ΟΙ ΡΩΣΟΙ ΑΣΤΡΟΝΑΥΤΕΣ ΕΞΟΜΟΛΟΓΟΥΝΤΑΙ & ΕΧΟΥΝ ΤΟΝ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟ ΤΟΥΣ ΠΑΤΕΡΑ, ΤΟΝ ΠΑΤΗΡ ΙΩΒ ΤΑΛΑΤΣ!

02p iov

Οἱ Ρώσοι άστροναῦτες ἐξομολογοῦνται

καί ἔχουν τόν πνευματικό τους πατέρα, τόν π. Ἰώβ Τάλατς !

111162.b

Ἡ ἀποκαλυπτική συνέντευξη γιά τίς ἐκπληκτικές καί ἄγνωστες πνευματικές πτυχές τῆς ἀεροδιαστημικῆς στή Ρωσσία,  τοῦ π. Ἰώβ (Τάλατς), ἡγουμένου  καί ἐφημερίου τοῦ Ἱ. Ν. Μεταμορφώσεως τοῦ Σωτῆρος στήν Ἀστερούπολη, τό χωριό τῶν Ρώσων ἀστροναυτῶν.

19686

«Τίποτα δέν μιλάει στόν ἄνθρωπο γιά τόν Θεό, ὅσο ὁ οὐρανός!»

(π. Ἰώβ Τάλατς)

jj

Ναταλία Νικολάου: Ἱερά Μονή καί τό Διάστημα. Φιλία μεταξύ ἑνός μοναχοῦ καί τῶν ἀστροναυτῶν. Πῶς ἔγινε αὐτό;

π. Ἰώβ Τάλατς: Τό εὐαγγέλιο γράφει, ὅτι ὁ Κύριός μας Ἰησοῦς Χριστός βεβαιώνει, ὅτι σέ κάθε ἄνθρωπο στή Γῆ ἀκόμα καί οἱ τρίχες τοῦ κεφαλιοῦ του ὅλες εἶναι μετρημένες (Ματθ. ι΄ 30). Δέν ὑπάρχει τίποτα τυχαῖο. Ἡ σοφή πρόνοια τοῦ Θεοῦ καθοδηγεῖ ὅλο τό Σύμπαν καί ἀκόμα περισσότερο –τήν τύχη τῶν ἀνθρώπων. Ὁ Θεός θέλει νά σωθεῖ κάθε ἄνθρωπος. Ἀλλά ἡ σωτηρία εἶναι ἀδύνατη χωρίς τόν Ἰησοῦ Χριστό. Στή γῆ, δυστυχῶς, ὑπάρχουν διαφόρων εἰδῶν δραστηριότητες, ὅπου τό Φῶς τῆς Ἀλήθειας τοῦ Χριστοῦ ἀκόμα δέν ἔγινε ἄστρο, πού νά ὁδηγεῖ τήν πορεία τοῦ ἀνθρώπου. Γιά παράδειγμα στήν ἀστροναυτική. Τό ὅτι ἐγώ πρίν 9 χρόνια βρέθηκα στήν Ἀστερούπολη, ἦταν κι αὐτό θέλημα Θεοῦ.

Τά θεμέλια τῆς ἀστροναυτικῆς ὡς ἐπιστήμης στή Σοβιετική ἐποχή προσπάθησαν νά τά κτίσουν μέ τήν ἀθεϊστική κοσμοθεωρία.

Ν.Ν.: Τότε, νομίζω, αὐτή ἡ κοσμοθεωρία ὀνομαζόταν ἐπιστημονικός ἀθεϊσμός;

π. Ἰώβ: Ναί, ἔτσι εἶναι. Ἀλλά οἱ ἀθεϊστές κατά κανόνα ἦταν ἄνθρωποι ἀδιάφοροι στά θέματα πίστεως. Ἐνῶ οἱ τότε ἡγέτες τῆς χώρας μας δέν ἦταν μόνο ἀθεϊστές, ἀλλά πολεμοῦσαν καί τόν Θεό. Καί τήν ἀστροναυτική τήν χρησιμοποιοῦσαν ὄχι μόνο γιά πολιτικούς, ἀλλά καί γιά ἀθεϊστικούς σκοπούς. Τίς πτήσεις στό Διάστημα τίς βλέπανε καί σάν βεβαίωση τῆς δημιουργίας τοῦ Σύμπαντος χωρίς Θεό. Οἱ συζητήσεις γιά τόν Θεό μποροῦσαν νά γίνουν μόνο μέ μιά καί μοναδική ἑρμηνεία, ὅτι ὁ Θεός δέν ὑπάρχει. Τό πιό γνωστό παράδειγμα ἦταν ἡ ἀπάντηση τοῦ Γιούρι Γκαγκάριν στό ἐρώτημα ἄν εἶδε τό Θεό στή διάρκεια τῆς πτήσης του. Ἡ ἀρνητική του ἀπάντηση «ὄχι,  δέν τόν εἶδα» διαδόθηκε σέ ὅλα τά μέσα μαζικῆς ἐνημέρωσης. Ὁ πρῶτος ἀστροναύτης Γιούρι Γκαγκάριν οὕτως ἤ ἄλλως δέν μποροῦσε νά δεῖ τόν Θεό. «Τόν Θεόν ὄψονται οἱ καθαροί τῇ καρδίᾳ» (Ματθ. ε΄ 8), δηλ. μόνο οἱ ἅγιοι. Ἀλλά οἱ περισσότεροι πού δούλευαν τότε στίς ἀστροναυτικές ἐπιχειρήσεις – ἐπιστήμονες, μηχανικοί, ἐργάτες, ἀστροναῦτες – δέν ἦταν ἀθεϊστές. Ὁ Σεργκέϊ Πάβλοβιτς Κορολιόφ, ὁ ἱδρυτής τῆς πρακτικῆς ἀστροναυτικῆς, ἦταν βαπτισμένος καί κρυφά βοηθοῦσε μιά Ὀρθόδοξη Μονή.

Μποροῦμε νά συνεχίσουμε τόν κατάλογο. Φίλος καί συνεργάτης τοῦ Γενικοῦ κατασκευαστῆ, δηλαδή τοῦ Κορολιόφ, ἦταν ὁ καθηγητής Λεωνίδας Βοσκρεσένσκι. Πουθενά δέν τό δήλωνε, ἀλλά ἦταν γιός ἱερέα. Πιστός ἄνθρωπος ἦταν καί ὁ κατασκευαστής καί ἐρευνητής τῶν διαστημικῶν τεχνικῶν μέσων, ἀκαδημαϊκός, μέλος τῆς Ἀκαδημίας Ἐπιστημῶν τῆς Σοβιετικῆς Ἕνωσης Κωνσταντίν Μπουσοῦεβ. Φυσικά ὅλοι αὐτοί (ὅπως καί στά χρόνια τοῦ Χριστοῦ ὑπῆρχαν «κρυφοί μαθητές») ἦταν κρυπτοχριστιανοί.

Ν.Ν.: Τήν πίστη εἶναι δύσκολο νά τήν κρύψεις. Ὅπως λέει τό κατά Ματθαῖον Εὐαγγέλιο: «Δέν εἶναι δυνατόν νά κρυφτεῖ μιά πόλη πού βρίσκεται πάνω σέ βουνό» (Ματθ. 5, 15).

π. Ἰώβ: Ἀκριβῶς αὐτό λέω. Κάποτε μιλοῦσα γι᾽ αὐτό τό θέμα μέ ἕνα κατασκευαστή τῶν διαστημικῶν πυραύλων, τόν Ἀλέξανδρο Μοϊσέεβ, ὁ ὁποῖος μοῦ εἶπε ὅτι εἶδε μέ τά μάτια του τήν ἑξῆς σκηνή:

Στή δεκαετία τοῦ 1960 οἱ ἐπιστήμονες καί οἱ ἐργάτες, τή στιγμή πού ὁ διαστημικός πύραυλος ξεκινοῦσε γιά τό διάστημα, τόν σταύρωναν κρυφά καί ἔλεγαν: «Εἰς τό ὄνομα τοῦ Πατρός καί τοῦ Υἱοῦ καί τοῦ Ἁγίου Πνεύματος».

Ὑπῆρχε ὅμως ἕνας ἀκαδημαϊκός, ὁ Μπόρις Βικτώροβιτς Ράουσενμπαχ, ὁ ὁποῖος δέν ἔκρυβε ἀπό κανένα τήν πίστη του.

Ὅταν τό πρῶτο διαστημόπλοιο μέ τόν πρῶτο ἄνθρωπο ἔκανε μέ ἐπιτυχία στό διάστημα τήν πρώτη τροχιά γύρω ἀπό τή γῆ καί στό Κέντρο Διεύθυνσης τῶν πτήσεων κατάλαβαν ὅτι ὅλα πᾶνε ρολόι, ὁ Ράουσενμπαχ σηκώθηκε καί φώναξε ὥστε νά τόν ἀκούσουν ὅλοι: «Δόξα Σοι, Κύριε, Δόξα Σοι», καί ἔκανε τό σταυρό του.

Τέτοια παραδείγματα εἶναι πάρα πολλά˙ μαζεύω καί νέα στοιχεῖα συνέχεια καί τά γράφω στό σημειωματάριό μου.

Ν.Ν.: Καί ἀπό τότε ἐσεῖς προσωπικά ἐνδιαφερθήκατε γιά τήν ἀστροναυτική ἔρευνα;

π. Ἰώβ: Στήν ἐλληνική γλώσσα, ἄν δέν κάνω λάθος, ἡ λέξη «κόσμος» σημαίνει τό περιβάλλον πού εἶναι γύρω μας. Ὅμως στή ρωσσική γλώσσα ἡ λέξη «κόσμος» σημαίνει τό διάστημα. Τό γύρω μας καί τό διάστημα, αὐτά συνδέονται. Ξέρω ὅτι στά ἑλληνικά «κοσμικοί» εἶναι οἱ ἄνθρωποι τοῦ κόσμου τούτου. Ὡραῖα αὐτά τά λόγια μεταφράζονται.

Λοιπόν, πρέπει νά σᾶς πῶ πώς δέν ἔκανα τίποτα ἐπίτηδες. Ἦταν Πρόνοια τοῦ Θεοῦ, ὁ Ὁποῖος γνωρίζει τήν καρδιά κάθε ἀνθρώπου. Ἡ μητέρα μου λέει ὅτι ὅταν ἤμουν 4 χρονῶν εἶχα τό νοῦ μου μόνο στά διαστημόπλοια. Οἱ νηπιαγωγοί κάνανε παράπονα γιά μένα στή μητέρα μου. Τῆς ἔλεγαν: «Τό παιδάκι σας τίποτα ἄλλο δέν κάνει, μόνο κάθεται καί παίζει μ’ ἕνα ξύλινο πύραυλο, πού ἔχουμε στήν αὐλή. Νά τόν βγάλουμε ἀπό ’κεῖ μέσα εἶναι ἀδύνατον».

Ὅταν πήγαινα σχολεῖο ἔφτιαχνα μόνος μου πιά τούς πυραύλους. Οἱ πύραυλοι αὐτοί πετοῦσαν καί ἔσκαγαν στόν ἀέρα. Εἶχα δικό μου τηλεσκόπιο καί ἐρευνοῦσα τά ἄστρα, μελετοῦσα τά σχέδια τῶν διαστημικῶν πυραύλων. Ἔμαθα νά μετράω ἀποστάσεις καί ἐκτός τοῦ πλανητικοῦ μας συστήματος. Ἰδιαίτερα, δέν ξέρω γιατί, μέ ἐνδιέφεραν οἱ Γαλαξίες Μ-31 καί Μ-81. Οἱ ἔρευνες ἔδειξαν πώς, ἄν θά πετάξω μέ ταχύτητα φωτός (σκεπτόμουν γιά κατασκευή φωτονίου διαστημόπλοιου) μέχρι τόν πλησιέστερο Γαλαξία, θά χρειαστοῦν 2 ἑκατ. χρόνια. Κοβόταν ἡ ἀνάσα μου ἀπό θαυμασμό˙ πόσο θαυμάσια ἔφτιαξε ὁ Θεός τόν κόσμο! Θυμᾶμαι, ἤμουν 12 χρονῶν, τίς νύχτες ἔβγαινα στό μπαλκόνι τοῦ σπιτιοῦ καί κοιτοῦσα τόν οὐρανό. Τί λόγια θά βγοῦν ἀπό τήν καρδιά τοῦ ἀνθρώπου πού βλέπει μυριάδες ἄστρα νά λάμπουν πάνω του; «Θεέ μου!».

Πολύ ἀργότερα διάβασα γιά ἕνα ἱστορικό γεγονός. Στά χρόνια τῆς Γαλλικῆς ἐπανάστασης, τόν 18ο αἰώνα, οἱ ἐπαναστάτες μάζεψαν τούς κατοίκους κάποιας πόλης στήν πλατεία καί εἶπαν: «Θά καταστρέψουμε ναούς, ἀγάλματα, εἰκόνες, ὅλα ὅσα σᾶς θυμίζουν τόν Θεό». Καί τότε κάποιος ἀπό τούς πολίτες φώναξε: «Τόν οὐρανό ὅμως δέν μπορεῖτε νά μᾶς τόν πάρετε!».

Πράγματι, τίποτα δέν μιλάει στόν ἄνθρωπο γιά τόν Θεό, ὅσο ὁ οὐρανός!

Ἐγώ, μέ τήν βοήθεια τοῦ Θεοῦ, ἤμουν πιστός ἀπό τά παιδικά μου χρόνια, δηλαδή δέ βρῆκα τόν Θεό, ὅπως πολλοί στή χώρα μας σέ μεγάλη ἡλικία.

Ν.Ν.: Στήν οἰκογένειά σας ἡ μητέρα, ἡ γιαγιά, ὁ πατέρας σᾶς μεγάλωναν μέ χριστιανική ἀγωγή; Σᾶς βοήθησαν;

π. Ἰώβ: Τότε τά μέλη τῆς οἰκογενείας μου δέν ἦταν ἀκόμα ἄνθρωποι τῆς Ἐκκλησίας. Ἡ γιαγιά μόνο μέ ἔμαθε τίς προσευχές, τό «Πάτερ ἡμῶν» καί «Θεοτόκε Παρθένε». Προσευχόμουν  πολύ σοβαρά. Εἶναι ἀδύνατον νά ἐξηγήσεις τό τί νιώθει ὁ ἄνθρωπος, ὅταν καταλαβαίνει ὅτι δίπλα του πάντα εἶναι ὁ Χριστός καί ἡ Παναγία. Ὅτι κάθε στιγμή τά μάτια τους στρέφονται σέ σένα. Μιλοῦσα, συζητοῦσα μαζί τους.

Θυμᾶμαι, ὅταν ἤμουν τετάρτη τάξη Δημοτικοῦ, παρακαλοῦσα: «Παναγία μου, ἐάν θά κερδίσω στούς ἀγῶνες στίβου στό σχολεῖο μας θά σοῦ πῶ 20 φορές τό ‘‘Θεοτόκε Παρθένε’’. Καί τό ἔλεγα μετά πού κέρδιζα κάτω ἀπό τήν κουβέρτα μου γιά νά μή μέ δοῦν!

Ὅταν τελείωσα τό σχολεῖο, παρακαλοῦσα τήν Παναγία νά μέ βοηθήσει νά μπῶ στή Ἀνωτάτη Στρατιωτική Σχολή Ἀεροπορίας, γιά νά περάσω μέσα στήν ὁμάδα μελλοντικῶν ἀστροναυτῶν. Ἀλλά ἡ πρόνοια τοῦ Θεοῦ ἤθελε ἀλλιῶς.

Πῆγα φαντάρος. Ὅταν ἀπολύθηκα, ὅλοι οἱ δρόμοι ἦταν ἀνοιχτοί μπροστά μου. Ἤμουν 20 χρονῶν! Εἶχα πολλά ἐνδιαφέροντα: ἀρχαιολογία, ἱστορία, νομισματική, ἀστρονομία, φιλοσοφία. Διάβαζα τά ἔργα τοῦ Πλάτωνος, τοῦ Ἀριστοτέλη, τοῦ Νίτσε, τοῦ Κάντ, τοῦ Σπινόζα, ἀκόμα καί τοῦ Μάρξ καί τοῦ Λένιν. Δηλαδή ἔψαχνα τήν Ἀλήθεια. Κάποτε εἶδα ἕνα φίλο μου συλλέκτη νά φοράει σταυρό.

Τότε, στά χρόνια τοῦ σοβιετικοῦ καθεστῶτος, τό νά φορᾶς σταυρό ἦταν πολύ ἐπικίνδυνο πράγμα. Τόν ρώτησα: «Μπορεῖς νά μοῦ βρεῖς τό βιβλίο μέ τό Εὐαγγέλιο;», «Μπορῶ», μοῦ ἀπάντησε. Ὁ ἀδελφός του σπούδαζε στό Θεολογικό Σεμινάριο.

Τοῦ λέω: «Μπορεῖς νά μέ γνωρίσεις μέ τόν ἀδελφό σου;». Ἡ πρόταση αὐτή τότε ἔμοιαζε τό ἴδιο μέ τό νά πεῖς: «μπορεῖς νά μοῦ δείξεις ζωντανό δεινόσαυρο;»!

«Ἔλα αὔριο», μοῦ λέει. «Αὔριο ἀκριβῶς ἔρχεται ἀπό τή Μόσχα». (Ἐγώ ἔμενα τότε στήν Οὐκρανία).

Ἔτσι ἀπέκτησα τό Εὐαγγέλιο. Ἄρχισα νά τό διαβάζω. Καί πόσο λαχταροῦσα νά ἐπαναλάβω κι ἐγώ μαζί μέ τούς ἀποστόλους Λουκᾶ καί Κλεόπα τά λόγια πού εἶπαν μετά τή συνομιλία τους μέ τόν Κύριο: «Ἡ καρδιά μας δέν καιγόταν μέσα μας;» (βλ. Λουκ. κδ΄ 32).

Πράγματι, καιγόταν ἡ καρδιά μου! Γινόταν μέσα μου, στά βάθη τῆς καρδιᾶς μου, κάτι τό ἀνεξήγητο, κάτι τό ἀπίστευτο. Ὅταν ἔκλεισα τό Εὐαγγέλιο εἶπα: «Ἡ Ἀλήθεια εἶναι ἐδῶ. Δέν τήν καταλαβαίνω ἀκόμη, ἀλλά εἶναι ἐδῶ»!

Σέ λίγες μέρες ἡ ὑπόθεση τῆς ζωῆς μου λύθηκε. Κατάλαβα πώς πρέπει νά γίνω μοναχός. Ἀλλά δέν ἦταν ἁπλό πράγμα νά μπεῖς στό Θεολογικό Σεμινάριο. Οἱ ἀρχές βάζανε ἐμπόδια. Ἕνας ἀδελφός ἀπό τή Μονή τῆς Λαύρας τῆς Ἁγίας Τριάδος καί τοῦ ἁγίου Σεργίου μοῦ εἶπε νά δώσω ἐξετάσεις στό Πανεπιστήμιο Ἀρχειονομίας καί Ἱστορίας τῆς Μόσχας. Βρῆκα τόν πνευματικό, ἄρχισα νά βοηθάω σάν παπαδάκι στήν ἐκκλησία.

Ὕστερα ἀπό 4 χρόνια σπουδῶν, μέ εὐλογία τοῦ πνευματικοῦ μου ἀφήνω τό Πανεπιστήμιο, καί τήν ἡμέρα τῆς ἁγίας Μεταμορφώσεως τοῦ Σωτῆρος μέ παίρνουν γιά σπουδές στό Θεολογικό Σεμινάριο. Ἔτσι οἰκονόμησε ὁ Θεός, καί τώρα ὁ ἱ. Ναός τοῦ ὁποίου εἶμαι προϊστάμενος στήν Ἀστερούπολη εἶναι ἡ Μεταμόρφωση τοῦ Σωτῆρος.

Ν.Ν.: Ὡραία ἡ πορεία σας πρός τήν Ἀστερούπολη. Σᾶς ἀνέθεσαν τή διακονία νά γίνετε πνευματικός τῶν ἀστροναυτῶν μας;

π. Ἰώβ: Ὄχι τόσο ἁπλά. Μετά τό Σεμινάριο ἔγινα μοναχός στή Λαύρα τῆς Ἁγίας Τριάδος καί τοῦ Ἁγ. Σεργίου. Ἤμουν ἁπλός μοναχός. Ἀλλά στό κελλί μου εἶχα τό τηλεσκόπιο καί στά ράφια, μαζί μέ τά ἄλλα, εἶχα βιβλία γιά τήν ἀστρονομία καί τή διαστημική. Ἔδειχνα στούς ἀδελφούς τῆς Μονῆς τούς πλανῆτες μέ τό τηλεσκόπιο. Ἀρχές τοῦ 2003 ἕνας γνωστός μου Δεσπότης μοῦ λέει: «Ἔλα νά σέ γνωρίσω μέ τόν καθηγητή ‘‘Διαστημικῆς Ἀκαδημίας Γκαγκάριν’’ τόν κ. Βαλεντίν Πέτρωφ. Θά σέ πάρει σέ μιά ἐκδρομή στήν Ἀστερούπολη. Κάποτε δέν ἤθελες νά γίνεις κι ἐσύ ἀστροναύτης;».

Πῆγα λοιπόν, εἶδα ὡραῖα πράγματα καί τέλος. Ἀλλά αὐτό ἦταν μόνο ἡ ἀρχή. Σέ μιά ἑβδομάδα ἦρθε σέ μένα ὁ προϊστάμενος τῆς ὁμάδας ἀστροναυτῶν Γιοῦρι Λοντσακώφ μέ τή σύζυγο καί τό γιό του. Τούς ξενάγησα καί τούς ἔδειξα τό Μοναστήρι μας. Σέ μιά ἑβδομάδα ἦρθαν σέ μᾶς ὅλοι οἱ συγγενεῖς του, καί σέ τρεῖς ἑβδομάδες, ὅλοι οἱ ἀστροναῦτες, ὁμάδα. Τούς ἔκανα ξενάγηση στό Μοναστήρι μας, τούς ἔλεγα γιά τό Διάστημα, πῶς ὁ Θεός κυβερνᾶ τό Σύμπαν. Στήν ἀρχή ὁ Θεός ἔδωσε στόν ἄνθρωπο νά κυβερνάει τό Σύμπαν, ἀλλά ὁ ἄνθρωπος ἔπεσε μέσα στίς ἁμαρτίες, τυφλώθηκε πνευματικά. Καί ποῦ μπορεῖ νά ὁδηγήσει ἕνας τυφλός τόν κόσμο, ξέρουμε ὅλοι.

Ν.Ν.: Πῶς σᾶς ἄκουγαν;

π. Ἰώβ: Μέ ἕνα τεράστιο ἐνδιαφέρον! Μετά ἦρθαν ὁ Διευθυντής τοῦ Κέντρου προετοιμασίας καί ἐκπαίδευσης ἀστροναυτῶν κι ὅλοι οἱ ὑπάλληλοι τοῦ Κέντρου. Στή συνέχεια μέ παρακάλεσαν νά κάνω ἁγιασμό στά γραφεῖα τους καί σέ ὅλα τά ἀεροπλάνα στό ἀεροδρόμιό τους. Ἔπειτα ἀποφασίσαμε ὅτι ἀπό τό 2006 ὅλες οἱ διαστημικές πτήσεις πρέπει νά γίνονται μέ τήν εὐλογία τοῦ ἱερέως.

Ὁ ἡγούμενος τῆς Μονῆς μας θεοφιλέστατος Θεόγνωστος ἔδωσε τήν εὐλογία του γι’ αὐτό τό ἔργο μου. Μοῦ εἶπε χαρακτηριστικά:

«Νά κάνεις ὅλα ὅσα χρειάζονται γιά τό κήρυγμα τοῦ Εὐαγγελίου μέ σοφία καί διάκριση». Ἔτσι ἀρχίζουν οἱ τακτικές ἐπαφές μου μέ τούς ἀστροναῦτες.

Δημιουργήθηκε, μποροῦμε νά ποῦμε, μιά παράδοση. Τρεῖς ἑβδομάδες πρίν τήν πτήση στό διάστημα, τό πλήρωμα τοῦ Διαστημόπλοιου ἔρχεται στή Μονή μας, στή Μονή τῆς Λαύρας τῆς Ἁγίας Τριάδος καί τοῦ Ἁγίου Σεργίου. Προσκυνοῦμε ὅλοι τά ἱερά λείψανα τοῦ Ἁγίου Σεργίου, ἱδρυτῆ τῆς Μονῆς μας. Ζητᾶμε τήν εὐλογία του. Μετά πηγαίνουμε στόν Ἱ. Ν. τοῦ Ἁγίου Νίκωνος καί κάνουμε τήν παράκληση καί τούς δίνω τήν εὐχή γιά τήν πτήση. Σάν φυλακτό δίνω στόν καθένα μικρές εἰκόνες τοῦ Χριστοῦ καί τῆς Παναγίας καί ἕνα μικροῦ μεγέθους Εὐαγγέλιο. Ἀργότερα συναντιόμαστε στήν Ἀστερούπολη. Ἐάν κάποιος θέλει νά ἐξομολογηθεῖ καί νά κοινωνήσει ἀμέσως πρίν τήν πτήση, πηγαίνω στό Μπαϊκονούρ, στό Καζαχστάν. (Σημ. μεταφράστριας. Ἐκεῖ βρίσκεται τό κοσμοδρόμιο τῆς Ρωσίας).

Κάνω ἁγιασμό στόν πύραυλο καί τρεῖς μέρες πρίν τήν πτήση τούς κοινωνῶ. Μετά, κάθε ἐπαφή μέ τόν ἔξω κόσμο τῶν ἀστροναυτῶν, ἀπαγορεύεται ἀπό τούς κανόνες τῆς πτήσης. Ἐάν οἱ ἀστροναῦτες παρακαλοῦν νά τούς ὑποδέχομαι στήν προσγείωση, πηγαίνω πάλι στό Καζαχστάν.

Φυσικά, ἔχω μαζί μου ἕνα μπουκαλάκι μέ ἁγιασμό τῶν Φώτων. Θυμᾶμαι πῶς πῆγα νά ὑποδεχτῶ μετά τήν πτήση τόν Γιούρα Λοντσακώφ. Τόν βγάζουν ἀπό τήν κάψουλα τῆς προσγείωσης, γιατί δέν μποροῦν ἀκόμα οἱ ἀστροναῦτες νά περπατᾶνε, καί μοῦ φωνάζει: «Παππούλη, γρήγορα δῶστε μου νά πιῶ τόν ἁγιασμό τῶν Θεοφανίων». Τοῦ τόν δίνω. Καί μετά ἄλλη μιά παράκληση: «Ραντίστε με μέ τόν ἁγιασμό». Τόν ραντίζω καί ἀκούω μετά ἄλλη φωνή δίπλα μου: «Κι ἐμένα παππούλη, ραντίστε με». Ἦταν ὁ Μάϊκλ Φίνκ, ἀμερικάνος ἀστροναύτης. Τόν ράντισα καί τοῦ ἔδωσα νά πιεῖ καί αὐτός τόν ἁγιασμό. Οἱ ἄνθρωποι ἀπό τή  NASA, πού ἦταν δίπλα, δέν κατάλαβαν τίποτα καί ρώτησαν: «Τί ἔχουν αὐτοί; Ἔχουν πρόβλημα μέ νερό;».

Ν.Ν.: π. Ἰώβ, πεῖτε μας, σᾶς παρακαλῶ, πῶς ἄρχισε ἡ προπόνησή σας στό Κέντρο Προετοιμασίας τῶν ἀστροναυτῶν;

π. Ἰώβ: Ὁ προϊστάμενος τοῦ Κέντρου Βασίλι Τσεπλιέφ μοῦ εἶχε προτείνει νά περάσω τόν πρῶτο κύκλο προετοιμασίας γιά τήν πτήση, ἔτσι ὅπως γίνεται μέ τούς μελλοντικούς ἀστροναῦτες. Δέν ἀρνήθηκα.

Ἡ πρώτη μου δοκιμή ἔγινε σ’ ἕνα εἰδικό μηχάνημα, ὅπου οἱ ἀστροναῦτες προπονοῦνται γιά τήν ἔξοδο ἀπό τό διαστημόπλοιο στό ἀνοιχτό διάστημα στό σκάφανδρο «Ὀρλάν – ΜΤ». Οἱ δοκιμές γίνονται ἐδῶ στή γῆ. Τό πρόγραμμα ὀνομάζεται «Ἔξοδος – 2». Ἡ πρώτη μου προπόνηση κράτησε 1-2 ὧρες. Μᾶλλον ἄντεξα ὅλα καλά, διότι ὁ στρατηγός Τσεπλιέφ μέ ρώτησε: «Καί τί θά πεῖτε γιά τήν πτήση σέ κατάσταση ἔλλειψης βαρύτητας»;

Ν.Ν.: Ἔπρεπε νά γίνει καί αὐτό στή γῆ;

π. Ἰώβ: Ὄχι. Αὐτό τό εἶδος προπόνησης γίνεται μ’ ἕνα εἰδικό ἀεροπλάνο, μέσα στό ὁποῖο τή στιγμή πού ἀπότομα πέφτει κάτω ἀπό πολύ μεγάλο ὕψος, κάπως λοξά, δημιουργεῖται τό φαινόμενο ἔλλειψης βαρύτητας. Κρατάει 30 δευτερόλεπτα περίπου. Στή διάρκεια τῆς προπόνησης οἱ πιλότοι κάνουν 10-15 τέτοιες «πτώσεις». Δόξα τῷ Θεῷ τέτοια πράγματα ἀντέχω μιά χαρά.

Μέ τήν καθοδήγηση τοῦ προϊσταμένου τῆς ὁμάδας ἀστροναυτῶν Γιούρα Λοντσακώφ ἐγώ ἐρευνοῦσα τό σύστημα λειτουργίας τοῦ διαστημόπλοιου καί τοῦ διαστημικοῦ σταθμοῦ. Δέν μποροῦσα νά τά θυμᾶμαι καί νά τά μάθω ὅλα, ἀλλά τά βασικά πράγματα τά ἔπιασα.

Ἀρκετές ὧρες ἔκανα προπόνηση καί στό εἰδικό σκάφανδρο «Γεράκι», ὅπου γίνεται μίμηση τῆς διαστημικῆς πτήσης.

Ν.Ν.: Συγγνώμη, μέ ποιό σκοπό κάνατε ὅλα αὐτά τά πράγματα;

π. Ἰώβ: Ἀκριβῶς τέτοια ἐρώτηση μοῦ ἔκανε ὁ γιατρός, ὅταν πήγαινα σέ προπόνηση γιά ἔλλειψη βαρύτητας, ἀλλά σέ ὑδάτινο περιβάλλον. Δηλαδή, κάνουν πρόβες γιά ἔξοδο στό ἀνοιχτό διάστημα, ἀλλά σέ συνθῆκες ἐχθρικοῦ ὑδροπεριβάλλοντος, σ’ ἕνα εἰδικό ὑδροεργοστάσιο. Μετά 1 1/2 ὧρες προπόνηση ἔχασα 1 κιλό. (Οἱ ἀστροναῦτες, οἱ ὁποῖοι δουλεύουν στό ἀνοιχτό διάστημα 6-7 ὧρες χάνουν ταυτόχρονοα 6-7 κιλά).

Λοιπόν, ὅταν ὁ γιατρός μέ ρώτησε γιατί τά θέλω ὅλα αὐτά, τοῦ ἀπάντησα μέ τά λόγια τοῦ ἀπ. Παύλου: «Ἐγενόμην τοῖς Ἰουδαίοις ὡς Ἰουδαῖος, ἵνα Ἰουδαίους κερδήσω˙ τοῖς ὑπό νόμον ὡς ὑπό νόμον, ἵνα τούς ὑπό νόμον κερδήσω (…)˙ τοῖς πᾶσι γέγονα τά πάντα, ἵνα πάντως τινάς σώσω» (Α΄ Κορ. θ΄ 20-22) καί συμπλήρωσα: «Καί θά γίνω γιά τούς ἀστροναῦτες ὡς ἀστροναύτης, συνάδελφός τους. Τό κάνω γιά τό Εὐαγγέλιο». Καί ὁ γιατρός εἶπε: «Κατάλαβα τώρα, τό ἔχετε ἀνάγκη. Νά συνεχίζετε, λοιπόν».

Ὅταν ἀνέβαινα μέ εἰδική σκάλα στό διαστημικό σταθμό, εἶδα πώς ἀπό ὅλα τά παράθυρα γύρω μέ κοιτοῦσαν οἱ ἄνθρωποι, οἱ ὑπάλληλοι τῶν ἐκεῖ ὑπηρεσιῶν. «Τί περίεργα πράματα», σκέφτηκα. «Ἀφοῦ οἱ προπονήσεις τῶν ἀστροναυτῶν εἶναι γι’ αὐτούς ὅλους μιά συνηθισμένη περίπτωση. Γιατί μέ ἐξετάζουν μέ τόση περιέργεια;».

Ὅταν βγῆκα πιά ἀπό τό σκάφανδρο, ὅλοι αὐτοί μέ πλησιάσαν γιά νά πάρουν τήν εὐλογία. Καί μιά γυναίκα μέ ρώτησε: «Παππούλη, ἀφοῦ εἴσαστε ἐδῶ, σημαίνει, πώς ἡ ἀστροναυτική δέν εἶναι ὑπόθεση πού δέν ἀρέσει στό Θεό». Ξαφνιάστηκα. Τῆς ἀπάντησα: «Βεβαίως, ναί! Ποιός σᾶς εἶπε τέτοια βλακεία;».

Καί ἐδῶ, στό εἰδικό ὑδροεργαστήριο ἔγινε τό πρῶτο γι’ αὐτούς κήρυγμα. Σημαντικό εἶναι τοῦτο: μετά τό κήρυγμα μέ πλησίασε ἕνας νεαρός ἐργάτης ἀπό τό Κέντρο Διεύθυνσης πτήσεων καί ζήτησε νά βαπτιστεῖ. Τόν βάπτισα τήν ἄλλη κιόλας μέρα. Ἐκεῖ μέσα στό Κέντρο Διεύθυνσης. Δέν εἴχαμε τότε τόν Ναό μας ἀκόμα. Φέραμε ἕνα τεράστιο βαρέλι, τό γεμίσαμε μέ νερό κι ἔτσι ἔγινε τό πρῶτο μυστήριο τοῦ Βαπτίσματος στήν Ἀστερούπολη.

Ν.Ν.: Καί τί εἴπατε σ’ αὐτό τό πρῶτο κήρυγμα σας;

π. Ἰώβ: Ὁ Κύριος δημιούργησε τόν κόσμο τοῦτο καί γιά νά Τόν γνωρίσουμε. Ἡ θέληση γιά γνώσεις εἶναι ἀπό τόν Θεό, εἶναι στά γονίδιά μας. Ἀλλά τήν ἔρευνα τοῦ Σύμπαντος πρέπει νά τήν ξεκινᾶμε μέ τή στροφή τῆς καρδιᾶς μας στό Χριστό, μέ τήν τήρηση τῶν ἁγίων Του ἐντολῶν. Μόνο οἱ «καθαροί τῇ καρδίᾳ τόν Θεόν ὄψονται» καί μποροῦν νά καταλάβουν τή σοφία τοῦ Σύμπαντος, τό ὁποῖο δημιούργησε ὁ Θεός.

Ὁ Γέροντας Σωφρόνιος Σαχάρωφ ἔλεγε πώς ὑπάρχουν δύο μέθοδοι ἀπόκτησης τῶν γνώσεων. Ἕνας μέ τή βοήθεια τῶν μικροσκοπίων καί τηλεσκοπίων, μέ πειράματα, δοκιμές καί λάθη, διότι μέ αὐτούς τούς τρόπους γίνονται λάθη. Ἄλλος τρόπος εἶναι νά καθαρίσεις τήν καρδιά ἀπό τά πάθη, νά μιμηθεῖς τόν Θεάνθρωπο Κύριο καί μέ ταπείνωση νά τόν ρωτᾶς.

Ἐδῶ δέν ὑπάρχουν λάθη. Διότι Αὐτός ὁ ὁποῖος δημιούργησε τά πάντα, γνωρίζει πῶς λειτουργεῖ τό Δημιούργημά Του. Ὁ Κύριος πού δημιούργησε τόν ἄνθρωπο ξέρει τί μπορεῖ ὁ καθένας ἀπό μᾶς, καί τί διακονία πρέπει νά ἔχει. Ἐσεῖς, τούς λέω, πού εἴσαστε ἀστροναῦτες, κατασκευαστές τῶν πυραύλων, γιατροί, ἐργάτες, τεχνικοί, ἔχετε τή διακονία νά ἑρευνᾶτε τό Διάστημα. Ἐγώ, ὡς μοναχός, ἔχω τή διακονία νά σᾶς φέρω τό Φῶς τοῦ ἁγίου Εὐαγγελίου.

Ἔτσι ἄρχισε ἡ διακονία μου στήν Ἀστερούπολη. Ποτέ δέν φανταζόμουν πώς θά κάνω κηρύγματα στούς ἀστροναῦτες μας.

Ὁ ὅσιος Βαρσανούφιος τῆς Ὄπτινα ἔλεγε: «Δέν ὑπάρχουν τυχαῖα πράγματα. Ἐάν ἐμεῖς βλέπαμε μέ προσοχή τό παρελθόν καί τό παρόν μας, θά μπορούσαμε νά προφητεύσουμε καί τό μέλλον μας».

Ἕνας ἀδελφός ἀπό τή Μονή μας κάποτε μοῦ εἶπε: «Ξέρεις, σέ βλέπω καί θαυμάζω τήν πρόνοια τοῦ Θεοῦ. Κοίτα, ἕνα ἀγοράκι κάποτε εἶχε ἕνα ὄνειρο νά γίνει ἀστροναύτης, μελετοῦσε τήν ἀστρονομία, ἤθελε νά σπουδάσει στή Σχολή Ἀεροπορίας. Ἀλλά ὁ Κύριος τόν φέρνει στό Μοναστήρι. Φαινομενικά αὐτό κλείνει κάθε ἐπαφή μέ τό διάστημα. Ἀλλά ἀκριβῶς ἀπό ἐδῶ ὁ Θεός τόν φέρνει στήν Ἀστερούπολη, τόν κάνει πνευματικό τῶν ἀστροναυτῶν, τόν στέλνει σέ μιά πτήση ἔλλειψης βαρύτητας. Ὁ Θεός πάλι βοηθάει νά νικήσει τούς ἐχθρούς, οἱ ὁποῖοι ἐμπόδιζαν νά γίνει Ναός στήν Ἀστερούπολη. Καί τώρα ὁ Ναός αὐτός μέ τίς χαρμόσυνες καμπάνες του ὑποδέχεται ἐδῶ στή Γῆ τούς ἀστροναῦτες πού ἐπιστρέφουν ἀπό τήν πτήση στό διάστημα».

Ν.Ν.: Ἀπ’ ὅ,τι ξέρω, σέ ἄλλες χῶρες πού ἀσχολοῦνται μέ τό διάστημα ΗΠΑ, Γαλλία, δέν ὑπάρχει παρόμοια παράδοση. Εἶναι μοναδική ρωσική Ὀρθόδοξη παράδοση;

π. Ἰώβ: Ναί, εἶναι μοναδική. Εἶναι μιά παράδοση πού δημιουργήθηκε πρόσφατα. Ἀλλά, σίγουρα ὅμως παρουσιάζει ἐνδιαφέρον γιά ἄλλες χῶρες.

Ν.Ν.: Τώρα, πάτερ Ἰώβ, πού ἔχετε τή δυνατότητα νά δεῖτε τίς ψυχές τῶν ἀνθρώπων πού πετᾶνε στό διάστημα, τί μπορεῖτε νά πεῖτε γι’ αὐτούς; Εἶναι ἄνθρωποι μέ τίς ἴδιες ἀδυναμίες καί ἀξίες ὅπως ὅλοι οἱ ἄλλοι; Πῶς νομίζετε ὅτι οἱ σύχρονοι ἀστροναῦτες διαφέρουν ἀπό τούς ἀστροναῦτες τῆς Σοβιετικῆς περιόδου; Οἱ σύγχρονοι εἶναι πιό ἐλεύθεροι; Θυμᾶμαι, ὅταν ἤμουν μαθήτρια τοῦ Γυμνασίου, εἶχα τήν εὐκαιρία σέ ἕνα παιδικό Κέντρο τοῦ Δήμου Μόσχας πού ἤμουν πρόεδρος νά συναντιόμαστε μέ ἄλλα παιδιά μέ τόν Γκαγκάριν καί ἄλλους σοβιετικούς ἀστροναῦτες. Ἦταν ἄνθρωποι μιᾶς μικρῆς ὁμάδας, ἐλίτ.

π. Ἰώβ: Ναί, οἱ τότε ἀστροναῦτες δέν ἐμπιστευόντουσαν κανένα, δέν ἔλεγαν τά μυστικά τῆς καρδιᾶς τους. Δέν ἔχουμε ἐμεῖς πληροφορίες γιά τόν ἐσωτερικό τους κόσμο, γιά τή ζωή τῆς ψυχῆς τους. Ἀλλά, σύμφωνα μέ τούς πνευματικούς νόμους, δέν μποροῦμε ἐμεῖς νά μιλᾶμε γι’ αὐτά πού οἱ ἴδιοι θεωροῦσαν μυστικό τους.

Ν.Ν.: Ὁ Γκαγκάριν ἔχει δώσει ἀμέτρητες συνεντεύξεις, καί ποτέ δέν εἶπε κάτι, γιά τό ὁποῖο μπορεῖ νά μετανιώσει κανείς.

π. Ἰώβ: Ναί, πράγματι, εἶχε τόν αὐτοέλεγχό του. Ἀλλά γνωρίζουμε ὅτι σ’ ἐκεῖνα τά ἀθεϊστικά χρόνια τοῦ Χροῦτσεφ καί ἀργότερα στήν ἐποχή τοῦ Μπρέζνιεφ ὁ Γκαγκάριν προσωπικά βοηθοῦσε μιά μεγαλόσχημη μοναχή, τήν Μακαρία, ἡ ὁποία ζοῦσε 50 χιλμ. μακριά ἀπό τή γενέτειρά του – τήν πόλη Γκζαίσκ – σήμερα ὀνομάζεται πόλη Γκαγκάριν. Ὁ ἴδιος ἔφερνε σ’ αὐτή τή μοναχή τούς γιατρούς ἀπό τό Κρεμλίνο καί φρόντιζε νά ἔχει πάντα ξύλα γιά τό χειμώνα.

Γιά ποιά θέματα συζητοῦσε μαζί της κανείς δέν ξέρει, ἀλλά ὅταν ὁ Γιούρι Γκαγκάριν σκοτώθηκε, ἡ μοναχή Μακαρία, πού εἶχε διορατικό χάρισμα, εἶπε θαυμαστά ἀλλά μυστήρια λόγια: «Ὁ Γιούρι δέν φταίει σέ τίποτα. Εἶναι πολύ καλός ἄνθρωπος, ἁπλός σάν τό παιδί». Τί ἐννοοῦσε; Τότε κανείς δέν τόν κατηγοροῦσε καί δέν ἔλεγε ὅτι φταίει. Πολύ ἀργότερα ὅμως ἄρχισαν κουτσομπολιά καί βρώμικες γλῶσσες ἄρχισαν νά λένε ὅτι στή μοιραία πτήση ἦταν μεθυσμένος. Ἀλλά ξέρουμε ὅτι ὁ ἔλεγχος πού κάνανε οἱ γιατροί ἔδειξε ὅτι ἀλκοόλ δέν ὑπῆρχε στό αἷμα. Ὅμως ἡ εἰδική ἐπιτροπή δέν δημοσίευσε καμία ἐπίσημη ἀπόφαση γιά τό ἀτύχημα αὐτό.

Δέν ὑπάρχει τίποτα κρυφό, πού δέν θά γίνει φανερό, λέει τό Εὐαγγέλιο. Τώρα ἔρχονται κάτι νέες λεπτομέρειες. Ἕνα ξέρω ὅμως ἐγώ καί μαζί μέ τήν Μακαρία μοναχή μπορῶ νά πῶ: «Ὁ Γιούρι δέν φταίει σέ τίποτε».

image

ΠΗΓΗ:

Περιοδικό «Η ΔΡΑΣΗ ΜΑΣ»,

ΤΕΥΧΟΣ 496

Advertisements

Ο ΓΕΡΟΝΤΑΣ ΠΟΡΦΥΡΙΟΣ & ΟΙ HIPPIES…

images15

tumblr_mev33p5leu1rkghcuo1_5001

Ο Γέροντας Πορφύριος διηγήθηκε κάποτε: «Μιά φορά με επισκέφθηκε ένας χίπης. Ήταν ντυμένος με κάτι πολύχρωμα, παράξενα ρούχα, φορούσε χαϊμαλιά και κοσμήματα και ζητούσε να με δει. Οι μοναχές ανησύχησαν, ήρθαν και με ρώτησαν και είπα, ας περάσει. Μόλις κάθισε απέναντι μου, είδα την ψυχή του. Είχε καλή ψυχή, αλλά πληγωμένη και γι’ αυτό επαναστατημένη.

Του μίλησα με αγάπη κι εκείνος συγκινήθηκε. Γέροντα, μου λέει, κανείς μέχρι σήμερα δεν μου μίλησε έτσι. Είπα το όνομά του κι εκείνος παραξενεύθηκε, πώς το γνώριζα. Έ, του λέω, ο Θεός φανέρωσε και τ’ όνομα σου και ότι ταξίδεψες μέχρι την Ινδία και γνώρισες εκεί τους γκουρού και τους ακολούθησες. «Απόρησε πιο πολύ. Του είπα κι άλλα πράγματα για τον εαυτό του, κι έφυγε ευχαριστημένος. Την άλλη εβδομάδα, νά σου και καταφθάνει ο ίδιος με μια παρέα χίπηδες.
Μπήκαν όλοι μαζί στο κελί μου και κάθισαν γύρω μου. Ήταν μαζί τους και μια κοπέλα. Τους συμπάθησα πολύ. Ήταν καλές ψυχές, αλλά πληγωμένες. Δεν τους μίλησα για το Χριστό, γιατί είδα ότι δεν ήταν έτοιμοι ν’ ακούσουν. Τους μίλησα στη γλώσσα τους, για πράγματα που τους ενδιέφεραν. Όταν τελειώσαμε και σηκώθηκαν να φύγουν, μου είπαν: Γέροντα, θέλουμε μιά χάρη: να μας επιτρέψεις να σου φιλήσουμε τα πόδια. «Εγώ ντράπηκα, αλλά τι να κάνω, τους άφησα. Μετά μου έδωσαν δώρο μιά κουβέρτα. Θα φωνάξω να τη φέρουν, να την δεις. Είναι πολύ ωραία. «Έπειτα από καιρό με επισκέφθηκε η κοπέλα, η χίπισσα, μόνη της. Την έλεγαν Μαρία.
Είδα ότι η Μαρία ήταν πιό προχωρημένη στην ψυχή από τους φίλους της και της πρωτομίλησα για το Χριστό. Δέχτηκε τα λόγια μου. Ήρθε κι άλλες φορές, έχει πάρει καλό δρόμο. Είπε μάλιστα η Μαρία στους φίλους της: «Βρέ παλιόπαιδα, δεν φαντάσθηκα ποτέ, οτι θά γνώριζα το Χριστό, μέσα από μιά χίπικη παρέα».

Μου έκανε εντύπωση το περιστατικό. Το διορατικό και ποιμαντικό χάρισμα του Γέροντα συνεργάσθηκαν για να ελκύσουν, με την αληθινή αγάπη, τα παραστρα­τημένα, αλλά αξιοσυμπάθητα αυτά παιδιά, που ίσως κάποιοι πιετιστές θα τα αντιμετώπιζαν με περιφρόνηση. Τα παιδιά αυτά ζήτησαν από τό Γέροντα κάτι, που μ’ έκανε να ντραπώ για τον εαυτό μου: Να φιλήσουν τα πόδια του• κι ήταν η πρώτη τους επίσκεψη! «Εγώ τόσα χρόνια πηγαινοερχόμουν και δεν είχα την ταπείνωση να διανοηθώ κάτι τέτοιο. Τα παιδιά, σαν την αμαρτωλή, που έπλυνε τα πόδια του Χριστού με το μύρο και τα σκούπισε με τα μαλλιά της, φίλησαν τα πόδια του Γέ­ροντα και του χάρισαν και μια κουβέρτα. ο Γέροντας χαιρόταν το δώρο τους σαν παιδί, όχι βέβαια για την υλική αξία του, αλλά για ό,τι πνευματικό συμβόλιζε.

Θαύμασα τους απίθανους δρόμους που ακολουθεί η θεία χάρη, για να σώσει ψυχές.

Από την ημέρα εκείνη φιλούσα κι εγώ τα πόδια του Γέροντα, όπως ήταν ξαπλωμένος στο κρεβάτι, χωρίς να τον ερωτώ.

porfirios-1

Γέροντας Πορφύριος ὁ Καυσοκαλυβίτης, ο Άγιος της Πλατείας Ομονοίας της Αθήνας (+1991)

Στις 27 Νοεμβρίου 2013 ανακυρήχθηκε επίσημα Άγιος και κατατάχθηκε στο Αγιολόγιο της Ορθοδόξου Εκκλησίας.

Η μνήμη του είναι στις 2 Δεκεμβρίου.

ΠΗΓΗ:

ΒΙΒΛΙΑ ΜΕ ΒΙΟ ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΠΟΡΦΥΡΙΟΥ

ΟΙ ΜΑΡΤΥΡΕΣ & Η ΕΠΟΧΗ ΜΑΣ – ΟΜΙΛΙΑ ΤΟΥ Π. ΣΤΕΦΑΝΟΥ ΑΝΑΓΝΩΣΤΟΠΟΥΛΟΥ

http://athensofmyheart.wordpress.com

http://videosofmyheart.wordpress.com

ATHENS OF MY HEART

35bh2yv

Οι Μάρτυρες και η εποχή μας – π. Στέφανος Αναγνωστόπουλος

FBI, LOS ANGELES, ΗΠΑ: ΕΝΑΣ ΑΓΙΟΣ ΠΟΥ ΠΕΡΠΑΤΑΕΙ ΠΑΝΩ ΣΤΗ ΓΗ! – ΠΑΤΡΙΑΡΧΗΣ ΣΕΡΒΙΑΣ ΠΑΥΛΟΣ ΣΤΟΪΤΣΕΒΙΤΣ, +2009

patr_serv_pavlos_2

«Ένας άγιος που περπατάει πάνω στη γη»! Τα λόγια αυτά πρώτος τα πρόφερε γονατίζοντας για να ασπασθεί το χέρι του ένας πράκτορας του FBI, όταν τον είδε να προσεύχεται στην ακρογιαλιά του Los Angeles στις ΗΠΑ. Από τότε τα επανέλαβαν αυθόρμητα μυριάδες πιστοί για τον αοίδιμο πλέον Πατριάρχη της μαρτυρικής Σερβίας Παύλο. Στις 15 Νοεμβρίου 2009 ο μακαριστός Πατριάρχης, πλήρης ημερών – ήταν 95 ετών – πορεύθηκε προς την Άνω Ιερουσαλήμ, την αληθινή πατρίδα όλων, συνοδευόμενος στην τελευταία του επίγεια κατοικία από ένα πλήθος εξακοσίων χιλιάδων και πλέον πιστών.

Ο Οικουμενικός μας Πατριάρχης κ. Βαρθολομαίος, μόλις πληροφορήθηκε την κοίμησή του, σε μήνυμά του θύμισε τα λόγια του Σέρβου ποιητή Μ. Μπέκοβιτς για τον Πατριάρχη Παύλο: «Κανένας στη θορυβωδέστατη εποχή μας δεν μιλούσε τόσο χαμηλόφωνα και ταυτόχρονα δεν ακουγόταν μακρύτερα. Κανένας δεν μιλούσε λιγότερο και η ομιλία του να έλεγε περισσότερα. Κανένας στη θεληματικά τυφλή εποχή μας δεν αντίκριζε την αλήθεια με περισσότερη ηρεμία».

Ο Πατριάρχης Παύλος είχε γεννηθεί στις 11 Σεπτεμβρίου 1914 στο Κούτσαντσι της Σλαβονίας (Κροατία). Έμεινε ορφανός από την πολύ μικρή του ηλικία. Ήταν τόσο ασθενικός, ώστε κάποτε του άναψαν κερί, νομίζοντας ότι είχε πεθάνει. Σπούδασε στη Θεολογική Σχολή του Βελιγραδίου, εργάσθηκε όμως σε διάφορες εργασίες, ακόμη και ως φορτοεκφορτωτής λιμανιού και ως οικοδόμος, προκειμένου να επιβιώσει. Το 1948 εκάρη μοναχός, το 1954 χειροτονήθηκε ιερέας. Από το 1955 ως το 1957 έκανε μεταπτυχιακές σπουδές στο Πανεπιστήμιο Αθηνών. Επιστρέφοντας στην πατρίδα του εξελέγη επίσκοπος Ράσκας και Πρίζρεν στο Κοσσυφοπέδιο.

Πατριάρχης Σερβίας εξελέγη την 1η Δεκεμβρίου 1990 με τον Αποστολικό τρόπο, δηλαδή με κλήρωση από εκλεγέν τριπρόσωπο. Και ήταν ο μόνος που δεν επιθυμούσε να εκλεγεί Πατριάρχης. Μετά την εκλογή του απευθυνόμενος στην Ιερά Σύνοδο είπε: «Οι δυνάμεις μου είναι μικρές κι εσείς το γνωρίζετε. Εγώ σ’ αυτές δεν ελπίζω. Ελπίζω στη βοήθειά σας και, επαναλαμβάνω, στη βοήθεια του Θεού, με την οποία Εκείνος μέχρι σήμερα με στήριξε». Κατά δε την ενθρόνισή του την επόμενη μέρα είπε τα εξής: «Ανερχόμενος ως 44ος Πατριάρχης Σερβίας στον θρόνο του Αγίου Σάββα δεν έχω κανένα δικό μου πρόγραμμα. Το πρόγραμμά μου είναι το Ευαγγέλιο του Χριστού»!

Ο Πατριάρχης Παύλος, όπως πάλι τόνισε ο Οικουμενικός Πατριάρχης, που προέστη της κηδείας του, ήταν πάμφτωχος, ασκητής, νηστευτής, αδιαλείπτως προσευχόμενος, ταπεινός, θυσιαστικός, μαχητής ανυποχώρητος, πύρινος λειτουργός, ειρηνοποιός, ευρυμαθής θεολόγος, προφητικός κήρυξ του Ευαγγελίου, ελεημονέστατος!

Δεν είναι υπερβολικά τα λόγια του Πατριάρχου. Ο μακαριστός Παύλος ήταν ένα θαύμα του Θεού. Κυκλοφορούσε και ως Πατριάρχης μόνο με τα δημόσια μέσα μεταφοράς, κοιμόταν σε ένα απλό φτωχικό δωμάτιο, στο Πρίζρεν δε σε μια ψάθα, έραβε και επισκεύαζε μόνος του τα ενδύματα και τα υποδήματά του και ετοίμαζε το πάντοτε νηστίσιμο φαγητό του ο ίδιος. Από τότε που εξελέγη Πατριάρχης, λειτουργούσε κάθε μέρα! Αυτός επίσης έδωσε λύση στο οδυνηρό σχίσμα της λεγόμενης «Ελεύθερης Σερβικής Ορθοδόξου Εκκλησίας» και την οδήγησε στους κόλπους του Σερβικού Πατριαρχείου.

Η εκλογή του συνέπεσε με την πιο τραγική περίοδο της ιστορίας της Σερβίας, τότε που ο φρικτός πόλεμος κατέστρεφε την άλλοτε ενωμένη Γιουγκοσλαβία. Τότε ακριβώς έδειξε την αγιότητά του. Συνέπασχε με τον μαρτυρικό λαό της καταφανώς αδικούμενης Σερβίας, αλλά ποτέ δεν παρασύρθηκε και μάλιστα καταδίκαζε έντονα κάθε ακραίο εθνικισμό. «Κάτω από τον ήλιο υπάρχει αρκετός χώρος για όλους», έλεγε και τόνιζε: «Την ειρήνη τη χρειάζονται εξίσου όλοι οι άνθρωποι· όπως εμείς, το ίδιο και οι εχθροί μας». «Δεν υπάρχει», φώναζε, «συμφέρον ούτε εθνικό ούτε προσωπικό που θα μπορούσε να αποτελεί δικαιολογία του να μην είμαστε άνθρωποι»!

Η φράση μάλιστα αυτή, που συχνά επανελάμβανε, συνετέλεσε ώστε τα παιδιά να τον ονομάζουν χαϊδευτικά: «Ο Παύλος, να είμαστε άνθρωποι»!

Αυτής της αληθινά αγίας μορφής ας έχουμε όλοι την ευχή και ιδιαίτερα ο πολυβασανισμένος λαός της Σερβίας.

ΠΗΓΗ:

περιοδ. Ο Σωτήρ, αριθ. 1992

SERBIA OF MY HEART

http://countriesofmyheart.wordpress.com

2014-11

ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΡΩΤΗ ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΤΑΪΒΑΝΕΖΑ ΠΕΛΑΓΙΑ ΓΙΟΥ (PELAGHIA YU) – TAIWAN OF MY HEART

pelagia-yu-1

Pelaghia Yu, Taiwan

Είμαι Κινέζα, γεννήθηκα στην Ταϊβάν και το χριστιανικό μου όνομα είναι Πελαγία. Ήμουν προτεστάντισσα και χρειάστηκαν πέντε χρόνια για να γίνω Ορθόδοξη. Μου αρέσει να διαβάζω την Αγία Γραφή και έχω όλες τις εκδόσεις της στα κινεζικά.

Έχω επισκεφθεί την Ελλάδα και διαπίστωσα ότι είναι μια πολύ ξεχωριστή χώρα. Ταξιδεύοντας στην πατρίδα σας, πριν φθάσω ακόμα, μέσα στο αεροπλάνο διαπίστωσα πόσο διαφορετικοί είναι οι Έλληνες, πόσο ξένοιαστα μιλούσαν, πώς γελούσαν και πώς χειροκροτούσαν τον πιλότο κατά την προσγείωση, πράγμα απίστευτο για μας τους Ασιάτες που είμαστε συντηρητικοί και δεν εκδηλώνουμε τα συναισθήματά μας. Τώρα πια ξέρω ότι η ελευθερία έχει μέσα της λίγο πάθος και λίγο ένταση φωνής.

Στην Ελλάδα επισκέφθηκα πολλές εκκλησίες, συμμετείχα στη Θεία Λειτουργία και όταν κοινωνούσα τα Άχραντα Μυστήρια έκλαιγα, παρόλο που δεν καταλάβαινα την ελληνική γλώσσα γιατί η Ορθόδοξη πίστη είναι ίδια.

Θα ήθελα να ήμουν Ελληνίδα, να είχα γεννηθεί Ορθόδοξη να μεταλάβαινα τη Θεία Κοινωνία και να φιλούσα τις Άγιες Εικόνες από τα βρεφικά μου χρόνια μέχρι τον θάνατό μου.

Κλαίω για μένα και για τους συμπατριώτες μου, γιατί αντί της Θείας Κοινωνίας τρώμε και πίνουμε τα φαγητά των ειδώλων.

Θα ήθελα να ήμουν Ελληνίδα, για να γεμίζουν τα αυτιά μου από Άγιους Ύμνους.

Κλαίω για μένα και για τους συμπατριώτες μου, που τα αυτιά μας είναι γεμάτα με ήχους από τις σούτρες και τα ουρλιαχτά των ειδώλων.

Θα ήθελα να ήμουν Ελληνίδα, για να οσφραίνομαι τη γλυκιά ευωδία του λιβανιού.

Κλαίω για μένα και για τους συμπατριώτες μου, που η όσφρησή μας είναι γεμάτη από καπνούς από τις θυσίες στα είδωλα.

Θα ήθελα να ήμουν Ελληνίδα, ώστε τα χέρια μου να αγγίζουν τις εικόνες, τα Άγια Λείψανα και να αγκαλιάζουν την αγάπη του Χριστού.

Κλαίω για μένα και για τους συμπατριώτες μου, που τα χέρια μας αγγίζουνε είδωλα, ειδωλόθυτα και αγκαλιάζουν το τίποτα.

Θα ήθελα να ήμουν Ελληνίδα, να ανάβω λαμπάδες στον Χριστό και όχι όπως εδώ που καίμε χρήματα για τα φαντάσματα.

Έψαχνα την αλήθεια, χρησιμοποιώντας περισσότερες από 30 διαφορετικές εκδόσεις της Αγίας Γραφής, οι οποίες δυστυχώς όλες τους είναι γεμάτες λάθη (μεταφρασμένες από ετεροδόξους).

Θα ήθελα να ήμουν Ελληνίδα, ώστε να μπορώ να διαβάζω την Καινή Διαθήκη στο πρωτότυπο!

Κλαίω για μένα και για τους συμπατριώτες μου, γιατί έχουμε μάτια κι όμως είμαστε τυφλοί.

Θα ήθελα να ήμουν Ελληνίδα, για να μπορώ να βλέπω παντού τη χάρη του Θεού.

Κλαίω για μένα και για τους συμπατριώτες μου, γιατί βλέπουμε παντού ναούς ειδώλων.

Ναι, είμαι Ορθόδοξη, αλλά ως Ταϊβανέζα, τα Ορθόδοξα βιώματά μου είναι φτωχά.

Κλαίω για μένα γιατί δεν έχω τη δυνατότητα να δείξω στους συμπατριώτες μου το μεγαλείο της πίστης μας… Οι άνθρωποι εδώ θέλουν να δουν σημεία και θαύματα…

Κλαίω για μένα και για τους συμπατριώτες μου, γιατί δεν έχουμε τη χάρη να βλέπουμε και να ακούμε τόσα θαύματα, τόσα άγια λόγια που έχετε δει και ακούσει 2.000 χρόνια στην Ελλάδα και που ακόμα βλέπετε…

Η Ταϊβάν δεν είναι Ορθόδοξη χώρα, οι γιορτές μας δεν μοιάζουν καθόλου με τις δικές σας.

Λυπάμαι που στην Ελλάδα έχετε τόσο όμορφα βουνά, που τα καίτε και δεν τα φροντίζετε, αλλά θαυμάζω που σχεδόν κάθε βουνό έχει κι ένα μοναστήρι. Εμείς έχουμε τόσο όμορφα βουνά, αλλά γεμάτα από ναούς, μοναστήρια και είδωλα βουδιστικά.

Θα ήθελα να ήμουν Ελληνίδα ώστε να μπορώ να πάω να προσευχηθώ σε κάποιο μοναστήρι εύκολα.

Κλαίω για μένα και τους συμπατριώτες μου. Πρώτη φορά πήγα σε Μοναστήρι, στην Ιερά Μονή Τίμιου Πρόδρομου, στο Πήλιο. Ταξίδεψα από την Ταϊβάν στην Ελλάδα 16 ώρες με το αεροπλάνο, μερικές ώρες με το τραίνο ως τη Λάρισα και άλλη μία ώρα, με το αυτοκίνητο της Μονής, που το οδηγούσε μια αδελφή…

Είδα τα παλιά ερείπια της Ιεράς Μονής, είδα τόσα αλλά μέρη στην Ελλάδα εγκαταλελειμμένα και μάτωσε η καρδιά μου. Στην Ταιβάν δεν έχουμε τόσο αρχαία Άγια και όμορφα μέρη, αλλά εσείς δεν τα εκτιμάτε.

Κλαίω που δεν έχουμε εδώ όμορφες εικόνες. Κλαίω γιατί νοιώθω τον Χριστό αδύναμο, γυμνό.

Έλληνες, νομίζετε ότι είστε φτωχοί με την κρίση που διέρχεστε αλλά δεν ξέρετε πόσο πλούσιοι είστε.

Η Ταιβάν είναι χώρα με μεγάλη ανάπτυξη αλλά βρίσκεται στο σκοτάδι του σατανά και η πνευματική μας ζωή είναι κενή.

Στην Ελλάδα είδα πολλούς Έλληνες, ιδίως τις Κυριακές, να γλεντάνε να πίνουν και να μην πηγαίνουν στην εκκλησία. Εδώ όμως στην Ταϊβάν οι συμπολίτες μου αλλά κυρίως οι νέοι, ακόμα και να ήθελαν να έρθουν στην εκκλησία μας είναι σχεδόν αδύνατο, διότι η μόνη Ορθόδοξη εκκλησία που υπάρχει είναι ένα δωμάτιο στον 4ο όροφο μιας πολυκατοικίας στην άκρη της Ταϊπέι και πολλές φορές πολύς κόσμος μένει έξω από την Εκκλησία γιατί ο χώρος είναι μικρός.

Αδελφοί και αδελφές μου στην Ελλάδα, παρόλο που είμαι πνευματικά ανάπηρη, έχω ακόμα τα πόδια μου ζωντανά ώστε να γονατίσω μπροστά σας και να ζητιανέψω.

Θα παρακαλέσω να με θεωρήσετε σαν τον φτωχό Λάζαρο, να μας θρέψετε με τα απομεινάρια του πνευματικού πλούτου που έχετε, να μας ρίξετε μερικά ψίχουλα από τα αποφάγια σας, από τα αφιερώματα που χαρίζετε στις εκκλησίες σας, από τα πολλά εκκλησάκια που έχετε σε κάθε γωνιά της πατρίδος σας.

Το Ορθόδοξο ποίμνιο μας όπως γνωρίζετε είναι μικρό, λιγότερο από εκατό ψυχές. Δεν είμαστε πλούσιοι.

Δεν έχουμε τη δύναμη να αγοράσουμε μια καλή αίθουσα μέσα στην πόλη για να καλύψουμε τις λατρευτικές μας ανάγκες, τις κατηχήσεις, τα μαθήματα που παραδίδει ο π. Ιωνάς και να προσελκύσουμε τους νέους κυρίως όσους θέλουν να μας γνωρίσουν από κοντά. Αυτούς που μέχρι τώρα πληροφορούνται για την ύπαρξη της Ορθόδοξης Εκκλησίας στην Ταϊβάν μέσω διαδικτύου.

Δεν σας ζητώ να χτίσουμε Εκκλησία. Θα κόστιζε εκατομμύρια. Βοηθήστε μας μόνο να αγοράσουμε ένα μεγαλύτερο χώρο στο κέντρο της πρωτεύουσας τον οποίο θα μετατρέψουμε σε Εκκλησία για χάρη του έθνους μου, των αδελφών μου, που δεν άκουσαν και δεν γνώρισαν ποτέ τον Χριστό μας. Είμαστε 23.000.000 άνθρωποι! Κι όμως σας έχουμε ανάγκη…

Αδέλφια μου, αν χρειαστεί να δουλέψω για σας, για να ξεπληρώσω λιγάκι την αγάπη σας, θα το κάνω με όλη μου την καρδιά και σε όλη μου τη ζωή.

Ευχαριστώ και να με συγχωρείτε.

Πελαγία Yu

ΠΗΓΗ:

περιοδ. ΠΑΝΤΑ ΤΑ ΕΘΝΗ

 

VALAAM, L’ARCHIPEL DES MOINES – VIDÉO ╰⊰¸¸.•¨* French

http://franceofmyheart.wordpress.com

http://videosofmyheart.wordpress.com

FRANCE OF MY HEART

tumblr_m7pw4sukev1rx0r0do1_r4_1280

Valaam, l’archipel des moines

Valaam, archipel d’une cinquantaine d’îles, figées six mois par an dans les glaces de l’immense lac Ladoga, abrite le plus ancien monastère de Russie. Fondé selon la tradition au 11e siècle, la prière du monastère de Valaam s’est interrompue pendant près de 50 ans, lorsque le régime communiste expulsa les moines de l’île dans les années 1940. Mais en 1989, six moines accostent à Valaam, pour restaurer une vie monastique dont le fil a été brisé. 23 ans plus tard, ils sont près de 150, et la plupart des églises dévastées ont été rebâties. Ce documentaire propose de découvrir la vie quotidienne des moines de Valaam, dans le grand monastère principal, et dans les ermitages perdus dans les bois des îles alentour. Travail manuel, peinture des icônes, grandes liturgies dans la nuit: une vie de combat permanent avec soi-même, ancrée dans l’obéissance et la prière perpétuelles. Portrait d’une foi en pleine renaissance, qui fait de ce lieu hors du commun, le symbole de l’impressionnant réveil spirituel de toute la Russie. Un film écrit et réalisé par François Lespès. Une coproduction Grand Angle Productions et KTO – 2012.

ΕΚΕΙ ΠΟΥ Ο ΑΤΛΑΝΤΙΚΟΣ ΣΥΝΑΝΤΑ ΤΗΝ ΚΑΡΑΪΒΙΚΗ… ΕΚΕΙ ΠΟΥ Η ΚΑΡΑΪΒΙΚΗ ΣΥΝΑΝΤΑ ΤΗΝ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ… – ΠΑΝΑΜΑΣ, ΚΟΛΟΜΒΙΑ, ΚΟΥΒΑ, ΜΕΞΙΚΟ, ΜΑΡΤΙΝΙΚΑ, ΑΪΤΗ, ΠΟΥΕΡΤΟ-ΡΙΚΟ, ΒΡΑΖΙΛΙΑ

ekei-pou-atlantikos-synanta-karaiviki-03

Εκεί που ο Ατλαντικός συναντά την Καραϊβική…

<

p style=”text-align:center;”>Εκεί πού η Καραϊβική συναντά την Ορθοδοξία…

http://latinamericaofmyheart.wordpress.com

LATIN AMERICA OF MY HEART

Ο π. Τιμόθεος από την Κολομβία, ο οποίος διακονεί τώρα στην Κούβα, ως νέος μεγάλωσε κάτω από δυσμενέστατες πνευματικά συνθήκες. Έφυγε 8 ετών από το σπίτι του. Ζούσε κάτω από μια γέφυρα. Κοιμόταν πάνω σε εφημερίδες, έπινε ναρκωτικά, ήταν παιδί των φαναριών. Κάποια μέρα είδε την τραγική κατάσταση που βίωνε αυτός και τα άλλα παιδιά της παρέας του και θέλησε ν’ αλλάξει ζωή. Πήγε στο Δήμαρχο της πόλεως που ζούσε στην Κολομβία και τον παρακάλεσε με δάκρυα στα μάτια. Ήταν τότε 15 ετών. “Δώσε μας ένα σπίτι να κατοικούμε, στείλε μας ψυχολόγους και κοινωνικούς λειτουργούς να μας επιβλέπουν, θα χαθούμε ζώντας έτσι”. Ο Δήμαρχος δέχτηκε, έδωσε το σπίτι και το ονόμασε με το όνομα του π. Τιμόθεου.

 Πώς έγινε Ορθόδοξος ο π. Τιμόθεος;

Κάποια μέρα ήρθε ο Επίσκοπος Μακάριος της Κύπρου στην Κούβα καί επισκέφθηκε τον Φιντέλ Κάστρο. Οι εφημερίδες δημοσίευσαν τη φωτογραφία του με ράσο και επανωκαλύμαυχο. Ο π. Τιμόθεος την είδε. Ποιος είναι αυτός αναρωτήθηκε. Δεν είχε ξαναδεί ενδυμασία Ορθοδόξου αρχιερέα. Ρώτησε και έμαθε κι από τότε άρχισε να ερευνά για την Ορθοδοξία. Ότι φωτογραφίες Ορθοδόξων Επισκόπων και Πατριαρχών βρήκε τις έκοβε και τις τοποθετούσε σ’ ένα λεύκωμα. Πόσο μεγάλη η σημασία του ράσου. Ο π. Τιμόθεος απ’ αυτό ελκύσθηκε και γνώρισε την Ορθοδοξία. Πόσο δραστήρια και σοφά εργάζεται ο Θεός μας. Μέσω μιας πολιτικής επισκέψεως καλεί τον π. Τιμόθεο κοντά του.

 Μόλις ήλθε ο Σεβασμιώτατος Αθηναγόρας, ο π. Τιμόθεος τον επισκέφθηκε, κατηχήθηκε, βαπτίσθηκε και ζήτησε να γίνει κληρικός. Ήρθε και στην Ελλάδα για αρκετό διάστημα. Μιλά άπταιστα τα ελληνικά, έχει ρητορικό χάρισμα και είναι πολύ συναισθηματικός. Μας είπε μεταξύ άλλων: «ο ταπεινός κάνει το έργο του Θεού. Κουνάει ολόκληρο τον κόσμο. Είμαστε μικρά και ταπεινά αδέλφια σας. Προσέξτε μας και φροντίστε μας». Τον ρωτήσαμε πόσων χρονών είναι. Φαινόταν νεαρός. Μας απάντησε «επτά». «Επτά γιατί π. Τιμόθεε;» ξαναρωτήσαμε. «Γιατί τόσα είναι τα χρόνια από την βάπτισή μου. Τ’ άλλα ούτε θέλω να τα υπολογίζω. Δεν τα έζησα σωστά. Ήταν χαμένα χρόνια.», μας απάντησε.

Ο π. Αθηναγόρας από την Κολομβία και αυτός. H Κολομβία είναι η χώρα που οι παπικοί την έχουν ως ιερατικό φυτώριο για τις ιεραποστολές τους. Ο π. Αθηναγόρας υπήρξε παπικός μοναχός. Μελετώντας την ιστορία του Χριστιανισμού άρχισε να προβληματίζεται για τον παπισμό. Είδε τα λάθη του, είδε την διαφοροποίησή του σε δογματικά θέματα από τη αρχέγονη Ορθοδοξία. Άρχισε να έχει έντονες τύψεις που ήταν παπικός. Για 2 χρόνια σταμάτησε να κοινωνεί μέσα στο μοναστήρι των παπικών. Ήδη όμως είχε ιδρυθεί η Μητρόπολις Κεντρικής Αμερικής και είχαν χειροτονηθεί οι πρώτοι γηγενείς κληρικοί. Ένας απ’ αυτούς ήταν ο π. Κοσμάς Οκτάβιο. Ο π. Αθηναγόρας έφυγε από το μοναστήρι του και ταξίδευσε 13 ώρες, για να συναντήσει τον π. Κοσμά Οκτάβιο που ήταν ο πλησιέστερος. Εκείνος τον μύησε στην Ορθοδοξία. Βαπτίσθηκε, ήρθε στην Ελλάδα και σπούδασε στην Ανωτέρα Ιερατική Σχολή της Θεσσαλονίκης. Κατά την επίσκεψη του Πατριάρχη στην Κούβα, σ’ ένα συνέδριο των Εκκλησιαστικών Συμβουλίων της Μητροπόλεως Παναμά, ο Σεβασμιώτατος Αθηναγόρας, αφού ευχαρίστησε τον Πατριάρχη για την επίσκεψή και το ενδιαφέρον του, είπε ότι θα του προσφέρουν ένα δώρο για να τον ευχαριστήσουν. Όλοι περιμέναμε να του προσφέρουν κάποιο εγκόλπιο ή κάποια ράβδο ή τέλος πάντων κάποιο αρχιερατικό άμφιο. Αντί αυτών όμως ο π. Αθηναγόρας, διάκονος τότε, πήρε το μικρόφωνο και τραγούδησε με μια φωνή γεμάτη πάθος και καημό «Στου Βοσπόρου τ’ αγιονέρια». Τα μάτια όλων μας γέμισαν με δάκρυα. Ο δε Πατριάρχης εμφανώς συγκινημένος είπε· «Δεν περίμενα να μου δώσετε τόσο πολύτιμο δώρο».

Ο π. Λάζαρος που υπηρετεί στην Μαρτινίκα -γαλλική κτήση μέχρι και σήμερα- έχει κι αυτός την ιστορία του. Μετέβη πριν από χρόνια στη Γαλλία για σπουδές. Στο Παρίσι γνώρισε την Ορθοδοξία. Όταν γύρισε στο νησί του και γνωρίστηκε με τον Σεβασμιώτατο Αθηναγόρα θέλησε να χειροτονηθεί. Μιλά ελληνικά, μεταβαίνει 2-3 φορές το χρόνο στο Άγιον Όρος για πνευματικό ανεφοδιασμό, είναι δε εξαίρετος αγιογράφος.

Ο π. Αλέξανδρος. 16 χρόνια παπικός. Κατάγεται από την Βραζιλία, αλλά μένει τώρα στο Μεξικό. Ελκύσθηκε από την Ορθοδοξία και εισήλθε τελευταίως ως μοναχός στη Μονή Βατοπεδίου του Αγίου Όρους. Αργότερα σκοπεύει βοηθούμενος από Βατοπεδινούς μοναχούς να ιδρύσει μοναστήρι στο χώρο της Κεντρικής Αμερικής με την ευλογία του Σεβασμιωτάτου Αθηναγόρου.

Ο π. Ιωσήφ Σαράμπια. Έμαθε για την Ορθοδοξία από προσωπικές αναζητήσεις. Ήρθε στο Άγιον Όρος στη Μονή Ξηροποτάμου και εμόνασε 14 χρόνια. Με την άδεια του Ηγουμένου επέστρεψε στην Κολομβία για να βοηθήσει στην ορθόδοξη ιεραποστολή. Σήμερα υπηρετεί στο Μεξικό.

Αναφερθήκαμε σε μερικές περιπτώσεις ορθοδόξων ιερέων της Μητροπόλεως Κεντρικής Αμερικής, που από μόνοι τους, με προσωπικές αναζητήσεις, βρήκαν την Ορθοδοξία και μόλις ιδρύθηκε η Μητρόπολις τρέξαν να ενωθούν με την εκεί εκκλησιαστική αρχή. Υπάρχουν και άλλοι που προέκυψαν από τη δράσι του Μητροπολίτη Αθηναγόρου. Αναφέρουμε μερικούς.

π. Γρηγόριος Κάρλος Βελάσκο. Αρχιτέκτων πολεοδομίας το επάγγελμά του. Όταν βαπτίσθηκε, εγκατέλειψε τη θέση του και τον τριπλάσιο μισθό που έπαιρνε και έγινε ιερέας. “Τώρα είμαι χαρούμενος, τώρα έχει νόημα η ζωή μου”, λέγει ευκαίρως ακαίρως.

π. Μιχαήλ Γκαρσία. Κολομβιανός και αυτός. Είναι καθηγητής σε στρατιωτική Ακαδημία απ’ όπου και μισθοδοτείται. Έγινε ιερέας και τελεί το Σαββατοκύριακο τα εφημεριακά του καθήκοντα.

π. Ανδρέας Αρχιμανδρίτης στο Πουέρτο-Ρίκο, από Βοσνία. Καθηγητής στο Πανεπιστήμιο του Πουέρτο-Ρίκο. Εφημέριος στο Ναό του Αγίου Σπυρίδωνος, όπου υπάρχουν Ορθόδοξοι πολλών εθνικοτήτων.

π. Χριστοφόρος και π. Αθηναγόρας. Μαύροι, απόγονοι των δούλων που είχαν φέρει οι Ισπανοί από την Αφρική. Υπηρετούν στην Αϊτή. Η Κούβα, η Αϊτή και η Τζαμάικα είναι τα μεγαλύτερα νησιά της Καραϊβικής. Ο π. Χριστοφόρος και ο π. Αθηναγόρας σπουδάζουν στην Ελλάδα με την βοήθεια της Ι. Μητροπόλεως Τρίκκης και Σταγών. Ενώ βρισκόταν στην Ελλάδα ο π. Χριστοφόρος τον πήρε τηλέφωνο η μητέρα του να μάθει τα νέα του. «Μητέρα είμαι πλούσιος» της είπε. «Γιατί; Πως έγινε; Σου δώσαν χρήματα»; Ρώτησε εκείνη. «Όχι· αλλά βρήκα την Ορθοδοξία μητέρα» είπε ο π. Χριστοφόρος. Σε προσφώνηση που απηύθυνε σ’ ένα γεύμα μας είπε· «Ζηλεύω την κόρη μου που σπουδάζει από μικρή τα ελληνικά· θα τα μάθει καλύτερα από μένα».

Στην ιεραποστολή της Αϊτής υπάρχει σχολείο που διδάσκεται η ελληνική γλώσσα και φοιτούν 538 παιδιά!!!

Θα μπορούσαμε να συνεχίσουμε, παραθέτοντας τα ονόματα και την ζωή και άλλων Κληρικών γηγενών της Μητροπόλεως Παναμά και Κεντρικής Αμερικής, αλλά θα ήταν κουραστικό. Θα πρέπει να σημειώσουμε όμως ότι από τους 30 ιερείς που έχει σήμερα η Μητρόπολι όλοι τους προηγουμένως ήσαν Ρωμαιοκαθολικοί, είτε ως λαϊκοί, είτε ως μοναχοί και ιερείς.

Ο Φιντέλ Κάστρο της Κούβα δείχνει ιδιαίτερο ενδιαφέρον για την Ορθοδοξία. Ενώ στούς Ρωμαιοκαθολικούς έχει απαγορέυσει το κτίσιμο νέων ναών στούς Ορθοδόξους επιτρέπει!

Η Ορθόδοξη ιεραποστολή στην Κούβα

Στις αρχές του 2004, το ταξίδι του Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως στν Κούβα και τα εγκαίνια του Ιερού Ναού του Αγ. Νικολάου απ’ αυτόν, έφεραν στο προσκήνιο την παρουσία της Ορθόδοξης ιεραποστολής και στην Κούβα. Παλαιότερα υπήρχε παρουσία Ορθοδόξων Ελλήνων στην Κούβα, μάλιστα είχε κτισθεί το 1958 και ο Ναός των Αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης, ευρυχωρότερος του ναού του Αγ. Νικολάου και με μεγάλη αυλή τριγύρω του, έξω από την πόλη της Αβάνας, δίπλα στο κοιμητήριο. Μετά την επικράτηση όμως του Κάστρο και την εθνικοποίηση των ξένων περιουσιών, οι Έλληνες έφυγαν, εκτός ολίγων, και ο Ναός του Αγίου Κωνσταντίνου έγινε θέατρο. Όταν έγινε η Μητρόπολη Κεντρικής Αμερικής, ο Σεβασμιώτατος Επίσκοπος Αθηναγόρας ζήτησε από την κυβέρνηση της Κούβας την επιστροφή του Ιερού Ναού στην Ορθόδοξη λατρεία. Ο Κάστρο, για να μην δημιουργηθεί σύγκρουση με την εταιρεία θεάτρου που είχε το Ναό, τους πρότεινε να κτίσει άλλον δίπλα στην παραλία, πράγμα που έγινε. Ο Ναός αυτός βέβαια είναι μικρής χωρητικότητας, 100 περίπου ατόμων, αλλά η αρχή έγινε και το συνεχώς αυξανόμενο ενδιαφέρον του Κάστρο για την Ορθοδοξία προμηνύει την στερέωση και ακμή της Ορθοδοξίας στην Κούβα.

VIDEO: “ΑΓΑΠΗ ΙΣΟΝ ΘΕΟΣ” – ΜΟΝΑΧΗ ΠΟΡΦΥΡΙΑ, Η ΠΡΩΗΝ ΟΔΗΓΟΣ ΤΑΞΙ

http://athensofmyheart.wordpress.com

ATHENS OF MY HEART

17 12 2014 - 1

“Αγάπη ίσον Θεός” – Μοναχή Πορφυρία

sddefault1

https://cominghomeorthodoxy.wordpress.com/wind-of-change/

Το συγκινητικότερο περιστατικό από τη ζωή της ως οδηγός TAXI…

Ἡ Μοναχὴ Πορφυρία γεννήθηκε καὶ μεγάλωσε στὸν Πειραιᾶ. Ἄσκησε κατὰ καιροὺς διάφορα ἐπαγγέλματα. Ἐπὶ δέκα χρόνια (1997-2007) ἐργάστηκε ὡς ὁδηγὸς ταξὶ στὴν Ἀθήνα καὶ στὸν Πειραιᾶ. Γνώρισε τὸν σύγχρονο ἐνάρετο καὶ ἔνθεο Γέροντα Πορφύριο ἀπὸ βιβλία σχετικὰ μὲ τὴν ζωὴ καὶ τὴν διδασκαλία του. Αὐτὴ ἡ γνωριμία τὴν ἔφερε πιὸ κοντὰ στὸν Χριστὸ καὶ τὴ συνειδητὴ χριστιανικὴ ζωή. Μὲ δυνατὴ πίστη καὶ βαθιὰ ἀγάπη στὸν Θεὸ ἔβαλε στόχο τὴ δόξα Του καὶ τὴ σωτηρία τῶν συνανθρώπων της. Ἔτσι τὸ ταξί της ἔγινε ἕνας σύγχρονος ἄμβωνας, ποὺ ὁδήγησε πολλοὺς σὲ ἀλλαγὴ ζωῆς, στὴν εὐλογημένη ἀλλοίωση. Τὰ τελευταῖα χρόνια περιεβλήθη τὸ ταπεινὸ μοναχικὸ τριβώνιο, μὲ διπλὸ σκοπό: νὰ ἀγωνιστεῖ ἀπερίσπαστη γιὰ τὴ σωτηρία της καὶ νὰ διακονήσει τὸν σύγχρονο δοκιμαζόμενο ἄνθρωπο.

Η ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ ΤΟΥ Π. ΣΕΡΑΦΕΙΜ ΡΟΟΥΖ (FR. SERAPHIM ROSE) ΜΕ ΤΟΝ ΝΕΟΦΑΝΗ ΑΓΙΟ ΙΩΑΝΝΗ ΜΑΞΙΜΟΒΙΤΣ

220px-Fr._Serpahim_Rose

π. Seraphim Rose, California

 

images-4

http://stjohnmaximovits.wordpress.com

http://gkiouzelis.wordpress.com

 Ό Ευγένιος ένιωσε αμέσως την αλλαγή. Όταν πήγαινε στις Ακολουθίες στον καθεδρικό ναό, έβλεπε το νέο επίσκοπο να συμμετέχει με όλη την καρδιά του- μερικές φορές μάλιστα, αφιέρωνε Λειτουργίες σε σχετικά άγνωστους άγιους, ειδικά δυτικοευρωπαίους. Υπήρχε κάτι απόκοσμο σ’ αυτόν τον μικροσκοπικό σκυφτό άνδρα, ό όποιος σύμφωνα με τα κοσμικά κριτήρια δεν έμοιαζε τόσο «αξιοσέβαστος».

Τα μαλλιά του αρχιεπισκόπου Ιωάννη ήταν ακατάστατα, το κάτω χείλος του προεξείχε και είχε μια αισθητή δυσκολία στην άρθρωση πού καθιστούσε τον λόγο του σχεδόν ακατάληπτο για τούς ακροατές του. Μερικές φορές μάλιστα κυκλοφορούσε ξυπόλητος, γεγονός για το όποιο δεχόταν δριμεία κριτική. Αντί της λαμπερής και διακοσμημένης με πολύτιμους λίθους μίτρας πού έφεραν άλλοι επίσκοποι, εκείνος φορούσε ένα καπέλο «πτυσσόμενο» και στολισμένο με εικόνες κεντημένες από τα ορφανά του. Το ύφος του ήταν μερικές φορές αυστηρό, αλλά συχνά έβλεπες να λάμπει στα μάτια του ένα παιχνίδισμα χαράς, ιδίως όταν βρισκόταν κοντά σε παιδιά.

Παρά το πρόβλημα ομιλίας του, είχε απίστευτη επικοινωνία με τα παιδιά, τα όποια τού ήταν απολύτως αφοσιωμένα. Υπήρξαν περιστάσεις πού οι κληρικοί ένιωθαν άβολα βλέποντάς τον στην μέση τής ακολουθίας, να σκύβει και να παίζει με κάποιο μικρό παιδί (ποτέ όμως μέσα στον ιερό).

Ό Ευγένιος, σχολιάζοντας μετά από χρόνια τις φαινομενικά παράξενες κινήσεις τού αρχιεπισκόπου, έγραφε: «Αν και δεν τις καταλάβαινα, διέβλεπα σ’ αυτές κάτι βαθύτερο- και μού δίδαξαν να μην είμαι ικανοποιημένος μόνο με την τέλεση τού τυπικού μέρους των ακολουθιών… ».’ Τέτοιες κινήσεις είχαν σχέση μ’ αυτό πού είναι γνωστό στην ορθόδοξη Παράδοση ως «διά Χριστού σαλότητα»: ή αποκήρυξη τής «σοφίας τού κόσμου τούτου» προς χάριν τής σοφίας τού Θεού.

Ό αρχιεπίσκοπος Ιωάννης έκρυβε πολλά περισσότερα χαρίσματα από όσα φανέρωνε το παράξενο παρουσιαστικό του. Ό Ευγένιος και ό Γκλέμπ άκουσαν από το ποίμνιο του ιστορίες που άφηναν να φανεί καλύτερα ή αφανής εν Θεώ ζωή του. Οι ιστορίες αυτές έμοιαζαν σαν να έβγαιναν κατευθείαν μέσα από τις Πράξεις των Αποστόλων κι όμως συνέβαιναν τώρα στους εσχάτους καιρούς.

Ό αρχιεπίσκοπος Ιωάννης ήταν ένας αυστηρός ασκητής, πάντα άγρυπνος και γρηγορών ενώπιον του Θεού και αδιάλειπτα προσευχόμενος. Έτρωγε μια φορά το εικοσιτετράωρο – τα μεσάνυχτα – και ποτέ δεν ξάπλωνε σε κρεβάτι. Τις νύχτες τις περνούσε συνήθως προσευχόμενος και όταν απόκαμε εξουθενωμένος, έκλεβε λίγες ώρες ύπνου πριν το χάραμα καθισμένος στην καρέκλα ή κουλουριασμένος στον πάτωμα στην γωνία του δωματίου, κάτω από το εικονοστάσι. Με το πού ξυπνούσε, έριχνε κρύο νερό στον πρόσωπο του και άρχιζε την Θεία Λειτουργία την όποια τελούσε ανελλιπώς κάθε μέρα χωρίς ποτέ να απουσιάζει.

Το γεγονός ότι ήταν θαυματουργός ήταν ευρύτερα γνωστό. Οπουδήποτε κι ανελλιπώς είχε πάει – Κίνα, Φιλιππίνες, Ευρώπη, Αφρική και Αμερική – αμέτρητες θεραπείες πραγματοποιήθηκαν μέσα από τις προσευχές του. Έσωσε πολλούς ανθρώπους από επικείμενο κίνδυνο, χάρις στην πληροφορία πού του αποκάλυψε ό Θεός. Ορισμένες φορές είχε εμφανιστεί σε ανθρώπους πού τον είχαν ανάγκη όταν, σύμφωνα με τούς φυσικούς νόμους, ήταν αδύνατο να βρεθεί κοντά τους εκείνες τις στιγμές. Επίσης τον είχαν δει στο ιερό να αιωρείται πάνω από το έδαφος στην διάρκεια της προσευχής, περιβαλλόμενος από ουράνιο φως.

Όπως σημείωσε αργότερα ό Ευγένιος, τέτοια θαύματα δεν ήταν από μόνα τους άξια προσοχής: «Όλα αυτά μπορούν εύκολα να τα μιμηθούν απατεώνες θαυματοποιοί… Στην περίπτωση του αρχιεπισκόπου Ιωάννη, όσοι πίστεψαν μέσα από εκείνον συγκινήθηκαν όχι κυρίως από τα θαύματά του, όσο από κάτι σ’ αυτόν πού μιλούσε στις καρδιές τους».

Ό Ευγένιος άκουσε ιστορίες για τη βαθύτατη συμπόνια του αρχιεπισκόπου: πώς είχε πάει στις πιο επικίνδυνες περιοχές της Σαγκάης για να σώσει παραμελημένα παιδιά από οίκους ανοχής και άλλα εγκαταλελειμμένα σε κάδους σκουπιδιών- για περιπτώσεις συναισθηματικά τραυματισμένων παιδιών πού κλείστηκαν στον εαυτό τους αφότου έγιναν αυτόπτες μάρτυρες βιαιοπραγιών, πολέμων, επαναστάσεων κι όμως άνθιζαν με μια μόνο λέξη από τα χείλη του- για τις επισκέψεις πού έκανε πάντα σε αρρώστους στα νοσοκομεία μετά από’ τις oποιες, πιστοί και άπιστοι θεραπεύονταν με τη χάρη πού ανέβλυζε από’ αυτόν για περιπτώσεις σκληρόκαρδων εγκληματιών πού ξαφνικά και ανεξήγητα ξεσπούσαν σε λυγμούς, μόλις τον έβλεπαν να τούς επισκέπτεται έναν προς έναν στη φυλακή,  και δεν τον είχαν ξαναδεί ποτέ στη ζωή τους. Συνήθιζε πάντα να κάνει βόλτες όλη τη νύχτα, σταματώντας μπροστά στα δωμάτια των ανθρώπων για να τούς ευλογήσει και να προσευχηθεί γι’ αυτούς, ενώ εκείνοι συνέχιζαν τον ύπνο τους δίχως να τον αντιλαμβάνονται.

Όπως στην παραβολή του Χριστού για τον άνθρωπο πού ρίχνει σπόρους στη γη και αργότερα βλέπει να βλασταίνουν φυτά και να μεγαλώνουν με τρόπο πού και ό ίδιος δεν ξέρει («και ό σπόρος βλαστάνη και μηκύνηται ως ουκ οιδεν αυτός» Κατά Μάρκον 4:27), έτσι οι γενναίες πράξεις αγάπης και ελέους τού αρχιεπισκόπου Ιωάννη συνέχισαν να φέρνουν αναπάντεχες ευλογίες του Θεού στις ζωές των ανθρώπων. Έναν από’ τα παιδιά πού είχε σώσει ό αρχιεπίσκοπος από τις παραδομένες στην εγκληματικότητα τρωγλοσυνοικίες της Σαγκάης, ό Βλαδίμηρος Τένκεβιτς, ήταν τον πρόσωπο πού χρόνια αργότερα έγινε αφορμή να συναντηθούν ό Ευγένιος με τον Γκλέμπ.

ΠΗΓΗ:

Π. ΣΕΡΑΦΕΙΜ ΡΟΟΥΖ

Η ΖΩΗ ΚΑΙ ΤΑ ΕΡΓΑ ΤΟΥ

ΤΟΜΟΣ Α´

Δ. ΠΑΝΑΓΟΠΟΥΛΟΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΑΝΑΓΙΑ & ΤΙΣ ΕΙΚΟΝΕΣ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ

1016090_542802815757113_26215778_n

ΠΗΓΗ: http://www.truthtarget.gr

Ἀνέφερε ὁ Δ. Παναγόπουλος σέ κήρυγμά του: «Διάβαζα κάτι πού ἔχει σχέσι μ᾽ ἕναν ὁ ὁποῖος ἐπί 55 χρόνια ζοῦσε ἔγκλειστος σέ μιά τρύπα καί ὁ Σατανᾶς τόν πολεμοῦσε μέρα-νύκτα, μέ τό λογισμό τῆς πορνείας. Ἄνθρωπος 75 ἐτῶν ἤδη, καί τόν πολεμοῦσε μέ τό λογισμό αὐτό… Μιά μέρα ἀγανάκτησε ὁ Γέροντας καί λέει στό διάβολο:

—Γεράσαμε ἐδῶ μαζί, 55 ὁλόκληρα χρόνια. Ἄφησέ με πλέον.

Καί τί νομίζετε ὅτι τοῦ εἶπε;

—Ἐάν μοῦ ὁρκισθῆς κάτι καί δέν τό πῆς σέ κανένα, θά σέ ἀφήσω.

—Νά ἀκούσω, λέει ὁ Γέροντας.

—Θά μοῦ ὁρκισθῆς πρῶτα, ἐπιμένει ὁ Διάβολος.

Ὑπακούει ὁ Γέροντας καί λέει ὁ Διάβολος:

—Αὐτό τό ὁποῖο ἔχεις ἐκεῖ πέρα νά τό βγάλης, νά μήν τό προσκυνᾶς (εἶχε τήν εἰκόνα τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου) καί θά παύσω νά σέ πειράζω.

Ὁ Γέροντας σάστισε ὅταν ἄκουσε ἀφ᾽ ἑνός τή σατανική αὐτή ἀπαίτησι καί ἀφ᾽ ἑτέρου γιά τόν ὅρκο τόν ὁποῖο εἶχε κάνει. Στήν δύσκολη αὐτή θέσι στήν ὁποία βρέθηκε, λέει στό Σατανᾶ:

—Θά σοῦ ἀπαντήσω μετά ἀπό δύο μέρες.

Καί φεύγει ἀμέσως καί πηγαίνει σ᾽ ἕναν ἄλλο διακριτικότερο Γέροντα καί τοῦ ἐξιστορεῖ τήν ὑπόθεσι. Ὅταν αὐτός τήν ἄκουσε, τοῦ λέει:

—Ἀπατήθηκες ἀπό τό διάβολο, ἀλλά καλά ἔκανες καί τό ἀποκάλυψες, διότι θά ὠφεληθοῦν καί ἄλλοι.

Καταλάβατε τί ἀντάλλαγμα ζήτησε προκειμένου νά τόν ἀφήση; “Δέν θά προσκυνήσης πάλι αὐτήν ἐδῶ”… Αὐτό εἶναι μάθημα σοβαρό. Μαθαίνουμε ὅτι, ὅταν ὁ Διάβολος μᾶς βάλη στό χέρι, παύει νά μᾶς πολεμᾶ. Τούς δικούς του δέν τούς πολεμᾶ. Πολεμᾶ ὅλους αὐτούς πού φροντίζουν νά τοῦ φύγουν».

ΠΗΓΗ:

Ἀρχιμ. Ἰωάννου Κωστώφ

Ἁγιολογία

ἐκδ. Ἁγ. Ἰωάννης ὁ Δαμασκηνός

Αθήνα 2012

http://www.truthtarget.gr

TRUTH TARGET