μέ τά πόδια μέ τόν πατέρα του γιά τό χωριό τους, πού εἶναι δέκα μίλια μακρυά”! Ἔ!… Ὁ Αὐστραλός αὐτή τή φορά κόντεψε νά πέση κάτω! Ἦταν πραγματικά συγκλονισμένος. Γυρίζει καί μοῦ λέει: “Τώρα, πιστεύω στήν Παντοδυναμία τοῦ Θεοῦ! Πιστεύω στό Χριστό! Εἶμαι Χριστιανός μέσα στήν ψυχή μου! Φεύγω πίσω στήν Αὐστραλία! Βρῆκα αὐτό πού ζητοῦσα”!

Φεύγει τό παιδί… Τά χρόνια περνοῦν. Φεύγω κι ἐγώ ἀπό τήν Ἰνδία… Πάω στή Βηθανία, γίνομαι Δόκιμη καί μιά μέρα παίρνω ἕνα γράμμα ἀπ᾽ αὐτό τό παιδί πάλι, ὅπου μοῦ λέει: “Ἡ μεγάλη μου ὑπερηφάνεια μ᾽ ἔφερε σέ ἀπόγνωσι. Τρεῖς νέες κόντεψαν νά πνιγοῦν τήν ὥρα πού κολυμποῦσαν, κι ἐπειδή ἤμουν πολύ καλός κολυμβητής, ἔπεσα στό νερό καί τίς ἔσωσα. Ἔπαθα ὅμως τόσο μεγάλη ἔπαρσι, πού τό διατυμπάνισα σ᾽ ὅλο τόν κόσμο καί στό τέλος ἔχασα τό νοῦ μου καί μέ κλεῖσαν σέ Νευρολογική Κλινική. Βγῆκα μετά, εἶμαι λένε καλά, ἀλλά ἐγώ μέσα μου δέν αἰσθάνομαι καλά. Τώρα τί μέ συμβουλεύεις νά κάνω”; Ἐγώ τότε εἶχα γνωρίσει στήν Ἰνδία τόν πατέρα Λάζαρο, τόν Ἄγγλο Ὀρθόδοξο. Τοῦ λέω: “Πήγαινε πάλι στήν Ἰνδία. Αὐτή τή φορά, ὅμως, κατευθείαν στόν πατέρα Λάζαρο σέ παρακαλῶ”. Κάθομαι καί γράφω στόν πατέρα Λάζαρο. Πῆγε τό παιδί…

Ὅταν μοῦ ἔγραψε ὁ πατήρ Λάζαρος μοῦ εἶπε ὅτι ἕνα ὁλόκληρο χρόνο τόν κοίταζε μόνο. Παρακολουθοῦσε κάθε μέρα τή Θεία Λειτουργία καί δέν τοῦ μιλοῦσε καθόλου. Ἦταν ἕνα αἴνιγμα. Κι ἕνα πρωΐ τοῦ λέει: “Πάτερ, τόσα χρόνια γνωρίζω τήν ἀδελφή Λίλα, ἀλλά ἐκείνη δέν μέ ρώτησε ποτέ ἄν εἶμαι βαπτισμένος, οὔτε ἄν εἶμαι Χριστιανός. Θά νόμισε ὅτι, ἐφ᾽ ὅσον εἶμαι γεννημένος στήν Αὐστραλία, θά ἤμουν. Ἀλλά δέν εἶμαι βαπτισμένος. Δέν εἶμαι οὔτε Χριστιανός! Σέ παρακαλῶ, βάπτισέ με”! Ἡ χαρά τοῦ πατρός Λαζάρου ἦταν μεγάλη. Τόν βάπτισε κι ἀπό Ἄλαν τόν ὀνόμασε Ἀδριανό. Πῆρε τήν εὐλογία του κι ἔφυγε καί ἔγινε Ἱεραπόστολος… Αὐτά εἶναι τά μεγάλα καί συγκλονιστικά θαύματα τοῦ Θεοῦ!».


Αρχιμ. Ιωάννου Κωστώφ

Τα Ίχνη του Θεο – Από τον Προτεσταντισμό στην Ορθοδοξία

εκδ. Ἀγ. Ιωάννης ο Δαμασκηνός

Αθήνα 2011




29 11 2013 - 1

Ἀπό τό βιβλίο τοῦ Ἀρχιμ. π. Ἰωάννου Κωστώφ

Το Χαμόγελο τοῦ Θεοῦ

Ἅγιος Πορφύριος: Ὁ Ἅγιος τῆς Πλατείας Ὁμονοίας στήν Ἀθήνα


«Ἡ κυρία Ἀ. Σ. ἀφηγεῖται (4/10/2004):

“Τήν περίοδο ἐκείνη (1998) ἐργαζόμουν ὡς βοηθός δικηγόρου σέ κάποιο δικηγορικό γραφεῖο. Ἦταν Τετάρτη βράδυ. Μέ παίρνει στό τηλέφωνο μία δικαστικός, καί μοῦ ζητᾶ ἐπειγόντως νά τῆς πάω τήν ἑπόμενη μέρα, τήν Πέμπτη, κάποια ἔγγραφα, πού ἔλειπαν ἀπό μία δικογραφία μας. Ἐκτός τῶν ἐγγράφων, μοῦ ζήτησε καί δύο δικόσημα. Αὐτό, ὅμως, δέν ἦταν δυνατόν νά γίνη, γιατί ὁ δικηγόρος ἀπουσίαζε καί δέν μποροῦσε νά ἔλθη στό γραφεῖο, γιά ν᾽ ἀνοίξη τούς φακέλους, νά βρῆ τά ἔγγραφα καί νά μοῦ τά δώση…

Μέσα στήν ἀγωνία μοῦ ἦλθε μιά φωτισμένη σκέψι: ῾Καί δέν πάω στόν Παππούλη μας, τό Γέροντα Πορφύριο, νά μέ βοηθήση; Νά κάνη τή δουλειά;᾽. Τόν παρακάλεσα, λοιπόν, ἀπ᾽ τά βάθη τῆς ψυχῆς μου ὁλόθερμα νά πάη στό γραφεῖο, νά πάρη τά ἔγγραφα ἀπ᾽ τό φάκελο μαζί καί δύο δικόσημα, πού ἦταν πάνω στό γραφεῖο, καί νά τά πάη στή δικαστικό. Μαζί μ᾽ ἐμένα, ἐκεῖνο τό βράδυ, κι ὅλη ἡ οἰκογένειά μου προσευχήθηκε θερμά…

Τήν ἑπόμενη μέρα τό πρωΐ ἐγώ θά μποροῦσα νά πήγαινα στό δικαστικό γραφεῖο γιά τή διευθέτησι τοῦ θέματος, ἀλλά δέν πῆγα, ἐπειδή εἴχαμε ὁρίσει νά κάνουμε ἰδιωτική Θεία Λειτουργία. Πήγαμε, λοιπόν, ὅλη ἡ οἰκογένεια στήν ἐκκλησία, πού εἶναι κάπως μακρυά· εἶναι τό ἐκκλησάκι τῆς Παναγίας στό Πεντάγωνο.

Ὅταν σχόλασε ἡ ἐκκλησία κι ἐπιστρέψαμε, ἕντεκα ἡ ὥρα τό πρωΐ, ξεκλειδώνοντας τήν εἴσοδο, καλοῦσε τό τηλέφωνο. Ἦταν ἡ δικαστικός. Ταραγμένη, εἶπε τό ὄνομά της καί προχώρησε:

—Ἄν δέν μ᾽ ἐμπόδιζε αὐτό τό ἐπάγγελμα, τούτη τή στιγμή ἤθελα νά ἔλθω ἐκεῖ. Τί συμβαίνει μ᾽ ἐσᾶς;

Φαινόταν ἀπορημένη πολύ καί βαθειά συγκλονισμένη.


—Τό πρωΐ περνῶ στή θυρίδα μου καί τή βλέπω ἄδεια. Δέν εἶδα τά ἔγγραφα, τά ὁποῖα περίμενα νά μοῦ φέρετε καί θύμωσα ἐναντίον σας. Θά πάω σπίτι μου, εἶπα μέσα μου, νά πάρω τήν κυρία Ἀ. στό τηλέφωνο καί νά τήν ἐπιπλήξω. Ὅταν, ὅμως, ἦλθα στό σπίτι, κάθησα στό γραφεῖο μου νά τηλεφωνήσω. Βλέπω μέ μεγάλη μου ἔκπληξι πώς πάνω ἀπ᾽ τόν κλειστό φάκελο τό δικό σας βρίσκονταν τά ἔγγραφα, τά ὁποῖα σᾶς εἶχα ζητήσει. Καί τά δύο τά ἔχω μπροστά μου! Τό γεγονός αὐτό μοῦ προξενεῖ φοβερή ἐντύπωσι κι ἔκπληξι! Ἀπό ᾽δῶ σᾶς πῆρα χθές τό βράδυ καί σᾶς μίλησα τόσο ἀπότομα. Σήμερα σᾶς ζητῶ συγγνώμη! Θά ἤθελα πολύ κάποια στιγμή νά συναντηθοῦμε καί νά γνωρισθοῦμε ἀπό κοντά.

Ἐγώ δέν ἐξεπλάγην ἀπ᾽ τά ὅσα ἄκουσα. Ἤμουν πεπεισμένη ἀπ᾽ τήν πρώτη στιγμή πού ζήτησα ἀπ᾽ τόν Παππούλη μας νά παρέμβη στή δύσκολη στιγμή, ὅτι τά πράγματα θά εἶχαν αἴσιο τέλος, ὅπως ἀκριβῶς καί συνέβη. Γι᾽ αὐτό καί δέχθηκα τά ὅσα ἄκουσα χωρίς καμμία ἀντίδρασι. Δέν τῆς εἶπα λεπτομέρειες, ὅτι δηλ. ἔχουμε ἕναν ἅγιο Γέροντα, τόν π. Πορφύριο, πού προστατεύει ἰδιαιτέρως τήν οἰκογένειά μας. Ἁπλῶς τῆς μίλησα γιά ῾Χάρι Θεοῦ᾽:

—Ὅποιος πιστεύει, καλή μου, ἔτσι ἐνεργεῖ σ᾽ αὐτόν ἡ Χάρι τοῦ Θεοῦ, τῆς εἶπα”».

• Γράφει ὁ γιατρός Γεώργιος Παπαζάχος: «Μοῦ εἶπε: “Θά σοῦ ἐξομολογηθῶ κάτι, ἀλλά νά μείνει μυστικό. Ἔχω καρκίνο στήν ὑπόφυσι. ῎Ηδη αἰσθάνομαι τή γλῶσσα μου μεγαλωμένη καί δέν γυρίζει καλά μέσα στή στοματική κοιλότητα”. “Ὑστερα μοῦ ἀνέλυσε ἰατρικά καί σωστά τή λειτουργία τῶν ἐνδοκρινῶν ἀδένων καί κατέληξε: “Πρέπει νά ξέρης ὅτι ὅταν ἤμουν καλογεράκος —ἴσως δεκαέξι χρονῶν— στό Ἅγιον Ὄρος, αἰσθανόμουν τόσο εὐτυχισμένος, ἰδίως μετά τή θεία Κοινωνία, ὥστε ἔβγαινα στό δάσος καί μέ δάκρυα φώναζα: ῾Δόξα σοι, Κύριε! Ἦλθες ὁλόκληρος σταυρώθηκες καί πόνεσες γιά μένα καί σήκωσες τίς ἁμαρτίες μου. Κι ἐγώ τί κάνω γιά σένα; Ποιό πόνο ὑποφέρω γιά σένα; Κύριε, στεῖλε μου ἕνα καρκίνο! Χριστέ μου, χάρισέ μου ἕνα καρκίνο, νά ὑποφέρω κι ἐγώ μαζί Σου᾽. Αὐτή τήν προσευχή τήν ἔκανα συνέχεια καί μετά τό ἐξομολογήθηκα στούς Γεροντάδες μου. Ἐκεῖνοι μοῦ σύστησαν νά μή τό ἐπαναλάβω, γιατί ἐκπειράζω τό Θεό. Ξέρει εκεῖνος τί θά κάνει. Δέν τήν ξανάκανα αὐτή τήν προσευχή. Ἀλλά τώρα, Γιωργάκη μου, μοῦ τόν ἔστειλε τόν καρκίνο. Καταλαβαίνεις τήν εὐεργεσία; Ἔστω καί ἀργά, θά ὑποφέρω λίγο μαζί Του”.

Ἔμεινα μέ ἀνοικτό τό στόμα. Πρώτη φορά στήν ἰατρική σταδιοδρομία μου ἄκουγα τή φράσι: “Δόξα τῷ Θεῷ, ἔχω καρκίνο”! Εἶχα ξεχάσει ὅτι μπροστά μου δέν βρισκόταν ἄνθρωπος κοινός· ἦταν ὁ Γέροντας Πορφύριος».

° Γράφει ὁ ἴδιος: «Ἐδῶ θά ἀναφέρω μία αὐτοδιάγνωσί του [τοῦ π. Πορφυρίου]. Διαπίστωσε μεταβολές στό ἠλεκτροκαρδιογράφημά του, χωρίς καρδιογράφο. Ἕνα βράδυ μοῦ τηλεφώνησε ἀνήσυχος: “Ἔλα, ἔστω καί ἀργά, καί θά δῆς ἀλλοιώσεις στό καρδιογράφημα. Πονάω σήμερα πολλές φορές καί ὁ πόνος εἶναι σαφῶς στηθαγχικός”. Διαπίστωσα πράγματι ἰσχαιμικές μεταβολές (στίς ἀπαγωγές V3-V6) καί τόν ρώτησα σέ ποιό stress βρέθηκε σήμερα. Ἄρχισε νά κλαίη καί μέ διακοπές νά μοῦ περιγράφη λεπτομερῶς σκηνές ἀπό τίς ὁδομαχίες στή Ρουμανία. Ἦταν ἡ ἡμέρα τῆς ἐξεγέρσεως τοῦ λαοῦ κατά τοῦ Τσαουσέσκου καί μέ τό “χάρισμά” του ἔβλεπε τούς πυροβολισμούς καί τούς θανάτους στίς πλατεῖες, ὅπως τίς δημοσίευσαν οἱ ἐφημερίδες τίς ἑπόμενες ἡμέρες. Συνέχισε νά κλαίη καί τόν παρακάλεσα νά ζητήση ἀπό τό Θεό νά τοῦ ἀφαιρέση γιά λίγο αὐτή τήν “ὅρασι”. Ἡ καρδιά του βρισκόταν σέ κίνδυνο ἀπό τήν ἔντασι. Θά μποροῦσε νά κάνη ἐπέκτασι τοῦ ἐμφράγματός του. Στήν ἴδια ἔντασι βρισκόμουν κι ἐγώ, βλέποντας τήν εὐαισθησία τῆς “ἄλλης” καρδιᾶς ἑνός ἁγίου. Ἔκρυψα τά μάτια μου μέ τό καρδιογράφημα καί σκεπτόμουν: Τί σημασία ἔχουν, Γέροντα, γιά σένα τά νιτρώδη ἀντιστηθαγχικά φάρμακα, τά ὁποῖα ἑτοιμάζομαι νά σοῦ δώσω; Ἐσύ δέν εἶσαι ἐκ τοῦ κόσμου τούτου. Ἡ καρδιά σου κτυπᾶ στόν Ὠρωπό καί ζῆ στή Ρουμανία. Στό ἠλεκτροκαρδιογράφημα ἡ καρδιά φαίνεται μέ ἰσχαιμική “κατάσπασι” τοῦ SΤ διαστήματος, ἀλλά στήν πραγματικότητα βρίσκεται σέ μεγάλη “ἀνάσπασι” πρός τόν οὐρανό. Ἔφυγα ἀργά μέ τόν τρόμο ὅτι εἶδα λίγο ἀπό τό φῶς ἑνός ἁγίου».

° Ἀκόμα: «Τό Δεκέμβριο τοῦ 1990 ἤμουν στό κρεβάτι μέ τήν πολλοστή γαστρορραγία μου. Σέ κάποια στιγμή ἔντονου προβληματισμοῦ μου, ἄν πρέπη νά χειρουργηθῶ ἤ ὄχι, κτύπησε τό τηλέφωνο. Μεταφέρω αὐτούσια τά λόγια τοῦ π. Πορφυρίου: “Αὐτές τίς μέρες σέ ἐπισκέπτομαι συχνά καί μέ τό ῾χάρισμα᾽ τό ὁποῖο μοῦ ἔδωσε ὁ Θεός ἐνεργῶ θεραπευτικά. Ποτέ δέν εἶχα μπεῖ στό σπίτι σου τόσες πολλές φορές σέ λίγες μέρες… Κάτι μοῦ λέει νά μήν τό χειρουργήσης τώρα, ἀλλά νά ἀλλάξης τρόπο ζωῆς, νά χαλαρώσης. Ἄφησε τό χειρουργεῖο νά τό σκεφθοῦμε ἀργότερα. Τί κάνω ἐγώ τώρα, τό γιατρό στό γιατρό; (γελάει). Νά ξεκουράζεσαι περισσότερο, γιατί σέ ἀγαπάει ὁ κόσμος. Μοῦ ἔφαγες τή δόξα (γελάει)”. Φαντάζεσθε πῶς ἔνοιωσα κάτω ἀπό αὐτή τήν προστατευτική του παρουσία».


Αρχιμ. Ιωάννου Κωστώφ

Το Χαμόγελο του Θεου – Απλοί άνθρωποι, Στύλοι της Εκκλησίας

εκδ. Άγ. Ιωάννης ο Δαμασκηνός

Αθήνα 2012



The Pyramid Through The Tower - Photography by +Michael Bonocore The TransAmerica building stands tall inside the window of the North Tower of the Golden Gate Bridge. #bridge #goldengatebridge #sanfrancisco


Ένας πρώην στρατιώτης στο Βιετνάμ και Βαπτιστής πάστορας, αποφάσισε να πουλήσει όλη του την περιουσία στην California των ΗΠΑ και να μετακομίσει στο Ιάσιο της Ρουμανίας

Πρόκειται για τον διάκονο π. Stephen Holley.

Ήδη αγόρασε ένα οικόπεδο για χτίσει ένα σπίτι και με την ευλογία του μητροπολίτου Μολδαβίας κ.Θεοφάνη ήδη λειτουργεί σ’έναν ναό του Ιασίου.

Γεννήθηκε το 1948.Γνώρισε τον Χριστό σε ηλικία 21 ετών μέσω των Βαπτιστών. Σπούδασε στην Ακαδημία βιβλικών σπουδών στην Φιλαδέλφεια. Μετά την παραιτησή του από τα καθήκοντα του προτεστάντη πάστορα ασχολήθηκε για 25 χρόνια με τον κλάδο της βιομηχανίας.

«Γνώρισα την Ορθόδοξία το 1996.Εκεί μπόρεσα να καταλάβω πως όλα αυτά που έμαθα από την μελέτη της Αγίας Γραφής δεν ήταν παρά η ορθόδοξη διδασκαλία.Οι προτεστάντες με απομάκρυναν επειδή πίστευα στην Αγία Γραφή έτσι όπως είναι γραμμένη.Στην Ορθόδοξη εκκλησία βρήκα το σπίτι μου. Το 1998 βαπτίστηκα μαζί με την γυναίκα μου και το 2002 χειροτονήθηκα διάκονος»

Μέχρι πρόσφατα ο π. Stephen Holley λειτουργούσε στον ναό των Αγίων Αρχαγγέλων Μιχαήλ και Γαβριήλ στην Καλιφόρνια. Είχε την ευκαιρία να μείνει για έξι εβδομάδες στην Ρουμανία ως προσκεκλημένος της ένωσης ορθοδόξων φοιτητών. Ως ειδικός σε θέματα οικογένειας έκανε πολλές ομιλίες.


π. Stephen Holley

«Ερωτεύτηκα την Ρουμανία. Έκανα πολλές ομιλίες. Αυτές που έκανα με τους φοιτητές ήταν οι πιο ενδιαφέρουσες. Εδώ με προσκαλούν να κάνω πράγματα που με ενδιαφέρουν»

Τελικά πήρε την απόφαση να μείνει μόνιμα στην Ρουμανία.Θέλει να θέσει τις βάσεις μιας δραστηριότητας που θα βασίζεται στην συμβουλευτική των νέων πριν από τον γάμο

H σύζυγος του π. Stephen Holley, Mary Patty βρίσκεται συνεχώς στο πλευρό του.

Πάντως δεν ήταν μικρή η έκπληξη των ενοριτών όταν είδαν έναν ξένο να λειτουργει στον ναό τους. Ήδη έχει φτάσει σεένα ικανοποιητικό επίπεδο εκμάθησης της γλώσσας ενώ ο ίδιος μαθαίνει αγγλικά στους ενορίτες του. Είναι ο μοναδικός ξένος στην Εκκλησία της Μολδαβίας και λειτουργεί με την βοήθεια ενός ιερομονάχου.

Όπως λεει και ο ίδιος: «Στην Ρουμανία βρήκα το ”Άγιον Όρος” μου»





 Photo: Pakistan

Facebook of Russian Orthodox Church in Pakistan

Fr. Joseph Farooq



Photo: Negar Valey, Pakistan

Google Plus of Fr. Joseph Farooq

Russian Orthodox Church of Pakistan – ROCOR



Just Quiet by Josep Sumalla #flamingo #bird #reflections

Mort & Resurrection de la Russie –

St Jean Maximovitch


Saint-Jean Maximovitch a écrit:

“Secouez l’assoupissement du découragement et de la paresse, ô fils de la Russie ! Contemplez la gloire de ses souffrances et purifiez-vous ; lavez-vous de vos péchés et débarrassez vous en! Soyez renforcés dans la foi orthodoxe , pour être dignes de demeurer dans la maison du Seigneur et de vous installer sur sa montagne sainte ! Bondissez, bondissez, levez-vous ! O Russie, toi qui des mains du Seigneurl, as bu à la coupe de sa colère ! Lorsque tes souffrances seront terminées, Ta justice marchera avec toi et la gloire du Seigneur t’accompagnera. Les peuples marcheront vers ta lumière, et les rois vers la splendeur qui se lèvera sur toi. Alors lève les yeux et vois : voici, tes enfants viennent vers toi de l’Ouest et du Nord et de la mer et de l’Est, la bénédiction du Christ soit en toi pour toujours. Amen”



No. 50, 1973




  Photos de Mayotte, de la part d’un amis Mahorais…!


















Rose mer à Mamoudzou sur l’île Mayotte

Hymne Orthodoxe de Saint Nectaire d’Egine de la Grèce

pour la Vierge Marie en français





π. Επιφάνιος Θεοδωρόπουλος

Από το βιβλίο Αντιαιρετικά Εφόδια του π. Ιωάννου Κωστώφ



Ἔγραφε ὁ π. Ἐπιφάνιος Θεοδωρόπουλος:

«Παναγιώτατε [Ἀθηναγόρα]·

ὁ Κύριος ἡμῶν Ἰησοῦς Χριστός μᾶς ἄφησε συγκλονιστικό ὑπόδειγμα συμπεριφορᾶς πρός τούς διαφωνοῦντες μέ τήν ἀλήθεια. Ἀνοῖξτε τό ἕκτο κεφάλαιο τοῦ κατά Ἰωάννην Εὐαγγελίου. Θά δῆτε ἐκεῖ καταπληκτικά πράγματα: Ὁ Κύριος διδάσκει τίς ὑπερφυεῖς ἀλήθειες περί τοῦ Μυστηρίου τῆς θείας Εὐχαριστίας. Κάποιοι ἀκροατές, ἔχοντας παχυλό νοῦ, ἀδυνατοῦν νά ἐννοήσουν αὐτές (τίς ἀλήθειες), καί ἀπομακρύνονται γεμάτοι δυσφορία. Τί κάνει τότε ἡ σεσαρκωμένη Ἀγάπη, ὁ Θεάνθρωπος Κύριος; Τρέχει μήπως νά προφθάση αὐτούς πού φεύγανε καί νά δώση “ἐξηγήσεις” γιά τά λόγια Του; Προσπαθεῖ νά βρῆ διατύπωσι πού νά μπορῆ νά τύχη ἀποδοχῆς ἀπ᾽ αὐτούς; Ὄχι! Ἀλλά τί κάνει; Φοβερό νά τό ποῦμε! Αὐτός, ὁ ὁποῖος ἔκλινε τούς Οὐρανούς καί κατέβηκε, Αὐτός, ὁ ὁποῖος ἀγάπησε τόν ἄνθρωπο —κάθε ἕνα ἄνθρωπο— μέχρι θανάτου, θανάτου δέ σταυρικοῦ, Αὐτός, ὁ ὁποῖος γιά ἕνα ἀπολωλός πρόβατο ἦταν πρόθυμος νά κατέβη σέ χάσκοντα βάραθρα καί νά ἀνέβη σέ δυσπρόσιτες κορυφές βουνῶν, Αὐτός, ὁ ὁποῖος ἦταν ἱκανός νά ταπεινωθῆ μέχρι πλύσεως δουλικῶν ποδῶν, ἀρνεῖται κἄν νά συζητήση μέ αὐτούς! Δέν ἀνέχεται κανένα συμβιβασμό στίς ἀλήθειες τίς Πίστεως, δέν προβαίνει σέ καμμία ὑποχώρησι. Ἀλλά, ἄτεγκτος καί ἀδυσώπητος, στρέφεται καί πρός αὐτούς τούς προσφιλέστατους δώδεκα (μαθητές), τούς ὁποίους “ἐξέλεξε ἀπό τόν κόσμο”(πρβλ Ἰω 15, 16) καί τούς ὁποίους “ἀγάπησε μέ τέλεια ἀγάπη”(Ἰω 13, 1), καί τούς ρωτᾶ: “Μήπως θέλετε καί ἐσεῖς νά φύγετε;”(Ἰω 6, 67). Καθρεπτισθῆτε, Παναγιώτατε, σ᾽ αὐτό τόν οὐράνιο καθρέπτη τῆς συμπεριφορᾶς τοῦ Κυρίου ἔναντι αὐτῶν πού διαφωνοῦν μέ τήν ἀλήθεια… Μετρηθεῖτε μέ αὐτό τό θεῖο μέτρο… Ζυγισθεῖτε πάνω σέ αὐτή τήν ἀθάνατη ζυγαριά… Πόσο ἐλλιπής θά βρεθῆτε!… Ναί! Θά βρεθῆτε τρομακτικά ἐλλιπής καί κάποιο μυστηριῶδες χέρι θά γράψη γιά Σᾶς “πάνω στό κονίαμα τοῦ τοίχου τοῦ σπιτιοῦ” Σας ὅ,τι ἔγραψε γιά τό βασιλιά τῆς Βαβυλῶνος Βαλτάσαρ: “Μανή, θεκέλ, φάρες”!(Δαν 5, 25). Ἐκτός ἄν βρῆτε Ἐσεῖς τόν Κύριο ἐλλιπῆ σέ ἀγάπη…

Θέλετε καί ἄλλο καθρέπτη, ἄλλο μέτρο, ἄλλη ζυγαριά; Ὀρίστε ἡ ἐπιστολή τοῦ Παύλου πρός τούς Γαλάτες. Αὐστηρότατη γλῶσσα, αὐστηρότατος ἔλεγχος. Καμμία ὑποχώρησι, κανένας συμβιβασμός. “Ἄν περιτέμνεσθε, ὁ Χριστός δέν θά σᾶς ὠφελήση σέ τίποτε”(Γαλ 5, 2). “Φοβᾶμαι μήπως ματαίως κοπίασα γιά σᾶς”(Γαλ 4, 11). Ποιός τά λέει αὐτά; Ὁ Παῦλος, τό στόμα τοῦ Χριστοῦ, αὐτός πού ὅλους τούς ἀγαποῦσε, καί θυσιαζόταν γιά ὅλους, αὐτός πού εὐχήθηκε νά γίνη “ἀνάθεμα ἀπό τό Χριστό” χάριν τῶν ἄλλων! Καί ποιό ἦταν τό θέμα τῆς διαφωνίας μέ τούς Γαλάτες; Ἡ περιτομή! Δηλαδή, θεσμός καιρικῆς μέν ἰσχύος, ἀλλά πάντως θεοσύστατος καί ὄχι ἐφεύρημα δαιμόνων, ὅπως τά παπικά ἀλάθητα καί τά πρωτεῖα. Γι᾽ αὐτή, λοιπόν, τήν περιτομή ὁ Παῦλος δέν διστάζει νά βροντοφωνήση: “Ἀλλά καί ἄν ἐμεῖς ἤ ἄγγελος ἀπ᾽ τόν οὐρανό σᾶς κηρύττη διαφορετικό εὐαγγέλιο ἀπ᾽ αὐτό τό ὁποῖο σᾶς κηρύξαμε, νά εἶναι ἀναθεματισμένος. Ὅπως προείπαμε, καί τώρα πάλι λέω· ὅποιος σᾶς κηρύττει διαφορετικό εὐαγγέλιο ἀπ᾽ αὐτό τό ὁποῖο παραλάβατε, νά εἶναι ἀναθεματισμένος”(Γαλ 1, 8-9). Ὑστεροῦσε καί αὐτός ἀπό ἀγάπη; Τί κρῖμα νά μή ζῆ σήμερα, γιά νά πάρη μαθήματα ἀγάπης ἀπό κάποιους σύγχρονους δικούς Σας Ἐπισκόπους! Νά τί ἔγραφε ἕνας ἀπ᾽ αὐτούς πρίν ἀπό κάποιο καιρό: “Ὅλοι σύμφωνα μέ αὐτά οἱ ἱ. Κανόνες, πού περιορίζουν τούς πιστούς σέ μία ἀπομόνωσι καί ἐπιφυλακτικότητα μέ τούς ἄλλους μή Χριστιανούς καί μή Ὀρθοδόξους, χρειάζονται κάποια μεταρρύθμισι. Ἡ Ἐκκλησία δέν μπορεῖ νά ἀποφύγη τήν ἀνάμιξί της μέ τόν κόσμο, ἄν πράγματι θέλη νά τόν κερδίση. Σύμφωνα μέ αὐτά εἶναι τελείως ἀνεφάρμοστος γιά τήν ἐποχή μας, ὡς στερούμενος ἀγάπης, ὁ 45ος Κανόνας τῶν Ἁγίων Ἀποστόλων (σημ.: ὁ ὁποῖος ἀπαγορεύει τή συμπροσευχή μαζί μέ αἱρετικούς)… Πολύ περισσότερο ἀσυγχρόνιστος παραμένει ὁ 56ος Κανόνας τῶν Ἁγίων Ἀποστόλων, πού ἀπαγορεύει ἀκόμη καί τήν εἴσοδο σέ οἶκο προσευχῆς ἑτεροδόξων ἤ Συναγωγή Ἰουδαίων”(Περ. Ἐκκλησία, 15/7/67, 400).

Ἀγνοεῖ ὁ δυστυχής δύο πράγματα: α) Ὅτι αὐτοί οἱ Κανόνες δέν ἀποτελοῦν παρά ἁπλές ἀπηχήσεις τῆς συμπεριφορᾶς τοῦ Κυρίου τήν ὁποία μνημονεύσαμε πρός αὐτούς πού ἀπειθοῦν πρός τήν ἀλήθεια, τοῦ λεχθέντος χωρίου τοῦ Παύλου (Γαλ 1, 8), ὅπως καί τοῦ ἄλλου τοῦ Ἰωάννου, τοῦ κατεξοχήν μαθητοῦ τῆς ἀγάπης: “Ὅποιος ἔρχεται πρός ἐσᾶς (ὡς διδάσκαλος) καί δέν ἔχει αὐτή τή διδασκαλία, νά μήν τόν δέχεσθε στό σπίτι, καί ῾χαίρετε᾽ σ᾽ αὐτόν νά μή λέτε”(Β´ Ἰω 10). Ὅταν, λοιπόν, ὁ ἐν λόγῳ Ἐπίσκοπος μεταρρυθμίση τούς ἱερούς Κανόνες, ἄς μήν ξεχάση νά… μεταρρυθμίση καί τήν πηγή τους: τό Εὐαγγέλιο [: τή Γραφή]! Διαφορετικά τό ἔργο του θά μείνη ἡμιτελές. β´) Ἄν οἱ ἀναφερθέντες Κανόνες στεροῦνται ἀγάπης, τότε, ἁπλούστατα, στερεῖται ἀγάπης καί ἡ Ἐκκλησία, ἡ ὁποία ὄχι μόνο ἐπίσημα καί αὐθεντικά ἐπικύρωσε καί υἱοθέτησε αὐτούς τούς Κανόνες, ἀλλά καί γιά ὁλόκληρους αἰῶνες τούς ἐφάρμοζε καί κυβερνᾶτο μέ αὐτούς. Ἄν δέ ἡ Ἐκκλησία στερῆται ἀγάπης, τότε, ἁπλούστατα, ἔχει ἐγκαταλειφθῆ ὁλόκληρη ἀπό τό Ἅγιο Πνεῦμα, τό ὁποῖο εἶναι ἡ Πηγή τῆς ἀγάπης. Ἄν δέ ἡ Ἐκκλησία ἐγκαταλείφθηκε ἀπό τό Ἅγιο Πνεῦμα, τότε εἶπε ψέματα ὁ Σωτήρας —σπλαγχνίσου με, Κύριε!—, ὁ ὁποῖος βεβαίωσε ὅτι ὁ Παράκλητος θά μείνη αἰωνίως στήν Ἐκκλησία καί θά τήν καθοδηγῆ σέ ὅλη τήν ἀλήθεια! (Ἰω 14, 16· 16, 13). Νά πού ὁδηγοῦν οἱ ἰσχυρισμοί τῶν λαμπρῶν Ἐπισκόπων τοῦ Πατριαρχείου!»(ΟΖ, 20).

° Ἔγραφε ἀκόμα: «Εἶναι δυνατόν νά ὑπάρξη Διάλογος ἀγάπης χωρίς ἀλήθεια ἤ Διάλογος ἀληθείας χωρίς ἀγάπη; Ὁ Θεός εἶναι καί ἀγάπη (Α´ Ἰω 4, 8) καί ἀλήθεια (Ἰω 14, 6). Ἀφοῦ, λοιπόν, ἡ ἀγάπη καί ἡ ἀλήθεια εἶναι ἑνωμένα ἀδιάσπαστα στό Θεό, κατά φυσική ἀκολουθία καί ἀναπόφευκτη ἀνάγκη εἶναι ἀδιάσπαστα ἑνωμένα καί στούς μαθητές Του. “Ἀπό αὐτό θά καταλάβουν ὅλοι, ὅτι εἶσθε δικοί Μου μαθητές, ἄν ἔχετε ἀγάπη μεταξύ σας”(Ἰω 13, 35), εἶπε ὁ Κύριος· ἀνανεώνοντας δέ τήν ἐντολή τῆς τέλειας ἀγάπης πρός “τόν πλησίον (=κάθε ἄνθρωπο)”(Μθ 22, 39), συμπλήρωσε καί περί τῆς ἀληθείας: “Καθένας πού εἶναι παιδί τῆς ἀληθείας, παραδέχεται τή διδασκαλία Μου”(Ἰω 18, 37). Πῶς, λοιπόν, χωρίζουμε τήν ἀγάπη ἀπό τήν ἀλήθεια; Ἕνας καί μόνος Διάλογος μπορεῖ νά ὑπάρξη: Εἴτε “Διάλογος ἀγάπης μέ ἀλήθεια”, εἴτε “Διάλογος ἀλήθειας μέ ἀγάπη”. Χριστιανικά οὔτε ἀγάπη χωρίς ἀλήθεια μπορεῖ νά νοηθῆ οὔτε ἀλήθεια χωρίς ἀγάπη. Ὅταν ἀγαπᾶς, ἀδιαφορώντας γιά τήν ἀλήθεια, δέν ἀγαπᾶς πραγματικά. Ἡ “ἀγάπη” αὐτή εἶναι δυνατόν νά εἶναι εὐγένεια, διπλωματία, καλοί τρόποι, ἄψογη συμπεριφορά, συναισθηματική προσκόλλησι, ὅ,τι ἄλλο θέλεις, ἀγάπη, ὅμως, ἀγάπη Χριστοῦ, δέν εἶναι! Καί ὅταν κατέχης τήν ἀλήθεια καί δέν ἀγαπᾶς, δέν ζῆς μέσα στήν ἀλήθεια. Εἶναι δυνατόν νά ἔχης ἁπλή γνῶσι τῆς ἀληθείας, εἶναι δυνατόν νά πιστεύης σ᾽ αὐτό καί ἐκεῖνο καί τό ἄλλο ὀρθό δόγμα, ἀλλά δέν διαφέρεις ἀπό τούς δαίμονες· “καί τά δαιμόνια πιστεύουν καί φρίττουν”(Ἰακ 2, 19), ἀλλά δέν σώζονται! Ὁ πιστός, μιμητής τοῦ Κυρίου σέ ὅλα, ἀγαπᾶ τούς πάντες. Καί τούς ἑτεροδόξους καί τούς ἀλλοθρήσκους καί τούς ἀθέους καί τούς ὑβριστές καί τούς διῶκτες Του. Ἀκριβῶς δέ ἐπειδή τούς ἀγαπᾶ, ἔχει “μεγάλη λύπη καί ἀδιάλειπτη ὀδύνη στήν καρδιά”, διότι ὅλοι αὐτοί εἶναι μακρυά ἀπό τήν ἀλήθεια πού σώζει. “Χριστιανός” χωρίς ἀγάπη εἶναι “χαλκός πού βγάζει ἦχο ἤ κύμβαλο πού ἀλαλάζει”(Α´ Κορ 13, 1)»(ΟΖ, 40).

° «Ρωτήθηκε κάποτε ὁ π. Ἐπιφάνιος:

—Γέροντα, εἶναι γνωστό ὅτι μόνο στήν ψυχή τῶν ἀν­θρώπων τοῦ Θεοῦ βασιλεύει ἡ εἰρήνη. Ὅμως καί οἱ Εὐαγγελικοί ἰσχυρίζονται ὅτι αἰσθάνονται μιά μόνιμη γα­λήνη στήν καρδιά τους. Πῶς εἶναι δυνατόν νά συμ­βαίνη αὐτό, ἐφόσον βρίσκονται σέ πλάνη;

Καί ἀπάντησε:

—Στά χωριά, παιδί μου, ὅταν θέλουν οἱ χωρικοί νά δέ­σουν τό γαϊδούρι τους γιά βοσκή, δέν χρειάζεται νά τό δέ­σουν κι ἀπό τά τέσσερα πόδια. Ἀρκεῖ νά τό δέ­σουν ἀπό τό ἕνα.

Τό ἴδιο κάνει κι ὁ διάβολος μέ τούς Εὐ­αγγε­λι­κούς. Ἀφοῦ τούς ἔχει δέσει ἀπό τό πόδι τῆς αἱρέσεως, δέν τούς προσβάλλει μέ ἄλλους πειρασμούς. Ἔτσι ἐξηγεῖ­ται τό γιατί νοιώθουν εἰρήνη, ὅπως ἰσχυρίζονται. Ἡ εἰρήνη, ὅμως, αὐτή εἶναι ἐπίπλαστη καί πρόσκαιρη»(Υ, 98).

° Ἰδού κι ἕνας ἄλλος διάλογος μέ τόν ἴδιο: «—Γέροντα, ἔγινε κάποιο ἔγκλημα στά Μελίσσια. Δολοφόνησαν μιά μητέρα μπροστά στό γυιό της κι αὐτός δέν κούνησε τό δακτυλάκι του νά τήν προστατεύση, ἐπειδή, ὡς χιλιαστής, εἶναι, λέει, κατά τῆς βίας. Ἐκείνη τήν ὥρα πιστεύετε ὅτι ἐνήργησε ἡ νοσηρή πίστι;


—Μποροῦσε καί πρόφθαινε νά τό σκεφθῆ αὐτό;

—῞Οταν ἔχη διαποτισθῆ ἀπό μία τέτοια πίστι, βεβαίως. Αὐτά τά ὁποῖα πιστεύουμε, ἐκδηλώνονται καί σέ κλάσματα δευτερολέπτου.

—Αὐτό γίνεται μέ δαιμονική δύναμι;

—Ὄχι μέ δαιμονική δύναμι. Μέ δαιμονική ἀπεργία! Ἁπλῶς ἐκείνη τή στιγμή ὁ διάβολος δέν τόν ὠθεῖ νά κάνη κάτι. Θέλει νά ἐπιτύχη τόν σκοπό του. Δηλαδή, δέν τοῦ λέει:”κτύπα τον, βάρα τον”. Ἀπεναντίας, ἀπέχει ὁ πονηρός. Λέει: “ἄστον τώρα νά ἐνεργήση ἡ πίστι του. Ἐγώ τόν δίδαξα τήν αἵρεσι καί τώρα θά ἐνεργήσουν τά διδάγματά μου”»(ΧΘ, 230).

° «—Τί ἔγινε μέ τόν [αἱρετικό] Λαναρᾶ;

[π. Ἐπιφάνιος:]—Τώρα εἶναι στήν κρίσι τοῦ Θεοῦ, παιδί μου, αὐτός πρίν ἀπό πολλά χρόνια.

—᾽Επεδίωξε προσωπική συνάντησι μαζί σας;

—Μιά ἐπιστολή μοῦ ἔστειλε, τοῦ ἀπάντησα, μοῦ ἀπάντησε, τοῦ ἀπάντησα καί τερματίσαμε.

—Μελέτησε τό βιβλίο σας;

—Μοῦ ἔγραψε ὅτι στάθηκε στή σελίδα πενῆντα τρία, δέν προχώρησε πιό κάτω. Διότι στή σελίδα ἐκείνη λέω, ὅτι περισσότερες ἀσυναρτησίες καί ἀντιφάσεις, καί ἀσυνέπειες, καί ἀνακολουθίες ἀπό ὅσες ἔχει ὁ Λαναρᾶς, δέν εἶναι δυνατόν νά βρῆ κανείς σέ ἄλλο αἱρετικό. Καί λέει ὅτι ὅταν διάβασε αὐτό τό πρᾶγμα, αἰσθάνθηκε ἠθική ὑποχρέωσι νά μήν προχωρήση περαιτέρω στή μελέτη τοῦ βιβλίου, διότι ἐξυβρίσθηκε.

Τοῦ ἀπάντησα ὅτι σ᾽ ἕνα βιβλίο του, τό ὁποῖο εἶχε γράψει κατά τῶν χιλιαστῶν γράφει σάν τίτλο βιβλίου Οἱ Χιλιασταί καί αἱ Πλάναι, Μωρίαι, Ἀντιφάσεις, Ἀνισορροπίαι καί Ἀθεόφοβοι Στρεβλώσεις τῶν Ἀντιευαγγελικῶν βιβλίων. Μοῦ λέει: «᾽Εγώ καλά τά λέω αὐτά γιά τούς χιλιαστές, γιατί ὅλα αὐτά τά ὁποῖα λέω, τά ἔχουν. ᾽Ενῶ ἐσύ μοῦ τά λές χωρίς νά τά ἔχω». Τοῦ λέω: «Σύμφωνοι, ἀλλά γιά νά πεισθοῦν οἱ χιλιαστές ὅτι τά ἔχουν, ἔπρεπε νά διαβάσουν τό βιβλίο. ᾽Εάν ἔκαναν ὅ,τι ἔκανες ἐσύ καί στέκονταν στόν τίτλο τοῦ βιβλίου, δέν ἐπρόκειτο νά διαβάσουν πάρα πέρα γιά νά τούς ἀποδείξης ὅτι ὅλα αὐτά τά πράγματα τά ἔχουν. Γιατί τὄγραψες ἐσύ στόν τίτλο τοῦ βιβλίου; ῎Επρεπε νά σταθοῦν κι ἐκεῖνοι ἐκεῖ καί νά μήν προχωρήσουν περαιτέρω».

° Ἔλεγε, ἐπίσης, ὁ π. Ἐπιφάνιος: «Ἡ αἵρεσι διαστρέφει τή νόησι. Ὁ ἄνθρωπος, ὅταν γίνη αἱρετικός, τό στραβό τό βλέπει ἴσιο καί τό ἴσιο τό βλέπει στραβό: Μά δέν εἶναι ἔτσι τό πρᾶγμα. Ὄχι! Μά ἀφοῦ… Ὄχι, δέν εἶναι ἔτσι! Διαστρέφει τή νόησι. Δηλαδή τοῦ χαλάει τά κριτήρια. Τοῦ χαλάει τή ζυγαριά. Διαφωνοῦμε. Αὐτό τό πρᾶγμα εἶναι δύο κιλά. Ὄχι, εἶναι τρία. Ὄχι, εἶναι δύο! Αἴ, βάλτο πάνω στή ζυγαριά νά δοῦμε ἄν εἶναι δύο, δυόμισυ, τρία κιλά καί νά λήξη ἡ διαφωνία. Ὁ αἱρετικός δέν ἔχει ζυγαριά. ῎Εχει χαλάσει ἡ ζυγαριά του καί τό μαῦρο τό βλέπει ἄσπρο καί τό ἄσπρο τό βλέπει μαῦρο. Ἄν εἶναι καλοπροαίρετος μέ τήν πρώτη, δεύτερη νουθεσία θά συνέλθη. Ἄν εἶναι κακοπροαίρετος, “κουφοῦ καμπάνα καί ἄν κτυπᾶς, τυφλό καί ἄν θυμιατίζης καί μεθυσμένο κι ἄν κερνᾶς, ὅλα χαμένα τἄχεις”, λέει μιά παροιμία. ῎Η “στοῦ κουφοῦ τήν πόρτα”, λέει μιά ἄλλη, “ὅσο θέλεις βρόντα”».


Ἀρχιμ. Ἰωάννου Κωστώφ

Ἀντιαιρετικά Ἐφόδια

ἐκδ. Ἅγ. Ἰωάννης ὁ Δαμασκηνός

Σταμάτα 2013




Holy Theophany Orthodox Church


Colorado Springs, CO, USA


4 09 2014 - 1


Από το βιβλίο “Πίστη και Λογική” όπου ο Αρχιμανδρίτης π. Ιωάννης Κωστώφ

απαντά στις ερωτήσεις του Μαλώνη Μελινού


Μανώλης Μελινός: Μια και μιλάμε για αφιέρωση στο Χριστό , θα σας θυμίσω ότι κατηγορούν την Εκκλησία για το νηπιοβαπτισμό. Κάποιοι δεν θεωρούν σωστό το ότι βαπτίζονται τα παιδιά, χωρίς να ερωτούνται. Παρακαλώ απαντείστε τους.

π. Ιωάννης Κωστώφ: Όταν πηγαίνουν να τα εμβολιάσουν ,τα ρωτάνε μήπως; Τα ρωτάνε όταν πρόκειται να σταματήσουν το θηλασμό και να τον αντικαταστήσουν με γάλα Α ‘ Β΄ Γ ΄ Δ ΄; Τα ρωτάνε όταν πρέπει να αντικαταστήσουν το γάλα με στερεά τροφή; Γιατί εκεί το θεωρούν αυτονόητο;

Μ.Μ: Θα ισχυριστούν ότι το παιδί δεν μπορεί να ζήσει χωρίς τη φυσική τροφή.

π.Ι: Πολύ περισσότερο ,δεν μπορεί να ζήσει χωρίς την πνευματική ! Κατ’ αρχήν ,με το Βάπτισμα απαλλάσσεται ο άνθρωπος από το προπατορικό αμάρτημα . Η απαλλαγή αυτή είναι εξίσου ακατανόητη τόσο στο βρέφος όσο και στον ενήλικα. Αλλά το Βάπτισμα δεν είναι μόνο αφαίρεση του ρύπου του προπατορικού αμαρτήματος . Είναι και αναγέννηση. Από τότε αρχίζει να τρέφεται πραγματικά η ψυχή, με τη συμμετοχή στο Μυστήριο της Θ. Ευχαριστίας. Γιατί να στερήσουμε από αυτή την ευεργεσία το παιδί; Αγνοούμε επιτέλους τον κίνδυνο να πεθάνει; Να πω και κάτι άλλο το οποίο έλεγε στους πρώτους χριστιανικούς αιώνες ο Τερτυλλιανός; « Anima naturaliter christiana est » . Που σημαίνει: « Η ψυχή εκ φύσεως είναι χριστιανή». Η ψυχή ,λοιπόν, υπαρκτή από της συλλήψεως ,δεν αποκρούει το Βάπτισμα. Το κλάμα του παιδιού κατά το Βάπτισμα ή κατά τη θ. Κοινωνία δεν σημαίνει άρνηση. Είναι εξωτερικό ( από το κρύο π.χ. ) ή πειρασμικό. Αυτά θα αποκαλυφθούν ξεκάθαρα στη Δευτέρα Παρουσία. Και στο κάτω- κάτω της γραφής, όταν μεγαλώσει ένα παιδί ,ποιος το εμποδίζει να απαρνηθεί το Χριστιανισμό; Αυτά για τους χλιαρούς και αδιάφορους χριστιανούς.

Πέφτουν, όμως ,σε λογική παγίδα οι συνειδητοί άπιστοι με το λυσσώδη αγώνα τους εναντίον του νηπιοβαπτισμού. Εννοώ τα εξής: Ως άπιστοι δεν δέχονται ότι κατέρχεται Θεία Χάρις ή ότι γίνεται « κάτι » στο παιδί ,κατά την ώρα του βαπτίσματος . Γιατί να κλωτσάνε ,λοιπόν, και να μην το βλέπουν απλώς σαν μια κοινωνική τελετή στην οποία με ευχαρίστηση συμμετέχουν αρκετοί από τους συγγενείς τους, π.χ. οι γονείς τους, ο δηλαδή του μικρού παιδιού; Για να « κλωτσάνε » αυτοί οι άνθρωποι κατά του νηπιοβαπτισμού, σημαίνει ότι ενδόμυχα πιστεύουν πως γίνεται « κάτι » στο παιδί τους κατά τη Βάπτιση. Ότι δεν είναι μια ανούσια τελετή. Η απιστία τους, με άλλα λόγια ,δεν είναι πλήρης. Εγώ, ως Χριστιανός ,δεν δέχομαι π.χ. ότι στη Ληξιαρχική Υπηρεσία γίνεται κάτι στον ψυχισμό ή στο σώμα του παιδιού, όταν το γράψω στο μητρώο ή στο δημοτολόγιο. Δεν το δέχομαι. Οι άπιστοι , όμως, οι οποίοι πολεμούν το νηπιοβαπτισμό, ενδόμυχα δέχονται ότι κατέρχεται η Χάρις του Θεού , μόνο που δεν θέλουν να έχει το παιδί σχέσεις με αυτήν! …



Α΄  ΤΑΞΙΔΙ 1993









Προϊστορικοί “Πιθηκάνθρωποι”: Φαντασία καί απάτη


Ν. Pearsey


Η μεγαλύτερη έρευνα σχετικά με απολιθώματα έχει γίνει στα ανθρώπινα απολιθώματα. Αυτό είναι λογικό, αφού η ιστορία της ανθρώπινης ζωής μας αγγίζει προσωπικά. Πολυάριθμα βιβλία κοσμούν τα ράφια των βιβλιοθηκών έχοντας όμορφα ζωγραφισμένες με έντονα χρώματα απεικονίσεις των πρωτόγονων ανθρώπων και υποτιθέμενων “πιθηκανθρώπων”. Αυτή η έκκληση στη φαντασία που γίνεται μέσω της απεικόνισης συχνά είναι πιο αποτελεσματική από τις σοβαρές συζητήσεις για επιστημονικές αποδείξεις του θέματος.

Πολλοί θα εκπλήσσονταν αν μάθαιναν ότι, αντίθετα απ’ ότι πιστεύεται, έχουμε πολύ λίγα ανθρώπινα απολιθώματα. Δεν υπάρχουν πλήρεις σκελετοί — οι περισσότεροι τύποι προϊστορικών ανθρώπων αναπαράγονται με βάση μερικά κομμάτια οστών, ίσως ένα μέρος του κρανίου και λίγα δόντια. Ο Άνθρωπος της Χαϊδελβέργης, για παράδειγμα, είναι γνωστός μόνο από ένα οστό σιαγόνας. Εφόσον υπάρχει τόσο λίγη συγκεκριμένη μαρτυρία, οποιοδήποτε βιβλίο για την ανθρώπινη προϊστορία πρέπει να επηρεάζεται πολύ από τις υποθέσεις που πιστεύει ο συγγραφέας.
Σκεφτείτε αυτά που και ένας πλήρης ακόμα σκελετός δεν θα είχε — τα απολιθώματα δεν διατηρούν τα μαλακά μέρη του ανθρώπινου σώματος όπως χείλη, μαλλιά, μύτη, μάτια, αυτιά, μύες και δέρμα. Σκεφτείτε πως θα έμοιαζε το κρανίο σας αν απογυμνωνόταν από τα μαλλιά, το δέρμα, και τους μύες, και καλυπτόταν από χώμα! Όταν διαβάζουμε βιβλία με λεπτομερείς αναπαραστάσεις πρωτόγονων ανθρώπων, πρέπει να έχουμε υπόψη μας πόσο αναμιγνύεται η φαντασία του καλλιτέχνη που ζωγράφισε τις αναπαραστάσεις. Για παράδειγμα, ο Ζινγκάνθρωπος του Louis Leakey είχε “ντυθεί με σάρκα” κατά πολλούς διαφορετικούς τρόπους, κυμαινόμενος από ένα ον ταυτόσημο με πίθηκο μέχρι έναν σχεδόν κανονικό άνθρωπο. Ποιον απ’ όλους αυτούς τους τύπους όντων τελικά θα δεχτούμε;
Τον Άνθρωπο του Νεάντερταλ για πολλά χρόνια τον παρίσταναν σαν τριχωτό, κυρτωμένο και κτηνώδη, εξαιτίας των λεπτών οστών του κρανίου του και του έντονου οφρυικού του τόξου. Αλλά σήμερα οι επιστήμονες ισχυρίζονται ότι το ίδιο κρανίο θα μπορούσε να καλυπτόταν με απαλό δέρμα αντί για τραχύ και τριχωτό, και ο άνθρωπος αυτός ντυμένος με κουστούμι και γραβάτα θα έμοιαζε εντελώς σύγχρονος, χωρίς να ξεχωρίζει από εμάς. Οι Νεάντερταλ τελικά κατέληξαν να ταξινομούνται ως Χόμο Σάπιενς — πλήρεις άνθρωποι.
Τέτοιες αντιστροφές απόψεων είναι συνηθισμένες στον τομέα της “εξέλιξης” του ανθρώπινου είδους. Σε κανέναν άλλο επιστημονικό τομέα οι απόψεις μεταξύ των επιστημόνων δε διαφέρουν τόσο πολύ. Κάθε παλαιο-ανθρωπολόγος που ασχολείται με την εξέλιξη του ανθρώπινου είδους έχει μία διαφορετική θεωρία για το οικογενειακό δέντρο του ανθρώπου. Σε κανέναν άλλο τομέα της επιστήμης δεν μπορεί κάποιος να εκτιναχτεί σε ύψη διασημότητας τόσο γρήγορα κάνοντας μία “σημαντική” ανακάλυψη. Σε κανέναν άλλο τομέα, κατά συνέπεια, δεν υπάρχει περισσότερη λογομαχία και αντιπαράθεση, καθώς οι επιστήμονες προσπαθούν να πείσουν τους συναδέλφους τους ότι τα δικά τους ευρήματα είναι ο “χαμένος κρίκος” στην αλυσίδα της ανθρώπινης εξέλιξης. Και σε κανέναν άλλο τομέα δεν υπήρξαν τόσο επιπόλαιοι ισχυρισμοί, τόσα λάθη και ξεκάθαρες απάτες.
Ο Άνθρωπος της Νεμπράσκα, ο οποίος “κατασκευάστηκε” από ένα μόνο δόντι, τελικά αποδείχτηκε πως επρόκειτο για σοβαρό λάθος μιας και το δόντι ήταν αγριόχοιρου!
Ο Άνθρωπος του Πεκίνου για τον οποίο οι πρώτοι ερευνητές, στη δεκαετία του ’30, ισχυρίστηκαν ότι ήταν ο “πιθηκάνθρωπος” — ο χαμένος κρίκος στην υπόθεση της εξέλιξης του ανθρώπου από πίθηκο — αναφέρθηκε από μεταγενέστερους ερευνητές ότι επρόκειτο για σχεδόν ανθρώπινα όντα Μυστηριωδώς οι ερευνητές που είχαν τα οστά ισχυρίστηκαν ότι χάθηκαν στη διάρκεια του Β’ Παγκόσμιου Πόλεμου. Παρόλη την αβεβαιότητα και ανυπαρξία στοιχείων ορισμένα βιβλία εξέλιξης εξακολουθούν να αναφέρουν τον Άνθρωπο του Πεκίνου ως το χαμένο κρίκο στην αλυσίδα της εξέλιξης!
Ο Άνθρωπος της Ιάβα ήταν η ανακάλυψη του Ολλανδού Ε. Dubois, στη Σουμάτρα. Από το πάνω μέρος ενός κρανίου και ένα μηριαίο οστό που βρήκε μερικά μέτρα πιο μακριά, αναπαράστησε τον περιβόητο Πιθηκάνθρωπο τον υποτιθέμενο “χαμένο κρίκο της εξέλιξης”. Δύο ανθρώπινα κρανία που είχαν βρεθεί στο ίδιο γεωλογικό στρώμα κρατήθηκαν μυστικά από τον ερευνητή στο σπίτι του επί 20 χρόνια. Το 1907 μία ομάδα Γερμανών παλαιοντολόγων, επιθυμώντας να επιβεβαιώσει την ανακάλυψη, κατέληξε στο συμπέρασμα ότι επρόκειτο για απάτη. Το 1936 ο ίδιος ο Dubois παραδέχτηκε ότι αυτό που είχε βρει δεν επρόκειτο για “πιθηκάνθρωπο”. Ωστόσο, πολλοί σήμερα εξακολουθούν να πιστεύουν στο μύθο του “Πιθηκάνθρωπου” και σε πολλά βιβλία ο Άνθρωπος της Ιάβα αναφέρεται σαν ένας χαμένος κρίκος μεταξύ ανθρώπου και πιθήκου.
Ο Ζινγκάνθρωπος, τον οποίο ανακάλυψε ο Louis Leakey το 1959 στην Αφρική, δεν ήταν παρά κομματάκια κρανίου τα οποία συγκολλήθηκαν για να αναπαραχθεί το υποτιθέμενο ανθρωποειδές. Η μέθοδος χρονολόγησης με άνθρακα 14 έδειξε ότι ήταν ηλικίας μόνο 10.000 ετών. Η χρονολόγηση των βράχων στους οποίους βρέθηκε με τη μέθοδο Ποτάσσιου-Αργού έδειξε ηλικία πετρωμάτων 1.750.000 έτη. Αργότερα ο ίδιος ο ίβθκβγ ανακάλυψε εν α σκελετό παιδιού 10 ίντσες πιο κάτω από το στρώμα του Ζινγκάνθρωπου, πράγμα που αντέστρεψε τη χρονική πορεία της εξέλιξης. Παρά τις αντιφάσεις αυτές η ανακάλυψη αυτή πήρε μεγάλη δημοσιότητα. Το 1972 ο ίδιος ο Leakey παραδέχτηκε ότι το κρανίο επρόκειτο για αυστραλοπίθηκο — είδος αρχέγονου πιθήκου.
Ο Άνθρωπος του Πιλτντάουν ήταν μία εσκεμμένη απάτη. Το 1912 ο Charles Dawson βρήκε ένα κρανίο και αργότερα ένα οστό σιαγόνας, στο Πιλτντάουν της Αγγλίας. Αργότερα, μαζί με άλλους, ανακάλυψε και ένα δόντι.Από αυτά συνέθεσαν αυτό που αποκαλούσαν “Πιθηκάνθρωπο”. Επί 41 χρόνια η επιστημονική κοινότητα, σχεδόν χωρίς εξαίρεση, δεχόταν αυτή την ανακάλυψη ως το χαμένο κρίκο της εξέλιξης. Το 1953 οι J. Winter και S. Oakley έκαναν δοκιμές πάνω στον ανακατασκευασμένο πιθηκάνθρωπο και ανακάλυψαν πως επρόκειτο για απάτη. Το σαγόνι ανήκε σε χιμπατζή και είχε βαφεί και τα δόντια του ήταν γεμισμένα από άλλο υλικό! Αν και από το 1953 έχει αναγνωριστεί ως απάτη, πολλά ακόμα βιβλία αναφέρουν τον Άνθρωπο του Πιλτντάουν ως ένα αυθεντικό “χαμένο κρίκο”.
Είναι στη φύση της επιστήμης να εκθέτει τα λάθη, θα μπορούσε κάποιος να ισχυριστεί — γιατί λοιπόν να σκαλίζουμε τα λάθη του παρελθόντος; Πράγματι, η απάτη του Πιλτντάουν είναι ένα παράδειγμα της επιτυχίας της σύγχρονης επιστήμης στην ανίχνευση λαθών. Έτσι η εξιστόρηση της απάτης αναφέρεται στα περισσότερα βιβλία. Αλλά η επαναλαμβανόμενη αποδοχή λανθασμένων ερμηνειών, πλαστών περιπτώσεων, και υπερβολικών ισχυρισμών θα έπρεπε να μας κάνει καχύποπτους για τις θεωρίες σχετικά με την ανθρώπινη προέλευση που αυτή τη στιγμή θεωρούνται ορθές. Ο τρόπος που οι πιο σεβαστές επιστημονικές τεχνικές έχουν χρησιμοποιηθεί για να επιβεβαιώσουν ισχυρισμούς που αργότερα απορρίφθηκαν, ο ζήλος με τον οποίο επιφανείς επιστήμονες τις είχαν υπερασπιστεί, η βιασύνη με την οποία πολύ μικρός όγκος στοιχείων έγινε αποδεκτός ως απόδειξη της θεωρίας εξέλιξης — όλα δείχνουν ότι οι επιστήμονες, όπως και οι άλλοι άνθρωποι, είναι πολύ επιρρεπείς στο να βρίσκουν αυτό που θέλουν να βρουν, είτε αυτό υπάρχει είτε όχι.
Όχι, αυτό που κάνουμε δεν είναι απλά να σκαλίζουμε παλιά λάθη. Χρειάστηκαν 40 χρόνια για να αποκαλυφθεί η απάτη του Ανθρώπου του Πιλτντάουν — όχι 40 χρόνια σε περασμένες εποχές, αλλά σ’ αυτήν την τόσο προηγμένη επιστημονικά γενιά! Και ο Άνθρωπος του Πεκίνου και ο Άνθρωπος της Ιάβα ακόμα παραμένουν αμετακίνητοι μέσα στο δόγμα της εξέλιξης, παρά την αμφίβολη αξία τους. Ακόμα και τύποι απολιθωμάτων που τώρα έχουν απορριφθεί από τους ειδικούς θεωρούνται αυθεντικοί χαμένοι κρίκοι από μη-επιστήμονες. Πολλοί άνθρωποι δεν έχουν ιδέα για το ότι ο Άνθρωπος του Νεάντερταλ δεν θεωρείται πλέον από την επιστήμη τύπος “πιθηκάνθρωπου”, και σίγουρα δεν γνωρίζουν για την αλλαγή στη κατάταξη λιγότερο γνωστών τύπων όπως ο Ραμαπίθηκος.
Η έρευνα για τους υποτιθέμενους προγόνους μας “πιθηκανθρώπους” μοιάζει συναρπαστική σαν τηλεοπτικό σήριαλ. Γύρω στα 1920 το οικογενειακό δέντρο του ανθρώπου φαινόταν ξεκάθαρο στους επιστήμονες: οι κλασσικοί τύποι ανθρωποειδών ήταν ο Άνθρωπος της Ιάβα, ο Άνθρωπος του Πεκίνου, ο Άνθρωπος του Πιλτντάουν, ο Άνθρωπος του Νεάντερταλ, και ο Κρο-Μανιόν. Ήταν σχετικά εύκολο να απεικονίζουν αυτούς τους τύπους ως τα όρθια στάδια του ανθρώπου στην ευθεία γραμμή της διαδικασίας της εξέλιξης.
Σε πιο πρόσφατα χρόνια η κατάσταση έχει γίνει πολύ περισσότερο πολύπλοκη. Ευρήματα απολιθωμάτων από την Ευρώπη, Ασία και Αφρική δεν ταιριάζουν στο μέχρι τώρα παραδεκτό σχήμα εξέλιξης, και έχουν εγερθεί ερωτήματα ακόμα και για τα θεωρούμενα κλασσικά απολιθώματα: εκτός από αυτά που αποδείχτηκαν καθαρές απάτες, μερικά κρίθηκαν εντελώς ανθρώπινοι τύποι, και μερικά απορρίφθηκαν ως μη-παλαιοντολογικά αφού πιο σύγχρονες μορφές βρέθηκαν να προηγούνται αυτών. Το ανθρώπινο “οικογενειακό δέντρο” των εξελικτικών έχει στραβώσει και σπάσει!
Μία άλλη αιτία σύγχυσης ήταν ο πολλαπλασιασμός των ονομάτων. Κάθε επιστήμονας που έβρισκε με εκσκαφές κάποιο απολίθωμα ανθρώπινου τύπου εποφθαλμιούσε τη δόξα της ανακάλυψης του “κοινού προγόνου μας”. Μεγαλοποιούσε τις διαφορές μεταξύ της ανακάλυψης του και όλων των προηγούμενων ευρημάτων, δίνοντας της ένα μοναδικό όνομα. Ωστόσο, οι διαφορές ανάμεσα στα ευρήματα πολλές φορές ήταν μικρότερες και από αυτές που παρατηρούνται μεταξύ ειδών που ζουν σήμερα! Τελικά οι επιστήμονες έβαλαν φρένο σ’ αυτήν την παραγωγή ονομάτων και ταξινόμησαν όλα τα ευρήματα κάτω από τρεις ονομασίες: Αυστραλοπι’θηκος, Χόμο Ερέκτους, Χόμο Σάπιενς. Πρέπει να επισημάνουμε ότι εκτός από τον Αυστραλοπίθηκο που ανήκει στο είδος των πιθήκων, οι άλλοι δύο τύποι είναι ποικιλίες του ανθρώπινου είδους. Έτσι, ο άνθρωπος του Νεάντερταλ έχει επαναταξινομηθεί ως Χόμο Σάπιενς, πλήρες ανθρώπινο όν. Υπάρχουν μελέτες που δείχνουν ότι και σημερινοί άνθρωποι έχουν δομή οστών ταυτόσημη με εκείνη του Νεάντερταλ.
Το πρόβλημα, παραδέχονται οι εξελικτικοί, βρίσκεται στο γεγονός ότι επειδή ο Νεάντερταλ υποτέθηκε πρωτόγονος, αναπαραστάθηκε ως πρωτόγονος, δηλ. με πρωτόγονα χαρακτηριστικά. Ήταν λοιπόν η αναπαράσταση που δημιούργησε την εικόνα του “πρωτόγονου ανθρώπου” που μας έχει μείνει! Και πάνω σ’ αυτήν την ανέντιμη τακτική οικοδομήθηκε η υπόθεση της Εξέλιξης — γιατί τελικά περί υπόθεσης πρόκειται, όχι περί αποδειγμένης θεωρίας.
Οι φιλοδοξίες επιστημόνων και η φαντασία των ένθερμων οπαδών της Εξέλιξης κατάφεραν όχι να αποδείξουν τη θεωρία της προέλευσης του ανθρώπινου γένους από τον πίθηκο, αλλά να καταστήσουν την Εξέλιξη ιδεολογία και πίστη για μεγάλο μέρος των ανθρώπων. Μία πίστη που βολεύει όσους δεν θέλουν να δεχτούν την πολύ πιο φυσική και λογική θεωρία της Δημιουργίας, η οποία βέβαια προϋποθέτει και Δημιουργό …

(Creation Perspective, Νον. 1997 – Ν. Pearsey)







Kenny & Laura Scott

seal_of_costa_mesa_california – Part 1 – Part 2 – Part 3 – Part 4 – Part 5

The Baptism of Kenny & Laura Scott in Costa Mesa, California, USA on 2010





Torrevieja Salinas - Photo by +Pepelahuerta Picazo Sunset at Salt flats in Torrevieja, Alicante, Spain. #sea #salt #sunset


0 – Partie 1 – Partie 2 – Partie 3 – Partie 4 – Partie 5

The Baptism of Kenny & Laura Scott in Costa Mesa, California, USA on 2010


Why I Want To Be Orthodox


Kenny Scott

Over at Preachers Institute, we are in the early days of our 30(40) Days of Blogging for Advent 2010. One of our bloggers, a catechumen named Kenny Scott, just posted this on his blog Our Orthodox Life. It is very worth republishing, and we do so with his permission.

Fr. Wayne the priest of St. Barnabas in Costa Mesa, asked us to write an essay on why we wanted to become Orthodox during catechism. A year again December, I posted that essay on Facebook. Today I am going to cheat a little bit and repost that essay below. Some of it you already read from my previous posts, but…

When I first left an Orthodox service I wanted to have nothing do with it. I told my friend who introduced me to Orthodoxy that it was “superstitious nonsense”. But the months that followed did not let me get the service out of my mind. I started to research the church and discovered the concerns I had were perhaps unfounded. And perhaps, my beliefs were more on the nonsense side than those of the Church. So I opened up closed doors and went to another service, and another, and another, until here we are. Catechumens in the Orthodox Church.

During the time of that first service until now Laura and I have asked many questions and received more answers with much grace and patience. We have had many, “Can this be?” and “What do we do now?” moments.

Do I want to be Orthodox? In some ways, I do not want to be Orthodox. My parents. My family. My friends. I, like many converts to Orthodoxy, come from a long line of Protestant heritage. I in no way want to dishonor that history nor am I ashamed by it as I found Christ through my church family and friends and they have nurtured the character and personality that I possess today. But I fear that some of my family and friends will see this as a rejection of those things they have instilled in me. I fear that for some it will cause unnecessary pain and worry. I fear that some of my friends will perceive this change as flippancy when it comes to faith, rather than progression. But I find that, despite these concerns, I can not go back without lying to friends/family, myself, and God.


Kenny & Laura Scott

I find that some of the ways I don’t want to be Orthodox are becoming the ways I do want to be Orthodox. I don’t want to have any authority over me. I don’t want to be accountable to anyone else but God. I don’t want to be guided by the Church in scriptural interpretation. I don’t want to follow a structured form of worship. But encountering the Orthodox Church has caused my wants to change. It has changed my perspective on authority, accountability, the Scriptures, worship, and more.

Do I want to be Orthodox? In some ways, I must be Orthodox. I must be Orthodox because I can’t be anything else. My thoughts on core doctrines like Sola Scriptura and Sola Fide have changed. The Scriptures never say it, the Church never taught it, so why should I believe someone who says otherwise, 1,500 years removed? My thoughts on authority have been shattered. Why should I trust what someone 2,000 years removed tells me what Paul truly meant, over a disciple of Paul himself? I simply can’t go back.

I want to be Orthodox because I am convinced, though I still have many questions and some practices remain uncomfortable. I am convinced this church is the Church Jesus established and the one that was built by His Apostles. This goes against what I am accustomed to. Like many Christians, when choosing a church to attend, it ends up being the church I am most comfortable in and requires little change. Essentially, a church that looks the most like me. This is the first time I am choosing a church that makes me uncomfortable.

I want to be Orthodox because this is the first time I have felt church is good for my soul. Sacraments that I had been taught were purely symbolic, I now know were never understood that way by early Christians. I desire the sacraments that have been missing from my life and that were given to the Church for my sanctification.

I want to be Orthodox because it is the Church Christ established.

I want to be Orthodox because it is the Church the bible came from.

I want to be Orthodox because the bible tells me so.

I want to be Orthodox because God is revered in this Church like I have never known.

I want to be Orthodox because I don’t have to keep up with Christian fads.

I want to be Orthodox because they have not forgotten the martyrs.

I want to be Orthodox because Mary is honored.

I want to be Orthodox because it is the Church I was always apart of but didn’t know.

I want to be Orthodox because Christ is risen and they celebrate it.

I want to be Orthodox because I want to be a better person years from now.

I want to be Orthodox because I want to dance with God.

I want to be Orthodox because I must.



My english site:


Pourquoi je veux être Orthodoxe par Kenny Scott de la Costa Mesa, Californie, USA (French)


Tiny shiny princess - Miki Asai Photography #ant #drop #flower


0 – Partie 1 – Partie 2 – Partie 3 – Partie 4 – Partie 5

Le baptême de Kenny et Laura Scott en Costa Mesa, Californie, USA en 2010


Pourquoi je veux être Orthodoxe


Kenny Scott


“Lorsque je suis sorti d’un office orthodoxe, auquel j’avais assisté pour la première fois,  je ne voulais plus rien à voir avec ça. J’ai dit à mon ami qui voulait me faire connaître l’Orthodoxie que c’étaient “des fadaises superstitieuses”. Mais dans les mois qui suivirent je ne me parvins pas à chasser cet office de mon esprit. Je suis parti à la recherche de l’église et j’ai découvert que les inquiétudes que j’avais étaient peut-être sans fondement. Et que peut-être c’étaient plutôt mes convictions qui étaient des fadaises et non celles de l’Église. Alors j’ai ouvert des portes closes et suis allé à un autre office, et un autre, et un autre, jusqu’au point où nous en sommes aujourd’hui. Des catéchumènes de l’Église Orthodoxe.

Depuis l’époque de ce premier office jusqu’à maintenant, Laura et moi avons posé beaucoup de questions et avons reçu encore plus de réponses, avec beaucoup de grâce et de patience. Nous avons eu beaucoup de périodes avec ces questions : “Est-ce possible ?” Et “Que faisons-nous maintenant ?” .

Ai-je envie d’être Orthodoxe ? D’une certaine façon, je ne veux pas être Orthodoxe. Mes parents. Ma famille. Mes amis. Moi, comme beaucoup de convertis à l’Orthodoxie, venons d’une longue lignée de l’héritage protestant. Je ne veux en aucune façon déshonorer cette histoire ni avoir honte de ce que j’ai trouvé le Christ à travers ma famille ecclésiale et mes amis ; ils ont nourri le caractère et la personnalité qui sont les miens aujourd’hui. Mais je crains que certains de ma famille et amis voient cela comme un rejet de ces choses qu’ils ont instillées en moi. Je crains que pour certains, cela provoque des douleurs inutiles et de l’inquiétude. Je crains que certains de mes amis perçoivent ce changement comme de la désinvolture vis à vis de la foi, plutôt comme une progression. Mais je trouve que, malgré ces préoccupations, je ne peux pas revenir en arrière sans mentir à mes amis et ma famille, à moi-même, et à Dieu.


Kenny et Laura Scott

Je trouve que certains des aspects de mon refus d’être Orthodoxe correspondent à des aspects de mon désir d’être Orthodoxe. A priori je ne veux pas avoir d’autorité sur moi. Je ne veux pas rendre des comptes à quelqu’un d’autre que Dieu. Je ne veux pas être guidé par l’Église dans l’interprétation des Écritures. Je ne veux pas suivre une forme structurée de culte. Mais ma rencontre avec l’Église Orthodoxe est à l’origine de mon désir de changer. Elle a changé mes perspectives sur l’autorité, la responsabilité, les Écritures, le culte, et plus encore.

Ai-je envie d’être Orthodoxe ? D’une certaine façon, je dois être Orthodoxe. Je dois être Orthodoxe, parce que je ne peux pas être autre chose. Mes pensées sur les doctrines fondamentales, comme Sola Scriptura et Sola Fide ont changé. Les Écritures ne l’ont jamais dit, l’Église ne l’a jamais enseigné, alors pourquoi devrais-je croire quelqu’un qui dit le contraire 1500 ans après ? Mes idées sur l’autorité ont été brisées. Pourquoi devrais-je faire confiance à quelqu’un qui me dit 2.000 ans plus tard ce que Paul voulait dire vraiment, davantage qu’à un disciple de Paul lui-même ? Je ne peux tout simplement pas revenir en arrière.

Je veux être Orthodoxe, parce que je suis convaincu, bien que j’aie encore beaucoup de questions et que certaines pratiques me mettent encore mal à l’aise. Je suis convaincu que cette église est l’Église instaurée par Jésus et celle qui a été construite par ses apôtres. Cela va contre ce à quoi on m’a habitué. Comme beaucoup de chrétiens, quand il s’agit de se déterminer pour aller dans une église, le choix finit par se porter sur l’église à l’intérieur de laquelle on est le plus à l’aise et qui nécessite peu de changements. Essentiellement, une église qui nous ressemble le plus…

C’est la première fois que je fais le choix d’une église qui me met mal à l’aise.

Je veux être Orthodoxe, car c’est la première fois que j’ai senti que l’église est bonne pour mon âme. Les “sacrements” qu’on m’avait appris était purement symboliques, je sais maintenant qu’ils n’ont jamais été compris de cette façon par les premiers chrétiens. Je désire les sacrements qui ont été absents de ma vie et qui ont été donnés à l’Église pour ma sanctification.

Je veux être Orthodoxe parce que c’est l’Église fondée par le Christ.

Je veux être Orthodoxe parce que c’est l’Église d’où vient la Bible.

Je veux être Orthodoxe parce que la Bible me le dit.

Je veux être Orthodoxe, parce que Dieu est vénéré dans cette église comme je ne l’ai jamais connu ailleurs.

Je veux être Orthodoxe, car je n’ai pas à suivre les modes chrétiennes.

Je veux être Orthodoxe, car ils n’ont pas oublié les martyrs.

Je veux être Orthodoxe parce que Marie y est honorée.

Je veux être Orthodoxe, car c’est l’Église dont j’ai toujours été séparé sans le savoir.

Je veux être Orthodoxe parce que le Christ est ressuscité, et qu’ils le célèbrent vraiment.

Je veux être Orthodoxe parce que je veux être une meilleure personne pendant des années à partir de maintenant.

Je veux être Orthodoxe, parce que je veux danser avec Dieu.

Je veux être Orthodoxe parce que je le dois.



Mon site anglais:



Le monastère féminin de la Protection de la Mère de Dieu, dit de Solan

Flamethrower by +Nicola #lake #sunset #dusk

Le monastère féminin de la Protection de la Mère de Dieu, dit de Solan

Un des fleurons du monachisme orthodoxe en France

où l’on célèbre les noces du Ciel et de la Terre

où le chant byzantin en français rend gloire à Dieu

où l’on travaille la terre avec amour et respect

en y préservant toute la diversité naturelle du lieu

en y produisant des fruits bons pour la santé de l’homme

et en y perpétuant avec fidélité une prière transmise en droite ligne

de la tradition orthodoxe athonite

par Geronda Placide Deseille

pour le Salut des hommes et de la Création tout entière


Le monastère féminin de la Protection de la Mère de Dieu, dit de Solan

 installé à LA BASTIDE D’ENGRAS (30330)

depuis 1991 après avoir quitté le Vercors

et dirigé  par l’Higoumène Hypandia






“Οι Ορθόδοξες Χριστιανικές Αδελφότητες

έχουν βάλει πλήθη ανθρώπων στον Παράδεισο”

π. Ιωάννης Κωστώφ

π. Ιωάννης Κωστώφ:

“Οι Ορθόδοξες Χριστιανικές Αδελφότητες αποτελούν μερικά από τα καλύτερα τμήματα της Εκκλησίας. Με ταπεινωση τηρούν τις εντολες του Θεού και κανουν θαυμαστή ιεραποστολή. Οσοι τις εχθρεύονται κτυπούν την Εκκλησία. Με την Εξομολόγηση εχουν βάλει πλήθη ανθρώπων στον Παράδεισο”.




1338684834_6286_1 - Copy

Facebook of Prophet Elias Greek Orthodox Church of

Santa Cruz in California, USA