Ο ΑΓΙΟΣ ΠΑΪΣΙΟΣ Ο ΑΓΙΟΡΕΙΤΗΣ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΥΣ ΟΠΑΔΟΥΣ ΤΗΣ ΕΞΕΛΙΚΤΙΚΗΣ ΘΕΩΡΙΑΣ

http://creationlifetruth.blogspot.com

CREATION LIFE TRUTH

unnamed

Ο ΑΓΙΟΣ ΠΑΪΣΙΟΣ Ο ΑΓΙΟΡΕΙΤΗΣ

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΥΣ

ΟΠΑΔΟΥΣ ΤΗΣ ΕΞΕΛΙΚΤΙΚΗΣ ΘΕΩΡΙΑΣ

 Γέροντος Παϊσίου Αγιορείτου, Λόγοι, τ. Α’

 images

Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης, +1994

http://australiasaintpaisiosofmyheart.wordpress.com

AUSTRALIA & SAINT PAISIOS OF MY HEART

Τι ανοησίες λένε τώρα στα σχολεία με την θεωρία του Δαρβίνου κ.λπ.! Ενώ οι ίδιοι αυτές τις ανοησίες δεν τις πιστεύουν, τις λένε όμως, για να μολύνουν τα παιδιά, να τα απομακρύνουν από την Εκκλησία.

Μου είπε κάποιος: «Αν πούμε ότι το χώμα είχε διάφορα συστατικά, διάφορους οργανισμούς, και ο Θεός πήρε από αυτά και έκανε τον άνθρωπο…»* «Δηλαδή, λέω, αν δεν υπήρχαν αυτά, δεν μπορούσε ο Θεός να κάνη τον άνθρωπο; Δύσκολο πράγμα!»

«Αν πούμε, μου λέει, ότι πήρε πρώτα από τον πίθηκο και τον τελειοποίησε;»«Καλά, του λέω, δεν μπορούσε ο Θεός να κάνη το τέλειο δημιούργημα, τον άνθρωπο, που διέθεσε γιʼ αυτόν ολόκληρη ημέρα; Έπρεπε να βρη ανταλλακτικά; Διάβασε να δης τι λέει η Προφητεία του Ιώβ1, στο Ανάγνωσμα της Μεγάλης Πέμπτης. Τώρα αυτά για τον πίθηκο ούτε η επιστήμη τα παραδέχεται. Πόσα χρόνια έχει που οι άνθρωποι ανέβηκαν στο φεγγάρι; Οι πίθηκοι τόσα χρόνια δεν εξελίχθηκαν να κάνουν αν όχι ένα ποδήλατο τουλάχιστον ένα πατίνι. Είδες κανέναν πίθηκο με πατίνι; Άλλο, αν πάρης έναν πίθηκο και του μάθης να κάνη πατίνι!…» «Αν πούμε, λέει, εκείνο, αν πούμε εκείνο…;»«Μη λες τίποτε, του λέω, για νάσαι πιο σίγουρος».

Αυτή την θεωρία δίδασκε και ένας καθηγητής του Πανεπιστημίου. Του είπα μια φορά: «Σιγά-σιγά, με την περιποίηση, η φασολιά θα γίνη καλύτερη φασολιά, η μελιτζανιά καλύτερη μελιτζανιά. Ο πίθηκος, άμα τον ταΐσης, άμα τον περιποιηθής, θα γίνη καλύτερος πίθηκος· δεν μπορεί να γίνη άνθρωπος. Αν ένας μαύρος είναι σε ψυχρό κλίμα και δεν βγαίνη στον ήλιο, λιγάκι θα διορθωθή το δέρμα του· δεν θα πάψη όμως να είναι μαύρος». Και ύστερα, αν σκεφθής ότι από άνθρωπο, την Παναγία μας, γεννήθηκε ο Χριστός!Δηλαδή απόγονος του Χριστού ήταν ο πίθηκος; Τι βλασφημία! Και δεν το καταλαβαίνουν ότι βλασφημούν. Ρίχνουν μια πέτρα και δεν κοιτούν πόσα κεφάλια θα σπάση.Σου λέει: «Εγώ την έρριξα πιο μακριά από τον άλλον». Αυτό κάνουν σήμερα· θαυμάζουν ποιος θα πετάξη πιο μακριά την πέτρα. Πόσα κεφάλια θα σπάση από αυτούς που περνάνε εκεί κάτω, δεν τον σκέφτονται.

– Γέροντα, μερικοί νομίζουν ότι με αυτές τις θεωρίες θα κάνουν τους Μαρξιστές να πλησιάσουν στην Εκκλησία.*

– Στην αρχή, μπορεί να πλησιάσουν οι Μαρξιστές, αλλά μετά θα έρθουν σαν κόμμα. Θα λένε: «Τώρα να εκκλησιάζεσθε, τώρα όχι. Τώρα να κάνετε αυτό, τώρα εκείνο». Θα κανοναρχούν δηλαδή· και στο τέλος θα πουν: «»Ποιος σας είπε ότι υπάρχει Θεός; Δεν υπάρχει Θεός. Σας γελούν οι παπάδες». Και έτσι, χωρίς να το καταλαβαίνουν, τους χρησιμοποιούν οι Μαρξιστές, για να πετύχουν τον σκοπό τους. Όσοι Μαρξιστές έχουν καλή διάθεση, έρχονται, μετανοούν, εξομολογούνται. Όσοι δεν έχουν καλή διάθεση, δεν πρόκειται να αλλάξουν.

3153---gerontas-pasios-an-kalopernas-den-se-kanei-kardia-kai-na-pethaneis-1-315x236

Σημειώσεις:

[1] Ιώβ 38, 14: «Η συ λαβών γην πηλόν έπλασας ζώον και λαλητόν αυτόν έθου επί γης;».

* Ας προσέξουμε πως ο γέροντας δεν κάνει διαχωρισμό μεταξύ άθεων και χριστιανών εξελικτικών. Είναι φανερό πως τα λόγια του γέροντα απευθύνονται σε …Xριστιανούς οπαδούς της εξελικτικής θεωρίας.

ΠΗΓΗ:

Γέροντος Παϊσίου Αγιορείτου, Λόγοι, τ. Α’

http://www.egolpion.net/paisios_exelixh.el.aspx

http://www.egolpion.net/root.el.aspx

ΑΝΤΙΑΙΡΕΤΙΚΟ ΕΓΚΟΛΠΙΟ

Advertisements

Η ΘΕΟΛΟΓΙΑ ΤΟΥ ΜΗΛΟΥ – Π. ΙΩΑΝΝΗΣ ΚΩΣΤΩΦ, ΦΥΣΙΚΟΣ: ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΣΤΟΝ RICHARD DAWKINS

ff

Ἀπό τό βιβλίο τοῦ π. Ἰωάννου Κωστώφ, Φυσικού

Ἀθεϊσμός – Τίνος Eἶναι ἡ Aὐταπάτη

{Μέ ἀφορμή τό “Ἡ Περί Θεοῦ Αὐταπάτη” τοῦ Richard Dawkins}

332332ac1bd6b22e3b6883777f78daca

Η ΘΕΟΛΟΓΙΑ ΤΟΥ ΜΗΛΟΥ

 Γνῶσι τῶν θέσεων τοῦ ἀντιπάλου

Τοῦ λέει κάποιος ἀναγνώστης του: «Δέν μπορεῖς ν’ ἀσκῆς κριτική στή θρησκεία χωρίς μία λεπτομερῆ ἀνάλυσι ἐγκρίτων θεολογικῶν βιβλίων.

[Καί ἀπαντᾶ ὁ Dawkins:] Best-seller ἔκπληξι; Ἄν εἶχα ἐντρυφήσει —ὅπως ἕνας ἐπιτηδευμένα διανοούμενος κριτικός ἐπιθυμοῦσε— στίς ἐπιστημολογικές διαφορές μεταξύ τοῦ Θωμᾶ Ἀκινάτη καί τοῦ Duns Scotus, ἄν ἀπέδιδα τήν προσήκουσα τιμή στόν Ἑριγένη περί τῆς ὑποκειμενικότητος, στό Rahner περί τῆς χάριτος ἤ στό Moltmann περί τῆς ἐλπίδος (ὅπως ὁ ἐν λόγῳ κριτικός ματαίως ἤλπιζε ὅτι θά ἔκανα), τότε τό βιβλίο μου θά ἦταν κάτι περισσότερο ἀπό ἕνα best-seller ἔκπληξι: θά ἦταν ἕνα best-seller θαῦμα. Δέν βρίσκεται ἐκεῖ, ὅμως, τό θέμα. Σέ ἀντίθεσι μέ τό Stephen Hawking (ὁ ὁποῖος συμμορφώθηκε μέ τή συμβουλή ὅτι κάθε μαθηματικός τύπος τόν ὁποῖο θά περιλάμβανε στό βιβλίο του θά ἐλάττωνε τίς πωλήσεις του κατά τό ἥμισυ), εὐχαρίστως θ’ ἀπαρνιόμουν τόν τίτλο τοῦ best-seller ἄν ὑπῆρχε ἡ παραμικρή ἐλπίδα ὁ Duns Scotus νά διαφωτίση τό κεντρικό μου ἐρώτημα γύρω ἀπ’ τήν ὕπαρξι ἤ μή τοῦ Θεοῦ. Στή συντριπτική τους πλειονότητα, τά θεολογικά γραπτά ἀποδέχονται τήν ὕπαρξί Του, κι αὐτό ἀποτελεῖ τήν ἀφετηρία τους. Γιά τούς σκοπούς μου, ἀρκεῖ νά ἐξετάσω μόνο τούς θεολόγους ἐκείνους πού παίρνουν στά σοβαρά τήν πιθανότητα νά μήν ὑπάρχη ὁ Θεός κι ἐπιχειρηματολογοῦν γιά τό ἀντίθετο»(Richard Dawkins, Ἡ Περί Θεοῦ Αὐταπάτη, ἐκδ. Κάτοπτρο, Ἀθήνα 2007, 14).

Γιατί κοροϊδεύει ὁ D.; Αὐτό τοῦ πρότεινε ὁ κριτικός του; Ἐνδοθεολογικές συγκρίσεις; Βεβαίως, ὄχι! Τοῦ πρότεινε —καί εἶναι λογικότατη ἀπαίτησι— νά ἔχη διαβάσει Χριστιανούς Ἀπολογητές. Ποιούς ἔχει διαβάσει καί τί ἀπαντήσεις δίνει στίς θέσεις τους, ὅπως εἶχε ὑποχρέωσι νά κάνη, γιά νά εἶναι τό οἰκοδόμημά του «λογικότερο»; Σχεδόν κανένα καί καμμία! Ἐδῶ πού τά λέμε, τό ἴδιο κάνουμε κι ἐμεῖς: ἀναγράφουμε «ἀοριστολογίες» χωρίς σχολιασμούς τῶν θέσεών του, ὅπως δείχνει τό παρόν βιβλίο μας!!!

 

Τό μῆλο!

Ἄς πιάσουμε, τώρα, ἕνα διαμαντάκι του: «Τό προπατορικό ἁμάρτημα ἔρχεται κατευθεῖαν ἀπ’ τήν Παλαιά Διαθήκη καί τό μύθο τοῦ Ἀδάμ καί τῆς Εὔας. Τό ἁμάρτημά τους —τ’ ὅτι ἔφαγαν τόν ἀπαγορευμένο καρπό— φαίνεται μᾶλλον ἐπιπόλαιο, ὥστε ν’ ἀρκῆ μία ἁπλή ἐπίπληξι καί μόνο. Ἀλλά ὁ συμβολικός χαρακτῆρας τοῦ καρποῦ (ἡ γνῶσι τοῦ καλοῦ καί τοῦ κακοῦ, ἡ ὁποία στήν πρᾶξι ἐκφράσθηκε ὡς γνῶσι τῆς γύμνιας τους) ὑπῆρξε ἀρκετός γιά νά μετατρέψη τήν κλοπή ἑνός μήλου σέ μητέρα καί πατέρα πασῶν τῶν ἁμαρτιῶν»(Richard Dawkins, Ἡ Περί Θεοῦ Αὐταπάτη, ἐκδ. Κάτοπτρο, Ἀθήνα 2007, 278).

Τό ἔχω συναντήσει σέ πολλούς ἀρνητές καί τό ὀνομάζω «ἡ θεολογία τοῦ μήλου». Τόση εἶναι ἡ ἀπό μέρους των γνῶσι τῆς Ἁγ. Γραφῆς πού δέν ἔχουν ἀγγίξει οὔτε τίς πρῶτες σελίδες της, ὅπου καί ἀναγράφεται ἡ βρῶσι τοῦ ἀπαγορευμένου καρποῦ. Πουθενά ἡ Ἁγ. Γραφή δέν ἀναφέρει περί μήλου τοῦ Ἀδάμ! Αὐτοί τό ἀναφέρουν (θυμᾶμαι πρόχειρα καί τόν ἄλλο «μεγάλο» τάχα μελετητή τῶν Γραφῶν καί ἀρνητή, τό Bertrand Russell). Κι ἔχουν μοῦτρα μετά νά τήν ἀπορρίπτουν. Ἡ θεολογία τους προέρχεται ἀπό τό λαιμό τους: στίς Ἀγγλοσαξωνικές χῶρες τό καρύδι τοῦ λαιμοῦ λέγεται Adam’s apple (μῆλο τοῦ Ἀδάμ). Καί ἰδού! Γινόμαστε, διά μεταφορᾶς ἐννοιῶν «κάτοχοι» τῶν Γραφῶν! Συγχαρητήρια!!!

 

Δεισιδαιμονίες ἀθέων

Ὁ ἀείμνηστος Τσιριντάνης μᾶς μιλᾶ γιά τά «μῆλα»-δεισιδαιμονίες τῶν ἀθέων: «Ὁ πιστός πού θά δείξη ἕνα ὁποιοδήποτε σημάδι πίστεως, θά δῆ τόν κοινωνικό ἀποκλεισμό σ᾽ ὅλη του τήν ἔκτασι. Ὁ νεοδιορισμένος καθηγητής τοῦ Πανεπιστημίου πού δέν θά δεχθῆ νά ὁρκισθῆ ὅταν εἶναι Τρίτη ἤ 13 τοῦ μηνός, δέν κάνει ἐντύπωσι καί ὁ μοντέρνος ἄνθρωπος πού ἀποφεύγει μέ κάθε τρόπο ν᾽ ἀνάψη τό τσιγάρο του μέ τό ἴδιο σπίρτο πού ἄναψαν δυό ἄλλοι, ἤ πού σέ ἀναγκάζει νά “κτυπήσης ξύλο” θεωρεῖται πώς κάνει τό φυσικότερο πρᾶγμα τοῦ κόσμου. Κάνετε, ὅμως, μιά προσευχή, ἤ ἔστω τό σταυρό σας, ἀρχίζοντας τό φαγητό σ᾽ ἕνα γεῦμα τῆς σύχρονης κοινωνίας τοῦ “καλοῦ κόσμου” καί θά δῆτε τό ἀποτέλεσμα!»(Ἀ. Τσιριντάνης, περ. Ἀκτῖνες, Ἰν 1948, 269).

 

Ὅταν ἔχης τέτοιους φίλους!

Γράφει ἀλλοῦ ὁ D.: «Ὁ ὑπαινιγμός ὅτι οἱ Γραφές παρέχουν μία κυριολεκτική καταγραφή τῆς γεωλογικῆς ἱστορίας θά προκαλοῦσε μορφασμό δυσφορίας σέ κάθε εὐυπόληπτο θεολόγο [ἐννοεῖ τούς decafeiné θεολόγους]. Μαζί μέ τό φίλο μου Richard Harries, ἐπίσκοπο τῆς Ὀξφόρδης [ἐμεῖς οἱ δυό οἱ φίλοι πού τρῶμε τό σταφύλι!], γράψαμε ἀπό κοινοῦ μία ἐπιστολή στόν Τony Blair καί πείσαμε ὀκτώ ἐπισκόπους κι ἐννέα ἀναγνωρισμένους ἐπιστήμονες νά τήν ὑπογράψουν [σημ.: Τό κείμενο τῆς ἐπιστολῆς μας, τήν ὁποία συνέγραψε ὁ ἐπίσκοπος τῆς Ὀξφόρδης, ἔχει ὡς ἑξῆς:

“Ἀγαπητέ Κύριε Πρωθυπουργέ,

Σᾶς γράφουμε ὡς μία ὁμάδα ἐπιστημόνων κι ἐπισκόπων γιά νά ἐκφράσουμε τήν ἀνησυχία μας γύρω ἀπ’ τή διδασκαλία τῆς ἐπιστήμης στό Τεχνολογικό Κολλέγιο Emmanuel [: διδάσκει τό Δημιουργισμό] στό Γκέιτσχεντ. Ἡ ἐξέλιξι εἶναι μία ἐπιστημονική θεωρία μεγάλης ἐξηγητικῆς ἰσχύος, ἱκανή νά ἑρμηνεύση ἕνα πλατύ εὖρος φαινομένων σέ διαφόρους κλάδους τῆς ἐπιστήμης. Ἐπιδέχεται βελτίωσι, ἐπιβεβαίωσι, ἤ ἀκόμη καί δραστική τροποποίησι ἄν ὑπάρξουν οἱ κατάλληλες ἐνδείξεις. Δέν ἀποτελεῖ, ὅπως ἰσχυρίζονται οἱ ἐκπρόσωποι τοῦ κολλεγίου, μία ‘θέσι πίστεως’, στήν ἴδια κατηγορία μέ τή βιβλική Δημιουργία, ἡ ὁποία ἔχει διαφορετική λειτουργία καί διαφορετικό σκοπό. Τό ζήτημα εἶναι εὐρύτερο ἀπ’ τό τί διδάσκεται ἐπί τοῦ παρόντος σ’ ἕνα κολλέγιο. Ὑπάρχει σήμερα μία αὐξανόμενη ἀνησυχία γύρω ἀπ’ τό τί θά διδάσκεται καί πῶς θά διδάσκεται στή νέα γενεά τῶν προτεινομένων σχολείων πίστεως. Εἴμαστε τῆς γνώμης ὅτι τά προγράμματα σπουδῶν σέ τέτοια σχολεῖα, ὅπως καί στό Τεχνολογικό Κολλέγιο Emmanuel, πρέπει νά ἐπιβλέπωνται αὐστηρά, ὥστε νά ἐξασφαλισθῆ ὅτι τ’ ἀντικείμενα τῆς ἐπιστήμης καί τῶν θρησκευτικῶν σπουδῶν θά τυγχάνουν τοῦ σεβασμοῦ πού τούς ἁρμόζει.

Εἰλικρινά δικοί σας”]. Στούς ἐννέα ἐπιστήμονες περιλαμβάνονταν ὁ τότε πρόεδρος τῆς Βασιλικῆς Ἑταιρείας (καί παλαιότερα κύριος ἐπιστημονικός σύμβουλος τοῦ Τony Blair), οἱ ἁρμόδιοι τῆς Βασιλικῆς Ἑταιρείας γιά τή βιολογία καί τή φυσική, ὁ βασιλικός ἀστρονόμος (νῦν πρόεδρος τῆς Βασιλικῆς Ἑταιρείας), ὁ διευθυντής τοῦ Μουσείου Φυσικῆς Ἱστορίας κι ὁ sir David Attenborough, πιθανόν ὁ πλέον σεβαστός ἄνθρωπος στήν Ἀγγλία. Στούς ἐπισκόπους συμπεριλαμβάνονταν ἕνας ρωμαιοκαθολικός κι ἑπτά ἀγγλικανοί ἐπίσκοποι —ἀνώτεροι θρησκευτικοί ἡγέτες ἀπό διάφορα μέρη τῆς Ἀγγλίας. Λάβαμε μία τυπική κι ἀνεπαρκῆ ἀπάντησι ἀπ’ τό γραφεῖο τοῦ πρωθυπουργοῦ, ἡ ὁποία παρέπεμπε στό ὑψηλό ποσοστό ἐπιτυχίας τῶν μαθητῶν τοῦ σχολείου στίς ἐξετάσεις καί στή θετική ἀναφορά τῆς OFSTED, τῆς ἐπίσημης ἑταιρείας σχολικῆς ἐπιθεωρήσεως. Προφανῶς δέν πέρασε ἀπ’ τό νοῦ τοῦ κυρίου Blair ὅτι, ἐάν οἱ ἐπιθεωρητές τῆς OFSTED συνέταξαν ἐπαινετική ἀναφορά γιά ἕνα σχολεῖο τοῦ ὁποίου ὁ ἐπιστημονικός διευθυντής διδάσκει πώς ὁλόκληρο τό Σύμπαν ξεκίνησε νά ὑπάρχη μετά τήν ἐξημέρωσι τοῦ σκύλου [αὐτό εἶναι ψευδέστατο. Κανείς δημιουργιστής δέν λέει τέτοιο πρᾶγμα μιᾶς καί ἡ Γένεσι ἀναφέρει ὅτι οἱ σκύλοι δημιουργήθηκαν τήν ἕκτη ἡμέρα, ἐνῶ τά ἀστρικά συστήματα τήν τετάρτη], τότε ἴσως κάτι νά μήν πηγαίνη καλά ὅσον ἀφορᾶ τά κριτήρια τῶν ἐπιθεωρητῶν»(Richard Dawkins, Ἡ Περί Θεοῦ Αὐταπάτη, ἐκδ. Κάτοπτρο, Ἀθήνα 2007, 370). Νά χαίρεται τούς φίλους του «ἐπισκόπους»-ἀνοήτους πού δέν γνωρίζουν κἄν τή Βίβλο. Ὅλοι μαζί πᾶνε σάν τούς στραβούς στόν Ἅδη, ἄν δέν μετανοήσουν γιά τίς ἀνοησίες τους.

 

Ἀσυνέπειες ἀθέων

Στή θεολογία τοῦ μήλου ἐντάσσουμε καί τίς ἀσυνέπειες τῶν ἀθέων:

«“Δέν ὑπάρχει Θεός. Δέν ὑπάρχει Θεός. Ὤ Θεέ μου, δέν ὑπάρχει Θεός!…”(Julia Sweeney, κωμική ἠθοποιός, στό: Letting Go of God)»(Richard Dawkins, Ἡ Περί Θεοῦ Αὐταπάτη, ἐκδ. Κάτοπτρο, Ἀθήνα 2007, 358).

Ἀπό συνέντευξι τοῦ Λουίς Μπουνιουέλ στόν Ἄδωνι Κύρου, 1964: «“Δόξα τῷ Θεῷ, εἶμαι ἀκόμα ἄθεος!”»(Δημήτρης Ν. Μαρκόπουλος, Εἴτε Παῖδες Ἑλλήνων, Εἴτε Παῖδες Βαρβάρων. Καί τά Δύο δέ Γίνεται!, Ἀθήνα 1994, 128)

Στή Ρωσία «μερικοί σπουδαστές συνέθεταν προσευχές στόν ἄγνωστο Θεό, γιά νά τούς βοηθήση νά περάσουν τίς ἐξετάσεις τους στόν ἀθεϊσμό!»(David Watson, Εἶναι Τάχα Κανένας Ἐκεῖ;, ἐκδ. Πέργαμος, Ἀθήνα 1989, 13)

Τέλος, ὅπως γράφει ὁ Ἰωάννης Κυρανάκος, ἀναγνώστης τοῦ περ. Συζήτησις: «Παλαιότερα, σέ μιά φιλική συντροφιά, γνώρισα ἕνα καλλιτέχνη τῆς θεατρικῆς μας σκηνῆς, γνωστό καί στό ἐξωτερικό, ἀπό τίς ἐπιτυχεῖς ἐμφανίσεις του. Ἡ συζήτησι περιστράφηκε καί στή δημιουργία τοῦ κόσμου. Πολλές ἀπόψεις ἀκούσθηκαν γύρω ἀπό τή δημιουργία, μά ὅλοι παραδέχθηκαν ὅτι ὑπάρχει τό ὑπέρτατο ὄν. Ὅλοι, ἐκτός ἀπό τόν καλλιτέχνη. Αὐτός ἔλεγε ὅτι ὅλα ἔγιναν τυχαῖα καί μετά τόν τάφο τίποτε. Μετά ἀπό μερικούς μῆνες παρακολούθησα μιά παράστασι στήν ὁποία συμμετεῖχε ὁ περί οὗ ὁ λόγος καλλιτέχνης.

Σέ μιά στιγμή ἀνέβηκα στά παρασκήνια νά τόν συγχαρῶ γιά τήν ἐπιτυχία του. Ἦταν διάλειμμα. Δέν ἄργησε νά κτυπήση τό κουδούνι καί ἐμφανιζόταν πρῶτος αὐτός στή σκηνή πού ἀκολουθοῦσε. Πρίν πατήση τό πόδι του στό σανίδι καί πρίν φύγω γιά τή θέσι μου, τόν βλέπω νά στρέφη τά μάτια του στόν οὐρανό καί νά σταυροκοπιέται συνεχῶς. Ἔμεινα ἄφωνος. Εἶπα μέσα μου: ἔτσι εἶναι οἱ ἄθεοι;»(Μά 1974, 105)

{Σημ.: D.=Dawkins Richard}

ΠΗΓΗ:

Κωστώφ Ἰωάννου, Φυσικοῦ

Ἀθεϊσμός – Τίνος Εἶναι ἡ Αὐταπάτη

ἐκδ. Ἅγ. Ἰωάννης Δαμασκηνός

Ἀθήνα 2007

τηλ. 2108220542

http://www.truthtarget.gr

TRUTH TARGET

ΟΤΑΝ ΕΝΑΣ ΑΘΕΟΣ ΠΡΟΣΕΥΧΕΤΑΙ Ο ΟΥΡΑΝΟΣ ΑΝΘΙΖΕΙ

tumblr_mgqj5bdb2X1qj2is9o1_r3_500

http://hippiesmetorthodoxy.wordpress.com/2014/07/29/usa-i-sigklonistiki-proseuxi-enos-atheou/

Αλλη μία συγκλονιστική προσευχή ενός αθέου Αμερικανού στρατιώτη

8705874267_c68c5fe88a_o11

Το νέο μου site:

http://paintingleaves.blogspot.com

PAINTING LEAVES

Ήταν ο άνθρωπος της παρέας. Πειράγματα, αισχρόλογα, αστεϊσμοί και άλλα πολλά ήταν στον ημερήσιοκατάλογο των κατορθωμάτων του. Τα χρόνια περνούσαν και ποτέ του δεν συνδέθηκε με κάποιους ανθρώπους…ποτέ του δεν εμπιστεύτηκε κανέναν. Όλοι τον θέλανε για την παρέα αλλά μέχρις εκεί. Αλλά και ο ίδιος κανέναν δεν έπαιρνε στα σοβαρά, κανέναν δεν αισθανόταν δικό του άνθρωπο, φίλο του, οικείο του.

Κάπου στα 30 του, γνώρισε μία κοπέλα. Την γνώρισε μέσα από μια τυχαία παρέα, διαμέσου γνωστών αγνώστων. Η κοπέλα αυτή είχε κάτι το διαφορετικό, κάτι το «περίεργο». Του κίνησε το ενδιαφέρον. Όταν τύχαινε στην παρέα να βρίσκεται και εκείνη (σπάνια), αυτός σταματούσε τις ανοησίες, σταματούσε τις αισχρότητες τις οποίες οι υπόλοιποι τον ωθούσαν να πράξει για χάριν της παρέας και του κεφιού.

Μετά από μερικούς μήνες πήρε το θάρρος και την ζήτησε να βγούνε έξω. Εκείνη δέχτηκε, προσφέροντάς του μία ευχάριστη έκπληξη. Δεν περίμενε να βγεί μαζί του ραντεβού…

Από το πρώτο ραντεβού κατάλαβε ότι είχε να κάνει με μία κοπέλα που πίστευε βαθιά στον Θεό. Απ΄την άλλη αυτός στο στόμα του έπιανε κάτι το “εκκλησιαστικό” μόνο για να το κοροϊδέψει και να το κατακρίνει.

Τα λόγια της κοπέλας είχαν μία γλυκύτητα. Μιλούσε και νόμιζες ότι σε μιλούσε μια μελωδία. Τα ραντεβού έφευγαν το ένα μετά το άλλο…η κοπέλα πάντα χαμογελαστή και πρόσχαρη, εκείνος ανήσυχος και προβληματισμένος. Του μιλούσε για τον Θεό, του μιλούσε για την ζωή μέσα στην Εκκλησία, του μιλούσε για την γνήσια και ανιδιοτελή αγάπη. Εκείνος αναπαυόταν μόνο στην σιγουριά των ματιών της.

Ποτέ δεν άγγιξε εκείνη την κοπέλα, μέχρις ότου στο τελευταίο τους ραντεβού του είπε: «Θα ήθελα να προσευχηθείς για εμένα…την άλλη εβδομάδα θα κάνω μία πολύ σοβαρή εγχείρηση στην καρδιά…». Τα λόγια της πάγωσαν το βλέμμα του. Ασυναίσθητα έπιασε τα χέρια της. Του ήταν αδιανόητο ότι μπορεί να την έχανε. «Ναι, θα προσευχηθώ….», είπε με τρεμάμενη φωνή.

Η κοπέλα σηκώθηκε τον ασπάσθηκε και έφυγε λέγοντας «Θα σε πάρω τηλέφωνο…». Εκείνος δεν είπε τίποτα.

Η ημέρα της εγχείρησης ήρθε. Σηκώθηκε το πρωί ενθυμούμενος ότι θα «πρέπει» να προσευχηθεί. Της το υποσχέθηκε. Δεν ήξερε πως. Δεν γνώριζε απ΄αυτά τα πράγματα…

Θυμήθηκε την μαυροφορεμένη γιαγιά του που τον πήγαινε μικρό σε ένα μικρό μοναστηράκι δίπλα στο χωριό του. Ήταν το μοναδικό ίσως μέρος που θεωρούσε άσπιλο, γνήσιο και αγνό. Κίνησε προς τα εκεί.

Ήταν πλέον μεσημέρι, σχεδόν εκείνη η ώρα που η κοπέλα θα έκανε την εγχείρηση. Έσβησε τη μηχανή του αυτοκινήτου και μαζί της έκλεισε και το ραδιόφωνο που τόσο ώρα έπαιζε στους κσσμικούς του ρυθμούς. Σιωπή. Έκανε να βγεί από το αυτοκίνητο προσεκτικά και ακόμα πιο ευλαβικά έκλεισε την πόρτα του αυτοκινήτου. Αυτή η ησυχία είχε κάτι το ιερό, σαν να έκρυβε κάτι το πολύτιμο…

Πρώτη φορά στη ζωή του βίωνε κάτι τέτοιο. Ησυχία, μέσα στην ανησυχία του.

Προχώρησε προς το ναό. Μερικά κεράκια τρεμόπαιζαν στο μανουάλι του εξωνάρθηκα.

Στάθηκε μπροστά στην πόρτα του ναού, η οποία του έφερε μπροστά του, το ιλαρό πρόσωπο της γιαγιάς του. Μικρό παιδί το έπαιρνε από το χέρι και ερχόταν εδώ να ανάψουν τα καντήλια. Τόσα χρόνια όλες αυτές οι ιερές μνήμες είχαν πέσει στο σκοτάδι της λήθης…σαν να μην τα είχε ζήσει.

Έκανε τον σταυρό του και έπιασε το χερούλι της πόρτα για να μπει στα ενδότερα.

Η πόρτα άνοιξε και μαζί της άνοιξε η πόρτα της καρδιάς του. Η πόρτα του ναού άνοιξε και μαζί της άνοιξαν και οι βρύσες των ματιών του. Έκλαιγε μέσα στην πρωτόγνωρη αυτή σιωπή. Έκλαιγε βουβά καθώς τα χείλη του ασπαζόταν την εικόνα της Παναγιάς. Ήταν μόνος του στον ναό. Για αρκετή ώρα τα δακρυσμένα μάτια του περιεργαζόταν τις αγιογραφίες, τα προσκυνητάρια, το τέμπλο, τους πολυέλεους, τα στασίδια.

Πήγε και κάθισε στο πρώτο σκαλοπάτι που οδηγούσε προς το πατάρι. Μπροστά του απλωνόταν μυστικά μια απόκοσμη και συνάμα γνώριμη οικειότητα. Ένιωθε σπίτι του. Ένιωθε μέσα στον ναό, σαν να βρισκόταν μέσα στην αγκαλιά της συγχωρεμένης του μητέρας…

«Θεέ μου, κάνε καλά αυτή την κοπέλα που τόσο πολύ σε αγαπά…βοήθησέ την…βοήθησε και εμένα…». Τα λεπτά περνούσαν. Δεν έλεγε να φύγει από εκείνο το σκαλοπάτι. Καθόταν εκεί γεμάτος αγωνία για την ηρεμία που ένιωθε…

Κάτι του έλεγε ότι όλα θα πάνε καλά. Μετά από αρκετή ώρα σηκώθηκε, ασπάσθηκε τις εικόνες στα προσκυνητάρια και έφυγε. Μετά από δύο ημέρες κάποιος συγγενείς της κοπέλας τον πήρε τηλέφωνο. «Όλα καλά πήγανε… μην ανησυχείς…».

Ύστερα από δύο ημέρες πήγε την είδε στο νοσοκομείο. «Φαίνεσαι διαφορετικός…» του είπε μόλις τον είδε η κοπέλα. «Σ’ευχαριστώ…εσύ μου έδειξες τον δρόμο προς τα εκεί…».

Ήταν η τελευταία φορά που την έβλεπε. Την φίλησε για πρώτη και μοναδική φορά, στο μέτωπο, της χαμογέλασε και έφυγε.

Πέρασαν πολλά χρόνια από τότε. Και να που ήρθε η ώρα να φύγει από αυτήν την ζωή, σε βαθιά γεράματα, εκείνος ο νέος.

Εκοιμήθη καθισμένος στο σκαλοπάτι του ναού που τότε είχε δακρύσει… Εκοιμήθη μετά από χρόνια μέσα στο μοναχικό ράσο, λέγοντας την ευχή.

Όλα άρχισαν μέσα από μία κοσμική παρέα. Μεταμορφώθηκαν μέσα από την ουράνια παρέα της Χάρης του Θεού. Και όλα ξαναρχίζουν τώρα, μέσα σε Φως, μέσα σε Αγάπη, μέσα στην Αιωνιότητα…πίσω από την πόρτα του ναού.

Ξύλινη,  κλειστή και σιωπηλή σου μιλούσε για όλα εκείνα που είχε δει και ακούσει. Κι εκείνος, ο μοναχός, πλέον ακίνητος, σου έγνεφε για τα λάθη που έκανε, για την μετάνοια που έζησε, για την Αγάπη που έδωσε και έλαβε, για τις ημέρες της σιωπής που βίωσε σαν σε πανηγύρι…

Αρχιμ. Παύλος Παπαδόπουλος

ΠΗΓΗ:

http://proskynitis.blogspot.gr

ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΑΠΟΔΕΙΧΘΕΙ ΟΤΙ ΕΛΑΒΕ ΧΩΡΑ Η ΕΞΕΛΙΞΗ – Π. ΙΩΑΝΝΗΣ ΚΩΣΤΩΦ, ΦΥΣΙΚΟΣ: ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΣΤΟΝ RICHARD DAWKINS

http://creationtruthorthodoxy.wordpress.com

CREATION TRUTH ORTHODOXY

10277661_10152027843951426_5874013321254529169_n

ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΑΠΟΔΕΙΧΘΕΙ ΟΤΙ ΕΛΑΒΕ ΧΩΡΑ Η ΕΞΕΛΙΞΗ

Ἀπό τό βιβλίο τοῦ π. Ἰωάννου Κωστώφ, Φυσικού

Ἀθεϊσμός – Τίνος Eἶναι ἡ Aὐταπάτη

{Μέ ἀφορμή τό “Ἡ Περί Θεοῦ Αὐταπάτη” τοῦ Richard Dawkins}

«Δέν μπορεῖ ποτέ νά ἀποδειχθῆ ὅτι ἔλαβε χώρα ἡ ἐξέλιξι διότι ἀναγκαία προϋπόθεσι τῆς ἀποδείξεως εἶναι ἡ ὕπαρξι ἐκείνου ὁ ὁποῖος ἀποδεικνύει. Ἐφόσον, ὅμως, σύμφωνα μέ τίς ἐξελικτικές ἀντιλήψεις ὁ ἄνθρωπος (ὁ ὁποῖος θά ἔπρεπε νά ἀποδείξη τό ζητούμενο) εἶναι ὁ τελευταῖος κρίκος τῆς βιοσφαιρικῆς ἁλυσίδος, αὐτό σημαίνει ὅτι δέν ἦταν παρών στά προηγούμενα στάδια καί συνεπῶς οὔτε τά παρατήρησε οὔτε τά κατέγραψε. Καί, βέβαια, τώρα πλέον δέν μπορεῖ νά τό κάνη αὐτό, διότι ἀνήκουν στό παρελθόν. Τό νά μποροῦσε νά τό κάνη —ὑποθετικά μιλοῦμε— ἰσοδυναμεῖ μέ τό νά παρακολουθοῦσε τήν ἀρχή του (σ᾽ ὁποιοδήποτε στάδιό της). Γιά νά γίνη, ὅμως, αὐτό, θά ἔπρεπε νά εἶναι προγενέστερος ἀπ᾽ αὐτήν (!), πρᾶγμα ἀπαράδεκτο λογικά»(Ἰωάννου Κωστώφ, Συμβολή στήν Τελετή Λήξεως τῆς Θεωρίας τῆς Ἐξελίξεως, Ἀθήνα 1988, 194).

ΠΗΓΗ:

Κωστώφ Ἰωάννου, Φυσικοῦ

Ἀθεϊσμός – Τίνος Εἶναι ἡ Αὐταπάτη

ἐκδ. Ἅγ. Ἰωάννης Δαμασκηνός

Ἀθήνα 2007

τηλ. 2108220542

http://www.truthtarget.gr

TRUTH TARGET

Η ΙΕΡΑΠΟΣΤΟΛΗ ΤΗΣ ΑΘΕΪΑΣ – Η ΨΕΥΔΗ ΘΕΩΡΙΑ ΤΗΣ ΕΞΕΛΙΞΗΣ ΩΣ ΑΘΕΪΣΤΙΚΗ ΙΕΡΑΠΟΣΤΟΛΗ – Π. ΙΩΑΝΝΗΣ ΚΩΣΤΩΦ, ΦΥΣΙΚΟΣ: ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΣΤΟΝ RICHARD DAWKINS

http://creationtruthorthodoxy.wordpress.com

CREATION TRUTH ORTHODOXY

nature-landscapes_other_beautiful-view_20356

Η ΙΕΡΑΠΟΣΤΟΛΗ ΤΗΣ ΑΘΕΪΑΣ

Ἀπό τό βιβλίο τοῦ π. Ἰωάννου Κωστώφ, Φυσικού

Ἀθεϊσμός – Τίνος Eἶναι ἡ Aὐταπάτη

{Μέ ἀφορμή τό “Ἡ Περί Θεοῦ Αὐταπάτη” τοῦ Richard Dawkins}

«Ἡ συγκινητική καί διασκεδαστική περιγραφή τοῦ Douglas Adams γιά τό δικό του “προσηλυτισμό” στό ριζοσπαστικό ἀθεϊσμό —ἐπέμενε στό “ριζοσπαστικός” ὥστε νά μή θεωρηθῆ λανθασμένα ἀγνωστικιστής— συνιστᾶ μαρτυρία τῆς δυνάμεως τοῦ δαρβινισμοῦ ὡς παράγοντα συνειδητοποιήσεως. Ἐλπίζω νά μοῦ συγχωρηθῆ ἡ φανερή αὐταρέσκεια τοῦ ἀκολούθου ἀποσπάσματος. Ὁ λόγος πού τό παραθέτω εἶναι ὅτι ὁ προσηλυτισμός τοῦ Douglas ἐξαιτίας τῶν προηγουμένων βιβλίων μου —τά ὁποῖα δέν εἶχαν πρόθεσι νά προσηλυτίσουν κανένα— μ’ ἐνέπνευσε ν’ ἀφιερώσω τοῦτο τό βιβλίο —τό ὁποῖο ὄντως ἔχει αὐτή τήν πρόθεσι!— στή μνήμη του. Σέ μία συνέντευξι, ἡ ὁποία ἀνατυπώθηκε μετά θάνατο στό The Salmon of Doubt (¨Ο Σολομός τῆς Ἀμφιβολίας), ρωτήθηκε ἀπό ἕνα δημοσιογράφο πῶς ἔγινε ἄθεος. Ἄρχισε ἐξηγώντας πῶς ἔγινε ἀγνωστικιστής, καί μετά συνέχισε: “Καί σκεπτόμουν πάλι καί πάλι καί πάλι. Ἀλλά δέν διέθετα ἀρκετά στοιχεῖα γιά νά συνεχίσω, ὁπότε δέν κατέληξα οὐσιαστικά σέ καμμία ἀπόφασι. Οἱ ἀμφιβολίες μου γιά τήν ἰδέα τοῦ Θεοῦ ἦταν ἐξαιρετικά μεγάλες, ὡστόσο δέν γνώριζα ὅσα ἔπρεπε ὥστε νά διαθέτω ἕνα καλό λειτουργικό μοντέλο ὁποιασδήποτε ἄλλης ἐξηγήσεως —γιά τή ζωή, τό Σύμπαν καί τά πάντα. Ἀλλά ἐπέμεινα, καί συνέχισα νά διαβάζω καί νά σκέπτωμαι. Κάποια στιγμή, ὅταν εἶχα κλείσει τά τριάντα, γνώρισα τήν ἐξελικτική βιολογία, κυρίως μέσα ἀπ’ τά βιβλία τοῦ Richard Dawkins, τό The Selfish Gene καί τό The Blind Watchmaker, καί ξαφνικά (νομίζω ὅταν διάβαζα γιά δεύτερη φορά τό The Selfish Gene) ὅλα μπῆκαν στή θέσι τους. Ἡ σύλληψι ἦταν ἐκπληκτικά ἁπλῆ, ἀλλά ἐξηγοῦσε μέ φυσικό τρόπο ὅλη τήν ἄπειρη πολυπλοκότητα τῆς ζωῆς, μπροστά στήν ὁποία νιώθουμε τόση ἀμηχανία. Τό δέος τό ὁποῖο μοῦ ἐνέπνευσε ἔκανε τό δέος στό ὁποῖο ἀναφέρονται οἱ ἄνθρωποι σέ σχέσι μέ τή θρησκευτική ἐμπειρία νά μοιάζη, εἰλικρινά, συγκριτικά ἀνόητο. Σέ κάθε περίπτωσι, θά προτιμοῦσα τό δέος τῆς κατανοήσεως ἀντί γιά τό δέος τῆς ἀγνοίας” [σημ.: Douglas Adams, The Salmon of Doubt, ἐκδ. Pan, Λονδίνο 2003, 99. Ὁ “Θρῆνος γιά τό Douglas”, τόν ὁποῖο ἔγραψα τήν ἑπομένη τοῦ θανάτου του, ἀναδημοσιεύεται ὡς ἐπίλογος στό The Salmon of Doubt, κι ἐπίσης στό A Devil’s Chaplain, τό ὁποῖο ἐπίσης περιέχει τήν ὁμιλία μου στήν ἐπιμνημόσυνη τελετή πρός τιμήν του στήν ἐκκλησία τοῦ Ἁγίου Μαρτίνου τῶν Ἀγρῶν]»(Richard Dawkins, Ἡ Περί Θεοῦ Αὐταπάτη, ἐκδ. Κάτοπτρο, Ἀθήνα 2007, 141). Ἕνα πρῶτο σχόλιο: ὁ Douglas Adams μιλᾶ διά τήν «ἐκπληκτικά ἁπλῆ» ἐξήγησι τοῦ D.. Αὐτός, ὅμως, κτυπᾶ τό Χριστιανισμό, ἀκριβῶς λόγῳ τῆς ἁπλότητος τῶν ἀποδείξεών του: Μιλῶντας γιά τό ὀντολογικό ἐπιχείρημα λέει: «Δέν εἶναι, ὅμως, ὑπερβολικά εὔκολο νά προκύπτη μία μεγάλη ἀλήθεια γιά τό Σύμπαν ἀπό ἕνα ἁπλό παιχνίδι λέξεων;»(σ. 105). Τό ἴδιο θά λέγαμε κι ἐμεῖς καί στούς δύο. Μέ τήν ἐκπληκτικά ἁπλῆ θεώρησι τοῦ D. μπορεῖ «νά προκύπτη μία μεγάλη ἀλήθεια γιά τό Σύμπαν»;

Ἕνα δεύτερο σχόλιο: Ὁ διάβολος (devil —βλ. προηγούμενη ὑπ.), τούς φουσκώνει στό μυαλό τό περιβάλλον, «τήν ἄπειρη πολυπλοκότητα τῆς ζωῆς, μπροστά στήν ὁποία» τούς κάνει νά νοιώθουν «τόση ἀμηχανία» καί τούς προσφέρει ὡς λύσι τῆς ἀμηχανίας γιά τήν πολυπλοκότητα τή Θεωρία τῆς Ἐξελίξεως. Σάν τή μαμά πού θέλει νά κάνη τή δουλειά της καί γιά νά μήν τήν ἀπασχολῆ τό βρέφος της τοῦ δίνει ἕνα παιχνιδάκι νά παίζη. Κι ἀλήθεια, πρός τί ἡ ἀμηχανία; Θαυμασμός, ναί, ἀλλά ἀμηχανία, γιατί;

Ἕνα τρίτο σχόλιο: Δέν πρέπει νά μᾶς διαφεύγη τήν προσοχή —πρᾶγμα συνηθέστατο, συνεπικουροῦντος τοῦ devil— ὅτι ἡ Θεωρία τῆς Ἐξελίξεως «ἐξηγεῖ» τήν «πολυπλοκότητα τῆς ζωῆς» μέ τή φυσική ἐπιλογή καί τά παρεπόμενά της —«ἔτσι θά μποροῦσε νά συμβῆ ἡ ἀλλαγή ἀπό τό ἕνα ὄν σέ ἄλλο»—, δέν ἀποδεικνύει, ὅμως, ὅτι πράγματι συνέβη ἡ ἀλλαγή. Εἶναι, ὅπως ἔχουμε γράψει στό ἀντιεξελικτικό βιβλίο μας, σάν νά ψάχνουμε νά βροῦμε τούς τρόπους κλοπῆς πραγμάτων ἀπό ἕνα διαμέρισμα, χωρίς νά ἔχουμε ἀποδείξει ὅτι ἔλαβε χώραν κλοπή.

Τί νά ποῦμε, τέλος, γιά τήν ἐπιμνημόσυνη τελετή σέ ἐκκλησία, τοῦ «ριζοσπαστικοῦ ἀθεϊστῆ» Douglas Adams, καί τήν ὁμιλία κατ᾽ αὐτήν τοῦ «ἀγωνιστῆ ἀθεϊστῆ» D.; Ἀπό ἀρχές συνεπείας, ἄλλο τίποτε! Καί θυμηθήκαμε πάλι τίς «μελιτζάνες στά μαλλιά»!

Ἰδού καί μία ἄλλη ἀναφορά στήν ἱεραποστολή τοῦ D.: «… ἐπιστολές ἀνθρώπων ἀπ’ τήν Ἀμερική, οἱ ὁποῖοι ἔγραφαν ὅτι εἶχαν διαβάσει τά [ἐξελικτικά] βιβλία μου μέ ἀποτέλεσμα νά ἐγκαταλείψουν τή θρησκεία τους»(Richard Dawkins, Ἡ Περί Θεοῦ Αὐταπάτη, ἐκδ. Κάτοπτρο, Ἀθήνα 2007, 357). Μπράβο, ὦ ὑπνώττοντες Χριστιανοί, ἐρωτευμένοι μέ τή Θεωρία τῆς Ἐξελίξεως!

ΠΗΓΗ:

Κωστώφ Ἰωάννου, Φυσικοῦ

Ἀθεϊσμός – Τίνος Εἶναι ἡ Αὐταπάτη

ἐκδ. Ἅγ. Ἰωάννης Δαμασκηνός

Ἀθήνα 2007

τηλ. 2108220542

http://www.truthtarget.gr

TRUTH TARGET

ΘΕΩΡΙΑ ΤΗΣ ΕΞΕΛΙΞΕΩΣ & ΔΗΜΙΟΥΡΓΟΣ – Π. ΙΩΑΝΝΗΣ ΚΩΣΤΩΦ, ΦΥΣΙΚΟΣ: ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΣΤΟΝ RICHARD DAWKINS

http://creationtruthorthodoxy.wordpress.com

CREATION TRUTH ORTHODOXY

tuscany-in-italy

ΘΕΩΡΙΑ ΤΗΣ ΕΞΕΛΙΞΕΩΣ ΚΑΙ ΔΗΜΙΟΥΡΓΟΣ

Ἀπό τό βιβλίο τοῦ π. Ἰωάννου Κωστώφ, Φυσικού

Ἀθεϊσμός – Τίνος Eἶναι ἡ Aὐταπάτη

{Μέ ἀφορμή τό “Ἡ Περί Θεοῦ Αὐταπάτη” τοῦ Richard Dawkins}

Ἡ Θεωρία τῆς Ἐξελίξεως γίνεται προσπάθεια νά παρουσιασθῆ ὡς τό κυριώτερο ἀτού τῶν ἀρνητῶν ἐναντίον τοῦ Δημιουργοῦ Θεοῦ. Σχολιάσαμε στό κείμενό μας μερικές, σχετικές μέ τό θέμα αὐτό, θέσεις τοῦ D.. Ἄς δοῦμε, τώρα, συγκεντρωμένες καί κάποιες ἄλλες θέσεις τοῦ ἴδιου:

«Ὁ σχεδιαστής ὁ ἴδιος (/ἡ ἴδια/τό ἴδιο) ἐγείρει ἀμέσως τό ἀκόμη μεγαλύτερο πρόβλημα τῆς δικῆς του καταγωγῆς: ὁποιαδήποτε ὀντότητα ἱκανή νά σχεδιάση μ’ εὐφυῆ τρόπο κάτι τόσο ἀπίθανο ὅσο ἡ Aristolochia (ἤ ἕνα σύμπαν) πρέπει νά εἶναι ἀκόμη πιό ἀπίθανη ἀπ’ τήν Aristolochia. Ὁ Θεός ὄχι μόνο δέν τερματίζει τή φαύλη ἀναδρομή, ἀλλά τήν ἐπιδεινώνει ἐκδικητικά»(Richard Dawkins, Ἡ Περί Θεοῦ Αὐταπάτη, ἐκδ. Κάτοπτρο, Ἀθήνα 2007, 146). Καί: «Ὁ θεϊστής ἰσχυρίζεται ὅτι ὁ Θεός, ὅταν δημιουργοῦσε τό Σύμπαν, ρύθμισε τίς θεμελιώδεις σταθερές ἔτσι ὤστε ἡ καθεμιά νά εὐνοῆ τήν ἐμφάνισι ζωῆς —σάν νά εἶχε μπροστά Του ἔξι κουμπιά πού τά γύριζε προσεκτικά. Ὅπως πάντα, ἡ ἀπάντησι τοῦ θεϊστῆ εἶναι κάθε ἄλλο παρά ἱκανοποιητική, διότι ἀφήνει ἀνεξήγητη τήν ὕπαρξι τοῦ Θεοῦ. Ἕνας Θεός ἱκανός νά δώση αὐτές τίς τιμές στούς ἕξι ἀριθμούς πρέπει νά εἶναι τουλάχιστον ἐξίσου ἀπίθανος ὅσο κι ὁ ἴδιος ὁ συνδυασμός πού προκύπτει μέ τή λεπτή ρύθμισι τῶν ἀριθμῶν∙ ὄντως εἶναι πολύ ἀπίθανος —κι αὐτό βεβαίως συνιστᾶ τή βάσι ὅλης τῆς συζητήσεώς μας. Ἕπεται ὅτι ἡ ἀπάντησι τοῦ θεϊστῆ δέν συμβάλλει καθόλου στή λύσι τοῦ προβλήματός μας. Δέν ἔχω ἄλλη ἐπιλογή ἀπ’ τό νά τήν ἀπορρίψω, ἐνῶ ταυτόχρονα ἀπορῶ μέ τό πλῆθος τῶν ἀνθρώπων πού ἀδυνατοῦν νά δοῦν τό πρόβλημα καί δείχνουν ἱκανοποιημένοι μέ τό ἐπιχείρημα τοῦ “θεϊκοῦ χειριστῆ κουμπιῶν”»(Richard Dawkins, Ἡ Περί Θεοῦ Αὐταπάτη, ἐκδ. Κάτοπτρο, Ἀθήνα 2007, 170). Σχόλια δικά μας: Αὐτοί δέν σταματᾶνε κάπου; Βεβαίως. Ἀναγκάζονται νά παραδεχθοῦν τήν αἰωνιότητα τῆς ὕλης. Εἶναι κατανοητή αὐτή, ἡ αἰωνιότητα; Ἐξηγεῖ τήν ὕπαρξι τῆς ὕλης; Καθόλου. Ὁπότε γιατί ζητοῦν ἀπό ᾽μᾶς νά ἑρμηνεύσουμε τό ἀκατάληπτο τοῦ Θεοῦ; Ὅταν γίνεται κάποια συζήτησι, συμφωνοῦν πρῶτα οἱ συνομιλητές στούς ὅρους. Στήν περίπτωσί μας, τώρα, λέγοντας Θεό ἐννοοῦμε Κάποιο Δημιουργό οὐσιωδῶς διαφορετικό ἀπό τή Δημιουργία καί Ἀνώτερο ἀπ᾽ αὐτήν. Ἄν δέν δέχονται αὐτό τόν ὁρισμό τοῦ Θεοῦ, δέν κτυπᾶν τό δικό μας Θεό, ἀλλά ἕνα κατασκεύασμα δικό τους. Ἡ δική μας θέσι, λοιπόν, δέν ὑφίσταται κανένα πλῆγμα.

 

Ὀφθαλμός καί φτερούγα

Στή συνέχεια ἐπιχειρηματολογεῖ ὁ D. γιά τόν ὀφθαλμό. Ἐμεῖς λέμε ὅτι, γιά νά λειτουργήση καί νά ὠφελήση τόν κάτοχό του, πρέπει νά εἶναι ἐξαρχῆς τέλειος. Αὐτοί, ἐπειδή τό τέλειο ἀπαιτεῖ Νοημοσύνη, ἀναγκάζονται νά μιλήσουν γιά βαθμιαία ἐξέλιξι τοῦ ὀργάνου αὐτοῦ. Ἄς δοῦμε τί λέει ὁ D.: «Στό βιβλίο Climbing Mount Improbable (Ἀναρρίχησι στό Ὄρος Ἀπίθανο) ἐξέφρασα τό ἴδιο ζήτημα ἀλληγορικά: Ἡ μία πλευρά τοῦ ὄρους εἶναι κρημνώδης —ἀδύνατον νά τή σκαρφαλώσης—, ἀλλά ἡ ἄλλη εἶναι ὁμαλή ἀπ’ τίς ὑπώρειες μέχρι τήν κορυφή. Στήν κορυφή βρίσκεται κάποιο πολύπλοκο κατασκεύασμα, ὅπως τό μάτι ἤ ὁ κινητήρας τῶν μαστιγίων ἑνός βακτηρίου. Ἡ παράλογη ἰδέα ὅτι κάτι τόσο πολύπλοκο μπορεῖ ν’ αὐτοσυναρμολογηθῆ αὐθόρμητα συμβολίζεται μ’ ἕνα ἅλμα ἀπ’ τή βάσι τοῦ γκρεμοῦ κατευθεῖαν στήν κορυφή. Ἡ ἐξέλιξι, ἀντιθέτως, προχωρεῖ στό πίσω μέρος τοῦ βουνοῦ καί σκαρφαλώνει τήν ὁμαλή πλαγιά μέχρι τήν κορυφή: εὔκολο! Ἡ ἀρχή τῆς ἀναρριχήσεως στήν ὁμαλή πλαγιά σέ ἀντίθεσι μέ τό ἅλμα πάνω ἀπ’ τό γκρεμό εἶναι τόσο ἁπλῆ ὥστε προκαλεῖ ἐντύπωσι τό γεγονός ὅτι ἄργησε τόσο πολύ νά ἐμφανισθῆ ἕνας Δαρβῖνος γιά νά τήν ἀνακαλύψη…

Ἡ πραγματική ζωή ἀναζητᾶ τίς ὁμαλές πλαγιές στό πίσω μέρος τοῦ ὄρους Ἀπίθανο, ἐνῶ οἱ δημιουργιστές δέν βλέπουν παρά μόνο τόν ἀπειλητικό γκρεμό τῆς μπροστινῆς πλευρᾶς»(Richard Dawkins, Ἡ Περί Θεοῦ Αὐταπάτη, ἐκδ. Κάτοπτρο, Ἀθήνα 2007, 147).

Σχόλια δικά μας: Πῶς ἀποδεικνύεται ὅτι ὑπῆρξε αὐτή ἡ ὁμαλή πλαγιά-βαθμιαία ἐξέλιξι; Αὐτή, ὄχι μόνο στό παρόν δέν παρατηρεῖται, ἀλλά καί στό παρελθόν δέν μποροῦμε νά τήν προσεγγίσουμε, Ὁ χρόνος δέν γυρνᾶ ποτέ πρός τά πίσω, οὔτε ὑπῆρξε τότε παρατηρητής ἄνθρωπος. Ἐξάλλου ὁ D. αὐξάνει τό βάρος ἀποδείξεως στήν πλάτη τῶν ἐξελικτικῶν: Ἐκτός ἀπό τούς σκελετούς ἀπαιτεῖ τώρα καί ὄργανα πού νά δείχνουν τή βαθμιαία ἐξέλιξι. Ὑπάρχει στό γεωλογικό ἀρχεῖο ἀπόδειξι γι᾽ αὐτό; Βεβαίως, ὄχι. Ὁπότε μένουν μόνο οἱ συλλογισμοί τοῦ D., πού δέν ἀποτελοῦν, ὅμως, ἀποδείξεις. Στήν κατηγορία αὐτή τῶν ἀναποδείκτων θέσεων ὑπάγεται καί ὁ ἀκόλουθος λογοκαταρράκτης του:

«Τά ἐρωτήματα “Τί χρησιμότητα ἔχει μισός ὀφθαλμός;” καί “Τί χρησιμότητα ἔχει μισή φτερούγα;” ἀποτελοῦν περιπτώσεις τοῦ ἐπιχειρήματος τῆς “μή ἀναγώγιμης πολυπλοκότητος”. Μία λειτουργική μονάδα θεωρεῖται κατά μή ἀναγώγιμο τρόπο πολύπλοκη ἐάν ἡ ἀφαίρεσι ἑνός τμήματός της συνεπάγεται ἀδυναμία λειτουργίας τοῦ ὅλου. Τοῦτο ὑποτίθεται ὅτι εἶναι αὐτονόητο τόσο γιά τόν ὀφθαλμό ὅσο καί γιά τίς φτεροῦγες. Ἐντούτοις, ἀμέσως μόλις σκεφθοῦμε αὐτές τίς ὑποθέσεις, ἀναγνωρίζουμε τό σφάλμα. Ἡ ἀσθενής πού ὑποφέρει ἀπό καταρράκτη κι ἔχει ὑποβληθῆ σ’ ἐγχείρησι ἀφαιρέσεως τοῦ φακοῦ τοῦ ματιοῦ της δέν μπορεῖ νά διακρίνη καθαρά χωρίς γυαλιά, ὡστόσο μπορεῖ νά βλέπη ἀρκετά καλά ὥστε νά μή σκοντάψη σ’ ἕνα δένδρο οὔτε νά πέση σέ γκρεμό [αὐτή, ὅμως, εἶχε προηγουμένως τέλειο ὀφθαλμό καί ἡ ἐπιδιόρθωσι ἔγινε σέ τέλειο ὀφθαλμό, ὁπότε δέν κολλάει στήν ἐπιχειρηματολογία τοῦ D.]. Ἡ μισή φτερούγα πράγματι δέν εἶναι τό ἴδιο καλή μέ μία ὁλόκληρη φτερούγα, ὅμως, σίγουρα εἶναι προτιμότερη ἀπ’ τό νά μήν ὑπάρχη καθόλου φτερούγα. Ἡ μισή φτερούγα μπορεῖ νά σώση τή ζωή σας κάνοντας ὁμαλότερη τήν πτῶσι σας ἀπό ἕνα δένδρο κάποιου ὕψους. Καί τό 51% μιᾶς φτερούγας μπορεῖ νά σᾶς σώση ἄν πέσετε ἀπό ἕνα λίγο ψηλότερο δένδρο. Ὁποιοδήποτε κλάσμα τῆς φτερούγας θά σώση τή ζωή σας ἄν πέσετε ἀπό ἕνα ἀντίστοιχο ὕψος, καί δέν θά σᾶς ἔσωζε ἕνα ἐλαφρῶς μικρότερο τμῆμα φτερούγας [κι ἐδῶ πάλι μιλᾶ γιά πτηνά πού εἶχαν προηγουμένως πλήρη φτερούγα καί βλάφτηκε ἕνα τμῆμα της. Τό νά μήν ἔχεις, ὅμως, καθόλου φτερούγα καί ν᾽ ἀποκτήσης μισή, αὐτό δέν σοῦ προσφέρει τίποτε]. Τό νοητικό πείραμα τῆς πτώσεως ἀπό δένδρα διαφορετικοῦ ὕψους εἶναι μόνο ἕνας τρόπος νά διαπιστώσουμε, θεωρητικά, ὅτι τά πλεονεκτήματα αὐξάνονται ἀκολουθώντας ὁμαλή κλιμάκωσι ἀπ’ τό 1% τῆς φτερούγας ἕως τό 100%. Τά δάση βρίθουν ζώων πού κινοῦνται στόν ἀέρα σάν ἀνεμοπλάνα ἤ ἀλεξιπτωτιστές, ἐπιδεικνύοντας στήν πρᾶξι τό κάθε βῆμα τῆς διαδρομῆς πάνω στή συγκεκριμένη πλαγιά τοῦ ὄρους Ἀπίθανο [ὄχι κι ἔτσι! Στά δάκτυλα τῶν δύο χεριῶν μετριοῦνται].

Σέ ἀναλογία μέ τά δένδρα διαφορετικοῦ ὕψους, εἶναι εὔκολο νά φαντασθοῦμε καταστάσεις στίς ὁποῖες μισός ὀφθαλμός μπορεῖ νά σώση τή ζωή ἑνός ζώου, ἐνῶ τό 49% τοῦ ὀφθαλμοῦ δέν θά τό μποροῦσε. Ὁμαλές κλίσεις παρατηροῦνται κατά τίς μεταβολές στίς συνθῆκες φωτισμοῦ ἤ στήν ἀπόστασι ἀπ’ τήν ὁποία μπορεῖτε νά διακρίνετε τή λεία σας —ἤ τό θηρευτή σας. Καί, ὅπως συμβαίνει μέ τίς φτεροῦγες καί τίς πτήσεις, δέν εἶναι ἁπλῶς εὔκολο νά φαντασθοῦμε ἐνδεχόμενες ἐνδιάμεσες καταστάσεις: ἀφθονοῦν σ’ ὅλο τό ζωϊκό βασίλειο. Ἔτσι, ὁ ὀφθαλμός τοῦ πλατυέλμινθα ὑπολείπεται τουλάχιστον κατά τό ἥμισυ τοῦ ἀνθρωπίνου, μέ κάθε λογικό μέτρο [εἶναι, ὅμως πλήρης γιά τίς δικές του ἀνάγκες]. Ὁ ὀφθαλμός τοῦ Nautilus (καί πιθανόν τῶν ἐξαφανισμένων ἀμμωνιτῶν, τῶν ἐξαδέλφων του πού κυριαρχοῦσαν στίς θάλασσες τοῦ Παλαιοζωϊκοῦ καί Μεσοζωϊκοῦ) βρίσκεται μεταξύ πλατυέλμινθα κι ἀνθρώπου. Σέ ἀντίθεσι μέ τόν ὀφθαλμό τοῦ πλατυέλμινθα, ὁ ὁποῖος μπορεῖ ν’ ἀνιχνεύση τό φῶς καί τή σκιά ἀλλά δέν διακρίνει εἰκόνα, ὁ ὀφθαλμός τοῦ Nautilus —ὁ ὁποῖος μοιάζει μέ “σκοτεινό θάλαμο”— σχηματίζει πραγματική εἰκόνα, ἀλλά θολή κι ἀσαφῆ σέ σύγκρισι μέ τό δικό μας [καί πάλι, ὅμως, εἶναι τέλειος γι᾽αὐτόν]. Ἡ ἀπόδοσι ἀριθμῶν στίς διαδοχικές βελτιώσεις δέν θά πρόσθετε σέ ἀκρίβεια, ὡστόσο κανείς δέν μπορεῖ ν’ ἀρνηθῆ λογικά ὅτι οἱ ὀφθαλμοί αὐτῶν τῶν ἀσπονδύλων, καθώς καί πολλῶν ἄλλων, εἶναι καλύτεροι ἀπ’ τήν παντελῆ ἔλλειψι ὀφθαλμοῦ κι ὅτι ὅλοι καταλαμβάνουν μία συνεχῆ κι ἐλαφρῶς κεκλιμένη πλαγιά τοῦ ὄρους Ἀπίθανο, μέ τό δικό μας μάτι σέ μία κορυφή —ὄχι στήν ψηλότερη κορυφή, ἀλλά ἀρκετά ψηλά [οἱ βαθμοί ὁρατότητος τῶν διαφόρων ζώων δέν ἀποτελοῦν συνεχῆ γραμμή, ἀλλά ἀσύνδετα σημεῖα. Ὁ κάθε ὀφθαλμός εἶναι τέλειος γιά τόν κάτοχό του]. Στό Climbing Mount Improbable ἀφιέρωσα ἀπό ἕνα ὁλόκληρο κεφάλαιο στόν ὀφθαλμό καί στή φτερούγα, δείχνοντας πόσο εὔκολο ὑπῆρξε νά ἐξελιχθοῦν μέ ἀργά (ἤ ἀκόμη καί μέ ὄχι τόσο ἀργά) βαθμιαῖα βήματα, καί δέν θά ἐπιμείνω περισσότερο σ’ αὐτό τό ζήτημα ἐδῶ»(Richard Dawkins, Ἡ Περί Θεοῦ Αὐταπάτη, ἐκδ. Κάτοπτρο, Ἀθήνα 2007, 149).

Κι ἕνα τελευταῖο παράθεμα ἀπ᾽ τό D.: «Εἶναι ἐντελῶς παράλογο ν’ ἀπαιτῆ κανείς τήν πλήρη στοιχειοθέτησι κάθε βήματος ὁποιασδήποτε ἀφηγήσεως, εἴτε πρόκειται γιά τήν ἐξέλιξι εἴτε γιά ὁποιαδήποτε ἄλλη ἐπιστήμη. Εἶναι σάν ν’ ἀπαιτοῦσε κανείς, πρίν καταδικάση κάποιον γιά δολοφονία, ἕνα πλῆρες κινηματογραφικό ἱστορικό κάθε βήματος τοῦ δολοφόνου μέχρι τή στιγμή τοῦ ἐγκλήματος, χωρίς νά λείπη καμμία σκηνή. Μόνο ἕνα ἐλάχιστο ποσοστό πτωμάτων ἀπολιθώνεται, καί εἴμαστε τυχεροί πού διαθέτουμε ἔστω καί τά ὑπάρχοντα ἐνδιάμεσα ἀπολιθώματα. Θά μπορούσαμε κάλλιστα νά μήν ἔχουμε καθόλου ἀπολιθώματα, ἀλλά καί πάλι τ’ ἀποδεικτικά στοιχεῖα γιά τήν ἐξέλιξι ἀπό ἄλλες πηγές —ὅπως ἡ μοριακή γενετική καί ἡ γεωγραφική κατανομή— θά ἦταν συντριπτικά. Ἐξάλλου, ἡ ἐξέλιξι διατυπώνει τήν ἰσχυρή πρόβλεψι ὅτι, ἐάν ἕνα καί μόνο ἀπολίθωμα ἐμφανισθῆ σέ λάθος γεωλογικό στρῶμα, τότε ἡ θεωρία θά τιναχθῆ στόν ἀέρα. Ὅταν ἕνας πιστός ὀπαδός τοῦ Popper προκάλεσε τόν J. B. S. Haldane νά ἐξηγήση πῶς θά μποροῦσε ποτέ νά διαψευσθῆ ἡ ἐξέλιξι, ἐκεῖνος μουρμούρισε τή διάσημη φράσι: “Μέ ἀπολιθώματα κουνελιῶν στό Προκάμβριο”. Ποτέ δέν ὑπῆρξαν αὐθεντικά στοιχεῖα τῆς ὑπάρξεως τέτοιων ἀναχρονιστικῶν ἀπολιθωμάτων, παρά τούς ἀποδεδειγμένα ἀνυποστάτους μύθους τῶν δημιουργιστῶν γιά ἀνθρώπινα κρανία στό ἀνώτερο Λιθανθρακοφόρο καί γιά ἀνθρώπινες πατημασιές ἀνάμεσα σέ ἴχνη δεινοσαύρων»(Richard Dawkins, Ἡ Περί Θεοῦ Αὐταπάτη, ἐκδ. Κάτοπτρο, Ἀθήνα 2007, 153).

Ἰδού καί ὁ σχολιασμός μας: Ὡραῖο τό παράδειγμα μέ τό δολοφόνο, ἀλλά στήν περίπτωσι αὐτή ἔχουμε μπροστά μας τό δολοφόνο καί διαπιστώνουμε πράγματα διαπιστώσιμα. Στό ἀπολιθωματικό ἀρχεῖο, ὅμως, δέν ἔχουμε τέτοια. Ἐφόσον ἀναφέρονται στό ἀπώτατο παρελθόν δέν μποροῦν νά προσαχθοῦν ὡς στοιχεῖα ἀποδείξεως. Ἡ αὐτοψία τῆς ἀποδείξεως δέν εἶναι ἐπιτεύξιμη. Ἡ σπανιότητα, μάλιστα, τῶν ἀπολιθωμάτων γίνεται παραδεκτή κι ἀπ᾽ τόν ἴδιο τό D.. Οὔτε ἡ μοριακή γενετική, ἐξάλλου, οὔτε ἡ γεωγραφική κατανομή εἶναι ἀποδεικτικά στοιχεῖα ἐξελίξεως. Δείχνουν μόνο τί συμβαίνει σήμερα καί ἡ ἐπέκτασι τῶν συμπερασμάτων στό παρελθόν ἀποτελεῖ στοιχεῖο πίστεως κι ὄχι ἀποδείξεως.

Τί ἀπέμεινε, λοιπόν, κι ἀπό τή Θεωρία τῆς Ἐξελίξεως ὑπέρ τῆς ἀρνήσεως; Ἀπολύτως τίποτε!

ΠΗΓΗ:

Κωστώφ Ἰωάννου, Φυσικοῦ

Ἀθεϊσμός – Τίνος Εἶναι ἡ Αὐταπάτη

ἐκδ. Ἅγ. Ἰωάννης Δαμασκηνός

Ἀθήνα 2007

τηλ. 2108220542

http://www.truthtarget.gr

TRUTH TARGET

A WONDROUS APPEARANCE & A GREAT MIRACLE OF SAINT PORPHYRIOS OF ATHENS, GREECE (+1991)

 

tumblr_nn00y3w0OH1s9lv8qo1_540

http://lettersfromanex2x2.blogspot.com

LETTERS FROM AN EX 2X2

http://athensofmyheart.wordpress.com

ATHENS OF MY HEART

In the book, “Traveling the walls of the city”, Nun Porphyria mentions a wondrous appearance and a great miracle of Saint Porphyrios (+1991), which shows that life continues after death, and teaches us that we should never loose hope, for God is All-Good and All-Powerful:

It was 2PM, and I was in the Square “Agion Anargyron” of Athens.

I was stopped at a light facing Athens. A man approached me…”Can you take me to Menidi?”

“No,” I replied, “I can’t.” I couldn’t because at 3PM I had to take the taxi towards Pireus.

The man stood in front of me, and was waiting for another taxi to pass by. Something within me said that I should help him. I made a sign for him to come over. As soon as he entered the taxi, he exclaimed: “It’s impossible!” And he took the photograph of Elder Porphyrios [that I had in the taxi] in his hands, and kissed it. At that instant, the light changed, and I turned to head towards Menidi. I wanted to take back the photograph, but when I saw how much he looked at it with longing, I regretted my thought.

“Do you know him?” He asked me.
“No, but from his books I got to know him and love him very much.”
“Do you want, my lady, to hear how I got to know him?”
“Of course” I replied with joy.
“I heard that my wife was gravely sick, with cancer. The doctors gave her three months to live. During that time, my oldest son was finishing high school. And he told us that he had arranged to go with ten of his fellow students to Mount Athos for a week. We said it was alright; the children left.

“In the meantime, my wife took a turn for the worse. The doctor that was following her told us that the end was near. We asked him in anguish: ‘Doctor, what can we do to give her a little more life?’ He replied: ‘We can do a surgery, and may God help!’ he replied. I agreed, and my wife consented, because she wanted to remain until our son returned.

“My son returned so happy, so joyous, like we had never seen him before. He told us how beautiful it was there, and how warmly the monks received them, and how much peace he sensed within his soul. He said that he sensed the presence of God so much that he had forgot that his mother was sick. She was reminded, when Elder Porphyrios appeared before him. He told us some wondrous things about Elder Porphyrios, which appeared unbelievable to us.”

“Excuse me,” I interjected, “When did this occur?”
“This occured in 1996.

“All the children were sitting below a tree, and speaking and laughing, when straightaway a monk approached them. They stood up and kissed his hand, and the Elder began to say each child’s name. As you could image, the children were surprised that he knew their names and families. To my son he said: ‘Tell your mother to not have surgery, she’s all better!’

“‘You know her?’ he asked.
“‘I know her, I know all of you!’
“‘Who are you?’ they asked.
“‘I am Elder Porphyrios’ he said, and he left.

“During their return from the Holy Mountain they stopped in Ouranoupolis at a drug store to buy aspirin, for they were seasick and nauseous. Entering the pharmacy, they saw a photograph of Elder Porphyrios and said: “There is the Elder Porphyrios we saw on the Holy Mountain!” As soon as the pharmacist saw this, he was confused.

“‘I’m sorry, children, you saw this Elder on Mount Athos? Are you sure?’
“‘Of course we’re sure,’ they replied, ‘we all talked with him. And of course we were surprised that he knew our names and our families. When we asked him who he was, he replied that he was Elder Porphyrios.’
“‘Children, I’m sure that you saw him, but…Don’t be alarmed when I tell you…The Elder has been dead for five years!’
“The children were shocked! ‘Impossible!’ they said, we just were speaking to him!’

“And my wife and I believed that they saw someone else, who looked like him and called himself Porphyrios. Because all monks resemble each other.

“‘You don’t believe me, eh? In any case, he said that you should not get the surgery, because you are well,’ the child said to his mother. Two days later, we went to the hospital. The next morning, the surgery would have taken place. The time came, and though I was waiting with anguish outside the operating room, right away, I saw my wife come out. I ran near her and asked: ‘What happened?’
“‘I’m not getting an operation, I am well!’

“The doctor came out from behind her. ‘What happened, Doctor?’
“‘I don’t know, she doesn’t want to get the operation!’
“‘I told you,” she said, ‘I am better!’
“‘Honey, are you crazy?’ I took her in my arms and tried to convince her that she needed the surgery. She replied: ‘I told you that I feel better. Do the tests and you will see that I am better, I feel it!’

“‘Great!’ said the doctor, ‘Let’s not force her, if she is feeling well.’
“‘You don’t believe? Great! Do your tests to confirm this.’

“In reality, the tests were run. The next day the results came back, and the doctor took on a grave appearance.”‘What did the tests show?’ we asked him. It was as if the sickness had never touched her! The doctors looked at the old tests and the new ones, and were going crazy! It’s impossible, and they said they would have to order new ones the next day, they said in surprise.

“When my son came, and saw the doctors ordering more tests, he told me: ‘Why don’t you believe that which Elder Porphyrios said on Mount Athos?’
“Then, the doctor said: ‘What did you say? Did you mention Elder Porphyrios?’
“‘He said that my mom is well and should not get the surgery!’

“The doctor pulled out a photograph of Elder Porphyrios from his pocket. ‘You saw him, my boy, on Mount Athos?’

“‘Yes, him!’

“‘The tests are correct! Your wife is well, and now you can leave for sure! Go get ready!’

“The doctors had given my wife three months to live. Two years have passed since then, and she is much better than she was before her sickness. Because of this, I love Elder Porphyrios very much. We have been to the Monastery many times. And whenever we have difficulties, he strengthens us.”

This man’s story of another miracle of our Elder, gave me great joy. The only thing that I whispered as the man departed was: “Thank you.”

ΕΛΕΩΝΟΡΑ ΖΟΥΓΑΝΕΛΗ & ΝΑΤΑΣΣΑ ΜΠΟΦΙΛΙΟΥ – ΕΓΩ ΜΙΛΑΩ ΓΙΑ ΔΥΝΑΜΗ (ΚΑΙ ΓΥΡΝΑΩ ΣΤΗΝ ΑΘΩΟΤΗΤΑ, ΤΗΝ ΠΑΛΙΑ ΜΟΥ ΤΗΝ ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ)

gg

https://www.youtube.com/watch?v=jjOEx-DRGWU

Εγώ μιλάω για δύναμη – Και γυρνάω στην αθωότητα, την παλιά μου την ταυτότητα

Ελεωνόρα Ζουγανέλη & Νατάσσα Μποφίλιου 

(Στήν υγειά μας Alpha) {30/11/2013}

images

Στίχοι: Λίνα Νικολακοπούλου

Μουσική: Δήμητρα Γαλάνη

1. Δήμητρα Γαλάνη

2. Νατάσα Μποφίλιου & Ελεωνόρα Ζουγανέλη

 Εγώ μιλάω για δύναμη

Όλα ξέρω γιατί γίνονται

και πως λειτουργούν,
το μυαλό με βοήθησε
να καταλαβαίνω,
οι ευαίσθητοι αμύνονται
στη ζωή και αργούν,
κι η λαχτάρα τους συνήθισε
να πατάει το φρένο.

Όλα ξέρω τι σημαίνουν
και τι εννοούν,
το μυαλό μου με συντόνισε
στο καινούργιο μήκος,
οι ευαίσθητοι παθαίνουν
και παρανοούν,
λες κι ο κόσμος το κανόνισε
να γλιτώνει ο λύκος.

#ρεφρέν
Μα εγώ μιλάω για δύναμη,
της αγάπης ισοδύναμη,
και ζητάω προτεραιότητα,
φύση, θέση, κι ιδιότητα.

Μα εγώ μιλάω για δύναμη,
της ελπίδας ισοδύναμη,
και γυρνάω στην αθωότητα,
την παλιά μου την ταυτότητα.

http://heartmusicheart.wordpress.com

HEART MUSIC HEART

FALSE EVOLUTION & TRUTH EVOLUTION

BVXS6BdCQAA-ere

http://creationtruthorthodoxy.wordpress.com

CREATION TRUTH ORTHODOXY

IS YOUR GRANDMOTHER A FISH? – DR. GEORGIA PURDOM

sea

http://creationtruthorthodoxy.wordpress.com

CREATION TRUTH ORTHODOXY

tumblr_mnvzqqXgQd1r4zr2vo2_r1_500

Is your grandmother a fish?

By

Dr. Georgia Purdom

SOURCE:

https://answersingenesis.org

https://answersingenesis.org/answers/

http://blogs.answersingenesis.org/blogs/georgia-purdom/

ANSWERS IN GENESIS

According to a soon-to-be published book for young children, a fish and many other animals are your “grandmothers.” The subtitle for the book is “a child’s first book of Evolution.” While the author and illustrator do a good job of simplifying evolution through words and pictures and using terminology that is kid-friendly, it is exactly those points that make the book so deceptive.

Starting with the Familiar

Rather than starting at the beginning of the evolutionary tree of life with a single-celled organism, the author starts with a fish likely because this would be more familiar to young children. The author chose not to use the terminology of “millions of years” but rather states “a long, long, long, long, long time ago” probably because young children don’t have a good understanding of time. In addition, the author uses the term “grandmother” to refer to each animal (i.e., grandmother fish, reptile, mammal) since children would know what a grandmother is but not an ancestor.

Confusing the Issue of Intelligent Behavior

The book compares animal behavior to human behavior for each of the animal grandmothers. This seduces children into thinking because they can do the same types of things they must be related to the animals. For example, “She [Grandmother Fish] could wiggle and swim fast. Can you wiggle?” Well, certainly children can wiggle (every parent can attest to this!), but that doesn’t mean humans are related to fish. It’s no secret that humans and animals have some similar behaviors, but as we have reported many, many times before this isn’t because of shared ancestry. Instead, God designed animals to beintelligent, but their intelligence pales in comparison to that of humans who are made in the image of God.

Missing Evolutionary Transitions

Following the comparative animal-human behaviors for each “grandmother,” children are presented with a small evolutionary tree showing lines connecting that grandmother to the next one. The book connects fish to reptiles, reptiles to mammals, mammals to apes, and, of course, apes to humans. While visually simple, it discounts the millions of mutations that would have to occur by random chance for these transitions to be possible (and the fact that transitional fossils between these organisms are absent).

Following the conclusion of the book is a parent’s guide giving more detailed information about each evolutionary transition presented in the book. For example, grandmother mammal is said to cuddle and parents are told, “They evolved cuddling as part of nursing our young. Both of these behaviors are governed by the ‘cuddle hormone,’ oxytocin.” It seems the author didn’t stop with simplifying evolution for kids; he also wanted to absurdly simplify it for their parents as well.

How Evolution Supposedly Happens

Also in the parent’s guide are explanations of three major points related to evolution: descent with modification, artificial selection, and natural selection. Dogs are used for artificial selection to show that people have bred dogs to achieve dogs with specific traits (of course, traits that already existed in dogs). They conclude this section with, “All the different kinds of dogs come from one kind of dog that lived a long time ago.” Finally, something I can agree with in the book! All dogs did come from the original dog kind created by God on Day Six of Creation Week, approximately 6,000 years ago. I found it interesting that their point about artificial selection is that it results in variation within a certain group of animals (dogs) and yet somehow a similar type of mechanism (natural selection) is supposed to achieve molecules-to-man evolution with one kind of animal evolving into a completely different kind of animal! I honestly hope parents reading the guide will see the obvious problem this creates for evolution and how natural selection cannot be a mechanism.

As with many books on evolution, time is presented as the key. Evolution can do anything and everything with enough time. But it is this simplification presented to both children and parents in this book that is so problematic. As a professional geneticist, I can attest to the fact that time is not the key but rather what is needed is a genetic mechanism that adds new and novel information so that organisms can evolve from fish to humans. The problem is that with all the thousands of papers published on mutations, no such mechanism has ever been observed. Mutations only alter (and many times detrimentally) genetic information that is already present—they don’t add new and novel information of the type that will change one kind of organism into another. All the time in the world is useless if there is no genetic mechanism to add what is needed for molecules-to-man evolution.

Teaching Our Kids the Truth About Our Origins

With its engaging text and illustrations, I’m sure this book will find its way into many public libraries and even school libraries. I challenge parents and others to suggest to their local librarian an alternative book from AiG’s vast resources for children. One of my personal favorites is Dinosaurs for Kids. I always say it should be called “Dinosaurs for Everyone,” because it is a book that will keep the attention of both children and parents and equip them to answer common questions about dinosaurs. Also, be sure to visit the Creation Museum and take advantage of our “Kids Free in 2014.”

While it is sad to see evolutionary resources like this book for children, it is very encouraging to see the many children’s resources (including Answers Bible Curriculum andAnswers VBS) available through AiG that help us teach our kids that the truth about our origins can only be found in the truth of God’s Word.

Keep fighting the good fight of the faith!

SOURCE:

http://blogs.answersingenesis.org/blogs/georgia-purdom/2014/07/10/is-your-grandmother-a-fish/