ΘΕΩΡΙΑ ΤΗΣ ΕΞΕΛΙΞΗΣ – ΑΠΟ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ “ΠΙΣΤΗ ΚΑΙ ΛΟΓΙΚΗ” ΟΠΟΥ Ο ΑΡΧΙΜΑΝΔΡΙΤΗΣ & ΦΥΣΙΚΟΣ Π. ΙΩΑΝΝΗΣ ΚΩΣΤΩΦ ΑΠΑΝΤΑ ΣΤΙΣ ΕΡΩΤΗΣΕΙΣ ΤΟΥ ΜΑΝΩΛΗ ΜΕΛΙΝΟΥ

e33400eb-80d1-49b1-9f8a-440392b85140

Θεωρία της Εξελίξης

Από το βιβλίο “Πίστη και Λογική” όπου ο Αρχιμανδρίτης π. Ιωάννης Κωστώφ

απαντά στις ερωτήσεις του Μαλώνη Μελινού

Μανώλης Μελινός: Ας επανέλθουμε, τώρα, στο θέμα της σχέσεως ανθρώπου- ζώων, από το οποίο σας είχα διακόψει.

π. Ιωάννης Κωστώφ: Ναι. Το τελικό συμπέρασμα είναι ότι τα ζώα είναι υποχείρια του ανθρώπου για τις διάφορες ανάγκες του: ιατρικές (πειράματα για ασθένειες, για φάρμακα), διατροφικές, ενδυματολογικές κ.λ.π. Για όλες αυτές τις χρήσεις, ο άνθρωπος έχει πλήρη ευλογία από τον Κύριο.

Μ.Μ: Με την απάντησή σας τίθεται εμμέσως και το θέμα της ιστορίας της εξελίξεως…

π.Ι: Εσύ εφαρμόζεις δηλαδή το: «τώρα που βρήκαμε παπά, να θάψουμε πέντε έξι»!

Μ.Μ: Ε, τι να κάνουμε, η συζήτηση φέρνει τα θέματα! Λένε, λοιπόν, πολλοί: Κοιτάξτε. Υπάρχει μεγάλη ομοιότητα στα άκρα των πιθήκων π.χ. και του ανθρώπου. Αυτό αποδεικνύει εξέλιξη. Πως εμείς μπορούμε να δικαιολογήσουμε αυτή την ομοιότητα ή να την αντικρούσουμε;

π. Ι: Μα δεν αντικρούουμε την ομοιότητα, αλλά τον ισχυρισμό ότι η ομοιότητα είναι απόδειξη μεταβάσεως από το ένα είδος στο άλλο. Και πως γίνεται αυτή η αντίκρουση; Με ένα απλούστατο παράδειγμα: Υπάρχουν ορισμένα βιβλία ,τα οποία βγαίνουν και σε δεύτερη έκδοση βελτιωμένη και επηυξημένη. Είναι παράλογο να πει κάποιος ότι το δεύτερο βιβλίο είναι… αυτοεξέλιξη του πρώτου. Υπάρχει ένας νους έξω από το βιβλίο, ο οποίος το επαυξάνει, το διαφοροποιεί κ.λ.π. Δεν βγήκε το ένα βιβλίο… σωματικώς από το άλλο. Το διεμόρφωσε ο συγγραφέας, ο οποίος είναι εκτός του βιβλίου. Έφτιαξε κάτι άλλο, δηλαδή, παρόμοιο με το πρώτο. Στην περίπτωση τη δική μας, στην περίπτωση του ανθρώπου και των ζώων, ο Λογικός Νους, ο εκτός και των δύο, είναι ο Θεός, ο οποίος δεν θέλησε να βγάλει τον άνθρωπο από τους πιθήκους, έστω κι αν τον έπλασε όμοιο με αυτούς. Έτσι θέλησε!

Μια και θίξαμε όμως προηγουμένως το θέμα της κρεωφαγίας, ας το συνδέσουμε και με την θεωρία της Εξελίξεως. Εδώ μάλιστα εμφανίζεται ένα καταλυτικό επιχείρημα εναντίον κάποιων ανίδεων Χριστιανών, οι οποίοι είναι φίλα προσκείμενοι προς τη θεωρία αυτή, επειδή- όπως λένε- δεν συγκρούεται δήθεν με τη Βίβλο! Σύμφωνα με τη Γένεση, λοιπόν, όλα ανεξαιρέτως τα ζώα ήσαν (όπως και ο άνθρωπος) χορτοφάγα πριν από την πτώση των Πρωτοπλάστων. Έτσι λέει ο Ίδιος ο Θεός ( Γεν. α΄ 29-30 ) . Δεν υπάρχει συνεπώς προ της πτώσεως ο περίφημος, κατά τους δαρβινιστές ,αγώνας περί υπάρξεως, ο οποίος πυροδοτεί δήθεν την αλλαγή από είδος σε είδος, την εξέλιξη με άλλα λόγια. Σύμφωνα με τη διαδικασία αυτή, τόσο τα ζώα- κυνηγοί, όσο και τα ζώα-θύματα πιεζόμενα τα μεν από την πείνα τα δε από την προσπάθεια να ξεφύγουν και να σωθούν, “αναγκάζονταν” να προσαρμοσθούν σωματικώς και να εξελιχθούν. Σύμφωνα, όμως με τη Γένεση, όλο το σενάριο αυτό περί του τρόπου εμφανίσεως των ζώων καταπίπτει, εφόσον όλα τα ζώα δημιουργήθηκαν χορτοφάγα. Ταλαίπωροι όσοι Χριστιανοί υποστηρίζετε ακόμη ότι η Βίβλος δεν απορρίπτει τη θεωρία της Εξελίξεως!

ΠΗΓΗ:

Πίστη και Λογική – Το τρένο της λογικής στίς ράγες του Θεού

Ο Αρχιμανδρίτης & Φυσικός π. Ιωάννης Κωστώφ απαντά στις ερωτήσεις του Μανώλη Μελινού

εκδ. Μανώλης Μελινός

Α΄ ταξίδι 1993, Νέο δρομολόγιο 2002

Αθήνα

Advertisements

ORTHODOX PERSPECTIVES ON CREATION

http://creationtruthorthodoxy.wordpress.com

CREATION TRUTH ORTHODOXY

998765s

Orthodox Perspectives on Creation

Orthodox Consultation, Sofia, Bulgaria, October 1987 (Extracts)

CREATION AND HOLY TRINITY

-We believe that the created world itself is a ‘mystery’ originating in the sovereign will of God accomplished by the action (energia) of the Holy Trinity. We confess in the NiceneConstantinopolitan creed (325/381) that the Father is the “Creator of heaven and earth and of all things visible and invisible”, the Son “He through whom all things were made”, and the Holy Spirit, the “Creator of life” (zoopion). Thus, the three persons created together the world, which is the fruit of the common action of the Holy Trinity issuing out of the one essence.

-As St. Basil the Great said, “We should understand in the creation the original cause of the Father as a founding cause, the cause of the Son as a creative, and the cause of the Spirit as an implementing one.” Thus the Father is the “Creator of all things”, the Son is the one “through whom all things were made”, and the Holy Spirit is the one “in whom are all things”. Everything that he (God the Creator) had made … was very good” (Gen. 1:31), because “first He conceived, and His conception was a work carried out by His Word, and perfectly by His Spirit.

-Thus, the action of the Holy Spirit, rooted in the Father, is presented as the ‘economy’ of the Son and the Spirit: the former bringing God’s desire into existence and the latter perfecting it in goodness and beauty; the one calling the creation and leading it to the Father, and the other helping the creation to respond to His call and communicating perfection to it. Thus, the creation is the result of the communion (koinonia), close relationship and cooperation of the Holy Trinity. The community of three Persons participates actively in the execution of the whole of God’s plan.

CREATION “OUT OF NOTHING”

-“In the beginning” the Holy Trinity created the world (heaven and earth) “out of nothing” (ex nihilo) and not out of preexistent matter. The world is a production of God’s free will, goodness, wisdom, love and omnipotence. God did not create the world in order to satisfy some need of His. Rather he created it without compulsion and without force in order that it might enjoy His blessings and share in His goodness. God then brought all things into being out of nothing, creating both the visible and the invisible.

-“Out of nothing” (ex nihilo) finds its first expression in the Bible. “Beholding the heavens and the earth, and seeing all that is there, you will understand that God has created it all from nothing” (2 Macc. 7:28). Thus, the creation springs into being or passes into being out of non-being. As St. Gregory of Nyssa affirms, “It begins to be, and the very substance of the creation owes its beginning to change”. This transition from non-existence is a change brought about by God’s creative Word “who has established the world so that it shall not be moved” (Ps. 93:1).

CREATION OF THE COSMOS- INTEGRITY OF THE WORLD

-God is the Creator of the world. The world as cosmos, i.e. a created order with its own integrity, is a positive reality. It is the good work of the good God (Gen. 1), made by God for the blessed existence of humanity. The Cappadocian Fathers teach that God first creates the world and beautifies it like a palace, and then leads humanity into it. The genesis of the cosmos, being in becoming, is a mystery (mysterion) for the human mind, a genesis produced by the Word of God. As such, the world is a revelation of God (Rom. 1:19-20). Thus, when its intelligent inhabitants see it as cosmos, they come to learn about the Divine wisdom and the Divine energies. The cosmos is a coherent whole, a created synthesis, because all its elements are united and interrelated in time and space. A serious study of the mystery of creation, through faith, prayer, meditation and science, will make a positive contribution to the recognition of the integrity of creation. The daily office of the Church (vespers) begins with a psalm which exalts the beauty of this mystery (Ps. 103), while the Fathers of the Church often comment on the various biblical passages which describe the integrity of the creation.

VALUE OF THE CREATION

-The value of the creation is seen not only in the fact that it is intrinsically good, but also in the fact that it is appointed by God to be the home for living beings. The value of the natural creation is revealed in the fact that it was made for God (something which is beautifully expressed in Orthodox iconography), i.e. to be the context for God’s Incarnation and humankind’s deification, and as such, the beginning of the actualization of the Kingdom of God. We may say that the cosmos provides the stage upon which humankind moves from creation to deification. Ultimately, however, the whole of the creation is destined to become a transfigured world, since the salvation of humankind necessarily involves the salvation of its natural home, the cosmos.

HUMAN BEING AS A MICROCOSM

-The fact that Adam and Eve were created by God last of all the other created beings and in a different way – not just by the utterance of a Divine Word but by the direct involvement and action of God – indicates not only the outstanding position of the human in the whole of the creation, but also its special relation to God. According to the Church Fathers, Genesis 1:26 ff, “…Let us make man …(poiesomen anthropon) shows that the creation of the human being was the result of a Trinitarian act. Particularly significant in this connection is the statement that “man was made according to the image and the likeness of God”. The reference to “the image of God” is to be understood in terms of Jesus Christ, since he is explicitly identified with it (2 Cor.4:4; Col. 1:15; Heb. 1:3 ff). Thus for mankind to be in the image of God means to be in, or assimilated to, Christ. This is a matter of grace and act and not a matter of nature, because only Christ is by nature God’s image as God’s eternal and natural offspring, his only begotten Son. The “likeness of God” is often connected with the grace of the Spirit who assimilates us to Christ.

-In the created world only the human being combines material and spiritual elements. Human existence is thus differentiated from non-human creation in a qualitative way. In light of this fact, the Church Fathers often speak of the human being as a “little world”, a “microcosm” of the whole of the creation. Using this notion, the Church Fathers teach that the human body contains in it all levels of existence of the natural world which preceded it in order of the creation, and considered the physical elements which make up the human body as in no way different from those which constitute the physical world. This means that the natural world is fully integrated with the human being and the whole of the creation.

-At the same time, the Fathers’ use of the notion of microcosm means that humanity, created in God’s image and likeness, transcends the material world because it participates in God spiritually and consciously, unlike the rest of the creation. Humankind then stands on the boundary (methorion) between the material and the spiritual worlds as a connecting link. It is directly related to the earthly aspect of created existence as well as to the untreated existence of the Creator. As such, on the one hand, it directly influences our thinking about the integrity of creation, and on the other hand it gives to human nature a dynamic spiritual dimension.

-St. Gregory the Theologian says that we are fully involved with the material creation by virtue of our physical existence, and that the material created reality is deeply involved with us. If we move to the direction of deification, our human nature, progressing towards God, will somehow carry the created material world with it. If, however, we move to the opposite direction, the created world will suffer with us as well (cf. Rom. 8:19-22). This means that we are called to exercise dominion over all creatures on earth (cf. Gen. 1:28), i.e. to be stewards (oikonomoi) of God’s material world, caring for it, maintaining it in its integrity and perfecting it by opening it up to God through our own deification.

THE INCARNATION AS THE RENEWAL OF THE CREATION

-God’s will, wisdom and love for the creation in general and for humankind in particular are revealed in the Incarnation in an inexpressible way. The Son of God, as the one through whom the process of creation was fulfilled, came down from heaven into the world and became fully man, i.e. assumed human nature in its integrity and led it to the fulfillment of its God-given destiny, deification. The Orthodox Church teaches that the Virgin Mother of God, the Theotokos, is the model of the renewal of humankind and the creation in Christ. In her receiving of the Son of God, the whole humankind and the whole of the creation participate. In the Incarnate God the Father “made known. His will … as a plan for the fullness of time, to unite all things in Him (Christ), things in heaven and things on earth” (Eph. 1:10). In other words, Jesus Christ, the Son of God became man, restored and renewed humanity and the whole of the creation, uniting both of them with the Creator in and through Himself. One of the Trinity, thus, became Incarnate, became man, revealing his Lordship over the whole of the creation, and showing humanity a Lordship in stewardship and service.

II. DISINTEGRATED CREATION

The human fall and the disintegration of creation

-Before their fall the first human beings experienced the creation as one harmonious whole. It was like a beautiful garden (paradeisos, Gen. 2:8) which they tended with care and love. The human fall, however, which was essentially a sinful exercising of human freedom, introduced forces of disintegration into the body of creation. Humanity experienced a two-fold alienation. On the one hand, it was estranged from the Creator, since Adam and Eve tended to hide themselves away from the sight of God (cf. Gen. 3:8) as their communion with the source of life and light was broken. On the other hand, humanity lost its capacity to enter into a proper relation with nature and with the body of the creation. Enmity between the natural world and human beings replaced the relationship of harmony and care. Domination and exploitation of the creation for selfish ends by greedy human beings became the order of history. Thus, manifold forms of disintegration set in which converged in the fact of death and corruption. Fear of death instilled anxiety, acquisitiveness, greed, hatred and despair in human beings. Modern forms of economic exploitation, racial oppression, social inequalities, war, genocide, etc. are all consequences of the fear of death and collective signs of death.

The environmental crisis

(…) -Environmental issues like air and water pollution, depletion of non-renewable resources, destruction of the ozone layer, increasing nuclear radiation, deforestation and desertification of vast areas, etc. threaten the life itself on this planet. The gifts of science and technology are being misused by human beings to the extent of abusing nature and turning today’s life on earth into a hell, not only for the many millions of existing people but also for the generations to come. The voice of those who call for a just development, equal distribution of resources and ecological lifestyles is being systematically suppressed. Advances in bio-technology and genetic engineering need to be seen in the light of the Holy Spirit because without adequate knowledge of the transcendent (divine) vocation and spiritual nature of humanity, these new techniques run the risk of initiating biological disruption leading to a disastrous mutations that are extremely dangerous for the true life on earth. While human creativity and freedom can be armed as supreme gifts of God, it should also be emphasized that they should be rooted in divine wisdom and in human spiritual maturity. A reintegrated environment

(…) -The environmental crisis is a sin and a judgement upon humanity. We need to find ways, as churches, to support sound programmes which seek to preserve from pollution air, water and land. To speak of the reintegration of creation today is first to speak words of repentance and to make commitments toward the formation of a new way of living for the whole of humanity. The contemporary world must repent for the abuses which we have imposed upon the natural world, seeing it in the same kind of relationship to us as we see the unity of our human nature in both body and soul. We must begin to undo the pollution we have caused, which brings death and destruction to the mineral, vegetable and animal dimensions of the world environment. We must work and lobby in every way possible to us in our different situations to encourage the scientific community to dedicate the good potentials of science and technology to the restoration of the earth’s integrity. For ourselves, this means a recommitment to the simple life which is content with necessities and – with the Church Fathers – sees unnecessary luxuriousness as the deprivation of necessities owed to the poor. In all of its aspects, concern for the reintegration of the creation calls Christians to a new affirmation of self-discipline, a renewal of the spirit of asceticism appropriate to Christians, regardless of their status, position or condition. In short, we must see the created world as our own home, and every person in it as our brother and sister whom Christ loves.

CONCLUSIONS

(…) -We confess that God is the creator of all that exists, beautifully and wonderfully made, a fitting manifestation of His glory (cf. Ps. 103). But we stand today before a wounded creation which suffers under distorted conditions which are the result of the sin of humanity. In our selfishness and greed we have used our otherwise good technological abilities to exploit God’s creation, to destroy the balance of nature and to deform what God originally made to be in wholesome communion with us and with Him. Creation is no longer integrated with humanity nor is it in harmony with God. In fact, it stands in danger of conflagration, in the face of nuclear war.

-The creation needs to be reintegrated, but this can happen only as it is brought once again into communion with the Lord, so that it may find its fullness of purpose and its transfiguration. Humanity can no longer ignore its responsibility to protect it and preserve it. In order to do this, however, humanity must learn to treat the creation as a sacred offering to God, an oblation, a vehicle of grace, an incarnation of our most noble aspirations and prayers.

-Just as bread and wine are liked up as an offering for the sanctification of the world and all people in the Eucharist, a sacramental approach to the creation is needed for its reintegration.

-The Lord God created His universe and all that is in it as an integrated whole. Today, we have brought about disintegration in what God intended to be integrated. We call upon individuals, nations and local Orthodox churches to give effect to a vision of the rightful harmony between the human dimension and the mineral, plant and animal dimensions of the creation. In spirit and in body, we are called to offer the whole of God’s creation back to Him as a sacrament and as an offering cleansed, purified, restored for His sanctification of it.

-O God, “the things that are Yours, we offer them to You according to all things and for all things. Amen.” May this be our prayer for the “integrity of God’s creation”.

My all sites:

http://gkiouzelis.wordpress.com

My english site:

http://ex2x2lettersfromgreece.wordpress.com

e-mail: gkiouz.anast@gmail.com & gkiouz.abel@gmail.com

 

ΓΕΡΜΑΝΟΣ ΠΡΟΤΕΣΤΑΝΤΗΣ ΓΝΩΡΙΣΕ ΤΗΝ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ ΜΕΣΩ ΑΣΥΡΜΑΤΟΥ

http://orthodoxyislove.wordpress.com

ORTHODOXY IS LOVE

IMG_1322

Γερμανός προτεστάντης γνώρισε την Ορθοδοξία μέσω Ασυρμάτου

http://edelweissofmyheart.wordpress.com

EDELWEISS OF MY HEART

 Το Σάββατο 8-8-2009 στην Ιερά μονή Δοχειαρίου στο Άγιον Όρος, μέσα σε κατανυκτική ατμόσφαιρα, ο Γερμανός Dominik Weiel 40 χρονών Γεωλόγος, αποποιήθηκε τον Προτεσταντισμό και προσήλθε στην Ορθοδοξία, παίρνοντας με το Βάπτισμα το όνομα Μιχαήλ.

Ο Μιχαήλ γνώρισε τον Άθωνα και την Ορθοδοξία, με την επικοινωνία που είχε μέσω ασυρμάτου με τον Ραδιοερασιτέχνη αδελφό της Μονής π. Απολλώ SV2ASP/A που ξεκίνησε από το 1991. Ο έμπειρος Γερμανός Ραδιοερασιτέχνης DL5EBE, φοιτητής τότε, όταν άκουσε για πρώτη φορά τον άπειρο Αγιορείτη μοναχό με το ασθενές του σήμα να κάνει κλήση, έσπευσε να επικοινωνήσει μαζί του και να τον βοηθήσει. Αυτό ήταν η πρώτη αφορμή να έλθει στον Άθωνα να γνωρίσει αυτό τον μοναχό και να οργανώσει τον σταθμό. Η επίσκεψή αυτή έγινε σταθμός στην ζωή του. Γνώρισε τον Γέροντα Γρηγόριο, Καθηγούμενο της Μονής και τους αδελφούς, τους αγάπησε και συνέχισε να επισκέπτεται τη Μονή ακολουθώντας το όλο το καθημερινό πρόγραμμα της.

Όταν τελείωσε τις Πανεπιστημιακές του σπουδές τον προσέλαβε μια Γερμανική εταιρία πετρελαιοειδών με δραστηριότητες σε όλο τον κόσμο. Για πολλά χρόνια εργάζεται στην Μόσχα και ένεκα τούτου είχε αρκετά χρόνια να επισκεφθεί τον Άθωνα, χωρίς παρόλα αυτά να κόψει την επικοινωνία του. Όλο αυτό το διάστημα πάλευε μέσα του για την αλλαγή του και αποφασισμένος πλέον για το Βάπτισμα πήρε τον δρόμο για τον Άθωνα. Τις ημέρες αυτές συνέπεσε να έχομε πολλές εργασίες στις οποίες συμμετείχε και ο ίδιος. Οι ημέρες περνούσαν και αγωνιούσε για να βαπτιστεί. Την Παρασκευή τον ρώτησε πλέον ο Γέροντας, «θέλεις να βαπτιστείς»; «Θα ήταν μεγάλη μου χαρά» του απάντησε και αμέσως έλαμψε το πρόσωπό του. Τότε καλέσαμε τον κ. Σταύρο Πωμάκη Αξιωματικό στην Αεροπορία Στρατού, Ραδιοερασιτέχνη, πνευματικό τέκνο της Μονής, ο οποίος αν και ήταν μακριά από το σπίτι του, ολοπρόθυμα δέχθηκε να γίνει ανάδοχος. Σε πολύ λίγο διάστημα όλα ήταν έτοιμα και έτσι το πρωί του Σαββάτου μετά την Θεία Λειτουργία έλαβε το Άγιο Βάπτισμα στο λιμάνι της Μονής εν μέσω όλης της αδελφότητος και των προσκυνητών και πανευτυχής επέστρεψε πλέον στην εργασία του.

Ας ευχηθούμε ο Αρχάγγελος Μιχαήλ, ο προστάτης της Μονής μας, του οποίου το όνομα έδωσε ο Γέροντας, να τον στηρίζουν στο δύσκολο δρόμο της ζωής που καθημερινά παλεύει.

ΓΕΡΜΑΝΙΑ

UN NEAMŢ PROTESTANT A CUNOSCUT ORTODOXIA PRINTR-UN APARAT DE EMISIE-RECEPŢIE (Romanian)

Frank Jensen

Un neamţ Protestant a cunoscut

Ortodoxia printr-un aparat de emisie-recepţie

http://stjohnmaximovits.wordpress.com

Sâmbătă 8-08-2009, în Sfânta Mănăstire Dohiariu, în Sfântul Munte Athos, într-o atmosferă plină de umilinţă, neamţul Dominik Weiel, geolog în vârstă de 40 de ani, s-a lepădat de protestantism şi a îmbrăţişat Ortodoxia primind la Botez numele de Mihail.

Mihail a cunoscut Athosul şi Ortodoxia, prin contactul pe care l-a întreţinut prin intermediul unui aparat de emisie-recepţie cu un frate de mănăstire radio-amator, părintele Apollo SV2ASP/A, contact început încă din 1991. Neamţul radio-amator, cu foarte multă experienţă, DL5EBE, student pe atunci, când a auzit pentru prima dată de monahul aghiorit lipsit de experienţă care încerca prin semnalul lui slab să facă legătura, s-a grăbit să comunice cu el şi să-l ajute. Acesta a fost primul motiv de a veni în Athos: a-l cunoaşte pe acest monah şi a organiza staţia. Această vizită însă s-a transformat însă şi într-o staţie pentru viaţa lui. L-a cunoscut pe Gheronda (Bătrânul) Grigorie, Egumenul Mănăstirii şi pe fraţi, i-a iubit şi a continuat să viziteze mănăstirea urmând de fiecare dată îndeaproape întregul ei program zilnic.

Când şi-a terminat studiile universitare l-a contactat o societate germană petrolieră cu activităţi în întreaga lume. Vreme de mulţi ani a lucrat la Moscova şi de acolo a avut ocazia să viziteze Athosul mai mulţi ani la rând, dar simultan ţinea legătura prin undele radio. Toată această perioadă s-a luptat înterior pentru schimbarea sa şi hotărându-se şi pentru Botez, a luat drumul Athosului. Zilele acestea s-a întâmplat să avem multe lucrări la care a a participat şi el. Zilele treceau şi se neliniştea în privinţa Botezului. Vineri, Gheronda l-a întrebat din nou: „Vrei să te botezi?”. „Mare mi-ar fi bucuria!”- i-a răspuns şi imediat chipul i s-a luminat. Atunci l-am chemat pe domnul Stavros Pomakis, ofiţer în Armata Aeriană, radio-amator, fiu duhovnicesc al Mănăstirii, care, chiar dacă era departe de casa sa, a primit din tot sufletul să-i devină naş. În foarte puţin timp, toate erau gata, şi astfel, sâmbătă dimineaţă, după Dumnezeiasca Liturghie a primit Sfântul Botez în portul Mănăstirii, înconjurat de întreaga obşte şi de pelerini şi plin de bucurie s-a întors iarăşi la serviciul său.

Să ne rugăm Arhanghelului Mihail, ocrotitorul Mănăstirii noastre, al cărui nume i l-a dat Gheronda, să-l întărească în drumul dificil al vieţii pe care zilnic îl parcurge.

LEONTIE MONAHUL

Η ΗΛΙΚΙΑ ΤΗΣ ΓΗΣ ΕΙΝΑΙ ΓΥΡΩ ΣΤΑ 10.000 ΕΤΗ & ΟΧΙ ΔΙΣΕΚΑΤΟΜΜΥΡΙΑ ΕΤΗ

http://creationtruthorthodoxy.wordpress.com

CREATION TRUTH ORTHODOXY

5b7822f3abfb5c7ebd437b7857255fc1

Η ηλικία της Γης – Θεός και Επιστήμη

“… εκτίμηση της ηλικίας της Γης γύρω στα 10.000 έτη (!) και

όχι δισεκατομμύρια έτη που πιστευόταν μέχρι τώρα”

(Αμερικανός χημικός Williard Libby)

ΡΑΔΙΟΧΡΟΝΟΛΟΓΗΣΗ

Οι ραδιομετρικές μέθοδοι χρονολόγησης στηρίζονται στα ραδιενεργά στοιχεία, που περιέχονται στα ευρήματα (πετρώματα, απολιθώματα). Ανάλογα με τα ραδιενεργά αυτά στοιχεία έχουμε 4 ραδιομετρικές  μεθόδους. Όλες οι μέθοδοι στηρίζονται σε δεδομένα μη αποδείξιμα, που λειτουργούν ως αξιώματα των μαθηματικών. Θεωρούνται ότι έτσι είναι, επειδή διαφορετικά δεν μπορούν να προχωρήσουν αυτές οι μέθοδοι χρονολόγησης και οδηγούνται οι επιστήμονες σε αδιέξοδο. Συγκεκριμένα:

1. Επειδή ο ρυθμός διάσπασης των ραδιενεργών στοιχείων στις σύγχρονες μετρήσεις είναι σταθερός, θεωρείται ότι πάντοτε αυτός ο ρυθμός ήταν σταθερός. Διαφορετικά δεν μπορεί να γίνει χρονολόγηση.

Αυτό όμως αποδείχθηκε ότι δεν είναι σωστό. Ορισμένοι εξωτερικοί  παράγοντες παρεμβαίνουν και αλλάζει ο ρυθμός διάσπασης. Η πυρηνική βιομηχανία πλέον στηρίζεται στην επιτάχυνση του ρυθμού διάσπασης με εμπλουτισμό ουρανίου. Αυτός ο εμπλουτισμός αποδείχθηκε ότι γίνεται και με φυσικό τρόπο, αλλάζοντας το φυσικό ρυθμό διάσπασης και ανατρέποντας τις χρονολογήσεις εκατομμυρίων και δισεκατομμυρίων χρόνων, κατεβάζοντας τες σε μερικές χιλιάδες χρόνια.

2. Για να γίνει δυνατή η χρονολόγηση θεωρείται ότι αρχικά η συγκέντρωση των ραδιενεργών ουσιών στο εύρημα ήταν μηδενική. Αυτό όμως είναι αυθαίρετο, δεν αποδείχθηκε ποτέ και ούτε είναι δυνατό να αποδειχθεί ποτέ, όπως τονίζει ο αστρονόμος Άλλαν Γ. Σάνταζ  στο βιβλίο “Επιστημονικό Έτος” του 1968. Γιατί; Γιατί κανένας αστροφυσικός δεν ήταν παρών στην δημιουργία τους. Και ο καθηγητής της Μεταλλουργίας Μέλβιν Α. Κούκ είναι κατηγορηματικός: “Ατυχώς, μόνο υποθέσεις μπορεί να κάνει κανείς για αυτές τις συγκεντρώσεις ραδιενεργών στοιχείων. Τα χρονολογικά αποτελέσματα που επιτυγχάνονται έτσι, δεν μπορούν να είναι παρά υποθέσεις (Prehistory and Earth Models, σελ. 24)

Πιο αναλυτικά:

α. Μέθοδος ουρανίου- μόλυβδου

Η βασική αρχή της μεθόδου αυτής είναι η εξής: για πολύ μεγάλες χρονικές περιόδους το ουράνιο διασπάται αυθόρμητα σε μόλυβδο και ήλιο. Ο ρυθμός διάσπασης θεωρείται σταθερός όχι μόνο στο παρόν αλλά και σε όλους τους περασμένους αιώνες.

Αυτή η μέθοδος είναι που στήριξε τα συμπεράσματα των εξελικτικών για την ηλικία της Γης (ότι είναι 4.600 εκατομμ. Ετών!).

Με μια πρώτη θεώρηση, φαίνεται η διάσπαση του ουρανίου να είναι η ιδανική μέθοδος γεωχρονομετρίας και επιστημονικά πέρα από κάθε υποψία. Η έρευνα όμως των τελευταίων δεκαετιών άρχισε να δημιουργεί σοβαρές αμφιβολίες ως προς την αξιοπιστία της.

Εκτός από το φυσικό εμπλουτισμό του ουρανίου  στα ραδιενεργά σώματα, που ανατρέπει τη σταθερότητα στο ρυθμό διάσπασης του, υπάρχουν και άλλοι παράγοντες, που επιδρούν. Π.χ. ένας καταιγισμός νετρονίων στην ατμόσφαιρα  της Γης από μια έκρηξη ενός υπερκαινοφανούς αστέρα. Αυτό έγινε πολλές φορές αποδεδειγμένα στο παρελθόν. Κάτι τέτοιο αυξάνει σημαντικά το ρυθμό ραδιενεργού διάσπασης των πετρωμάτων. Τι αποτέλεσμα έχει αυτό; Το περιγράφει ο Frederic B. Juenman: “αν μια αιφνίδια πτώση μειώσει το δυναμικό της Γης κατά 1 εκατομμύριο βόλτς, θα μπορούσε να έχει σαν αποτέλεσμα τη μείωση του υποδιπλασιασμού του ουρανίου από 4,5 δισεκατομμύρια έτη σε μόλις κάτι παραπάνω από ένα δευτερόλεπτο (!!!).

Για αυτό και στην εγκυκλοπαίδεια Britanika, στο  λήμμα Dating, σημειώνεται: Η μέθοδος ουρανίου, ως γεωχρονομέτρηση, εκτοπίστηκε σήμερα από τις τεχνικές καλίου-αργού και ρουβιδίου- στροντίου. Οι λόγοι για αυτό είναι: περιορισμένη δυνατότητα εφαρμογής και αμφισβητούμενη αξιοπιστία.

β. Μέθοδος Καλίου-Αργού

Η μέθοδος αυτή στηρίζεται στη διάσπαση του καλίου σε αργό. Ο ρυθμός διάσπασης και εδώ θεωρείται σταθερός και στο παρόν και στο παρελθόν.

Όσο περνούν τα χρόνια όλο και περισσότερα προβλήματα εμφανίζονται και σε αυτή τη μέθοδο. Εκτός από τα γενικά μειονεκτήματα, τα ιδιαίτερα (μειονεκτήματα) που περιπλέκουν την όλη διεργασία είναι ότι το κάλιο διασπάται σε δυο διαφορετικά ραδιογενή θυγατρικά προϊόντα με δυο διαφορετικούς ρυθμούς.  Αυτό σημαίνει πως η μέθοδος καλίου-αργού δίνει δυο διαφορετικές τιμές χρόνου, που απέχουν πολύ  η μία από την άλλη. Η διαφορά ρυθμίζεται συνήθως με τη βοήθεια της μεθόδου ουρανίου-μόλυβδου. Π.χ. Η μέθοδος καλίου χρονολόγησε τις βασαλτικές λαβές  της Χαβάης από 160 εκατομμύρια έτη έως  3 δισεκατομμύρια έτη (!). Πως μπορεί να “ρυθμιστεί” όμως αυτή η τεράστια χρονική διαφορά με μια μέθοδο που ουσιαστικά είναι αναξιόπιστη; Αξιοσημείωτο ακόμη είναι ότι οι παραπάνω βασαλτικές λαβές Χαβάης, που χρονολογήθηκαν με τους παραπάνω τεράστιους αριθμούς, στην πραγματικότητα χρονολογούνται από μια έκρηξη τι 1801 κοντά στο Χουαλαεί.

Επομένως “δεν προκαλεί έκπληξη το γεγονός, ότι η μέθοδος καλίου- αργού δίνει διαφορετικά αποτελέσματα σε διάφορα μεταλλεύματα, στο ίδιο πείραμα”.

γ. Μέθοδος Ρουβιδίου- Στροντίου


Η μέθοδος αυτή στηρίζεται στη διάσπαση του ραδιενεργού ρουβιδίου σε στρόντιο. Τα μειονεκτήματα της είναι: ο χρόνος διάσπασης (υποδιπλασιασμού) δεν είναι γνωστός με ακρίβεια. Θεωρείται αρκετά μεγάλος, από 47 έως 120 δισεκατομμύρια έτη. Για το ίδιο κοίτασμα πετρώματος αποδίδει ηλικίες, που δεν συμφωνούν μεταξύ τους κ.α.

Για αυτό και στο τρίτο σεληνιακό συνέδριο, που έγινε στο Χιούστον, τον Ιανουάριο του 1972, ο Leon T. Silver του τμήματος Γεωλογίας και Πλανητικών επιστημών, στο California Institute of Technology αμφισβήτησε τους υπολογισμούς της μεθόδους αυτής. Έτσι κι αυτή η μέθοδος είναι αναξιόπιστη.

δ. Μέθοδος ραδιενεργού άνθρακα 14

Η μέθοδος αυτή ανακαλύφθηκε μετά το Β’ παγκόσμιο πόλεμο (γύρω στο 1949) από τον Αμερικανό χημικό Williard Libby (Βραβείο Νόμπελ για την ανακάλυψη του).

Ο άνθρακας 14 είναι ο άνθρακας που σχηματίζεται στα ανώτερα στρώματα της ατμόσφαιρας. Άζωτο της ατμόσφαιρας και νετρόνια της κοσμικής ακτινοβολίας (που βομβαρδίζουν διαρκώς την ατμόσφαιρα) δίνουν το ραδιενεργό άνθρακα 14 (C14).

Αυτός διαπερνά την ατμόσφαιρα και εισχωρεί στα σώματα των φυτών και των ζώων. Όταν πεθάνει ένας οργανισμός σταματά να παίρνει ραδιάνθρακα 14. Τότε, επειδή αυτός διασπάται, λιγοστεύει διαρκώς μέσα στο νεκρό οργανισμό. Η μέτρηση του C14 στα εργαστήρια επιτρέπεται τον υπολογισμό του χρόνου που πέρασε από τον θάνατο του οργανισμού μέχρι την εξέταση του από τους επιστήμονες.

Τα πρώτα 10 χρόνια περίπου επικρατούσε μεγάλη αισιοδοξία για τη νέα μέθοδο. Βέβαια ο ίδιος ο W. Libby και οι συνεργάτες του έβλεπαν ένα πρόβλημα. Για να γίνει η χρονολόγηση, απαραίτητη προϋπόθεση ήταν να μένει σταθερός ο ρυθμός σχηματισμού και ο ρυθμός διάσπασης  του C14 .

Στις μετρήσεις ο Libby έβλεπε ότι ο ρυθμός παραγωγής ήταν περίπου 25% ταχύτερος από το ρυθμό διάσπασης. Επειδή όμως  αυτό δεν μπορούσε να εξηγηθεί με τα γνωστά επιστημονικά μέσα, ο Libby απέδωσε τη διαφορά σε πειραματικό σφάλμα.

Οι πρώτες ανησυχίες και απογοητεύσεις εμφανίστηκαν κυρίως στη δεκαετία του 1960. Τα κελύφη ζωντανών μαλακίων χρονολογήθηκαν ότι είναι μέχρι 2300 έτη με τον C14 (Keith M. And Anderson G., Science, 16 Αυγ. 1963, σελ. 634). Ασβεστοκονίαμα από ένα αγγλικό κάστρο ηλικίας 785 ετών έδωσε ηλικία με τη μέθοδο C14 …7370 έτη (Baxter M.S. and Walton A., Nature, 7 March 1970, σ. 937-8). Σε φώκιες πρόσφατα σκοτωμένες έδωσε η μέθοδος ηλικία 1.300 έτη και σε μουμιοποιημένες φώκιες, νεκρές μόνο επί 30 έτη, χρονολογήθηκαν για 4.600 έτη (Dort W. Antarctic Journal of the U.S., 6, 1971, σ. 210).

Όμως το σπουδαιότερο ήταν το εξής: Τα πειράματα επαναλήφθηκαν από χημικούς. Με βελτιωμένες τεχνικές, μετά από πείρα 10 ετών, αποκαλύφθηκε ότι η διαφορά που παρατήρησε ο Libby , δεν ήταν απλό πειραματικό σφάλμα , αλλά υπήρχε πράγματι και μάλιστα πάνω από 25%.

Αυτό το παραδέχθηκε και ο ίδιος ο εφευρέτης της μεθόδου χρονολόγησης με C14. ” Όταν αναπτύξαμε τη μέθοδο μας δεν είχαμε άλλη επιλογή παρά να υποθέσουμε ότι οι κοσμικές ακτίνες είχαν παραμείνει σταθερές, παρ’ όλο που δεν είχαμε την παραμικρή ένδειξη ότι πράγματι ήταν έτσι. Αλλά τώρα γνωρίζουμε ότι οι μεταβολές υπήρχαν”.

Αυτό όμως τι σημασία έχει;

Ο Melvin Kook εξηγεί: Αυτό οδηγεί σε δύο εναλλακτικά συμπεράσματα:

α. ή η ατμόσφαιρα βρίσκεται για κάποιο λόγω σε μια μεταβατική φάση δημιουργίας, όσον αφορά τον C14 ή

β. κάτι πάει λάθος σε κάποιο από τα βασικά αξιώματα  της μεθόδου C14.

To πρώτο ερμηνεύεται με το ότι η ατμόσφαιρα βρίσκεται σε κατάσταση μη ισορροπίας, γιατί δεν έχουν  περάσει ακόμα τα 30.000 έτη. (Η μέθοδος C14 λέει ότι απαιτούνται 30.000 έτη για τη σταθεροποίηση της από τη στιγμή της δημιουργίας της.)

Το δεύτερο, λαμβάνοντας υπόψη τη διαφορά ρυθμού δημιουργίας και διάσπασης του C14 , που δεν υπολογίζονται αρχικά, έχουμε, με βάση τα δεδομένα του ίδιου του Libby, εκτίμηση της ηλικίας της Γης γύρω στα 10.000 έτη (!) και όχι δισεκατομμύρια έτη που πιστευόταν μέχρι τώρα.

Επομένως η μέθοδος, που φαινόταν να δικαιώνει την άποψη των εξελικτικών για τα δισεκατομμύρια έτη, ή ίδια- παραδόξως- την καταρρίπτει πλέον και ενισχύει τα δεδομένα της Αγίας Γραφής

Πηγή:

Περιοδικό “ΖΩΗΡΥΤΟΝ”

Νοέμβριος – Δεκέμβριος 2006

JULY 2, FEAST DAY OF SAINT JOHN MAXIMOVITCH OF SHANGHAI & SAN FRANCISCO, USA

feast-day-of-saint-john-maximovitch-2009-1

http://stjohnmaximovits.wordpress.com

My site about St. John Maximovitch

July 2, Feast day of Saint John Maximovitch

of Shangai & San Francisco, USA

6798

Saint John Maximovitch, +1966

2 ΘΑΥΜΑΤΑ ΤΟΥ ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΠΑΪΣΙΟΥ ΤΟ 2006 – ΟΙ ΣΥΓΧΡΟΝΟΙ ΑΓΙΟΙ ΕΙΝΑΙ ΚΟΝΤΑ ΜΑΣ

camp in lake

Oι άγιοι που αγίασαν σήμερα έχουν μεγάλη δόξα, μεγάλη παρρησία στο Θεό και μας βοηθούν πάρα πολύ.

Το Μάρτιο του 2006 συνέβη το εξής. Ένας οδηγός πήγαινε από τη περιοχή της Θέρμης στη Θεσσαλονίκη.

Τον σταματά ένας καλόγερος και του λέει: «Παλικάρι, με παίρνεις μέχρι τη Θεσσαλονίκη;».
«Βεβαίως, ελάτε». Ήταν μόνος ο οδηγός. Κάθησε δίπλα του και του λέει: « Κώστα, -χωρίς να τον ξέρει- έχεις αρχόμενο καρκίνο στους πνεύμονες. Να πας στο νοσοκομείο και θα τον προλάβεις». Και αμέσως εξαφανίσθηκε. Αυτός έπαθε σοκ. Παίρνει μερικά τηλέφωνα και λέει τι του συνέβη. Του φέρνουν μερικές φωτογραφίες.

Τον ρωτούν αν αναγνωρίζει ποιός είναι ο καλόγερος; Αυτός αναγνώρισε τον π. Παΐσιο. Πήγε πράγματι στο νοσοκομείο.

Τον εξέτασαν οι γιατροί και βρήκαν αρχόμενο καρκίνο στους πνεύμονες, ενώ ο ίδιος δεν αισθανόταν πόνους.

Βλέπετε αυτοί οι άνθρωποι, οι οποίοι ευαρέστησαν τον Θεό εμφανίζονται μετά το θάνατο τους και πιστοποιούν την αλήθεια του Ευαγγελίου.

Μία άλλη κυρία από την Κύπρο πήγε να προσκυνήσει στο τάφο του π. Παϊσίου. Γονατίζοντας για να προσκυνήσει γλίστρησε. Ακούμπησε το χέρι της κάτω για να στηριχθεί. Όταν πήγε στο ξενοδοχείο είδε ότι στον αγκώνα της υπήρχε χώμα.

Αυτή χάρηκε γιατί το θεώρησε ως ευλογία από τον τάφο του π. Παϊσίου. Το μάζεψε και το έβαλε σε μια θήκη που είχε μαζί της. Μετά κοιμήθηκε. Το πρωί ξύπνησε και είδε ότι είχε βλαστήσει ένας κρίνος πάνω στο χώμα. Ποιός το φύτεψε, ποιός το πότισε;

Αυτά μας τα δίνει ο Θεός, σ’ αυτόν τον καιρό της αμφιβολίας και της απιστίας, για να μπορέσομε να βρούμε τη χάρη του. Γι’ αυτό, σας παρακαλώ, πάρτε στα σοβαρά το θέμα της σωτηρίας της ψυχής.

Η ζωή μας φεύγει, είναι ένα όνειρο.

Φεύγουμε. Εδώ είμαστε φιλοξενούμενοι. Όπως όταν πάμε σε μια κατασκήνωση. Θα μείνουμε εκεί δεκαπέντε μέρες και θα φύγουμε.

Έτσι είναι και η ζωή αυτή.

Ο άνθρωπος θα φύγει από τον κόσμο αυτό. Μακάριος και τρισμακάριος και τρισευτυχισμένος ο άνθρωπος εκείνος, ο οποίος σκέφτεται τα μη βλεπόμενα, σκέφτεται και ποθεί τα μη ορώμενα με τη σωστή ζωή του, πάντα κοντά στο Ι. Μυστήριο της Θείας Εξομολόγησης.

(Από ομιλία που έγινε στο Λονδίνο το 2006)

Ώρες Εξομολόγησης:

https://cominghomeorthodoxy.wordpress.com/ores-eksomologisis/

ΕΛΛΑΔΑ, ΚΥΠΡΟΣ ΚΛΠ.

A LETTER BY THE BLESSED EPIPHANIOS THEODOROPOULOS ON THE MATTER OF ECUMENISM & SCHISMATIC OLD CALENDARIST ZEALOTISM

7deb8beb54c92af7300de176bd912f37

http://schismaticsreturntochurch.wordpress.com

SCHISMATICS RETURN TO CHURCH

A letter by the blessed Epiphanios Theodoropoulos

on the matter of Ecumenism and Schismatic Old Calendarist Zealotism

Athens, the 22nd July 1971

Dearest fr. Nicodemus,
Rejoice in Christ Jesus, our Lord.

More than a month has passed since I received your letter.  I delayed responding to it, due to an overload of obligations.  I beg for your understanding.

I shall reply somewhat briefly, with my promise to revert, in the event that your holiness should require new clarifications.

First of all, dearest fr. Nicodemus, I am obliged to tell you a bitter truth, which will seem more than absurd to you and will amaze you.  Until this day, I have been avoiding – for the sake of providence – to formulate this position, or have expressed it in shadowy terms; however, as things have already reached a point that can go no further and certain select persons – who unfortunately have a terror-stricken conscience – have gone over to the Old Calendarists and have become victims of a relentless propaganda against the Church, it is time that the truth be told, straightforwardly and unreservedly.

Well, fr. Nicodemus, all those who – out of fear of Ecumenism – accede to the Old Calendarists gain nothing whatsoever, except that by fleeing from one heresy, they accede to another. Of course they themselves are not conscious that they have acceded to a heresy, but that does not change things in the least.

Do not think that I am unfair or immoderate.  I will prove that my argument is absolutely true. Please take note.

What is a heresy, dear fr. Nicodemus?  It is an adulteration of the Faith!  But what is an adulteration of the Faith? Is it the breaching of Dogmas? That too is an adulteration of the Faith, but it is not only that. An adulteration of the Faith is also the elevating to the status of a Dogma of the Faith, those things that are not.  That is to say, if someone were to render a secondary thing – even if a good one – as a Dogma of the Faith, as a condition for salvation, then that someone automatically becomes a he-re-tic!

Do you want an example?  Well, you have the famous Eustathians!  What did they do? Did they breach any Dogmas of the Faith?  Which one?  Perhaps the one pertaining to the Holy Trinity? Perhaps the one pertaining to the two natures of the Lord? Perhaps the one pertaining to Angels? Perhaps the one on the Devil, etc., etc.?  No!  They did not violate any Dogma.

But then what did they do?  They “elevated” certain secondary things to the level of Dogmas of the Faith, to conditions for salvation:  Celibacy, and abstaining from meat.  The Church had said that although these two things were good and holy and commendable, they were NOT conditions for salvation. They were NOT dogmas of the Faith.  “NO!” said the outraged Eustathians!  “Whoever does NOT abstain from marriage and meat, CANNOT  be saved!”

What happened after this?  During the Council of Gangra, the Church declared them as heretics and pronounced a string of anathemas against them.

Dear fr. Nicodemus, the uniformity in feast-dates may be a good and holy thing (even though it was never fully upheld in the Church), but it is NOT a Dogma of the Faith – it is NOT a condition for salvation.

“No!” the Old Calendarist remonstrators cry out!  “The disruption of feast-day uniformity (Question:  When did the Church EVER have absolute uniformity in feast-dates?) has deprived the Church of God’s Grace, and has rendered Her Sacraments VOID (listen, and shudder!) and that subsequently, the New Calendarists are also exempt of Grace – in other words, exempt of salvation. (!!!)

This hideous declaration, brother Nicodemus, constitutes a monstrous heresy and a blasphemy against the Holy Spirit.  Those poor wretches have elevated into Dogmas of the Faith and conditions for salvation certain elements relating to….calendrical and feast days!

Of course, no-one regards the existence of two calendars in the space of the worldwide, Orthodox Catholic Church as a good thing.  The change in the Calendar was unfortunate; very unfortunate. But from that point, up to the point of recognizing calendars as …Dogmas of the Faith and hinging the authority of the Sacraments and the attainment of salvation from them, the distance became abysmal.   The Old Calendarists could have continued to observe the old calendar, but at least continued to preserve their communion with the Church. That would not have entailed any danger. Instead, they went as far as severing themselves from the Church, for fear of….losing Grace and salvation!!!

I am not ignorant of the fact that there are Old Calendarists who do not accept such blasphemies, but what is the use, if there are others – and in fact leaders – who support those heretical views?

Now listen to a dialogue that I had with a choice young man, who had acceded to the Old Calendarists:

-Why did you depart from the Church of Greece?
-So that I wouldn’t be in communion with heretic ecumenists.
-Are all the Bishops of Greece ecumenists?
-No! No!  But they are in communion with the ecumenist Patriarch, so I don’t want to be in communion with persons who are in communion with heretic ecumenists.
-Do you believe that the calendar is a Dogma of the Faith, and that the New Calendarists are exempt from Grace and are in need of re-Chrismation, like those who have returned from heretics?
-God forbid!  I in no way believe that nonsense by the Old Calendarists.  I acceded to them, for the sole purpose of avoiding even an indirect communion with heretic ecumenists!
-But in no way did you avoid communion with another heresy, because the assertion by the Old Calendarists (that the change in the calendar deprived the Church of Grace) is not a simple piece of nonsense, as you mentioned previously. It is a grave blasphemy and heresy.
-But I don’t believe in those things!
-And yet, you are in communion with people who do believe those things!
-What else can I do? I am forced to tolerate them, for the sake of providence.
-Then why didn’t you tolerate – likewise for the sake of providence – those Bishops of Greece who were in communion with the Patriarch?
-…………(no response)……………..
-Can you see what kind of quandary you were drawn into?  You acknowledge that most of the Bishops of Greece are Orthodox, but you refuse every communion with them because they are in communion with the Patriarch. In this way, you are not accepting communion with ecumenists – even indirectly – but you are accepting a direct – a clearly direct – communion with people who preach another kind of heresy: one that claims salvation is dependent on… calendars!!!  So, how exactly have you benefited???

But even so, you should not imagine that you have actually avoided indirect communion with ecumenists.

-And how is that?
-Listen, you poor victim of cunning propagandists: the Old Calendarists will yell until their lungs explode, that even common prayers with the Patriarch (and others who are similarly minded to him) will render us alike to them, even if we don’t believe what they preach.  Well, if they at least remained consistent to this position of theirs….but consistency is not one of their fine points!

Go dear friend to an Old Calendarist Hermitage, especially the one in Lykovrisi outside Athens, and you will see whole busloads of New Calendarists disembarking, all arriving there to attend the Liturgy! (I have heard that the New Calendarist churchgoers on Sundays by far outnumber the Old Calendarists!)  In fact, the Periodical issued by the said Hermitage has occasionally expressed its request to the “pilgrims” who wish to attend services there to come dressed modestly – men, women and children. However, it makes no mention whatsoever that New Calendarists should not attend there at all – No! The only thing it stresses and is satisfied with is the avoidance of improper attire.  This achieved, nothing else is examined. This achieved, the New Calendarists are most welcome to common attendance and common prayer!
I also know of many instances of Old Calendarist Priests who have unconditionally accepted New Calendarists into the Sacraments of Confession, and even of Holy Communion.  In other words, we have here an offering of the Sacraments to persons who at other moments are characterized by the Old Calendarist leaders as being “far from the truth and salvation”, simply because they belong to the Church of Greece, which is in communion with the Patriarch!  What a mess, and what an anomaly!

So, if those who are like-minded to you are in common prayer and communion with us, who are in common prayer and communion with the Patriarch, then you are still in indirect communion with the Patriarch!  So, what did you gain?  You have not avoided indirect communion with ecumenists, and you have also been led into a direct communion with persons who preach another kind of heresy!

These are the things that were said with that young man at the time. I am repeating them, so that you can extrapolate certain conclusions, dear fr. Nicodemus.

And here are some brief answers to your questions:

1) It was a huge “blunder” on the part of Philaretos, when he recognized the Old Calendarists in Greece. He most probably fell victim to bad counsel.  Some information has reached my ears that he has regretted doing what he did, after having met the Old Calendarists in Greece.  But time will tell.  I believe that there will be developments….

2) At any rate, in my opinion the Church of Greece is anything but heretic; the decision reached by Philaretos’ Synod is not only lacking in authority, but also, inasmuch as it is an entirely anti-canonical intervention in the internal affairs of another co-believing Church, it has triggered canonical responsibilities for the said Synod.

3) If Philaretos had believed that the Church of Greece had fallen into heresy, then he could have intervened. However, it was his duty, not to recognize the Old Calendarists (who, although not ecumenists, nevertheless preach another kind of heresy as I mentioned earlier, ie., that salvation is dependent on….calendars), but instead, to ordain Priests (or even Bishops) anew, to man the Church of Greece.  Those Priests could follow the old calendar, but not preach the aforementioned heretic view, and they would also accept communion with those faithful who followed the new calendar, exactly as Philaretos does.

4) The present situation (common prayers, innovations etc.) does not justify the “crossing of boundaries”.  Only a Church that falls into heresy can give the right to “extra-territorial” Bishops to intervene.

5) If an Orthodox Synod condemns someone, it is not permitted for the Synod of any other Local Church to acquit him.  If this should happen, the second decision is void. In other words, if a Clergyman of the Church of Greece is condemned by it and he appeals to another Church – for example, the Church of Serbia – and asks to be judged by it, the Church of Serbia will reject his demand, stating that it is entirely unauthorized to respond and that only the Church of Greece has such jurisdiction.  However, if the Church of Serbia were to respond to that demand and judge the Clergyman in question, then its decision – for having been issued in spite of Canons – is void in every way and also incurs canonical responsibilities.

If the misdemeanours of that Clergyman do not constitute an impediment to Priesthood and he later repents for them, then the only one who is authorized to reinstate him is again the Church of Greece.  It has never been permitted to an Orthodox Church to intervene in the internal affairs of another.

Of course it is an entirely different matter, if one Local Orthodox Church requests assistance from another Local Church or Churches in order to solve an internal problem that it may have.  In that case, it is not considered an arbitrary intervention, but rather a sororal support.
Only an Ecumenical Synod – as the supreme Authority – is entitled to intervene in the internal affairs of a Local Orthodox Church and regulate them according to its discernment.  For instance, if a Clergyman of a Local Church (in fact its Primate) believes he has been unjustly condemned, it is possible for him to resort to petitions towards other Local Orthodox Churches, and after narrating his undeserved adventure, ask for justice to be rendered.  In the event that the other Churches find his complaints valid, they can go as far as convening a Grand Synod, whose decision will be binding for everyone.  Unilateral intervention by one Local Church into the internal affairs of another one is inadmissible.
But it is understood that all of the above apply to Local Orthodox Churches, and not to heretics.

6) The word “void” – when in reference to Sacraments – at times characterizes the entirely unsubstantial (ie nonexistent) Sacraments, and elsewhere, the existent ones which however have been performed anti-canonically.  This depends on what inference we give to the word “void”.

7) A returning “zealot” can, through lenience become re-accepted, even with a simple Confession before a Spiritual Father.  If that zealot is a Clergyman, he must ask his proper Bishop for his reinstatement, through the canonical procedure.  Changing posts (=going from one Old Calendar group to another) “from time to time” indicates an obvious inconstancy; unfortunately, this is a customary tendency with Old Calendarists.

8) Undoubtedly, one cannot be dedicated to “both the one side and the other” simultaneously. It is an entirely different matter if, by resorting to providence, the one side shows tolerance to the other, in the hope of finally drawing them towards the straight path.

9) If someone is very simpleminded and cannot perceive certain things, but does not persist in his fallacious positions by being opinionated, stubborn etc. and is merely simpleminded, it is quite possible for him to acquire bounteous Grace from God.  God’s judgments are unfathomable.

There have been cases in which wise persons of the Church had fallen into fallacies; and yet, the God Who examines the heart and not the face, did not judge them as undeserving of His favour. The great Gregory – the Bishop of Nyssa – was not without certain dogmatic fallacies. And yet, he is a saint and a Father of the Church. Likewise, the divine Dionysios of Alexandria – when theologizing on the Son – had not expressed himself with dogmatic accuracy, which is why he had -inadvertently- given many footholds to the Arians who thereafter invoked him.  Because of this, Athanasius the Great was compelled to write an entire treatise on saint Dionysios, in order to elucidate his dogmatically pointless expressions.

10) We can of course have congenial relations with “zealots”; but we are not permitted to receive Sacraments from them.  However, if they are – as you write – in communion with our Church, then the situation is different. But, honestly, are there “zealots” who are in communion with our Church?

11) Unfortunately, the return to the old calendar is not an easy thing in the Church of Greece.  It may even be impossible. But even if it were possible, do not ever imagine that all the Old Calendarists would then submit themselves to the Church. Most of the Old Calendarist Clergymen prefer to be unrestrained and would never acquiesce to be under a yoke and under control. They would find a thousand and one “arguments” to justify their persevering in mutiny. (They would say for example that the Bishops are Masons, and the suchlike).  I am well acquainted with many Clergymen of the Old Calendarists…. One of the leaders of an Old Calendarist group had said to me several years ago:  “I dare not impose even ten days of restricted duty to any of my clerics. They will “go to the others”, they tell me…” (he meant to another Old Calendarist group).  From this, you can get an idea of what kind of willingness for canonical discipline exists among the Old Calendarist Clergy – with the exclusion of a few exceptions…

12) The positions outlined in the “Epistolary Diatribe” apply, only if our Church is Orthodox, and not heretic.  To “wish it health” is a very broad statement. We cannot ask for absolute health (canonical, administrative, moral, etc.) of the Church, since it is comprised of imperfect and sinful people. It would be ideal, if it could enjoy health in all its aspects, but is that possible?  So, as long as it is Orthodox and not heretic, we can consider this as being sufficient.  Far be it, for me to characterize the Church of Greece as…..heretic!!!  If others are so comfortable in undertaking such a scary responsibility (that is, to characterize an Orthodox, Local Church as “heretic”), let them do so…

13-14) The Orthodox should undoubtedly NOT pray together or have any other religious ties with heretics (Papists, Protestants, etc. – The same applies in the case of schismatics).  But if one were to pray together – or be otherwise in communion with – heretics, they would of course be violators of the Holy Canons and deserving of ecclesiastic penalties; however, they would not be considered as heretics automatically.  It is quite possible that in such cases, one can believe Orthodoxically, disapprove of all other teachings, and yet, not consider religious contacts with heterodox as something bad. This kind of person is, I repeat, a formidable violator of sacred Canons, but he is NOT a heretic.  However, if this is not enough for him, and he also preaches heretic beliefs, then the whole issue is entirely different.  This behaviour would render him a heretic.  He is a heretic, because he is preaching heretic beliefs – even if he has no communion whatsoever with other heretics.

However, there are two kinds of heretics:  Those whom the Church has put on trial and has convicted and excised from Her Body, and those who have neither been convicted as yet by the Church, nor have left the Church of their own volition, but instead have remained in the Body of the Church.  One such case is the case of the Patriarch.  Patriarch Athenagoras has preached heretic beliefs.  But he has not been convicted yet by the Church, nor has he renounced the Church and removed himself from Her.  He has remained inside the Church and continues to minister inside the Church and consequently, he is still a channel of Grace; He performs Sacraments.

What can we do?

a) Pray for him to recover and repent,

b) Protest against him and keep struggling.  If someone’s conscience cannot tolerate the commemoration of his name, he has the right, by proceeding even further, to cease commemorating him, in compliance with Canon 15 of the 1st -2nd Synod.  However, this is the furthermost step that he can take, if he does not want to reach the point of schism or mutiny. In other words, when ceasing to commemorate him, he will not commemorate another Bishop; instead, he will wait, as mentioned earlier in my “Epistolary Diatribe”, with a calm conscience, for the judgment of a Synod.

Another problem:   How will those who cease a commemoration behave towards the Patriarch? Because those who are in communion with the Patriarch are two categories: (a) those that have the same views as him (as do Jacob of America, Meliton of Chalcedon etc.) and (b) those that disagree with his views (as do almost all the Hierarchs of the Church of Greece).  They will behave towards the former (category a) the way they behave towards the Patriarch, but to the others (category b), even if this category is in communion with the Patriarch, they cannot behave similarly; in other words, they cannot go as far as ceasing to commemorate them (category b). According to the sacred Canons, it is not permitted to avoid communion with them.  The Holy Canons give the right to cease commemoration, only of a Bishop or Patriarch who preaches heretic teachings.  They do not give the right to also cease the commemoration of those who – albeit Orthodox – tolerate him.

This point is to be observed very carefully!  We have a duty to discern between the two situations:  There is a difference between one who preaches heretic beliefs, and one who believes and teaches Orthodoxically but for the sake of providence (oekonomia) tolerates and maintains communion with him.

Also:  There is a difference between one who preaches heretic beliefs but does not remove himself from the Church (nor is excised by the Church), and one who leaves the Church on his own initiative (and founds his own “church” or accedes to another, heretic or schismatic one), or who has been excised by the Church, pursuant to a trial and conviction.  It is with the second kind that every Orthodox must have no communion whatsoever.  However, communion with the first kind (until he has been convicted) is left – by the sacred Canons – to the discretion of each Orthodox faithful.

In other words, we have the right – that has been provided by the sacred Canons – to cease a commemoration, but we are not bound to do so.  As a consequence, if one were to utilize this right and cease a commemoration, he has the right to do so, and should not be censured by the others.  If, upon weighing various factors, another were to deem preferable to not utilize this right, but instead, await a “Synodic diagnosis”, he will not be reprehensible, let alone be regarded as deserving excommunication!   One could apply here – adjusted accordingly – the words by the Apostle Paul:  “Let not the one who commemorates debilitate the one who does not commemorate, nor the one who does not commemorate judge the one who commemorates.” (cmp. Rom.14:3)

Then, you might ask, what do we gain by avoiding commemoration of the Patriarch, if we are going to be in communion with – say – the Bishop of Druinoupolis, who does commemorate the Patriarch?  Will we not be thus “polluted”, by being in indirect communion with the one who preaches heretic beliefs?

However, the cessation of commemoration “prior to a Synodic diagnosis” and conviction was not intended for averting “pollution” (by the heresy that is being preached)!  No, my brother!  If that were its meaning, then the Canons would not have merely provided the right to cease a commemoration (for reasons of heresy) “prior to a Synodic diagnosis”; they would have instituted an explicit and clear prohibition, at the risk of very severe penalties if it is not observed.

The cessation of commemoration for reasons of heresy “prior to a Synodic diagnosis” has a different meaning.  It is a strong, but also a last-resort protest of the Orthodox conscience; it provides an outlet for those who become scandalized, and at the same time aspires to creating a disturbance, so that the Church might hasten to settle the matter.

There is no danger of becoming…polluted, either by commemorating the Patriarch (if he has not yet been convicted), or, even more so, if we accept to be in communion with those who commemorate him.  Statements to the contrary are nothing more than foolish “zealotisms”.

Saint Cyril of Jerusalem was not polluted, even though he had been ordained a Bishop by the Metropolitan Akakios of Caesaria, who, albeit a self-declared Arian (and in fact the leader of a portion of Arians), continued to remain and to minister in the Church.  Saint Anatolius had also been ordained a Bishop (and as a matter of fact, Patriarch of Constantinople), by the Patriarch Dioscorus of Alexandria, who was a Monophysite and a mighty protector of the heresy leader Eutyches, but who had not yet been convicted by the 4th Ecumenical Synod.  So, if an ordination by Bishops preaching heretical beliefs (but not convicted Synodically and still remaining in the Church) does not pollute,  then neither does the commemoration of them pollute, and even less so does communion with persons who tolerate them for the sake of providence and who continue to uphold the commemoration thereof.

The Old Calendarists, albeit “not comprehending, either those things that are said, or what they are reassuring”, assert completely opposite things. (see also the book by Theodoretus Mavros).  This being the case, those poor wretches must also be “polluted”.  Why?  Because, as mentioned previously, they too (despite their theoretical proclamations – or, more correctly, in a vociferous and tragic contradiction to them), have in practice accepted communion (through common prayers and the administering of Sacraments) with persons who belong to the Church of Greece, which is in communion with the Patriarch!  Hence?????

If they wanted to be consistent, they should not be accepting church attendance by even one single member of the Greek Church (let alone accept them for Confession or Holy Communion), if they haven’t previously declared that they have departed from the Church of Greece and have acceded with repentance to their “church”.  Instead, these groups fearlessly and unhesitatingly attend church together, pray together and participate together in Sacraments, with entire crowds of “New Calendarists” in their Old Calendarist Temples, and even in their monastic Retreats.

Do all these things sound like moral consistency?  Are they morally permissible?  Are they canonically acceptable things?  Are they, finally, actions of honesty?  They may quite possibly say that they are doing this “for the sake of providence” (oekonomia). But then why create schisms and divisions and partitions and wounds in the Body of the Church?  If, by going to the Old Calendarists, they will be again praying together with those who are in communion with the Patriarch, why not remain in the Church of Greece and tolerate “for the sake of providence” the Patriarch and those who are aligned with his beliefs?  In this way, they would be “providentially” tolerating only one heresy:  Ecumenism; but, by going over to the Old Calendarists, they would be tolerating two:  Ecumenism (given that Old Calendarists pray together with New Calendarists who are in communion with the Patriarch), and Greek Old Calendarism, which preaches the heresy that calendars and feast-dates are conditions for one’s Salvation!

I am specifically saying “Greek Old Calendarism”, because I have no intention of condemning the per se old calendar which so many Orthodox Churches observe, but the heretic exaggerations that the Greek Old Calendarists have mindlessly embraced.  Apart from the other reasons, this is why I am so afraid and terrified of mutinies and schisms – their lot is unavoidably this:  they finally end up supporting positions that are entirely heretic!

These, most beloved fr.Nicodemus, are the things that I wanted to write to you and your sacred and God-loving Escorts. And I have written to you “out of much grief and a restrained heart” (2 Cor.2:4).  The entire state of the Orthodox Church is currently a very grievous one. Perhaps, in the end, certain serious adventures will not be avoided.

Let us be attentive!  With humility, with prayer, with fasting, with solemnity, let us ask for enlightenment by the Lord, on how we must tread during the oncoming developments.  The Church is faced with double trouble: on the one hand, there is satanically-driven Ecumenism, and on the other hand, there is soul-devastating Fanaticism, which eventually leads to horrific blasphemies and heresies and obscures the truth.  Let us be fearful of both and flee from both. We must not deviate to the right or to the left.  Let us walk along the middle and “royal” path, which is the path of unadulterated Orthodoxy that knows how to safeguard precision (akrivia) and is also aware of the displays of providence (oekonomia).

Rejoice, brother.  And I shall again say “rejoice!”  Rejoice, in the midst of every grief and every affliction.  For Jesus “surrendered Himself for our sins, and was risen for our vindication” (Rom.4:25).
I beg you all to beseech the Lord to have mercy on my wretchedness also, for I am in a diverse struggle. I grieve about everything.  “On the outside, battles; on the inside, fears.” (2 Cor. 7:5 – interpretation by P.Trembelas).

Always willing for every kind of assistance, and invoking prayers by you all, I remain, with profound love and honour, in Christ Jesus our Lord.

SOURCE

BOOK:

Father Epiphanios Theodoropoulos

The Two Extremes – Ecumenism and Zealotism

Athens

http://ex2x2lettersfromgreece.wordpress.com

EX 2×2 LETTERS FROM GREECE – My english site

ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΤΟΥ ΠΑΤΡΟΣ ΕΠΙΦΑΝΙΟΥ ΘΕΟΔΩΡΟΠΟΥΛΟΥ ΣΧΕΤΙΚΑ ΜΕ ΤΟΝ ΣΧΙΣΜΑΤΙΚΟ ΠΑΛΑΙΟΗΜΕΡΟΛΟΓΙΤΙΚΟ ΖΗΛΩΤΙΣΜΟ

IMG_82950967832084

Επιστολή του Πατρός Επιφανίου Θεοδωροπούλου

σχετικά με τον σχισματικό παλαιοημερολογίτικο Ζηλωτισμό

http://schismaticsreturntochurch.wordpress.com

SCHISMATICS RETURN TO CHURCH

Αθήνα, 22 Ιουλίου 1971

Προσφιλέστατε π. Νικόδημε
χαίρε εν Χριστώ Ιησού τω Κυρίω ημών.

Πέρασε πάνω από ένας μήνας από τότε που έλαβα την επιστολή σου. Άργησα να απαντήσω, λόγω φόρτου απασχολήσεων. Παρακαλώ να με συγχωρέσεις. Απαντώ κάπως περιληπτικά, με την επιφύλαξη να επανέλθω, αν η Οσιότητά σου θελήσει νέες διευκρινήσεις.

Αρχικά, φίλτατε π. Νικόδημε, οφείλω να σου πω μια πικρή αλήθεια, που θα σου φανεί πολύ παράδοξη και θα σε εκπλήξει. Μέχρι σήμερα απέφευγα – κατ’ οικονομία – να διατυπώσω αυτή τη θέση ή την διατύπωνα με έμμεσο τρόπο, αλλά από τη στιγμή που τα πράγματα έφτασαν στο μη περαιτέρω και εκλεκτά πρόσωπα- που έχουν όμως συνείδηση γεμάτη φόβο – προσχωρούν στους Παλαιοημερολογίτες, πέφτοντας θύματα μιας αδίστακτης προπαγάνδας κατά της Εκκλησίας, είναι καιρός να λεχθεί η αλήθεια δίχως περιστροφές κι επιφυλάξεις.

Λοιπόν, π. Νικόδημε, όσοι φοβούνται τον Οικουμενισμό και προσχωρούν στους Παλαιοημερολογίτες δεν κερδίζουν τίποτα άλλο, παρά μόνο αποφεύγοντας μια αίρεση, προσχωρούν σε μία άλλη. Βέβαια, δεν έχουν συνείδηση ότι προσχωρούν σε αίρεση, αλλά αυτό δεν αλλάζει καθόλου τα πράγματα. Μη νομίζεις ότι είμαι άδικος ή υπερβολικός. Θα σου αποδείξω αμέσως πόσο απολύτως αληθής είναι ο ισχυρισμός μου.

images

π. Επιφάνιος Θεοδωρόπουλος, Αθήνα, +1989

Τι είναι αίρεση, αγαπητέ π. Νικόδημε; Η νοθεία της Πίστεως! Τι είναι όμως νοθεία της Πίστης; Η αθέτηση των δογμάτων; Βεβαίως και αυτό είναι νοθεία της Πίστης, αλλά δεν είναι μόνο αυτό. Νοθεία της Πίστης είναι και η προσπάθεια να θεωρούνται Δόγματα Πίστεως πράγματα που δεν είναι Δόγματα Πίστεως. Αν δηλαδή, θελήσει κάποιος να θεωρήσει Δόγμα Πίστεως, προϋπόθεση σωτηρίας, κάτι το δευτερεύον, έστω και καλό, τότε καθίσταται αυτομάτως αι-ρε-τι-κός!

Θέλεις ένα παράδειγμα; Ας δούμε τους περίφημους Ευσταθιανούς! Τι έκαναν αυτοί; Αθέτησαν Δόγματα Πίστεως; Ποιο; Μήπως το περί Αγίας Τριάδος; Μήπως το περί των δύο φύσεων του Κυρίου; Μήπως το περί Αγγέλων; Μήπως το περί Διαβόλου, κλπ, κλπ; όχι! Κανένα Δόγμα δεν αθέτησαν. Αλλά τότε τι έκαναν; Θεώρησαν Δόγματα Πίστεως, προϋποθέσεις σωτηρίας, πράγματα δευτερεύοντα. Την αγαμία και την αποχή από το κρέας. Η Εκκλησία έλεγε: καλά και άγια και θεάρεστα και άξια μίμησης είναι αυτά τα πράγματα, αλλά δεν είναι όροι σωτηρίας, δεν είναι Δόγματα πίστεως.

Όχι! Διαλαλούσαν οι Ευσταθιανοί! Αυτός που δεν απέχει από το γάμο και το κρέας δε μπορεί να σωθεί!

Τι συνέβη τότε; Η Εκκλησία με την εν Γάγγρα Σύνοδο τους αποκήρυξε σαν αιρετικούς και εκφώνησε εναντίον τους σειρά αναθεμάτων. Καλή και άγια π. Νικόδημε είναι η εορτολογική ομοιομορφία (η οποία όμως ουδέποτε υπήρξε συνολικά στην Εκκλησία), αλλά δεν είναι Δόγμα πίστεως, δεν είναι όρος σωτηρίας.

Όχι! Κραυγάζουν οι Παλαιοημερολογίτες! Η διάσπαση της εορτολογικής ομοιομορφίας (πότε όμως η Εκκλησία γνώρισε απόλυτη εορτολογική ομοιομορφία;) στέρησε από την Εκκλησία την Χάρη, κατέστησε (άκου και φρίξε!) άκυρα τα Μυστήριά της και επομένως οι Νεοημερολογίτες είναι εκτός Χάριτος, δηλαδή εκτός σωτηρίας!!

Αυτός ο φρικαλέος ισχυρισμός, αδελφέ Νικόδημε, αποτελεί φοβερή αίρεση και βλασφημία κατά του Αγίου Πνεύματος. Προβίβασαν οι ταλαίπωροι σε Δόγματα πίστεως, σε όρους σωτηρίας, στοιχεία…ημερολογιακά και εορτολογικά!… κανείς βεβαίως δεν θεωρεί καλό πράγμα την ύπαρξη δύο ημερολογίων στο χώρο της ανά την Οικουμένη Ορθοδόξου καθολικής Εκκλησίας. Κακώς, κάκιστα έγινε η αλλαγή του Ημερολογίου. Αλλά από το σημείο αυτό μέχρι το σημείο να δούμε τα ημερολόγια ως…Δόγματα πίστεως και να εξαρτήσουμε από αυτά το κύρος των Μυστηρίων και την επίτευξη της σωτηρίας, η απόσταση είναι αβυσσαλέα.

Ας κρατούσαν οι Παλαιοημερολογίτες το παλιό ημερολόγιο, αλλά ας διατηρούσαν την κοινωνία προς την Εκκλησία. Τότε δεν θα υπήρχε κανένας κίνδυνος. Αυτοί όμως έφτασαν στο σημείο να αποκοπούν από την Εκκλησία, για να μη…χάσουν την Χάρη και τη σωτηρία!… δεν αγνοώ ότι υπάρχουν Παλαιοημερολογίτες, που δεν δέχονται αυτές τις βλασφημίες, αλλά ποιο το όφελος, εφόσον υπάρχουν άλλοι – και μάλιστα η ηγεσία τους – που υποστηρίζουν αυτές τις αιρετικές θέσεις;

Άκου έναν διάλογο που είχα πριν από καιρό  με κάποιον εκλεκτό νέο, ο οποίος προσχώρησε στους Παλαιοημερολογίτες:

-Γιατί έφυγες από την Ελλαδική Εκκλησία;
-Για να μην κοινωνώ με τους αιρετικούς οικουμενιστές.
-Όλοι οι Επίσκοποι της Ελλάδας είναι οικουμενιστές;
-Όχι, όχι! Αλλά κοινωνούν με τον οικουμενιστή Πατριάρχη. Δεν θέλω λοιπόν να έχω κοινωνία με πρόσωπα που κοινωνούν με τους αιρετικούς οικουμενιστές.
-Πιστεύεις ότι το ημερολόγιο είναι Δόγμα πίστεως και ότι οι Νεοημερολογίτες βρίσκονται εκτός Χάριτος και χρειάζεται, σαν αυτούς που επιστρέφουν από τις αιρέσεις, να τους ξαναχρίσουμε με μύρο;
-Θεός φυλάξοι! Εγώ καθόλου δεν πιστεύω τις ανοησίες των Παλαιοημερολογιτών. Εγώ προσχώρησα σ’ αυτούς μόνο και μόνο για να αποφύγω την – έμμεση έστω – κοινωνία με τους αιρετικούς οικουμενιστές.
-Καθόλου όμως δεν απέφυγες την κοινωνία με άλλη αίρεση. Ο ισχυρισμός των Παλαιοημερολογιτών ότι η αλλαγή του ημερολογίου στέρησε την Εκκλησία από την Χάρη, δεν είναι απλή ανοησία, όπως την χαρακτήρισες πιο πριν. Είναι βαρύτατη βλασφημία και αίρεση.
-Αλλά εγώ δεν πιστεύω αυτά τα πράγματα.
-Κοινωνείς όμως με εκείνους, οι οποίοι τα πιστεύουν.
-Τι να κάνω; Αναγκάζομαι να τους ανέχομαι κατ’ οικονομίαν.
-Και τότε γιατί δεν ανεχόσουν, κατ’ οικονομίαν έστω, τους Επισκόπους της Ελλάδας, οι οποίοι κοινωνούσαν με τον Πατριάρχη;
-Εκείνος:………………
-Εγώ: βλέπεις λοιπόν σε ποια αντινομία οδηγήθηκες; Αναγνωρίζεις ότι οι περισσότεροι Επίσκοποι της Ελλάδας είναι Ορθόδοξοι. Αρνείσαι όμως την κοινωνία μαζί τους, επειδή αυτοί κοινωνούν με τον Πατριάρχη. Έτσι δεν δέχεσαι ούτε έμμεση καν κοινωνία με οικουμενιστές. Δέχεσαι όμως άμεση, αμεσότατη κοινωνία με πρόσωπα που κηρύττουν άλλου είδους αίρεση. Ότι η σωτηρία εξαρτάται από το ημερολόγιο!! Ποιο το κέρδος σου;; αλλά και πάλι μη νομίζεις ότι απέφυγες την έμμεση κοινωνία με τους οικουμενιστές.
-Εκείνος: πώς συμβαίνει αυτό;
-Εγώ: άκουσε, ταλαιπωρημένο θύμα επιτήδειων προπαγανδιστών: οι Παλαιοημερολογίτες κραυγάζουν μέχρι να σπάσουν τα πνευμόνια τους ότι και μόνη η συμπροσευχή μας με τον Πατριάρχη και τους άλλους ομόφρονες μ’ αυτόν μας καθιστά όμοιους με αυτούς, έστω κι αν δεν πιστεύουμε όσα κηρύσσουν αυτοί. Να ήταν τουλάχιστον συνεπείς μ’ αυτή τους τη θέση! Αλλά πού συνέπεια!… πήγαινε, φίλε μου, σε μερικά Ησυχαστήρια των Παλαιοημερολογιτών, ιδιαίτερα στη Λυκόβρυση Αττικής και θα δεις ολόκληρα αυτοκίνητα να αποβιβάζουν Νεοημερολογίτες, για να εκκλησιαστούν εκεί εν ώρα Λειτουργίας! (έχω ακούσει ότι οι Νεοημερολογίτες που εκκλησιάζονται εκεί την Κυριακή είναι πολύ περισσότεροι από τους Παλαιοημερολογίτες!). το Περιοδικό μάλιστα του εν λόγω Ησυχαστηρίου κάνει κατά καιρούς εκκλήσεις προς τους «προσκυνητές» που θέλουν να εκκλησιαστούν σε αυτό να προσέρχονται σεμνά ντυμένοι, τόσο οι άντρες, όσο και οι γυναίκες και τα παιδιά. Δεν λέει να μην προσέρχονται καθόλου οι Νεοημερολογίτες. Όχι! Το μόνο το οποίο τονίζει και στο οποίο αρκείται, είναι η αποφυγή της απρεπούς ενδυμασίας. Αν υπάρχει αυτή, τίποτα άλλο δεν εξετάζεται. Αν υπάρχει αυτή, οι Νεοημερολογίτες είναι λίαν ευπρόσδεκτοι για συνεκκλησιασμό και συμπροσευχή. Και γνωρίζω αρκετές περιπτώσεις Παλαιοημερολογιτών Ιερέων που δέχονται άνευ όρων Νεοημερολογίτες στα Μυστήρια της εξομολόγησης, ακόμη και της Θ. Κοινωνίας. Έχουμε δηλαδή προσφορά Μυστηρίων σε πρόσωπα, τα οποία σε άλλες στιγμές χαρακτηρίζονται από τους ίδιους τους ηγέτες των Παλαιοημερολογιτών ότι βρίσκονται μακριά από την αλήθεια και τη σωτηρία, επειδή βρίσκονται στην Εκκλησία της Ελλάδας, η οποία κοινωνεί με τον Πατριάρχη. Δηλαδή, κυκεώνας και τραγέλαφος! Λοιπόν, αφού οι ομόφρονές σου συμπροσεύχονται και κοινωνούν με μας που συμπροσευχόμαστε και κοινωνούμε με τον Πατριάρχη, εσύ έχεις πάλι έμμεση κοινωνία με τον Πατριάρχη! Τι κέρδισες λοιπόν; Και την έμμεση κοινωνία με τους οικουμενιστές δεν απέφυγες, και σε άμεση κοινωνία με πρόσωπα που κηρύσσουν άλλου είδους αίρεση οδηγήθηκες!…

Αυτά ειπώθηκαν τότε με εκείνον τον νέο. Τα αντιγράφω αυτά για να βγάλεις, αγαπητέ π. Νικόδημε, ορισμένα συμπεράσματα.

Και ορίστε κάποιες σύντομες απαντήσεις στα ερωτήματά σου:

  1. Υπήρξε μεγάλη «γκάφα» του Φιλάρετου η αναγνώριση των Παλαιοημερολογιτών στην Ελλάδα. Μάλλον έπεσε θύμα κακών εισηγήσεων. Έφτασε στα αυτιά μου κάποια πληροφορία ότι εκ των υστέρων, αφού γνώρισε τους Παλαιοημερολογίτες της Ελλάδας, έχει μεταμελήσει για ό,τι έκανε. Ο καιρός όμως θα δείξει. Πιστεύω ότι θα σημειωθούν εξελίξεις… Για μένα πάντως που πιστεύω ότι η Εκκλησία της Ελλάδας είναι κάθε άλλο παρά αιρετική, η απόφαση της Συνόδου του Φιλάρετου όχι μόνο δεν έχει κανένα κύρος, αλλά και, καθώς αποτελεί επέμβαση στα εσωτερικά άλλης ομόδοξης Εκκλησίας αντίθετη με τους Κανόνες, δημιουργεί ευθύνες σχετικά με τους Κανόνες  για την εν λόγω Σύνοδο.

2.  Αν ο Φιλάρετος πίστευε ότι η Εκκλησία της Ελλάδας έχει πέσει σε αίρεση, τότε θα μπορούσε να παρέμβει σ’ αυτή. Όφειλε όμως, όχι να αναγνωρίσει τους Παλαιοημερολογίτες, οι οποίοι δεν είναι  μεν οικουμενιστές, αλλά και αυτοί κηρύσσουν άλλου είδους αίρεση, όπως είπα πιο πάνω (ότι η σωτηρία εξαρτάται από τα…ημερολόγια και τα εορτολόγια), αλλά να χειροτονήσει απ’ την αρχή Ιερείς (ή και Επισκόπους) για το πλήρωμα της Ελλαδικής Εκκλησίας. Οι εν λόγω Ιερείς θα μπορούσαν να ακολουθούν το παλιό ημερολόγιο, δε θα κήρυσσαν όμως το παραπάνω αιρετικό φρόνημα και θα δέχονταν σε κοινωνία και πιστούς που θα ακολουθούσαν το νέο ημερολόγιο, όπως ακριβώς κάνει και ο Φιλάρετος.

  1. Η παρούσα κατάσταση (συμπροσευχές, νεωτερισμοί κ.τ.τ.) δεν δικαιολογεί το «υπερόριον». Μόνο η πτώση κάποιας Εκκλησίας σε αίρεση δίνει το δικαίωμα σε υπερόριους Επισκόπους να παρέμβουν.
  2. Αν μια Ορθόδοξη Σύνοδος καταδικάσει κάποιον, δεν μπορεί Σύνοδος άλλης τοπικής Εκκλησίας να τον αθωώσει. Κι αν συμβεί αυτό, η δεύτερη απόφαση είναι άκυρη. Δηλαδή: αν Κληρικός της Εκκλησίας της Ελλάδας καταδικαστεί από αυτήν και προσφύγει σε άλλη Εκκλησία, π.χ. στην Εκκλησία της Σερβίας, και ζητήσει να κριθεί από αυτήν,  η Εκκλησία της Σερβίας θα απορρίψει αυτήν την αξίωσή του, δηλώνοντας ότι αυτή είναι τελείως αναρμόδια, ενώ την αρμοδιότητα έχει μόνο η Εκκλησία της Ελλάδας. Αν τυχόν όμως, δεχτεί το αίτημα η Εκκλησία της Σερβίας και κρίνει αυτή τον εν λόγω Κληρικό, η απόφασή της, καθώς θα έχει εκδοθεί σε αντίθεση με τους Κανόνες , είναι εντελώς άκυρη, και δημιουργεί ευθύνες σχετικά με τους Κανόνες. Αν τα παραπτώματα αυτού του Κληρικού δεν είναι κωλυτικά της Ιεροσύνης και αργότερα μετανοήσει για αυτά, τότε η μόνη που μπορεί να τον αποκαταστήσει είναι πάλι η Εκκλησία της Ελλάδας. Ουδέποτε επιτρέπεται επέμβαση μιας Ορθόδοξης Εκκλησίας στα εσωτερικά μιας άλλης. Αλλιώς, εννοείται, έχει το πράγμα, αν μια Τοπική Ορθόδοξη Εκκλησία ζητήσει από άλλη ή από άλλες τη βοήθειά τους για τη λύση ενός εσωτερικού της ζητήματος. Τότε δεν πρόκειται για αυθαίρετη επέμβαση, αλλά για αδελφική συμπαράσταση. Μόνο Οικουμενική Σύνοδος, σαν υπέρτατη Αρχή, μπορεί να παρέμβει στα εσωτερικά Τοπικής Ορθόδοξης Εκκλησίας και να τα ρυθμίσει κατά την κρίση της. Μπορεί π.χ. Κληρικός μιας Τοπικής Εκκλησίας (και μάλιστα Προκαθήμενος αυτής), θεωρώντας ότι καταδικάστηκε από την Εκκλησία του εντελώς άδικα και σε αντίθεση με τους Κανόνες, να καταφύγει με έκκληση σε άλλες Τοπικές Εκκλησίες και διεκτραγωδώντας την άδικη περιπέτειά του, να ζητήσει απόδοση δικαιοσύνης. Αν οι άλλες Εκκλησίες βρουν βάσιμα τα παράπονά του, μπορούν να φτάσουν μέχρι τη σύγκληση Μεγάλης Συνόδου, της οποίας η απόφαση θα είναι υποχρεωτική για όλους. Μονομερής παρέμβαση μιας Τοπικής Εκκλησίας στα εσωτερικά άλλης είναι απαράδεκτη. Όλα αυτά, εννοείται, προκειμένου για Τοπικές Ορθόδοξες Εκκλησίες και όχι αιρετικές.

  3. Η λέξη «άκυρο», όταν πρόκειται για Μυστήρια, άλλοτε χαρακτηρίζει τα τελείως ανυπόστατα (δηλαδή ανύπαρκτα) Μυστήρια και άλλοτε τα υποστατά μεν, αλλά που τελέστηκαν αντικανονικά. Εξαρτάται από την έννοια, την οποία κάθε φορά δίνουμε στη λέξη «άκυρο».

  4. «Ζηλωτής» που επιστρέφει μπορεί επιεικώς να γίνει δεκτός και με απλή Εξομολόγηση ενώπιον του Πνευματικού. Αν είναι Κληρικός, θα ζητήσει από τον Επίσκοπο την αποκατάστασή του μέσα από την κανονική διαδικασία. Η αλλαγή Παρατάξεων κάθε τόσο δείχνει προφανώς αστάθεια. Δυστυχώς αυτό είναι συνηθισμένο στους Παλαιοημερολογίτες.

  5. αναμφίβολα δεν μπορεί κάποιος να είναι «και με τους μεν και με τους δε». Άλλο ζήτημα, αν, κατ’ οικονομία, ανέχεται τους δε, ελπίζοντας να τους φέρει τελικά στον ίσιο δρόμο.

  6. Αν κάποιος είναι τόσο απλοϊκός, ώστε να μην αντιλαμβάνεται κάποια πράγματα και δεν επιμένει στις εσφαλμένες θέσεις του από οίηση, πείσμα κ.τ.τ., αλλά από απλοϊκότητα, είναι δυνατό να έχει πλούσια τη Χάρη του Κυρίου. Τα κρίματα του Θεού είναι ανεξερεύνητα. Υπήρξαν και περιπτώσεις κατά τις οποίες σοφοί άνθρωποι της Εκκλησίας περιέπεσαν σε πλάνες. Ο Θεός όμως που βλέπει στην καρδιά και όχι στο πρόσωπο, δεν τους έκρινε ανάξιους για την εύνοιά Του. Ο Μέγας Γρηγόριος, ο Επίσκοπος Νύσσης, δεν ήταν απαλλαγμένος από δογματικές πλάνες. Και όμως είναι άγιος και Πατέρας της Εκκλησίας. Επίσης και ο θείος Διονύσιος Αλεξανδρείας, θεολογώντας περί Υιού, δεν εκφράστηκε με δογματική ακριβολογία, γι’ αυτό και έδωσε άθελά του πολλά επιχειρήματα στους Αρειανούς, οι οποίοι και τον επικαλούνταν. Γι’ αυτό και αναγκάστηκε ο Μ. Αθανάσιος να γράψει ολόκληρη πραγματεία για τον άγιο Διονύσιο, για να δικαιολογήσει τις άστοχες δογματικά εκφράσεις του.

  7. Καλές σχέσεις με «ζηλωτές» μπορούμε να έχουμε. Μυστήρια όμως από αυτούς δεν επιτρέπεται να  λαμβάνουμε. Αν έχουν αυτοί, όπως γράφεις, κοινωνία με την Εκκλησία μας, τότε αλλάζει η κατάσταση. Υπάρχουν όμως «ζηλωτές» που κοινωνούν με την Εκκλησία μας;

  8. Δυστυχώς δεν είναι εύκολη η επαναφορά του παλιού ημερολογίου στην Εκκλησία της Ελλάδας. Ίσως δεν είναι καν δυνατή. Αλλά και αν ήταν, μη φανταστείς ποτέ ότι οι Παλαιοημερολογίτες θα υποτάσσονταν όλοι στην Εκκλησία. Οι περισσότεροι Παλαιοημερολογίτες Κληρικοί επιθυμούν ασυδοσία και ποτέ δε θα δέχονταν να τεθούν κάτω από ζυγό και έλεγχο. Θα έβρισκαν χίλια επτά «επιχειρήματα» για να δικαιολογήσουν την εμμονή τους στην ανταρσία (θα έλεγαν π.χ. ότι είναι Μασόνοι οι Επίσκοποι και τα τοιαύτα). Γνωρίζω καλά πολλούς Παλαιοημερολογίτες Κληρικούς…Κάποιος ηγέτης των Παλαιοημερολογιτών μου έλεγε προ ετών: «Δεν τολμώ να βάλω ούτε δέκα μέρες αργία σε κληρικό μου. Θα πάνε στους άλλους, μου λένε» (δηλαδή στην άλλη Παράταξη). Από αυτό καταλαβαίνεις ποια διάθεση πειθαρχίας στους Κανόνες υπάρχει στους Κληρικούς των Παλιοημερολογιτών, εκτός από κάποιες εξαιρέσεις…

  9. Οι θέσεις της «Επιστολιμαίας Διατριβής» ισχύουν εφόσον η Εκκλησία μας είναι Ορθόδοξη και όχι αιρετική. Το να «υγιαίνει» έχει πολλή ευρύτητα. Απόλυτη υγεία (για τους Κανόνες, τη διοίκηση, την ηθική κλπ) δε μπορούμε να ζητάμε από την Εκκλησία, αφού αυτή συγκροτείται από ατελείς και αμαρτωλούς ανθρώπους. Ευχή θα ήταν να υγιαίνει σε όλα. Αλλά είναι αυτό δυνατόν; Αρκεί λοιπόν να είναι Εκκλησία Ορθόδοξη και όχι αιρετική. Κι εγώ απέχω πολύ από το να χαρακτηρίσω την Εκκλησία της Ελλάδας…αιρετική!!! Αν άλλοι αναλαμβάνουν εύκολα τέτοιες τρομακτικές ευθύνες (να χαρακτηρίζουν δηλαδή αιρετική μια Ορθόδοξη Τοπική Εκκλησία), ας προχωρήσουν…

12-13. Οι Ορθόδοξοι αναμφίβολα δεν πρέπει να συμπροσεύχονται ή με άλλον τρόπο να έχουν θρησκευτική κοινωνία με τους αιρετικούς (Παπικούς, Διαμαρτυρόμενους κλπ). (Το ίδιο ισχύει και για τους σχισματικούς). Αν όμως κάποιος συμπροσεύχεται (ή κοινωνεί κάπως αλλιώς) με αιρετικούς, είναι μεν παραβάτης των ιερών κανόνων και άξιος εκκλησιαστικών ποινών, δεν είναι όμως και αυτομάτως αιρετικός. Ενδέχεται να πιστεύει με τον ορθόδοξο τρόπο, να αποδοκιμάζει κάθε άλλη διδασκαλία, αλλά να μη θεωρεί κακό τις θρησκευτικές επαφές με ετερόδοξους. Αυτός είναι, επαναλαμβάνω, δεινός παραβάτης των ιερών Κανόνων, αλλά δεν είναι αιρετικός.

Αν όμως δεν αρκείται σε αυτό, αλλά και κηρύσσει αιρετικά φρονήματα, τότε έχει αλλιώς το πράγμα. Τότε είναι αιρετικός. Αιρετικός είναι, εφόσον κηρύσσει αιρετικά φρονήματα, έστω κι αν δεν έχει καμία κοινωνία με άλλους αιρετικούς.

Αλλά οι αιρετικοί είναι δύο ειδών: εκείνοι τους οποίους η Εκκλησία δίκασε και καταδίκασε και τους απέκοψε από το Σώμα της, και εκείνοι οι οποίοι ούτε καταδικάστηκαν ακόμα από την Εκκλησία. Ούτε αυτοβούλως έφυγαν από αυτήν, αλλά βρίσκονται ακόμα εντός της Εκκλησίας. Μια τέτοια περίπτωση είναι η περίπτωση του Πατριάρχη. Ο Πατριάρχης Αθηναγόρας έχει κηρύξει αιρετικά φρονήματα. Ούτε καταδικάστηκε όμως ως τώρα από την Εκκλησία, ούτε αυτός αποκήρυξε την Εκκλησία και έφυγε απ’ αυτήν. Παραμένει και ενεργεί εντός της Εκκλησίας. Συνεπώς είναι ακόμα αγωγός Χάριτος. Τελεί Μυστήρια. Εμείς τι μπορούμε να κάνουμε;

α) Να προσευχόμαστε για την ανάνηψη και τη μετάνοιά του.

β) Να διαμαρτυρόμαστε εναντίον του και να αγωνιζόμαστε. Και αν η συνείδηση κάποιου δεν ανέχεται να μνημονεύει το όνομά του, έχει το δικαίωμα, προχωρώντας ακόμα παραπέρα, να παύσει το μνημόσυνό του, σύμφωνα με τον ΙΕ’ Κανόνα της Πρωτοδεύτερης Συνόδου. Αυτό όμως είναι το έσχατο βήμα, στο οποίο μπορεί να προχωρήσει, αν θέλει να μη βρεθεί σε σχίσματα και ανταρσίες. Παύοντας δηλαδή το μνημόσυνο, δε θα μνημονεύει άλλον Επίσκοπο (εκτός αν πιστεύει ότι όλη η Εκκλησία μας έπεσε σε αίρεση!), αλλά θα περιμένει, όπως έγραψα πιο πριν, στην «Επιστολιμαία Διατριβή» μου, με ήρεμη συνείδηση την απόφαση Συνόδου.

Άλλο πρόβλημα: αυτοί που παύουν το μνημόσυνο, πώς θα φέρονται προς αυτούς που κοινωνούν με τον Πατριάρχη; Αυτοί που κοινωνούν με τον Πατριάρχη είναι δύο κατηγοριών: α) Οι ομόφρονές του (όπως ο Αμερικής Ιάκωβος, ο Χαλκηδόνος Μελίτων κλπ) και β) αυτοί που δεν συμφωνούν μαζί του (όπως όλοι σχεδόν οι Αρχιερείς της Εκκλησίας της Ελλάδας). Απέναντι στους πρώτους θα φέρονται όπως και απέναντι στον Πατριάρχη. Απέναντι όμως στους δεύτερους, έστω κι αν αυτοί κοινωνούν με τον Πατριάρχη ή τους άλλους, δε μπορούν να φέρονται το ίδιο. Δεν μπορούν δηλαδή να φτάσουν μέχρι την παύση του μνημοσύνου τους. Δεν επιτρέπεται, κατά τους ιερούς Κανόνες, αποφυγή  της κοινωνίας με αυτούς. Οι ιεροί Κανόνες παρέχουν δικαίωμα παύσεως μνημοσύνου του Επισκόπου ή Πατριάρχη που κηρύσσει αιρετικές διδασκαλίες. Δεν παρέχουν όμως δικαίωμα παύσεως μνημοσύνου και εκείνων, οι οποίοι, αν και είναι Ορθόδοξοι, τον ανέχονται.

Μεγάλη προσοχή σε αυτό το σημείο! Οφείλουμε να διακρίνουμε μεταξύ των δύο καταστάσεων: άλλο αυτός που κηρύσσει αιρετικά φρονήματα, και άλλο αυτός που φρονεί και διδάσκει με ορθόδοξο τρόπο, αλλά, κατ’ οικονομία, ανέχεται τον πρώτο και κοινωνεί με αυτόν.

Επίσης: άλλο αυτός που κηρύσσει μεν αιρετικά φρονήματα, αλλά χωρίς να φύγει από την Εκκλησία, ούτε να αποκοπεί από αυτήν, και άλλο αυτός που αυτόβουλα έφυγε από την Εκκλησία (και ίδρυσε δικιά του «Εκκλησία» ή προσχώρησε σε άλλη παρόμοια, αιρετική ή σχισματική), ή αποκόπηκε από την Εκκλησία κατόπιν δίκης και καταδίκης. Με τον δεύτερο κάθε Ορθόδοξος οφείλει να μην έχει καμία κοινωνία. Η κοινωνία όμως με τον πρώτο (μέχρι την καταδίκη του) αφήνεται από τους ιερούς Κανόνες στην ελεύθερη κρίση κάθε Ορθόδοξου πιστού.

Έχουμε δηλαδή δικαίωμα, που μας το παρέχουν οι ιεροί Κανόνες, να παύσουμε το μνημόσυνό του, δεν είμαστε όμως υποχρεωμένοι να το κάνουμε. Κατά συνέπεια, αν κάποιος, χρησιμοποιώντας το δικαίωμα αυτό, παύσει το μνημόσυνο, καλά κάνει και δεν πρέπει να ελέγχεται από τους άλλους. Αν κάποιος άλλος, σταθμίζοντας διάφορους παράγοντες, κρίνει ότι δεν πρέπει να χρησιμοποιήσει το δικαίωμα που του δίνουν οι Κανόνες, αλλά να περιμένει τη «Συνοδική διάγνωση», δεν είναι αξιόμεμπτος, ούτε – πολύ περισσότερο – άξιος ακοινωνησίας! Στο σημείο αυτό μπορεί κανείς να εφαρμόσει, κάπως παραλλαγμένους, τους λόγους του Παύλου: «Ο μνημονεύων τον μη μνημονεύοντα μη εξουθενείτω και ο μη μνημονεύων τον μνημονεύοντα μη κρινέτω» (βλ. Ρωμ. ιδ’ 3).

Τότε, θα πεις, ποιο το κέρδος μας, αν αποφύγουμε το μνημόσυνο του Πατριάρχη, αφού θα έχουμε κοινωνία με τον Επίσκοπο Δρυϊνουπόλεως π.χ., ο οποίος μνημονεύει τον Πατριάρχη; Δε μολυνόμαστε έτσι, κοινωνώντας έμμεσα με αυτόν που κηρύσσει αιρετικά φρονήματα;

Αλλά η διακοπή του μνημοσύνου, «πριν από Συνοδική διάγνωση» και καταδίκη, δεν έχει την έννοια της αποφυγής μολυσμού από την κηρυσσόμενη αίρεση! Όχι, αδελφέ μου! Αν είχε αυτή την έννοια, τότε οι Κανόνες δεν θα παρείχαν απλά το δικαίωμα παύσης του μνημοσύνου για αίρεση «πριν από Συνοδική διάγνωση», αλλά θα θέσπιζαν ρητή και σαφή υποχρέωση με απειλή βαρύτατων ποινών σε αντίθετη περίπτωση.

Η διακοπή μνημοσύνου για αίρεση «πριν από Συνοδική διάγνωση» έχει άλλη έννοια. Αποτελεί έντονη, αλλά κι έσχατη διαμαρτυρία της Ορθόδοξης συνείδησης, παρέχει μια διέξοδο σε αυτούς που σκανδαλίζονται, και ταυτόχρονα αποσκοπεί και στη δημιουργία αναταραχής, ώστε η Εκκλησία να βιαστεί να ξεκαθαρίσει την κατάσταση.

Δεν υπάρχει κίνδυνος να…μολυνθούμε, ούτε μνημονεύντας τον Πατριάρχη (εφόσον ακόμα δεν καταδικάστηκε), ούτε, πολύ περισσότερο, αν δεχόμαστε σε κοινωνία αυτούς που τον μνημονεύουν. Όσα αντόθετα λέγονται, είναι ανόητοι «ζηλωτισμοί». Ο άγιος Κύριλλος Ιεροσολύμων δε μολύνθηκε, αν και έλαβε Επισκοπική χειροτονία από τον Μητροπολίτη Καισαρείας Ακάκιο, ο οποίος ήταν μεν δηλωμένος αρειανός (και μάλιστα αρχηγός μιας μερίδας αρειανών), αλλά ακόμη βρισκόταν και ενεργούσε εντός της Εκκλησίας. Ο άγιος Ανατόλιος χειροτονήθηκε κι αυτός Επίσκοπος (και μάλιστα Πατριάρχης Κων/πόλεως) από τον Πατριάρχη Αλεξανδρείας Διόσκορο, ο οποίος ήταν μεν μονοφυσίτης και μεγάλος προστάτης του αιρεσιάρχη Ευτυχή, αλλά δεν είχε ακόμη καταδικαστεί από την Δ’ Οικουμενική Σύνοδο. Αν λοιπόν δεν μολύνει ούτε αυτή η χειροτονία από Επισκόπους που κηρύσσουν μεν αιρετικά φρονήματα, αλλά ακόμα δεν καταδικάστηκαν από Σύνοδο και παραμένουν εντός της Εκκλησίας, πολύ περισσότερο δε μολύνει το μνημόσυνό τους και ακόμα περισσότερο δε μολύνει η κοινωνία με πρόσωπα που ανέχονται κατ’ οικονομία αυτούς και διατηρούν το μνημόσυνό τους.

Οι Παλαιοημερολογίτες, «μη νοούντες μήτε α λέγουσι μήτε περί τίνων διαβεβαιούνται», ισχυρίζονται τα εντελώς αντίθετα (βλέπε και το βιβλίο του Θεοδωρήτου Μαύρου). Αλλά τότε και αυτοί οι ταλαίπωροι είναι μολυσμένοι. Γιατί; Διότι, όπως προείπα, και αυτοί, παρά τις θεωρητικές διακηρύξεις τους, ή μάλλον, σε κραυγαλέα και τραγική αντίθεση με αυτές, δέχονται στην πράξη σε κοινωνία (συμπροσευχή και παροχή Μυστηρίων) πρόσωπα που ανήκουν στην Εκκλησία της Ελλάδας, η οποία έχει κοινωνία με τον Πατριάρχη! Οπότε;;;

Αν ήθελαν να είναι συνεπείς, έπρεπε να μη δέχονται ούτε ένα (αριθμός 1) μέλος της Ελλαδικής Εκκλησίας να εκκλησιαστεί (ή, πολύ περισσότερο, να εξομολογηθεί ή να κοινωνήσει) μαζί τους, αν προηγουμένως δεν δήλωνε ότι αποχωρεί από την Εκκλησία της Ελλάδας και προσχωρεί εν μετανοία σε αυτούς. Αυτοί όμως, χωρίς φόβο και δισταγμό, συνεκκλησιάζονται, συμπροσεύχονται και συμμετέχουν στα Μυστήρια με πλήθος Νεοημερολογίτες στους Ναούς των Παλαιοημερολογιτών και μάλιστα σε μερικά Ησυχαστήρια.

Είναι αυτά πράγματα ηθικής συνέπειας; Είναι πράγματα που επιτρέπονται ηθικά; Είναι πράγματα αποδεκτά από τους Κανόνες; Είναι, τέλος πάντων, πράγματα τίμια; Θα πουν ίσως ότι το κάνουν κατ’ οικονομία. Αλλά τότε γιατί να δημιουργούμε σχίσματα και διαιρέσεις και κατατμήσεις και πληγές στο Σώμα της Εκκλησίας; Αν πρόκειται μεταβαίνοντας κάποιος στους Παλαιοημερολογίτες, να συμπροσεύχεται και πάλι με αυτούς που κοινωνούν με τον Πατριάρχη, γιατί να μη μείνει στην Εκκλησία της Ελλάδας και να ανέχεται κατ’ οικονομία τον Πατριάρχη και τους ομόφρονές του; Έτσι μάλιστα θα ανέχεται κατ’ οικονομία μία αίρεση: τον Οικουμενισμό. Ενώ, μεταβαίνοντας στους Παλαιοημερολογίτες, θα ανέχεται δύο: τον οικουμενισμό (εφόσον οι Παλαιοημερολογίτες συμπροσεύχονται με Νεοημερολογίτες, που κοινωνούν με τον οικουμενιστή Πατριάρχη) και τον Ελληνικό Παλαιοημερολογιτισμό, που κηρύσσει την αίρεση ότι τα ημερολόγια και τα εορτολόγια είναι όροι σωτηρίας!…

Λέω «Ελληνικό Παλαιοημερολογιτισμό», διότι δεν προτίθεμαι να καταδικάσω το παλιό ημερολόγιο, το οποίο ακολουθούν τόσες Ορθόδοξες Εκκλησίες, αλλά τις αιρετικές υπερβολές στις οποίες απερίσκεπτα κατάντησαν οι Έλληνες Παλαιοημερολογίτες. Και γι’ αυτό, εκτός από άλλους λόγους, φοβάμαι και τρέμω για τις ανταρσίες και τα σχίσματα. Ο κλήρος των περισσοτέρων είναι:

Τελικά καταντούν στην υποστήριξη θέσεων πραγματικά αιρετικών! Αυτά, πολυφίλητε π. Νικόδημε, τα είχα γράψει σε σένα και στην ιερή και θεοφιλή Συνοδεία σου. Και έγραψα «εκ πολλής θλίψεως και συνοχής καρδίας» (Β’ Κορ. β’ 4). Η όλη κατάσταση της Ορθόδοξης Εκκλησίας είναι σήμερα πολύ θλιβερή. Ίσως τελικά δεν θα αποτραπούν μεγάλες περιπέτειες.

Πρόσχωμεν! Εν ταπεινώσει, εν προσευχή, εν νηστεία, εν κατανύξει, ας ζητήσουμε από τον Κύριο να μας φωτίσει για το πώς πρέπει να πορευτούμε σε αυτά που έρχονται. Διπλός ο κίνδυνος της Εκκλησίας: από τη μία ο σατανοκίνητος Οικουμενισμός και από την άλλη ο Φανατισμός που φθείρει τις ψυχές και οδηγεί τελικά σε φρικαλέες βλασφημίες και αιρέσεις και κρύβει την αλήθεια. Και τα δύο να τα φοβηθούμε και να τα αποφύγουμε. Δεν θα παρεκκλίνουμε ούτε δεξιά ούτε αριστερά. Θα πορευτούμε τη μέση και βασιλική οδό. Αυτή είναι η οδός της αμόλυντης Ορθοδοξίας, η οποία γνωρίζει και να προστατεύει την ακρίβεια και δεν αγνοεί την επίδειξη οικονομίας.

Χαίρε, αδελφέ. Και πάλι θα πω, χαίρε! Χαίρε, εν μέσω πά­σης θλίψεως και πάσης οδύνης. Ιησούς γάρ «παρεδόθη δια τας αμαρτίας ημών και ηγέρθη δια την δικαίωσιν ημών» (Ρωμ. δ’ 25).

Δεήθητε δε πάντες εκτενώς και υπέρ της εμής αθλιότητος, ότι εν ποικίλω αγώνί ειμί. Εν παντί θλίβομαι. «Έξωθεν μάχαι, έσωθεν φόβοι» (Β’ Κορ. ζ 5. Ιδέ ερμηνείαν Π. Τρεμπέλα).

Πρόθυμος πάντα για κάθε εξυπηρέτηση και επικαλούμενος τις ευχές όλων σας, διατελώ μετά βαθείας εν Χριστώ Ιησού τω Κυρίω ημών αγάπης και τιμής.

Από το βιβλίο:
ΤΑ ΔΥΟ ΑΚΡΑ – ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΖΗΛΩΤΙΣΜΟΣ
Επιφανίου Ι. Θεοδωροπούλου
Έκδοσις Ιερού Ησυχαστηρίου Κεχαριτωμένης Θεοτόκου Τροιζήνος

http://athensofmyheart.wordpress.com

ATHENS OF MY HEART

LINK JOURNEY: ORTHODOX CHURCH OF AGIA NAPA – CYPRUS

48714429

http://churchofagianapa.blogspot.gr

Orthodox Church of Agia Napa – Cyprus