TRUTH TARGET: ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΠΡΟΑΔΑΜΙΤΕΣ Ή ΠΑΡΑΑΔΑΜΙΤΕΣ – ΑΓΙΟΓΡΑΦΙΚΑ ΧΩΡΙΑ

http://creationlifetruth.blogspot.com

http://creationtruthorthodoxy.wordpress.com

CREATION LIFE TRUTH

9 - 1

TRUTH TARGET:

ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΠΡΟΑΔΑΜΙΤΕΣ Η΄ ΠΑΡΑΑΔΑΜΙΤΕΣ

ΑΓΙΟΓΡΑΦΙΚΑ ΧΩΡΙΑ

«Ἐποίησέ τε ἐξ ἑνός αἵματος πᾶν ἔθνος ἀνθρώπων κατοικεῖν ἐπί πᾶν τό πρόσωπων τῆς γῆς, ὁρίσας προστεταγμένους καιρούς καί τάς ὁροθεσίας τῆς κατοικίας αὐτῶν» (Πράξεις 17, 26).

:«Και από ένα αίμα δημιούργησε όλα τα έθνη των ανθρώπων, για να κατοικούν σε όλη τη γη. Και όρισε τους χρόνους, που θα ζουν, και τα όρια της κατοικίας τους» (Πράξεις 17, 26).

«Οὕτω καί γέγραπται· Ἐγένετο ὁ πρῶτος ἄνθρωπος Ἀδάμ εἰς ψυχήν ζῶσαν. Ὁ ἔσχατος Ἀδάμ εἰς πνεῦμα ζωοποιοῦν» (Α΄ Κορινθίους 15, 45).

:«Γι’ αυτό και είναι γραμμένο· Έγινε ο πρώτος άνθρωπος, ο Αδάμ, ον με ζωή. Ο τελευταίος Αδάμ έγινε πνεύμα, που μεταδίδει ζωή» (Α΄ Κορινθίους 15, 45).

«Διά τοῦτο ὥσπερ δι’ ἑνός ἀνθρώπου ἡ ἁμαρτία εἰς τόν κόσμον εἰσῆλθε καί διά τῆς ἁμαρτίας ὁ θάνατος, καί οὕτως εἰς πάντας ἀνθρώπους ὁ θάνατος διῆλθεν, ἐφ’ ῷ πάντες ἥμαρτον» (Ρωμαίους 5, 12).

:«Όπως η αμαρτία εισήλθε στην ανθρωπότητα στο πρόσωπο ενός ανθρώπου και εξαιτίας της εισήλθε επίσης ο θάνατος, έτσι ο θάνατος πέρασε και σ’ όλους τους ανθρώπους, αφού όλοι αμάρτησαν» (Ρωμαίους 5, 12).

«Καί ἐκάλεσεν Ἀδάμ τό ὄνομα τῆς γυναικός αὐτοῦ Ζωή, ὅτι αὕτη μήτηρ πάντων τῶν ζώντων» (Γένεσις 3, 20).

:«Ονόμασε τότε ο Αδάμ τη γυναίκα του Ζωή, διότι αυτή θα ήταν η μητέρα όλων των ανθρώπων» (Γένεσις 3, 20).

«Καί πᾶν χλωρόν ἀγροῦ πρό τοῦ γενέσθαι ἐπί τῆς γῆς καί πάντα χόρτον ἀγροῦ πρό τοῦ ἀνατεῖλαι· οὐ γάρ ἔβρεξεν ὁ Θεός ἐπί τήν γῆν, καί ἄνθρωπος οὐκ ἦν ἐργάζεσθαι αὐτήν» (Γένεσις 2, 5).

:«Δεν υπήρχαν όμως ακόμη χλόη και θάμνοι των αγρών και δεν είχαν βλαστήσει φυτά του αγρού. Διότι δεν είχε αποστείλει βροχές ο Θεός στη γη και δεν υπήρχε άνθρωπος να εργάζεται και να καλλιεργεί τους αγρούς» (Γένεσις 3, 20).

Ἐπίσης:

Ὄχι παρα-Ἀδαμίτες: «Ὅτε διεμέριζεν ὁ Ὕψιστος ἔθνη, ὡς διέσπειρεν υἱούς Ἀδάμ, ἔστησεν ὅρια ἐθνῶν κατά ἀριθμόν ἀγγέλων Θεοῦ» (Δευτερονόμιο 32, 8).

«Αὔτη πρωτόπλαστον πατέρα κόσμου μόνον κτισθέντα διεφύλαξε καί ἐξείλατο αὐτόν ἐκ παραπτώματος ἰδίου»(ΣΣολ 10, 1): Ὁ Ἀδάμ ἦταν ὁ πρῶτος ἄνθρωπος ἐπί τῆς γῆς, δέν ὑπῆρχαν ἄλλοι μαζί μ’ αὐτόν. Ἡ φράσι μόνον κτισθέντα συνιστᾶ ἔμμεση ἀπαγόρευσι τῆς ὕπαρξης πρό ἤ παρα-αδαμιτῶν.

Ὄχι Παρααδαμῖτες: «Σύ ἐποίησας Ἀδάμ καί ἔδωκας αὐτῷ βοηθόν Εὔαν στήριγμα τήν γυναῖκα αὐτοῦ· ἐκ τούτων ἐγεννήθη τό ἀνθρώπων σπέρμα. Σύ εἶπας· οὐ καλόν εἶναι τόν ἄνθρωπον μόνον, ποιήσωμεν αὐτῷ βοηθόν ὅμοιον αὐτῷ»(Τωβίτ 8, 6).

ΠΗΓΗ:

http://www.truthtarget.gr

TRUTH TARGET

Advertisements

Η ΕΞΕΛΙΚΤΙΚΗ ΘΕΩΡΙΑ ΚΑΙ ΤΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ ΤΗΣ ΚΑΤΑ ΤΗΝ ΣΥΓΧΡΟΝΗ ΕΡΕΥΝΑ

http://creationlifetruth.blogspot.com

http://creationtruthorthodoxy.wordpress.com

CREATION LIFE TRUTH

2014 - 1

Η Εξελικτική Θεωρία και τα

προβλήματά της κατά την σύγχρονη έρευνα

του Γιώργου Μπαλαγιάννη

http://www.diakrisis.gr/index.php?lng=gr

ΔΙΑΚΡΙΣΙΣ – Ο ΕΡΕΥΝΗΤΗΣ ΤΗΣ ΑΛΗΘΕΙΑΣ

Η βασική αξίωση της εξελικτικής θεωρίας και συγκεκριμένα του Νεοδαρβινισμού, είναι πως ολόκληρο το φάσμα της ζωής και η πολυπλοκότητα των ζώντων οργανισμών μπορούν να εξηγηθούν με διαδικασίες καθαρά μηχανιστικές (μέσω φυσικής επιλογής και μεταλλάξεων) στερούμενες σχεδίου και σκοπού. Ο Richard Dawkins στο βιβλίο του με τίτλο «Ο τυφλός ωρολογοποιός» κάνει την εξής δήλωση: «Η βιολογία είναι η μελέτη των πολύπλοκων πραγμάτων που δίνουν την εντύπωση ότι σχεδιάστηκαν για κάποιο σκοπό»(Dawkins, 1986, σελ. 27-28).

Σε ένα σύντομο άρθρο είναι αδύνατον βεβαίως να αναπτύξουμε πλήρως αυτό το θέμα δίχως τον κίνδυνο να κάνουμε υπεραπλουστεύσεις, ωστόσο θα θίξουμε εν συντομία ορισμένες παρανοήσεις γύρω από την εξέλιξη, οι οποίες σπάνια γίνονται γνωστές στο ευρύτερο κοινό.

 

Α. Ο ΟΡΙΣΜΟΣ ΤΗΣ ΕΞΕΛΙΞΗΣ

Συχνά οι Νεοδαρβινιστές δηλώνουν ότι η εξέλιξη δεν είναι απλά μια θεωρία, αλλά ένα αδιαμφισβήτητο γεγονός. Ο Richard Dawkins σε ένα άρθρο του στους “NEW YORK TIMES” το 1989 δήλωσε τα παρακάτω: «Είναι απολύτως ασφαλές να πούμε, πως αν συναντήσουμε κάποιον που αρνείται την εξέλιξη, τότε αυτός ή θα είναι ασυγχώρητα αμαθής ή το χειρότερο παρανοϊκός». Είναι προφανές πως η παραπάνω δήλωση φανερώνει την προσωπική κοσμοθεωρία του Dawkins και ελάχιστα διαφωτίζει έναν άνθρωπο που ζητά μια αντικειμενική ενημέρωση γύρω από την εξέλιξη. Συνεπώς ή θα έπρεπε να πιστέψει κάποιος στην εξέλιξη ή θα πρέπει να νοσηλευτεί σε ψυχιατρείο, αλλά τι ακριβώς είναι αυτό το οποίο μας ζητούν να πιστέψουμε;

Ο όρος «εξέλιξη» μπορεί να οτιδήποτε, από την άνευ διαφωνίας διαπίστωση ότι κάποια βακτηρίδια αναπτύσσουν αντίσταση στα αντιβιοτικά, μέχρι τη μεταφυσική δήλωση πως ο βιόκοσμος εξελίχθηκε αποκλειστικά μέσω μηχανιστικών διεργασιών αυτοσκοπού. Ένας όρος τόσο ελαστικός περισσότερο προκαλεί σύγχυση, παρά διαφωτίζει.

Ο όρος «εξέλιξη» χρησιμοποιείται κατά τρεις διαφορετικούς τρόπους:

  1. Αλλαγές στην πάροδο του χρόνου.

Όταν η λέξη χρησιμοποιείται με την παραπάνω έννοια, τότε είναι δύσκολο να διαφωνήσει κάποιος. Το αρχείο των απολιθωμάτων για παράδειγμα, μας αποκαλύπτει πως διαφορετικοί οργανισμοί και οικοσυστήματα έζησαν σε διαφορετικές γεωλογικές εποχές. Επίσης είναι αναντίρρητο πως παρατηρείται μια διαφοροποίηση μέσα σε φυσικά όρια (μικροεξέλιξη).

  1. Κοινή καταγωγή των οργανισμών.

Η δεύτερη έννοια υποδηλοί πως άλλοι οργανισμοί συσχετίζονται εξαιτίας κοινών ζωϊκών προγόνων. Σύμφωνα με τον Δαρβίνο (και με τον Dawkins!) παρομοιάζονται σαν ένα συνεχές γενεαλογικό δέντρο το οποίο διακλαδίζεται στο χρόνο παράγοντας συνεχώς καινούργιες μορφές.

Αρκετοί βιολόγοι (όχι όμως όλοι!) δέχονται πως η εξέλιξη με την παραπάνω έννοια είναι γεγονός, όπως είναι γεγονός η ύπαρξη της βαρύτητας. Όμως αυτή η αναλογία είναι εσφαλμένη. Η ύπαρξη της βαρύτητας μπορεί να επιβεβαιωθεί πειραματικά αν ρίξει κάποιος ένα μολύβι στο πάτωμα. Η υποτιθέμενη όμως κοινή καταγωγή όλων των ειδών δεν επιβεβαιώνεται μέσω της παρατήρησης. Μπορούμε να κάνουμε μόνο υποθέσεις χρησιμοποιώντας περιστασιακές ενδείξεις από τη βιογεωγραφία, τη συγκριτική ανατομία, την παλαιοντολογία και πιο πρόσφατα, από τις ανακαλύψεις της μοριακής βιολογίας. Όμως μια τέτοια προσέγγιση μας αφήνει ανοιχτό το ενδεχόμενο και για εναλλακτικές ερμηνείες διαφορετικές από το Νεοδαρβινισμό.

Για παράδειγμα, οι ομοιότητες των οργανισμών μπορούν να ερμηνευτούν κάλλιστα με την παραδοχή της ύπαρξης ενός κοινού νοήμονος Σχεδιαστή. Ο Elliot Sober, φιλόσοφος της βιολογίας εύλογα τονίζει ότι πάντοτε υπάρχει ένας αριθμός από εναλλακτικές αντιλήψεις που ερμηνεύουν τα ίδια δεδομένα.

  1. Ο μηχανισμός της βιολογικής αλλαγής.

Η τρίτη έννοια αφορά τον μηχανισμό μέσω του οποίου έλαβε χώρα η εμφάνιση των ειδών. Εδώ ο όρος «εξέλιξη» αναφέρεται στις τυχαίες μεταλλάξεις και στη φυσική επιλογή (Νεοδαρβινισμός). Σύμφωνα με τον Richard Dawkins (ξανά!) οι οργανισμοί δίνουν την εντύπωση σχεδιασμού, ωστόσο αυτός παρήχθη αποκλειστικά μέσω μηχανιστικών διαδικασιών. Στο βιβλίο του «Ο τυφλός ωρολογοποιός» λέει τα εξής:

«Παρ’ όλες τις ενδείξεις για το αντίθετο, ο μοναδικός ωρολογοποιός στη φύση είναι οι τυφλές δυνάμεις της φυσικής, οι οποίες όμως λειτουργούν με έναν πολύ ιδιαίτερο τρόπο. Ένας ωρολογοποιός, έχει προνοητικότητα: σχεδιάζει τα γρανάζια και τα ελατήρια και οργανώνει τις συνδέσεις τους έχοντας έναν τελικό σκοπό κατά νου. Η φυσική επιλογή…δεν έχει κανένα σκοπό κατά νου. Δεν έχει καν νου. Δεν σχεδιάζει για το μέλλον» (Richard Dawkins 1986, σελ.34).

Έχουν όμως έτσι τα πράγματα; Η αλήθεια είναι πως οι Νεοδαρβινιστές δεν μπόρεσαν να αποδείξουν μέσω του πειράματος και της εμπειρίας πως φυσικές διαδικασίες μπορούν να δημιουργήσουν τις πολύπλοκες δομές που χαρακτηρίζουν τους ζωντανούς οργανισμούς. Ένας αυξανόμενος αριθμός ερευνητών αμφισβητεί πλέον την ικανότητα της φυσικής επιλογής να δημιουργεί νέα όργανα, όπως μάτια και πόδια. Οι βιολόγοι Mae Wan και Peter Saunders σχολιάζουν:

«Μέχρι προ λίγων ετών η Νέο-Δαρβινική θεωρία της εξέλιξης δέσποζε στις βιολογικές επιστήμες ως η βάση για την κατανόηση του οργανικού κόσμου…Σήμερα όμως η εικόνα έχει αλλάξει τελείως. Ολοένα και περισσότεροι δείχνουν απογοητευμένοι με τη ‘συνθετική’ θεωρία. Άλλοι απευθύνουν κριτική στις φιλοσοφικές της βάσεις…Κάποιοι άλλοι στρέφουν τις εργασίες τους στις ευάλωτες πτυχές του Νέο-Δαρβινισμού, όπως το πρόβλημα με τα κενά στο αρχείο των απολιθωμάτων».

Ο Michael Denton, μοριακός βιολόγος και εξελικτικός, στο βιβλίο του EVOLUTION: A THEORY IN CRISIS δηλώνει τα εξής:

«Η αλήθεια είναι πως παρά το κύρος της εξελικτικής θεωρίας και τις τρομερές διανοητικές προσπάθειες να υπαγάγουμε το βιόκοσμο στους περιορισμούς της Δαρβινικής σκέψης, η φύση αρνείται να συνεργαστεί. Σε τελική ανάλυση, πολύ λίγα γνωρίζουμε για τον τρόπο με τον οποίο εμφανίζονται νέες μορφές ζωής. Το ‘μυστήριο των μυστηρίων’ –η προέλευση των νέων ειδών στη γη- είναι τόσο αινιγματικό όσο ήταν στις μέρες του Δαρβίνου» (Denton 1986, σελ.358-359). Και σε ένα άλλο σημείο του βιβλίου του, γράφει: «Η επικρατούσα υπεροχή του μύθου της εξέλιξης δημιούργησε μια ψευδαίσθηση ότι η θεωρία της εξέλιξης αποδείχθηκε εκατό χρόνια πριν και πως η μεταγενέστερη βιολογική έρευνα –στην παλαιοντολογία, στη ζωολογία και στα πεδία της γενετικής και της μοριακής βιολογίας- μας προμήθευσε με δεδομένα υπέρ των Δαρβινικών ιδεών. Τίποτα δεν είναι πιο μακριά από την αλήθεια. Το γεγονός είναι πως τα δεδομένα ήταν τόσο ελλιπή, ώστε και ο ίδιος ο Δαρβίνος έτρεφε αυξανόμενες αμφιβολίες ως προς την εγκυρότητα των απόψεών του, και η μόνη πτυχή της θεωρίας του που μπορούσε να υποστηριχθεί ήταν αυτή των μικροεξελικτικών μεταβολών» (Denton 1986, σελ.77).

 

Β. Η ΠΡΟΕΛΕΥΣΗ ΤΗΣ ΖΩΗΣ

Πως προέκυψε η ζωή; Μια από τις βασικές θέσεις του Νεοδαρβινισμού, είναι η αξίωση πως μπορεί να δώσει μια πλήρη εξήγηση σχετικά με το πώς προέκυψε η πρώτη μορφή ζωής με καθαρά μηχανιστικές διαδικασίες, χωρίς την παρέμβαση ενός νοήμονα Δημιουργού.

Τη σκέψη για την άβια προέλευση της ζωής, τη συναντάμε για πρώτη φορά στα γραπτά των προ-Σωκρατικών φιλοσόφων. Γράφει ο Denton: «Η πλειονότητα των προ-Σωκρατικών συνηγορούσαν υπέρ της υλιστικής ερμηνείας της φύσεως. Γι’ αυτούς η ζωή ήταν ένα φυσικό φαινόμενο, το αποτέλεσμα μια διαδικασίας όχι λιγότερο φυσικής απ’ όσο η διαδικασία σχηματισμού των βράχων ή των ποταμών. Σύμφωνα με τον Αναξίμανδρο από τη Μίλητο (550 μ.Χ.) η ζωή γεννήθηκε με φυσικές διαδικασίες από τον πηλό της θάλασσας, μια ιδέα που μας θυμίζει τις σύγχρονες ιδέες περί προβιωτικής σούπας…Τα πρωτόγονα θαλάσσια πλάσματα τα οποία προέκυψαν από τον πηλό, είχαν ένα περίβλημα το οποίο και απέβαλαν καθώς εξελίχθηκαν σε μορφές της στεριάς» (Denton 1986, σελ.38-39). Λίγο πιο κάτω σχολιάζει: «Η προ-Σωκρατική αντίληψη της ζωής έφθασε στο ζενίθ με τις φιλοσοφίες των αποκαλούμενων Ατομικών φιλοσόφων, όπως ο Δημόκριτος και ο Επίκουρος. Ήδη απ’ τον 5ο π.Χ. αιώνα, οι θεοί κρίθηκαν μη αναγκαίοι και οι δύο βασικές αντιλήψεις που χαρακτηρίζουν τη σύγχρονη εξελικτική σκέψη, είχαν ήδη διατυπωθεί ολοκάθαρα: Πρώτον, η ιδέα του αδιάσπαστου της φύσεως, σύμφωνα με την οποία το ζωικό βασίλειο αποτελούνταν από μια εξελισσόμενη ακολουθία μορφών, οι οποίες και συσχετίζονταν με κοινή καταγωγή από ένα πρωτόγονο προγεννήτορα, και δεύτερον, η ιδέα της επιλογής τυχαίων αλλαγών ως τη διαδικασία που ευθύνονταν για τη δημιουργία και την προσαρμογή τους» (Denton 1986, σελ.39).

Το 1920 ο Ρώσος βιοχημικός Αλεξάντρ Οπάριν, πρότεινε την άποψη πως η ζωή προέκυψε με χημικές αντιδράσεις στους πρωτόγονους ωκεανούς. Σύμφωνα με τη θεωρία του, η ατμόσφαιρα της πρώιμης γης ήταν διαφορετική από τη σημερινή. Πηγές ενέργειας όπως η θερμότητα από τα ηφαίστεια, ή αστραπές, έδρασαν επάνω σε ενώσεις άνθρακα, μετατρέποντάς τον σε πιο πολύπλοκες μορφές κολλοειδούς υφής. Επίσης το 1928 η ιδέα διαδόθηκε εκτενέστερα από τον Άγγλο βιοχημικό J.B.S.Hardane. Ο Hardane πίστευε πως υπεριώδες φως από τον ήλιο, προκάλεσε τη μεταμόρφωση απλών αερίων (διοξείδιο του άνθρακα, μεθάνιο, υδρατμοί και αμμωνία) σε οργανικά στοιχεία μετατρέποντας τους ωκεανούς σε μια ζεστή προβιωτική σούπα.

Ο Dean Overman στο βιβλίο του A CASE AGAINST ACCIDENT AND SELF-ORGANIZATION περιγράφει τη διαδικασία ως εξής: «Αυτά τα στοιχεία ξεπλύθηκαν από τη βροχή στους ζεστούς ακόμη ωκεανούς όπου και υπέστησαν εκκενώσεις από την υπεριώδη ακτινοβολία, τις αστραπές και τη θερμότητα. Αυτές οι εκκενώσεις ανάγκασαν τα στοιχεία να σχηματίζουν χημικούς δεσμούς με διαλυμένα μεταλλικά στοιχεία παράγοντας αμινοξέα και σάκχαρα. Αυτά τα αμινοξέα συνδυάστηκαν για να σχηματίσουν πεπτίδια δύο ή περισσότερων αμινοξέων τα οποία ενώνονταν με πεπτιδικούς δεσμούς (που σχηματίστηκαν μέσω αντιδράσεων από διάφορα καρβοξύλια). Τα πεπτίδια σχημάτισαν πολυπεπτίδια και πρωτεΐνες. Αυτά τα οργανικά μόρια έγιναν περισσότερο πολύπλοκα και σχημάτισαν συμπλέγματα μορίων με ικανότητα ετεροτροφισμού (ένας τύπος διατροφής στον οποίο η ενέργεια προκύπτει από πρόσληψη οργανικών ουσιών) σε αντίθεση με τον αυτοτροφισμό στον οποίο οι οργανισμοί συνθέτουν οργανικά στοιχεία από ανόργανες ουσίες. Αυτά τα ετερότροφα αυξήθηκαν σε πολυπλοκότητα και αναπτύχθηκαν νουκλεϊκά οξέα τα οποία τους έδωσαν την ικανότητα αναπαραγωγής. Επίσης είχαν μια μορφή αναερόβιας αναπνοής η οποία μετέτρεπε τα προϊόντα της γλυκόλυσης σε εθανόλη και διοξείδιο του άνθρακα. Κάποια από αυτά ανάπτυξαν μια μέθοδο χρήσης του διοξειδίου του άνθρακα για να συνθέσουν οργανικά υλικά και έγιναν αυτότροφα» (OVERMAN 1977, σελ.39).

Το 1952 οι Harold Urey και Stanley Miller προσπάθησαν να αναπαράγουν στο Πανεπιστήμιο του Σικάγου την παραπάνω υπόθεση του Oparin μέσω ενός πειράματος το οποίο υποτίθεται ότι αναπαριστούσε την πρώτη εκείνη ατμόσφαιρα. Σε ένα δοκιμαστικό σωλήνα τοποθέτησαν τα αέρια που πρότεινε ο Oparin στο σενάριό του (υδρογόνο, αμμωνία, διοξείδιο του άνθρακα και μεθάνιο) και τα οποία υπέβαλλαν σε διάφορες μορφές ενέργειας, όπως το υπεριώδες φως (αναπαριστώντας το ηλιακό φως της πρώιμης γης) και σε ηλεκτρικούς σπινθηρισμούς μέσω ηλεκτροδίων (για να αναπαριστούν την ενέργεια από τους κεραυνούς). Λίγες εβδομάδες αργότερα παρατήρησαν μέσα στο διάλυμα πως προέκυψαν κάποια από τα αμινοξέα που βρίσκουμε σήμερα στις πρωτεΐνες (όπως γλυκίνη, αλανίνη, ασπαρτικό και γλουταμινικό οξύ), καθώς και μη βιολογικά αμινοξέα και ουρία. Μπορεί κανείς να φανταστεί τον ενθουσιασμό που προκάλεσαν τα πειράματά τους καθώς φάνηκαν να ενισχύουν την άποψη πως η ζωή ήταν το αποτέλεσμα των ανελέητων δοκιμών της φύσης.

 

Τα προβλήματα της θεωρίας

Αν και τα πειράματα των Miller-Urey συνεχίζουν να κοσμούν τα εγχειρίδια βιολογίας και να προβάλλονται μέσα από τα ντοκιμαντέρ ως η τελευταία λέξη της επιστήμης, εντούτοις για πάνω από μια δεκαετία οι περισσότεροι γεωχημικοί έχουν πειστεί πως είναι εντελώς εσφαλμένα και ότι δεν έχουν καμιά σχέση με την προέλευση της ζωής. Και να γιατί:

 

Η παρουσία οξυγόνου στην ατμόσφαιρα της πρωτόγονης γης

Στο πείραμά τους οι Miller-Urey προϋποθέτουν ότι μια ατμόσφαιρα δίχως την παρουσία οξυγόνου (αναγωγική) είναι αναγκαία για τη σύνθεση αμινοξέων και αυτό γιατί το οξυγόνο δρα σαν δηλητήριο εμποδίζοντας την παραγωγή οργανικών ενώσεων.

Ο βιολόγος Jonathan Wells στο βιβλίο του ICONS OF EVOLUTION σελ.12-13 σχολιάζει: «Η σημερινή ατμόσφαιρα της γης περιέχει οξυγόνο σε αναλογία 21%. Συνήθως σκεφτόμαστε μια τέτοια ατμόσφαιρα σαν βασική για τη ζωή, επειδή δίχως αυτή θα πεθαίναμε. Παραδόξως, οι δομικοί λίθοι της ζωής (τα αμινοξέα) δεν θα μπορούσαν να σχηματιστούν σε μια τέτοια ατμόσφαιραΧρειαζόμαστε οξυγόνο επειδή τα κύτταρά μας παράγουν ενέργεια μέσω αεροβικής αναπνοής. Οι αερόβιοι οργανισμοί χρησιμοποιούν οξυγόνο για να προσλάβουν ενέργεια από οργανικά μόρια με τον ίδιο τρόπο που ένας κινητήρας αυτοκινήτου χρησιμοποιεί οξυγόνο για να λάβει ενέργεια από τη βενζίνη. Μα τα σώματά μας επίσης συνθέτουν οργανικά μόρια, αλλιώς δεν θα μπορούσαμε να αναπτυχθούμε, να επουλωθούν οι πληγές μας ή να αναπαραχθούμε. Η αναπνοή που διασπά τα οργανικά μόρια είναι το αντίθετο από τη σύνθεση. Οι χημικοί αποκαλούν τη διαδικασία της αναπνοής ‘οξειδωτική’…Δεν αποτελεί έκπληξη, πως το ίδιο οξυγόνο που είναι βασικό για την αερόβια αναπνοή, είναι μοιραίο για την οργανική σύνθεση…Μια και το οξυγόνο καταστρέφει τα οργανικά μόρια, οι χημικοί το απομακρύνουν από τα πειράματα που διεξάγουν…Μα πριν από την προέλευση της ζωής, όταν δεν υπήρχαν χημικοί να επιβλέπουν, οι δομικοί λίθοι θα σχηματίζονταν μόνο σε ένα φυσικό περιβάλλον δίχως οξυγόνο».

Είναι πλέον γεγονός πως οι γεωχημικοί έχουν βρει ενδείξεις που μαρτυρούν πως η πρώιμη ατμόσφαιρα της γης περιείχε οξυγόνο. Οι Percival Davis και Dean Kenyon παρατηρούν: «Πολλά μέταλλα αντιδρούν με το οξυγόνο (όπως το σίδηρο που σκουριάζει) και τα οξείδια που προκύπτουν βρίσκονται σε σχηματισμούς βράχων πρωιμότερων από την εμφάνιση της ζωής. Επιπρόσθετα σημαντικά επίπεδα οξυγόνο θα ήταν αναγκαία για την παραγωγή του όζοντος το οποίο θα προστάτευε τη γη από την υπεριώδη ακτινοβολία η οποία ήταν θανάσιμη για τη βιολογική ζωή. Είναι ξεκάθαρο πως μια ρεαλιστική αναπαράσταση της ατμόσφαιρας της πρώιμης γης θα έπρεπε να περιέχει οξυγόνο» (DAVIS & KENYON, OF PANDAS AND PEOPLE, 1993 σελ.4).

Οι θεωρίες της χημικής προέλευσης συναντούν ένα ανυπέρβλητο εμπόδιο: Ή η ατμόσφαιρα της γης δεν περιείχε αρχικά οξυγόνο με συνέπεια τα αμινοξέα να καταστραφούν από την ανεξέλεγκτη υπεριώδη ακτινοβολία ή περιείχε οξυγόνο το οποίο θα κατέστρεφε ξανά τα αμινοξέα με τη διαδικασία της οξείδωσης.

 

Τι άλλα προβλήματα όμως, συναντούν τα πειράματα των Miller-Urey; Οι Davis και Kenyon αναφέρουν:

 

α) Αντιστρεπτές αντιδράσεις

«Κάποια χημικά στοιχεία αντιδρούν γρήγορα το ένα με το άλλο. Συνδέονται εύκολα όπως οι βόρειοι και νότιοι πόλοι δύο μαγνητών. Κάποια άλλα όμως όχι. Τέτοιες χημικές αντιδράσεις απαιτούν ενέργεια (όπως θερμότητα ή ηλεκτρισμός). Και εδώ είναι το παράδοξο: αυτή η ίδια ενέργεια επίσης διασπά τα στοιχεία. Στην πραγματικότητα η διαδικασία διάσπασης είναι πιθανότερη απ’ τη διαδικασία σύνθεσης. Όταν ένας χημικός εκθέσει ένα μείγμα από χημικά στη θερμότητα ή στον ηλεκτρισμό, κάποια στοιχεία θα σχηματιστούν ενώ άλλα θα διασπαστούν. Μια και η δυνατότητα αποσύνθεσης είναι πιο πιθανή να συμβεί, το αποτέλεσμα θα είναι να προκύψει μια μικρή ποσότητα χημικών ενώσεων. Αυτές όμως θα είναι σχετικά απλές, μιας και οποιαδήποτε πολύπλοκα μόρια που θα σχηματίζονταν, αμέσως θα διασπώνταν σε απλούστερα.»

β) Αταίριαστα Αμινοξέα.

«Τα αμινοξέα, τα σάκχαρα, οι πρωτεΐνες και το DNA δεν είναι απλές ακολουθίες χημικών. Χαρακτηρίζονται από συγκεκριμένες τρισδιάστατες δομές. Όταν συντίθενται στα εργαστήρια έχουν τα σωστά χημικά συστατικά, μα λάθος τρισδιάστατη μορφή. Τα αμινοξέα εμφανίζονται σε δύο μορφές που η κάθε μια αποτελεί είδωλο της άλλης. Οι δύο μορφές αναφέρονται ως δεξιόστροφα και αριστερόστροφα αμινοξέα. Οι ζώντες οργανισμοί χρησιμοποιούν μόνο αριστερόστροφα αμινοξέα στις πρωτεΐνες. Τα δεξιόστροφα απλώς δεν ‘ταιριάζουν’ στον μεταβολισμό του κυττάρου περισσότερο απ’ όσο θα ταίριαζε το δεξί γάντι στο αριστερό χέρι. Αν ένα δεξιόστροφο αμινοξύ ενωθεί με αριστερόστροφα στη σύνθεση μιας πρωτεΐνης, τότε η λειτουργία της χάνεται εντελώς….Όταν αμινοξέα συντίθενται στο εργαστήριο, το αποτέλεσμα που προκύπτει είναι ένα μίγμα (50%-50%) και των δύο μορφών αμινοξέων. Η ζωή δείχνει χαρακτηριστικά τα οποία είναι ξένα σε οποιαδήποτε φυσική διαδικασία παραγωγής της» (KENYON & DAVIS σελ.5).

γ) Διασταυρωτές αντιδράσεις.

Συνεχίζουν οι ίδιοι:

«Το γεγονός ότι κάποιες αντιδράσεις συμβαίνουν αμέσως, ενώ κάποιες άλλες όχι, δημιουργεί ένα επιπρόσθετο πρόβλημα. Όπως τονίσαμε οι αντιδράσεις που έχουν να κάνουν με το σχηματισμό βιολογικά σημαντικών ενώσεων είναι του είδους που θα παράγονταν κάτω από τεχνητές συνθήκες. Τα αμινοξέα για παράδειγμα δεν συνδέονται μόνο μεταξύ τους, αλλά και με κάθε άλλη χημική ένωση που θα προέκυπτε από το πείραμα, παράγοντας ενώσεις ακατάλληλες για οποιαδήποτε χρήσιμη λειτουργία» (KENYON & DAVIS σελ.5).

Με άλλα λόγια διαπιστώνουμε πως χημικές αντιδράσεις αφημένες στο έλεος των φυσικών νόμων και μόνο δεν θα μπορούσαν να παράγουν εκείνες τις ενώσεις που καθιστούν εφικτή τη ζωή.

Ήρθε όμως τώρα η στιγμή να θέσουμε το εξής ερώτημα: Αν τα πειράματα αποκλείουν το ενδεχόμενο να έχει η ζωή μια μηχανιστική εξήγηση, τότε που είναι το άτοπο να επικαλεστούμε τη δράση ενός νοήμονος Δημιουργού; Γιατί κάποιοι επιστήμονες αρνούνται να υιοθετήσουν μια τέτοια πιθανότητα; Ο RichardDawkins εξηγεί: «Αν εξηγήσουμε την προέλευση του μηχανισμού DNA/πρωτεϊνών με την αναφορά σε έναν υπερφυσικό Σχεδιαστή, δεν εξηγούμε απολύτως τίποτε, γιατί τότε παραμένει ανεξήγητη η προέλευση και η δημιουργία του Σχεδιαστή. Σε μια τέτοια περίπτωση θα πρέπει να δώσουμε μια απάντηση του τύπου ‘ο Θεός υπήρχε πάντοτε’, αλλά αν επιτρέψουμε στον εαυτό μας μια τέτοια ‘τεμπέλικη’ διέξοδο, μπορούμε αβίαστα να πούμε ‘το DNA υπήρχε πάντοτε’ ή ‘η ζωή υπήρχε πάντοτε’ και να τελειώνουμε» (DAWIKINS, 1986 σελ.228). Είναι όμως προφανές ότι το DNA δεν υπήρχε πάντοτε, συνεπώς χρειάζεται να δοθεί μια εύλογη εξήγηση. ΟDawkins στην πραγματικότητα προβάλλει μεταφυσικές αντιρρήσεις δείχνοντας έτσι την προσήλωσή του περισσότερο σε μια υλιστική κοσμοθεωρία, παρά στις μαρτυρίες που προκύπτουν από τα εμπειρικά δεδομένα. Ο MichaelBehe στο βιβλίο του «DARWIN’SBLACKBOX» θέτει το ερώτημα: «Είμαστε εδώ. Τα φυτά και τα ζώα είναι εδώ. Τα πολύπλοκα βιοχημικά συστήματα είναι εδώ. Όλα αυτά έφτασαν εδώ με κάποιο τρόπο: αν όχι μέσω εξελικτικών διεργασιών, τότε πώς;» (BEHE, 1996, σελ.187). Και το ερώτημα τούτο μέσα σε μια Δαρβινική προοπτική παραμένει αναπάντητο.

 

 

Γ. Η ΚΑΜΒΡΙΑ ΕΚΡΗΞΗ

Ο Κάρολος Δαρβίνος στο βιβλίο του «Η Καταγωγή των Ειδών» είπε τρία πράγματα: Πρώτον, ότι τα είδη δεν είναι αμετάβλητα. Με αυτό εννοούσε πως καινούργια είδη εμφανίστηκαν πάνω στη γη μέσω μιας διαδικασίας τροποποιήσεων. Δεύτερον, η διαδικασία αυτή αφορά όλο το βιόκοσμο, και τρίτον, ο μηχανισμός μέσω του οποίου προέκυψαν οι οργανισμοί είναι μια ανοήμονη διαδικασία την οποία αποκάλεσε «φυσική επιλογή» και η οποία θα μπορούσε να εξηγήσει την πολυπλοκότητα των όντων χωρίς την επίκληση ενός Δημιουργού.

Ο γενετιστής FRANCISCOAYAKA το τόνισε ως εξής: «Ήταν το μεγαλύτερο επίτευγμα του Δαρβίνου να δείξει πως η οργάνωση των ζώντων οργανισμών μπορεί να εξηγηθεί ως το αποτέλεσμα μιας φυσικής διαδικασίας, της φυσικής επιλογής, χωρίς την ανάγκη να καταφεύγουμε σε έναν Δημιουργό ή σε κάποιο άλλο εξωτερικό παράγοντα» (ΑΥΑΚΑ 1994, στο CREATIVEEVOLUTION? Σελ.4-5).

Αν λοιπόν, η θεωρία του Δαρβίνου είναι αληθής, τότε αναμένουμε από αυτή δύο πράγματα: Πρώτον, η ιστορία των ζωικών μορφών να ξεκινά με απλές μορφές οι οποίες στην πάροδο του χρόνου να εξελίσσονται σταδιακά σε πιο πολύπλοκες. Η ζωή να μοιάζει δηλαδή με ένα γενεαλογικό δέντρο, έχοντας έναν κύριο κορμό και κλαδιά. Και δεύτερον, το αρχείο των απολιθωμάτων να μας αποκαλύπτει μια αλυσίδα μεταβατικών μορφών μεταξύ προγονικών και απόγονων οργανισμών.

Σε αυτό το τμήμα του άρθρου μας δεν θα θίξουμε το αρχείο των απολιθωμάτων στο σύνολό του, μα θα ασχοληθούμε με ένα κοσμογονικό γεγονός το οποίο συνέβη στο μακρινό παρελθόν και στο οποίο οι γεωλόγοι απέδωσαν εύστοχα τον τίτλο «Κάμβρια Έκρηξη». Τι είναι λοιπόν η Κάμβρια Έκρηξη και τι έχει να μας πει για την ιστορία της ζωής;

Σύμφωνα με τους γεωλόγους, πριν από περίπου 530-570 εκατομμύρια χρόνια, στη λεγόμενη Κάμβρια περίοδο, παρατηρούμε την απότομη εμφάνιση των μεγάλων ταξινομικών ομάδων (φύλα) τα οποία εμφανίζονται σε αφθονία και πλήρως διαφοροποιημένα με τα διακριτά χαρακτηριστικά της κάθε ομάδας. Ο παλαιοντολόγος του Πανεπιστημίου του Κέιμπριτζ SIMONCONWAYMORRIS, ειδικός στη μελέτη της Κάμβριας πανίδας, σχολιάζει: «Η Κάμβρια έκρηξη ήταν ένα από τα μεγαλύτερα γεγονότα στην ιστορία της ζωής. Περίπου μισό δισεκατομμύριο χρόνια πριν, ξαφνικά τα πράγματα αλλάζουν και έχουμε αυτή την ασυνήθιστη έκρηξη της ζωικής ποικιλίας. Και αυτή η ξαφνική εμφάνιση των ειδών οδήγησε στον όρο Κάμβρια Έκρηξη….Πώς συμβαίνει και ξαφνικά εμφανίζονται αυτά τα είδη από το πουθενά; Και ως ένα μεγάλο βαθμό αυτό παραμένει μυστήριο» (SimonConwayMorris, THECRUCIBLEOFCREATION, OxfordUniversityPress, 1998).

Επίσης ο γεωλόγος JOHNWEISTER θα προσθέσει: «Σ’ αυτή την περίοδο πενήντα ζωικοί τύποι εμφανίζονται, εκ των οποίων οι περισσότεροι δεν βρίσκονται σε πρωϊμότερα αρχεία και οι οποίοι παραμένουν μέχρι σήμερα…Αυτό το γεγονός συνέβη ξαφνικά σε σύντομο γεωλογικό χρονικό διάστημα. Δεν επαναλήφθηκε ξανά. Και το πιο σημαντικό είναι ότι παρήγαγε ένα ασυνήθιστο εύρος βασικών ζωικών σχεδιασμών. Από αυτά τα Κάμβρια είδη, αργότερα προήλθαν όλες οι μείζονες ομάδες που υπάρχουν στη γη» (JOHNWEISTER- TheCambrianExplosion, στο βιβλίο SIGNSOFINTELLIGENCE, 2001,σελ.148,BRAZOSPRESS).

Και πιο κάτω θα πει: «Τρία χαρακτηριστικά σηματοδοτούν την Κάμβρια Έκρηξη από τα υπόλοιπα γεγονότα της ιστορίας της ζωής: Πρώτον, ο αιφνίδιος χαρακτήρας της, δεύτερον, το εύρος των ζωικών τύπων που παρήχθησαν (50 διαφορετικοί ζωικοί τύποι, τα λεγόμενα φύλα) και τρίτον,, το γεγονός ότι δεν παρήχθησαν καινούργια φύλα από την περίοδο αυτή και μετά…Δεν υπάρχουν μεταβατικές μορφές που να τα συνδέουν, όπως θα ήθελε η Νεοδαρβινική θεωρία» (WEISTER, 2001, σελ.150).

Δεν είναι υπερβολή να πούμε πως αυτά τα γεγονότα έχουν προκαλέσει ανησυχία στους Νεοδαρβινιστές. Ο RichardDawkinsθα αρκεστεί απλά να πει: «Είναι σάμπως να ξεφύτρωσαν εκεί χωρίς να έχουν καμία προηγούμενη εξελικτική ιστορία» (DAWKINS, 1986, σελ.359).

Ο ίδιος ο Κάρολος Δαρβίνος ήταν ενήμερος για το πρόβλημα και γι’ αυτό στο βιβλίο του «Η Καταγωγή των Ειδών» ρωτά: «Γιατί δεν είναι κάθε γεωλογικός σχηματισμός και κάθε στρώμα γεμάτος από μεταβατικές μορφές; Η γεωλογία δεν μας αποκαλύπτει μια διαβαθμισμένη οργανική αλυσίδα και αυτό είναι η πιο προφανής αντίρρηση που μπορεί να προβάλλει κανείς απέναντι στη θεωρία μου» (DARWIN, THEORIGINOFSPECIES, σελ.292).

Βεβαίως ο Δαρβίνος δεν έχασε την πίστη του στην οργανική εξέλιξη, μα προσπάθησε να αντιπαρέλθει το πρόβλημα προτείνοντας ότι η γεωλογία είναι νεαρή επιστήμη και πως μεταγενέστερες ανασκαφές θα απεκάλυπταν τα μεταβατικά απολιθώματα, που τόσο χρειάζονταν η θεωρία του. Είναι όμως τα πράγματα έτσι;

Ο DavidRaup, έφορος του Τμήματος Γεωλογίας στο Μουσείο Φυσικής Ιστορίας του Σικάγου, και εξελικτικός, διαφωνεί. Σε ένα άρθρο του το 1979 με τίτλο “CONFLICTSBETWEENDARWINANDPALEONTOLOGY” δηλώνει:«Είμαστε τώρα 120 χρόνια μετά τον Δαρβίνο και οι γνώσεις μας για το αρχείο των απολιθωμάτων έχουν εμπλουτισθεί….Ειρωνεία είναι ότι έχουμε λιγότερα παραδείγματα εξελικτικών μεταβάσεων απ’ ότι την εποχή του Δαρβίνου. Με αυτό εννοώ πως κάποιες κλασσικές περιπτώσεις, όπως η εξέλιξη του αλόγου στη Βόρεια Αμερική, θα πρέπει να διαψευστούν ή να τροποποιηθούν, ως αποτέλεσμα λεπτομερέστερων πληροφοριών» (RAUP, 1979, FieldMuseumofNaturalHistoryBulletin, 30 (1), 25).

Ιδιαίτερα αποκαλυπτικός είναι ο StephenJayGould του Πανεπιστημίου Χάρβαρντ, όταν ομολογεί: «Η ακραία έλλειψη μεταβατικών μορφών στο αρχείο των απολιθωμάτων παραμένει ως το μυστικό της παλαιοντολογίας. Τα εξελικτικά γενεαλογικά δέντρα που κοσμούν τα περισσότερα εγχειρίδια, έχουν στοιχεία μόνο για τα άκρα τους, τα υπόλοιπα είναι συμπεράσματα και όχι δεδομένα από τα απολιθώματα» (Gould,1977, NaturalHistory, 86,14).

Επίσης στο ίδιο άρθρο αναφέρει δύο χαρακτηριστικά στην ιστορία των απολιθωμάτων:

 

«Α) Στάση. Τα περισσότερα είδη δεν δείχνουν μια κατευθυνόμενη αλλαγή κατά την παρουσία τους στη γη. Εμφανίζονται στο αρχείο των απολιθωμάτων και παραμένουν τα ίδια μέχρι τη στιγμή που εξαφανίζονται. Η μορφολογική αλλαγή είναι πολύ περιορισμένη.

Β) Ξαφνική εμφάνιση. Σε όλες τις περιοχές κάθε είδος δεν εμφανίζεται βαθμιαία, μέσω μιας σταθερής μεταμόρφωσης από κάποιον πρόγονο: εμφανίζεται διαμιάς και πλήρως σχηματισμένο» (Gould , όπως πιο πριν).

Και σε ότι αφορά τη σχέση προγόνου-απογόνου στην εξελικτική θεωρία, ο HenryGee, παλαιοντολόγος και συντάκτης του περιοδικού NATURE, είναι καυστικός: «Το να πάρει κάποιος μια σειρά από απολιθώματα και να ισχυριστεί πως αντιπροσωπεύουν μια γενεαλογική σειρά, δεν είναι μια επιστημονική υπόθεση που να μπορεί να ελεγχθεί, αλλά ένας ισχυρισμός τόσο έγκυρος όσο και μια ιστορία πριν πέσει κανείς να κοιμηθεί- διασκεδαστική μεν, μα όχι επιστημονική» (HENRYGEE- InSearchofDeepTime, NewYork-FreePress, 1999).

Έτσι λοιπόν, οι μαρτυρίες των απολιθωμάτων όπως μας έρχονται από τους αρμόδιους επιστήμονες, δείχνουν να μην συμφωνούν με τις προβλέψεις του Νεοδαρβινισμού. Τίθεται όμως το ερώτημα: Γιατί οι ίδιοι αρνούνται να λάβουν υπόψη τους εναλλακτικές αντιλήψεις για τη ζωή, όπως το ενδεχόμενο της ύπαρξης ενός Δημιουργού; Και γιατί σε πείσμα των μαρτυριών παραμένουν προσκολλημένοι στις θεωρίες τους;

Η απάντηση μας δίνεται από τον RichardLewontin του Πανεπιστημίου του Σικάγου: «Δεν είναι οι μέθοδοι και οι θεσμοί της επιστήμης που μας αναγκάζουν να υιοθετούμε μια υλιστική εξήγηση για τον κόσμο των φαινομένων, αλλά τουναντίον, είμαστε αναγκασμένοι από μια apriori αφοσίωση σε υλικά αίτια να παράγουμε υλιστικές εξηγήσεις. Επιπρόσθετα αυτή η στάση είναι απόλυτη γιατί δεν μπορούμε να επιστρέψουμε σε μια θεϊστική εξήγηση» (RICHARDLEWONTIN-BillionsAndBillionsOfDemons-THENEWYORKREVIEW, 9-1-1997, 31).

 

 

Δ. ΤΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΤΟΥ ΣΧΕΔΙΑΣΜΟΥ

Μία από τις κυριότερες αντιρρήσεις που συχνά προβάλλουν οι Νεοδαρβινιστές στο ερώτημα αν οι οργανισμοί είναι το αποτέλεσμα ενός σκόπιμου σχεδιασμού ή μιας τυφλής διαδικασίας εξελικτικών μεταβολών, είναι το επιχείρημα των λεγόμενων ατελειών που παρουσιάζουν διάφοροι οργανισμοί. Σύμφωνα με αυτό, ένας νοήμων Σχεδιαστής δεν θα σχεδίαζε οργανισμούς με ατέλειες στη φυσιολογία τους ή την ανατομία τους. Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι ο αμφιβληστροειδής του ματιού. Ο Dawkins σχολιάζει: «Το οπτικό νεύρο, όπως και τα άλλα νεύρα, μοιάζει με ένα καλώδιο αρτηριακού κυκλώματος, μια δέσμη από ξεχωριστά ‘μονωμένα’ σύρματα, τα οποία στη συγκεκριμένη περίπτωση φθάνουν περίπου τα τρία εκατομμύρια. Το καθένα από αυτά οδηγεί από ένα κύτταρο του αμφιβληστροειδούς στον εγκέφαλο…Τα εν λόγω σύρματα συγκεντρώνονται από όλο τον αμφιβληστροειδή και σχηματίζουν μια δέσμη η οποία είναι το οπτικό νεύρο του ματιού. Οποιοσδήποτε μηχανικός θα υπέθετε ότι τα φωτοκύτταρα θα ήταν στραμμένα προς το φως, με τα σύρματά τους να έχουν κατεύθυνση προς τα πίσω, για να φθάσουν στον εγκέφαλο. Θα έβαζε τα γέλια αν κάποιος του έλεγε ότι τα φωτοκύτταρα θα μπορούσαν να είναι γυρισμένα με το πίσω μέρος τους προς το φως και τα σύρματά τους να ξεκινούν από την πλευρά που δέχεται το φως. Και όμως, αυτό ακριβώς συμβαίνει στον αμφιβληστροειδή όλων των σπονδυλωτών. Κάθε φωτοκύτταρο είναι συνδεδεμένο ανάποδα, με το σύρμα του να προεξέχει από την πλευρά που είναι προς το φως. Το σύρμα διασχίζει την επιφάνεια του αμφιβληστροειδούς μέχρι να φτάσει στο σημείο όπου περνά ένα άνοιγμα του χιτώνα (το λεγόμενο ‘τυφλό σημείο’), για να ενωθεί με το οπτικό νεύρο. Αυτό σημαίνει ότι το φως είναι αναγκασμένο να περάσει μέσα από ένα δάσος συρμάτων, με αποτέλεσμα να υφίσταται κάποια εξασθένηση και παραμόρφωση» (Dawkins, 1986, σελ.157-158). Με άλλα λόγια, ο Dawkins συμπεραίνει από το παραπάνω παράδειγμα, πως αυτή η σχεδιαστική ατέλεια του ματιού θα μπορούσε να εξηγηθεί μόνο με την επίκληση μιας ανοήμονης διαδικασίας τροποποιήσεων, και όχι με τη δράση ενός λογικού Δημιουργού. Στη λογική του μορφή το επιχείρημα αυτό παρουσιάζεται ως εξής:

Α) Αν υπήρχε ένας Σχεδιαστής θα ήταν ικανός να δημιουργήσει οργανισμούς χωρίς ατέλειες.

Β) Ένα πρακτικό παράδειγμα θα αφορούσε τον αμφιβληστροειδή.

Γ) Ο αμφιβληστροειδής έχει σχεδιαστικές ατέλειες, άρα

Δ) Δεν έφτιαξε ένα τέτοιο όργανο κάποιος Σχεδιαστής

Ε) Συνεπώς, μια ανοήμονη εξελικτική διαδικασία είναι η μόνη εξήγηση για   την εμφάνιση του ματιού.

Όμως το παραπάνω επιχείρημα όσο ισχυρό και αν φαίνεται εκ πρώτης όψεως, διέπεται από δύο βασικά σφάλματα που του αποδυναμώνουν την αποδεικτική ισχύ:

Α) Το λογικό πρόβλημα.

Η παραπάνω αντίρρηση προϋποθέτει ένα ψεύτικο δίλημμα, σύμφωνα με το οποίο ένας οργανισμός ή θα είναι σχεδιασμένος κατά τον τέλειο τρόπο ή ο σχεδιασμός θα είναι απλά φαινομενικός.

Ο μαθηματικός WilliamDembski στο βιβλίο του «INTELLIGENTDESIGN» κάνει το εξής σχόλιο: «Είναι ανάγκη να διαχωρίσει κανείς αυτό που ονομάζουμε έξυπνο σχεδιασμό από τον λεγόμενο φαινομενικό σχεδιασμό, και από τον ιδεατό ή βέλτιστο σχεδιασμό. Ο φαινομενικός σχεδιασμός δίνει την εντύπωση ότι είναι σχεδιασμός, ενώ ο βέλτιστος είναι τέλειος σχεδιασμός και δεν υπάρχει παρά μόνο κατά τρόπο ιδεατό και όχι στην πραγματικότητα. Μια κοινή στρατηγική αυτών που αντιμάχονται το σχεδιασμό είναι η προσπάθειά τους να τον υπαγάγουν σε αυτές τις δύο ακραίες κατηγορίες (φαινομενικός –ιδεατός). Το πρόβλημα όμως με αυτή την τακτική είναι ότι συνιστά μια προσπάθεια υπεκφυγής. Πράγματι παραβλέπει το ερώτημα περί έξυπνου σχεδιασμού. Τα αυτοκίνητα που διασχίζουν τους δρόμους είναι έξυπνα σχεδιασμένα με την έννοια ότι μια νοήμον διάνοια (του κατασκευαστή) είναι υπεύθυνη γι’ αυτά. Εν τούτοις ακόμη και αν νομίζει κανείς πως τα αυτοκίνητα της Detroit είναι τα καλύτερα στον κόσμο, θα ήταν λάθος να λέγαμε πως είναι βέλτιστα σχεδιασμένα. Ούτε είναι σωστό να πούμε ότι είναι φαινομενικά σχεδιασμένα» (Dembski, 1999, σελ.261).

Επίσης ο βιοχημικός MichaelBehe στο δικό του βιβλίο δηλώνει: «Το βασικό πρόβλημα με αυτή την αντίρρηση είναι πως απαιτεί έναν εξολοκλήρου τέλειο σχεδιασμό. Σχεδιαστές που έχουν την ικανότητα να κάνουν καλύτερους σχεδιασμούς, συνήθως δεν το κάνουν. Για παράδειγμα, οι εταιρίες συχνά κατασκευάζουν προϊόντα έτσι ώστε αυτά να έχουν μια συγκεκριμένη διάρκεια ζωής…Το επιχείρημα εκ των ατελειών παραβλέπει την πιθανότητα να έχει ένας σχεδιαστής περισσότερα του ενός κίνητρα, περιορίζοντας έτσι τη λειτουργικότητα ενός προϊόντος σε ένα δευτερεύων ρόλο» (Behe, 1996, σελ.223).

Β) Το επιστημονικό πρόβλημα.

Πρόσφατες έρευνες πάνω στον αμφιβληστροειδή του ματιού δείχνουν πως ο σχεδιασμός του ματιού κάθε άλλο παρά ατελής είναι.

Ο WilliamDembski στο βιβλίο του “TheDesignRevolution” σχολιάζει: «Στην πραγματικότητα υπάρχουν καλοί λειτουργικοί λόγοι για τους οποίους ο αμφιβληστροειδής έχει αυτή την κατασκευή. Ένα οπτικό σύστημα χρειάζεται τρία πράγματα: ταχύτητα, ευαισθησία και αποφασιστικότητα. Η ταχύτητα δεν επηρεάζεται από την ανεστραμμένη διάταξη των οπτικών νεύρων. Η αποφασιστικότητα το ίδιο. Δεν υπάρχει καμιά ένδειξη ότι ο αμφιβληστροειδής των κεφαλόποδων όπως τα καλαμάρια και τα χταπόδια, ο οποίος είναι ‘καλωδιωμένος’ κατά τον σωστό τρόπο έχοντας τα φωτοκύτταρα στραμμένα προς το φως να είναι λειτουργικά καλύτερος ώστε να εντοπίζει αντικείμενα στο οπτικό του πεδίο. Όσο για την ευαισθησία φαίνεται πως υπάρχουν καλοί λειτουργικοί λόγοι για έναν ανεστραμμένο αμφιβληστροειδή. Τα κύτταρα του αμφιβληστροειδούς απαιτούν το περισσότερο οξυγόνο από οποιαδήποτε άλλα κύτταρα στο ανθρώπινο σώμα. Πότε όμως απαιτούν το περισσότερο οξυγόνο; Μόνο όταν το φως που πέφτει πάνω σε αυτά είναι μικρό σε ποσότητα. Μια προμήθεια αίματος μπροστά από τα φωτοκύτταρα αποτελεί εγγύηση ότι τα κύτταρα του αμφιβληστροειδούς θα έχουν το οξυγόνο που χρειάζονται για να διατηρούνται όσο το δυνατόν περισσότερο ευαίσθητα» (Dembski, 2004, σελ.60).

Επίσης το βιβλίο “GettingtheFactsStraight” το οποίο εκδόθηκε από το DiscoveryInstitute που εδρεύει στο Σηάτλ των ΗΠΑ παραθέτει τα εξής: «Τα φωτοευαίσθητα κύτταρα στα μάτια των ανώτερων σπονδυλωτών είναι άκρως αποτελεσματικά στο να μεγεθύνουν το αμυδρό φως. Οι άκρες αυτών των κυττάρων χρειάζονται αρκετή ενέργεια καθώς και διαρκή αναγέννηση. Η ενέργεια παρέχεται από ένα πυκνό στρώμα τριχοειδών αγγείων και η ικανότητα αναγέννησης από ένα ειδικό επίστρωμα επιθήλιων κυττάρων. Αν οι άκρες τους έδειχναν προς τα εμπρός, τότε το εισερχόμενο φως θα εμποδίζονταν και από τα τριχοειδή αγγεία και από τα επιθήλια κύτταρα. Ένα τέτοιο είδος ματιού θα ήταν λιγότερο αποτελεσματικό και λιγότερο τέλειο από αυτό που έχουμε τώρα, επειδή τα τριχοειδή και τα επιθήλια κύτταρα είναι τώρα πίσω από τον αμφιβληστροειδή αντί μπροστά. Είναι αλήθεια πως η υπάρχουσα διευθέτηση αναγκάζει το οπτικό νεύρο να αφήνει ένα ‘τυφλό σημείο’ καθώς διέρχεται τον αμφιβληστροειδή, αλλά τα σπονδυλωτά έχουν δύο μάτια, και τα ‘τυφλά σημεία’ τους δεν επηρεάζουν την όραση όταν αυτή εστιάζεται στο ίδιο αντικείμενο και από τα δύο μάτια» (GettingtheFactsStraight, 2001, σελ. 29).

Άρα η κατασκευή του ματιού σύμφωνα με τα παραπάνω, δίνει μαρτυρία για την δράση ενός λογικού Σχεδιαστή.

Κλείνοντας το άρθρο αυτό, εκφράζουμε την πεποίθησή μας πως τα δεδομένα της επιστήμης όταν ερμηνεύονται σωστά, βρίσκονται σε απόλυτη συμφωνία με την διακήρυξη της Αγίας Γραφής. Το «εν αρχή εποίησεν ο Θεός τον ουρανό και τη γη» είναι η πιο επίκαιρη διακήρυξη που μπορεί κανείς να κάνει για την προέλευση του κόσμου μας.

 ΓΙΩΡΓΟΣ ΜΠΑΛΑΓΙΑΝΝΗΣ

 ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ:

ΚΑΤΑΓΩΓΗ ΚΑΙ ΠΡΟΟΡΙΣΜΟΣ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ- A.WILDER-SMITH

Ο ΜΥΘΟΣ ΤΟΥ ΔΑΡΒΙΝΙΣΜΟΥ- RICHARDMILTON

INTELLIGENT DESIGN – WILLIAM DEMBSKI

THE DESIGN REVOLUTION – WILLIAM DEMBSKI

EVOLUTION: A THEORY IN CRISIS – MICHAEL DENTON

OF PANDAS AND PEOPLE – MICHAEL DENTON

DARWIN’S BLACK BOX – MICHAEL BEHE

A CASE AGAINST ACCIDENT AND SELF-ORGANIZATION – DEAN OVERMAN

ICONS OF EVOLUTION – JONATHAN WELLS

DARWINISM, DESIGN AND PUBLIC EDUCATION- J.CAMPBELL & S.MEYER

THE CASE FOR A CREATOR – LEE STROBEL

SIGNS OF INTELLIGENCE – J.KUSHINER & W.DEMBSKI

DARWIN ON TRIAL – PHILLIP JOHNSON

BEYOND NEO-DARWINISM – MAE WAN HO & PETER SANDERS

THE CRUCIBLE OF CREATION – SIMON CONWAY MORRIS

GETTING THE FACTS STRAIGHT – DISCOVERY INSTITUTE PRESS

 

ΕΝΑ ΔΙΚΕΦΑΛΟ ΦΙΔΙ ΚΑΙ Η ΕΞΕΛΙΞΗ

http://creationlifetruth.blogspot.com

http://creationtruthorthodoxy.wordpress.com

CREATION LIFE TRUTH

6o1_5

Ένα δικέφαλο φίδι

η Eξέλιξη

http://www.diakrisis.gr/index.php?lng=gr

ΔΙΑΚΡΙΣΙΣ – Ο ΕΡΕΥΝΗΤΗΣ ΤΗΣ ΑΛΗΘΕΙΑΣ

Οι Ζωολόγοι στην Ισπανία μελετάνε ένα δικέφαλο φίδι. Ένας ιδιοκτήτης αγροκτήματος βρήκε το μικρό φίδι και το έκανε δωρεά στο Πανεπιστήμιο της Βαλένθια όπου τώρα ζει σε ένα ειδικό χώρο με μια βιντεοκάμερα που κινηματογραφεί κάθε τρεμοπαίξιμο των δύο του γλωσσών και των τεσσάρων του ματιών.

Μέχρι τώρα μαζί τα κεφάλια φαίνονται να εργάζονται θαυμάσια, καθώς τρώνε και κινούνται ανεξάρτητα. Οι επιστήμονες που είναι υπεύθυνοι του σχεδίου, λένε ότι τα φίδια με δύο κεφάλια είναι πολύ σπάνια. Σε άλλες περιπτώσεις που έχουν μελετηθεί, βρήκαν ότι τα κεφάλια είναι τόσο ανεξάρτητα ώστε θα παλέψει το  ένα με το άλλο για την τροφή, μερικές φορές για ώρες.

Ένας λόγος που τόσο λίγα έχουν μελετηθεί, είναι ότι αυτά σπάνια επιβιώνουν πολύ χρόνο στην φύση. Ενώ μάχονται για την  τροφή, αυτά μπορεί να αποτύχουν να δουν ένα γεράκι ώστε να αποφύγουν να γίνουν τροφή τα ίδια.

Τέτοια «τέρατα της φύσης» είναι ειδικού ενδιαφέροντος στους εξελικτικούς που καλούν αυτά «μεταλλάξεις». Ισχυρίζονται ότι με την διαδικασία της φυσικής επιλογής και μεγάλα διαστήματα χρόνου, «ωφέλιμες μεταλλάξεις» έχουν προκύψει στην ύπαρξη του ανθρώπου και άλλων πολύπλοκων μορφών ζωής.

Όπως με το φίδι με τα δύο κεφάλια «…οι μεταλλάξεις είναι σχεδόν πάντοτε (99,99 %) βλαπτικές, εάν όχι θανατηφόρες, στον δυστυχή οργανισμό στον οποίο συμβαίνουν» λέει ο Scott Huse  στο βιβλίο του THE COLLAPSE OF EVOLUTION.

«Οι μεταλλάξεις δεν είναι μόνο βλαπτικές, αλλά επίσης είναι πολύ σπάνιες» λέει ο Huse. «Συμβαίνουν μια φορά σε κάθε δέκα εκατομμύρια διπλασιασμούς ενός μορίου DNA».

Εάν συνέβαιναν περισσότερο συχνά, θα είχαμε πολλά δικέφαλα φίδια τριγύρω. Αλλά δεν έχουμε. Όταν ένα συμβαίνει, γίνεται αντικείμενο της διεθνούς περιέργειας.

Το φίδι δείχνει το λάθος της εξελικτικής αντίληψης της φυσικής επιλογής. Ο ιδιοκτήτης του αγροκτήματος έπρεπε να αρπάξει το φίδι γρήγορα, αλλιώς κάποιο γεράκι θα το είχε πιθανώς «φυσικά επιλέξει» για τροφή πολύ καιρό πριν θα μπορούσε να περάσει το μεταλλαγμένο του γονίδιο σε έναν απόγονό του.

Ο άλλος στύλος της εξέλιξης, τα πολύ μεγάλα διαστήματα χρόνου, έχει σε μεγάλο βαθμό καταρριφθεί από άλλες ανακαλύψεις της σύγχρονης επιστήμης. Ο Huse παραθέτει μερικές πειστικές αποδείξεις μιας νέας γης: Το μαγνητικό πεδίο της Γης έχει ημι-ζωή [1] 1400 χρόνια.

Η ταχύτητα της περιστροφής της Γης βαθμιαία μειώνεται και θα είχε σταματήσει πολύ καιρό πριν, εάν η γη ήταν παλαιά. Για να περιστρέφεται ακόμη, πρέπει να είχε ξεκινήσει πολύ ταχύτερα, στην οποία η φυγόκεντρος δύναμη θα την είχε διαμορφώσει σαν μια τηγανίτα, παρά σαν μια σφαίρα.

Το πετρέλαιο είναι κάτω από μεγάλη πίεση μέσα στη γη. Αυτό θα είχε εξαντληθεί εάν η γη ήταν μεγαλύτερη από 10.000 χρόνων. Ο Huse σημειώνει πολλούς άλλους παράγοντες που βεβαιώνουν για μια νέα γη.

Ο Huse συμπεραίνει: «Μακριά απ’ το να είναι το θεμελιωμένο γεγονός της επιστήμης, καθώς τόσο χαρακτηριστικά παρουσιάζεται να είναι, η εξέλιξη στη πραγματικότητα είναι μια παράλογη και αθεμελίωτη υπόθεση που είναι διάτρητη με αναρίθμητες επιστημονικές πλάνες».

Περιοδικό BATTLE CRY

Μάιος-Ιούνιος 2002

εκδ. Chick

Μετάφραση κατόπιν αδείας από το περιοδικό BATTLE CRYMay/June 2002, εκδόσεων Chick. Τίτλος πρωτότυπου: Two-Headed Snake Makes Monkeys of Evolutionists. Website: www.chick.com

[1] Σημ.Μετ: Ημιζωή: Ο χρόνος που χρειάζεται για το μισό των ατόμων σε μια ραδιενεργό ουσία για να παρακμάσουν.

ΠΗΓΗ:

http://www.diakrisis.gr/articles.php?lng=gr&pg=60

ΔΙΑΚΡΙΣΙΣ – Ο ΕΡΕΥΝΗΤΗΣ ΤΗΣ ΑΛΗΘΕΙΑΣ

 

HAWAII ICON OF VIRGIN MARY CLAIMED TO CURE MAN OF BLINDNESS – KITV 4 NEWS (ST JOSE MUNOZ-CORTEZ’S ICON OF VIRGIN MARY)

http://hawaiiofmyheart.wordpress.com

HAWAII OF MY HEART

hawaii

Photo: Hawaii, USA

Hawaii icon of Virgin Mary claimed to cure man of blindness

KITV4 NEWS

KITV 4 NEWS: IMAGE OF VIRGIN MARY STREAMS MYRRH – HAWAII’S MIRACLE ICON (ST JOSE MUNOZ-CORTEZ’S ICON OF VIRGIN MARY)

http://hawaiiofmyheart.wordpress.com

HAWAII OF MY HEART

Waikiki

Photo: Waikiki, Hawaii, USA

Image of Virgin Mary streams myrrh- Hawaii’s miracle icon

KITV4 NEWS

HAWAII: IMAGE OF VIRGIN MARY WEEPS MYRRH – KITV 4 NEWS (ST JOSE MUNOZ-CORTEZ’S ICON OF VIRGIN MARY)

http://hawaiiofmyheart.wordpress.com

HAWAII OF MY HEART

FGHJ_017

Photo: Hawaii, USA

Image of Virgin Mary weeps myrrh – Hawaii’s miracle icon

KITV4 NEWS

ΝΙΚΟΛΑΟΣ ΣΩΤΗΡΟΠΟΥΛΟΣ – CRESCENDO: ΔΟΓΜΑΤΙΚΑ – ΕΡΓΑ & ΑΛΗΘΕΙΑ – ΚΥΡΟΣ ΤΗΣ ΓΡΑΦΗΣ – ΑΔΥΝΑΤΗ Η ΣΥΖΗΤΗΣΗ – ΠΑΠΙΚΟΙ – ΑΠΟ ΤΑ ΑΝΤΙΑΙΡΕΤΙΚΑ ΕΦΟΔΙΑ ΤΟΥ ΑΡΧΙΜ. ΙΩΑΝΝΟΥ ΚΩΣΤΩΦ

16 08 2014 - 1

CRESCENDO: ΝΙΚΟΛΑΟΣ ΣΩΤΗΡΟΠΟΥΛΟΣ

ΔΟΓΜΑΤΙΚΑ – ΕΡΓΑ & ΑΛΗΘΕΙΑ – ΚΥΡΟΣ ΤΗΣ ΓΡΑΦΗΣ

ΑΔΥΝΑΤΗ Η ΣΥΖΗΤΗΣΗ – ΠΑΠΙΚΟΙ

Ἀπόσπασμα άπό τό βιβλίο τοῦ π. Ἰωάννου Κωστώφ

Ἀντιαιρετικά Ἐφόδια

Ὄχι νά ἐκτρέφουμε, ἀλλά νά ἐκτρέπουμε τήν αἴρεση

https://cominghomeorthodoxy.wordpress.com

http://paintingleaves.blogspot.com

PAINTING LEAVES

Δογματικά

Γράφει ο ἐξαιρετικός Θεολόγος Νικόλαος Σωτηρόπουλος:

«Λέγοντας ὁ Κύριος, “Ὅς ἐάν οὖν λύσῃ μίαν τῶν ἐντολῶν τούτων τῶν ἐλαχίστων”(Μθ 5, 19), δέν ἐννοεῖ, νομίζουμε, “Ὅποιος θά παραβῆ μία ἐκ τῶν ἐλαχίστων αὐτῶν ἐντολῶν”, ὅπως ἐξηγοῦν πολλοί, ἀλλά ἐννοεῖ, “Ὅποιος θά καταργήση, θά ἀπορρίψη, μία ἐκ τῶν ἐλαχίστων αὐτῶν ἐντολῶν”. Ἡ δεύτερη ἔννοια, κατά τήν ὁποία δέν πρόκειται περί παραβάτου ἐντολῆς, ἀλλά περί αἱρετικοῦ, ὁ ὁποῖος καταργεῖ ἐντολή, συμφωνεῖ πρός τή φράσι, “καί διδάξη οὕτω τούς ἀνθρώπους”(ὅπ.π.), ἡ ὁποία σημαίνει “καί διδάξη τούς ἀνθρώπους, χωρίς τήν ἐντολή αὐτή” ἤ “καί διδάξη τούς ἀνθρώπους, ὅτι δέν ἰσχύει ἡ ἐντολή αὐτή”. Ἡ ἐν λόγῳ ἔννοια, κατά τήν ὁποία πρόκειται περί ἀνθρώπου ὁ ὁποῖος διδάσκει αἵρεσι, συμφωνεῖ ἐπίσης πρός τήν πρότασι, “ἐλάχιστος κληθήσεται ἐν τῇ βασιλεία τῶν οὐρανῶν”(ὅπ.π.), ἡ ὁποία… σημαίνει τόν ἀποκλεισμό ἀπό τή βασιλεία τῶν οὐρανῶν τοῦ λύοντος καί τήν ἐλαχίστη ἀκόμη ἐντολή. Ἀσφαλῶς δέ ἀπό τή βασιλεία τῶν οὐρανῶν ἀποκλείεται, ὄχι ὁ παραβάτης ἐλαχίστης ἐντολῆς, ὁ ὁποῖος εἶναι ἁπλῶς ἁμαρτωλός, ἀλλά ὁ καταργῶν καί τήν ἐλαχίστη ἐντολή, διότι αὐτός εἶναι ἀσεβής, αἱρετικός»(ΕΔ3, 13).

  • «Τό δόγμα ἔχει ἀξία αὐτό καθ᾽ ἑαυτό καί εἶναι σεβαστό αὐτό καθ᾽ ἑαυτό ἄσχετα μέ τήν ἐπίδρασί του στήν ἠθική· ὅπως καί ἕνας θαυμάσιος ζωγραφικός πίνακας ἔχει ἀξία αὐτός καθ᾽ ἑαυτόν, καλλιτεχνική ἀξία, καί γι᾽ αὐτήν ἀποτελεῖ ἀξιοσέβαστο μνημεῖο ἄσχετα μέ τό οἰκονομικό κέρδος τό ὁποῖο μπορεῖ νά ἀποφέρη ὅταν πωληθῆ. Ἐφόσον δέ τό δόγμα εἶναι σεβαστό καθ᾽ ἑαυτό, καί ἡ διαστροφή τοῦ δόγματος εἶναι κακό αὐτή καθ᾽ ἑαυτήν ἄσχετα μέ τίς ἠθικές της συνέπειες. Καί εἶναι κακό μέγα, μέγιστο. Αὐτό θά προσπαθήσουμε νά τό κάνουμε φανερό μέ τά κατωτέρω.

Κάθε δόγμα εἶναι ἀποκάλυψι μιᾶς θεωρητικῆς ἀλήθειας τῆς πίστεως. Ἐφόσον δέ ὁ Θεός ἀποκάλυψε μιά τέτοια ἀλήθεια, πρέπει νά τή σεβασθοῦμε ἀπόλυτα. Διαφορετικά δέν θά ὑπῆρχε λόγος νά τήν ἀποκαλύψη. Θ᾽ ἀποκάλυπτε μόνο τίς πρακτικές ἀλήθειες τῆς ἠθικῆς, ἤ, ἄν θέλετε, ἐκεῖνες μόνο ἀπό τίς θεωρητικές ἀλήθειες πού μποροῦν νά χρησιμεύσουν ὡς στήριγμα τῆς ἠθικῆς. Τί χρειαζόταν π.χ. ὅταν ὁ Ἰησοῦς εἰσερχόταν στήν ἀγωνία τοῦ θανάτου καί ἀπευθυνόταν μέ τά τελευταῖα λόγια στούς μαθητές Του πού ἡ λύπη εἶχε γεμίσει τίς καρδιές τους καί ἔλεγε ὅτι θά στείλη τό Ἅγιο Πνεῦμα νά τούς ἐνισχύση, τί χρειαζόταν, λέμε, τότε νά κάνη ὁ Ἰησοῦς καί τή θεολογική ἐκείνη παρένθεσι “ὅ παρά τοῦ Πατρός ἐκπορεύεται”;(Ἰω. 15, 26). Δέν εἶναι ἡ παρένθεσι αὐτή περιττή; Μακρυά ἀπ᾽ τή βλασφημία! Ὁ Θεός δέν κάνει ποτέ περιττά πράγματα. Οἱ ἄνθρωποι κάνουν περιττά πράγματα.

Μέ τά δόγματα θέλησε ὁ Θεός νά μᾶς δώση μιά ἰδέα ἀπό τίς θεῖες τελειότητες καί νά μᾶς κάνη κατά κάποιο τρόπο, ἤδη ἀπ᾽ αὐτό τόν κόσμο, νά βλέπουμε τά ὑπερκόσμια, γιά τά ὁποῖα μᾶς ἔχει προορίσει. Κάθε δογματική ἀλήθεια εἶναι τελεία γιατί ἀναφέρεται στό τέλειο. Καί τό τέλειο δέν δέχεται καμμιά ἀλλοίωσι. Καμμιά προσθήκη ἤ ἀφαίρεσι. Διότι ἀπό τή στιγμή κατά τήν ὁποία τό τέλειο μεταβληθῆ, παύει νά εἶναι τέλειο καί γίνεται ἀτελές. Ὁ Παρθενώνας θεωρεῖται τέλειο μνημεῖο τέχνης δωρικοῦ ρυθμοῦ. Καί ρωτᾶμε· Ποιός καλλιτέχνης θά ἐπέτρεπε νά ἀφαιρέσουμε ἀπό τό μνημεῖο αὐτό ἕνα κίονα καί νά τόν ἀντικαταστήσουμε μέ ξύλινο ἤ ἔστω καί μαρμάρινο, ἀλλά διαφορετικοῦ ρυθμοῦ; Κανείς. Διότι ἡ τελειότητα τοῦ ναοῦ θά μειωνόταν. Ἔτσι καί ὡς πρός τά δόγματα. Ὅταν παραποιηθοῦν, παύουν νά εἶναι τέλεια, παύουν νά εἶναι ὀρθά. Καί ἐπειδή ἐμεῖς δέν γνωρίζουμε μέ ἀσφαλῆ τρόπο τό Θεό καί τά θεῖα πράγματα παρά μόνο μέ τά δόγματα, ἐκεῖνος πού πιστεύει σέ διαστρεβλωμένα δόγματα ἔχει ἀναγκαστικά καί σφαλερή ἀντίληψι γιά τό Θεό καί τά θεῖα, πρᾶγμα τό ὁποῖο δέν θέλει ὁ Θεός, διότι ἔτσι ὁ ἄνθρωπος ἀλλάσσει τή δόξα τοῦ Δημιουργοῦ του καί τῆς θρησκείας τήν ὁποία ὁ Ἴδιος παρέδωσε* [ὑπ.: Πρβλ.: «Εἰ ἀλλάξωνται ἔθνη θεούς αὐτῶν (: τά ἔθνη ἀνταλλάσσουν τούς ἀνύπαρκτους θεούς των)· καί οὗτοι οὐκ εἰσί θεοί. Ὁ δέ λαός μου ἠλλάξατο τήν δόξαν Αὐτοῦ (: ἀντάλλαξε τόν ἔνδοξο [πραγματικό] Θεό του), ἐξ ἧς (: ἀπ᾽ τήν ὁποία [ἀλλαγή]) οὐκ ὠφελήσονται»(Ἱερ 2, 11)· «καί ἤλλαξαν τήν δόξαν (: ἀντικατέστησαν τήν ἔνδοξη μορφή) τοῦ ἀφθάρτου Θεοῦ ἐν ὁμοιώματι (: μέ εἴδωλο) εἰκόνος φθαρτοῦ ἀνθρώπου καί πετεινῶν καί τετραπόδων καί ἑρπετῶν. Διό καί παρέδωκεν αὐτούς ὁ Θεός ἐν ταῖς ἐπιθυμίαις τῶν καρδιῶν αὐτῶν εἰς ἀκαθαρσίαν τοῦ ἀτιμάζεσθαι τά σώματα αὐτῶν ἐν αὑτοῖς (: νά ἀτιμάζουν οἱ ἴδιοι τά σώματά τους), οἵτινες μετήλλαξαν (: ἀντικατέστησαν) τήν ἀλήθειαν τοῦ Θεοῦ ἐν τῷ ψεύδει (: μέ τό ψεύτικο), καί ἐσεβάσθησαν καί ἐλάτρευσαν τῇ κτίσει παρά τόν κτίσαντα (: τό Δημιουργό)»(Ρμ 1, 23-25).]. Τό ὀρθό δόγμα μοιάζει μέ τόν ἐπίπεδο καθρέπτη μέσα στόν ὁποῖο τό πρόσωπο φαίνεται ὅπως εἶναι. Τό διαστρεβλωμένο δόγμα μοιάζει μέ καθρέπτη πού ἔχει ἀσύμμετρη καμπυλότητα, μέσα στόν ὁποῖο τό πρόσωπο φαίνεται παραμορφωμένο καί κωμικό. Καί ρωτᾶμε πάλι ὅσους διαστρέφουν τό δόγμα καί ἐκείνους πού λέγουν ὅτι δέν ἔχει σημασία πῶς παραδέχεσαι ἕνα δόγμα: Θά θέλατε σεῖς, κύριοι, νά ἐμφανίζεται τό πρόσωπό σας παραμορφωμένο; Ἀσφαλῶς ποτέ δέν θά θέλατε κάτι τέτοιο, ἀφοῦ καί μιά φωτογραφία πού ἀδικεῖ σέ κάτι τήν ὡραία σας μορφή, βιάζεσθε νά τήν ἐξαφανίσετε. Σκεφθήκατε, ὅμως, ποτέ, γιατί ἡ παραμόρφωσι τοῦ δικοῦ σας προσώπου, ἔστω καί σέ μιά φωτογραφία, σᾶς πειράζει, ἡ παραμόρφωσι, ὅμως, τοῦ προσώπου τοῦ Θεοῦ σᾶς ἀφήνει ἀδιάφορους; Ἄν ἐξετάσετε τά βάθη τῆς ψυχῆς σας, δέν εἶναι δύσκολο νά καταλάβετε γιατί αὐτή ἡ διαφορά…

Ὅμως ἡ διαστροφή ἑνός δόγματος δέν καταστρέφει τήν τελειότητα αὐτοῦ μόνο τοῦ δόγματος. Ἀλλ᾽ ἐπειδή τά δόγματα τῆς Χριστιανικῆς Θρησκείας συνδέονται τόσο στενά μεταξύ τους ὥστε ν᾽ ἀποτελοῦν ἕνα ἁρμονικό, ἀδιάσπαστο, τέλειο σύνολο, ἡ διαστροφή ἑνός δόγματος καταστρέφει τήν τελειότητα ὁλοκλήρου τοῦ δογματικοῦ συστήματος. Προσβάλλεται ἕνα δόγμα; Ὁλόκληρο τό δογματικό σύστημα ἀναστατώνεται. Διότι ἀμέσως τό διαστρεβλωμένο δόγμα ἔρχεται σέ ἀντίφασι μέ ἄλλα δόγματα. Καί γιά νά ὑπερνικήση τήν ἀντίφασι ὁ διαστροφέας τοῦ δόγματος ἀναγκάζεται νά πιέζη καί νά ἐκβιάζη τά χωρία τῆς Γραφῆς ὥστε νά δώσουν νόημα πού νά συμφωνῆ μέ τό διαστρεβλωμένο δόγμα. Ἀλλά ἔτσι γίνονται νέες διαστρεβλώσεις δογμάτων καί προκύπτουν νέες ἀντιφάσεις. Καί τό κακό προχωρεῖ καί ἡ ἀναστάτωσι τῆς ἀλήθειας ἐπεκτείνεται καί ἐνισχύεται, καί τό δογματικό σύστημα τοῦ Χριστιανισμοῦ στά χέρια τῶν φοβερῶν διαστροφέων του καταντᾶ νά ἐμφανίζη τό φαινόμενο μιᾶς ἄριστης μηχανῆς κατεστραμμένης καί διαλυμένης ἀπό κάποιον ἀδαῆ ἤ κακόβουλο χωρικό, ἤ τό φαινόμενο ἑνός ἀνθρώπινου ὀργανισμοῦ φοβερά ἐξαρθρωμένου καί κακοποιημένου μέ τή μέθοδο τοῦ Προκρούστη.

Σύμφωνα μ᾽ αὐτά, ἡ αἵρεσι εἶναι ἡ διαφθορά τῆς ὑψίστης ἀλήθειας. Καί ἡ διαφθορά τῆς ἀλήθειας εἶναι χειρότερη ἀπό τήν ἠθική διαφθορά τοῦ ἀνθρώπου. Διότι ἄν διαφθαρῆ ὁ ἄνθρωπος, παραμείνη, ὅμως, ἀδιάφθορη ἡ ἀλήθεια, ὑπάρχει ἐλπίδα νά ἐπιστρέψη ὁ ἄνθρωπος στήν ἀλήθεια καί νά σωθῆ. Ἄν, ὅμως, διαφθαρῆ ἡ ἀλήθεια, πῶς θά σωθῆ ὁ ἄνθρωπος; Ἡ ἀλήθεια ἔχει δύναμι ἁγιαστική πού σώζει. “Ἁγίασον αὐτούς ἐν τῇ ἀληθείᾳ Σου· ὁ λόγος ὁ Σός ἀλήθειά ἐστι” εἶπεν ὁ Κύριος στήν ἀρχιερατική Του προσευχή (Ἰω 17, 17).

Συμφωνοῦμε καί ἐμεῖς, λένε τέλος πολλοί, ὅτι ἡ αἵρεσι, ὅταν πρόκηται γιά μεγάλα καί βασικά δόγματα τῆς Θρησκείας, εἶναι πράγματι σοβαρό κακό. Ἀλλ᾽ ὅταν πρόκηται γιά μικρά, δευτερεύουσας σημασίας δόγματα, εἶναι καί τότε σοβαρό; Ἀπαντοῦμε· Βέβαια εἶναι καί τότε σοβαρό. Διότι ὁ Θεός ὁ Ὁποῖος εἶπε νά πιστεύουμε στό ἕνα δόγμα, ὁ Ἴδιος εἶπε νά πιστεύουμε καί στό ἄλλο* [ὑπ.: Πρβλ.: «Ὅστις γάρ ὅλον τόν νόμον τηρήσῃ, πταίσῃ δέ ἐν ἑνί, γέγονε πάντων ἔνοχος. Ὁ γάρ εἰπών μή μοιχεύσῃς, εἶπε καί μή φονεύσῃς»(Ἰακ 2, 10-11).]. Καί ὅπως δέν ἔχουμε τό δικαίωμα νά λύσουμε μιά ἀπ᾽ τίς μικρότερες ἐντολές (Μθ 5, 19), ἔτσι δέν ἔχουμε τό δικαίωμα νά λύσουμε καί ἕνα μικρό δόγμα. Καί ἔπειτα καί τά μικρά, ὅταν πρόκηται γιά τό Θεό, δέν εἶναι μικρά. Ὁ προφήτης Ἡσαΐας ἀγανακτεῖ ἐναντίον τῶν κρασοπωλῶν πού νόθευαν τό κρασί (Ἡσ 1, 22). Καί ἄν, λοιπόν, εἶναι σοβαρό τό ἁμάρτημα νά νοθεύη κάποιος τό κρασί, εἶναι μικρό νά νοθεύη τήν ἀλήθεια τήν ὁποία ἔχει ἀποκαλύψει ὁ Θεός;»(Στ, Φ ᾽65, 24).

  • Ἄς παρεμβάλουμε ἐδῶ ἕνα ὡραῖο κείμενο ἀπό τό περ. Χριστιανική Σπίθα: «Ὅλοι οἱ οἰκουμενιστές ἱεράρχες ἔχουν κάνει καραμέλλα τό slogan· πρέπει νά ἔχουμε σχέσεις μέ τούς αἱρετικούς χριστιανούς γιά κοινωνικούς λόγους. Ἄν αὐτό ἀληθεύη καί εἶναι σωστό ἀπό πλευρᾶς εὐαγγελίου, τότε νά ἔχουμε σχέσεις μέ τόν ὑπόκοσμο, μέ τή μαφία, μέ τούς ἐμπόρους ναρκωτικῶν, μέ τά καζίνα, μέ τούς δουλεμπόρους, μέ τούς τρομοκράτες καί πάει λέγοντας.

—Μά δέν εἶναι τό ἴδιο, θά πῆ κάποιος, ὑπερβάλλετε.

Καί, ὅμως, ἡ διαστροφή τοῦ δόγματος ἐπιφέρει διαστροφή ἤθους καί κατόπιν διαστρέφεται καί ἡ κοινωνική συμπεριφορά μας. Τό πρῶτο πλοῖο πού μετέφερε σκλάβους Ἀφρικανούς στήν Ἀμερική ὀνομαζόταν “Ἅγ. Πνεῦμα” καί ἀνῆκε σέ προτεστάντες οἱ ὁποῖοι ἔλεγαν, ὅτι τή δουλεία τήν ἐπιτρέπει ἡ Ἁγ. Γραφή λόγῳ τῆς κατάρας τοῦ Νῶε στό Χάμ! Αὐτή εἶναι ἡ ἑρμηνευτική τῶν αἱρετικῶν. Ὅπως καί ἡ Ἱ. Ἐξέτασι καί τό κράτος τοῦ Βατικανοῦ καί ἡ ἐμπλοκή τους σέ δόλια καί ἀντίχριστα πολιτικά παιχνίδια ἔχουν αἱρετική θεολογική βάσι. Ὅπως καί ὁ ἄθεος καπιταλισμός ἀναπτύχθηκε στό χῶρο τῆς αἱρετικῆς χριστιανοσύνης καί ἀποτελεῖ διαστρέβλωσι καί παραχάραξι τοῦ εὐαγγελίου.

Ὕστερα ἀπ’ ὅλα αὐτά θά ἐπιμένουμε στή συναλοιφή χάριν κοινωνικῆς ὠφελείας; Καί ποῦ πάει τό “Ἔλαιον (: μύρο) ἁμαρτωλοῦ μή λιπανάτω (: ἄς μήν ἀλείψη) τήν κεφαλήν μου”;(Ψ 140, 5)»(τεῦχ. 647, 16).

  • Καί ξανά πίσω στό Ν. Σωτηρόπουλο: «Ὁ Ἀπ. Παῦλος, τό ἡφαίστειο τῆς ἀγάπης τοῦ Χριστοῦ, στήν πρός Γαλάτας Ἐπιστολή ἐξαπολύει πύρινο ἀνάθεμα ἐναντίον τῶν ψευδοδιδασκάλων πού διαστρέφουν τό Εὐαγγέλιό του· “Καί ἐάν ἡμεῖς”, λέει, “ἤ ἄγγελος ἐξ οὐρανοῦ εὐαγγελίζηται ὑμῖν παρ᾽ ὅ (: ἀντίθετο μέ ὅ,τι) εὐηγγελισάμην ὑμῖν, ἀνάθεμα ἔστω”. Καί γιά νά μή νομίση κανείς ὅτι τό ἀνάθεμα αὐτό ἐκσφενδονίζεται ἀπό ὑπέρμετρο ζῆλο σέ ὥρα ἱερῆς ἐξάψεως, ὁ Ἀπόστολος τό ἐπαναλαμβάνει· “Ὡς προειρήκαμεν, καί ἄρτι πάλιν λέγω· εἴ τις ὑμᾶς εὐαγγελίζεται παρ᾽ ὅ παρελάβετε, ἀνάθεμα ἔστω”(Γαλ 1, 8-9). Ἄς σημειωθῆ ὅτι οἱ ψευδοδιδάσκαλοι δέν προσέβαλλαν κάποια σπουδαία δογματική ἀλήθεια τῆς Ἐκκλησίας, ἀλλά μόνο εἰσήγαγαν στό Εὐαγγέλιο τήν προσθήκη τῆς περιτομῆς [πού ἦταν, μάλιστα, ἐντολή θεοσύστατη, ἄν καί χρονικῶς περιορισμένη] καί μερικῶν ἰουδαϊκῶν ἑορτῶν, ζήτημα τό ὁποῖο οἱ πολλοί θά θεωροῦσαν μᾶλλον ἀδιάφορο. Καί, ὅμως, τό ζήτημα αὐτό ἀναστάτωσε τήν ψυχή τοῦ Παύλου καί τόν ἔκανε νά γράψη τήν Ἐπιστολή, πού βροντᾶ καί ἀστράπτει. Ἡ πίστι εἶναι ὅπως ὁ ὀφθαλμός τοῦ ἀνθρώπου πού δέν ἀνέχεται οὔτε τό παραμικρό ἐνόχλημα. Στή Β´ πρός Κορινθίους ἐπιστολή ὁ Ἀπόστολος ἀπειλεῖ τήν τιμωρία κάθε παρακοῆς («ἐν ἑτοίμῳ ἔχοντες ἐκδικῆσαι (: εἴμασθε ἕτοιμοι νά τιμωρήσουμε) πᾶσαν παρακοήν, ὅταν πληρωθῇ (: γίνη πλήρης) ὑμῶν ἡ ὑπακοή»(10, 6)). Καί στίς Ποιμαντικές Ἐπιστολές δίνει στούς προϊσταμένους τῶν Ἐκκλησιῶν ὁδηγίες γιά νά λαμβάνουν μέτρα γιά τούς αἱρετικούς ἐλέγχοντας, νουθετώντας, ἀποστρεφόμενοι καί ἀφορίζοντάς τους* [ὑπ.: «Ἀντεχόμενον τοῦ κατά τήν διδαχήν πιστοῦ λόγου ([ὁ Ἐπίσκοπος] πρέπει νά γνωρίζη τόν ἀξιόπιστο, σύμφωνα μέ τή [χριστιανική] διδαχή, λόγο), ἵνα δυνατός ᾖ καί παρακαλεῖν (: νά διδάσκη, νά παρηγορῆ) ἐν τῇ διδασκαλίᾳ τῇ ὑγιαινούσῃ καί τούς ἀντιλέγοντας (: τούς ἀντιπάλους) ἐλέγχειν»(Τίτ 1, 9)· «Ταῦτα ὑπομίμνησκε, διαμαρτυρόμενος ἐνώπιον τοῦ Κυρίου μή λογομαχεῖν εἰς οὐδέν χρήσιμον, ἐπί καταστροφῇ τῶν ἀκουόντων. Σπούδασον σεαυτόν δόκιμον παραστῆσαι (: φρόντισε νά παρουσιάσης τόν ἑαυτό σου τέλειο) τῷ Θεῷ, ἐργάτην ἀνεπαίσχυντον, ὀρθοτομοῦντα τόν λόγον τῆς ἀληθείας. Τάς δέ βεβήλους κενοφωνίας περιίστασο (: ἀπόφευγε τίς ἀσεβεῖς φλυαρίες)· ἐπί πλεῖον γάρ προκόψουσιν ἀσεβείας, καί ὁ λόγος αὐτῶν ὡς γάγγραινα νομήν ἕξει· ὧν ἐστιν Ὑμέναιος καί Φιλητός, οἵτινες περί τήν ἀλήθειαν ἠστόχησαν, λέγοντες τήν ἀνάστασιν ἤδη γεγονέναι, καί ἀνατρέπουσι τήν τινων πίστιν»(Β´ Τιμ 2, 14-18).]. Παραθέτουμε ἐδῶ τό χωρίο Τίτ 3, 10-11: “Αἱρετικόν ἄνθρωπον μετά μίαν καί δευτέραν νουθεσίαν παραιτοῦ, εἰδώς ὅτι ἐξέστραπται ὁ τοιοῦτος καί ἁμαρτάνει ὤν αὐτοκατάκριτος”. Αἱρετικό δηλ. ἄνθρωπο, ἀφοῦ τόν συμβουλεύσης γιά πρώτη καί δεύτερη φορά, ἄφησέ τον, διότι πρέπει νά γνωρίζης ὅτι ὁ ἄνθρωπος αὐτός ἔχει ὑποστῆ ψυχική διαστροφή καί ἁμαρτάνει ἔχοντας ὁ ἴδιος ὁλόκληρη τήν εὐθύνη γιά τήν καταδίκη του, ἐφόσον καί μετά τίς συμβουλές ἐπιμένει στήν κακοδοξία του. Ἄξιο παρατηρήσεως εἶναι ἐδῶ ὅτι ὁ Ἀπόστολος δέν λέει νά συμβουλεύσης τόν αἱρετικό πολλές φορές, ἀλλά μία ἤ δύο μόνο. Τί σημαίνει αὐτό; Σημαίνει ὅτι ἡ νόσος τῆς αἱρέσεως ἐλάχιστες ἐλπίδες θεραπείας ἀφήνει, ὅτι δύσκολα θεραπεύεται, ὅτι καταντᾶ ἀνίατη. Σημαίνει ὅτι γιά νά ἐπιτρέψη ὁ Θεός σ᾽ ἕναν ἄνθρωπο νά γίνη αἱρετικός, ὁ ἄνθρωπος αὐτός εἶχε προηγουμένως διαφθαρῆ ψυχικά σέ πολύ μεγάλο βαθμό. Τό λέει ἄλλωστε ρητά: “Ἐξέστραπται ὁ τοιοῦτος”! Καί δύο τέτοιους αἱρετικούς, τόν Ὑμέναιο καί τόν Ἀλέξανδρο, ὁ Ἀπόστολος τούς ἀφόρισε ἀπό τήν Ἐκκλησία καί τούς παρέδωσε στό Σατανᾶ, γιά νά παιδευθοῦν, ὥστε νά μή διδάσκουν βλάσφημα. Καί ὁ ἄλλος, ὁ κορυφαῖος Ἀπόστολος, ὁ Πέτρος, μέ δριμύτητα ἐλέγχει τούς ψευδοδιδασκάλους καί προαναγγέλλει τήν ἀπώλειά τους (Β´ Πέτρ 2, 1 ἑξ.* [ὑπ.: Σποράδην: «Ψευδοπροφῆται… ψευδοδιδάσκαλοι… αἱρέσεις ἀπωλείας… ταχινήν ἀπώλειαν… ἡ ὁδός τῆς ἀληθείας βλασφημηθήσεται… ἡ ἀπώλεια αὐτῶν οὐ νυστάξει… ἐν οἷς ἀγνοοῦσι βλασφημοῦντες (: βλασφημοῦν ὅσα ἀγνοοῦν), ἐν τῇ φθορᾷ αὐτῶν καταφθαρήσονται, κομιούμενοι μισθόν ἀδικίας (: θά πληρωθοῦν γιά τήν ἀσέβειά τους)… καταλιπόντες εὐθεῖαν ὁδόν ἐπλανήθησαν… γέγονεν αὐτοῖς τά ἔσχατα χείρονα τῶν πρώτων».]). Μέ ἀκόμη δέ μεγαλύτερη δριμύτητα τούς ἐλέγχει ὁ Ἰούδας στήν Καθολική του Ἐπιστολή, ἡ ὁποία εἶναι, νομίζουμε, τό σφοδρότερο κείμενο τῆς Κ. Διαθήκης. Τέλος, ὁ Ἀπόστολος καί Εὐαγγελιστής Ἰωάννης, ὁ μαθητής τῆς ἀγάπης, δέν διστάζει νά ἀποκαλῆ αἱρετικούς διδασκάλους τῆς ἐποχῆς του ἀντιχρίστους καί νά συνιστᾶ στούς Χριστιανούς νά μή τούς δέχωνται στά σπίτια τους οὔτε νά τούς χαιρετοῦν”(Α´ Ἰω 2, 18-22· 4, 1-3· Β´ Ἰω 7, 10* [ὑπ.: Κατ᾽ ἐκλογήν: «Νῦν ἀντίχριστοι πολλοί γεγόνασιν… πᾶν ψεῦδος ἐκ τῆς ἀληθείας οὐκ ἔστι. Τίς ἐστιν ὁ ψεύστης εἰ μή ὁ ἀρνούμενος ὅτι Ἰησοῦς οὐκ ἔστιν ὁ Χριστός; οὗτός ἐστιν ὁ ἀντίχριστος, ὁ ἀρνούμενος τόν Πατέρα καί τόν Υἱόν»(Α´ Ἰω 2, 18-22)· «Μή παντί πνεύματι πιστεύετε, ἀλλά δοκιμάζετε τά πνεύματα εἰ ἐκ τοῦ Θεοῦ ἐστιν, ὅτι πολλοί ψευδοπροφῆται ἐξεληλύθασιν (: βγῆκαν) εἰς τόν κόσμον. Ἐν τούτῳ γινώσκετε τό πνεῦμα τοῦ Θεοῦ· πᾶν πνεῦμα ὅ ὁμολογεῖ Ἰησοῦν Χριστόν ἐν σαρκί ἐληλυθότα (: σαρκωμένο), ἐκ τοῦ Θεοῦ ἐστι· καί πᾶν πνεῦμα ὅ μή ὁμολογεῖ τόν Ἰησοῦν Χριστόν ἐν σαρκί ἐληλυθότα, ἐκ τοῦ Θεοῦ οὐκ ἔστι· καί τοῦτό ἐστι τό τοῦ ἀντιχρίστου ὅ ἀκηκόατε ὅτι ἔρχεται, καί νῦν ἐν τῷ κόσμῳ ἐστίν ἤδη»(Α´ Ἰω 4, 1-3)· «Πολλοί πλάνοι εἰσῆλθον εἰς τόν κόσμον, οἱ μή ὁμολογοῦντες Ἰησοῦν Χριστόν ἐρχόμενον ἐν σαρκί· οὗτός ἐστιν ὁ πλάνος καί ὁ ἀντίχριστος. Εἴ τις ἔρχεται πρός ὑμᾶς καί ταύτην τήν διδαχήν οὐ φέρει, μή λαμβάνετε αὐτόν εἰς οἰκίαν, καί χαίρειν αὐτῷ μή λέγετε»(Β´ Ἰω 7, 10).])»(Στ, Μά ᾽65, 73).
  • Ἄς τονίσουμε ἐδῶ ὅτι «ὁ Ἀπόστολος Παῦλος γράφοντας πρός τόν Τίτο δέν λέει “αἱρετικόν ἄνθρωπον μετά πρώτην καί δευτέραν νουθεσίαν τιμώρει, φόνευε, καῖε”, ἀλλά, “παραιτοῦ”»(ΑΔΗ, 66).
  • Ἀκόμα: «—Τί κάνεις, λοιπόν;

[Τορκουεμάδας:] —Μιά πυρά γιά τούς ἀνθρώπους.

—Μέ τί ξύλο;

—Μέ τό Σταυρό τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ»(V, 154).

  • Ἐπανερχόμασθε στό Ν. Σωτηρόπουλο: «Ἡ ἀγάπη κινεῖται στά χείλη ὅλων ὅσοι ὑποτιμοῦν τήν πίστι στό δόγμα. Ἀλλά μήπως τούς ἀδικοῦμε; Μήπως ὑπάρχει πράγματι στά βάθη τῶν καρδιῶν τους ἡ ἀγάπη πρός τό Θεό; Γιά νά ἀπαντήση κανείς, δέν χρειάζεται νά εἶναι καρδιογνώστης. Ἀρκεῖ ἡ λογική. Εἶναι φυσικό ὅ,τι ἀγαπᾶ κανείς, αὐτό νά τό ἐπιθυμῆ πολύ καί νά τό γνωρίση. Καί οἱ τελευταῖες λεπτομέρειες τῶν ἀγαπητῶν μας προσώπων ἔχουν γιά μᾶς σημασία. Καί τά μεγαλεῖα τοῦ Θεοῦ δέν ἔχουν σημασία, λοιπόν; Ἀλήθεια, ὅποιος αἰσθάνεται φλογερή ἀγάπη γιά τό Θεό, ἔχει σφοδρή ἐπιθυμία νά γνωρίση τό Θεό καί τά θεῖα πράγματα· “Κύριε! Δεῖξον ἡμῖν τόν Πατέρα καί ἀρκεῖ ἡμῖν”, ἔλεγε ὁ Φίλιππος. Καί ὁ Κύριος· “Τοσοῦτον χρόνον μεθ᾽ ὑμῶν εἰμι, καί οὐκ ἔγνωκάς Με Φίλιππε; Ὁ ἑωρακώς Ἐμέ ἑώρακε τόν Πατέρα· καί πῶς σύ λέγεις δεῖξον ἡμῖν τόν Πατέρα; Οὐ πιστεύεις ὅτι Ἐγώ ἐν τῷ Πατρί καί ὁ Πατήρ ἐν Ἐμοί ἐστίν;”(Ἰω 14, 9-10). Ἡ ἀγάπη ὁδηγεῖ φυσικῶς πρός τή θεογνωσία, ἡ ἀγάπη εἰσάγει στή μυστηριώδη περιοχή τοῦ δόγματος. Συνεπῶς ὅσοι ὑποτιμοῦν τό δόγμα, δέν ἔχουν μέσα τους τήν ἀγάπη τοῦ Θεοῦ («τήν ἀγάπην τοῦ Θεοῦ οὐκ ἔχετε ἐν ἑαυτοῖς»(Ἰω 5, 42)). Καί στερημένοι ἀπό τήν ἀγάπη τοῦ Θεοῦ, στεροῦνται τή μεγαλύτερη ἀρετή, τήν ὁποία διδάσκει ἡ Χριστιανική Ἠθική. Κι ἔπειτα κόπτονται περί Ἠθικῆς!»(Στ, Μά ᾽64, 71).

° «Πῶς ὁλόψυχα θά ἀγαπήσης ἐάν καί ὁλόψυχα δέν πιστεύσης; Πῶς θά ἀγαπήσης “Κύριον τόν Θεόν σου ἐξ ὅλης τῆς καρδίας σου καί ἐξ ὅλης τῆς ψυχῆς σου καί ἐξ ὅλης τῆς διανοίας σου καί ἐξ ὅλης τῆς ἰσχύος σου”(Μρ 12, 30) ἄν προηγουμένως δέν πιστεύσης καί ἐξ ὅλης τῆς καρδίας σου καί ἐξ ὅλης τῆς ψυχῆς σου καί ἐξ ὅλης τῆς διανοίας σου καί ἐξ ὅλης τῆς ἰσχύος σου; Καί, αὐτό πού παρουσιάζεται ὡς τό πλέον δύσκολο καί δυσπαράδεκτο στήν πεπτωκυῖα φύσι τοῦ ἀνθρώπου, πῶς θά ἀγαπήσης τόν ἐχθρό σου ἄν δέν πιστεύης βαθύτατα στόν Ἰησοῦ Χριστό; Ἀλήθεια ἐκεῖνος πού δέν ἔχει τήν πίστι δέν ἔχει οὔτε τήν ἀγάπη»(Στ, Μά ᾽64, 72).

Ἔργα καί ἀλήθεια

Γράφει ο ἐξαιρετικός Θεολόγος Νικόλαος Σωτηρόπουλος:

«Ἀπό τά ἀγαθά τους ἔργα, λένε, ἀποδεικνύεται ὅτι βρίσκονται στήν ἀλήθεια. Πάνω σ᾽ αὐτό ἔχουμε νά παρατηρήσουμε τά ἑξῆς· Ἐκτός τοῦ ὅτι καί τό ἐπιχείρημα αὐτό ἐπικαλοῦνται ὀπαδοί ὅλων τῶν αἱρέσεων, εἶναι ὑπερήφανο καί αὐτάρεσκο καί καταδικάζεται αὐστηρά ἀπό τήν Ἁγία Γραφή νά νομίζη κάποιος τόν ἑαυτό του καλό καί ἅγιο. Καί ὁ Κύριος δέν εἶπε ὅτι ἀπό τόν καρπό τῶν ἔργων θά καταλάβουμε τήν ὀρθή ἤ μή ὀρθή πίστι τῶν ἀνθρώπων, ἀλλά εἶπε ὅτι θά καταλάβουμε τούς ἴδιους τούς ἀνθρώπους “Ἀπό τόν καρπόν αὐτῶν ἐπιγνώσεσθε αὐτούς”(Μθ 7, 16)»(Στ, Αὔ ᾽65 122).

 

σωστή πίστι εἶναι τό κατεξοχήν ἔργο

«Ὅταν οἱ Ἰουδαῖοι, οἱ ὁποῖοι εἶχαν μεγάλη πεποίθησι στά ἔργα, ρώτησαν τό Χριστό, ποιά ἔργα πρέπει νά κάνουν, ὥστε νά εἶναι σύμφωνα μέ τό θέλημα τοῦ Θεοῦ, ὁ Χριστός ἀπάντησε· “Τοῦτο ἐστι τό ἔργον τοῦ Θεοῦ, ἵνα πιστεύσητε εἰς Ὅν ἀπέστειλεν Ἐκεῖνος”(Ἰω 6, 28-29). Δύο πράγματα εἶναι ἐδῶ ἰδιαιτέρως ἀξιοπρόσεκτα. Τό ἕνα, ὅτι ἐνῶ οἱ Ἰουδαῖοι ρώτησαν γιά ἔργα, στόν πληθυντικό, ὁ Χριστός μίλησε γιά ἔργο, στόν ἑνικό. Γιά ἕνα ἔργο. Τό δεύτερο, ὅτι ὁ Χριστός ὀνόμασε τήν πίστι ἔργο… Ἡ πίστι στό δόγμα εἶναι καί αὐτή ζήτημα ἠθικό. Τώρα βλέπουμε ὅτι ἡ πίστι δέν εἶναι ἁπλῶς ζήτημα ἠθικό, ἀλλά ἔργο. Ναί. Ἔργο ἐσωτερικό, πνευματικό, πού συντελεῖται στή διάνοια καί στήν καρδιά τοῦ ἀνθρώπου μέ ἀγωνιώδη ἀναζήτησι καί κοπιαστική ἔρευνα γιά ἀνεύρεσι τῆς ἀλήθειας, καί μέ προσευχή, καί ταπείνωσι ἐνώπιον τῆς ἀλήθειας, καί ἀφοσίωσι στήν ἀλήθεια. Σάν τέτοιο ἔργο ἡ πίστι δέν εἶναι ἁπλῶς ἕνα ἔργο, ἀλλά εἶναι τό πρῶτο καί οὐσιωδέστερο ἔργο στόν ἄνθρωπο, ἤ μᾶλλον εἶναι τό ἔργο. Τά ἄλλα ἔργα ἤ περιέχονται σ᾽ αὐτό ἤ ἀπορρέουν ἀπό αὐτό. Ἔργα, λοιπόν, ζητοῦν οἱ ἀρχαῖοι καί οἱ σύγχρονοι Ἰουδαῖοι; Νά, ἡ πίστι, αὐτό εἶναι τό ἔργο τοῦ Θεοῦ. Ὅταν δέ ὁ Ἰησοῦς, λίγο πρίν εἰσέλθη στήν ὑπέρτατη ἀγωνία τῆς Γεθσημανῆ, ὕψωσε τά μάτια Του πρός τόν οὐρανό καί ἀπηύθυνε πρός τόν Πατέρα, ὡς ἄνθρωπος, τήν συγκλονιστική ἐκείνη ἀρχιερατική Του προσευχή, τί εἶπε; “Πάτερ, ἐλήλυθεν ἡ ὥρα· δόξασόν Σου τόν Υἱόν, ἵνα καί ὁ Υἱός Σου δοξάση Σε, καθώς ἔδωκας Αὐτῷ ἐξουσίαν πάσης σαρκός, ἵνα πᾶν ὅ δέδωκας Αὐτῷ δώσῃ αὐτοῖς ζωήν αἰώνιον. Αὕτη δέ ἐστι ἡ αἰώνιος ζωή, ἵνα γινώσκωσι Σέ τόν μόνον ἀληθινόν Θεόν καί Ὅν ἀπέστειλας Ἰησοῦν Χριστόν”(Ἰω 17, 1-3). Αἰώνια ζωή εἶναι νά γνωρίζουμε τόν ἀληθινό Θεό καί τόν Ἰησοῦ Χριστό, τόν Υἱό τοῦ Θεοῦ. Ἡ θεογνωσία δηλαδή, δέν εἶναι μόνο ἡ ἀρχή, ἀλλά καί τό περιεχόμενο τῆς αἰώνιας εὐτυχίας μας. Πῶς, ὅμως, ἐπιτυγχάνεται ἡ θεογνωσία; Μέ τήν πίστι.

Ὥστε τό πρῶτο, τό ὁποῖο ζητᾶ ὁ Θεός, δέν εἶναι τά ἐξωτερικά ἔργα. Τό πρῶτο καί κύριο εἶναι ἡ πίστι, ἔργο ἐσωτερικό.

Προχωροῦμε τώρα καί λέμε ὅτι, χωρίς τήν πίστι, καλά ἔργα στό Χριστιανισμό —δέν ἐξετάζουμε τά ἔργα ἐκτός τοῦ Χριστιανισμοῦ— δέν μποροῦν νά νοηθοῦν. Ἡ ἰδέα αὐτή φαίνεται ἐκ πρώτης ὄψεως παράδοξη. Ἐντούτοις εἶναι ὀρθή. Ἡ Χριστιανική Θρησκεία στήν οὐσία της δέν εἶναι Θρησκεία ἐξωτερικῶν πράξεων. Εἶναι Θρησκεία ἐσωτερική, πνευματική, ἡ πνευματικότερη ἀπό τίς Θρησκεῖες. Αὐτή κήρυξε ὡς βασικό της δόγμα ὅτι “Πνεῦμα ὁ Θεός”(Ἰω 4, 24), ἀλλά πνεῦμα καί ὁ ἄνθρωπος, πού φέρει τή σάρκα ὡς περίβλημα τῆς πνευματικῆς του οὐσίας. Ὁ ἄνθρωπος δέν εἶναι μηχανή· δέν εἶναι ρομπότ για νά κριθῆ ἡ ἀξία του ἀπό τό ἔργο τό ὁποῖο παράγει. Ὁ ἄνθρωπος εἶναι ὄν ἔμψυχο, λογικό, μέ συνείδησι καί ἐλεύθερη βούλησι. Καί γι᾽ αὐτό ἡ Θρησκεία μας ἐντοπίζει τήν ἀξία τοῦ ἀνθρώπου στόν ἐσωτερικό του κόσμο, στίς ἰδέες καί τίς διαθέσεις του, στήν πνευματικότητά του. Λέγε μου τί σκέπτεσαι καί τί αἰσθάνεσαι γιά νά σοῦ πῶ ποιός εἶσαι, λέει ὁ ἄνθρωπος στό συνάνθρωπο. Σύμφωνα μέ αὐτά, ἐκεῖνο τό ὁποῖο ζητᾶ ὁ Θεός ἀπό τόν ἄνθρωπο εἶναι ἡ καρδιά τοῦ ἀνθρώπου, ἡ ὁποία παραδίδεται στό Θεό μέ τήν πίστι. “Υἱέ μου δός μοι σήν καρδίαν”(Πρμ 23, 26), φωνάζει ὁ Θεός. Ἐάν δώσουμε τήν καρδιά μας στό Θεό, δώσαμε τό πᾶν. Ἔργα ἐξωτερικά εἶναι δυνατόν νά μήν ἔχη κάποιος τή δύναμι νά κάνη, παρόλη τή διάθεσί του. Ὁ παράλυτος π.χ. δέν μπορεῖ νά κινηθῆ, καί ὁ ἀκτήμων μοναχός δέν μπορεῖ νά ἐλεήση. Μποροῦν, ὅμως, καί οἱ δύο μέ ζέουσα πίστι νά προσφέρουν τήν καρδιά τους τέλεια θυσία στόν Κύριο. Ἀντίθετα, καί χίλια ἔργα ἄν ὑποτεθῆ ὅτι κάνει κάποιος σέ μία μέρα, χίλιες δωρεές κι ἄν κάνη ὁ πλούσιος στούς πτωχούς, ἄν ὁ πλούσιος αὐτός δέν πιστεύη στό Χριστό καί δέν κινῆται στά ἔργα του ἀπό τήν ἁγνή καί ἁγία ἐκείνη διάθεσι, τήν ὁποία δημιουργεῖ στήν ψυχή ἡ πίστι καί ἡ ἀγάπη στό Χριστό, καί δέν βλέπει τόν πτωχό συνάνθρωπό του σάν εἰκόνα Θεοῦ, ἀλλά τόν θεωρεῖ ὡς κατώτερο ὄν ἀπό τόν ἑαυτό του καί ἀξιολύπητο, οἱ δωρεές του δέν εἶναι ὡραῖες ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ. Ὅπως δέν εἶναι ὡραῖοι ἐνώπιόν μας οἱ σκουληκιασμένοι καρποί. Ὁ Θεός δέν εὐαρεστεῖται στά ἔργα τά ὁποῖα δέν προέρχονται ἀπό πίστι, ἀφοῦ κι ἐμεῖς οἱ ἄνθρωποι, δέν ἐνθουσιαζόμασθε ἀπό μιά δωρεά τήν ὁποία μᾶς κάνει κάποιος πλούσιος, ἄν ἀντιληφθοῦμε ὅτι αὐτός κατά βάθος δέν μᾶς ἐκτιμᾶ. Ὁ Θεός δέν ἔχει ἀνάγκη τῶν ἀγαθῶν τοῦ πλουσίου. Διότι, μήπως εἶναι δύσκολο στόν Παντοδύναμο νά βρέχη καθημερινά στή γῆ ὑπεράφθονα τά ἀγαθά Του, ὅπως ἔβρεχε τό μάννα καί τά ὀρτύκια στήν ἔρημο, ὥστε κανείς πτωχός νά μήν ἔχη ἀνάγκη ἀπό τίς ἐλεημοσύνες τῶν πλουσίων; Ἀλλά δοκιμάζει τή διάθεσι τῶν πλουσίων. Καί μόνο τά ἔργα τά ὁποῖα εἶναι καρποί ἀγαθῆς διαθέσεως, γίνονται δεκτά ἐνώπιόν Του. Τά ἄλλα ἔργα μας δέν ἀρέσουν στόν Κύριο. Ὁ λόγος τῆς Γραφῆς εἶναι σαφής καί κατηγορηματικός· “Χωρίς πίστεως ἀδύνατον εὐαρεστῆσαι (: νά γίνη εὐάρεστος)”(Ἑβρ 11, 6).

Τά ἔργα, λοιπόν, εἶναι ἀγαθά ἐφόσον προέρχονται ἀπό τήν πίστι. Ἀλλά καί τέτοια ἔργα νά ἔχη ὁ ἄνθρωπος, δέν μπορεῖ νά καυχιέται καί νά στηρίζη σ᾽ αὐτά τήν πεποίθησι τῆς σωτηρίας του. Δέν πρέπει νά καυχιέται, διότι ὅ,τι καλό ἐπιτελεῖ, τό ἐπιτελεῖ μέ τή βοήθεια τοῦ Θεοῦ. Καί δέν πρέπει νά στηρίζη στά ἔργα τήν πεποίθησι τῆς σωτηρίας, διότι οὔτε ὅλα τά ἔργα τοῦ Θεοῦ ἐκτελεῖ, ἀλλά καί ὅσα ἐκτελεῖ δέν εἶναι ἀπαλλαγμένα ἀπό τήν ἀτέλεια καί τή σκουριά τῆς ἁμαρτίας. Τό ἀγαθό μας δέν εἶναι ἀγαθό ἐάν ἐξετασθῆ μέ τό μικροσκόπιο τῆς χριστιανικῆς τελειότητος! Ὤ, ἐμεῖς οἱ ἄνθρωποι, πόσο λησμονοῦμε τή διαφθορά τῆς καρδιᾶς μας καί πόσο ἀγνοοῦμε τό βάθος τῆς Θρησκείας μας ὅταν μιλᾶμε αὐτάρεσκα γιά τά καλά μας ἔργα! Ὑπάρχει στόν προφήτη Ἡσαΐα μιά τολμηρότατη ἔκφρασι γιά χαρακτηρισμό τῆς ἁγιότητός μας. Εἶναι ἀπό τίς πολλές τολμηρές ἐκφράσεις τῆς Ἁγίας Γραφῆς. Ἀλλά ὅσο τολμηρότερη εἶναι, τόσο δείχνει τό βάθος τῆς πνευματικότητος τῆς Θρησκείας μας, καί τόσο περισσότερο ταπεινώνει καί ἐξευτελίζει τήν αὐταρέσκειά μας. “Πᾶσα δικαιοσύνη ἡμῶν (: κάθε ἀρετή μας) ὡς ράκος ἀποκαθημένης [: σερβιέττα ὑγείας]”(Ἡσ 64, 6). Ὅλη ἡ ἁγιότητά μας μπροστά στά μάτια τοῦ τρισάγιου Θεοῦ εἶναι σάν ράκος βρωμερό καί ἀκάθαρτο!… Συνεπῶς, δέν μποροῦμε νά ἀξιώσουμε ἀπό τό Θεό τή σωτηρία, δυνάμει δικῆς μας δικαιοσύνης. Καί, πάνω στό συγκεκριμένο, ὁ λόγος τοῦ Θεοῦ εἶναι σαφής· “Οὐ δικαιωθήσεται ἐξ ἔργων νόμου πᾶσα σάρξ (: κανείς ἄνθρωπος)”(Ρμ 3, 20). Κανένας δέν σώζεται ἀπό τά ἔργα του. Ὄχι ὅτι ὁ Θεός δέν λαμβάνει ὑπόψιν Του γιά τή σωτηρία τῶν ἀνθρώπων τά ἔργα. Ὁπωσδήποτε τά λαμβάνει κι αὐτά ὑπόψιν Του, ἀφοῦ ἡ σωτηρία εἶναι ἀποτέλεσμα δύο παραγόντων, τοῦ θείου καί τοῦ ἀνθρωπίνου. Ἀλλά τά λαμβάνει ὑπόψιν ἀπό εὐσπλαγχνία· ὄχι ὅτι τά ἔργα ἔχουν τή δύναμι μόνα τους νά σώσουν τόν ἄνθρωπο. Ἐάν δέν πιστέψουμε ὅτι τό αἷμα τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ μᾶς καθαρίζει ἀπό κάθε ἁμαρτία, δέν σωζόμασθε. Μέ τήν πίστι ἐξαρτώμασθε ἀπό τό Θεό, ὅπως τό μικρό καί ἀδύναμο παιδί ἐξαρτᾶται ἀπό τήν ἀγκαλιά τοῦ πατέρα του. Τό αἴσθημα τῆς σωτηρίας μέσῳ τῆς πίστεως ἐκφράζει ἔντονα καί ὁ ἀπόστολος Παῦλος, εἰδικά στήν πρός Ρωμαίους ἐπιστολή, τῆς ὁποίας θέμα εἶναι ὁ λόγος τοῦ Θεοῦ πού περιέχεται στήν Παλαιά Διαθήκη («ὁ δέ δίκαιος ἐκ πίστεώς Μου ζήσεται»(Ἀββ 2, 4)) ὅτι “ὁ δίκαιος ἐκ πίστεως ζήσεται”(Ρμ 1, 17· βλ. καί Γαλ 3, 11 καί Ἑβρ 10, 38* [ὑπ.: «Ὅτι δέ ἐν νόμῳ οὐδείς δικαιοῦται παρά τῷ Θεῷ, δῆλον (: εἶναι φανερό)· ὅτι ὁ δίκαιος ἐκ πίστεως ζήσεται»(Γαλ 3, 11)· «Ὁ δέ δίκαιος ἐκ πίστεως ζήσεται· καί ἐάν ὑποστείληται (: ἄν ἐλαττώση τόν ἀγῶνα), οὐκ εὐδοκεῖ ἡ ψυχή Μου ἐν αὐτῷ»(Ἑβρ 10, 38).]). Αὐτός ὁ ὁποῖος θά σωθῆ, θά σωθῆ ἀπό τήν πίστι του. Καί στήν πρός Ἐφεσίους πάλι γράφει· “τῇ χάριτί ἐστε σεσωσμένοι διά τῆς πίστεως· καί τοῦτο οὐκ ἐξ ὑμῶν, Θεοῦ τό δῶρον, οὐκ ἐξ ἔργων, ἵνα μή τις καυχήσηται”(Ἐφ 2, 8-9)»(Στ, Αὔ ᾽64, 121).

 

Κῦρος τῆς Γραφῆς

«Ἡ ἴδια ἡ Γραφή μᾶς βεβαιώνει γιά τό θεῖο κῦρος της, λέγουν αἱρετικοί καί παραπέμπουν στό χωρίο Β´ Τιμ 3, 16 ὅπου ἀναφέρεται ὅτι “πᾶσα γραφή θεόπνευστος”. Ἀλλά ὅπως καθένας ἀντιλαμβάνεται τό ἐπιχείρημα αὐτό τῶν αἱρετικῶν εἶναι ἀφελές. Διότι, ἐφόσον τή στιγμή αὐτή κρίνεται ἡ Γραφή, δέν εἶναι δυνατόν νά ληφθῆ ὑπόψιν ἡ μαρτυρία τῆς ἴδιας, ὅπως καί ἑνός κατηγορουμένου στό δικαστήριο δέν λαμβάνεται ὑπόψιν ἡ μαρτυρία τοῦ ἴδιου. Μπορεῖ, βέβαια, νά εἶναι ἀληθινή ἡ μαρτυρία του, ἀλλά δέν λαμβάνεται ὑπόψιν. Καί ἄν θέλη νά δικαιωθῆ, πρέπει νά παρουσιάση ἄλλους μάρτυρες. Ὁ ἴδιος ὁ Χριστός εἶπε στούς Ἰουδαίους πού ἀμφισβητοῦσαν τό θεῖο κῦρος Του: “Ἐάν Ἐγώ μαρτυρῶ περί Ἐμαυτοῦ, ἡ μαρτυρία Μου οὐκ ἔστιν ἀληθής”(Ἰω 5, 31). Δέν ἦταν πράγματι ἀληθινή ἡ μαρτυρία τήν ὁποία ἔδινε ὁ Κύριος γιά τόν ἑαυτό Του; Ἀσφαλῶς ἦταν. Καί γι᾽αὐτό σέ ἄλλη περίπτωσι εἶπε τό ἀκριβῶς ἀντίθετο· “Κἄν Ἐγώ μαρτυρῶ περί Ἐμαυτοῦ, ἀληθής ἐστιν ἡ μαρτυρία Μου”(Ἰω 8, 14). Ἀλλά τότε γιατί ὁ Κύριος στήν πρώτη περίπτωσι εἶπε ὅτι ἡ μαρτυρία Του δέν εἶναι ἀληθινή; Τί ἤθελε νά πῆ ὁ Κύριος ὅταν ἐκφραζόταν ἔτσι; Ἤθελε νά πῆ τό ἑξῆς· Ἐφόσον εἶμαι ἐγώ ὁ Ἴδιος αὐτός πού κρίνεται, ἡ δική Μου μαρτυρία γιά τόν ἑαυτό Μου δέν λαμβάνεται ὑπόψιν καί γι᾽ αὐτό τήν ἀφήνω. Ἄς ποῦμε ὅτι δέν εἶναι ἀληθινή. Ὑπάρχουν, ὅμως, λέει στή συνέχεια ὁ Χριστός, ἄλλες μαρτυρίες γιά τό πρόσωπό Μου πού προέρχονται ἀπ᾽ ἔξω, καί αὐτές οἱ μαρτυρίες πρέπει νά ληφθοῦν ὑπόψιν. Σύμφωνα, λοιπόν, μέ χωρίο πού περιέχεται στήν ἴδια τή Γραφή, ὅταν τίθεται τό ἐρώτημα, ποιός βεβαιώνει τό κῦρος τῆς Γραφῆς;, ἡ μαρτυρία τῆς ἴδιας τῆς Γραφῆς δέν λαμβάνεται ὑπόψιν. Ἤ μήπως ἡ Γραφή εἶναι ἀνώτερη ἀπό τόν Κύριο πού εἶπε τό “ἐάν Ἐγώ μαρτυρῶ περί Ἐμαυτοῦ, ἡ μαρτυρία Μου οὐκ ἔστιν ἀληθής”;

Ἔπειτα, ἄν στήν Ἁγία Γραφή λέγεται ὅτι “πᾶσα γραφή θεόπνευστος”, δέν λέγεται, ὅμως, καί ποιά συγκεκριμένα καί πόσα εἶναι τά θεόπνευστα καί κανονικά της βιβλία. Ποῦ, λοιπόν, στηρίζεται ὁ ὀνομαζόμενος Κανόνας τῆς ἁγίας Γραφῆς; Μήπως στήν ἱστορική καί κριτική ἔρευνα; Ἀλλά ἀπό τήν ἔρευνα αὐτή ξεκινώντας διάφοροι θεολόγοι τοῦ Προτεσταντισμοῦ μέ μεγάλα ὀνόματα (!) ἔφθασαν στό σημεῖο νά ἀρνηθοῦν τή γνησιότητα τῶν περισσοτέρων βιβλίων τῆς Ἁγίας Γραφῆς…

Τή θεοπνευστία τῆς Γραφῆς ἀποδεικνύουν τά ὑψηλά της διδάγματα, λένε οἱ αἱρετικοί, προσφέροντας ἄλλο ἐπιχείρημα. Ὁμολογοῦμε καί ἐμεῖς καί μάλιστα, μέ μεγαλύτερο ἐνθουσιασμό ἀπό τούς αἱρετικούς ὅτι στή Γραφή περιέχονται τά ὑψηλότερα νοήματα. Ὅμως καί τό ἐπιχείρημα αὐτό δέν πείθει ἀπόλυτα γιά τή θεοπνευστία τῆς Γραφῆς. Διότι καί ἀνθρώπινα βιβλία περιέχουν ὑψηλά νοήματα, ὄχι βέβαια, ὅσο ἡ Γραφή, ὁπωσδήποτε, ὅμως, περιέχουν. Ἔπειτα, ἄς δεχθοῦμε ὅτι ἕνα μέρος τῆς ἁγίας Γραφῆς, ὅπου περιέχονται τά ὑψηλότερα καί πιό πρωτότυπα νοήματα, εἶναι θεόπνευστο. Ποιός θά μᾶς βεβαιώση ὅτι εἶναι θεόπνευστο καί τό ὑπόλοιπο; Ποιός θά μᾶς βεβαιώση ὅτι δέν ἀναμίχθηκαν στή Γραφή καί ἀνθρώπινα στοιχεῖα;

Τή θεοπνευστία τῆς Γραφῆς ἀποδεικνύουν οἱ καταπληκτικές προφητεῖες της οἱ ὁποῖες ἐκπληρώθηκαν κατά γράμμα, λένε τώρα οἱ αἱρετικοί, προσφέροντας νέο ἐπιχείρημα. Ἀλλά καί τό ἐπιχείρημα αὐτό δέν πείθει ἀπόλυτα. Διότι οὔτε ὅλα τά βιβλία τῆς ἁγίας Γραφῆς εἶναι προφητικά, οὔτε ὅσα εἶναι προφητικά ἀποτελοῦν ὁλόκληρα προφητεῖες. Καί συνεπῶς, πῶς θά βεβαιωθοῦμε ὅτι εἶναι θεόπνευστα τά βιβλία καί τά μέρη ἐκεῖνα τῆς Γραφῆς, τά ὁποῖα δέν περιέχουν ἐκπληρωμένες προφητεῖες;»(Στ, Σ ᾽65, 138).

  • «Ὑπάρχει ἀπάντησι πού θέτει τέρμα στίς ἀντιλογίες. Καί τή γνωρίζουν αὐτή τήν ἀπάντησι οἱ αἱρετικοί. Τή γνωρίζουν πολύ καλά. Ἀλλά δέν τή δίνουν. Προτιμοῦν νά δίνουν διάφορες ἄλλες ἀσθενεῖς ἀπαντήσεις, καί ὄχι τή μία καί ἰσχυρή. Γιατί ἄραγε; Διότι δέν τούς συμφέρει. Διότι, ἄν δώσουν τήν ἀπάντησι αὐτή, θά στηριχθῆ μέν ἀσφαλῶς τό κῦρος τῆς Γραφῆς καί θά ὑποδειχθῆ ὁ ἀλάθητός της ἑρμηνέας, θά κατρακυλήσουν, ὅμως, οἱ ἴδιοι! Ἐπίτηδες, λοιπόν, δέν δίνουν τήν ὀρθή ἀπάντησι οἱ αἱρετικοί. Ἀλλ᾽ ἄν δέν θέλουν αὐτοί, θά τή δώσουμε ἐμεῖς. Ἤ μᾶλλον θά τή δώση ἡ ἴδια ἡ Ἁγία Γραφή, στήν ὁποία αὐτοί ἔχουν στηρίξει ὅλη τήν πεποίθησί τους.

Ἡ Γραφή, λοιπόν, ἀναφέρει ὅτι ὁ Χριστός ἵδρυσε στόν κόσμο ἕνα θεῖο ὀργανισμό, πού ὀνομάζεται Ἐκκλησία. Καί προτοῦ τόν ἱδρύση εἶπε: “Οἰκοδομήσω Μου τήν Ἐκκλησίαν, καί πύλαι Ἅδου οὐ κατισχύσουσιν αὐτῆς”(Μθ 16, 18). Θά κτίσω δηλ. τήν Ἐκκλησία Μου, καί ὅλες οἱ σκοτεινές δυνάμεις δέν θά μπορέσουν νά τήν καταβάλουν. Στό χωρίο τοῦτο προφητεύεται τό αἰώνιο τῆς Ἐκκλησίας. Ἡ Ἐκκλησία ἔχει προορισθῆ νά ζήση αἰώνια χωρίς κάποια διακοπή. Στήν Ἐκκλησία ὁ Κύριος ὑποσχέθηκε ὅτι θά ἀπέστελλε τόν Παράκλητο, γιά νά μείνη σ᾽ αὐτήν αἰώνια καί νά τήν ὁδηγῆ “εἰς πᾶσαν τήν ἀλήθειαν”· «Καί ἐγώ ἐρωτήσω (: θά παρακαλέσω) τόν Πατέρα καί ἄλλον Παράκλητον δώσει ὑμῖν, ἵνα μένῃ μεθ᾽ ὑμῶν εἰς τόν αἰῶνα, τό Πνεῦμα τῆς ἀληθείας… Ἐκεῖνος ὑμᾶς διδάξει πάντα καί ὑπομνήσει ὑμᾶς πάντα ἅ εἶπον ὑμῖν”(Ἰω 14, 16-17, 26). Καί πάλι· “Ὅταν δέ ἔλθῃ Ἐκεῖνος, τό Πνεῦμα τῆς ἀληθείας, ὁδηγήσει ὑμᾶς εἰς πᾶσαν τήν ἀλήθειαν”(Ἰω 16, 13). Ἐπίσης ὁ Κύριος πρίν ἀπό τήν ἀνάληψί Του ὑποσχέθηκε, ὅτι καί ὁ Ἴδιος θά παρέμενε στήν Ἐκκλησία Του ἀοράτως μέχρι τή συντέλεια τῶν αἰώνων (Μθ 28, 20). Ἡ Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ ἱδρύθηκε πράγματι καί ἐμφανίσθηκε ἐπίσημα στόν κόσμο τήν Πεντηκοστή, ὅταν κατέβη τό Ἅγιο Πνεῦμα, γιά νά μένη ἀπό τότε στήν Ἐκκλησία αἰώνια καί νά τήν ὁδηγῆ “εἰς πᾶσαν τήν ἀλήθειαν”. Γι᾽ αὐτή τήν Ἐκκλησία, τήν ὁποία ἵδρυσε ὁ Χριστός στόν κόσμο, πολλές φορές γίνεται λόγος στήν Κ. Διαθήκη. Ἀλλ᾽ ἀπό τά πολλά χωρία ἕνα μόνο θ᾽ ἀναφέρουμε ἀκόμη στό σημεῖο αὐτό, πού εἶναι καταπέλτης κατά τῶν αἱρέσεων. Εἶναι τό Α´ Τιμ 3, 15. Σ᾽ αὐτό ὁ Ἀπ. Παῦλος λέγει σαφῶς, ὅτι ὁ οἶκος τοῦ Θεοῦ, μέσα στόν ὁποῖο ὁ ἐπίσκοπος Τιμόθεος ἔπρεπε νά ἀναστρέφεται ὀρθά, τό καθίδρυμα δηλ. τοῦ Θεοῦ στή γῆ, εἶναι “Ἐκκλησία Θεοῦ ζῶντος, στῦλος καί ἑδραίωμα (: ἀκλόνητη βάσι) τῆς ἀληθείας”.

Νομίζουμε ὅτι θά ἀντιλήφθηκαν οἱ φίλοι ἀναγνῶστες γιατί ἀναφέραμε τά ἀνωτέρω χωρία. Τά ἀναφέραμε γιά νά δείξουμε ὅτι ἡ ὑπέρτατη στή γῆ αὐθεντία εἶναι ἡ Ἐκκλησία* [ὑπ.: Ἄν τώρα ρωτήση κάποιος· Καί τῆς Ἐκκλησίας τήν αὐθεντία ποιός βεβαιώνει;, πρέπει ν᾽ ἀπαντήσουμε· Ἡ πεποίθησι τῆς Ἐκκλησίας γιά τήν αὐθεντία της στηρίζεται σέ γεγονότα. Ἡ Ἐκκλησία ἄκουσε ἀπό τόν Κύριο θαυμαστές ἐπαγγελίες καί τίς εἶδε νά ἐκπληρώνωνται ἀπό τήν ἵδρυσί της μέχρι σήμερα. Ἡ ἴδια ἡ Ἐκκλησία εἶναι τό συνεχές θαῦμα τοῦ Θεοῦ.]. Αὐτή εἶναι ἡ ἀπάντησι στά βασικά ἐρωτήματα, τά ὁποῖα θέσαμε στούς αἱρετικούς. Ἡ Ἐκκλησία μόνο μπορεῖ νά μᾶς βεβαιώση ὅτι ἡ Γραφή εἶναι θεόπνευστη, καί ἡ Ἐκκλησία μόνο μπορεῖ νά μᾶς τήν ἑρμηνεύση ἀλάνθαστα. Καλή καί ἡ Ἁγία Γραφή. Διότι ἡ Γραφή εἶναι ἡ ἀλήθεια. Ἀλλ᾽ ἡ ἀλήθεια, σύμφωνα μέ τό λόγο τοῦ Παύλου, ἔχει ἀνάγκη στηρίγματος. Καί στήριγμα τῆς ἀλήθειας δέν λέει ὅτι εἶναι ὁ Α ἤ ὁ Β, διότι σ᾽ αὐτή τήν περίπτωσι ὁ Α ἤ ὁ Β θά ἔπρεπε νά ἦταν ἀλάθητος. Στήριγμα, λέει, εἶναι ἡ Ἐκκλησία, δηλαδή ἡ κοινή συνείδησι τοῦ πληρώματος τῆς Ἐκκλησίας· “…ἥτις ἐστίν Ἐκκλησία Θεοῦ ζῶντος, στῦλος καί ἑδραίωμα τῆς ἀληθείας”. Καί ὄργανο τῆς κοινῆς συνειδήσεως τῆς Ἐκκλησίας εἶναι οἱ Οἰκουμενικές Σύνοδοι. Πολλές σύνοδοι συνῆλθαν. Ἀλλ᾽ ὁρισμένες μόνο ἀναγνωρίσθηκαν ὡς οἰκουμενικές καί ἅγιες, ὅσων τίς ἀποφάσεις ἐπιδοκίμασε ἡ κοινή συνείδησι τῶν πιστῶν μελῶν τῆς Ἐκκλησίας»(Στ, Σ ᾽65, 139).

  • «Ἡ Γραφή ἀπαιτεῖ ν’ ἀγαπᾶμε τήν ἀλήθεια. Αὐτοί, οἱ ὁποῖοι “τήν ἀγάπην τῆς ἀληθείας οὐκ ἐδέξαντο εἰς τό σωθῆναι”, δέν δέχθησαν δηλαδή ν᾽ ἀγαπήσουν τήν ἀλήθεια γιά νά σωθοῦν, αὐτοί βαίνουν πρός τήν ἀπώλεια, αὐτοί θά κολασθοῦν (Β´ Θεσ 2, 10-11). Οἱ οἰκουμενιστές δέν ἔχουν ἀληθινή ἀγάπη, διότι δέν ἀγαποῦν τήν ἀλήθεια, ὑποτιμοῦν καί καταφρονοῦν τά δόγματα τῆς Πίστεως»(ΝΣ, 19).

 

Ἀδύνατη ἡ συζήτησι

«Οἱ Χιλιαστές ἤ Μάρτυρες τοῦ Ἰεχωβᾶ εἶναι ἄλλου εἴδους ἄνθρωποι. Ἡ συζήτησι μαζύ τους εἶναι μαρτύριο καί ἡ συνεννόησι ἀδύνατη, ἐκτός ἀπό θαῦμα. Οἱ κανόνες τῆς λογικῆς δέν ἰσχύουν γι᾽ αὐτούς. Ὁ ὑποφαινόμενος, ὅταν σέ μία ὁμάδα ἀπό αὐτούς συνέστησε νά μεταβοῦν στά Ἰόνια νησιά γιά νά δοῦν σκηνώματα ἁγίων καί θεραπεῖες δαιμονιζομένων, ἄκουσε ἀπό τό δάσκαλο τῆς ὁμάδος τό ἑξῆς καταπληκτικό· “Ἀναφέρει ἡ Ἁγία Γραφή, ὅτι ὑπάρχουν οἱ ἅγιοι αὐτοί, ὅτι διατηροῦνται τά σώματά τους, καί ὅτι θεραπεύουν δαιμονισμένους;”! Καί ἄλλος πάλι Χιλιαστής, ὁ ὁποῖος παραπέμφθηκε σέ συγκεκριμένη σύγχρονη περίπτωσι δαιμονισμένου καί θεραπευμένου μέ τούς ἐξορκισμούς τοῦ Μεγάλου Βασιλείου, εἶπε: “Τό γράφει αὐτό ἡ Ἁγία Γραφή;”! Ἐξοργίσθηκε τότε ὁ Ὀρθόδοξος καί εἶπε στό Χιλιαστή: “Τί εἶναι αὐτό, τό ὁποῖο φορᾶς στό λαιμό;”. “Γραβάτα”, ἀπάντησε ὁ Χιλιαστής. Καί ὁ Ὀρθόδοξος: “Τό γράφει αὐτό ἡ Ἁγία Γραφή;”! Καί θαῦμα νά τελέσης μπροστά στούς Χιλιαστές ἐν ὀνόματι τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ ὡς Κυρίου καί Θεοῦ, αὐτοί θά τό ἀπορρίψουν γιά τό λόγο ὅτι δέν ἀναφέρεται στήν Ἁγία Γραφή, γιά τήν ὁποία κόπτονται!»(Στ, Φ ᾽74, 27)

  • Ἄς θυμηθοῦμε ἐδῶ καί τό: «Φοβᾶμαι ὅτι ὑπῆρξα σάν τόν ποιητή γιά τόν ὁποῖο ὁ Αlexander Ρope εἶπε: “Ἀκοίμητε ἑαυτέ μου πού προσφέρεις ὕπνο στούς ἀκροατές σου”»(ΓΡ, 184). Αὐτό στήν πραγματικότητα γίνεται μέ τό χιλιαστικό περιοδικό Ξύπνα.

 

Παπικοί

«Ἤ οἱ Παπικοί εἶναι Ἐκκλησία καί δέν ἔχουν διαφορές μ᾽ ἐμᾶς τούς Ὀρθοδόξους, ἤ ἔχουν διαφορές καί δέν εἶναι Ἐκκλησία. Ἕνα ἀπ᾽ τά δύο!»(Στ, τεῦχ. 513, 87).

ΠΗΓΗ:

Ἀρχιμ. Ἰωάννου Κωστώφ

Ἀντιαιρετικά Ἐφόδια – Ὄχι νά ἐκτρέφουμε, ἀλλά νά ἐκτρέπουμε τήν αἵρεσι

ἐκδ. Ἅγ. Ἰωάννης Δαμασκηνός

Σταμάτα 2013

τηλ. 2108220542

http://www.truthtarget.gr

TRUTH TARGET

ΣΤΙΣ 28 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ 2014 ΚΟΙΜΗΘΗΚΕ ΕΝ ΚΥΡΙΩ ΤΟ ΓΝΗΣΙΟΤΕΡΟ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟ ΤΕΚΝΟ ΤΟΥ ΜΑΚΑΡΙΣΤΟΥ ΕΠΙΣΚΟΠΟΥ Π. ΑΥΓΟΥΣΤΙΝΟΥ ΚΑΝΤΙΩΤΗ, Ο ΟΜΟΛΟΓΗΤΗΣ & ΑΠΟΛΟΓΗΤΗΣ ΘΕΟΛΟΓΟΣ ΝΙΚΟΛΑΟΣ ΣΩΤΗΡΟΠΟΥΛΟΣ

1001885_533654916688227_1075672638_n

https://cominghomeorthodoxy.wordpress.com/?s=%CE%A3%CF%89%CF%84%CE%B7%CF%81%CF%8C%CF%80%CE%BF%CF%85%CE%BB%CE%BF%CF%82

Νικόλαος Σωτηρόπουλος: Απολογητικά άρθρα

hqdefault

κ. Νικόλαος Σωτηρόπουλος,

Θεολόγος, συγγραφέας & Απολογητής

+28 Αυγούστου 2014

http://gkiouzelis.wordpress.com

ORTHODOX HEART

Εκοιμήθη εν Κυρίω σήμερα το ΓΝΗΣΙΟΤΕΡΟ ΚΑΙ ΠΙΣΤΟΤΕΡΟ ΤΕΚΝΟ του π. ΑΥΓΟΥΣΤΙΝΟΥ ΚΑΝΤΙΩΤΗ, ο ΟΜΟΛΟΓΗΤΗΣ ΘΕΟΛΟΓΟΣ κ. ΝΙΚΟΛΑΟΣ ΣΩΤΗΡΟΠΟΥΛΟΣ.

Καθόλου τυχαίο, αλλά πολύ σημαδιακό είναι ότι έφυγε το γνησιότερο, πιστότερο και πλέον υπάκουο τέκνο του π. Αυγουστίνου έφυγε για την αιωνιότητα σήμερα που συμπληρώνονται 4 ακριβώς χρόνια από τότε που έφυγε για την αιωνιότητα ο πνευματικός πατέρας του, ο π. ΑΥΓΟΥΣΤΙΝΟΣ.

Έφυγε να συναντήσει τον ΚΥΡΙΟ ΤΗΣ ΖΩΗΣ που αγάπησε και αφιερώθηκε από νεανικής ηλικίας και τον πνευματικό του πατέρα, τον π. Αυγουστίνο.

 Δεν είναι για την ώρα να πούμε περισσότερα, αλλά έδειξε Ιώβεια υπομονή, μεγάλη ευγένεια, καικαλοσύνη και επιείκεια προς τους πολλούς εχθρούς του,προς πολλά φθονερά ανθρωπάκια ακόμα και προς μεγάλους ψευδαδέλφους του που ο ίδιος τους χαρακτήρισε φθονερούς και μοχθηρούς και προς ανθρώπους που ανήκουν στην παρεούλα των ψευδαδέλφων. Αν τους φερόταν μόνο δίκαια χωρίς καθόλου επιείκεια θα θρηνούσαν ακόμα αλλά τους έδειξε μεγάλη ανοχή και επιείκεια και ευγένεια σε σχέση με αυτά που έχουν διαπράξει εναντίον του. Υπέμεινε πολλά και απερίγραπτα από όλους αυτούς. Δεν θα πούμε σήμερα περισσότερα.

Την ευχή του να έχουμε όσοι τον αγαπούμε και ευχόμαστε να μας στείλει ο Κύριος πολλούς άλλους που θα ακολουθήσουν το άγιο παράδειγμα του προς δόξαν Θεού, ωφέλεια των ανθρώπων και καταισχύνη των δαιμόνων και των πολλών οργάνων του.

ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΕΣ “ΑΠΕΝΕΡΓΟΠΟΙΗΣΑΝ” ΤΟ ΧΡΩΜΟΣΩΜΑ ΠΟΥ ΠΡΟΚΑΛΕΙ ΤΟ ΣΥΝΔΡΟΜΟ DOWN – ΤΕΤΟΙΑ ΕΠΙΣΤΗΜΗ ΘΕΛΟΥΜΕ ΚΑΙ ΟΧΙ… ΕΚΕΙΝΗ ΠΟΥ ΠΡΟΣΠΑΘΕΙ ΝΑ ΜΑΣ ΠΕΙΣΕΙ ΟΤΙ ΚΑΤΑΓΟΜΑΣΤΕ ΑΠΟ ΤΙΣ ΜΑΪΜΟΥΔΕΣ!!!

http://creationtruthorthodoxy.wordpress.com

http://creationlifetruth.blogspot.com

CREATION LIFE TRUTH

ogoher

ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΕΣ “ΑΠΕΝΕΡΓΟΠΟΙΗΣΑΝ” ΤΟ ΧΡΩΜΟΣΩΜΑ

ΠΟΥ ΠΡΟΚΑΛΕΙ ΤΟ ΣΥΝΔΡΟΜΟ DOWN

 Τέτοια επιστήμη θέλουμε και όχι… εκείνη που προσπαθεί 

να μας πείσει ότι καταγόμαστε από τις μαϊμούδες

http://paintingleaves.blogspot.com

PAINTING LEAVES

Αμερικανοί επιστήμονες προέβησαν σε μία πολύ σημαντική ανακάλυψη καθώς κατάφεραν να «απενεργοποιήσουν» εργαστηριακά το χρωμοσωμικό αντίγραφο που είναι υπεύθυνο για την ανάπτυξη του συνδρόμου Down.

Επιστήμονες της Ιατρικής Σχολής του Πανεπιστημίου της Μασαχουσέτης κατάφεραν να αποδείξουν με επιτυχία ότι ένας φυσικά πραγματοποιούμενος «διακόπτης απενεργοποίησης του χρωμοσώματος X» μπορεί να ανακατευθυνθεί ώστε να ουδετεροποιήσει το πρόσθετο χρωμόσωμα που είναι υπεύθυνο για την διαταραχή τρισωμία 21 ή ευρύτερα γνωστό ως Σύνδρομο Down, μια γενετική διαταραχή που προκαλεί γνωσιακές δυσλειτουργίες.

H επικεφαλής της έρευνας, καθηγήτρια Τζην Λορενς και οι συνεργάτες της, εισήγαγαν το γονίδιο XIST σε βλαστοκύτταρα που είχαν συλλέξει από ασθενή με σύνδρομο Down.

Το γονίδιο XIST διενεργεί ουσιαστικό ρόλο στην σωστή ανάπτυξη του κυττάρου, καθώς απενεργοποιεί το ένα από τα δύο χρωμοσώματα Χ που διαθέτουν τα θηλυκά έμβρυα, διασφαλίζοντας ότι τα κορίτσια δεν θα διαθέτουν διπλό χρωμόσωμα  Χ  στα γονίδιά τους.

Τα εργαστηριακά πειράματα που πραγματοποιήθηκαν απέδειξαν ότι το γονίδιοXIST κατάφερε να απενεργοποιήσει με επιτυχία το επιπλέον αντίγραφο του χρωμοσώματος 21, συμβάλλοντας έτσι στην «επανόρθωση» του μη φυσιολογικού προτύπου ανάπτυξης των κυττάρων.

Η συγκεκριμένη ανακάλυψη σηματοδοτεί μία πολύ σημαντική επιστημονική τομή: πλέον σύμφωνα με τους επιστήμονες υπάρχει μία ισχυρή και σταθερή βάση για την ανάπτυξη νέων θεραπειών μέσω της χρησιμοποίησης της διαδικασίας απενεργοποίησης του πρόσθετου αντιγράφου του χρωμοσώματος για την αντιμετώπιση της τρισωμίας 21. Για τους ανθρώπους που πάσχουν από σύνδρομοDown, οι πιθανές νέες θεραπείες ενδέχεται να τους βοηθήσουν να αντιμετωπίσουν τις γνωσιακές και διανοητικές διαταραχές. Επίσης, πιθανές νέες προγεννητικές θεραπείες για τα έμβρυα με σύνδρομο Down ενδέχεται να επαναφέρουν στο φυσιολογικό την διαδικασία εγκεφαλικής ανάπτυξης εντός της μήτρας. Τέλος, η σημαντικότατη αυτή ανακάλυψη ανοίγει τον δρόμο για την ανάπτυξη μίας «χρωμοσωμικής θεραπείες», όπου φάρμακα και θεραπευτικές διαδικασίες μπορούν να σχεδιασθούν για να αντιμετωπισθεί η γενετική ρίζα πολλών και σοβαρών γενετικών διαταραχών.

Πηγή:

http://arpati.blogspot.gr

ΑΡΧΙΜ. ΤΙΜΟΘΕΟΣ ΠΑΠΑΣΤΑΥΡΟΥ

ANCIENT FAITH LINK: ABOUT YOGA

http://whataboutyoga.wordpress.com

WHAT ABOUT YOGA?

14. 12. 17. - 1

http://www.ancientfaith.com/search/results/8dfe54866b67a022276f329a5fcb0a8a

Ancient Faith Link: About Yoga