ΟΙ ΡΩΣΟΙ ΑΣΤΡΟΝΑΥΤΕΣ ΕΞΟΜΟΛΟΓΟΥΝΤΑΙ & ΕΧΟΥΝ ΤΟΝ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟ ΤΟΥΣ ΠΑΤΕΡΑ, ΤΟΝ ΠΑΤΗΡ ΙΩΒ ΤΑΛΑΤΣ!

02p iov

Οἱ Ρώσοι άστροναῦτες ἐξομολογοῦνται

καί ἔχουν τόν πνευματικό τους πατέρα, τόν π. Ἰώβ Τάλατς !

111162.b

Ἡ ἀποκαλυπτική συνέντευξη γιά τίς ἐκπληκτικές καί ἄγνωστες πνευματικές πτυχές τῆς ἀεροδιαστημικῆς στή Ρωσσία,  τοῦ π. Ἰώβ (Τάλατς), ἡγουμένου  καί ἐφημερίου τοῦ Ἱ. Ν. Μεταμορφώσεως τοῦ Σωτῆρος στήν Ἀστερούπολη, τό χωριό τῶν Ρώσων ἀστροναυτῶν.

19686

«Τίποτα δέν μιλάει στόν ἄνθρωπο γιά τόν Θεό, ὅσο ὁ οὐρανός!»

(π. Ἰώβ Τάλατς)

jj

Ναταλία Νικολάου: Ἱερά Μονή καί τό Διάστημα. Φιλία μεταξύ ἑνός μοναχοῦ καί τῶν ἀστροναυτῶν. Πῶς ἔγινε αὐτό;

π. Ἰώβ Τάλατς: Τό εὐαγγέλιο γράφει, ὅτι ὁ Κύριός μας Ἰησοῦς Χριστός βεβαιώνει, ὅτι σέ κάθε ἄνθρωπο στή Γῆ ἀκόμα καί οἱ τρίχες τοῦ κεφαλιοῦ του ὅλες εἶναι μετρημένες (Ματθ. ι΄ 30). Δέν ὑπάρχει τίποτα τυχαῖο. Ἡ σοφή πρόνοια τοῦ Θεοῦ καθοδηγεῖ ὅλο τό Σύμπαν καί ἀκόμα περισσότερο –τήν τύχη τῶν ἀνθρώπων. Ὁ Θεός θέλει νά σωθεῖ κάθε ἄνθρωπος. Ἀλλά ἡ σωτηρία εἶναι ἀδύνατη χωρίς τόν Ἰησοῦ Χριστό. Στή γῆ, δυστυχῶς, ὑπάρχουν διαφόρων εἰδῶν δραστηριότητες, ὅπου τό Φῶς τῆς Ἀλήθειας τοῦ Χριστοῦ ἀκόμα δέν ἔγινε ἄστρο, πού νά ὁδηγεῖ τήν πορεία τοῦ ἀνθρώπου. Γιά παράδειγμα στήν ἀστροναυτική. Τό ὅτι ἐγώ πρίν 9 χρόνια βρέθηκα στήν Ἀστερούπολη, ἦταν κι αὐτό θέλημα Θεοῦ.

Τά θεμέλια τῆς ἀστροναυτικῆς ὡς ἐπιστήμης στή Σοβιετική ἐποχή προσπάθησαν νά τά κτίσουν μέ τήν ἀθεϊστική κοσμοθεωρία.

Ν.Ν.: Τότε, νομίζω, αὐτή ἡ κοσμοθεωρία ὀνομαζόταν ἐπιστημονικός ἀθεϊσμός;

π. Ἰώβ: Ναί, ἔτσι εἶναι. Ἀλλά οἱ ἀθεϊστές κατά κανόνα ἦταν ἄνθρωποι ἀδιάφοροι στά θέματα πίστεως. Ἐνῶ οἱ τότε ἡγέτες τῆς χώρας μας δέν ἦταν μόνο ἀθεϊστές, ἀλλά πολεμοῦσαν καί τόν Θεό. Καί τήν ἀστροναυτική τήν χρησιμοποιοῦσαν ὄχι μόνο γιά πολιτικούς, ἀλλά καί γιά ἀθεϊστικούς σκοπούς. Τίς πτήσεις στό Διάστημα τίς βλέπανε καί σάν βεβαίωση τῆς δημιουργίας τοῦ Σύμπαντος χωρίς Θεό. Οἱ συζητήσεις γιά τόν Θεό μποροῦσαν νά γίνουν μόνο μέ μιά καί μοναδική ἑρμηνεία, ὅτι ὁ Θεός δέν ὑπάρχει. Τό πιό γνωστό παράδειγμα ἦταν ἡ ἀπάντηση τοῦ Γιούρι Γκαγκάριν στό ἐρώτημα ἄν εἶδε τό Θεό στή διάρκεια τῆς πτήσης του. Ἡ ἀρνητική του ἀπάντηση «ὄχι,  δέν τόν εἶδα» διαδόθηκε σέ ὅλα τά μέσα μαζικῆς ἐνημέρωσης. Ὁ πρῶτος ἀστροναύτης Γιούρι Γκαγκάριν οὕτως ἤ ἄλλως δέν μποροῦσε νά δεῖ τόν Θεό. «Τόν Θεόν ὄψονται οἱ καθαροί τῇ καρδίᾳ» (Ματθ. ε΄ 8), δηλ. μόνο οἱ ἅγιοι. Ἀλλά οἱ περισσότεροι πού δούλευαν τότε στίς ἀστροναυτικές ἐπιχειρήσεις – ἐπιστήμονες, μηχανικοί, ἐργάτες, ἀστροναῦτες – δέν ἦταν ἀθεϊστές. Ὁ Σεργκέϊ Πάβλοβιτς Κορολιόφ, ὁ ἱδρυτής τῆς πρακτικῆς ἀστροναυτικῆς, ἦταν βαπτισμένος καί κρυφά βοηθοῦσε μιά Ὀρθόδοξη Μονή.

Μποροῦμε νά συνεχίσουμε τόν κατάλογο. Φίλος καί συνεργάτης τοῦ Γενικοῦ κατασκευαστῆ, δηλαδή τοῦ Κορολιόφ, ἦταν ὁ καθηγητής Λεωνίδας Βοσκρεσένσκι. Πουθενά δέν τό δήλωνε, ἀλλά ἦταν γιός ἱερέα. Πιστός ἄνθρωπος ἦταν καί ὁ κατασκευαστής καί ἐρευνητής τῶν διαστημικῶν τεχνικῶν μέσων, ἀκαδημαϊκός, μέλος τῆς Ἀκαδημίας Ἐπιστημῶν τῆς Σοβιετικῆς Ἕνωσης Κωνσταντίν Μπουσοῦεβ. Φυσικά ὅλοι αὐτοί (ὅπως καί στά χρόνια τοῦ Χριστοῦ ὑπῆρχαν «κρυφοί μαθητές») ἦταν κρυπτοχριστιανοί.

Ν.Ν.: Τήν πίστη εἶναι δύσκολο νά τήν κρύψεις. Ὅπως λέει τό κατά Ματθαῖον Εὐαγγέλιο: «Δέν εἶναι δυνατόν νά κρυφτεῖ μιά πόλη πού βρίσκεται πάνω σέ βουνό» (Ματθ. 5, 15).

π. Ἰώβ: Ἀκριβῶς αὐτό λέω. Κάποτε μιλοῦσα γι᾽ αὐτό τό θέμα μέ ἕνα κατασκευαστή τῶν διαστημικῶν πυραύλων, τόν Ἀλέξανδρο Μοϊσέεβ, ὁ ὁποῖος μοῦ εἶπε ὅτι εἶδε μέ τά μάτια του τήν ἑξῆς σκηνή:

Στή δεκαετία τοῦ 1960 οἱ ἐπιστήμονες καί οἱ ἐργάτες, τή στιγμή πού ὁ διαστημικός πύραυλος ξεκινοῦσε γιά τό διάστημα, τόν σταύρωναν κρυφά καί ἔλεγαν: «Εἰς τό ὄνομα τοῦ Πατρός καί τοῦ Υἱοῦ καί τοῦ Ἁγίου Πνεύματος».

Ὑπῆρχε ὅμως ἕνας ἀκαδημαϊκός, ὁ Μπόρις Βικτώροβιτς Ράουσενμπαχ, ὁ ὁποῖος δέν ἔκρυβε ἀπό κανένα τήν πίστη του.

Ὅταν τό πρῶτο διαστημόπλοιο μέ τόν πρῶτο ἄνθρωπο ἔκανε μέ ἐπιτυχία στό διάστημα τήν πρώτη τροχιά γύρω ἀπό τή γῆ καί στό Κέντρο Διεύθυνσης τῶν πτήσεων κατάλαβαν ὅτι ὅλα πᾶνε ρολόι, ὁ Ράουσενμπαχ σηκώθηκε καί φώναξε ὥστε νά τόν ἀκούσουν ὅλοι: «Δόξα Σοι, Κύριε, Δόξα Σοι», καί ἔκανε τό σταυρό του.

Τέτοια παραδείγματα εἶναι πάρα πολλά˙ μαζεύω καί νέα στοιχεῖα συνέχεια καί τά γράφω στό σημειωματάριό μου.

Ν.Ν.: Καί ἀπό τότε ἐσεῖς προσωπικά ἐνδιαφερθήκατε γιά τήν ἀστροναυτική ἔρευνα;

π. Ἰώβ: Στήν ἐλληνική γλώσσα, ἄν δέν κάνω λάθος, ἡ λέξη «κόσμος» σημαίνει τό περιβάλλον πού εἶναι γύρω μας. Ὅμως στή ρωσσική γλώσσα ἡ λέξη «κόσμος» σημαίνει τό διάστημα. Τό γύρω μας καί τό διάστημα, αὐτά συνδέονται. Ξέρω ὅτι στά ἑλληνικά «κοσμικοί» εἶναι οἱ ἄνθρωποι τοῦ κόσμου τούτου. Ὡραῖα αὐτά τά λόγια μεταφράζονται.

Λοιπόν, πρέπει νά σᾶς πῶ πώς δέν ἔκανα τίποτα ἐπίτηδες. Ἦταν Πρόνοια τοῦ Θεοῦ, ὁ Ὁποῖος γνωρίζει τήν καρδιά κάθε ἀνθρώπου. Ἡ μητέρα μου λέει ὅτι ὅταν ἤμουν 4 χρονῶν εἶχα τό νοῦ μου μόνο στά διαστημόπλοια. Οἱ νηπιαγωγοί κάνανε παράπονα γιά μένα στή μητέρα μου. Τῆς ἔλεγαν: «Τό παιδάκι σας τίποτα ἄλλο δέν κάνει, μόνο κάθεται καί παίζει μ’ ἕνα ξύλινο πύραυλο, πού ἔχουμε στήν αὐλή. Νά τόν βγάλουμε ἀπό ’κεῖ μέσα εἶναι ἀδύνατον».

Ὅταν πήγαινα σχολεῖο ἔφτιαχνα μόνος μου πιά τούς πυραύλους. Οἱ πύραυλοι αὐτοί πετοῦσαν καί ἔσκαγαν στόν ἀέρα. Εἶχα δικό μου τηλεσκόπιο καί ἐρευνοῦσα τά ἄστρα, μελετοῦσα τά σχέδια τῶν διαστημικῶν πυραύλων. Ἔμαθα νά μετράω ἀποστάσεις καί ἐκτός τοῦ πλανητικοῦ μας συστήματος. Ἰδιαίτερα, δέν ξέρω γιατί, μέ ἐνδιέφεραν οἱ Γαλαξίες Μ-31 καί Μ-81. Οἱ ἔρευνες ἔδειξαν πώς, ἄν θά πετάξω μέ ταχύτητα φωτός (σκεπτόμουν γιά κατασκευή φωτονίου διαστημόπλοιου) μέχρι τόν πλησιέστερο Γαλαξία, θά χρειαστοῦν 2 ἑκατ. χρόνια. Κοβόταν ἡ ἀνάσα μου ἀπό θαυμασμό˙ πόσο θαυμάσια ἔφτιαξε ὁ Θεός τόν κόσμο! Θυμᾶμαι, ἤμουν 12 χρονῶν, τίς νύχτες ἔβγαινα στό μπαλκόνι τοῦ σπιτιοῦ καί κοιτοῦσα τόν οὐρανό. Τί λόγια θά βγοῦν ἀπό τήν καρδιά τοῦ ἀνθρώπου πού βλέπει μυριάδες ἄστρα νά λάμπουν πάνω του; «Θεέ μου!».

Πολύ ἀργότερα διάβασα γιά ἕνα ἱστορικό γεγονός. Στά χρόνια τῆς Γαλλικῆς ἐπανάστασης, τόν 18ο αἰώνα, οἱ ἐπαναστάτες μάζεψαν τούς κατοίκους κάποιας πόλης στήν πλατεία καί εἶπαν: «Θά καταστρέψουμε ναούς, ἀγάλματα, εἰκόνες, ὅλα ὅσα σᾶς θυμίζουν τόν Θεό». Καί τότε κάποιος ἀπό τούς πολίτες φώναξε: «Τόν οὐρανό ὅμως δέν μπορεῖτε νά μᾶς τόν πάρετε!».

Πράγματι, τίποτα δέν μιλάει στόν ἄνθρωπο γιά τόν Θεό, ὅσο ὁ οὐρανός!

Ἐγώ, μέ τήν βοήθεια τοῦ Θεοῦ, ἤμουν πιστός ἀπό τά παιδικά μου χρόνια, δηλαδή δέ βρῆκα τόν Θεό, ὅπως πολλοί στή χώρα μας σέ μεγάλη ἡλικία.

Ν.Ν.: Στήν οἰκογένειά σας ἡ μητέρα, ἡ γιαγιά, ὁ πατέρας σᾶς μεγάλωναν μέ χριστιανική ἀγωγή; Σᾶς βοήθησαν;

π. Ἰώβ: Τότε τά μέλη τῆς οἰκογενείας μου δέν ἦταν ἀκόμα ἄνθρωποι τῆς Ἐκκλησίας. Ἡ γιαγιά μόνο μέ ἔμαθε τίς προσευχές, τό «Πάτερ ἡμῶν» καί «Θεοτόκε Παρθένε». Προσευχόμουν  πολύ σοβαρά. Εἶναι ἀδύνατον νά ἐξηγήσεις τό τί νιώθει ὁ ἄνθρωπος, ὅταν καταλαβαίνει ὅτι δίπλα του πάντα εἶναι ὁ Χριστός καί ἡ Παναγία. Ὅτι κάθε στιγμή τά μάτια τους στρέφονται σέ σένα. Μιλοῦσα, συζητοῦσα μαζί τους.

Θυμᾶμαι, ὅταν ἤμουν τετάρτη τάξη Δημοτικοῦ, παρακαλοῦσα: «Παναγία μου, ἐάν θά κερδίσω στούς ἀγῶνες στίβου στό σχολεῖο μας θά σοῦ πῶ 20 φορές τό ‘‘Θεοτόκε Παρθένε’’. Καί τό ἔλεγα μετά πού κέρδιζα κάτω ἀπό τήν κουβέρτα μου γιά νά μή μέ δοῦν!

Ὅταν τελείωσα τό σχολεῖο, παρακαλοῦσα τήν Παναγία νά μέ βοηθήσει νά μπῶ στή Ἀνωτάτη Στρατιωτική Σχολή Ἀεροπορίας, γιά νά περάσω μέσα στήν ὁμάδα μελλοντικῶν ἀστροναυτῶν. Ἀλλά ἡ πρόνοια τοῦ Θεοῦ ἤθελε ἀλλιῶς.

Πῆγα φαντάρος. Ὅταν ἀπολύθηκα, ὅλοι οἱ δρόμοι ἦταν ἀνοιχτοί μπροστά μου. Ἤμουν 20 χρονῶν! Εἶχα πολλά ἐνδιαφέροντα: ἀρχαιολογία, ἱστορία, νομισματική, ἀστρονομία, φιλοσοφία. Διάβαζα τά ἔργα τοῦ Πλάτωνος, τοῦ Ἀριστοτέλη, τοῦ Νίτσε, τοῦ Κάντ, τοῦ Σπινόζα, ἀκόμα καί τοῦ Μάρξ καί τοῦ Λένιν. Δηλαδή ἔψαχνα τήν Ἀλήθεια. Κάποτε εἶδα ἕνα φίλο μου συλλέκτη νά φοράει σταυρό.

Τότε, στά χρόνια τοῦ σοβιετικοῦ καθεστῶτος, τό νά φορᾶς σταυρό ἦταν πολύ ἐπικίνδυνο πράγμα. Τόν ρώτησα: «Μπορεῖς νά μοῦ βρεῖς τό βιβλίο μέ τό Εὐαγγέλιο;», «Μπορῶ», μοῦ ἀπάντησε. Ὁ ἀδελφός του σπούδαζε στό Θεολογικό Σεμινάριο.

Τοῦ λέω: «Μπορεῖς νά μέ γνωρίσεις μέ τόν ἀδελφό σου;». Ἡ πρόταση αὐτή τότε ἔμοιαζε τό ἴδιο μέ τό νά πεῖς: «μπορεῖς νά μοῦ δείξεις ζωντανό δεινόσαυρο;»!

«Ἔλα αὔριο», μοῦ λέει. «Αὔριο ἀκριβῶς ἔρχεται ἀπό τή Μόσχα». (Ἐγώ ἔμενα τότε στήν Οὐκρανία).

Ἔτσι ἀπέκτησα τό Εὐαγγέλιο. Ἄρχισα νά τό διαβάζω. Καί πόσο λαχταροῦσα νά ἐπαναλάβω κι ἐγώ μαζί μέ τούς ἀποστόλους Λουκᾶ καί Κλεόπα τά λόγια πού εἶπαν μετά τή συνομιλία τους μέ τόν Κύριο: «Ἡ καρδιά μας δέν καιγόταν μέσα μας;» (βλ. Λουκ. κδ΄ 32).

Πράγματι, καιγόταν ἡ καρδιά μου! Γινόταν μέσα μου, στά βάθη τῆς καρδιᾶς μου, κάτι τό ἀνεξήγητο, κάτι τό ἀπίστευτο. Ὅταν ἔκλεισα τό Εὐαγγέλιο εἶπα: «Ἡ Ἀλήθεια εἶναι ἐδῶ. Δέν τήν καταλαβαίνω ἀκόμη, ἀλλά εἶναι ἐδῶ»!

Σέ λίγες μέρες ἡ ὑπόθεση τῆς ζωῆς μου λύθηκε. Κατάλαβα πώς πρέπει νά γίνω μοναχός. Ἀλλά δέν ἦταν ἁπλό πράγμα νά μπεῖς στό Θεολογικό Σεμινάριο. Οἱ ἀρχές βάζανε ἐμπόδια. Ἕνας ἀδελφός ἀπό τή Μονή τῆς Λαύρας τῆς Ἁγίας Τριάδος καί τοῦ ἁγίου Σεργίου μοῦ εἶπε νά δώσω ἐξετάσεις στό Πανεπιστήμιο Ἀρχειονομίας καί Ἱστορίας τῆς Μόσχας. Βρῆκα τόν πνευματικό, ἄρχισα νά βοηθάω σάν παπαδάκι στήν ἐκκλησία.

Ὕστερα ἀπό 4 χρόνια σπουδῶν, μέ εὐλογία τοῦ πνευματικοῦ μου ἀφήνω τό Πανεπιστήμιο, καί τήν ἡμέρα τῆς ἁγίας Μεταμορφώσεως τοῦ Σωτῆρος μέ παίρνουν γιά σπουδές στό Θεολογικό Σεμινάριο. Ἔτσι οἰκονόμησε ὁ Θεός, καί τώρα ὁ ἱ. Ναός τοῦ ὁποίου εἶμαι προϊστάμενος στήν Ἀστερούπολη εἶναι ἡ Μεταμόρφωση τοῦ Σωτῆρος.

Ν.Ν.: Ὡραία ἡ πορεία σας πρός τήν Ἀστερούπολη. Σᾶς ἀνέθεσαν τή διακονία νά γίνετε πνευματικός τῶν ἀστροναυτῶν μας;

π. Ἰώβ: Ὄχι τόσο ἁπλά. Μετά τό Σεμινάριο ἔγινα μοναχός στή Λαύρα τῆς Ἁγίας Τριάδος καί τοῦ Ἁγ. Σεργίου. Ἤμουν ἁπλός μοναχός. Ἀλλά στό κελλί μου εἶχα τό τηλεσκόπιο καί στά ράφια, μαζί μέ τά ἄλλα, εἶχα βιβλία γιά τήν ἀστρονομία καί τή διαστημική. Ἔδειχνα στούς ἀδελφούς τῆς Μονῆς τούς πλανῆτες μέ τό τηλεσκόπιο. Ἀρχές τοῦ 2003 ἕνας γνωστός μου Δεσπότης μοῦ λέει: «Ἔλα νά σέ γνωρίσω μέ τόν καθηγητή ‘‘Διαστημικῆς Ἀκαδημίας Γκαγκάριν’’ τόν κ. Βαλεντίν Πέτρωφ. Θά σέ πάρει σέ μιά ἐκδρομή στήν Ἀστερούπολη. Κάποτε δέν ἤθελες νά γίνεις κι ἐσύ ἀστροναύτης;».

Πῆγα λοιπόν, εἶδα ὡραῖα πράγματα καί τέλος. Ἀλλά αὐτό ἦταν μόνο ἡ ἀρχή. Σέ μιά ἑβδομάδα ἦρθε σέ μένα ὁ προϊστάμενος τῆς ὁμάδας ἀστροναυτῶν Γιοῦρι Λοντσακώφ μέ τή σύζυγο καί τό γιό του. Τούς ξενάγησα καί τούς ἔδειξα τό Μοναστήρι μας. Σέ μιά ἑβδομάδα ἦρθαν σέ μᾶς ὅλοι οἱ συγγενεῖς του, καί σέ τρεῖς ἑβδομάδες, ὅλοι οἱ ἀστροναῦτες, ὁμάδα. Τούς ἔκανα ξενάγηση στό Μοναστήρι μας, τούς ἔλεγα γιά τό Διάστημα, πῶς ὁ Θεός κυβερνᾶ τό Σύμπαν. Στήν ἀρχή ὁ Θεός ἔδωσε στόν ἄνθρωπο νά κυβερνάει τό Σύμπαν, ἀλλά ὁ ἄνθρωπος ἔπεσε μέσα στίς ἁμαρτίες, τυφλώθηκε πνευματικά. Καί ποῦ μπορεῖ νά ὁδηγήσει ἕνας τυφλός τόν κόσμο, ξέρουμε ὅλοι.

Ν.Ν.: Πῶς σᾶς ἄκουγαν;

π. Ἰώβ: Μέ ἕνα τεράστιο ἐνδιαφέρον! Μετά ἦρθαν ὁ Διευθυντής τοῦ Κέντρου προετοιμασίας καί ἐκπαίδευσης ἀστροναυτῶν κι ὅλοι οἱ ὑπάλληλοι τοῦ Κέντρου. Στή συνέχεια μέ παρακάλεσαν νά κάνω ἁγιασμό στά γραφεῖα τους καί σέ ὅλα τά ἀεροπλάνα στό ἀεροδρόμιό τους. Ἔπειτα ἀποφασίσαμε ὅτι ἀπό τό 2006 ὅλες οἱ διαστημικές πτήσεις πρέπει νά γίνονται μέ τήν εὐλογία τοῦ ἱερέως.

Ὁ ἡγούμενος τῆς Μονῆς μας θεοφιλέστατος Θεόγνωστος ἔδωσε τήν εὐλογία του γι’ αὐτό τό ἔργο μου. Μοῦ εἶπε χαρακτηριστικά:

«Νά κάνεις ὅλα ὅσα χρειάζονται γιά τό κήρυγμα τοῦ Εὐαγγελίου μέ σοφία καί διάκριση». Ἔτσι ἀρχίζουν οἱ τακτικές ἐπαφές μου μέ τούς ἀστροναῦτες.

Δημιουργήθηκε, μποροῦμε νά ποῦμε, μιά παράδοση. Τρεῖς ἑβδομάδες πρίν τήν πτήση στό διάστημα, τό πλήρωμα τοῦ Διαστημόπλοιου ἔρχεται στή Μονή μας, στή Μονή τῆς Λαύρας τῆς Ἁγίας Τριάδος καί τοῦ Ἁγίου Σεργίου. Προσκυνοῦμε ὅλοι τά ἱερά λείψανα τοῦ Ἁγίου Σεργίου, ἱδρυτῆ τῆς Μονῆς μας. Ζητᾶμε τήν εὐλογία του. Μετά πηγαίνουμε στόν Ἱ. Ν. τοῦ Ἁγίου Νίκωνος καί κάνουμε τήν παράκληση καί τούς δίνω τήν εὐχή γιά τήν πτήση. Σάν φυλακτό δίνω στόν καθένα μικρές εἰκόνες τοῦ Χριστοῦ καί τῆς Παναγίας καί ἕνα μικροῦ μεγέθους Εὐαγγέλιο. Ἀργότερα συναντιόμαστε στήν Ἀστερούπολη. Ἐάν κάποιος θέλει νά ἐξομολογηθεῖ καί νά κοινωνήσει ἀμέσως πρίν τήν πτήση, πηγαίνω στό Μπαϊκονούρ, στό Καζαχστάν. (Σημ. μεταφράστριας. Ἐκεῖ βρίσκεται τό κοσμοδρόμιο τῆς Ρωσίας).

Κάνω ἁγιασμό στόν πύραυλο καί τρεῖς μέρες πρίν τήν πτήση τούς κοινωνῶ. Μετά, κάθε ἐπαφή μέ τόν ἔξω κόσμο τῶν ἀστροναυτῶν, ἀπαγορεύεται ἀπό τούς κανόνες τῆς πτήσης. Ἐάν οἱ ἀστροναῦτες παρακαλοῦν νά τούς ὑποδέχομαι στήν προσγείωση, πηγαίνω πάλι στό Καζαχστάν.

Φυσικά, ἔχω μαζί μου ἕνα μπουκαλάκι μέ ἁγιασμό τῶν Φώτων. Θυμᾶμαι πῶς πῆγα νά ὑποδεχτῶ μετά τήν πτήση τόν Γιούρα Λοντσακώφ. Τόν βγάζουν ἀπό τήν κάψουλα τῆς προσγείωσης, γιατί δέν μποροῦν ἀκόμα οἱ ἀστροναῦτες νά περπατᾶνε, καί μοῦ φωνάζει: «Παππούλη, γρήγορα δῶστε μου νά πιῶ τόν ἁγιασμό τῶν Θεοφανίων». Τοῦ τόν δίνω. Καί μετά ἄλλη μιά παράκληση: «Ραντίστε με μέ τόν ἁγιασμό». Τόν ραντίζω καί ἀκούω μετά ἄλλη φωνή δίπλα μου: «Κι ἐμένα παππούλη, ραντίστε με». Ἦταν ὁ Μάϊκλ Φίνκ, ἀμερικάνος ἀστροναύτης. Τόν ράντισα καί τοῦ ἔδωσα νά πιεῖ καί αὐτός τόν ἁγιασμό. Οἱ ἄνθρωποι ἀπό τή  NASA, πού ἦταν δίπλα, δέν κατάλαβαν τίποτα καί ρώτησαν: «Τί ἔχουν αὐτοί; Ἔχουν πρόβλημα μέ νερό;».

Ν.Ν.: π. Ἰώβ, πεῖτε μας, σᾶς παρακαλῶ, πῶς ἄρχισε ἡ προπόνησή σας στό Κέντρο Προετοιμασίας τῶν ἀστροναυτῶν;

π. Ἰώβ: Ὁ προϊστάμενος τοῦ Κέντρου Βασίλι Τσεπλιέφ μοῦ εἶχε προτείνει νά περάσω τόν πρῶτο κύκλο προετοιμασίας γιά τήν πτήση, ἔτσι ὅπως γίνεται μέ τούς μελλοντικούς ἀστροναῦτες. Δέν ἀρνήθηκα.

Ἡ πρώτη μου δοκιμή ἔγινε σ’ ἕνα εἰδικό μηχάνημα, ὅπου οἱ ἀστροναῦτες προπονοῦνται γιά τήν ἔξοδο ἀπό τό διαστημόπλοιο στό ἀνοιχτό διάστημα στό σκάφανδρο «Ὀρλάν – ΜΤ». Οἱ δοκιμές γίνονται ἐδῶ στή γῆ. Τό πρόγραμμα ὀνομάζεται «Ἔξοδος – 2». Ἡ πρώτη μου προπόνηση κράτησε 1-2 ὧρες. Μᾶλλον ἄντεξα ὅλα καλά, διότι ὁ στρατηγός Τσεπλιέφ μέ ρώτησε: «Καί τί θά πεῖτε γιά τήν πτήση σέ κατάσταση ἔλλειψης βαρύτητας»;

Ν.Ν.: Ἔπρεπε νά γίνει καί αὐτό στή γῆ;

π. Ἰώβ: Ὄχι. Αὐτό τό εἶδος προπόνησης γίνεται μ’ ἕνα εἰδικό ἀεροπλάνο, μέσα στό ὁποῖο τή στιγμή πού ἀπότομα πέφτει κάτω ἀπό πολύ μεγάλο ὕψος, κάπως λοξά, δημιουργεῖται τό φαινόμενο ἔλλειψης βαρύτητας. Κρατάει 30 δευτερόλεπτα περίπου. Στή διάρκεια τῆς προπόνησης οἱ πιλότοι κάνουν 10-15 τέτοιες «πτώσεις». Δόξα τῷ Θεῷ τέτοια πράγματα ἀντέχω μιά χαρά.

Μέ τήν καθοδήγηση τοῦ προϊσταμένου τῆς ὁμάδας ἀστροναυτῶν Γιούρα Λοντσακώφ ἐγώ ἐρευνοῦσα τό σύστημα λειτουργίας τοῦ διαστημόπλοιου καί τοῦ διαστημικοῦ σταθμοῦ. Δέν μποροῦσα νά τά θυμᾶμαι καί νά τά μάθω ὅλα, ἀλλά τά βασικά πράγματα τά ἔπιασα.

Ἀρκετές ὧρες ἔκανα προπόνηση καί στό εἰδικό σκάφανδρο «Γεράκι», ὅπου γίνεται μίμηση τῆς διαστημικῆς πτήσης.

Ν.Ν.: Συγγνώμη, μέ ποιό σκοπό κάνατε ὅλα αὐτά τά πράγματα;

π. Ἰώβ: Ἀκριβῶς τέτοια ἐρώτηση μοῦ ἔκανε ὁ γιατρός, ὅταν πήγαινα σέ προπόνηση γιά ἔλλειψη βαρύτητας, ἀλλά σέ ὑδάτινο περιβάλλον. Δηλαδή, κάνουν πρόβες γιά ἔξοδο στό ἀνοιχτό διάστημα, ἀλλά σέ συνθῆκες ἐχθρικοῦ ὑδροπεριβάλλοντος, σ’ ἕνα εἰδικό ὑδροεργοστάσιο. Μετά 1 1/2 ὧρες προπόνηση ἔχασα 1 κιλό. (Οἱ ἀστροναῦτες, οἱ ὁποῖοι δουλεύουν στό ἀνοιχτό διάστημα 6-7 ὧρες χάνουν ταυτόχρονοα 6-7 κιλά).

Λοιπόν, ὅταν ὁ γιατρός μέ ρώτησε γιατί τά θέλω ὅλα αὐτά, τοῦ ἀπάντησα μέ τά λόγια τοῦ ἀπ. Παύλου: «Ἐγενόμην τοῖς Ἰουδαίοις ὡς Ἰουδαῖος, ἵνα Ἰουδαίους κερδήσω˙ τοῖς ὑπό νόμον ὡς ὑπό νόμον, ἵνα τούς ὑπό νόμον κερδήσω (…)˙ τοῖς πᾶσι γέγονα τά πάντα, ἵνα πάντως τινάς σώσω» (Α΄ Κορ. θ΄ 20-22) καί συμπλήρωσα: «Καί θά γίνω γιά τούς ἀστροναῦτες ὡς ἀστροναύτης, συνάδελφός τους. Τό κάνω γιά τό Εὐαγγέλιο». Καί ὁ γιατρός εἶπε: «Κατάλαβα τώρα, τό ἔχετε ἀνάγκη. Νά συνεχίζετε, λοιπόν».

Ὅταν ἀνέβαινα μέ εἰδική σκάλα στό διαστημικό σταθμό, εἶδα πώς ἀπό ὅλα τά παράθυρα γύρω μέ κοιτοῦσαν οἱ ἄνθρωποι, οἱ ὑπάλληλοι τῶν ἐκεῖ ὑπηρεσιῶν. «Τί περίεργα πράματα», σκέφτηκα. «Ἀφοῦ οἱ προπονήσεις τῶν ἀστροναυτῶν εἶναι γι’ αὐτούς ὅλους μιά συνηθισμένη περίπτωση. Γιατί μέ ἐξετάζουν μέ τόση περιέργεια;».

Ὅταν βγῆκα πιά ἀπό τό σκάφανδρο, ὅλοι αὐτοί μέ πλησιάσαν γιά νά πάρουν τήν εὐλογία. Καί μιά γυναίκα μέ ρώτησε: «Παππούλη, ἀφοῦ εἴσαστε ἐδῶ, σημαίνει, πώς ἡ ἀστροναυτική δέν εἶναι ὑπόθεση πού δέν ἀρέσει στό Θεό». Ξαφνιάστηκα. Τῆς ἀπάντησα: «Βεβαίως, ναί! Ποιός σᾶς εἶπε τέτοια βλακεία;».

Καί ἐδῶ, στό εἰδικό ὑδροεργαστήριο ἔγινε τό πρῶτο γι’ αὐτούς κήρυγμα. Σημαντικό εἶναι τοῦτο: μετά τό κήρυγμα μέ πλησίασε ἕνας νεαρός ἐργάτης ἀπό τό Κέντρο Διεύθυνσης πτήσεων καί ζήτησε νά βαπτιστεῖ. Τόν βάπτισα τήν ἄλλη κιόλας μέρα. Ἐκεῖ μέσα στό Κέντρο Διεύθυνσης. Δέν εἴχαμε τότε τόν Ναό μας ἀκόμα. Φέραμε ἕνα τεράστιο βαρέλι, τό γεμίσαμε μέ νερό κι ἔτσι ἔγινε τό πρῶτο μυστήριο τοῦ Βαπτίσματος στήν Ἀστερούπολη.

Ν.Ν.: Καί τί εἴπατε σ’ αὐτό τό πρῶτο κήρυγμα σας;

π. Ἰώβ: Ὁ Κύριος δημιούργησε τόν κόσμο τοῦτο καί γιά νά Τόν γνωρίσουμε. Ἡ θέληση γιά γνώσεις εἶναι ἀπό τόν Θεό, εἶναι στά γονίδιά μας. Ἀλλά τήν ἔρευνα τοῦ Σύμπαντος πρέπει νά τήν ξεκινᾶμε μέ τή στροφή τῆς καρδιᾶς μας στό Χριστό, μέ τήν τήρηση τῶν ἁγίων Του ἐντολῶν. Μόνο οἱ «καθαροί τῇ καρδίᾳ τόν Θεόν ὄψονται» καί μποροῦν νά καταλάβουν τή σοφία τοῦ Σύμπαντος, τό ὁποῖο δημιούργησε ὁ Θεός.

Ὁ Γέροντας Σωφρόνιος Σαχάρωφ ἔλεγε πώς ὑπάρχουν δύο μέθοδοι ἀπόκτησης τῶν γνώσεων. Ἕνας μέ τή βοήθεια τῶν μικροσκοπίων καί τηλεσκοπίων, μέ πειράματα, δοκιμές καί λάθη, διότι μέ αὐτούς τούς τρόπους γίνονται λάθη. Ἄλλος τρόπος εἶναι νά καθαρίσεις τήν καρδιά ἀπό τά πάθη, νά μιμηθεῖς τόν Θεάνθρωπο Κύριο καί μέ ταπείνωση νά τόν ρωτᾶς.

Ἐδῶ δέν ὑπάρχουν λάθη. Διότι Αὐτός ὁ ὁποῖος δημιούργησε τά πάντα, γνωρίζει πῶς λειτουργεῖ τό Δημιούργημά Του. Ὁ Κύριος πού δημιούργησε τόν ἄνθρωπο ξέρει τί μπορεῖ ὁ καθένας ἀπό μᾶς, καί τί διακονία πρέπει νά ἔχει. Ἐσεῖς, τούς λέω, πού εἴσαστε ἀστροναῦτες, κατασκευαστές τῶν πυραύλων, γιατροί, ἐργάτες, τεχνικοί, ἔχετε τή διακονία νά ἑρευνᾶτε τό Διάστημα. Ἐγώ, ὡς μοναχός, ἔχω τή διακονία νά σᾶς φέρω τό Φῶς τοῦ ἁγίου Εὐαγγελίου.

Ἔτσι ἄρχισε ἡ διακονία μου στήν Ἀστερούπολη. Ποτέ δέν φανταζόμουν πώς θά κάνω κηρύγματα στούς ἀστροναῦτες μας.

Ὁ ὅσιος Βαρσανούφιος τῆς Ὄπτινα ἔλεγε: «Δέν ὑπάρχουν τυχαῖα πράγματα. Ἐάν ἐμεῖς βλέπαμε μέ προσοχή τό παρελθόν καί τό παρόν μας, θά μπορούσαμε νά προφητεύσουμε καί τό μέλλον μας».

Ἕνας ἀδελφός ἀπό τή Μονή μας κάποτε μοῦ εἶπε: «Ξέρεις, σέ βλέπω καί θαυμάζω τήν πρόνοια τοῦ Θεοῦ. Κοίτα, ἕνα ἀγοράκι κάποτε εἶχε ἕνα ὄνειρο νά γίνει ἀστροναύτης, μελετοῦσε τήν ἀστρονομία, ἤθελε νά σπουδάσει στή Σχολή Ἀεροπορίας. Ἀλλά ὁ Κύριος τόν φέρνει στό Μοναστήρι. Φαινομενικά αὐτό κλείνει κάθε ἐπαφή μέ τό διάστημα. Ἀλλά ἀκριβῶς ἀπό ἐδῶ ὁ Θεός τόν φέρνει στήν Ἀστερούπολη, τόν κάνει πνευματικό τῶν ἀστροναυτῶν, τόν στέλνει σέ μιά πτήση ἔλλειψης βαρύτητας. Ὁ Θεός πάλι βοηθάει νά νικήσει τούς ἐχθρούς, οἱ ὁποῖοι ἐμπόδιζαν νά γίνει Ναός στήν Ἀστερούπολη. Καί τώρα ὁ Ναός αὐτός μέ τίς χαρμόσυνες καμπάνες του ὑποδέχεται ἐδῶ στή Γῆ τούς ἀστροναῦτες πού ἐπιστρέφουν ἀπό τήν πτήση στό διάστημα».

Ν.Ν.: Ἀπ’ ὅ,τι ξέρω, σέ ἄλλες χῶρες πού ἀσχολοῦνται μέ τό διάστημα ΗΠΑ, Γαλλία, δέν ὑπάρχει παρόμοια παράδοση. Εἶναι μοναδική ρωσική Ὀρθόδοξη παράδοση;

π. Ἰώβ: Ναί, εἶναι μοναδική. Εἶναι μιά παράδοση πού δημιουργήθηκε πρόσφατα. Ἀλλά, σίγουρα ὅμως παρουσιάζει ἐνδιαφέρον γιά ἄλλες χῶρες.

Ν.Ν.: Τώρα, πάτερ Ἰώβ, πού ἔχετε τή δυνατότητα νά δεῖτε τίς ψυχές τῶν ἀνθρώπων πού πετᾶνε στό διάστημα, τί μπορεῖτε νά πεῖτε γι’ αὐτούς; Εἶναι ἄνθρωποι μέ τίς ἴδιες ἀδυναμίες καί ἀξίες ὅπως ὅλοι οἱ ἄλλοι; Πῶς νομίζετε ὅτι οἱ σύχρονοι ἀστροναῦτες διαφέρουν ἀπό τούς ἀστροναῦτες τῆς Σοβιετικῆς περιόδου; Οἱ σύγχρονοι εἶναι πιό ἐλεύθεροι; Θυμᾶμαι, ὅταν ἤμουν μαθήτρια τοῦ Γυμνασίου, εἶχα τήν εὐκαιρία σέ ἕνα παιδικό Κέντρο τοῦ Δήμου Μόσχας πού ἤμουν πρόεδρος νά συναντιόμαστε μέ ἄλλα παιδιά μέ τόν Γκαγκάριν καί ἄλλους σοβιετικούς ἀστροναῦτες. Ἦταν ἄνθρωποι μιᾶς μικρῆς ὁμάδας, ἐλίτ.

π. Ἰώβ: Ναί, οἱ τότε ἀστροναῦτες δέν ἐμπιστευόντουσαν κανένα, δέν ἔλεγαν τά μυστικά τῆς καρδιᾶς τους. Δέν ἔχουμε ἐμεῖς πληροφορίες γιά τόν ἐσωτερικό τους κόσμο, γιά τή ζωή τῆς ψυχῆς τους. Ἀλλά, σύμφωνα μέ τούς πνευματικούς νόμους, δέν μποροῦμε ἐμεῖς νά μιλᾶμε γι’ αὐτά πού οἱ ἴδιοι θεωροῦσαν μυστικό τους.

Ν.Ν.: Ὁ Γκαγκάριν ἔχει δώσει ἀμέτρητες συνεντεύξεις, καί ποτέ δέν εἶπε κάτι, γιά τό ὁποῖο μπορεῖ νά μετανιώσει κανείς.

π. Ἰώβ: Ναί, πράγματι, εἶχε τόν αὐτοέλεγχό του. Ἀλλά γνωρίζουμε ὅτι σ’ ἐκεῖνα τά ἀθεϊστικά χρόνια τοῦ Χροῦτσεφ καί ἀργότερα στήν ἐποχή τοῦ Μπρέζνιεφ ὁ Γκαγκάριν προσωπικά βοηθοῦσε μιά μεγαλόσχημη μοναχή, τήν Μακαρία, ἡ ὁποία ζοῦσε 50 χιλμ. μακριά ἀπό τή γενέτειρά του – τήν πόλη Γκζαίσκ – σήμερα ὀνομάζεται πόλη Γκαγκάριν. Ὁ ἴδιος ἔφερνε σ’ αὐτή τή μοναχή τούς γιατρούς ἀπό τό Κρεμλίνο καί φρόντιζε νά ἔχει πάντα ξύλα γιά τό χειμώνα.

Γιά ποιά θέματα συζητοῦσε μαζί της κανείς δέν ξέρει, ἀλλά ὅταν ὁ Γιούρι Γκαγκάριν σκοτώθηκε, ἡ μοναχή Μακαρία, πού εἶχε διορατικό χάρισμα, εἶπε θαυμαστά ἀλλά μυστήρια λόγια: «Ὁ Γιούρι δέν φταίει σέ τίποτα. Εἶναι πολύ καλός ἄνθρωπος, ἁπλός σάν τό παιδί». Τί ἐννοοῦσε; Τότε κανείς δέν τόν κατηγοροῦσε καί δέν ἔλεγε ὅτι φταίει. Πολύ ἀργότερα ὅμως ἄρχισαν κουτσομπολιά καί βρώμικες γλῶσσες ἄρχισαν νά λένε ὅτι στή μοιραία πτήση ἦταν μεθυσμένος. Ἀλλά ξέρουμε ὅτι ὁ ἔλεγχος πού κάνανε οἱ γιατροί ἔδειξε ὅτι ἀλκοόλ δέν ὑπῆρχε στό αἷμα. Ὅμως ἡ εἰδική ἐπιτροπή δέν δημοσίευσε καμία ἐπίσημη ἀπόφαση γιά τό ἀτύχημα αὐτό.

Δέν ὑπάρχει τίποτα κρυφό, πού δέν θά γίνει φανερό, λέει τό Εὐαγγέλιο. Τώρα ἔρχονται κάτι νέες λεπτομέρειες. Ἕνα ξέρω ὅμως ἐγώ καί μαζί μέ τήν Μακαρία μοναχή μπορῶ νά πῶ: «Ὁ Γιούρι δέν φταίει σέ τίποτε».

image

ΠΗΓΗ:

Περιοδικό «Η ΔΡΑΣΗ ΜΑΣ»,

ΤΕΥΧΟΣ 496

Ο ΓΕΡΟΝΤΑΣ ΠΟΡΦΥΡΙΟΣ & ΟΙ HIPPIES…

images15

tumblr_mev33p5leu1rkghcuo1_5001

Ο Γέροντας Πορφύριος διηγήθηκε κάποτε: «Μιά φορά με επισκέφθηκε ένας χίπης. Ήταν ντυμένος με κάτι πολύχρωμα, παράξενα ρούχα, φορούσε χαϊμαλιά και κοσμήματα και ζητούσε να με δει. Οι μοναχές ανησύχησαν, ήρθαν και με ρώτησαν και είπα, ας περάσει. Μόλις κάθισε απέναντι μου, είδα την ψυχή του. Είχε καλή ψυχή, αλλά πληγωμένη και γι’ αυτό επαναστατημένη.

Του μίλησα με αγάπη κι εκείνος συγκινήθηκε. Γέροντα, μου λέει, κανείς μέχρι σήμερα δεν μου μίλησε έτσι. Είπα το όνομά του κι εκείνος παραξενεύθηκε, πώς το γνώριζα. Έ, του λέω, ο Θεός φανέρωσε και τ’ όνομα σου και ότι ταξίδεψες μέχρι την Ινδία και γνώρισες εκεί τους γκουρού και τους ακολούθησες. «Απόρησε πιο πολύ. Του είπα κι άλλα πράγματα για τον εαυτό του, κι έφυγε ευχαριστημένος. Την άλλη εβδομάδα, νά σου και καταφθάνει ο ίδιος με μια παρέα χίπηδες.
Μπήκαν όλοι μαζί στο κελί μου και κάθισαν γύρω μου. Ήταν μαζί τους και μια κοπέλα. Τους συμπάθησα πολύ. Ήταν καλές ψυχές, αλλά πληγωμένες. Δεν τους μίλησα για το Χριστό, γιατί είδα ότι δεν ήταν έτοιμοι ν’ ακούσουν. Τους μίλησα στη γλώσσα τους, για πράγματα που τους ενδιέφεραν. Όταν τελειώσαμε και σηκώθηκαν να φύγουν, μου είπαν: Γέροντα, θέλουμε μιά χάρη: να μας επιτρέψεις να σου φιλήσουμε τα πόδια. «Εγώ ντράπηκα, αλλά τι να κάνω, τους άφησα. Μετά μου έδωσαν δώρο μιά κουβέρτα. Θα φωνάξω να τη φέρουν, να την δεις. Είναι πολύ ωραία. «Έπειτα από καιρό με επισκέφθηκε η κοπέλα, η χίπισσα, μόνη της. Την έλεγαν Μαρία.
Είδα ότι η Μαρία ήταν πιό προχωρημένη στην ψυχή από τους φίλους της και της πρωτομίλησα για το Χριστό. Δέχτηκε τα λόγια μου. Ήρθε κι άλλες φορές, έχει πάρει καλό δρόμο. Είπε μάλιστα η Μαρία στους φίλους της: «Βρέ παλιόπαιδα, δεν φαντάσθηκα ποτέ, οτι θά γνώριζα το Χριστό, μέσα από μιά χίπικη παρέα».

Μου έκανε εντύπωση το περιστατικό. Το διορατικό και ποιμαντικό χάρισμα του Γέροντα συνεργάσθηκαν για να ελκύσουν, με την αληθινή αγάπη, τα παραστρα­τημένα, αλλά αξιοσυμπάθητα αυτά παιδιά, που ίσως κάποιοι πιετιστές θα τα αντιμετώπιζαν με περιφρόνηση. Τα παιδιά αυτά ζήτησαν από τό Γέροντα κάτι, που μ’ έκανε να ντραπώ για τον εαυτό μου: Να φιλήσουν τα πόδια του• κι ήταν η πρώτη τους επίσκεψη! «Εγώ τόσα χρόνια πηγαινοερχόμουν και δεν είχα την ταπείνωση να διανοηθώ κάτι τέτοιο. Τα παιδιά, σαν την αμαρτωλή, που έπλυνε τα πόδια του Χριστού με το μύρο και τα σκούπισε με τα μαλλιά της, φίλησαν τα πόδια του Γέ­ροντα και του χάρισαν και μια κουβέρτα. ο Γέροντας χαιρόταν το δώρο τους σαν παιδί, όχι βέβαια για την υλική αξία του, αλλά για ό,τι πνευματικό συμβόλιζε.

Θαύμασα τους απίθανους δρόμους που ακολουθεί η θεία χάρη, για να σώσει ψυχές.

Από την ημέρα εκείνη φιλούσα κι εγώ τα πόδια του Γέροντα, όπως ήταν ξαπλωμένος στο κρεβάτι, χωρίς να τον ερωτώ.

porfirios-1

Γέροντας Πορφύριος ὁ Καυσοκαλυβίτης, ο Άγιος της Πλατείας Ομονοίας της Αθήνας (+1991)

Στις 27 Νοεμβρίου 2013 ανακυρήχθηκε επίσημα Άγιος και κατατάχθηκε στο Αγιολόγιο της Ορθοδόξου Εκκλησίας.

Η μνήμη του είναι στις 2 Δεκεμβρίου.

ΠΗΓΗ:

ΒΙΒΛΙΑ ΜΕ ΒΙΟ ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΠΟΡΦΥΡΙΟΥ

ΟΙ ΜΑΡΤΥΡΕΣ & Η ΕΠΟΧΗ ΜΑΣ – ΟΜΙΛΙΑ ΤΟΥ Π. ΣΤΕΦΑΝΟΥ ΑΝΑΓΝΩΣΤΟΠΟΥΛΟΥ

http://athensofmyheart.wordpress.com

http://videosofmyheart.wordpress.com

ATHENS OF MY HEART

35bh2yv

Οι Μάρτυρες και η εποχή μας – π. Στέφανος Αναγνωστόπουλος

FBI, LOS ANGELES, ΗΠΑ: ΕΝΑΣ ΑΓΙΟΣ ΠΟΥ ΠΕΡΠΑΤΑΕΙ ΠΑΝΩ ΣΤΗ ΓΗ! – ΠΑΤΡΙΑΡΧΗΣ ΣΕΡΒΙΑΣ ΠΑΥΛΟΣ ΣΤΟΪΤΣΕΒΙΤΣ, +2009

patr_serv_pavlos_2

«Ένας άγιος που περπατάει πάνω στη γη»! Τα λόγια αυτά πρώτος τα πρόφερε γονατίζοντας για να ασπασθεί το χέρι του ένας πράκτορας του FBI, όταν τον είδε να προσεύχεται στην ακρογιαλιά του Los Angeles στις ΗΠΑ. Από τότε τα επανέλαβαν αυθόρμητα μυριάδες πιστοί για τον αοίδιμο πλέον Πατριάρχη της μαρτυρικής Σερβίας Παύλο. Στις 15 Νοεμβρίου 2009 ο μακαριστός Πατριάρχης, πλήρης ημερών – ήταν 95 ετών – πορεύθηκε προς την Άνω Ιερουσαλήμ, την αληθινή πατρίδα όλων, συνοδευόμενος στην τελευταία του επίγεια κατοικία από ένα πλήθος εξακοσίων χιλιάδων και πλέον πιστών.

Ο Οικουμενικός μας Πατριάρχης κ. Βαρθολομαίος, μόλις πληροφορήθηκε την κοίμησή του, σε μήνυμά του θύμισε τα λόγια του Σέρβου ποιητή Μ. Μπέκοβιτς για τον Πατριάρχη Παύλο: «Κανένας στη θορυβωδέστατη εποχή μας δεν μιλούσε τόσο χαμηλόφωνα και ταυτόχρονα δεν ακουγόταν μακρύτερα. Κανένας δεν μιλούσε λιγότερο και η ομιλία του να έλεγε περισσότερα. Κανένας στη θεληματικά τυφλή εποχή μας δεν αντίκριζε την αλήθεια με περισσότερη ηρεμία».

Ο Πατριάρχης Παύλος είχε γεννηθεί στις 11 Σεπτεμβρίου 1914 στο Κούτσαντσι της Σλαβονίας (Κροατία). Έμεινε ορφανός από την πολύ μικρή του ηλικία. Ήταν τόσο ασθενικός, ώστε κάποτε του άναψαν κερί, νομίζοντας ότι είχε πεθάνει. Σπούδασε στη Θεολογική Σχολή του Βελιγραδίου, εργάσθηκε όμως σε διάφορες εργασίες, ακόμη και ως φορτοεκφορτωτής λιμανιού και ως οικοδόμος, προκειμένου να επιβιώσει. Το 1948 εκάρη μοναχός, το 1954 χειροτονήθηκε ιερέας. Από το 1955 ως το 1957 έκανε μεταπτυχιακές σπουδές στο Πανεπιστήμιο Αθηνών. Επιστρέφοντας στην πατρίδα του εξελέγη επίσκοπος Ράσκας και Πρίζρεν στο Κοσσυφοπέδιο.

Πατριάρχης Σερβίας εξελέγη την 1η Δεκεμβρίου 1990 με τον Αποστολικό τρόπο, δηλαδή με κλήρωση από εκλεγέν τριπρόσωπο. Και ήταν ο μόνος που δεν επιθυμούσε να εκλεγεί Πατριάρχης. Μετά την εκλογή του απευθυνόμενος στην Ιερά Σύνοδο είπε: «Οι δυνάμεις μου είναι μικρές κι εσείς το γνωρίζετε. Εγώ σ’ αυτές δεν ελπίζω. Ελπίζω στη βοήθειά σας και, επαναλαμβάνω, στη βοήθεια του Θεού, με την οποία Εκείνος μέχρι σήμερα με στήριξε». Κατά δε την ενθρόνισή του την επόμενη μέρα είπε τα εξής: «Ανερχόμενος ως 44ος Πατριάρχης Σερβίας στον θρόνο του Αγίου Σάββα δεν έχω κανένα δικό μου πρόγραμμα. Το πρόγραμμά μου είναι το Ευαγγέλιο του Χριστού»!

Ο Πατριάρχης Παύλος, όπως πάλι τόνισε ο Οικουμενικός Πατριάρχης, που προέστη της κηδείας του, ήταν πάμφτωχος, ασκητής, νηστευτής, αδιαλείπτως προσευχόμενος, ταπεινός, θυσιαστικός, μαχητής ανυποχώρητος, πύρινος λειτουργός, ειρηνοποιός, ευρυμαθής θεολόγος, προφητικός κήρυξ του Ευαγγελίου, ελεημονέστατος!

Δεν είναι υπερβολικά τα λόγια του Πατριάρχου. Ο μακαριστός Παύλος ήταν ένα θαύμα του Θεού. Κυκλοφορούσε και ως Πατριάρχης μόνο με τα δημόσια μέσα μεταφοράς, κοιμόταν σε ένα απλό φτωχικό δωμάτιο, στο Πρίζρεν δε σε μια ψάθα, έραβε και επισκεύαζε μόνος του τα ενδύματα και τα υποδήματά του και ετοίμαζε το πάντοτε νηστίσιμο φαγητό του ο ίδιος. Από τότε που εξελέγη Πατριάρχης, λειτουργούσε κάθε μέρα! Αυτός επίσης έδωσε λύση στο οδυνηρό σχίσμα της λεγόμενης «Ελεύθερης Σερβικής Ορθοδόξου Εκκλησίας» και την οδήγησε στους κόλπους του Σερβικού Πατριαρχείου.

Η εκλογή του συνέπεσε με την πιο τραγική περίοδο της ιστορίας της Σερβίας, τότε που ο φρικτός πόλεμος κατέστρεφε την άλλοτε ενωμένη Γιουγκοσλαβία. Τότε ακριβώς έδειξε την αγιότητά του. Συνέπασχε με τον μαρτυρικό λαό της καταφανώς αδικούμενης Σερβίας, αλλά ποτέ δεν παρασύρθηκε και μάλιστα καταδίκαζε έντονα κάθε ακραίο εθνικισμό. «Κάτω από τον ήλιο υπάρχει αρκετός χώρος για όλους», έλεγε και τόνιζε: «Την ειρήνη τη χρειάζονται εξίσου όλοι οι άνθρωποι· όπως εμείς, το ίδιο και οι εχθροί μας». «Δεν υπάρχει», φώναζε, «συμφέρον ούτε εθνικό ούτε προσωπικό που θα μπορούσε να αποτελεί δικαιολογία του να μην είμαστε άνθρωποι»!

Η φράση μάλιστα αυτή, που συχνά επανελάμβανε, συνετέλεσε ώστε τα παιδιά να τον ονομάζουν χαϊδευτικά: «Ο Παύλος, να είμαστε άνθρωποι»!

Αυτής της αληθινά αγίας μορφής ας έχουμε όλοι την ευχή και ιδιαίτερα ο πολυβασανισμένος λαός της Σερβίας.

ΠΗΓΗ:

περιοδ. Ο Σωτήρ, αριθ. 1992

SERBIA OF MY HEART

http://countriesofmyheart.wordpress.com

2014-11

ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΡΩΤΗ ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΤΑΪΒΑΝΕΖΑ ΠΕΛΑΓΙΑ ΓΙΟΥ (PELAGHIA YU) – TAIWAN OF MY HEART

pelagia-yu-1

Pelaghia Yu, Taiwan

Είμαι Κινέζα, γεννήθηκα στην Ταϊβάν και το χριστιανικό μου όνομα είναι Πελαγία. Ήμουν προτεστάντισσα και χρειάστηκαν πέντε χρόνια για να γίνω Ορθόδοξη. Μου αρέσει να διαβάζω την Αγία Γραφή και έχω όλες τις εκδόσεις της στα κινεζικά.

Έχω επισκεφθεί την Ελλάδα και διαπίστωσα ότι είναι μια πολύ ξεχωριστή χώρα. Ταξιδεύοντας στην πατρίδα σας, πριν φθάσω ακόμα, μέσα στο αεροπλάνο διαπίστωσα πόσο διαφορετικοί είναι οι Έλληνες, πόσο ξένοιαστα μιλούσαν, πώς γελούσαν και πώς χειροκροτούσαν τον πιλότο κατά την προσγείωση, πράγμα απίστευτο για μας τους Ασιάτες που είμαστε συντηρητικοί και δεν εκδηλώνουμε τα συναισθήματά μας. Τώρα πια ξέρω ότι η ελευθερία έχει μέσα της λίγο πάθος και λίγο ένταση φωνής.

Στην Ελλάδα επισκέφθηκα πολλές εκκλησίες, συμμετείχα στη Θεία Λειτουργία και όταν κοινωνούσα τα Άχραντα Μυστήρια έκλαιγα, παρόλο που δεν καταλάβαινα την ελληνική γλώσσα γιατί η Ορθόδοξη πίστη είναι ίδια.

Θα ήθελα να ήμουν Ελληνίδα, να είχα γεννηθεί Ορθόδοξη να μεταλάβαινα τη Θεία Κοινωνία και να φιλούσα τις Άγιες Εικόνες από τα βρεφικά μου χρόνια μέχρι τον θάνατό μου.

Κλαίω για μένα και για τους συμπατριώτες μου, γιατί αντί της Θείας Κοινωνίας τρώμε και πίνουμε τα φαγητά των ειδώλων.

Θα ήθελα να ήμουν Ελληνίδα, για να γεμίζουν τα αυτιά μου από Άγιους Ύμνους.

Κλαίω για μένα και για τους συμπατριώτες μου, που τα αυτιά μας είναι γεμάτα με ήχους από τις σούτρες και τα ουρλιαχτά των ειδώλων.

Θα ήθελα να ήμουν Ελληνίδα, για να οσφραίνομαι τη γλυκιά ευωδία του λιβανιού.

Κλαίω για μένα και για τους συμπατριώτες μου, που η όσφρησή μας είναι γεμάτη από καπνούς από τις θυσίες στα είδωλα.

Θα ήθελα να ήμουν Ελληνίδα, ώστε τα χέρια μου να αγγίζουν τις εικόνες, τα Άγια Λείψανα και να αγκαλιάζουν την αγάπη του Χριστού.

Κλαίω για μένα και για τους συμπατριώτες μου, που τα χέρια μας αγγίζουνε είδωλα, ειδωλόθυτα και αγκαλιάζουν το τίποτα.

Θα ήθελα να ήμουν Ελληνίδα, να ανάβω λαμπάδες στον Χριστό και όχι όπως εδώ που καίμε χρήματα για τα φαντάσματα.

Έψαχνα την αλήθεια, χρησιμοποιώντας περισσότερες από 30 διαφορετικές εκδόσεις της Αγίας Γραφής, οι οποίες δυστυχώς όλες τους είναι γεμάτες λάθη (μεταφρασμένες από ετεροδόξους).

Θα ήθελα να ήμουν Ελληνίδα, ώστε να μπορώ να διαβάζω την Καινή Διαθήκη στο πρωτότυπο!

Κλαίω για μένα και για τους συμπατριώτες μου, γιατί έχουμε μάτια κι όμως είμαστε τυφλοί.

Θα ήθελα να ήμουν Ελληνίδα, για να μπορώ να βλέπω παντού τη χάρη του Θεού.

Κλαίω για μένα και για τους συμπατριώτες μου, γιατί βλέπουμε παντού ναούς ειδώλων.

Ναι, είμαι Ορθόδοξη, αλλά ως Ταϊβανέζα, τα Ορθόδοξα βιώματά μου είναι φτωχά.

Κλαίω για μένα γιατί δεν έχω τη δυνατότητα να δείξω στους συμπατριώτες μου το μεγαλείο της πίστης μας… Οι άνθρωποι εδώ θέλουν να δουν σημεία και θαύματα…

Κλαίω για μένα και για τους συμπατριώτες μου, γιατί δεν έχουμε τη χάρη να βλέπουμε και να ακούμε τόσα θαύματα, τόσα άγια λόγια που έχετε δει και ακούσει 2.000 χρόνια στην Ελλάδα και που ακόμα βλέπετε…

Η Ταϊβάν δεν είναι Ορθόδοξη χώρα, οι γιορτές μας δεν μοιάζουν καθόλου με τις δικές σας.

Λυπάμαι που στην Ελλάδα έχετε τόσο όμορφα βουνά, που τα καίτε και δεν τα φροντίζετε, αλλά θαυμάζω που σχεδόν κάθε βουνό έχει κι ένα μοναστήρι. Εμείς έχουμε τόσο όμορφα βουνά, αλλά γεμάτα από ναούς, μοναστήρια και είδωλα βουδιστικά.

Θα ήθελα να ήμουν Ελληνίδα ώστε να μπορώ να πάω να προσευχηθώ σε κάποιο μοναστήρι εύκολα.

Κλαίω για μένα και τους συμπατριώτες μου. Πρώτη φορά πήγα σε Μοναστήρι, στην Ιερά Μονή Τίμιου Πρόδρομου, στο Πήλιο. Ταξίδεψα από την Ταϊβάν στην Ελλάδα 16 ώρες με το αεροπλάνο, μερικές ώρες με το τραίνο ως τη Λάρισα και άλλη μία ώρα, με το αυτοκίνητο της Μονής, που το οδηγούσε μια αδελφή…

Είδα τα παλιά ερείπια της Ιεράς Μονής, είδα τόσα αλλά μέρη στην Ελλάδα εγκαταλελειμμένα και μάτωσε η καρδιά μου. Στην Ταιβάν δεν έχουμε τόσο αρχαία Άγια και όμορφα μέρη, αλλά εσείς δεν τα εκτιμάτε.

Κλαίω που δεν έχουμε εδώ όμορφες εικόνες. Κλαίω γιατί νοιώθω τον Χριστό αδύναμο, γυμνό.

Έλληνες, νομίζετε ότι είστε φτωχοί με την κρίση που διέρχεστε αλλά δεν ξέρετε πόσο πλούσιοι είστε.

Η Ταιβάν είναι χώρα με μεγάλη ανάπτυξη αλλά βρίσκεται στο σκοτάδι του σατανά και η πνευματική μας ζωή είναι κενή.

Στην Ελλάδα είδα πολλούς Έλληνες, ιδίως τις Κυριακές, να γλεντάνε να πίνουν και να μην πηγαίνουν στην εκκλησία. Εδώ όμως στην Ταϊβάν οι συμπολίτες μου αλλά κυρίως οι νέοι, ακόμα και να ήθελαν να έρθουν στην εκκλησία μας είναι σχεδόν αδύνατο, διότι η μόνη Ορθόδοξη εκκλησία που υπάρχει είναι ένα δωμάτιο στον 4ο όροφο μιας πολυκατοικίας στην άκρη της Ταϊπέι και πολλές φορές πολύς κόσμος μένει έξω από την Εκκλησία γιατί ο χώρος είναι μικρός.

Αδελφοί και αδελφές μου στην Ελλάδα, παρόλο που είμαι πνευματικά ανάπηρη, έχω ακόμα τα πόδια μου ζωντανά ώστε να γονατίσω μπροστά σας και να ζητιανέψω.

Θα παρακαλέσω να με θεωρήσετε σαν τον φτωχό Λάζαρο, να μας θρέψετε με τα απομεινάρια του πνευματικού πλούτου που έχετε, να μας ρίξετε μερικά ψίχουλα από τα αποφάγια σας, από τα αφιερώματα που χαρίζετε στις εκκλησίες σας, από τα πολλά εκκλησάκια που έχετε σε κάθε γωνιά της πατρίδος σας.

Το Ορθόδοξο ποίμνιο μας όπως γνωρίζετε είναι μικρό, λιγότερο από εκατό ψυχές. Δεν είμαστε πλούσιοι.

Δεν έχουμε τη δύναμη να αγοράσουμε μια καλή αίθουσα μέσα στην πόλη για να καλύψουμε τις λατρευτικές μας ανάγκες, τις κατηχήσεις, τα μαθήματα που παραδίδει ο π. Ιωνάς και να προσελκύσουμε τους νέους κυρίως όσους θέλουν να μας γνωρίσουν από κοντά. Αυτούς που μέχρι τώρα πληροφορούνται για την ύπαρξη της Ορθόδοξης Εκκλησίας στην Ταϊβάν μέσω διαδικτύου.

Δεν σας ζητώ να χτίσουμε Εκκλησία. Θα κόστιζε εκατομμύρια. Βοηθήστε μας μόνο να αγοράσουμε ένα μεγαλύτερο χώρο στο κέντρο της πρωτεύουσας τον οποίο θα μετατρέψουμε σε Εκκλησία για χάρη του έθνους μου, των αδελφών μου, που δεν άκουσαν και δεν γνώρισαν ποτέ τον Χριστό μας. Είμαστε 23.000.000 άνθρωποι! Κι όμως σας έχουμε ανάγκη…

Αδέλφια μου, αν χρειαστεί να δουλέψω για σας, για να ξεπληρώσω λιγάκι την αγάπη σας, θα το κάνω με όλη μου την καρδιά και σε όλη μου τη ζωή.

Ευχαριστώ και να με συγχωρείτε.

Πελαγία Yu

ΠΗΓΗ:

περιοδ. ΠΑΝΤΑ ΤΑ ΕΘΝΗ

 

ΕΚΕΙ ΠΟΥ Ο ΑΤΛΑΝΤΙΚΟΣ ΣΥΝΑΝΤΑ ΤΗΝ ΚΑΡΑΪΒΙΚΗ… ΕΚΕΙ ΠΟΥ Η ΚΑΡΑΪΒΙΚΗ ΣΥΝΑΝΤΑ ΤΗΝ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ… – ΠΑΝΑΜΑΣ, ΚΟΛΟΜΒΙΑ, ΚΟΥΒΑ, ΜΕΞΙΚΟ, ΜΑΡΤΙΝΙΚΑ, ΑΪΤΗ, ΠΟΥΕΡΤΟ-ΡΙΚΟ, ΒΡΑΖΙΛΙΑ

ekei-pou-atlantikos-synanta-karaiviki-03

Εκεί που ο Ατλαντικός συναντά την Καραϊβική…

<

p style=”text-align:center;”>Εκεί πού η Καραϊβική συναντά την Ορθοδοξία…

http://latinamericaofmyheart.wordpress.com

LATIN AMERICA OF MY HEART

Ο π. Τιμόθεος από την Κολομβία, ο οποίος διακονεί τώρα στην Κούβα, ως νέος μεγάλωσε κάτω από δυσμενέστατες πνευματικά συνθήκες. Έφυγε 8 ετών από το σπίτι του. Ζούσε κάτω από μια γέφυρα. Κοιμόταν πάνω σε εφημερίδες, έπινε ναρκωτικά, ήταν παιδί των φαναριών. Κάποια μέρα είδε την τραγική κατάσταση που βίωνε αυτός και τα άλλα παιδιά της παρέας του και θέλησε ν’ αλλάξει ζωή. Πήγε στο Δήμαρχο της πόλεως που ζούσε στην Κολομβία και τον παρακάλεσε με δάκρυα στα μάτια. Ήταν τότε 15 ετών. “Δώσε μας ένα σπίτι να κατοικούμε, στείλε μας ψυχολόγους και κοινωνικούς λειτουργούς να μας επιβλέπουν, θα χαθούμε ζώντας έτσι”. Ο Δήμαρχος δέχτηκε, έδωσε το σπίτι και το ονόμασε με το όνομα του π. Τιμόθεου.

 Πώς έγινε Ορθόδοξος ο π. Τιμόθεος;

Κάποια μέρα ήρθε ο Επίσκοπος Μακάριος της Κύπρου στην Κούβα καί επισκέφθηκε τον Φιντέλ Κάστρο. Οι εφημερίδες δημοσίευσαν τη φωτογραφία του με ράσο και επανωκαλύμαυχο. Ο π. Τιμόθεος την είδε. Ποιος είναι αυτός αναρωτήθηκε. Δεν είχε ξαναδεί ενδυμασία Ορθοδόξου αρχιερέα. Ρώτησε και έμαθε κι από τότε άρχισε να ερευνά για την Ορθοδοξία. Ότι φωτογραφίες Ορθοδόξων Επισκόπων και Πατριαρχών βρήκε τις έκοβε και τις τοποθετούσε σ’ ένα λεύκωμα. Πόσο μεγάλη η σημασία του ράσου. Ο π. Τιμόθεος απ’ αυτό ελκύσθηκε και γνώρισε την Ορθοδοξία. Πόσο δραστήρια και σοφά εργάζεται ο Θεός μας. Μέσω μιας πολιτικής επισκέψεως καλεί τον π. Τιμόθεο κοντά του.

 Μόλις ήλθε ο Σεβασμιώτατος Αθηναγόρας, ο π. Τιμόθεος τον επισκέφθηκε, κατηχήθηκε, βαπτίσθηκε και ζήτησε να γίνει κληρικός. Ήρθε και στην Ελλάδα για αρκετό διάστημα. Μιλά άπταιστα τα ελληνικά, έχει ρητορικό χάρισμα και είναι πολύ συναισθηματικός. Μας είπε μεταξύ άλλων: «ο ταπεινός κάνει το έργο του Θεού. Κουνάει ολόκληρο τον κόσμο. Είμαστε μικρά και ταπεινά αδέλφια σας. Προσέξτε μας και φροντίστε μας». Τον ρωτήσαμε πόσων χρονών είναι. Φαινόταν νεαρός. Μας απάντησε «επτά». «Επτά γιατί π. Τιμόθεε;» ξαναρωτήσαμε. «Γιατί τόσα είναι τα χρόνια από την βάπτισή μου. Τ’ άλλα ούτε θέλω να τα υπολογίζω. Δεν τα έζησα σωστά. Ήταν χαμένα χρόνια.», μας απάντησε.

Ο π. Αθηναγόρας από την Κολομβία και αυτός. H Κολομβία είναι η χώρα που οι παπικοί την έχουν ως ιερατικό φυτώριο για τις ιεραποστολές τους. Ο π. Αθηναγόρας υπήρξε παπικός μοναχός. Μελετώντας την ιστορία του Χριστιανισμού άρχισε να προβληματίζεται για τον παπισμό. Είδε τα λάθη του, είδε την διαφοροποίησή του σε δογματικά θέματα από τη αρχέγονη Ορθοδοξία. Άρχισε να έχει έντονες τύψεις που ήταν παπικός. Για 2 χρόνια σταμάτησε να κοινωνεί μέσα στο μοναστήρι των παπικών. Ήδη όμως είχε ιδρυθεί η Μητρόπολις Κεντρικής Αμερικής και είχαν χειροτονηθεί οι πρώτοι γηγενείς κληρικοί. Ένας απ’ αυτούς ήταν ο π. Κοσμάς Οκτάβιο. Ο π. Αθηναγόρας έφυγε από το μοναστήρι του και ταξίδευσε 13 ώρες, για να συναντήσει τον π. Κοσμά Οκτάβιο που ήταν ο πλησιέστερος. Εκείνος τον μύησε στην Ορθοδοξία. Βαπτίσθηκε, ήρθε στην Ελλάδα και σπούδασε στην Ανωτέρα Ιερατική Σχολή της Θεσσαλονίκης. Κατά την επίσκεψη του Πατριάρχη στην Κούβα, σ’ ένα συνέδριο των Εκκλησιαστικών Συμβουλίων της Μητροπόλεως Παναμά, ο Σεβασμιώτατος Αθηναγόρας, αφού ευχαρίστησε τον Πατριάρχη για την επίσκεψή και το ενδιαφέρον του, είπε ότι θα του προσφέρουν ένα δώρο για να τον ευχαριστήσουν. Όλοι περιμέναμε να του προσφέρουν κάποιο εγκόλπιο ή κάποια ράβδο ή τέλος πάντων κάποιο αρχιερατικό άμφιο. Αντί αυτών όμως ο π. Αθηναγόρας, διάκονος τότε, πήρε το μικρόφωνο και τραγούδησε με μια φωνή γεμάτη πάθος και καημό «Στου Βοσπόρου τ’ αγιονέρια». Τα μάτια όλων μας γέμισαν με δάκρυα. Ο δε Πατριάρχης εμφανώς συγκινημένος είπε· «Δεν περίμενα να μου δώσετε τόσο πολύτιμο δώρο».

Ο π. Λάζαρος που υπηρετεί στην Μαρτινίκα -γαλλική κτήση μέχρι και σήμερα- έχει κι αυτός την ιστορία του. Μετέβη πριν από χρόνια στη Γαλλία για σπουδές. Στο Παρίσι γνώρισε την Ορθοδοξία. Όταν γύρισε στο νησί του και γνωρίστηκε με τον Σεβασμιώτατο Αθηναγόρα θέλησε να χειροτονηθεί. Μιλά ελληνικά, μεταβαίνει 2-3 φορές το χρόνο στο Άγιον Όρος για πνευματικό ανεφοδιασμό, είναι δε εξαίρετος αγιογράφος.

Ο π. Αλέξανδρος. 16 χρόνια παπικός. Κατάγεται από την Βραζιλία, αλλά μένει τώρα στο Μεξικό. Ελκύσθηκε από την Ορθοδοξία και εισήλθε τελευταίως ως μοναχός στη Μονή Βατοπεδίου του Αγίου Όρους. Αργότερα σκοπεύει βοηθούμενος από Βατοπεδινούς μοναχούς να ιδρύσει μοναστήρι στο χώρο της Κεντρικής Αμερικής με την ευλογία του Σεβασμιωτάτου Αθηναγόρου.

Ο π. Ιωσήφ Σαράμπια. Έμαθε για την Ορθοδοξία από προσωπικές αναζητήσεις. Ήρθε στο Άγιον Όρος στη Μονή Ξηροποτάμου και εμόνασε 14 χρόνια. Με την άδεια του Ηγουμένου επέστρεψε στην Κολομβία για να βοηθήσει στην ορθόδοξη ιεραποστολή. Σήμερα υπηρετεί στο Μεξικό.

Αναφερθήκαμε σε μερικές περιπτώσεις ορθοδόξων ιερέων της Μητροπόλεως Κεντρικής Αμερικής, που από μόνοι τους, με προσωπικές αναζητήσεις, βρήκαν την Ορθοδοξία και μόλις ιδρύθηκε η Μητρόπολις τρέξαν να ενωθούν με την εκεί εκκλησιαστική αρχή. Υπάρχουν και άλλοι που προέκυψαν από τη δράσι του Μητροπολίτη Αθηναγόρου. Αναφέρουμε μερικούς.

π. Γρηγόριος Κάρλος Βελάσκο. Αρχιτέκτων πολεοδομίας το επάγγελμά του. Όταν βαπτίσθηκε, εγκατέλειψε τη θέση του και τον τριπλάσιο μισθό που έπαιρνε και έγινε ιερέας. “Τώρα είμαι χαρούμενος, τώρα έχει νόημα η ζωή μου”, λέγει ευκαίρως ακαίρως.

π. Μιχαήλ Γκαρσία. Κολομβιανός και αυτός. Είναι καθηγητής σε στρατιωτική Ακαδημία απ’ όπου και μισθοδοτείται. Έγινε ιερέας και τελεί το Σαββατοκύριακο τα εφημεριακά του καθήκοντα.

π. Ανδρέας Αρχιμανδρίτης στο Πουέρτο-Ρίκο, από Βοσνία. Καθηγητής στο Πανεπιστήμιο του Πουέρτο-Ρίκο. Εφημέριος στο Ναό του Αγίου Σπυρίδωνος, όπου υπάρχουν Ορθόδοξοι πολλών εθνικοτήτων.

π. Χριστοφόρος και π. Αθηναγόρας. Μαύροι, απόγονοι των δούλων που είχαν φέρει οι Ισπανοί από την Αφρική. Υπηρετούν στην Αϊτή. Η Κούβα, η Αϊτή και η Τζαμάικα είναι τα μεγαλύτερα νησιά της Καραϊβικής. Ο π. Χριστοφόρος και ο π. Αθηναγόρας σπουδάζουν στην Ελλάδα με την βοήθεια της Ι. Μητροπόλεως Τρίκκης και Σταγών. Ενώ βρισκόταν στην Ελλάδα ο π. Χριστοφόρος τον πήρε τηλέφωνο η μητέρα του να μάθει τα νέα του. «Μητέρα είμαι πλούσιος» της είπε. «Γιατί; Πως έγινε; Σου δώσαν χρήματα»; Ρώτησε εκείνη. «Όχι· αλλά βρήκα την Ορθοδοξία μητέρα» είπε ο π. Χριστοφόρος. Σε προσφώνηση που απηύθυνε σ’ ένα γεύμα μας είπε· «Ζηλεύω την κόρη μου που σπουδάζει από μικρή τα ελληνικά· θα τα μάθει καλύτερα από μένα».

Στην ιεραποστολή της Αϊτής υπάρχει σχολείο που διδάσκεται η ελληνική γλώσσα και φοιτούν 538 παιδιά!!!

Θα μπορούσαμε να συνεχίσουμε, παραθέτοντας τα ονόματα και την ζωή και άλλων Κληρικών γηγενών της Μητροπόλεως Παναμά και Κεντρικής Αμερικής, αλλά θα ήταν κουραστικό. Θα πρέπει να σημειώσουμε όμως ότι από τους 30 ιερείς που έχει σήμερα η Μητρόπολι όλοι τους προηγουμένως ήσαν Ρωμαιοκαθολικοί, είτε ως λαϊκοί, είτε ως μοναχοί και ιερείς.

Ο Φιντέλ Κάστρο της Κούβα δείχνει ιδιαίτερο ενδιαφέρον για την Ορθοδοξία. Ενώ στούς Ρωμαιοκαθολικούς έχει απαγορέυσει το κτίσιμο νέων ναών στούς Ορθοδόξους επιτρέπει!

Η Ορθόδοξη ιεραποστολή στην Κούβα

Στις αρχές του 2004, το ταξίδι του Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως στν Κούβα και τα εγκαίνια του Ιερού Ναού του Αγ. Νικολάου απ’ αυτόν, έφεραν στο προσκήνιο την παρουσία της Ορθόδοξης ιεραποστολής και στην Κούβα. Παλαιότερα υπήρχε παρουσία Ορθοδόξων Ελλήνων στην Κούβα, μάλιστα είχε κτισθεί το 1958 και ο Ναός των Αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης, ευρυχωρότερος του ναού του Αγ. Νικολάου και με μεγάλη αυλή τριγύρω του, έξω από την πόλη της Αβάνας, δίπλα στο κοιμητήριο. Μετά την επικράτηση όμως του Κάστρο και την εθνικοποίηση των ξένων περιουσιών, οι Έλληνες έφυγαν, εκτός ολίγων, και ο Ναός του Αγίου Κωνσταντίνου έγινε θέατρο. Όταν έγινε η Μητρόπολη Κεντρικής Αμερικής, ο Σεβασμιώτατος Επίσκοπος Αθηναγόρας ζήτησε από την κυβέρνηση της Κούβας την επιστροφή του Ιερού Ναού στην Ορθόδοξη λατρεία. Ο Κάστρο, για να μην δημιουργηθεί σύγκρουση με την εταιρεία θεάτρου που είχε το Ναό, τους πρότεινε να κτίσει άλλον δίπλα στην παραλία, πράγμα που έγινε. Ο Ναός αυτός βέβαια είναι μικρής χωρητικότητας, 100 περίπου ατόμων, αλλά η αρχή έγινε και το συνεχώς αυξανόμενο ενδιαφέρον του Κάστρο για την Ορθοδοξία προμηνύει την στερέωση και ακμή της Ορθοδοξίας στην Κούβα.

VIDEO: “ΑΓΑΠΗ ΙΣΟΝ ΘΕΟΣ” – ΜΟΝΑΧΗ ΠΟΡΦΥΡΙΑ, Η ΠΡΩΗΝ ΟΔΗΓΟΣ ΤΑΞΙ

http://athensofmyheart.wordpress.com

ATHENS OF MY HEART

17 12 2014 - 1

“Αγάπη ίσον Θεός” – Μοναχή Πορφυρία

sddefault1

https://cominghomeorthodoxy.wordpress.com/wind-of-change/

Το συγκινητικότερο περιστατικό από τη ζωή της ως οδηγός TAXI…

Ἡ Μοναχὴ Πορφυρία γεννήθηκε καὶ μεγάλωσε στὸν Πειραιᾶ. Ἄσκησε κατὰ καιροὺς διάφορα ἐπαγγέλματα. Ἐπὶ δέκα χρόνια (1997-2007) ἐργάστηκε ὡς ὁδηγὸς ταξὶ στὴν Ἀθήνα καὶ στὸν Πειραιᾶ. Γνώρισε τὸν σύγχρονο ἐνάρετο καὶ ἔνθεο Γέροντα Πορφύριο ἀπὸ βιβλία σχετικὰ μὲ τὴν ζωὴ καὶ τὴν διδασκαλία του. Αὐτὴ ἡ γνωριμία τὴν ἔφερε πιὸ κοντὰ στὸν Χριστὸ καὶ τὴ συνειδητὴ χριστιανικὴ ζωή. Μὲ δυνατὴ πίστη καὶ βαθιὰ ἀγάπη στὸν Θεὸ ἔβαλε στόχο τὴ δόξα Του καὶ τὴ σωτηρία τῶν συνανθρώπων της. Ἔτσι τὸ ταξί της ἔγινε ἕνας σύγχρονος ἄμβωνας, ποὺ ὁδήγησε πολλοὺς σὲ ἀλλαγὴ ζωῆς, στὴν εὐλογημένη ἀλλοίωση. Τὰ τελευταῖα χρόνια περιεβλήθη τὸ ταπεινὸ μοναχικὸ τριβώνιο, μὲ διπλὸ σκοπό: νὰ ἀγωνιστεῖ ἀπερίσπαστη γιὰ τὴ σωτηρία της καὶ νὰ διακονήσει τὸν σύγχρονο δοκιμαζόμενο ἄνθρωπο.

Η ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ ΤΟΥ Π. ΣΕΡΑΦΕΙΜ ΡΟΟΥΖ (FR. SERAPHIM ROSE) ΜΕ ΤΟΝ ΝΕΟΦΑΝΗ ΑΓΙΟ ΙΩΑΝΝΗ ΜΑΞΙΜΟΒΙΤΣ

220px-Fr._Serpahim_Rose

π. Seraphim Rose, California

 

images-4

http://stjohnmaximovits.wordpress.com

http://gkiouzelis.wordpress.com

 Ό Ευγένιος ένιωσε αμέσως την αλλαγή. Όταν πήγαινε στις Ακολουθίες στον καθεδρικό ναό, έβλεπε το νέο επίσκοπο να συμμετέχει με όλη την καρδιά του- μερικές φορές μάλιστα, αφιέρωνε Λειτουργίες σε σχετικά άγνωστους άγιους, ειδικά δυτικοευρωπαίους. Υπήρχε κάτι απόκοσμο σ’ αυτόν τον μικροσκοπικό σκυφτό άνδρα, ό όποιος σύμφωνα με τα κοσμικά κριτήρια δεν έμοιαζε τόσο «αξιοσέβαστος».

Τα μαλλιά του αρχιεπισκόπου Ιωάννη ήταν ακατάστατα, το κάτω χείλος του προεξείχε και είχε μια αισθητή δυσκολία στην άρθρωση πού καθιστούσε τον λόγο του σχεδόν ακατάληπτο για τούς ακροατές του. Μερικές φορές μάλιστα κυκλοφορούσε ξυπόλητος, γεγονός για το όποιο δεχόταν δριμεία κριτική. Αντί της λαμπερής και διακοσμημένης με πολύτιμους λίθους μίτρας πού έφεραν άλλοι επίσκοποι, εκείνος φορούσε ένα καπέλο «πτυσσόμενο» και στολισμένο με εικόνες κεντημένες από τα ορφανά του. Το ύφος του ήταν μερικές φορές αυστηρό, αλλά συχνά έβλεπες να λάμπει στα μάτια του ένα παιχνίδισμα χαράς, ιδίως όταν βρισκόταν κοντά σε παιδιά.

Παρά το πρόβλημα ομιλίας του, είχε απίστευτη επικοινωνία με τα παιδιά, τα όποια τού ήταν απολύτως αφοσιωμένα. Υπήρξαν περιστάσεις πού οι κληρικοί ένιωθαν άβολα βλέποντάς τον στην μέση τής ακολουθίας, να σκύβει και να παίζει με κάποιο μικρό παιδί (ποτέ όμως μέσα στον ιερό).

Ό Ευγένιος, σχολιάζοντας μετά από χρόνια τις φαινομενικά παράξενες κινήσεις τού αρχιεπισκόπου, έγραφε: «Αν και δεν τις καταλάβαινα, διέβλεπα σ’ αυτές κάτι βαθύτερο- και μού δίδαξαν να μην είμαι ικανοποιημένος μόνο με την τέλεση τού τυπικού μέρους των ακολουθιών… ».’ Τέτοιες κινήσεις είχαν σχέση μ’ αυτό πού είναι γνωστό στην ορθόδοξη Παράδοση ως «διά Χριστού σαλότητα»: ή αποκήρυξη τής «σοφίας τού κόσμου τούτου» προς χάριν τής σοφίας τού Θεού.

Ό αρχιεπίσκοπος Ιωάννης έκρυβε πολλά περισσότερα χαρίσματα από όσα φανέρωνε το παράξενο παρουσιαστικό του. Ό Ευγένιος και ό Γκλέμπ άκουσαν από το ποίμνιο του ιστορίες που άφηναν να φανεί καλύτερα ή αφανής εν Θεώ ζωή του. Οι ιστορίες αυτές έμοιαζαν σαν να έβγαιναν κατευθείαν μέσα από τις Πράξεις των Αποστόλων κι όμως συνέβαιναν τώρα στους εσχάτους καιρούς.

Ό αρχιεπίσκοπος Ιωάννης ήταν ένας αυστηρός ασκητής, πάντα άγρυπνος και γρηγορών ενώπιον του Θεού και αδιάλειπτα προσευχόμενος. Έτρωγε μια φορά το εικοσιτετράωρο – τα μεσάνυχτα – και ποτέ δεν ξάπλωνε σε κρεβάτι. Τις νύχτες τις περνούσε συνήθως προσευχόμενος και όταν απόκαμε εξουθενωμένος, έκλεβε λίγες ώρες ύπνου πριν το χάραμα καθισμένος στην καρέκλα ή κουλουριασμένος στον πάτωμα στην γωνία του δωματίου, κάτω από το εικονοστάσι. Με το πού ξυπνούσε, έριχνε κρύο νερό στον πρόσωπο του και άρχιζε την Θεία Λειτουργία την όποια τελούσε ανελλιπώς κάθε μέρα χωρίς ποτέ να απουσιάζει.

Το γεγονός ότι ήταν θαυματουργός ήταν ευρύτερα γνωστό. Οπουδήποτε κι ανελλιπώς είχε πάει – Κίνα, Φιλιππίνες, Ευρώπη, Αφρική και Αμερική – αμέτρητες θεραπείες πραγματοποιήθηκαν μέσα από τις προσευχές του. Έσωσε πολλούς ανθρώπους από επικείμενο κίνδυνο, χάρις στην πληροφορία πού του αποκάλυψε ό Θεός. Ορισμένες φορές είχε εμφανιστεί σε ανθρώπους πού τον είχαν ανάγκη όταν, σύμφωνα με τούς φυσικούς νόμους, ήταν αδύνατο να βρεθεί κοντά τους εκείνες τις στιγμές. Επίσης τον είχαν δει στο ιερό να αιωρείται πάνω από το έδαφος στην διάρκεια της προσευχής, περιβαλλόμενος από ουράνιο φως.

Όπως σημείωσε αργότερα ό Ευγένιος, τέτοια θαύματα δεν ήταν από μόνα τους άξια προσοχής: «Όλα αυτά μπορούν εύκολα να τα μιμηθούν απατεώνες θαυματοποιοί… Στην περίπτωση του αρχιεπισκόπου Ιωάννη, όσοι πίστεψαν μέσα από εκείνον συγκινήθηκαν όχι κυρίως από τα θαύματά του, όσο από κάτι σ’ αυτόν πού μιλούσε στις καρδιές τους».

Ό Ευγένιος άκουσε ιστορίες για τη βαθύτατη συμπόνια του αρχιεπισκόπου: πώς είχε πάει στις πιο επικίνδυνες περιοχές της Σαγκάης για να σώσει παραμελημένα παιδιά από οίκους ανοχής και άλλα εγκαταλελειμμένα σε κάδους σκουπιδιών- για περιπτώσεις συναισθηματικά τραυματισμένων παιδιών πού κλείστηκαν στον εαυτό τους αφότου έγιναν αυτόπτες μάρτυρες βιαιοπραγιών, πολέμων, επαναστάσεων κι όμως άνθιζαν με μια μόνο λέξη από τα χείλη του- για τις επισκέψεις πού έκανε πάντα σε αρρώστους στα νοσοκομεία μετά από’ τις oποιες, πιστοί και άπιστοι θεραπεύονταν με τη χάρη πού ανέβλυζε από’ αυτόν για περιπτώσεις σκληρόκαρδων εγκληματιών πού ξαφνικά και ανεξήγητα ξεσπούσαν σε λυγμούς, μόλις τον έβλεπαν να τούς επισκέπτεται έναν προς έναν στη φυλακή,  και δεν τον είχαν ξαναδεί ποτέ στη ζωή τους. Συνήθιζε πάντα να κάνει βόλτες όλη τη νύχτα, σταματώντας μπροστά στα δωμάτια των ανθρώπων για να τούς ευλογήσει και να προσευχηθεί γι’ αυτούς, ενώ εκείνοι συνέχιζαν τον ύπνο τους δίχως να τον αντιλαμβάνονται.

Όπως στην παραβολή του Χριστού για τον άνθρωπο πού ρίχνει σπόρους στη γη και αργότερα βλέπει να βλασταίνουν φυτά και να μεγαλώνουν με τρόπο πού και ό ίδιος δεν ξέρει («και ό σπόρος βλαστάνη και μηκύνηται ως ουκ οιδεν αυτός» Κατά Μάρκον 4:27), έτσι οι γενναίες πράξεις αγάπης και ελέους τού αρχιεπισκόπου Ιωάννη συνέχισαν να φέρνουν αναπάντεχες ευλογίες του Θεού στις ζωές των ανθρώπων. Έναν από’ τα παιδιά πού είχε σώσει ό αρχιεπίσκοπος από τις παραδομένες στην εγκληματικότητα τρωγλοσυνοικίες της Σαγκάης, ό Βλαδίμηρος Τένκεβιτς, ήταν τον πρόσωπο πού χρόνια αργότερα έγινε αφορμή να συναντηθούν ό Ευγένιος με τον Γκλέμπ.

ΠΗΓΗ:

Π. ΣΕΡΑΦΕΙΜ ΡΟΟΥΖ

Η ΖΩΗ ΚΑΙ ΤΑ ΕΡΓΑ ΤΟΥ

ΤΟΜΟΣ Α´

Δ. ΠΑΝΑΓΟΠΟΥΛΟΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΑΝΑΓΙΑ & ΤΙΣ ΕΙΚΟΝΕΣ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ

1016090_542802815757113_26215778_n

ΠΗΓΗ: http://www.truthtarget.gr

Ἀνέφερε ὁ Δ. Παναγόπουλος σέ κήρυγμά του: «Διάβαζα κάτι πού ἔχει σχέσι μ᾽ ἕναν ὁ ὁποῖος ἐπί 55 χρόνια ζοῦσε ἔγκλειστος σέ μιά τρύπα καί ὁ Σατανᾶς τόν πολεμοῦσε μέρα-νύκτα, μέ τό λογισμό τῆς πορνείας. Ἄνθρωπος 75 ἐτῶν ἤδη, καί τόν πολεμοῦσε μέ τό λογισμό αὐτό… Μιά μέρα ἀγανάκτησε ὁ Γέροντας καί λέει στό διάβολο:

—Γεράσαμε ἐδῶ μαζί, 55 ὁλόκληρα χρόνια. Ἄφησέ με πλέον.

Καί τί νομίζετε ὅτι τοῦ εἶπε;

—Ἐάν μοῦ ὁρκισθῆς κάτι καί δέν τό πῆς σέ κανένα, θά σέ ἀφήσω.

—Νά ἀκούσω, λέει ὁ Γέροντας.

—Θά μοῦ ὁρκισθῆς πρῶτα, ἐπιμένει ὁ Διάβολος.

Ὑπακούει ὁ Γέροντας καί λέει ὁ Διάβολος:

—Αὐτό τό ὁποῖο ἔχεις ἐκεῖ πέρα νά τό βγάλης, νά μήν τό προσκυνᾶς (εἶχε τήν εἰκόνα τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου) καί θά παύσω νά σέ πειράζω.

Ὁ Γέροντας σάστισε ὅταν ἄκουσε ἀφ᾽ ἑνός τή σατανική αὐτή ἀπαίτησι καί ἀφ᾽ ἑτέρου γιά τόν ὅρκο τόν ὁποῖο εἶχε κάνει. Στήν δύσκολη αὐτή θέσι στήν ὁποία βρέθηκε, λέει στό Σατανᾶ:

—Θά σοῦ ἀπαντήσω μετά ἀπό δύο μέρες.

Καί φεύγει ἀμέσως καί πηγαίνει σ᾽ ἕναν ἄλλο διακριτικότερο Γέροντα καί τοῦ ἐξιστορεῖ τήν ὑπόθεσι. Ὅταν αὐτός τήν ἄκουσε, τοῦ λέει:

—Ἀπατήθηκες ἀπό τό διάβολο, ἀλλά καλά ἔκανες καί τό ἀποκάλυψες, διότι θά ὠφεληθοῦν καί ἄλλοι.

Καταλάβατε τί ἀντάλλαγμα ζήτησε προκειμένου νά τόν ἀφήση; “Δέν θά προσκυνήσης πάλι αὐτήν ἐδῶ”… Αὐτό εἶναι μάθημα σοβαρό. Μαθαίνουμε ὅτι, ὅταν ὁ Διάβολος μᾶς βάλη στό χέρι, παύει νά μᾶς πολεμᾶ. Τούς δικούς του δέν τούς πολεμᾶ. Πολεμᾶ ὅλους αὐτούς πού φροντίζουν νά τοῦ φύγουν».

ΠΗΓΗ:

Ἀρχιμ. Ἰωάννου Κωστώφ

Ἁγιολογία

ἐκδ. Ἁγ. Ἰωάννης ὁ Δαμασκηνός

Αθήνα 2012

http://www.truthtarget.gr

TRUTH TARGET

ΜΕΤΑΣΤΡΟΦΗ ΑΘΕΟΥ ΑΠΟ ΤΟΝ ΑΓΙΟ ΚΟΥΞΑ ΤΗΣ ΟΔΗΣΣΟΥ ΟΥΚΡΑΝΙΑΣ

14. 2. 21. - 1

ΠΗΓΗ:

http://www.truthtarget.gr

«Τή Χάρι καί τήν εὐλογία τοῦ Θεοῦ, πού ἦταν πλούσια πάνω στό στάρετς Κούξα, τή διαισθάνονταν ἀκόμη καί οἱ φρουροί τῶν φυλακῶν. Ἕνας ἀπ’ αὐτούς, λοιπόν, πλησίασε κάποτε τόν π. Κούξα μέ χίλιες δυό προφυλάξεις, γιά νά μήν τόν ἀντιληφθοῦν οἱ ἄλλοι φρουροί, καί τοῦ πρόσφερε ψωμί καί ψάρι. Ὁ καρδιογνώστης Κύριος, γιά ν’ ἀνταμείψη τήν καλοπροαίρετη αὐτή χειρονομία, φανέρωσε στό Γέροντα πώς ἡ κόρη τοῦ φρουροῦ εἶχε ἀρρωστήσει. Τοῦ λέει, λοιπόν:

—Παιδί μου, πάρε ἄδεια καί πήγαινε σπίτι σου, γιατί ἡ κόρη σου ἀρρώστησε. Μή διστάζεις, θά σέ ἀφήσουν νά πᾶς.

Ὁ φύλακας, ὅμως, τοῦ εἶπε ἀπογοητευμένος:

—Μπά, ἀποκλείεται! Εἶναι καλοκαίρι καί δέν θά μ’ ἀφήσουν νά πάω, γιατί καί οἱ δουλειές εἶναι πολλές τώρα, καί τό καλοκαίρι παίρνουν ἄδεια οἱ ἀνώτεροι ὑπάλληλοι τῶν φυλακῶν.

Ἔφυγε σκυθρωπός, μά ὁ Γέροντας προσευχόταν γιά ’κεῖνον καί γιά τήν ἄρρωστη κόρη του. Δέν πέρασε οὔτε μιά ὥρα, καί νά, ξαναμπαίνει τρέχοντας ὁ φρουρός λέγοντας ὅτι ἦλθε ἐπεῖγον τηλεγράφημα πού ἔλεγε πώς ἡ κόρη του ἀρρώστησε σοβαρά καί πρόσθεσε πώς ὁ φρούραρχος τόν ἀφήνει νά πάη σπίτι του.

—Προσευχήσου γι’ αὐτήν, πάτερ, γιατί τήν ἔχω μονάκριβη! Τό ὄνομά της εἶναι Ἄννα.

Τότε ὁ στάρετς τόν κοίταξε στά μάτια καί τοῦ εἶπε μέ σοβαρότητα καί βεβαιότητα:

—Ἄν ἐσύ ὑποσχεθῆς στό Θεό πώς θ’ ἀλλάξης τή ζωή σου καί θά πηγαίνης στήν Ἐκκλησία, τότε ἡ κόρη σου θά γίνη καλά.

Ἐκεῖνος ἄρχισε νά κλαίη σάν παιδί καί τό ὑποσχέθηκε. Ὁ μπάτιουσκα τόν εὐλόγησε καί ὁ φρουρός ἔφυγε βιαστικά γιά τό σπίτι του. Ὅταν ἔπειτα ἀπό λίγες μέρες ἐπέστρεψε, χαρούμενος ἀνήγγειλε στό στάρετς πώς ἡ κόρη του εἶχε γίνει καλά κι ἐπανέλαβε τήν ὑπόσχεσί του νά ζήση στό ἑξῆς σάν ἀληθινός Χριστιανός».

ΠΗΓΗ:

Ἀρχιμ. Ἰωάννου Κωστώφ

Θεός Ἐφανερώθη – Ἀπό τόν Ἀθεϊσμό στό Χριστό

ἐκδ. Ἁγ. Ἰωάννης ὁ Δαμασκηνός

Ἀθήνα 2011

http://www.truthtarget.gr

TRUTH TARGET

ΝΑ ΠΡΟSEXΟΥΜΕ – Π. ΙΩΑΝΝΗΣ ΚΩΣΤΩΦ: ΜΥΘΟΙ & ΑΛΗΘΕΙΕΣ ΓΙΑ ΤΙΣ ΠΡΟΓΑΜΙΑΙΕΣ ΣΧΕΣΕΙΣ

sex

Να προsexουμε…

ΠΗΓΗ:

https://cominghomeorthodoxy.wordpress.com/ores-eksomologisis/ (Ώρες Εξομολόγησης)

http://www.truthtarget.gr/ournews/45-confessionhours.html (Ώρες Εξομολόγησης)

TRUTH TARGET

 Ὁ π. Ἐπιφάνιος Θεοδωρόπουλος ἐπισημαίνει σέ διάλογο μέ κάποιο νέο: «—Πάτερ, δέν πιστεύω τίποτε. Ἔχει κανένα νόημα τό νά ἐγκρατεύωμαι; 

—Ὄχι, παιδί μου. Κανένα ἀπολύτως. Χωρίς τό Θεό ὅλα ἐπιτρέπονται. Ἀλλά δέν μοῦ λές, μέ θεωρεῖς ἀνόητο;

—Ὄχι, βέβαια!

—Ἰδιοτελῆ;

—Κάθε ἄλλο!

—Ἔ, δέν σοῦ περνᾶ ἀπό τό μυαλό ἡ ὑποψία, μιά καί, ὅπως λές, δέν εἶμαι οὔτε ἀνόητος οὔτε ἰδιοτελής, δέν σοῦ μπαίνει, λοιπόν, ἡ ὑποψία μήπως αὐτά τά ὁ­ποῖα πρε­σβεύω καί διδάσκω, συγκεκριμένα γιά τό θέμα τῆς ἁγνότητος, εἶναι ἀληθινά;»(ΥΖ, 142). Ἀκόμα: «Ὁ Θεός εἶναι “ἐγωϊστής”. Μᾶς ζητάει τό πᾶν: “Ὁ φιλῶν πατέρα ἤ μητέρα ὑπέρ ἐμέ οὐκ ἔστι μου ἄξιος…”(Μθ 10, 37). Δέν θά μᾶς ζητήση, λοιπόν, νά Τοῦ ἀφιερώσουμε καί τό sex;

Ὁ Κων/νος Σιαμάκης ἐπισημαίνει πολύ σωστά: «Τά πρῶτα 40 χρόνια τους (1896-1936), οἱ ὀλυμπιακοί ἀγῶνες ἦταν ἕνα καθαρῶς ἀθλητικό γεγονός χωρίς κανένα ἴχνος θρησκείας. Τό 1936, ὅμως, πού ἔγιναν στό Βερολίνο, ὁ Hitler τούς μετέτρεψε σέ θρήσκευμα εἰδωλολατρικό. Ὁ φρενοβλαβής Hitler, ὁ φονιᾶς 60.000.000 ἀνθρώπων, πού ἦταν παγανιστής καί πού μιά ἀπ᾽ τίς πτυχές τῆς φρενοβλαβείας του ἦταν ἡ πυρομανία (ἔκαψε τή βουλή τῆς Γερμανικῆς Δημοκρατίας, χρησιμοποιοῦσε στίς συγκεντρώσεις του πυρσούς, κ.λπ.), ἵδρυσε τήν ὀλυμπιακή φλόγα καί τό τελεστικό ἄναμμά της σέ εἰδωλολατρική τελετή ἀπό ἱέρεια εἰδωλολατρική, ἡ ὁποία ἀπευθύνει καί προσευχή στό Δία. Ἡ ἱέρεια, ἡ τελετή, ἡ προσευχή στό Δία, καί ὅλα τά εἰδωλολατρικά λατρευτικά τους καμώματα σαφῶς εἶναι ἀπαράδεκτα χριστιανικῶς κι ἐκκλησιαστικῶς.

Ἡ Ἐκκλησία, κατά τή γνώμη μου, μέ κανένα τρόπο δέν πρέπει νά συμμετάσχη ἤ νά βοηθήση ἤ ἄλλως πως νά ἐμπλακῆ στή διεξαγωγή τῶν ὀλυμπιακῶν ἀγώνων, διότι οἱ ὀλυμπιακοί ἀγῶνες σήμερα ἔχουν καταντήσει θρήσκευμα εἰδωλολατρικό ἰδιαζόντως σιχαμερό.

Κι ἐπειδή οἱ διοργανωτές τῶν ὀλυμπιακῶν ἀγώνων τά τελευταῖα 65 χρόνια “ἐμωράνθησαν” καί ἄλλαξαν τόν ἀληθινό Θεό μ᾽ ἕνα ψεύτικο καί φαντασιωτικό, γι᾽ αὐτό καί “ὁ Θεός παρέδωκεν αὐτούς ἐν ταῖς ἐπιθυμίαις τῶν καρδιῶν αὐτῶν”, ὥστε νά βυθισθοῦν στήν “ἀκαθαρσίαν” καί νά “ἀτιμάζωσι τά σώματα αὐτῶν”(Ρμ 1, 23-24). Καί τρεῖς μόνο ἀπ᾽ τίς ἀκαθαρσίες θ᾽ ἀναφέρω ἐδῶ, γιά νά φανῆ τοῦ λόγου μου τό ἀληθές.

  1. Κατά τά δεύτερα αὐτά χρόνια προστέθηκαν στούς ὀλυμπιακούς ἀγῶνες καί γυναῖκες ἀθλήτριες, πρᾶγμα πού δέν ὑπῆρχε οὔτε στούς ὁμολογημένα εἰδωλολατρικούς ἀρχαίους ὀλυμπιακούς ἀγῶνες, κατά τούς ὁποίους ὄχι μόνο μεταξύ τῶν ἀθλητῶν, ἀλλά οὔτε καί μεταξύ τῶν θεατῶν ἐπιτρεπόταν νά ὑπάρχη γυναῖκα. Καί οἱ ἀθλήτριες αὐτές τῶν τωρινῶν ὀλυμπιακῶν ἀγώνων ἐμφανίζονται στά ὄμματα ὅλης τῆς ἀνθρωπότητος μέ μιά περιβολή χριστιανικῶς ἀπαράδεκτη.
  2. Οἱ ἴδιες ἀθλήτριες, προκειμένου νά ἐπιτύχουν τίς μέγιστες ἐπιδόσεις, ντοπάρονται μέ τό μόνο ντόπιγκ πού δέν ἀπαγορεύεται. Ἐπειδή δηλ. διαπιστώθηκε ἰατρικῶς ὅτι ἡ γυναῖκα κατά τούς ἐννέα μῆνες τῆς ἐγκυμοσύνης ὁπλίζεται μέ ἰδιαίτερα αὐξημένες βιολογικές δυνάμεις, πού προκύπτουν ἀπό ἔκτακτες καί ἰδιαίτερες ὀργανικές ὁρμόνες, τίς ὁποῖες χαρίζει τότε σ᾽ αὐτές ὁ δημιουργός Θεός, κι ἐπειδή οἱ ὁρμόνες αὐτές δέν σταματοῦν καί οἱ δυνάμεις αὐτές δέν ἐγκαταλείπουν τή γυναῖκα, οὔτε κι ἄν ἀπό ἀτύχημα ἤ ἐγκληματική πρᾶξι ἀποβάλη ἤ ἐκτρώση τό ἔμβρυό της, ἀλλ᾽ ἐξακολουθοῦν νά τήν ἐνδυναμώνουν καί χωρίς ἔμβρυο μέχρι τή συμπλήρωσι τοῦ ἐνάτου μηνός, οἱ παραγωγοί τῶν ἀθλητικῶν ἐπιδόσεων ἐκμεταλλεύονται τήν ἀγαθοεργία αὐτή τοῦ φιλανθρώπου δημιουργοῦ Θεοῦ μέ τρόπο φονικό κι ἐνδεχομένως καί πορνικό, γιά νά κερδήσουν τήν ἀθλητική νίκη. Συγκεκριμένα φροντίζουν 8 μῆνες πρίν ἀπ᾽ τούς ἀγῶνες νά μείνη ἔγκυος ἡ ἀθλήτρια, ἡ μέν ἔγγαμη ἀπ᾽ τόν ἄνδρα της ἡ δέ ἄγαμη ἀπ᾽ τόν προπονητή της ἤ ὁποιοδήποτε ἄλλο ἀθλητικό παράγοντα, κι ἔπειτα κατά τό δεύτερο ἤ τρίτο μῆνα νά ἐκτρώση τό παιδί της ἀπ᾽ τά σπλάγχνα της, κι ἔτσι, 8 μῆνες μετά τή σύλληψι, ἡ γυναῖκα αὐτή ν᾽ ἀγωνισθῆ ἰδιαιτέρως ὁπλισμένη, μέ αὐξημένες στό μέγιστο τίς ὁρμόνες καί τίς δυνάμεις της καί νά κερδίση τή νίκη. Δηλ. ἡ μάνα τρώει τό παιδί της, γιά νά δυναμώση καί νά νικήση. Εἶναι, ἀπ᾽ ὅ,τι ξέρω, τό εἰδεχθέστερο καί ἀποκρουστικότερο εἶδος καννιβαλισμοῦ· τεκνοφαγία, ὅπως τή λένε οἱ ἀρχαῖοι Χριστιανοί συγγραφεῖς Ἀθηναγόρας καί Γρηγόριος Νύσσης. (Οἱ ἀρχαῖοι εἰδωλολάτρες τήν ἔκαναν τελεστικῶς γιά λόγους λατρευτικούς.)

  3. Ἐπειδή μιά ἀπ᾽ τίς ἀκαθαρσίες, τήν ὁποία κάνουν μετά τήν ἐγκατάλειψι τοῦ ἀληθινοῦ Θεοῦ καί τήν ἐπίκλησι τοῦ εἰδωλικοῦ θεοῦ Διός μέ τήν εἰδωλολατρική τους ἱέρεια, εἶναι κατά τόν ἀπόστολο Παῦλο καί τό ὅτι, καθώς “παρέδωκεν αὐτούς ὁ Θεός εἰς ἀδόκιμον νοῦν, ποιεῖν τά μή καθήκοντα”, δηλ. τά ἄπρεπα, ἔφθασαν στό σημεῖο, κατά τό ὁποῖο “μετάλλαξαν τήν φυσικήν χρῆσιν” τοῦ ἀνθρωπίνου σώματος καί “ἐξεκαύθησαν ἐν τῇ ὀρέξει αὐτῶν εἰς ἀλλήλους, ἄρσενες ἐν ἄρσεσι τήν ἀσχημοσύνην κατεργαζόμενοι”(Ρμ 1, 27-28), πυρακτώθηκαν δηλ. ἀπ᾽ τήν κιναιδική καί σοδομιτική τους ὄρεξι ὁ ἕνας γιά τόν ἄλλο καί διαπράττουν τήν κιναιδική ἀσχημοσύνη ὁ ἕνας ἀρσενικός πάνω στόν ἄλλο ἀρσενικό. Εἶδε ὅλη ἡ ἀνθρωπότητα στούς προηγουμένους ὀλυμπιακούς ἀγῶνες τῆς Μελβούρνης, προπονητές ν᾽ ἀγκαλιάζουν μπροστά στίς κάμερες τούς ἐκπαιδευομένους τους νεαρούς ἀρσενικούς ἀθλητές καί νά τούς φιλοῦν κιναιδικῶς καί νά τούς ἀποκαλοῦν “Κοριτσάρα μου ἐσύ!”. Καί ἀσφαλῶς αὐτό ἐπιβεβαιώνει ὅτι ἀληθεύει τό λεγόμενο ἐδῶ καί ἀρκετά χρόνια ὅτι πολλοί ἀρσενικοί ἀθλητές τῶν ἀγώνων αὐτῶν καί πολλῶν ἄλλων ἀγώνων εἶναι κίναιδοι κι ἔχουν μέ τούς προπονητές τους ἤ μέ ἄλλους ἀθλητικούς παράγοντες σεξουαλικές σχέσεις κιναιδικές.

Ἡ Ἐκκλησία ἔχει… ἱερή ὑποχρέωσι ἐνώπιον τοῦ νυμφίου της Κυρίου Ἰησοῦ Χριστοῦ νά μήν ἀναμιγνύεται καθόλου καί μέ κανένα ἄμεσο ἤ ἔμμεσο τρόπο καί νά μή συμμετέχη σ᾽ αὐτή τήν εἰδωλολατρική βρώμικη διαδικασία. Εἰδικῶς δέ τήν “ἱέρεια” πού προσεύχεται ρητῶς καί δημοσίᾳ στό Δία, ἤ τυχόν ἄλλες δευτερεύουσες “ἱερόδουλες”, πού θά τήν πλαισιώνουν, νά τίς ἀφορίση, ἐπειδή οἱ ἴδιες ἐκεῖνες, πρῶτες καί αὐτοβούλως καί πρίν ἀπ᾽ τήν Ἐκκλησία, ἀφόρισαν τόν ἑαυτό τους ἀπ᾽ τόν Κύριο καί τήν Ἐκκλησία καί προσχώρησαν καί προσεύχονται σέ ἄλλο θεό. Οἱ Χριστιανοί ἔχαναν καί τή ζωή τους μαρτυρικῶς, γιά νά μήν κάνουν μιά τέτοια ἐπίκλησι. Ἀκόμη καί ὁ Π.Α.Ο.Κ. ἔχει δικαίωμα νά διαγράψη (αὐτό θά πῆ “ν᾽ ἀφορίση”, δηλ. νά ξεχωρίση, ν᾽ ἀπομακρύνη) ἕναν ὀπαδό του, ἄν ἐκεῖνος γίνη ὀπαδός τοῦ Παναθηναϊκοῦ. Ἡ Ἐκκλησία εἶναι κάτι ἀνώτερο τοῦ Π.Α.Ο.Κ.. Μπορεῖ καί πρέπει, ἐπίσης, ἡ Ἐκκλησία ν᾽ ἀφορίση καί ὅλους τούς συντελεστές καί συμμετόχους καί περισταμένους στήν προσευχή καί τελετή ἐκείνη, ὅποιοι κι ἄν εἶναι αὐτοί. Καί τέλος ἔχει τήν ἐξουσία καί ὀφείλει νά δώση ἐντολή σέ κάθε χριστιανικό περιοδικό ἤ ἄλλο ἔντυπο νά μήν ἐπαινέση στό ἑξῆς τούς ὀλυμπιακούς ἀγῶνες καί κανένα ὀλυμπιακό ἀθλητή, ἀλλά νά τηρήση ἁπλῶς μιά σεμνή καί χριστιανική σιωπή

Ὁ Walter Trobisch, μέ ὡραῖα παραδείγματα, καθορίζει τά πλαίσια ἔξω ἀπό τά ὁποῖα δέν εἶναι ἐπιτρεπτή ἡ χρῆσι τοῦ σεξουαλικοῦ ἐνστίκτου:

«Χωρίς ἀμφιβολία ἡ γενετήσια δύναμι τοῦ ἀνθρώπου δημιουργήθηκε ἀπό τό Θεό. Εἶναι δῶρο τοῦ Θεοῦ, ἕνα ἀπό τά πολιτιμότερα δῶρα Του, πού σοῦ ἔδωσε γιά τή νειότη σου. Ἀλλά ἡ ὕπαρξι ἑνός ἐνστίκτου δέν δικαιολογεῖ καί τήν ἀλόγιστη ἱκανοποίησί του. Ἡ παρουσία μιᾶς δυνάμεως δέν σημαίνει πώς πρέπει ν᾽ ἀφεθῆ νά μᾶς διευθύνη στά τυφλά καί χωρίς χαλινό. Τί θἄλεγες γιά τό νέο πού στέκεται μπρός στή βιτρίνα ἑνός κρεοπωλείου στήν πόλι καί κάνει τίς ἀκόλουθες σκέψεις: “Βλέποντας αὐτά τά χοιρομέρια καί λουκάνικα πεινῶ πιό πολύ ἀπό πρίν. Μοῦ ἀνοίγουν τήν ὄρεξι. Αὐτό ἀποδεικνύει πώς εἶναι προορισμένα γιά μένα κι ὅτι μπορῶ νά τἄχω. Μπορῶ νά πάρω μιά πέτρα καί νά σπάσω τή βιτρίνα”. Τί θἄλεγες; Λές: “ὅ,τι ὑπάρχει, πρέπει νἄχη καί χρῆσι”. Σωστά μά στήν ὥρα καί στόν τόπο του. Ἕνας φίλος σου, ἄς ποῦμε, γίνεται ἀστυνομικός κι ἀποκτᾶ, γιά πρώτη φορά στή ζωή του, περίστροφο. Ἀπ᾽ αὐτή στή στιγμή ἀναπτύσσει τήν παρακάτω θεωρία: “Μοῦ ἔδωσαν αὐτό τό περίστροφο, δέν τό πῆρα μόνος μου. Κι ἀφοῦ μοῦ τό ἔδωσαν, πρέπει νά τό χρησιμοποιῶ. Πρέπει, λοιπόν, νά πυροβολήσω, ἄσχετα πάνω σέ ποιόν”. Ὄχι, δέν ἔχει αὐτό τό δικαίωμα! Τοῦ δόθηκε, βέβαια, τό περίστροφο, εἶναι, ὅμως, ὑπεύθυνος γιά τή χρῆσι του.

Ἀκριβῶς ἔτσι συμβαίνει καί μέ τή γενετήσια δύναμί σου· … στό σωστό τόπο καί χρόνο, κάτω ἀπό ἐντελῶς ὁρισμένες συνθῆκες. Ἔτσι τά καθόρισε ὁ Θεός».

«Ὅταν ἔχη κανείς μιά ἐπιθυμία, αὐτό δέν σημαίνει αὐτόματα ὅτι θά πρέπη καί νά τήν ἱκανοποιήση ἀμέσως. Οὔτε ἐσύ δέν σταματᾶς μπροστά ἀπό τό κρεοπωλεῖο, ὅταν στή θέα ἑνός σαλαμιοῦ σοῦ τρέχουνε τά σάλια, γιά νά σπάσης τό τζάμι καί νά πάρης τό σαλάμι πού θά σοῦ ἱκανοποιήση τήν ἐπιθυμία. Τίς ὁρμές τίς ἔχουμε γιά νά τίς χρησιμοποιοῦμε σωστά».

Ὁ C. S. Lewis τονίζει: «Ἡ χριστιανική ἰδέα περί γάμου βασίζεται στά λόγια τοῦ Χριστοῦ ὅτι ἕνας ἄντρας καί μιά γυναῖκα θά πρέπη νά θεωροῦνται ὡς ἕνας ὀργανισμός —γιατί αὐτό θά σήμαινε στή σύγχρονη γλώσσα τό “σάρξ μία”. Μάλιστα, οἱ χριστιανοί πιστεύουν πώς ὅταν τό ἔλεγε αὐτό δέν ἐξέφραζε ἕνα συναίσθημα, ἀλλά ἀναφερόταν σ᾽ ἕνα γεγονός —ὅπως ἀκριβῶς κάποιος ἀναφέρεται σ᾽ ἕνα γεγονός ὅταν λέη ὅτι ἡ κλειδαριά καί τό κλειδί ἀποτελοῦν ἕνα μηχανισμό ἤ ὅτι τό βιολί καί τό δοξάρι εἶναι ἕνα καί μόνο μουσικό ὄργανο. Αὐτός πού δημιούργησε τήν ἀνθρώπινη μηχανή μᾶς εἶπε ὅτι τά δύο της μισά, τό ἀρσενικό καί τό θηλυκό, ἔγιναν γιά νά συνδυάζωνται ἀπό κοινοῦ σέ ζεύγη, ὄχι ἁπλῶς στό σεξουαλικό ἐπίπεδο, ἀλλά σέ ὅλες τίς ἐκφάνσεις τῆς ὑπάρξεώς τους. Τό τερατῶδες τῆς σεξουαλικῆς συνουσίας ἔξω ἀπό τά πλαίσια τοῦ γάμου ἔγκειται στό ὅτι αὐτοί πού ἐμπλέκονται σ᾽ αὐτήν προσπαθοῦν νά ἀπομονώσουν ἕνα εἶδος ἑνώσεως, τή σεξουαλική, ἀπό ὅλα τά ὑπόλοιπα εἴδη ἑνώσεως, τά ὁποῖα ὑποτίθεται πώς θά ἔπρεπε νά τήν πλαισιώνουν καί νά συγκροτοῦν ἔτσι μιά συνολική ἕνωσι. Ἡ χριστιανική στάσι δέν δηλώνει ὅτι ὑπάρχει κάτι τό κακό στή σεξουαλική ἡδονή, τουλάχιστον ὄχι περισσότερο ἀπ᾽ ὅ,τι στήν ἡδονή τήν ὁποία προσφέρει τό φαγητό. Θέλει ἁπλῶς νά καταδείξη ὅτι δέν πρέπει νά ἀπομονώνης τήν ἐν λόγῳ ἡδονή προσπαθώντας νά τή χαρῆς αὐτοτελῶς, ὅπως ἀκριβῶς δέν ὀφείλεις νά χαίρεσαι τήν ἡδονή τῆς γεύσεως ἀπομονώνοντάς την ἀπό τήν κατάποσι καί τήν πέψι, δηλαδή, μέ τό νά μασᾶς τίς τροφές καί νά τίς ἀποβάλλης.

Καί ὁ Ἀρχιμ. Ἀθανάσιος Σιαμάκης ἐπισημαίνει πολύ σωστά: «Τί θά λέγατε ἄν ἡ ἐλληνική πολιτεία καί συγκεκριμένα τό ὑπουργεῖο ὑγείας πλάσαρε διά τῶν τηλεοράσεων καί τῶν ἄλλων μέσων ἐνημερώσεως κάποιο ἀπ᾽ τά πιό κάτω συνθήματα·

“Ναί στά ναρκωτικά, ὄχι στό θάνατο”;

“Ναί στό ἀλκοολισμό, ὄχι στήν κίρρωσι τοῦ ἥπατος”;

“Ναί στό τσιγάρο, ὄχι στόν καρκῖνο”;

Δέν χρειάζεται πολύς νοῦς, γιά νά καταλάβη κανείς τήν ἀντιφατικότητα τῶν συνθημάτων αὐτῶν, ἀφοῦ εἶναι γνωστό ὅτι τό ἀποτέλεσμα (θάνατος, κίρρωσι, καρκῖνος) ἔχει ἄμεση συνάρτησι μέ τό αἴτιο (ναρκωτικό, ἀλκοόλ, τσιγάρο). Καί, ἄν τό δεύτερο δέν τό θέλουμε, θά ἔπρεπε κατά ἴσο λόγο νά μή θέλουμε νά διαφημίζουμε καί τό πρῶτο.

Κι, ὅμως, τό ἑλληνικό κράτος, στήν “προσπάθειά” του νά καταπολεμήση τό AIDS, πού παίρνει ἀνησυχητικές διαστάσεις στήν κοινωνία μας, λανσάρει ἕνα παρανοϊκό καί σχιζοφρενικό αὐτοαναιρούμενο σύνθημα: “Ναί στόν ἔρωτα, ὄχι στό AIDS”…

Ἄν, λοιπόν, οἱ λεγόμενοι ὑπεύθυνοι δέν θέλουν ν᾽ ἀναλάβουν τήν εὐθύνη γιά ἕνα τόσο πονηρό σύνθημα μέ τόση διαβρωτική καί καταστροφική ἐπίδρασι στή ζωή τῶν ἀνθρώπων καί, μάλιστα, τῶν νέων, οἱ ὁποῖοι ἔτσι κι ἀλλοιῶς εἶναι τά θύματα, καθώς δέχονται καθημερινῶς τή λεγόμενη πλύσι ἐγκεφάλου ἀπ᾽ τή βάρβαρη κι ἀπάνθρωπη πληροφόρησι· ἄν δέν θέλουν, λέω, νά τούς ἀποδοθῆ δόλος ἐκ προθέσεως καί εὐθύνη βαρυτάτων ἀδικημάτων· ἄν ἀντιθέτως θέλουν νά τούς πιστωθῆ ἀληθινό ἐνδιαφέρον κατά τῆς μάστιγος τοῦ αἰῶνα μας, τότε θά πρέπη ν᾽ ἀποπτύσουν τό πονηρό αὐτό σύνθημα καί νά εἰσηγηθοῦν κάποιο ἄλλο, πού θά εἶναι ὄντως σύνθημα σωτηρίας.

Κι ἐπειδή δέν εἶναι εὔκολο νά βροῦν ἕνα τέτοιο σύνθημα, πρός διευκόλυνσί τους προτείνονται δύο συνθήματα:

“Ὄχι στό ΑΙDS, ναί στήν οἰκογένεια”.

“Ὄχι στό ΑΙDS, ναί στήν ἁγνότητα”.

Ναί, ἡ χριστιανική οἰκογένεια καί ἡ ἁγνότητα εἶναι οἱ πραγματικοί ἀντίποδες τοῦ AIDS, κι ὄχι, βέβαια, τά συνθήματα τῆς δημοσίας ἀπάτης. Ἡ θεοσύστατη χριστιανική οἰκογένεια νομιμοποιεῖ τόν ἔρωτα μεταξύ τοῦ συζύγου καί τῆς συζύγου καί ὡς ἀποκορύφωμα τῆς ἐν Θεῷ ἑνώσεώς τους δίδονται τά παιδιά, τά ἱερώτερα καί πολυτιμότερα ἀποκτήματά τους. Ἡ χριστιανική οἰκογένεια θά προστατεύση τόν ἄνδρα καί τή γυναῖκα ἀπό σεξουαλικές παρεκκλίσεις κι ἔκτροπα. Ἡ χριστιανική οἰκογένεια, πού ἀπαιτεῖ ἁγνότητα πρό τοῦ γάμου καί σωφροσύνη μέσα στή συζυγία, ἐγκράτεια καί ἀλληλοκατανόησι κατά τό θεόπνευστο ἀποστολικό: “ἡ γυνή τοῦ ἰδίου σώματος οὐκ ἐξουσιάζει, ἀλλ᾽ ὁ ἀνήρ· ὁμοίως δέ καί ὁ ἀνήρ τοῦ ἰδίου σώματος οὐκ ἐξουσιάζει, ἀλλ᾽ ἡ γυνή. Μή ἀποστερεῖτε ἀλλήλους, εἰ μή τι ἄν ἐκ συμφώνου πρός καιρόν, ἵνα σχολάζητε τῇ νηστείᾳ καί τῇ προσευχῇ καί πάλιν ἐπί τό αὐτό συνέρχησθε, ἵνα μή πειράζῃ ὑμᾶς ὁ σατανᾶς διά τήν ἀκρασίαν ὑμῶν”(Α´ Κορ 7, 4-5), ἀποτελεῖ φάρμακο ἀποτελεσματικό κατά τῆς ἀσθενείας τῆς ἐντροπῆς.

Ἄγις Φλογέρας: «Λένε οἱ σημερινοί νέοι, ὅτι θέλουν νά ἔχουν

ἐλεύθερες σχέσεις στόν ἔρωτα καί στό sex.

Κι, ὅμως, στίς οἰκονομικές συναλλαγές

δέν ἔχουν ἐλεύθερες σχέσεις, ἀλλά ὑπακούουν στήν Ἐφορία.

Στό κυκλοφοριακό, ὅταν ὁδηγοῦν τό δίκυκλο κλπ.,

δέν ἔχουν ἐλεύθερες σχέσεις, ἀλλά τά φανάρια καί τόν Κώδικα.

Ὅταν κτίζης μιά οἱκοδομή, δέν ἔχεις ἐλεύθερες σχέσεις,

ἀλλά ἀκολουθεῖς τούς κανόνες δομήσεως.

Ὅταν φτιάχνης ἑταιρεία, δέν ἔχεις ἐλεύθερες σχέσεις,

ἀλλά ὑπογράφεις συμβόλαια μέ δεσμεύσεις.

Πῶς, λοιπόν, στήν πιό σπουδαία σχέσι,

πού εἶναι ἡ πλήρης ἕνωσι τοῦ ἄνδρα καί τῆς γυναίκας,

θέλεις ἐλεύθερες κι ἀδέσμευτες σχέσεις;

Πανάγαθε Κύριε, φώτιζε τά παιδιά μας!

Ἐπισημαίνει ὁ Jean de Fabrégues: «“Θέλουμε ἐλευθερία”, φώναζαν στούς δρόμους τοῦ Παρισιοῦ ἄνδρες καί γυναῖκες διαδηλωτές γιά “ἐλεύθερες καί δωρεάν ἀμβλώσεις”. Θά τούς ρωτοῦσε κανείς. Τί εἶναι γιά σᾶς ἡ ἐλευθερία; Σέ τί σᾶς χρειάζεται; Ποῦ σᾶς ὁδηγεῖ; Θ᾽ ἀπαντήσουν: Μᾶς χρειάζεται γιά νά εἴμασθε ὁ πραγματικός ἑαυτός μας καί τίποτε ἄλλο, νά μήν ὑπακούουμε σέ κανέναν, νά μήν ἐξαρτώμασθε ἀπό κανέναν.

Τό θέμα τῆς ἐλευθερίας ἀπασχολεῖ κάθε πνευματικό ἄνθρωπο. “Ἐλευθερία; γιά νά κάνη κανείς τί;”, διερωτᾶτο ὁ Lenin καί τριάντα ὁλόκληρα χρόνια ἀργότερα στήν ἄλλη ἄκρη τοῦ πνευματικοῦ ὁρίζοντα ὁ Βernanos ἔθετε τό ἴδιο ἐρώτημα: “Ἐλευθερία γιά τί πρᾶγμα;”.

Τό πρόβλημα αὐτό συνδέεται ἄμεσα μέ τό πρόβλημα τῆς ἀνθρωπίνης φύσεως. Ποιός εἶμαι; Ποιοί εἴμασθε; Τί εἴμασθε; Ἔχουμε προορισμό, σκοπούς; Ποιούς; Ἄν παραγνωρίση κανείς ὅλα αὐτά θά καταλήξη σέ φλυαρίες καί προχειρολογίες. Ἀλλά καί μπροστά μας, κάτω ἀπό τά μάτια μας ὑπάρχει μία πλατειά ἐμπειρία τοῦ τί συμβαίνει στήν ἀνθρώπινη φύσι, ὅταν θέλη νά ἐξαρτᾶται μόνο ἀπό τόν ἑαυτό της, ὅταν νομίζη ὅτι μπορεῖ νά βρῆ τήν ἐπιβεβαίωσί της μέσα στήν ἀπόλυτη ἀτομική ἐλευθερία, χωρίς νά λαμβάνη ὑπόψιν της τή φύσι της καθ᾽ ἑαυτήν.

Ἡ Σκανδιναβική ἐμπειρία.

Ἄς ἀφήσουμε κατά μέρος τήν τεράστια ἐμπειρία τῶν ναζιστικῶν καί σοβιετικῶν στρατοπέδων καί τίς ἐποχές κατά τίς ὁποῖες στή Ρωσία θέλησαν τήν ἀπόλυτη ἐλευθερία τῶν ἠθῶν. Στή Γερμανία τῶν Nazi δέν τήν ὑπέβαλαν παρά γιά τή δημιουργία μιᾶς “ἀμιγοῦς” φυλῆς. Σχετικά μέ τό πρόβλημα πού τέθηκε πρό ἡμερῶν ἐπί τάπητος στούς δρόμους τοῦ Παρισιοῦ μπορεῖ νά μιλήση πιό ἄμεσα καί πιό καθαρά μία ἄλλη ἐμπειρία τῶν χωρῶν ὅπου ἡ ἀπόλυτη σεξουαλική ἐλευθερία εἶναι πραγματικότητα, χωρίς ἠθικό ἔλεγχο, οὔτε ἐνδιαφέρον γι᾽ αὐτό πού μπορεῖ νά μήν εἶναι “φυσικό”.

Ὅλοι οἱ παρατηρητές πού ἐξέτασαν ἀπό κοντά τήν ἀνθρώπινη κατάστασι σ᾽ αὐτές τίς χῶρες διαπιστώνουν ὁμόφωνα πτῶσι τῆς ποιότητος τῆς ζωῆς, τῆς ζεστασιᾶς της. Ἄς μή μιλήσουμε γιά τήν ἐρωτική ἀναζήτησι μέχρι τά ἄκρα, πού ἀφορᾶ μιά μειονότητα ἀσθενῶν, ἐθισμένων, περίεργων (ἴσως ἐξίσου ἀσθενῶν ἐν ἀγνοίᾳ τους) καί (ἀλλοίμονο!) τουριστῶν.

Ἄς ἀκούσουμε τήν ἠχώ τῆς καθημερινῆς ζωῆς, τῆς ζωῆς τῶν πολλῶν. Ἕνας ταξιδιώτης, ὄχι ἀντίθετος ἐκ τῶν προτέρων πρός τίς σκανδιναβικές ἐμπειρίες, συνοψίζοντας τίς ἐντυπώσεις του ἀπό τή Σουηδία, βλέπει νά κυριαρχῆ ἕνας ρεαλισμός πού ἐγγίζει τά ὅρια τῆς ἀδιαφορίας. “Ποίησι δέν ὑπάρχει. Ἡ ζωή εἶναι ἄδεια. Ἡ ἀπομυθοποίησι τῆς ἀγάπης ἔχει κάτι τό ἀπάνθρωπο”.

Οἱ χῶρες ὅπου ἡ σεξουαλική ἐλευθερία εἶναι σχεδόν ἀπόλυτη, παρουσιάζουν στόν παρατηρητή μία ὄψι “χωρίς ψυχή”.

Πρόκειται γιά τήν ὕπαρξι ἑνός κενοῦ, μιᾶς ἀπουσίας ἀνθρωπιᾶς, ἀκτινοβολίας καί ἐνδιαφέροντος γιά τή ζωή. Σάν ἐπακόλουθο, ἡ μεγάλη ἄνοδος τοῦ ἀλκοολισμοῦ στίς χῶρες αὐτές. Ἡ πώλησι ἀλκοολικῶν ποτῶν ἐλέγχεται αὐστηρά, πωλοῦνται μόνο ὁρισμένες ὧρες καί σέ περιορισμένο ἀριθμό καταστημάτων. Ἔτσι ἡ τεράστια ἐλευθερία πού παρέχεται ἀπό τή μία πλευρά ἀπαιτεῖ περιορισμούς ἀπό τήν ἄλλη, σάν νά εἶναι ὁ ἄνθρωπος ἀνίκανος νά ἀναγνωρίση τόν ἑαυτό του καί νά βρῆ τήν ἰσορροπία του σ᾽ ἕνα σύμπαν χωρίς ὅρια καί φραγμούς. Παρόλους τούς περιορισμούς οἱ μεθυσμένοι γεμίζουν τούς δρόμους. Πῶς νά μή δῆ κανείς τό βαθύτερο νόημα μιᾶς τέτοιας ἐμπειρίας;

Οἱ ἀνθρώπινες πράξεις ἐάν ἀποχωρισθοῦν ἀπό τό σύνολο τῆς ζωῆς καί τῆς ἀνθρωπίνης φύσεως καί περιορισθοῦν στά λειτουργικά τους πλαίσια, χωρίς σκοπό, χάνουν τό βάθος, τήν ἀξία τους. Ἡ πρᾶξι τῆς ἀγάπης —περισσότερο ἀπό κάθε ἄλλη, κατά τό μέτρο, κατά τό ὁποῖο εἶναι τό κέντρο τῆς ζωῆς καί ἐξασφαλίζει τή μετάδοσί της— ὅταν περιορισθῆ σέ μία αὐτόματα ἐπαναλαμβανόμενη ἐνστικτώδη πρᾶξι ἀδειασμένη ἀπό τό νόημα τῆς προσηλώσεως σέ κάποιον “ἄλλο” σέ μία προσωπική σχέσι, γίνεται μία πρᾶξι χωρίς ἐνδιαφέρον, χωρίς δύναμι.

Ἡ ἀγάπη ὅταν ἀδειάση ἀπό τό νόημά της σκοτώνει τόν ἄνθρωπο.

Αὐτοί πού ἀσχολοῦνται μέ τά ἔργα τοῦ Μαρκησίου de Sade παραδέχονται ὁμόφωνα τήν τεράστια πλῆξι πού ξεπηδᾶ ἀπό τήν ἀνάγνωσι τῶν πλέον ἐρωτικῶν βιβλίων του. Ἀλλά καί τό ἐνδιαφέρον πού αὐτή τή στιγμή ἐκδηλώνεται σέ ὁρισμένους φιλολογικούς κύκλους γιά τό σαδισμό, εἶναι καί αὐτό γεμᾶτο νόημα. Ὅπως τήν ἐποχή τοῦ Sade, εἶναι μιά προσπάθεια (πάντοτε ἀνικανοποίητη) νά δοθῆ ἕνα περιεχόμενο στήν ἐρωτική σχέσι, μία δύναμι, τήν ὁποία ἡ πλῆξι καί ὁ ἐνστικτώδης αὐτοματισμός ἔχουν ἐξαφανίσει ἀπό παντοῦ.

Μετά τόσες ἐπικίνδυνες ἐμπειρίες πού ἀφήνουν στό δρόμο τους τόσα θύματα ἀνακαλύπτει κανείς ὅτι ὑπάρχει μία ἀνθρώπινη φύσι καί ἕνα νόημα τῆς ζωῆς καί αὐτοί πού θέλουν νά ζήσουν, παραγνωρίζοντας ὅλα αὐτά, παραδίδουν τόν ἑαυτό τους στήν ἀπόγνωσι καί τήν πλῆξι. Τίποτε πιό ἐνδεικτικό αὐτῆς τῆς ἀπογνώσεως ἀπό τόν ἴδιο τό Sade ἤ τό σαδισμό τῆς ἐποχῆς μας.

Ὁ φιλόσοφος Μerleau-Ρonty πού ἀσχολήθηκε μέ τά ὅρια τῆς ἐλπίδος καί τῆς ἀπογνώσεως, ἔγραφε κατά τό τέλος τῆς ζωῆς του ὅτι: “… Εἶναι καιρός νά δείξουμε στούς ἀποστόλους τῆς σεξουαλικῆς ἐλευθερίας ὅτι εἶναι πιό σκλάβοι ἀπό ὁποιονδήποτε ἄλλο.

Ὁ Ἀλέξανδρος Τσιριντάνης ἀπαντᾶ σ᾽ ἐκείνους πού θεωροῦν φυσιολογικό τόν ἐλεύθερο ἔρωτα:

«Ἡ σχολή τοῦ ἐλεύθερου ἔρωτα, προβάλλει στόν ἄνθρωπο μέ τό ἐρώτημα: Γιατί αὐτοί οἱ ἠθικοί κανόνες καί οἱ περιορισμοί, στήν ἐκδήλωσι μιᾶς τόσο φυσιολογικῆς λειτουργίας στόν ἄνθρωπο, ὅπως εἶναι ἡ γενετήσια λειτουργία;

Διότι… διότι αὐτό ἀκριβῶς εἶναι τό ζήτημα! Πότε εἶναι φυσιολογική ἡ λειτουργία αὐτή; Καί εἶναι, ἄραγε, ὁ “ἐλεύθερος ἔρωτας” κάτι τό φυσιολογικό γιά τόν ἄνθρωπο;

Αὐτό ἀκριβῶς εἶναι τό ζήτημα! Καί, λίγο νά σκεφθῆς ψύχραιμα κι ἀπροκάλυπτα, θά δῆς, πώς τό ζήτημα αὐτό δέν εἶναι καί τόσο ἁπλό, ὅπως τό φαντάζεται ἡ θεωρία τοῦ “ἐλεύθερου ἔρωτα”. Τό γενετήριο ἔνστικτο εἶναι ἔνστικτο δημιουργικό. Σκοπό του ἔχει στόν ἄνθρωπο, ὅπως καί στό ζῶο, τή δημιουργία ἀπογόνων. Τό γενετήσιο ἔνστικτο εἶναι ἀκριβῶς “γενετήσιο”. Ὅταν, λοιπόν, ἔλθης τώρα καί, μέ τρόπο τεχνητό, κόψης ἀπό τή λειτουργία τοῦ ἐνστίκτου αὐτοῦ ἐκεῖνο πού εἶναι ἡ οὐσία του, δηλαδή τή δημιουργία, γιά νά κρατήσης μόνο τό ἡδονιστικό στοιχεῖο, τότε κάνεις κάτι, πού, πῶς τό θέλεις, δέν εἶναι σύμφωνο μέ τή φύσι τοῦ ἐνστίκτου αὐτοῦ, τό σκοπό του, τόν προορισμό του. Αὐτή ἡ διάσπασι ἀναπαραγωγικῆς δημιουργίας καί ἡδονῆς, γιά νά κρατήσουμε τή δεύτερη καί ν᾽ ἀποκλείσουμε τήν πρώτη, εἶναι κάτι πού δέν τό κάνει ἡ φύσι. Εἶναι ξένο γι᾽ αὐτήν. Εἶναι κάτι τό ἀντιφυσιολογικό, τό τεχνητό, τό ψεύτικο.

Ὑπάρχει κι ἄλλο ἕνα ἔνστικτο, πού ἡ ἱκανοποίησί του συνδέεται μέ ἡδονή. Εἶναι τό ἔνστικτο τῆς πείνας. Ἡ πεῖνα, σκοπό ἔχει ἕνα: Τή διατροφή, τή συντήρησι τοῦ ἀνθρώπου. Ἡ ἡδονή ἡ γευστική ἔχει συνδεθῆ μέ τό σκοπό αὐτό· δέν εἶναι φυσιολογικό νά ἐπιδιωχθῆ ἡ ἡδονή μέ ἀποκλεισμό τῆς πραγματοποιήσεως τοῦ σκοποῦ. Τέτοιο τεχνητό χωρισμό τῆς ἡδονῆς ἀπό τόν σκοπό τοῦ ἐνστίκτου, τή θρέψι, ἔκαναν στήν ἐποχή τῆς ρωμαϊκῆς καταπτώσεως, στά συμπόσια τοῦ Νέρωνος, ὅπου οἱ ἀποκτηνωμένοι φαγάδες ἔτρωγαν, μονάχα γιά τή γευστική ἀπόλαυσι, καί κατόπιν προκαλοῦσαν τεχνητά ἐμετό, γιά νά ξαναφᾶνε πάλι καί ἔτσι συνεχιζόταν μιά τακτική, πού προκαλεῖ τόσο τή βδελυγμία, ὥστε πρέπει νά ζητήσω συγγνώμη ἀπό τούς ἀναγνῶστες μου πού τούς τή θυμίζω. Ὅμως, δέν εἶναι καμμιά οὐσιώδης διαφορά ἀνάμεσα στήν τακτική αὐτή καί τόν τεχνητό χωρισμό τῆς γενετήσιας ἀπολαύσεως ἀπό τό σκοπό της, τή δημιουργία. Καί στή γευστική καί στή σεξουαλική ἀπόλαυσι, ἡ ἱκανοποίησι τοῦ ἐνστίκτου, μέ τρόπο πού νά εἶναι ξένος πρός τό σκοπό του, μέ τόν τεχνητό χωρισμό τῆς ἡδονῆς ἀπό τό σκοπό τῆς λειτουργίας πού τή φέρνει, εἶναι κάτι τό ἀντιφυσιολογικό, τό τεχνητό, τό ψεύτικο. Κι ἐπειδή, στή γενετήσια λειτουργία, ὁ ψεύτικος χαρακτῆρας ἐκδηλώνεται σέ μιά κεντρικότατη ἔκφανσι τῆς ὅλης λειτουργίας τοῦ ἀνθρώπινου ὀργανισμοῦ, δέν εἶναι περίεργο, πώς μιά τέτοια διάσπασι φέρνει σέ ἐκφυλιστικά ἀποτελέσματα, τά ὁποῖα τά ὑφίσταται ὁ ἄνθρωπος καί σάν σωματικός καί σάν πνευματικός ὀργανισμός καί σάν ἄτομο καί σάν κοινωνία».

Ἐδῶ θά πρέπη, βέβαια, νά σημειώσουμε ὅτι, ἀκόμη καί ἄν στίς προγαμιαῖες σχέσεις ἐπιτευχθῆ καρπός, δέν παύουν νά παραμένουν στήν περιοχή τῆς ἁμαρτίας, ἐφόσον στή φυσιολογική πλέον λειτουργία τοῦ ἐνστίκτου δέν προστεθῆ καί ἡ τέλεσι τοῦ Μυστηρίου τοῦ (θρησκευτικοῦ) γάμου. Μόνο μετά τήν τέλεσι τοῦ Μυστηρίου ἀνήκει ὁ ἄνδρας στή γυναῖκα καί αὐτή σ᾽ ἐκεῖνον. Ὁτιδήποτε ἔχει προηγηθῆ (συνεύρεσι δηλ. ἔστω καί χωρίς ἀποφυγή τεκνογονίας) πρέπει νά ἐξομολογῆται ὡς πορνεία ἤ μοιχεία, ἀναλόγως.

Ἄς ξεκινήσουμε μέ τή γλαφυρή γραφίδα τοῦ Ἀλεξ. Τσιριντάνη: «Ἡ ἄρνησι τῶν σχέσεων τῶν ἐνστίκτων μέ τίς ἀνώτερες λειτουργίες τοῦ ἀνθρώπου, οἱ ὁποῖες τόν ἐμφανίζουν ὡς ἕνα λογικό ὄν, σημαίνει ἄρνησι τῆς πραγματικότητος. Θά ἰσοδυναμοῦσε μέ τό νά μή θέλουμε νά δοῦμε ἄλλο ἀπό λίθους καί σίδηρο σ᾽ ἕνα ὡραῖο οἰκοδόμημα. Ποιός ἔχει δικαίωμα νά ἀρνηθῆ τή δύναμι τοῦ ἐνστίκτου; Ἐκεῖνος πού τήν ἀρνεῖται βρίσκεται, ἐπίσης, μακρυά ἀπ᾽ τήν πραγματικότητα καί οἰκοδομεῖ πάνω στήν ἄμμο. Ἀλλά ἐνῶ τό ἔνστικτο ἀποτελεῖ τό μόνο παράγοντα καί ὁδηγό στά ἄλλα ζῶα, στόν ἄνθρωπο δέν συμβαίνει τό ἴδιο. Ὁ ψυχικός ὀργανισμός τοῦ ἀνθρώπου εἶναι προικισμένος μέ τά μέσα ἐκεῖνα, πού τοῦ ἐπιτρέπουν νά ἐπιβληθῆ στά ἔνστικτά του καί νά τούς δώση τήν κατάλληλη κατεύθυνσι. Ὁ ψυχικός αὐτός ὀργανισμός, ὅταν λάβη συνείδησι τῆς δυνάμεώς του, θά μεταχειρισθῆ τό ἀκατέργαστο ὑλικό τῶν ἐνστίκτων καί τῶν αἰσθήσεών του κατά τρόπο, ὁ ὁποῖος νά ἁρμόζη στήν ἀνθρώπινη φύσι τήν ὁποία θέλει νά ἐξυπηρετήση. Ἕνας νεώτερος Γάλλος βιολόγος ὁ Simmonet μελετώντας τό γενετήσιο ἔνστικτο εἰδικά, λέει ὅτι αὐτό εἶναι δυνατόν νά ἀπομονωθῆ ἀπό τό σύνολο τῶν ἄλλων ἐνστίκτων καί νά μείνη χωρίς ἱκανοποίησι, χωρίς συνέπειες, τίς ὁποῖες θά εἶχε γιά τό εἶδος ἡ μή ἱκανοποίησι ἄλλων ἐνστίκτων. Θεωρεῖ δηλ. ὁ Simmonet τό γενετήσιο ἔνστικτο ἕνα εἶδος ὀργανικῆς πολυτέλειας, κατά τήν ἔκφρασί του. Αὐτό, βέβαια, δέν σημαίνει ὅτι τό γενετήσιο ἔνστικτο δέν ἔχει τή θέσι του καί τήν ἀξία του στή ζωή. Ἕτερον ἑκάτερον. Ὁ Simmonet μιλᾶ ἀπό καθαρά βιολογική πλευρά. Ἀλλά ἡ μόνη θέσι καί ἡ μόνη ἀξία του βρίσκεται στό γάμο, γιά νά ἐξυπηρετήση ἕνα σκοπό: τή γέννησι παιδιῶν. Ὅταν, ὅμως, τό ἔνστικτο αὐτό χωρισθῆ καί ἀποτελέση —καί στό γάμο ἀκόμη— τό μοναδικό περιεχόμενο μέ τήν ἐγωϊστική ἡδονιστική τάσι, χωρίς, μάλιστα, πολλές φορές νά δημιουργῆ καί ἀπογόνους, τότε φθάνουμε στό κατάντημα τοῦ ἐκφυλισμοῦ τοῦ γάμου, πού ἀποτελεῖ φαινόμενο τῆς ἐποχῆς μας».

«Δημιουργία ἀπογόνων θά πῆ δημιουργία πού συντελεῖται μέσα στίς προϋποθέσεις πού εἶναι ἀπαραίτητες γιά νά ζήση, νά ἀναπτυχθῆ, νά προκόψη, νά ἐκπληρώση τόν προορισμό του ὁ ἄνθρωπος πού θά δῆ τό φῶς τῆς ἡμέρας. Κι αὐτές οἱ προϋποθέσεις ὑπάρχουν μόνο ὅταν ὁ νεογέννητος ἄνθρωπος βρῆ νά τόν περιμένη ἡ ζεστασιά τῆς οἰκογενείας τήν ὁποία ἵδρυσε ὁ γάμος. Ἀπό ὅλα τά ζῶα, ὁ ἄνθρωπος ἔχει περισσότερη ἀνάγκη ἀπό περίθαλψι καί ἀγωγή σ᾽ ἕνα σημαντικότατο ποσοστό τῆς διάρκειας τῆς ζωῆς του. Κι αὐτό γίνεται στήν οἰκογένεια, ὄχι στή βρεφοδόχο. Γι᾽ αὐτό ἡ οἰκογένεια —ἄρα ὁ γάμος— εἶναι τό φυσιολογικό συμπλήρωμα τοῦ γενετησίου ἐνστίκτου, εἶναι τό πεδίο, ὅπου ἐκδηλώνεται ἡ φυσιολογική λειτουργία τῆς γενετησίας δυνάμεως στόν ἄνθρωπο. Μέσα στό γάμο ἡ λειτουργία αὐτή εἶναι ἀληθινά, πλέρια, φυσιολογικά “γενετήσια”. Ἔξω ἀπό αὐτόν δέν ὑπάρχει δημιουργική λειτουργία, ὑπάρχει ἡδονιστική “ἱκανοποίησι” μέ μιά ἀντιφυσιολογική, ἐκφυλιστική, ἀποσυνθετική διάσπασι. Νά γιατί, ἡ ἴδια λειτουργία, μέσα στό γάμο εἶναι δημιουργία καί ζωή, ἔξω ἀπό τό γάμο εἶναι ἀποσύνθεσι, σαπίλα, ἄρνησι τῆς ζωῆς.

Μέ τέτοιο μάτι ἀντιμετώπισε τή γενετήσια λειτουργία, μέσα στό γάμο καί ἔξω ἀπό αὐτόν ὁ ἄνθρωπος, σ᾽ ὅλους τούς αἰῶνες, σ᾽ ὅλα τά γεωγραφικά πλάτη καί μήκη. Ὅσο κι ἄν βουτηχθῆς στά βάθη τῶν αἰώνων, θά δῆς τήν ἐξώγαμη γενετήσια “ἱκανοποίησι” νά στιγματίζεται σάν πορνεία καί τήν πορνεία νά καταδικάζεται πάντα ἀπό τήν κοινή συνείδησι. Ἀκόμα καί σέ χῶρες ὅπου, γιά λόγους σχετικούς μέ τήν κατάπτωσι καί τήν ἐκμετάλλευσι τῆς γυναίκας, κράτος καί ἐκφυλισμένη θρησκεία, πάσχιζαν νά καθιερώσουν τήν πορνεία, ἀντέδρασε ὁ λαός, ἡ κοινωνία. Πολλές φορές καθιερώθηκε, πολλές φορές ἐπιβλήθηκε ἐπίσημα ἡ πορνεία, μά ποτέ δέν τιμήθηκε. Στήν κοινή συνείδησι ἦταν πάντα κάτι τό κατώτερο, τό ἐλεεινό, τό σιχαμένο. Καί στήν ἀρχαία Ἑλλάδα, εἰδικότερα, μ᾽ ὅλες τίς πάνδημες Ἀφροδίτες, λαϊκό αἴσθημα καί φιλοσοφική σκέψι ἀντιμετώπιζαν πάντα τήν πορνεία σάν κάτι τό σάπιο καί ἀρρωστημένο, κάτι πού εἶναι ἀντίθετο στήν ἀνθρώπινη ἀξιοπρέπεια καί κατεβάζει τόν ἄνθρωπο στό κτῆνος*. [*ὑπ.: Καί ἡ φιλοσοφική σκέψι ἦταν ὁμόφωνη στό σημεῖο αὐτό. Ἀκόμα καί οἱ Ἐπικούρειοι κάθε ἄλλο ἦταν παρά ἡδονιστές τοῦ σημερινοῦ τύπου. Ἦταν εὐδαιμονιστές, πού ζητοῦσαν τήν ἡδονή, μά τήν πνευματική ἡδονή τήν ὁποία χαρακτήριζαν σάν ἀνώτερη καί γνήσια ἡδονή πού ὁδηγεῖ στήν εὐδαιμονία, ἐνῶ οἱ σωματικές, οἱ αἰσθησιακές ἡδονές εἶναι κατά τούς Ἐπικούρειους κατώτερες γιατί τούς λείπει ἡ διάρκεια, χαρακτηριστικό τῆς γνήσιας ἡδονῆς. Ὅσο γιά τή θέσι τῆς ἑταίρας, τοῦ ἑταιρισμοῦ, τῆς πορνείας μέσα στήν Ἀθηναϊκή κοινωνία καί, μάλιστα, τῶν χρόνων τῆς παρακμῆς, ἀρκεῖ νά δῆ κανείς τούς ἑταιρικούς διαλόγους τοῦ Λουκιανοῦ (ἑνός συγγραφέα κάθε ἄλλο παρά ἠθικολόγου) γιά νά δῆ τόν κοινωνικό ξεπεσμό καί τήν ἀτμόσφαιρα τῆς περιφρονήσεως. Καί γιά τήν περίφημη Ἀσπασία, τό στερεότυπο ἐπιχείρημα τῶν φίλων τῆς σεξουαλικῆς ἀσυδοσίας, ἕνα μόνο ἀρκεῖ νά μᾶς δείξη τήν ἀλήθεια: τό τεράστιο σκάνδαλο, ἡ γενική κατακραυγή πού γεννήθηκε μέσα στήν Ἀθηναϊκή κοινωνία ἐξ αἰτίας τῶν ὅσων λέγονταν (ἀληθινά ἤ συκοφαντικά, δέν ξέρουμε) γιά τόν ἔκλυτο βίο τῆς Ἀσπασίας· τό ὅτι ἡ ἀντιπολίτευσι κατά τοῦ Περικλῆ βρῆκε ἀκριβῶς στίς φημολογούμενες σχέσεις του μέ τήν “ἑταῖρα” αὐτή τό ὅπλο γιά νά τόν κτυπήση, ἡ δραματική δίκη της ἔπειτα, ὅπου παρά τρίχα γλύτωσε ἡ Ἀσπασία τήν καταδίκη, ὅλα αὐτά δείχνουν, πώς ἡ κοινή συνείδησι δέν ἀνεχόταν τόν ἔκλυτο βίο, ἴσα ἴσα ἔδειχνε ἀπέναντι στά ἤθη μιά αὐστηρότητα, πού οὔτε μπροστά σ᾽ ἕνα Περικλῆ δέν σταματοῦσε].

Ἤ, μᾶλλον, οὔτε στό κτῆνος. Τό κτῆνος ζῆ μιά ζωή φυσιολογική, καί φυσιολογική εἶναι καί ἡ γενετήσια ζωή τοῦ ζώου κι ἀσύγκριτα ἀνώτερη ἀπό τούς ἐκφυλισμούς, πού σοφίζεται στόν ἡδονισμό του ὁ ἄνθρωπος. Τόν τεχνητό χωρισμό τῆς ἡδονῆς ἀπό τή δημιουργία δέν τόν ξέρει τό ζῶο. Τό ζῶο ἔχει δημιουργική γενετήσια λειτουργία μέσα στό γάμο, τό δικό του τό γάμο. Ἀπό τίς κορυφές τῶν βουνῶν ὥς τῶν ὠκεανῶν τά βάθη, ἀπό τόν ἀετό τοῦ ἑλληνικοῦ βουνοῦ, ὥς τό ψάρι τῆς ἐξωτικῆς θάλασσας, πρῶτα ἑτοιμάζεται ἡ φωλιά πού θά δεχθῆ τό γόνο, ὕστερα ἔρχεται ἡ σχέσι τῶν φύλων. Καί στά ζῶα ὅπου φωλιά δέν ὑπάρχει, ὅμως, πάντα καί χωρίς καμμιά ἐξαίρεσι ὑπάρχει ἡ γενετήσια λειτουργία, σάν λειτουργία δημιουργική. Τό ζῶο δέν πορνεύει! Ἡ πορνεία εἶναι προνόμιο τοῦ “πολιτισμένου” ἀνθρώπου. Ὅπως καί κάθε ἀντιφυσιολογικός τρόπος ζωῆς!

Ἀφύσικο, ἀρρωστημένο, ψεύτικο, τό κυνῆγι τῆς ἡδονῆς ἔξω ἀπό τόν φυσιολογικό της δεσμό μέ τή δημιουργία μέσα στό γάμο, δέν μπορεῖ παρά νά φέρνη ἀποτελέσματα ὀλέθρια γιά κάθε ἔκφανσι τῆς ζωῆς τοῦ ἀνθρώπου. Αὐτό, βέβαια, ἰσχύει, πρῶτ᾽ ἀπ᾽ ὅλα καί γιά τήν ὑγεία!

Γιά τήν ὑγιεινή πλευρά μιλᾶ σ᾽ ἄλλο ἄρθρο ὁ εἰδικός. Μ᾽ ὅλο πού δέν κατάλαβα τί χρειάζονται εἰδικές ἔρευνες, ὅπου φωνάζει ἡ ζωή. Ὅταν ἔχουμε τίς γενεές πού θράφηκαν καί θέριεψαν μέ τή γενετήσια ἠθική τῆς αὐστηρότητος τῶν ἠθῶν, βράχοι ὑγείας, σίδερα πού λύγισαν τεσσάρων αἰώνων σκλαβιά καί δυστυχία, ὅταν ἔχουμε, ἀκόμα, ἐκείνους τούς ἱερομονάχους τοῦ δούλου γένους, πού, μέ τήν ἀσκητική πιά ἐγκράτεια ἀτσαλωμένοι, δυνατοί, τσακίζοντας τό ἀποκτηνωτικό ἔργο τοῦ κατακτητῆ καί ἀπό τήν ἄλλη μεριά κάνοντας, λές, συναγωνισμό μέ τά βουνά στή μακροζωΐα… Κι ὅταν τά συγκρίνης αὐτά μέ τά γερόντια τῶν εἴκοσι πέντε χρόνων, ὅπως καταντοῦν μέ τή ζωή τῆς “γενετήσιας ἐλευθερίας”… Ὅταν νοσοκομεῖα, ψυχιατρεῖα, φυλακές, εἶναι γεμάτες ἀπό θύματα τῆς πρακτικῆς τοῦ “ἐλεύθερου ἔρωτα”, ὅταν χιλιάδες φυματικοί δέν μποροῦν νά βροῦν τήν ὑγεία τους γιατί δέν τούς ἀφήνει νά πάρουν ἀνάσα ἡ δουλεία στό σεξουαλικό πάθος, ὅταν ἑκατομμύρια ἄνθρωποι βασανίζωνται μέ τοῦ κόσμου τίς ἀρρώστιες, ὄχι, βέβαια, ἀπό τήν… πολλή ἐγκράτεια, κι ἄλλοι, ἀμέτρητοι, ἔχουν ὑπονομεύσει τόν ὀργανισμό τους, ἑτοιμόρροπο στό κάθε κτύπημα, πού γιά ἕναν γερό ὀργανισμό θά περνοῦσε ἀπαρατήρητο. Τί ὠφελοῦν τότε οἱ συζητήσεις κι οἱ “σεξολογίες” κι ὁ ἡδονισμός πού θέλει νά καμουφλαρισθῆ σέ σταυροφορία γιά χάρι τῆς ὑγείας, ὅταν φωνάζουν τά πράγματα, ὅπως φωνάζουν;

Μά δέν εἶναι μόνο ἡ ὑγιεινή πλευρά, δέν εἶναι μόνο ἡ ἄποψι πού ἀφορᾶ τή σωματική ὑγεία. Σ᾽ ὅλη τήν ἀνθρώπινη προσωπικότητα ἀναφέρεται καί ξεσπᾶ τούτη ἤ ἐκείνη ἡ πορεία, τήν ὁποία θά πάρη ὁ ἄνθρωπος στό θέμα τό γενετήσιο. Καί πανανθρώπινη εἶναι ἡ πεῖρα, πώς ἡ ἀντιφυσιολογική γενετήσια ζωή ἔξω ἀπό τό γάμο κτυπᾶ κατ᾽ εὐθεῖαν στό κέντρο τῆς πνευματικῆς ὑποστάσεως τοῦ ἀνθρώπου. Πνευματικός ἄνθρωπος παραδομένος στόν ἠδονισμό τῆς πορνείας… τί ἰδεῶδες ὀξύμωρο! Πνευματικός ἄνθρωπος, θά πῆ ἄνθρωπος, πού μέσα του ὑπάρχει ἡ ἱεραρχία τοῦ πνεύματος πάνω στό σῶμα. Καί, μέ τό σεξουαλικό ξεχαρβάλωμα… δέν ἔχουμε κἄν τό ἀντίθετο. Ἔχουμε τήν κυριαρχία ἑνός σώματος, πού κι αὐτό δουλεύει στό ἀντιφυσιολογικό. Ἔχουμε τήν κυριαρχία ἑνός ἐνστίκτου, βγαλμένου ἀπό τή θέσι του, σέ ἀντιφυσιολογική γραμμή, μέ ἐκφυλιστική ἔκφανσι. Τί περιμένεις ἀπό τέτοια διακυβέρνησι τῆς προσωπικότητος τοῦ ἀνθρώπου;

Περιμένεις… μά, ἐκεῖνο τό ὁποῖο βλέπουμε κάθε μέρα στή ζωή, ἀρκεῖ νά μήν κλείνουμε τά μάτια μας. Ἡ σεξουαλική ἀσυδοσία, ἡ κυριαρχία τοῦ ἐνστίκτου πού ξέφυγε ἀπό τό φυσιολογικό χαλινάρι, ὁδηγεῖ, πρῶτα-πρῶτα, σέ μιά ἐξασθένισι τοῦ πνευματικοῦ βίου, τῶν πνευματικῶν ἐπιδιώξεων τοῦ ἀνθρώπου. Βλέψεις, φιλοδοξίες, σχέδια, ὄνειρα, ὅλα τά ρουφάει ἡ δίνη τοῦ πάθους. Ὅσοι ἔχουν διαβάσει τό μυθιστόρημα τοῦ Ξενόπουλου “Ὁ κόσμος κι ὁ Κοσμᾶς” θά εἶδαν τόν Ἀλιμπράντε, πού ὀνειρεύεται νά γίνη κοινωνικός ἀναμορφωτής, ἑτοιμάζει συλλόγους, κίνησι, προγράμματα… καί τ᾽ ἀφήνει ὅλα αὐτά, ἀφήνει σύξυλους τούς συνεργάτες του, γιατί ἔτσι διατάσσει τό πάθος. Τά ξέρουν αὐτά ὅλοι οἱ πολιτικοί καί κοινωνικοί ἡγέτες μεγάλης ὁλκῆς. Δέν ἔχουν ποτέ ἐμπιστοσύνη στήν ἀγωνιστική ἀξία τῶν ὀπαδῶν τους, ἐκείνων, πού δουλεύουν στόν ποδόγυρο!

Μά αὐτό δέν ἰσχύει μόνο γιά τίς ἀνώτερες ἐπιδιώξεις. Ἀκόμα καί γιά τήν ἱκανοποίησι ἐγωϊστικῶν βλέψεων στόν ἀγῶνα τῆς ζωῆς, ἡ πεῖρα δείχνει, πώς ἡ σεξουαλική ἀσυδοσία ἀσκεῖ μιά ἐνέργεια πού παραλύει τίς δυνάμεις, κόβει τή θέλησι, λιγοστεύει τήν ἀντοχή, προετοιμάζει τήν ἄβουλη παράδοσι στήν ἧττα. Στόν ἀγῶνα τῆς ζωῆς, ὁ ἄνθρωπος πού ζῆ ἀσύδοτα στό σεξουαλικό τομέα ἔχει νά παλέψη μέ ἕνα παραπάνω ἀντίπαλο, τόν ὁποῖο δέν τόν ἀντιμετωπίζει ὁ ἄνθρωπος τῆς ἐγκρατείας καί τῆς αὐτοκυριαρχίας. Ὁ ἀντίπαλος αὐτός δουλεύει ἀπό μέσα. Εἶναι ἕνα εἶδος πέμπτης φάλαγγας. Κόβει τή μαχητικότητα. Παραλύει τό ἀγωνιστικό νεῦρο.

Παράξενο δέν εἶναι, ὕστερα ἀπό αὐτά, πώς ἡ σεξουαλική ἀσυδοσία προετοιμάζει καί τό κατρακύλισμα ὥς τήν ἐγκληματικότητα, πώς χαλάρωσι τῶν ἠθῶν ἀπό σεξουαλική ἄποψι καί ἐγκληματικότητα πήγαιναν, πηγαίνουν καί θά πηγαίνουν πάντα πλάι-πλάι σάν μονοιασμένες ὁμογάλακτες ἀδελφές. Cherchez la femme, σέ κάθε σχεδόν ἔγκλημα! Τό ξέρουμε ὅλοι αὐτό! Δέν εἶναι μόνο τά ἐγκλήματα πού ἄμεση αἰτία ἔχουν τήν ἄνομη σεξουαλική σχέσι, τά ἐγκλήματα τῶν ἠθῶν. Πίσω ἀπό κάθε ἔγκλημα —πολύ λιγοστές οἱ ἐξαιρέσεις— εἶναι κάποιος ἀνομολόγητος ἠθικός αὐτουργός, πού παρακίνησε, πλάνεψε, ἔβαλε φίμωτρο στή φωνή τῆς συνειδήσεως, ἔπνιξε τό δισταγμό, ἔδωσε τήν ὀλέθρια ἔκβασι στήν ἐσωτερική πάλη, ἔγινε ἡ ἀποφασιστική αἰτία γιά νά διαπραχθῆ τό ἔγκλημα. Κι αὐτός ὁ ἠθικός αὐτουργός εἶναι πάλι τό σεξουαλικό μεθύσι. Ζήλεια, ἀνάγκη γιά κοινωνικό ἀνέβασμα πού θά γίνη τό βάθρο γιά τήν ἐρωτική κατάκτησι, πρίν ἀπ᾽ ὅλα, ὅμως, ἀνάγκη γιά λεφτά, λεφτά πολλά, πού τά χρειάζεται ἡ φαγάνα τοῦ ἐλεύθερου ἔρωτα…

Γιατί δέν πρέπει νά ξεχνᾶμε καί τήν οἰκονομική ὑποδούλωσι, τήν ὁποία φέρνει ἡ σεξουαλική ἀντιφυσιολογική ἐπιδίωξι “ἱκανοποιήσεως” ἔξω ἀπό τό γάμο. Ἀρνητική καί θετική, ἐλάττωσι τῆς παραγωγικῆς ἱκανότητος, τῆς οἰκονομικῆς δραστηριότητος, μά καί θετική, σπατάλη, πολλές φορές ἀλόγιστη, πού ὁδηγεῖ… μά τί χρειάζονται τά λόγια γι᾽ αὐτά πού ξέρουμε ὅλοι μας; Περιουσίες πού ἐξανεμίζονται, πάμπλουτοι πού πεινοῦν… γεμάτη ἡ κοινωνία μας ἀπό ἀσώτους τῆς παραβολῆς, χωρίς, ὅμως, πάντα νά ὑπάρχουν καί τά “κεράτια”, τά ξυλοκέρατα τῶν χοίρων, γιά νά πάρη κάτι κι ὁ ἄσωτος. Καί γι᾽ αὐτό, ἀντί γιά τά ξυλοκέρατα ἔχουμε τό ἔγκλημα, τήν ἀτιμία, τήν αὐτοκτονία ἀκόμα!

Σ᾽ αὐτό βοηθάει καί τό γεγονός, ὅτι ἡ σεξουαλική ἀσυδοσία, πού γίνεται πάθος, φέρνει μαζί της, ἀργά ἤ γρήγορα, καί τούς συντρόφους της. Ὅλα τ᾽ ἄλλα πάθη, πού ξεσχίζουν τήν προσωπικότητα, ξεκουρελιάζουν τήν ἀνθρώπινη ἀξιοπρέπεια, καί θάβουν κάθε ἐλπίδα προκοπῆς στό ἄτομο καί στήν κοινωνία, βρίσκουν πάντα σάν σύντροφο βολικό καί ταιριαστό τό γενετήσιο πάθος. Θές ἀλκοολισμός, θές χαρτοπαίγνιο, θές σπατάλη, θές ἀκόμα καί κάθε λογῆς ἀσωτεία, πού εἶναι σύντροφος τῆς “κατ᾽ ἐξοχήν” ἀσωτείας. Ἐνῶ ἀπό τήν ἄλλη μεριά, ὅπου βασιλεύει ἡ ἐγκράτεια κι ἡ αὐτοκυριαρχία στό γενετήσιο ἔνστικτο, ὅπου ὁ ποδόγυρος κι ἡ μοιραία γυναῖκα (ἤ, ἀντίστοιχα, ὁ μοιραῖος ἄνδρας) δέν ἔχει πέρασι, ἐκεῖ ἐμφανίζονται, βέβαια, καμμιά φορά τά ἄλλα πάθη, μά, πῶς τό θέλετε, ἀδυνατισμένα, ἔξω ἀπό τό περιβάλλον τους, ἀπό τό ἔδαφος ὅπου θά μπορέσουν ν᾽ ἀνθίσουν, “dépaysés”. Δέν εἶναι μόνο πού εἶναι τύραννος ἡ σεξουαλική ἀσυδοσία. Εἶναι πού κουβαλάει μαζί της καί κάθε λογῆς ἄλλη τυραννίδα. Γιά νά κάνη τό θῦμα της δοῦλο. Δοῦλο μέ τήν πιό ὁλοκληρωμένη ἔννοια τοῦ ὅρου.

Καί αὐτό εἶναι τό καιριότερο σημεῖο στό θέμα μας. Ἀντιφυσιολογική, ἄρρωστη, ἔκφυλη καθώς εἶναι ἡ ζωή τῆς ἀσύδοτης σεξουαλικῆς “ἱκανοποιήσεως”, ἡ ζωή τῆς πορνείας, κτυπᾶ κατ᾽ εὐθεῖαν ὅ,τι εἶναι πιό οὐσιῶδες στήν ἀνθρώπινη προσωπικότητα, ὅ,τι κάνει τόν ἄνθρωπο στ᾽ ἀλήθεια ἄνθρωπο. Τήν ἐλευθερία…

“Πῶς, ἔφη, ὦ Σοφόκλεις, ἔχεις πρός τ᾽ ἀφροδίσια;… Εὐφήμει (: μίλα καλά), ἔφη ὦ ἄνθρωπε· ἀσμεναίτατα (: μέ πολλή εὐχαρίστησι) μέντοι αὐτό ἀπέφυγον, ὥσπερ λυσσῶντά τινα καί ἄγριον δεσπότην ἀποφυγών (: ἀποφεύγοντας)… Ἐπειδάν αἱ ἐπιθυμίαι παύσωνται κατατείνουσαι καί χαλάσωσι (: παύσουν νά πιέζουν καί ὑποχωρήσουν), παντάπασι τό τοῦ Σοφοκλέους γίγνεται (: γίνεται αὐτό τό ὁποῖο θέλει ὁ Σ.)· δεσποτῶν πολλῶν ἐστι καί μαινομένων (: τρελλῶν) ἀπηλλάχθαι (: ἔχεις ἀπαλλαγῆ)…”.

Δέν ἀντιγράφω ἀπό τόν Ἀπόστολο Παῦλο. Ἀπό τόν Πλάτωνα ἀντιγράφω (ἀπό τό πρῶτο βιβλίο τῆς “Πολιτείας”) καί νομίζω πώς οὔτε ὁ πιό σουρρεαλιστής στή Θεολογία δέν θά πῆ, πώς ὁ Πλάτωνας ἤ ὁ Σοφοκλῆς εἶχε ἐπηρεασθῆ ἀπό τόν Ἀπόστολο Παῦλο. Μά ὁ Πλάτωνας ἤ ὁ Σοφοκλῆς ἤ ὁ Σωκράτης ἤ μᾶλλον καί οἱ τρεῖς, εἶχαν ἐπηρεασθῆ ἀπό τήν πραγματικότητα, πού βοᾶ γιά τά θύματα τῆς φοβερῆς αὐτῆς δουλείας, ὅπως βοᾶ σήμερα, περισσότερο ἀπό ἄλλοτε. Γιά τίς χαμένες καριέρες, γιά τά ὄνειρα πού ἔσβησαν, γιά τά σπίτια τά ὁποῖα γκρέμισαν, γιά τούς πολέμους πού ἔγιναν ἤ πού χάθηκαν, γιά τίς θυσίες καί τίς ἑκατόμβες πού πῆγαν χαμένες, γιατί σέ τούτη ἤ σ᾽ ἐκείνη τή στιγμή σέ τοῦτο ἤ ἐκεῖνο τό πρόσωπο, μπῆκε στή μέση ὁ δοῦλος, καί τά ἔκανε… ὅπως τόν διέταξε ὁ ἀφέντης του, τό πάθος!

Καί εἶναι τούτη ἡ δουλεία, τόσο περισσότερο τραγική, ὅσο ἡ δύναμί της μπαίνει κι ἐκεῖ, ὅπου κάθε ἄλλη δουλεία σταματᾶ. Στό ἐσώτερο τῆς ἀνθρωπίνης ψυχῆς. Ὁ κάθε ἄλλος τύραννος, ἐξουσιάζει τό σῶμα. Τοῦτος ὁ τύραννος παραλύει τῆς ψυχῆς τή δύναμι, σιδεροδένει τό πνεῦμα, τό κάνει κι αὐτό δοῦλο κι ἀδύναμο γιά κάθε ἀνέβασμα. Ὅσο ἡ δουλεία αὐτή ὑπάρχει, μάταια κι ἀνώφελη κάθε προσπάθεια γιά πνευματική ἀνύψωσι τοῦ ἀνθρώπου. Ἄβατη στοῦ πνεύματος τήν ἐνέργεια εἶναι ἡ περιοχή ὅπου κυριαρχεῖ τούτη ἡ δουλεία. Καί κάθε προσπάθεια γιά τόν πνευματικό Λυτρωμό, ἄν δέν θέλη νά εἶναι καθαρή ματαιοπονία, μέ τήν ἀπελευθέρωσι τῆς ψυχῆς ἀπό τούτη τή δουλεία θά κάνη τήν ἀρχή. Μόνο μέ τέτοια ἀρχή μπορεῖ νά ἐξασφαλισθῆ συνέχεια, ἀντοχή, διάρκεια σέ κάθε ἀληθινά πνευματική προσπάθεια.

Νά γιατί ὁ Χριστιανισμός, εὐθύς ἀπό τήν πρώτη του ἐμφάνισι, ὄχι μόνο ἔδωσε τό κῦρος του στό πανανθρώπινο αἴτημα τῆς γενετήσιας σωφροσύνης, μά καί τή θέσι πού χρειαζόταν στόν ἀγῶνα γιά τήν ἄρτια χριστιανική προσωπικότητα. Χριστιανισμός καί ἐλευθερία εἶναι ἀχώριστα. Ὁ Χριστιανισμός ζητᾶ τήν ἐλεύθερη ἀποδοχή ἀνθρώπων ἐλεύθερων, καί ἐλεύθερων ἀπό τήν ἐσωτερική ἀκριβῶς αὐτή δουλεία. Τήν ἄλλη, τήν ἐξωτερική δουλεία, δέν τή φοβᾶται ὁ Χριστιανισμός. Συνηθισμένος εἶναι νά παλεύη μαζί της καί νά γιγαντώνεται ἀπό τήν πάλη. Μά ἡ ἐσωτερική σκλαβιά εἶναι ἐμπόδιο, πού πρέπει νά φύγη, γιά νά μπορέση νά μπῆ μέσα στόν ἄνθρωπο τό χριστιανικό φῶς. Ὅσο τό ἐμπόδιο αὐτό ὑπάρχει, δέν μπορεῖ νά γίνη λόγος γιά χριστιανική πνευματική δημιουργία. Ὅσο ἡ ψυχή εἶναι δούλη στό πάθος, ὁ κήρυκας τοῦ χριστιανικοῦ Λυτρωμοῦ ματαιοπονεῖ. Θά τολμήσω νά πῶ, ματαιοπονεῖ κι αὐτός ὁ θεῖος Λυτρωτής, κτυπώντας τῆς ψυχῆς τήν πόρτα!

Νά γιατί ὁ Χριστιανισμός εἶναι ἀλύγιστος κι ἀδιάλλακτος στό ζήτημα τῆς γενετήσιας ἠθικῆς. Ἡ ἀδιαλλαξία του εἶναι ἡ φυσική, αὐτονόητη, ἀπαραίτητη ἀδιαλλαξία τοῦ ἐλευθερωτῆ, πού δέν ἀνέχεται κανένα συμβιβασμό μέ τῆς σκλαβιᾶς τά δεσμά!

—Μά εἶναι δυνατή, εἶναι ἐφαρμόσιμη ἡ γενετήσια αὐτή ἠθική, μάλιστα, στόν αἰῶνα μας καί τήν κοινωνία μας;

Πολλοί σπεύδουν νά δώσουν ἀρνητική ἀπάντησι στό ἐρώτημα τοῦτο. Καί ἴσως νάχουν κάποιο δίκιο. Ἤ μᾶλλον, ἀσφαλῶς ἔχουν δίκιο… μέ ὁρισμένες προϋποθέσεις… Ἡ γενετήσια ἠθική εἶναι ἠθική αὐτοκυριαρχίας. Καί ἡ αὐτοκυριαρχία αὐτή, σ᾽ ἕνα τέτοιο τομέα σάν τό σεξουαλικό, εἶναι δυνατή μόνο μέσα στό πλαίσιο μιᾶς ἀνώτερης πνευματικῆς ζωῆς. Ἔξω ἀπό αὐτήν δέν εἶναι, βέβαια, δυνατή.

Δέν εἶναι δυνατή ἡ γενετήσια αὐτοκυριαρχία, ὅταν τή ζωή δέν τήν βλέπης μέ εἰλικρίνεια, ὅταν δέν ξεκαθαρίζης ἄν θά ζήσης σάν πνευματικός ἄνθρωπος ἤ σάν σαρκίο, ὅταν κάθε σαρκολατρική κατωτερότητα τή θέλης νά τήν καμουφλάρης σάν “ἰδεολογία”, σάν ὑποταγή στήν “ἐπιστήμη”, κτίζοντας τή ζωή σου πάνω στήν ψευτιά.

Δέν εἶναι δυνατή ἡ γενετήσια αὐτοκυριαρχία, ὅταν δέν ἔχουμε μέσα μας ξεκαθαρίσει τί εἶναι ἐλευθερία, σάν προϋπόθεσι μιᾶς ζωῆς ἀνθρώπινης στ᾽ ἀλήθεια καί φυσιολογικῆς. Ὅτι ἐλευθερία θά πῆ ἐσύ νά εἶσαι ἐλεύθερος ἀπέναντι στά ἔνστικτα, ὄχι τά ἔνστικτα νά εἶναι ἐλεύθερα νά σέ ὁδηγοῦν ὅπου θέλουν, ἤ μᾶλλον, ὅπου οὔτε αὐτά τά ἴδια θέλουν, σέ κάτι πού εἶναι ξένο πρός τόν προορισμό τους.

Δέν εἶναι δυνατή ἡ αὐτοκυριαρχία, ὅταν δέν τήν ζητᾶμε στά σοβαρά, μέ συνέπεια, κτυπώντας ἀλύπητα σάν ἐχθρό μας —σάν τόν χειρότερο ἐχθρό μας— κάθε τι πού μᾶς ἐμποδίζει στήν αὐτοκυριαρχία αὐτή.

Δέν εἶναι δυνατή ἡ ἠθική τῆς αὐτοκυριαρχίας, ὅταν τή ζητᾶμε ἔξω ἀπό τό πεδίο, ὅπου μπορεῖ νά ἐκδηλωθῆ. Ἡ ἠθική τῆς αὐτοκυριαρχίας στήν ὁλοκλήρωσί της εἶναι χριστιανική ἠθική. Καί ὁ χριστιανισμός δέν εἶναι δειγματολόγιο ἠθικῶν ἀρχῶν, νά διαλέξης ὅποια θέλεις. Εἶναι ἕνα ἑνιαῖο, ἀδιάσπαστο, ἀδιαίρετο σύστημα ζωῆς. Ἤ τό δέχεσαι, ἤ τό ἀπορρίπτεις. Μέ ὅλες τίς συνέπειες καί στή μιά περίπτωσι καί στήν ἄλλη.

Ἄν, ὅμως, τό ἄτομο, ὁ νέος, ἡ νέα, μπῆ ὁλοκληρωτικά, εἰλικρινά, μέ συνέπεια μέσα στό χριστιανικό κανόνα ζωῆς;

Τότε… τότε ἡ νίκη στήν πάλη μέ ὅ,τι κατώτερο μέσα μας δέν εἶναι ἁπλῶς “δυνατή”. Εἶναι πραγματικότητα. Στόν πνευματικό στίβο ὁ ἀγῶνας εἶναι νίκη. Ὁ ἀγωνιστής τῆς ἐλευθερίας, τῆς πνευματικῆς ἐλευθερίας, καί μόνο μέ τό νά εἶναι ἀγωνιστής, εἶναι νικητής. Αὐτό ἰσχύει καί γιά τή γενετήσια ἐλευθερία, στήν πνευματική της πλευρά.

Ὅσο γιά τή σωματική, τή φυσιολογική πλευρά, ὁ πνευματικός ἀγωνιστής —ὁ νικητής πού νίκησε στό σπουδαιότερο τομέα, τόν πνευματικό—, ἄς ξέρη καί τοῦτο:

Ὁ Χριστιανισμός δέν δίνει μόνο ἐντολές. Δίνει δύναμι. Καί ἡ δύναμι αὐτή κάνει καί τό γενετήσιο ἔνστικτο, δύναμι ἅγια καί δημιουργική. Ὄχι ἀνταγωνιστή, παρά σύμμαχο καί βοηθό τοῦ ἀνθρώπου, ἐνισχυτή καί ὁδηγητή του μέσα στή ζωή τῆς χριστιανικῆς δημιουργίας, μέσα στό χριστιανικό γάμο, μέσα στή χριστιανική οἰκογένεια.

Ὅπως καί σ᾽ ἄλλους τομεῖς, ἔτσι κι ἐδῶ, ἡ χριστιανική ἠθική ἑνώνει τό φυσιολογικό μέ τό ὑπερφυσικό, ἐναρμονίζει τό βιολογικό μέ τό πνευματικό, τήν ἐντολή μέ τό φυσιολογικά σκόπιμο, τό παράγγελμα μέ τή δύναμι γιά τήν ἐκτέλεσί του.

Καί ἄν σήμερα, σέ τοῦτο τόν … αἰῶνα, ζοῦμε ἀκόμα σάν ἄνθρωποι ὁμαλοί, σάν κοινωνία κάπως ἀκόμα ἀνθρώπινη, σάν βιολογικοί ὀργανισμοί ὄχι ἀκόμα ἐκφυλισμένοι, ἄν ὑπάρχουμε ἀκόμα σάν κάποιος πολιτισμός, ἄν δέν πέσαμε ἀκόμα ἀπό τά πλάνα ὀνειροπολήματα ἐξωχριστιανικῶν “ὑπερανθρώπων” στήν πραγματικότητα τοῦ ὑποκτήνους, αὐτό ὀφείλεται στό ὅτι ἡ ἀνθρωπότητα, αἰῶνες τώρα καί γενεῶν γενεές, τή δοκίμασε τή θεία αὐτή δύναμι καί τή νιώθει ἀκόμα νά ἐνεργῆ πάνω της, πάνω στήν ἐκλεκτότερη μερίδα της.

Ὀφείλεται στό ὅτι ἡ χριστιανική ἠθική, καί στόν τομέα τῆς γενετήσιας δημιουργικῆς λειτουργίας, δέν εἶναι μόνο δυνατότητα. Εἶναι πραγματικότητα.

Ὅπως πραγματικότητα εἶναι ἡ ζωή. Ἡ καθαρή, ἀνώτερη, πνευματικά κυβερνημένη ζωή. Ἡ ζωή, πού εἶναι ἡ μόνη ἄξια καί φυσιολογική γιά τόν ἄνθρωπο!»

Γράφει, ἐπίσης, ὁ π. Χαραλάμπης Βασιλόπουλος γιά τόν π. Βενέδικτο Πετράκη: «Ἡ ἀπήχησι τοῦ κηρύγματός του τράβηξε ἀπ᾽ τά καταγώγια καί τήν πασίγνωστη στό Ἀγρίνιο Κούλα. Αὐτή μετανόησε, ἐξομολογήθηκε καί ἄφησε ὁριστικά τό βίο τῆς ἁμαρτίας. Ἀφιερώθηκε στό Θεό, γιά νά σώση τήν ψυχή της.

Γιά νά φιλοσοφῆ, μάλιστα, πάνω στή ματαιότητα τῶν ἐγκοσμίων καί νά δαμάση τή σάρκα, πῆγε κι ἔμεινε μέσα στό Νεκροταφεῖο. Ὑπῆρχε ἕνα δωμάτιο, στό ὁποῖο ἔβαζαν οἱ νεκροθάπτες τίς ἀξίνες καί τά φτυάρια τους. Αἴ, λοιπόν! Ἐκεῖ μέσα ἐγκαταστάθηκε καί περιποιόταν τούς τάφους τῶν νεκρῶν.

Ἡ Κούλα εἶχε καί μία ἀνεψιά, πού ἔμενε στό χωριό Καλύβια. Αὐτή εἶχε ὀμορφιά ἐξαιρετική. Γι᾽ αὐτό τή συμβούλευε συχνά ἡ θεία της:

“Πρόσεξε, παιδί μου, τήν ἁγνότητά σου, νά μήν πέσης ἐκεῖ ὅπου ἔπεσα ἐγώ. Καλύτερα νά πεθάνης, παρά νά χάσης τήν τιμή σου, διότι ῾ἡ τιμή τιμή δέν ἔχει καί χαρά στον πού τήν ἔχει᾽. Εἶναι ὁ μεγαλύτερος θησαυρός σου”.

Στήν εἰκοσιτετράχρονη αὐτή κοπέλλα παρουσιάσθηκε ἕνας μεγάλος πειρασμός. Ἕνας γείτονάς της τήν ἐνοχλοῦσε ἐπίμονα. Ἀλλ᾽ αὐτή τόν ἀπέκρουε. Κάποτε τῆς εἶπε:

—Ἄν δέν ὑποκύψης, θά σέ σκοτώσω.

—Θά δοῦμε ποιός θά σκοτώση τόν ἄλλο, τοῦ εἶπε ἡ νέα.

Δέν ἔλεγε, ὅμως, τίποτε στούς δικούς της, γιά νά μή γίνη φονικό.

Κάποια μέρα κατά τήν ὁποία περνοῦσε ἀπό ἕνα ἐρημικό μέρος ἡ κοπέλλα, τῆς ἐπιτέθηκε ὁ κακός ἐκεῖνος ἄνθρωπος. Πιάσθηκαν στά χέρια. Ἔγινε πάλη σκληρή καί πολύωρη. Κι ἐπειδή δέν ἐκάμπτετο, ἄρχισε ἐκεῖνος νά τή κτυπᾶ μέ μαχαίρι. Τίς ἔδωσε εἴκοσι τρεῖς μαχαιριές καί μία ἀπό πίσω. Συνολικά 24 (ὅσα χρόνια εἶχε). Καί, ὅμως, ἡ νέα ἀντιστεκόταν. Τελικά τήν ἔσφαξε σάν τό πρόβατο.

Ὅταν πῆγαν οἱ δημοσιογράφοι, οἱ ἀστυνομικοί καί οἱ δικαστικοί καί τήν βρῆκαν σφαγμένη καί μέ τόσες μαχαιριές, ἀλλά μέ σφιγμένα τά πόδια, ἔπεσαν καί τῆς φίλησαν τά πόδια. Ἐπρόκειτο περί μάρτυρος καί, μάλιστα, Παρθενομάρτυρος!

Στά σαράντα, μ᾽ ἔστειλε ὁ π. Βενέδικτος γιά τό μνημόσυνό της. Βρέθηκα μπροστά σέ μία λαοθάλασσα. Συγκεντρώθηκαν ὅλοι αὐτοί ἀπ᾽ τό Ἀγρίνιο καί τά γύρω χωριά, γιά νά τιμήσουν τή νέα Παρθενομάρτυρα.

Ὁ φονιᾶς ἐννοεῖται καταδικάσθηκε σέ θάνατο κι ἐκτελέσθηκε. Γιά ν᾽ ἀποδεικνύεται ὅτι ὁ λόγος τοῦ Θεοῦ ὅσους τόν δέχονται, τούς ἀνεβάζει σέ ὕψη ἁγιότητος, στό θρόνο τοῦ Θεοῦ, τούς δέ ἄλλους πού τόν περιφρονοῦν, τούς κατεβάζει μέχρις Ἅδου κατωτάτου»

Καί θά κλείσουμε τήν ἑνότητα αὐτή μέ τίς θαυμάσιες σκέψεις τοῦ π. Ἐπιφανίου Θεοδωροπούλου —ἀπάντησι στούς “θεολογοῦντες” πού διακηρύσσουν ὅτι οἱ ἀπό ἀγάπη, καί ὄχι μέ χρηματικά ἀνταλλάγματα, σχέσεις δυό προσώπων ἐκτός γάμου δέν ἀποτελοῦν πορνεία ἤ μοιχεία. Τονίζει μεταξύ ἄλλων: «Ἄς δοῦμε ἄν οἱ “νεονικολαϊτικές” θεωρίες, ὅτι δηλ. τό Εὐαγγέλιο ἀπαγορεύει μόνο τίς “μέ χρηματικά ἀνταλλάγματα” σαρκικές σχέσεις, εἶναι δυνατόν νά βροῦν κάποιο στήριγμα στήν Καινή Διαθήκη. Θά βεβαιωθοῦμε ὅτι καί στήν Καινή Διαθήκη πορνεία εἶναι ἡ ἐκτός γάμου σχέσι, ἀδιαφόρως ἄν αὐτή γίνεται μέ χρήματα ἤ… “ἀπό ἀγάπη”. Ρωτᾶμε ὅσους φρονοῦν τό ἀντίθετο: Πῶς ἑρμηνεύουν τό λόγο τοῦ Κυρίου “ὅς ἄν ἀπολύσῃ [: ὅποιος διώξη] τήν γυναῖκα αὐτοῦ παρεκτός λόγου πορνείας, ποιεῖ αὐτήν μοιχᾶσθαι”(Μθ 5, 32); Βεβαίως, ἐδῶ ἡ λέξι δηλώνει τή μοιχεία (… μερικές φορές χρησιμοποιεῖται καί μέ ἔννοια γενική καί καθολική)· ἀλλά ἐκεῖνο πού ἔχει βαρύνουσα σημασία εἶναι ὅτι μέ τή λέξι πορνεία χαρακτηρίζεται ἡ παράνομη σαρκική μεῖξι ἀσχέτως ἄν γίνεται μέ χρήματα ἤ ὄχι. Σέ ἀντίθετη περίπτωσι, ἄν δηλ. ἡ λέξι πορνεία ἐννοῆ ἀναγκαστικά καί ἀποκλειστικά τήν μέ ἀμοιβή σχέσι καί δέν ἀναφέρεται καί στή σχέσι “ἀπό ἀγάπη”, τότε θά καταλήξουμε σέ συμπέρασμα πραγματικά τερατῶδες. Νά ποιό εἶναι αὐτό:

Ὁ Κύριος ἐπιτρέπει τό διαζύγιο γιά ἀθέτησι τῆς συζυγικῆς πίστεως, ἀλλά ὑπό ἕνα ἀπαράβατο ὅρο: Ὅτι ἡ ἄπιστη σύζυγος πῆρε χρήματα ἀπό ἐκεῖνο μέ τόν ὁποῖο συνῆψε σχέσεις. Ἄν δέν πῆρε χρήματα, ἄν ἔκανε ὅ,τι ἔκανε “ἀπό ἀγάπη” πρός τό “φίλο” της, τότε δέν ἔχουμε πορνεία. Ἄρα δέν ἐκπληρώνεται ὁ ρητός ὅρος τοῦ Κυρίου καί ἀποκλείεται τό διαζύγιο. Μ᾽ ἄλλα λόγια, ὁ ἀδικούμενος σύζυγος πρέπει νά συνεχίζη ὑποχρεωτικά τή συζυγία του μέ τή μοιχαλίδα, ἀνεχόμενος καί αὐτήν καί τίς ἀπιστίες της, ἀφοῦ αὐτές δέν ἔχουν σάν κίνητρο τά χρήματα, ἀλλά μόνο τήν… “ἀγάπη”!!! Ὅπου δέν μεσολαβοῦν χρήματα, δέν ὑπάρχει πορνεία. Καί ὅπου δέν ὑπάρχει πορνεία, δέν ἐπιτρέπεται, κατά τούς λόγους τοῦ Κυρίου, τό διαζύγιο! Συμφωνεῖτε, ἀδελφοί; Ἐκεῖ ὁδηγοῦν κατευθεῖαν καί μέ ἀσφάλεια οἱ θεωρίες σας, ὅτι ἡ πορνεία σημαίνει μόνο καί ἀποκλειστικά τήν μέ χρήματα σχέσι…

Ἐπίσης ρωτᾶμε: Πῶς ἐρμηνεύουν, ὅσοι διδάσκουν τέτοιες θεωρίες, τό χωρίο τοῦ Παύλου Α´ Κορ 5, 1 κ.ἑ.; Νά τί λέει ὁ θεῖος Ἀπόστολος: “Ὅλως ἀκούεται ἐν ὑμῖν πορνεία, καί τοιαύτη πορνεία, ἥτις οὐδέ ἐν τοῖς ἔθνεσιν ὀνομάζεται, ὥστε γυναῖκά τινα τοῦ πατρός ἔχειν [: ὥστε νά συζῆ κάποιος μέ τήν μητρυιά του]”. Ὁ ἄνθρωπος αὐτός δέν ἐπισκεπτόταν τά πορνεῖα· ἁπλῶς συζοῦσε μέ τή μητρυιά του. Καί προφανῶς ὁ δεσμός του ἦταν “ἀπό ἀγάπη”. Δέν συζῆ κάποιος… πληρώνοντας! Γιά τόν Παῦλο, ὅμως, ἡ ἀθέμιτη αὐτή συζυγία ἦταν πορνεία! Ποιά ἄλλη ἀπόδειξι χρειάζεται γιά τό ὅτι πορνεία δέν χαρακτηρίζεται ἡ μέ χρήματα μεῖξι, ἀλλά κάθε σαρκική συνάφεια ἐκτός νομίμου γάμου; Σαφέστατο εἶναι καί τό ἐδάφιο Α´ Κορ 7, 8-9: “Λέγω δέ τοῖς ἀγάμοις καί ταῖς χήραις, καλόν αὐτοῖς ἐστιν ἐάν μείνωσιν ὡς κἀγώ. Εἰ δέ οὐκ ἐγκρατεύονται, γαμησάτωσαν [: ἄς ἔλθουν σέ κοινωνία γάμου]· κρεῖσσον γάρ ἐστι γαμῆσαι ἤ πυροῦσθαι [: καλύτερα νά παντρευθοῦν παρά νά φουντώνουν ἀπό σαρκικές ἐπιθυμίες]”. Ἐπιθυμεῖ ὁ μέγας Ἀπόστολος τήν ἰσόβια ἀγαμία γιά ὅλους τούς ἀγάμους. Δέν ἀγνοεῖ, ὅμως, ὅτι ἡ ἀγαμία εἶναι μέν ἀνώτερη, ἀλλά ὄχι καί εὔκολη ὁδός. Γι᾽ αὐτό καί προσθέτει: “Εἰ δέ οὐκ ἐγρατεύονται, γαμησάτωσαν”. Δηλ.: Ἐάν δέν μποροῦν νά ἐπιβληθοῦν στίς ὁρμές τῆς σαρκός, ἄς ἔρχονται σέ κοινωνία γάμου. Μοναδική διέξοδος εἶναι μέ τό γάμο. “Μονόδρομος”. Ἄλλη διέξοδος δέν ὑπάρχει. Ἤ ἀγαμία, λοιπόν, γιά ὅσους μποροῦν νά ἐγκρατευθοῦν, ἤ γάμος γιά ὅσους δέν μποροῦν. Οὔτε διανοεῖται ὁ Παῦλος τήν εὔκολη “λύσι” τῶν “ἀπό ἀγάπη” σχέσεων γιά ὅσους δέν ἐγκρατεύονται. Τό δίλημμα τό ὁποῖο θέτει εἶναι ἄτεγκτο: Ἐγκρατεύεσαι; Μεῖνε ἄγαμος! Δέν ἐγκρατεύεσαι; “Παντρέψου”! Αύτά λέει ὁ Παῦλος ἤ μᾶλλον τό Πνεῦμα τό Ἅγιον διά τοῦ Παύλου. Κάθε ἄλλη “λύσι” εἶναι “νεονικολαϊτικό” ἐπινόημα… Ἐρχόμασθε καί στό χωρίο Α´ Κορ 7, 27-28: “Δέδεσαι γυναικί; Μή ζήτει λύσιν. Λέλυσαι ἀπό γυναικός; Μή ζήτει γυναῖκα. Ἐάν δέ καί γήμῃς [: παντρευθῆς], οὐχ ἥμαρτες”. Μία σχέσι βλέπει ὁ Παῦλος ἀναμάρτητη: Τή σχέσι μέσα στό γάμο! Ἐάν εἶσαι ἄγαμος, λέει, μεῖνε ὅπως εἶσαι· μή ζητᾶς γυναῖκα. Ἀπόφυγε τό γάμο καί ζῆσε παρθενικά. Ἀλλά ὁ Παῦλος δέν σταματᾶ ἐδῶ. Γνωρίζει ὅτι οἱ χριστιανοί τῆς ἐποχῆς ἐκείνης κατέχονται ἀπό “ἐνθουσιαστικές τάσεις”· γνωρίζει ἀκόμη ὅτι ἐπίκειται ἡ ἐμφάνισι αἱρετικῶν πού διδάσκουν ὅτι ὁ γάμος εἶναι ἀκάθαρτος, εἶναι ἁμαρτία καί γι᾽ αὐτό οἱ πιστοί πρέπει νά τόν ἀποφεύγουν (Α´ Τιμ 4, 3). Φοβούμενος, λοιπόν, μήπως παρεξηγηθοῦν οἱ λόγοι του αὐτοί ὅτι νομοθετοῦν ὑποχρεωτικά τήν ἰσόβια παρθενία, ὅτι κηρύσσουν τό γάμο ἀκάθαρτο, προσθέτει τά ὅσα εἴδαμε παραπάνω: “Εάν δέ καί γήμῃς [: ἔλθης σέ γάμο], οὐχ ἥμαρτες”. Δέν εἶναι ἀμαρτία ὁ γάμος. Ἐάν δέν θέλης νά μείνης ὅπως εἶσαι, δηλ. ἄγαμος, ἀλλά θέλης νά νυμφευθῆς, αὐτό εἶναι δικαίωμά σου. Ἤ μεῖνε ἄγαμος, λοιπόν, ἤ νυμφεύσου. Ἕνα ἀπό τά δύο. Οὔτε ὁ ἐλάχιστος ὑπαινιγμός γιά σχέσεις “ἀπό ἀγάπη” ἔξω ἀπό τό γάμο. Ὁ Παῦλος γνωρίζει ὡς καταστάσεις ἐκτός ἁμαρτίας μόνο τήν μέ ἁγνότητα ἀγαμία καί τό νόμιμο γάμο. Εἶναι χαρακτηριστική καί ἡ ἀμέσως ἐν συνεχείᾳ φράσι του: “καί ἐάν γήμῃ ἡ παρθένος, οὐχ ἥμαρτε”. Μέγα καί ὑψηλό πρᾶγμα ἡ ἰσόβια παρθενία. Δέν εἶναι, ὅμως, ἁμαρτία, λέει ὁ Ἀπόστολος, νά ἔλθη σέ γάμο ἡ παρθένος (ἐννοεῖται ἐκείνη πού δέν ἀφιερώθηκε στό Θεό). Τονίζουμε: Ἡ παρθένος! Δέν λέει ἀπλῶς “ἡ γυναῖκα”, ἀλλά “ἡ παρθένος”. Θεωρεῖ αὐτονόητο ὁ Παῦλος ὅτι εἶναι παρθένος ἡ χριστιανή γυναῖκα πού ἔρχεται σέ κοινωνία γάμου (ἐκτός βεβαίως ἐάν εἶναι χήρα ἤ ἄν προηγουμένως ζοῦσε μακρυά ἀπό τό Χριστό). Ποῦ εἶναι, λοιπόν, οἱ πρίν ἀπό τό γάμο “προχωρημένοι δεσμοί”; Ποῦ εἶναι οἱ “ἀπό ἀγάπη” προγαμιαῖες σχέσεις; Πῶς θά ἦταν δυνατόν δέ νά μή μιλᾶ γιά “παρθένο” γυναῖκα ὁ Παῦλος, πῶς θά ἦταν νοητόν νά μήν ἀπαιτῆται παρθενία πρίν ἀπό τό γάμο στήν Καινή Διαθήκη, ἡ ὁποία μᾶς καλεῖ σέ ἰσάγγελη πολιτεία, σέ οὐράνια ζωή, ὅταν καί στήν ἴδια τήν Παλαιά Διαθήκη, πού καί τήν πολυγαμία ἐπέτρεπε καί τά εὔκολα διαζύγια ἀνεχόταν, νομοθετῆται ἀμείλικτα ἡ ὑποχρέωσι τῆς γυναίκας νά βρεθῆ παρθένος κατά τό γάμο της μέ ποινή λιθοβολισμοῦ της; “… Ἐάν δέ ἐπ᾽ ἀληθείας γένηται ὁ λόγος οὗτος (δηλ. ἡ κατηγορία τοῦ συζύγου) καί μή εὑρεθῇ παρθένια [: ἀποδεικτικά στοιχεῖα τῆς παρθενίας] τῇ νεάνιδι, καί ἐξάξουσι τήν νεᾶνιν ἐπί τάς θύρας τοῦ οἴκου τοῦ πατρός αὐτῆς καί λιθοβολήσουσιν αὐτήν ἐν λίθοις, καί ἀποθανεῖται, ὅτι ἐποίησεν ἀφροσύνην ἐν υἱοῖς Ἰσραήλ ἐκπορνεῦσαι τόν οἶκον τοῦ πατρός αὐτῆς”(Δευ 22, 20-21). Ἀκοῦτε, ἀδελφοί; Ἀνώτερες καί ψηλότερες ἠθικές ἐπιταγές εἶχε ἡ Παλαιά Διαθήκη καί κατώτερες ἡ Καινή; Οἱ θυγατέρες τῶν Ἑβραίων ἔπρεπε νά ζοῦν παρθενικά μέχρι τό γάμο τους καί οἱ θυγατέρες τῶν χριστιανῶν, οἱ γυναῖκες τῆς βασιλείας τῶν Οὐρανῶν (ἔτσι καλεῖται ὁ Χριστιανισμός καί ἡ Ἐκκλησία ἀπό τόν ἴδιο τόν Κύριο), εἶναι ἐλεύθερες νά ἔχουν προγαμιαῖες σχέσεις, ἀρκεῖ νά μήν παίρνουν γι᾽ αὐτές… χρήματα (!), ἀλλ᾽ ἁπλῶς νά ὁλοκληρώνουν μέ αὐτές τήν “ἀγάπη τους”;

Ποῦ ὁδηγούμασθε μ᾽ αὐτές τίς νεονικολαϊτικές ἐπινοήσεις; Ὁδηγούμασθε ὄχι ἁπλῶς σέ “ἄθεσμο ἡδονή”, ἀλλά σέ ΑΤΥΠΟ ΠΟΛΥΓΑΜΙΑ! Διότι εἶναι αὐτονόητο ὅτι ἄν ἐπιτρέπωνται οἱ “ἀπό ἀγάπη” σαρκικές σχέσεις, δέν ἐπιτρέπονται “ἐφ᾽ ἅπαξ” διά βίου. Ἄν δηλ. οἱ χριστιανές νέες διαφωνήσουν ἀργότερα μέ τό πρόσωπο τό ὁποῖο ἀγαποῦν σήμερα καί μέ τό ὁποῖο “ὁλοκληρώνουν τήν ἀγάπη τους”, δέν ἐμποδίζονται νά τό ἀντικαταστήσουν μέ ἄλλο. Ἐάν καί μ᾽ ἐκεῖνο διαφωνήσουν καί χωρισθοῦν, θά ἀναζητήσουν τήν “ἀγάπη” τρίτου, ἔπειτα τετάρτου, πέμπτου κ.ο.κ., μέχρις ὅτου “κάπου, κάποτε, μέ κάποιον” καταλήξουν σέ γάμο. Τά ἴδια βεβαίως θά κάνουν καί οἱ χριστιανοί νέοι. Ὅλα δέ αὐτά εἶναι ἀναμάρτητα (!!!), διότι γίνονται… “ἀπό ἀγάπη” καί ὄχι γιά χρήματα! Ὡραῖος Χριστιανισμός! “Ὄμορφος κόσμος, ἠθικός, ἀγγελικά πλασμένος”…

Ἄς ἐπισφραγίσουμε, ὅμως, τό ἄρθρο μας μέ προσφυγή στόν ἴδιο τόν Κύριό μας. Ἄς ἀκούσουμε τί διδάσκει Αὐτός γιά τίς σχέσεις ἐκτός γάμου. Νομοθετώντας τό ἀδιάλυτο τοῦ γάμου, παρεκτός λόγου πορνείας, ἀκούει τήν ἀντίδρασι-διαμαρτυρία τῶν μαθητῶν Του: “Εἰ οὕτως ἐστίν ἡ αἰτία τοῦ ἀνθρώπου μετά τῆς γυναικός, οὐ συμφέρει γαμῆσαι”(Μθ 19, 10). Ἐάν τό διαζύγιο εἶναι τόσο δύσκολο, ἐάν γιά μία μόνο αἰτία μπορεῖ κάποιος νά διαζευχθῆ τή γυναῖκα του, τότε δέν συμφέρει νά ἔρχεται κάποιος σέ γάμο. Προτιμότερο εἶναι νά μένη ἄγαμος. Τί ἀπαντᾶ ὁ Κύριος σ᾽ αὐτά; Ὅτι πρέπει νά ἔρχεται κάποιος σέ γάμο γιά αὐτό ἤ ἐκεῖνο τό λόγο, π.χ. γιά νά συντελέση στή διαιώνισι τοῦ ἀνθρωπίνου γένους κ.τ.τ.; Ὄχι! Ἡ ἀπάντησί Του εἶναι κεραυνός: “Ὁ δέ εἶπεν αὐτοῖς· οὐ πάντες χωροῦσι τόν λόγον τοῦτον, ἀλλ᾽ οἷς δέδοται· εἰσί γάρ εὐνοῦχοι οἵτινες ἐκ κοιλίας μητρός ἐγεννήθησαν οὕτω· καί εἰσιν εὐνοῦχοι, οἵτινες εὐνουχίσθησαν ὑπό τῶν ἀνθρώπων, καί εἰσιν εὐνοῦχοι, οἵτινες εὐνούχισαν ἑαυτούς διά τήν βασιλείαν τῶν οὐρανῶν. Ὁ δυνάμενος χωρεῖν χωρείτω”(Μθ 19, 11-12).

Δηλαδή, ὁ Κύριος παρουσιάζει τήν ἀγαμία ὡς “βουνό”. Ὡς πρᾶγμα μεγάλο, τεράστιο, δύσκολο, δυσχερές, δύσκολα κατορθωτό. Δέν εἶναι ἁπλό καί εὔκολο νά ἀποφύγη κάποιος τό γάμο, λέει. Ἡ ὁδός τῆς ἀγαμίας εἶναι δυσχερέστατη καί γι᾽ αὐτό εἶναι βατή μόνο σέ λίγους, σέ ἐλαχίστους. Ἡ αγαμία εἶναι “δῶρο” Θεοῦ, εἶναι εἰδικό χάρισμα τοῦ Οὐρανοῦ. Ἀλλά γιατί ὁ Κύριος μιλᾶ ἔτσι; Ποιά εἶναι ἡ δυσκολία τῆς ἀγαμίας, ὅταν ὑπάρχη σ᾽ αὐτήν ἡ δυνατότητα τόσο τῆς συναισθηματικῆς ἱκανοποιήσεως ὅσο καί τῆς αἰσθησιακῆς ἀπολαύσεως; Ὅταν, δηλαδή, μπορεῖ καί ὁ ἄγαμος νά συνδέεται μέ μιά γυναῖκα μέ δεσμούς ἀγάπης καί νά ἱκανοποιῆ μ᾽ αὐτήν ἐλεύθερα τή σαρκική του ἐπιθυμία; Ποῦ εἶναι τό δύσκολα κατορθωτό τῆς ἀγαμίας, ὅταν καί τό συναίσθημα ἱκανοποιεῖται μέ ἕνα “δεσμό”, ἄλλοτε ὀλιγοχρόνιο, ἄλλοτε μακροχρόνιο, μερικές φορές δέ καί μόνιμο, καί ἡ ἱκανοποίησι τῆς σαρκικῆς ἐπιθυμίας ἐπιτρέπεται μέ μόνη προϋπόθεσι ὅτι ἡ ἱκανοποίησι αὐτή γίνεται “ἀπό ἀγάπη” καί ὄχι μέ χρήματα; Ποιός ἄνδρας ἤ ποιά γυναῖκα δέν μπορεῖ νά βρῆ καί νά ἐρωτευθῆ εἴτε μόνιμα εἴτε —κατ᾽ ἀνάγκην— διαδοχικά, ἕνα πρόσωπο καί ἔτσι νά δώση διέξοδο καί στίς ἀπαιτήσεις τοῦ συναισθήματος καί στά “οἰδήματα” τῆς σαρκός; Ποῦ ἔγκειται ἡ δυσκολία τῆς σέ ἀγαμία “ἐλεύθερης συμβιώσεως” ἑνός ζεύγους ἀλληλοαγαπωμένων προσώπων; Αὐτοῦ τοῦ εἴδους ἡ ἀγαμία ὄχι μόνο δέν εἶναι δυσκολότερη ἀπό τό γάμο, ἀλλά εἶναι καί πολύ εὐκολότερη. Ἔχει ὅλα σχεδόν τά πλεονεκτήματα τοῦ γάμου (ἀγάπη, στοργή, ἀφοσίωσι, σαρκική ἡδονή, περιποίησι κ.τ.τ.), ἐνῶ δέν ἔχει τά μειονεκτήματά του, δηλαδή, τίς ὑποχρεώσεις του καί τίς δεσμεύσεις του. Καί, ὅμως, ὁ Κύριος βροντοφωνεῖ ὅτι ἡ ἀγαμία εἶναι “βουνό”, εἶναι δυσχερέστατη, εἶναι γιά ἐλάχιστους. Γιατί αὐτό; Ἁπλούστατα διότι ὁ Κύριος θεωρεῖ ἀδιανόητη αὐτοῦ τοῦ εἴδους τήν ἀγαμία. Ὁ Κύριος ταυτίζει τήν ἀγαμία μέ τήν παρθενία. Γιά τόν Κύριο ἡ ἀγαμία σημαίνει ἰσόβια “μοναξιά”, ἰσόβια παρθενία, ἰσόβια ἁγνότητα. Τό διακηρύσσει, ἄλλωστε, ρητά, σαφῶς καί χωρίς περιστροφές: “Οὐ πάντες χωροῦσι τόν λόγον τοῦτον (τῆς ἀγαμίας), ἀλλ᾽ οἷς δέδοται… Εἰσίν εὐνοῦχοι, οἵτινες εὐνούχισαν ἑαυτούς διά τήν βασιλείαν τῶν Οὐρανῶν. Ὁ δυνάμενος χωρεῖν χωρείτω”. Ἐπιλογή τῆς ἀγαμίας, λέει ὁ Κύριος, σημαίνει, οὔτε λίγο οὔτε πολύ, ἀπόφασι “εὐνουχισμοῦ”! “Ὁ δυνάμενος χωρεῖν”, λοιπόν, δηλ. ἐκεῖνος πού μπορεῖ νά “αὐτοευνουχισθῆ” (ὄχι μέ ἔργο, ἐννοεῖται, ἀλλά μέ διάθεσι), “χωρείτω”· ἄς ἀκολουθήση τήν ὁδό τῆς ἀγαμίας. Ἀγαμία καί “εὐνουχισμός” (ἐπαναλαμβάνουμε: εὐνουχισμός ἠθικός, ὄχι φυσικός) εἶναι δυό πράγματα ταυτόσημα γιά τόν Κύριο. Γι᾽ αὐτό ἐπισημαίνει ὅτι ἡ ἀγαμία εἶναι δυσχερής καί δυσκολοκατόρθωτη καί ἀρμόζει σέ μικρό ἀριθμό ἀνθρώπων. Δύο μόνο δρόμοι ὑπάρχουν, λέει ὁ Κύριος: Ὁ γάμος, ὁ ὁποῖος, παρά τό ἀδιάλυτο καί τίς ἀπό αὐτό δεσμεύσεις, εἶναι γιά τούς πολλούς, καί ἡ ἀγαμία, ἡ ὁποία, ἐπειδή ἀπαιτεῖ “εὐνουχισμό”, δηλ. ἰσόβια παρθενία, ἰσόβιο καί συνεχῆ καί σκληρό ἀγῶνα γιά καθυπόταξι τῆς ἰσχυρότατης φυσικῆς γενετήσιας ὁρμῆς, συγχρόνως δέ καί ἐπειδή συνεπάγεται ἰσόβια “μοναξιά”, εἶναι γιά τούς λίγους. Τρίτος δρόμος δέν ὑπάρχει! Αὐτά ὀρίζει, αὐτά διατάσσει, αὐτά νομοθετεῖ ὁ Κύριος, ἀδελφοί μου. Μήν προσπαθοῦμε ἐμεῖς νά “λύσουμε” ἤ νά διαστρέψουμε τίς ἐντολές Του, γιά νά μή “θησαυρίσωμεν τήν ὀργήν” Του “ἐν ἡμέρᾳ ὀργῆς καί ἀποκαλύψεως καί δικαιοκρισίας τοῦ Θεοῦ”(πρβλ. Ρμ 2, 5).

Ὄχι μόνο δέ ἐδῶ, ἀλλά καί ἀλλοῦ ὁ Κύριος διδάσκει σαφέστατα ὅτι εἶναι ἀδιανόητη ἡ σαρκική σχέσι ἐκτός ἤ χωρίς τό νόμιμο γάμο. Ἄς μελετήσουν οἱ πιστοί νέοι, ἄνδρες καί γυναῖκες, τό διάλογο τοῦ Κυρίου μας μέ τή Σαμαρείτιδα. Ὅταν εἶπε πρός αὐτήν ὁ Κύριος “Ὕπαγε φώνησον τόν ἄνδρα σου καί ἐλθέ ἐνθάδε” καί ἐκείνη ἀπάντησε “Οὐκ ἔχω ἄνδρα”, ὁ Κύριος ἀποκρίθηκε: “Καλῶς εἶπας ὅτι ἄνδρα οὐκ ἔχω· πέντε γάρ ἄνδρας ἔσχες καί νῦν ὅν ἔχεις οὐκ ἔστι σου ἀνήρ· τοῦτο ἀληθές εἴρηκας”(Ἰω 4, 16-18). Ἡ Σαμαρείτιδα ἀναμφίβολα δέν ἔπαιρνε χρήματα γιά τίς σαρκικές σχέσεις της μέ τόν ἄνδρα ἐκεῖνο. “Ἀπό ἀγάπη” συζοῦσε μαζί του. Καί, ὅμως! Ὁ Κύριος δέν ἀναγνωρίζει, δέν ἀποδέχεται αὐτή τή “συζυγία”. Ἐφόσον δέν εἶχε τελεσθῆ γάμος (σύμφωνα μέ τά τότε ἰσχύοντα, ἐννοεῖται), θεωρεῖ ἀθέμιτη αὐτοῦ τοῦ εἴδους τήν “ἕνωσι”. “Καί νῦν ὅν ἔχεις οὐκ ἔστι σου ἀνήρ”, λέει. Γιά τόν Κύριο, δηλαδή, ἡ Σαμαρείτιδα δέν ζῆ σέ ἐπιτρεπτή συζυγία. Μοιχική καί ὄχι νόμιμη εἶναι ἡ συνοίκησί της μέ ἄνδρα. Δέν εἶναι αὐτός “ἄνδρας της”, κατά τήν τάξι τήν ὁποία καθόρισε ὁ Θεός ἀπό τήν ἀρχή, θεσπίζοντας τό γάμο ὡς φυσικό θεσμό καί δεσμό μέχρις ὅτου, στή νέα οἰκονομία, τόν ἀνυψώση σέ ἱερώτατο Μυστήριο. Οὔτε αὐτή εἶναι “γυναῖκα του”. Δέν εἶναι σύζυγοι, ἀλλά ζευγάρι μοιχῶν. Ἡ ἔλλειψι ἀμοιβῆς γιά τή σαρκική ἐπαφή, ἡ “ἀπό ἀγάπη” συνοίκησι καί σχέσι τους δέν ἔχει καμμία ἰσχύ νά μεταβάλη τήν κατάστασι ἀπό ἀθέμιτη σέ θεμιτή. Ὁ λόγος τοῦ Κυρίου ἀκούγεται σάν βροντή: “Καί νῦν ὅν ἔχεις οὐκ ἔστι σου ἀνήρ”! Ποιά ἄλλη ἀπόδειξι θέλουμε γιά τό ὅτι ὁ Κύριος δέν ἀναγνωρίζει σαρκικές σχέσεις ἔξω ἀπό τό νόμιμο γάμο, ἔστω κι ἄν αὐτές γίνωνται χωρίς χρήματα, ἀλλ᾽ “ἀπό ἀγάπη” καί μόνο; Χαρακτηριστικό, μάλιστα, εἶναι ὅτι καί ἡ ἴδια ἡ Σαμαρείτιδα, μολονότι συζῆ “ἀπό ἀγάπη” μέ τό πρόσωπο αὐτό, ἐν τούτοις, ἐπειδή δέν ἔχει τελέσει γάμο μέ αὐτό (σημειωτέον ὅτι αὐτή μποροῦσε νά τελέση καί ἕκτο γάμο, σύμφωνα μέ τά τότε ἰσχύοντα), δέν θεωρεῖ τή συνοίκησι αὐτή νόμιμη καί ἐπιτρεπτή· δέν θεωρεῖ τό πρόσωπο μέ τό ὁποῖο συζῆ “ἄνδρα της”, σύζυγό της. Δέν τρέφει αὐταπάτες. Γνωρίζει τί διαπράττει. Ἔχει συνείδησι ὅτι συνοικεῖ παρανόμως, ἐφόσον δέν τέλεσε γάμο. Γι᾽ αὐτό καί δέν τολμᾶ νά τόν ἐμφανίση ὡς σύζυγό της, μολονότι ἔχει σχέσεις μαζί μου ὄχι γιά χρήματα, ἀλλ᾽ “ἀπό ἀγάπη”. “Κύριε, ἄνδρα οὐκ ἔχω”, λέει. Δέν ἔχω σύζυγο. Δέν εἶμαι παντρεμένη. Καί μιλᾶ ἔτσι ποιά; Μιά χριστιανή γυναῖκα; Μιά Ἰουδαία; Ὄχι! Ἀλλά μιά Σαμαρείτιδα! Δηλαδή, μιά γυναῖκα ἡ ὁποία δέν ἀναγνώριζε ἐκτός ἀπό τό Μωσαϊκό Νόμο, ἐκτός ἀπό τήν “Πεντάτευχο”, κανένα ἄλλο βιβλίο τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης. Ἀπέρριπτε τούς Ψαλμούς, τούς Προφῆτες κλπ.. Ἀρκοῦσε ὁ Μωσαϊκός Νόμος νά τῆς δημιουργήση συνείδησι μοιχαλίδος, ἐφόσον εἶχε σχέσεις μέ τόν ἀγαπημένο της, χωρίς νά ἔχη τελέσει γάμο μαζί του. Καί σήμερα ἔρχονται “χριστιανοί”(;!) νέοι καί νέες νά ὑποστηρίξουν “χωρίς φρόνησι, χωρίς ντροπή”, ὅτι δέν εἶναι ἀξιοκατάκριτες οἱ χωρίς γάμο, δηλ. οἱ πρίν ἀπό τό γάμο σχέσεις των, ἐφόσον γίνονται “ἀπό ἀγάπη” καί ὄχι γιά χρήματα!… Ὄχι πλέον ὁ Χριστός, ὄχι οἱ Προφῆτες, ὄχι ἡ Καινή Διαθήκη, ὄχι οἱ Κανόνες τῆς Ἐκκλησίας, ὄχι οἱ ἅγιοι Πατέρες, ἀλλά ἡ Σαμαρείτιδα Φωτεινή διαμαρτύρεται καί φωνάζει πρός αὐτούς: “Ἀδελφοί μου, κάθε σαρκική συνάφεια ἔξω ἀπό τό νόμιμο γάμο εἶναι πορνεία καί μοιχεία. Ἀφῆστε τίς σοφιστεῖες γιά δεσμούς ἀπό ἀγάπη καί γιά σχέσεις μέ χρηματικά ἀνταλλάγματα. Οἱ διακρίσεις αὐτές εἶναι ἐμπνεύσεις τῆς κοιλιᾶς σας. Μή σᾶς πλανᾶ ὀ Διάβολος. Μήν αὐταπατᾶσθε. Συνέλθετε καί ξυπνῆστε!…”.

Ἀναφέρει ὁ Ἀββᾶς Μωϋσῆς: «Ἕνας Γέροντας, πολύ γνωστός μου, δέχθηκε μιά μέρα τήν ἐπίσκεψι ἑνός νέου μοναχοῦ, πού δέν ἦταν κι ἀπ᾽ τούς χλιαρούς, ἀλλά θέλησε νά συμβουλευθῆ τό Γέροντα, ἐπειδή ἤθελε νά προοδεύση πνευματικά καί νά βρῆ θεραπεία γιά τά πάθη του. Ὁ μοναχός αὐτός ἐξομολογήθηκε ἁπλά κι εἶπε ὅτι βασανιζόταν ἀπ᾽ τό κεντρί τῆς σαρκικῆς ἐπιθυμίας κι ἀπ᾽ τό πνεῦμα τῆς πορνείας. Εἶχε τήν ἐλπίδα αὐτός ὁ ἀδελφός ὅτι θά εὕρισκε στήν προσευχή τοῦ Γέροντα παρηγοριά γιά τόν πόνο του καί φάρμακο γιά τίς πληγές του. Ὁ Γέροντας, ὅμως, ἀντί γι᾽ αὐτά τά ὁποῖα προσδοκοῦσε ὁ μοναχός, ξέσπασε καί τοῦ ἀπάντησε μ᾽ αὐτά τά πικρά λόγια: “Ἄθλιε, τιποτένιε, ἀνάξιε νά φέρης τό Σχῆμα τοῦ μοναχοῦ. Ἐσύ εἶσαι τόπος πού πάνω του εὐδοκιμοῦν τέτοιου εἴδους πάθη καί τέτοιες αἰσχρές ἐπιθυμίες”.

Αὐτές οἱ κατηγορίες τίς ὁποῖες ἀπηύθυνε ὁ Γέροντας στό νέο μοναχό, τόν πλήγωσαν κατάκαρδα. Βγῆκε ἀπ᾽ τό κελλί τοῦ Γέροντα πιασμένος στό δίκτυ τῆς πιό μαύρης ἀπελπισίας καί τῆς πιό θανάσιμης θλίψεως. Μέσα στό βούλιαγμα στό ὁποῖο τόν ἔρριξε ἡ λύπη, παραιτήθηκε ἀπ᾽ τή σκέψι τῆς θεραπείας τοῦ πάθους του κι ἄρχισε νά σκέπτεται πῶς νά τό ἱκανοποιήση. Ἦταν ἀπορροφημένος ἀπ᾽ αὐτή τή σκέψι, ὅταν συνάντησε στό δρόμο του τόν ἀββᾶ Ἀπολλώ, τόν πιό προχωρημένο πνευματικά Γέροντα τῆς περιοχῆς.

Ἀπ᾽ τή συντριβή πού εἰκονιζόταν στό πρόσωπο τοῦ μοναχοῦ, ὁ Γέροντας Ἀπολλώ μάντεψε τήν ὀδύνη του καί τή βίαιη μάχη πού διεξαγόταν σιωπηλά στά βάθη τῆς ψυχῆς του. Τόν ρώτησε τότε ἑπίμονα γιά τήν αἰτία τῆς τόσο μεγάλης ταραχῆς του. Ὁ μοναχός δέν μποροῦσε ν᾽ ἀρθρώση οὔτε μιά λέξι. Ὁ ἀββᾶς Ἀπολλώ ἀμέσως κατανόησε τί μποροῦσε αὐτό νά σημαίνη. Δέν ἦταν ἀσφαλῶς χωρίς λόγο τό ὅτι τοῦ ἔκρυβε ὁ μοναχός τήν αἰτία τῆς θλίψεώς του, ἡ ὁποία, ἄλλωστε, προδιδόταν ἀπ᾽ τήν ἔκφρασί του. Τότε ὁ Γέροντας Ἀπολλώ προχώρησε σ᾽ ἀπανωτές ἐρωτήσεις, γιά νά ἐξακριβώση τήν αἰτία αὐτοῦ τοῦ κρυφοῦ πόνου. Ὁ νεαρός μοναχός πιάσθηκε στά δίκτυα τῶν ἐρωτήσεων καί τέλος τά ἐξομολογήθηκε ὅλα. Ὁ μοναχός εἶπε ὅτι ἐπειδή, σύμφωνα μέ τή γνώμη τοῦ Γέροντα πού συμβουλεύθηκε, ἦταν ἀνάξιος νά φέρη τό Σχῆμα τοῦ μοναχοῦ κι ἐπειδή δέν ὑπῆρχε πιά τρόπος γι᾽ αὐτόν νά χαλιναγωγήση τίς παραφορές τῆς σάρκας του, οὔτε νά βρῆ ἀπό κάπου ἀλλοῦ γιατρειά στόν πειρασμό του, εἶχε ἀποφασίσει νά ἐγκαταλείψη πιά τή μοναχική ζωή καί νά γυρίση στόν κόσμο γιά νά παντρευθῆ.

Ὁ ἀββᾶς Ἀπολλώ ἄρχισε τότε νά τόν παρηγορῆ ἁπαλά, μέ λόγια γεμᾶτα τρυφερότητα. Τοῦ εἶπε ὅτι τήν ἴδια διέγερσι καί τίς ἴδιες ἐπιθέσεις τοῦ πάθους εἶχε κι αὐτός καθημερινά, καί κατέληξε: “Δέν πρέπει, λοιπόν, νά πέφτουμε στήν ἀπελπισία οὔτε νά ἐκπληττώμασθε ἀπ᾽ τή βιαιότητα τοῦ πειρασμοῦ. Ἐξ ἄλλου, δέν εἶναι τόσο οἱ προσπάθειές μας πού μᾶς χαρίζουν τή νίκη, ὅσο ἡ εὐσπλαγχνία κι ἡ Χάρι τοῦ Θεοῦ”. Ζήτησε μετά ὁ Γέρντας ἀπ᾽ τό νέο μοναχό τήν ἀναβολή τῆς ἐπιστροφῆς του στόν κόσμο μόνο γιά μιά μέρα καί τόν παρακάλεσε νά ξαναγυρίση στό κελλί του, ἐνῶ ὁ ἴδιος κατευθύνθηκε μέ βιάσι πρός τό κελλί τοῦ Γέροντα, πού εἶχε δεχθῆ πρίν τήν ἐξομολόγησι τοῦ νέου μοναχοῦ.

Καθώς πλησίαζε πρός τά ᾽κεῖ, ἄρχισε νά προσεύχεται μέ δάκρυα καί μέ ὑψωμένα τά χέρια λέγοντας: “Κύριε, Ἐσύ μόνο ἐπιβλέπεις μέ σπλαγχνικό βλέμμα καί γνωρίζεις τίς δυνάμεις τοῦ καθενός, ἀλλά καί τήν ἀδυναμία τῆς φύσεώς μας. Ἐσύ Μόνος, ἐπίσης, γνωρίζεις νά χορηγῆς μέ τρόπο μυστικό τά κατάλληλα φάρμακα. Κάνε, Σέ παρακαλῶ, νά μεταφερθῆ ὁ πειρασμός τοῦ νέου αὐτοῦ μοναχοῦ στήν ψυχή τούτου τοῦ Γέροντα. Γιά νά μάθη ἔτσι, ἔστω καί στά γεράματά του, νά συγκαταβαίνη στήν ἀδυναμία ὅσων θλίβονται καί νά συμπονᾶ τήν ἀστάθεια τῆς νεότητος”.

Καθώς τελείωνε τή θερμή αὐτή προσευχή, βλέπει ξάφνου ἕνα ἀπαίσιο καί ἀποκρουστικό ὄν, ὄρθιο μπροστά στό κελλί τοῦ Γέροντα, νά ἐκτοξεύη ἐναντίον του πύρινα βέλη. Ὁ Γέροντας, μετά ἀπ᾽ αὐτή τήν προσβολή, βγῆκε ἀμέσως ἀπ᾽ τό κελλί του κι ἄρχισε νά τρέχη σάν μεθυσμένος καί παράφρονας πρός ὅλες τίς κατευθύνσεις. Ἔμπαινε κι ἔβγαινε συνεχῶς ἀπ᾽ τό κελλί, ἀνίκανος νά παραμείνη πλέον μέσα σ᾽ αὐτό. Στό τέλος, πῆρε μέ γοργό βῆμα τόν ἴδιο δρόμο πού εἶχε πάρει πρίν ὁ νέος μοναχός γιά νά ἐπιστρέψη στόν κόσμο.

Ὁ ἀββᾶς Ἀπολλώ τόν παρατήρησε καί τόν εἶδε νά μοιάζη μέ παράφρονα ἄνθρωπο πού βασανίζεται ἀπ᾽ τήν τρέλλα του. Κατάλαβε ὅτι τά βέλη τοῦ δαίμονα τόν εἶχαν κτυπήσει καί τοῦ εἶχαν προξενήσει αὐτή τήν παραφροσύνη καί τήν ἀναστάτωσι τῶν αἰσθήσεων, τή φωτιά ἐκείνη πού τόν ἔκαιγε βίαια κι ἀνυπόφορα. Τόν πλησίασε τότε ὁ ἀββᾶς Ἀπολλώ καί τοῦ εἶπε: “Ποῦ τρέχεις ἔτσι, Γέροντα; Τί σ᾽ ἀναγκάζει νά ξεχάσης τή σοβαρότητα πού ἁρμόζει στήν ἡλικία σου καί νά κινῆσαι σάν παιδί τρέχοντας πέρα-δῶθε;”.

Συγχισμένος ἀπ᾽ τίς τύψεις τῆς συνειδήσεώς του κι ἀπ᾽ τό αἰσχρό πάθος πού τόν ἀναστάτωνε, ὁ Γέροντας σκέφθηκε ὅτι ὁ ἀββᾶς Ἀπολλώ εἶχε μαντέψει τή φωτιά πού τόν ἔκαιγε. Βλέποντας, λοιπόν, ὅτι εἶχε ξεσκεπασθῆ τό μυστικό τῆς ψυχῆς του, δέν τόλμησε ν᾽ ἀπαντήση.

Τότε, ὁ ἀββᾶς Ἀπολλώ τοῦ εἶπε: “Γύρισε, Γέροντα, στό κελλί σου καί μάθε ὅτι ὁ δαίμονας μέχρι τώρα σ᾽ ἔχει ἀγνοήσει καί δέν σ᾽ ἔχει θεωρήσει ὡς κάτι ἀξιόλογο γιά ν᾽ ἀσχοληθῆ μαζί σου. Ἀσφαλῶς, δέν ἔχει ὑπολογίσει καθόλου ὅτι βρίσκεσαι ἀνάμεσα σ᾽ ἐκείνους, οἱ ὁποῖοι μέ τήν πνευματική πρόοδο καί τίς ἅγιες ἐπιθυμίες τους τόν ἐρεθίζουν καί τόν προκαλοῦν νά τούς πολεμάη συνεχῶς. Γιατί, μετά ἀπό τόσα χρόνια πνευματικῆς ζωῆς, δέν κατάφερες ν᾽ ἀντιμετωπίσης ἕνα καί μοναδικό βέλος πού ἐκτόξευσε ἐναντίον σου ὁ Ἐχθρός. Κι ὄχι μόνο δέν μπόρεσες νά τ᾽ ἀποκρούσης, ἀλλά δέν κατάφερες οὔτε κἄν ν᾽ ἀναβάλης τήν ἐκπλήρωσι τῆς ἐπιθυμίας σου, ἔστω καί γιά μιά μόνο μέρα. Ὁ Κύριος ἐπέτρεψε νά προσβληθῆς ἀπ᾽ τόν ἴδιο πειρασμό πού ἔπληξε τόν ἀδελφό, ὥστε, ἔστω καί στό τέλος τῆς ζωῆς σου, νά μάθης ἀπ᾽ τήν πεῖρα σου νά συμπονᾶς καί νά συγκαταβαίνης στίς ἀδυναμίες τῆς νεαρῆς ἡλικίας. Πῶς τό ἔκανες αὐτό; Δέχθηκες τήν ἐξομολόγησι ἑνός νεαροῦ μοναχοῦ πού εἶχε πέσει στή δαιμονική παγίδα. Κι ἐσύ, ἀντί νά τοῦ ἐλαφρώσης τόν κόπο μέ τίς συμβουλές καί τήν ἀγάπη σου, τόν τσάκισες καί τόν ἔρριξες στό βάραθρο τῆς ἀπελπισίας καί μ᾽ αὐτήν στά χέρια τοῦ ἐχθροῦ. Κι ἄν αὐτός εἶχε χαθῆ, θά ἤσουν ἀσφαλῶς ἐσύ ἡ αἰτία. Νά ξέρης, ὅμως, ὅτι δέν θά εἶχε κηρύξει ἐναντίον του ὁ διάβολος —πού μέχρι τώρα ἀπαξίωνε νά ἐπιτεθῆ καί σ᾽ ἐσένα κατά τόν ἴδιο τρόπο— ἕνα τόσο βίαιο πόλεμο, ἄν δέν διέβλεπε μέ ζηλόφθονο μάτι τή μελλοντική πρόοδο αὐτῆς τῆς ψυχῆς. Γι᾽ αὐτό ἀκριβῶς τό λόγο ἔσπευσε νά προλάβη νά καταστρέψη μέ τά πύρινα βέλη του τά σπέρματα τῆς ἀρετῆς τά ὁποῖα διέκρινε σ᾽ αὐτό τό νέο μοναχό. Χωρίς καμμιά ἀμφιβολία, τόν ἔκρινε πιό δυνατό ἀπό σένα, ἀφοῦ πίστεψε ὅτι ἄξιζε τόν κόπο νά τοῦ ἐπιτεθῆ μέ τέτοια ἔντασι. Μάθε, λοιπόν, μετά ἀπ᾽ τή δική σου ἐμπειρία, νά συμπάσχης καί νά συμπονᾶς ὅσους δοκιμάζονται καί νά μή ρίχνης στό βάραθρο τῆς ἀπελπισίας ἐκείνους πού κινδυνεύουν. Ἀλλά, οὔτε καί νά τούς ἐξοργίζης μέ τή σκληρότητα τῶν λόγων σου. Μάθε νά στηρίζης μᾶλλον αὐτούς πού βρίσκονται σέ πειρασμό μέ τήν παρηγοριά τοῦ γλυκοῦ λόγου καί τῆς τρυφερότητος. Ἔτσι, θά συμμορφωθῆς μέ τήν ἐντολή τήν ὁποία μᾶς ἔδωσε ὁ Σοφός Σολομώντας πού εἶπε: ῾Μή διστάσης νά ἐλευθερώσης ἐκείνους πού ἄδικα σύρονται πρός τό θάνατο, καί σῶσε αὐτούς πού τούς πᾶνε γιά νά τούς σφαγιάσουν᾽(Πρμ 24, 11). Καί ἐπί πλέον, θ᾽ ἀκολουθήσης αὐτό τό ὁποῖο μᾶς εἶπε ὁ Κύριός μας, ῾τό ραγισμένο καλάμι δέν θά τό συντρίψη, τό λυχνάρι πού καπνίζει δέν θά τό σβήση᾽(Μθ 12, 20). Νά ζητήσης ἀπ᾽ τόν Κύριο τή Χάρι, ὥστε ν᾽ ἀξιωθῆς κι ἐσύ νά ψάλλης μέ πίστι καί εἰλικρίνεια ἐκεῖνο τό ὁποῖο εἶπε ὁ προφήτης Ἡσαΐας: ῾Ὁ Κύριος, ὁ Θεός, μοῦ ἔδωσε γλῶσσα ἔμπειρου ἐκπαιδευτῆ, γιά νά μποροῦν τά λόγια μου νά ἐμψυχώνουν τόν κουρασμένο᾽(Ἡσ 50, 4). Κανένας δέν θά μποροῦσε ποτέ νά ὑπομείνη τίς προσβολές τοῦ Ἐχθροῦ οὔτε νά καταστείλη τή φλόγα τῆς σαρκικῆς ἐπιθυμίας, πού καίει μέσα μας σάν φωτιά, τήν ὁποία ἡ ἴδια ἡ φύσι μας τή συντηρῆ, ἄν ἡ Χάρι τοῦ Θεοῦ δέν ἐπεσκίαζε καί δέν προστάτευε σάν ὀχυρό τήν ἀδυναμία μας.

Τώρα, ὁ Κύριος οἰκονόμησε, μέ τή φιλάνθρωπη πανσοφία Του, τή σωτηρία αὐτῆς τῆς ψυχῆς. Ἀπελευθέρωσε ὁ Θεός αὐτό τό νέο ἀπό ἕνα τόσο φοβερό πειρασμό. Δίδαξε παράλληλα ἐσένα, σέ ποιό ἀκραῖο σημεῖο μπορεῖ νά φθάση μερικές φορές ὁ πειρασμός καί ποιό καθῆκον ἔχουμε νά συμπονοῦμε αὐτούς πού βρίσκονται στή δύσκολη αὐτή ὥρα. Ἄς ἑνώσουμε, λοιπόν, τίς προσευχές μας, γιά νά ἱκετεύσουμε τό Θεό νά δώση τέλος σ᾽ αὐτή τή δοκιμασία στήν ὁποία ἐπέτρεψε νά βρεθῆς, γιά ν᾽ ἀποκομίσης ἀπ᾽ αὐτήν μεγάλη ὠφέλεια: ῾Γιατί Αὐτός πληγώνει, ἀλλά δένει τήν πληγή. Κτυπάει, ἀλλά τά χέρια Του γιατρεύουν᾽(Ἰώβ 5, 18). Ἄς τόν παρακαλέσουμε νά ἐπιβλέψη σέ μᾶς καί, μέ τή δροσιστική αὔρα τοῦ Πνεύματός Του τοῦ Ἁγίου, ν᾽ ἀποδυναμώση τά πυρωμένα βέλη τοῦ διαβόλου, ἀπ᾽ τά ὁποῖα ἐπέτρεψε, μετά ἀπό δικό μου αἴτημα, νά πληγωθῆς”.

Μία καί μόνο προσευχή τοῦ Γέροντα Ἀπολλώ ἦταν ἀρκετή. Ὁ Κύριος πῆρε ἀπ᾽ τόν ἀδιάκριτο Γέροντα τόν πειρασμό, μέ τήν ἴδια ταχύτητα μέ τήν ὁποία εἶχε ἐπιτρέψει πρίν νά τόν προσβάλη».

Πολλές φορές ἕνας σωματικός πόνος μπορεῖ νά κατευνάζη τό σεξουαλικό ἐρεθισμό. Ἀναφέρει ὁ π. Ἐπιφάνιος Θεοδωρόπουλος: «Κάποτε στή Μονή Καλογραιῶν Καλαμῶν ἦταν μία μοναχή ἡ ὁποία εἶχε βγάλει σκουλήκια στό κεφάλι. Εἶχε κάποιο σπυρί, τό ὁποῖο σκουλήκιασε. Τῆς εἶπε ἡ Ἡγουμένη νά πάη νά τό βγάλη. Αὐτή τήν παρεκάλεσε σχεδόν στά γόνατα, νά μήν ἐπιμείνη. “Ὄχι”, τῆς λέει, “θά πᾶς νά τό καθαρίσης”. Ἀντιδροῦσε ἡ μοναχή: “Σέ παρακαλῶ, γερόντισσα”. “Καλά”, λέει, “ἄσε. Ὅταν ἔλθη ὁ Πνευματικός θά τά ποῦμε”. Πῆγε ὁ μακαρίτης ὁ π. Ἰωήλ —αὐτός ἦταν ὁ Πνευματικός— στό μοναστήρι γιά ἐξομολόγησι. Τοῦ λέει, λοιπόν, ἡ Ἡγουμένη: “Πάτερ, ἡ τάδε ἔκανε αὐτό κι αὐτό”. “Τί πράγματα εἶναι αὐτά;”, τῆς λέει ἐκεῖνος· “πές της νά ἔλθη ἐδῶ ἀμέσως”. Πηγαίνει ἐκεῖ ἡ μοναχή καί τῆς λέει μπροστά στήν Ἡγουμένη: “Γιατί δέν κάνεις αὐτό τό ὁποῖο σοῦ λέει ἡ γερόντισσά σου; Ἀμέσως νά πᾶς στό γιατρό”. Τοῦ λέει ἐκείνη: “Γέροντα, νά εἶναι εὐλογημένο. Τό λέει ἡ γερόντισσα, τό λέτε κι ἐσεῖς· νά τό κάνω. Ἀλλά, ἄν μοῦ ἐπιτρέπετε, νά σᾶς πῶ κάτι πρῶτα”. “Λέγε”, τῆς λέει ὁ μακαρίτης. Λέει: “Ἐσεῖς μέ ἐξομολογεῖτε καί ξέρετε τά χάλια μου. Εἶχα ἕνα πόλεμο σαρκικό πού μέ εἶχε τρελλάνει· μέ εἶχε διαλύσει. Καί τό ᾽χα κάνει θέμα προσευχῆς καί ἔλεγα: “Θεέ μου, δός μου ὁ,τιδήποτε ἄλλο καί πάρε μου αὐτό τόν πόλεμο”. Ἀπό τότε πού μοῦ ᾽ρθαν αὐτά τά εὐλογημένα σκουληκάκια”, λέει, “ὁ πόλεμος αὐτός κόπηκε μέ τό μαχαίρι. Οὔτε ξέρω ἄν εἶμαι ἀρσενική, θηλυκή, οὐδέτερη. Οὔτε ξέρω ἄν εἶμαι ἀπό πέτρα, ἀπό μάρμαρο· δέν ξέρω τίποτε. Νά πάω νά τό βγάλω; Μήπως μοῦ ξαναστείλη ὁ Θεός τόν πόλεμο;” “Καλά, παιδί μου. Ἄντε στό καλό καί ἄφησέ το”, τῆς λέει ὁ μακαρίτης».

Κάποιο πνευματικό τέκνο τοῦ Γέροντα Ἐπιφανίου Θεοδωροπούλου σημει­ώνει: «Θυμᾶμαι τήν ἀκόλουθη συζήτησι μέ τό Γέροντα, ὅ­ταν ἤμουν ὑποψήφιος φοιτητής:

—Πάτερ, ἕνας συνυποψήφιος στό φροντιστήριο, στίς συζητήσεις μας, ἀπό ᾽δῶ τό φέρνει, ἀπό ᾽κεῖ τό πάει, ὅλο μέ παροτρύνει νά βρῶ φιλενάδα. Βέβαια δέν μέ ἐπηρεάζει, ἀλλά μέ ἐνοχλεῖ. Τί νά τοῦ πῶ γιά νά στα­ματήση;

—Ἔχει ἀδελφή ὁ φίλος σου;

—Ἔχει, πάτερ.

—Νά τοῦ κάνης ὅ,τι ἔκανε κάποιος σημερινός Ἐπί­σκοπος σέ φίλο του γιά τόν ἴδιο λόγο. Πές του: Ἐ­ντά­ξει! Θά μοῦ κάνης, ὅμως, ἕνα χατήρι. Μέ ξέρεις τί καλό παιδί εἶμαι. Θά μοῦ δώσης, λοιπόν, γιά ἕνα βρά­δυ τήν ἀδελφή σου. Πές του ἔτσι καί βλέπουμε στή συνέχεια.

Τήν ἄλλη μέρα ἔθεσα σέ ἄμεση ἐφαρμογή τό σχέδιο τοῦ Γέροντα. Ὁ φίλος ἄρχισε τά συνηθισμένα του.

—Λοιπόν, φίλε μου, τοῦ εἶπα, τί νά ψάχνω νά βρῶ φιλενάδα; Δέν μοῦ δίνεις γι᾽ ἀπόψε τήν ἀδελφή σου καί μετά βλέπουμε;

Ὁ φίλος τραβήχθηκε πρός τά πίσω σοκαρισμένος! Κι ἀμέσως ἀντέδρασε:

—Ὄχι, ρέ, καί τήν ἀδελφή μου! Τί τό περάσαμε;

—Γιατί ὄχι τήν ἀδελφή σου;, ἀπάντησα ἐγώ. Μήπως καί ἡ ἄλλη, τήν ὁποία θές νά βρῶ, δέν εἶναι ἀδελφή ἤ κόρη κάποιου; Γιατί, βρέ Χ., τήν ἀδελφή τοῦ ἄλλου τή θέ­λεις γιά νά διασκεδάσης καί τή δική σου τήν προ­στατεύεις; Βλέπεις ὅτι εἶσαι λάθος;

Ἀπό τότε ὁ Χ. σφίγγα περί φιλενάδας. Χαρούμε­νος ἐγώ ἀνέφερα στόν π. Ἐπιφάνιο τό ἀποτέλεσμα:

—Γέροντα, τό σχέδιο ἔδρασε σάν κεραυνός!

Καί ὁ Γέροντας χαμογελαστός:

—Ἔμ, τί νόμιζε ὁ νεαρός;»

ΠΗΓΗ:

Ἀρχιμ. Ἰωάννου Κωστώφ

Μύθοι καί Ἀλήθειες γιά τίς Προγαμιαίες Σχέσεις – Νά προsexουμε

ἐκδ. Ἅγ. Ἰωάννης ὁ Δαμασκηνός

Ἀθήνα 2011

http://www.truthtarget.gr (ΩΡΕΣ ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΗΣ)

TRUTH TARGET

Η ΣΚΑΚΙΕΡΑ ΤΗΣ ΨΥΧΗΣ – Π. ΙΩΑΝΝΗΣ ΚΩΣΤΩΦ

paris-chess-board-rob-outwater

Ἀπό τή στιγμή τῆς δημιουργίας τοῦ Ἀδάμ ξεκίνησε μιά παρτίδα σκάκι. Ὁ δημιουργός τῆς ψυχῆς του, ὁ Θεός, καί ὁ πρόσφατα πεσμένος διάβολος μάχονται γιά τήν κατοχή της. Ὁ μέν Πρῶτος γιά νά τή διατηρήση κοντά Του, νά τήν τρέφη καί νά τή θάλπη, ἤ, μετά ἀπό τά τραύματα τοῦ διαβόλου, νά τή θεραπεύη, νά τήν ἐνδυναμώνη καί νά τήν ἐξοπλίζη γιά τούς μελλοντικούς ἀγῶνες της, ὁ δέ δεύτερος, ὁ σφετεριστής τῆς ἐλευθερίας μας, γιά νά τήν ἀποσπάση ἀπό τό δημιουργό της καί νά τήν ὁδηγήση στήν Κόλασί του.

Τό σκάκι, βέβαια, τῆς ψυχῆς ἔχει μιά ἰδιοτυπία: ὅτι ἔχει ἕνα μόνο πιόνι, τόν ἄνθρωπο, καί ὅτι αὐτό δέν εἶναι ἄψυχο, ὅπως τοῦ κανονικοῦ σκακιοῦ, ἀλλά ἔμψυχο καί μάλιστα ἐξαρτᾶται καί ἀπό αὐτόν ἡ νίκη. Τό ποῦ θά στρέψη τήν ψυχή του, στό δημιουργό του, πού τόν ἔπλασε καί στή συνέχεια τόν ἔσωσε μέ τό σταυρικό Του θάνατο, ἤ στόν ἐχθρό του, τό διάβολο, ἐπαφίεται στή θέλησί του.

Ὁ ἀείμνηστος Νικ. Ψαρουδάκης τονίζει ὅτι μποροῦμε νά εἴμασθε «σκλάβοι» ἤ σκλάβοι: «Σκλαβιά εἶναι ἡ πίστι, σκλαβιά εἶναι καί ἡ ἀπιστία! Μονάχα πού ἡ σκλαβιά τῆς πίστεως σέ ἀνεβάζει στούς φωτεινούς ὁρίζοντες τῆς ἐν Χριστῷ ἐλευθερίας, ὥστε νά βλέπης τά τοῦ κόσμου “σκύβαλα”, ἐνῶ ἡ ἀπιστία σέ κατεβάζει στά σκοτεινά δώματα πού σέ θέλουν δοῦλο τοῦ σατανικοῦ χάους!…

Τό μεγάλο μυστικό τῆς χριστιανικῆς ζωῆς βρίσκεται στά λόγια τοῦ Χριστοῦ: “Οὐδείς δύναται δυσί κυρίους δουλεύειν”(Μθ 6, 24)

Ὁ Ἅγ. Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος, μέ τή σειρά του, τονίζει τή διαφορά ἀνάμεσα στήν ἐπίγεια καί τήν οὐράνια βασιλεία: «Γιατί ἁρπάζεις ἀπό τόν πτωχό πού κατηγορεῖ; Ἄρπαξε ἀπό τό Χριστό πού ἐπαινεῖ. Εἶδες πόση ἀγνωμοσύνη καί πόση τρέλλα ὑπάρχει; Ἁρπάζεις ἀπό πτωχό πού ἔχει λίγο; Ὁ Χριστός λέει: Ἅρπαξε ἀπό μένα, καί Ἐγώ θά σοῦ χρωστῶ χάρι γιά τήν ἁρπαγή αὐτή· τή δική Μου βασιλεία ἅρπαξε καί βίασε τόν ἑαυτό σου. Ἄν θελήσης νά ἁρπάξης τήν κάτω βασιλεία, ἤ μᾶλλον κι ἄν θελήσης νά τό σκεφθῆς, τιμωρεῖσαι. Ἄν, ὅμως, δέν ἁρπάξης τήν ἄνω βασιλεία, τότε τιμωρεῖσαι».

«Καθώς τά κομματάκια ἀπ’ τό μάρμαρο ἔπεφταν στό πάτωμα ἀπ’ τή σμίλη τοῦ Μιχαήλ Ἀγγέλου, ὁ μεγάλος αὐτός γλύπτης συνήθιζε νά λέη:

—Ὅσο τό μάρμαρο λιγοστεύει, τόσο ἡ εἰκόνα μεγαλώνει.

Αὐτός εἶναι ὁ κανόνας τῆς πνευματικῆς ἀναπτύξεως. Ἐμεῖς εἴμασθε τό μάρμαρο κι ὁ Χριστός ἡ εἰκόνα. “Ἐκεῖνος πρέπει ν’ αὐξάνη, ἐγώ δέ νά ἐλαττώνωμαι”(Ἰω 3, 30). Λιγότερο καί λιγότερο ἀπ’ τήν παλαιά φύσι, καί περισσότερο καί περισσότερο ἀπ’ τό Ἅγιο Πνεῦμα —Τόν ἐνοικοῦντα Χριστό— αὐτός εἶναι ὁ τρόπος τῆς αὐξήσεως στήν εἰκόνα Αὐτοῦ (Β´ Κορ 3, 18)».

Ὁ Ἅγ. Ἐφραίμ ὁ Σύρος τονίζει: «Θέλεις νά εἶσαι ἅγιος καί ἄμωμος ναός τοῦ Θεοῦ; Νά ἔχης τήν εἰκόνα Του πάντοτε μέσα στήν καρδιά σου. Λέω εἰκόνα τοῦ Θεοῦ ὄχι τή μορφή πού ἔγινε μέ χρώματα πάνω στό ξύλο, ἤ σέ κάποια ἄλλη ἐπιφάνεια, ἀλλά ἐννοῶ ἐκείνη τήν εἰκόνα τοῦ Θεοῦ πού μέ τά καλά ἔργα, δηλαδή τίς νηστεῖες, τίς ἀγρυπνίες, τά ὡραῖα κατορθώματα, τίς ἐγκράτειες καί τίς προσευχές, ζωγραφίζεται μέ ἄσπιλο τρόπο ἀδιάκοπα μέσα στήν ψυχή· καί χρώματα τῆς εἰκόνος Τοῦ οὐρανίου Δεσπότη εἶναι τά κατορθώματα καί οἱ καθαροί λογισμοί, ἡ ἀπαλλαγή ἀπό τά γήινα, πού συνοδεύεται πάντοτε ἀπό τήν πραότητα καί τή σεμνή ζωή».

Ὁ στάρετς Βαρσανούφιος ἀφηγεῖται τά λόγια τοῦ π. Κλήμεντος ἤ τοῦ π. Λεωνίδου (δέν θυμόταν ποιός τά εἶχε πεῖ): «Νά, μπροστά σου ἔχεις ἕνα πιάνο. Ἀνοικτό. Τά πλῆκτρα βρίσκονται μπροστά σου. Τί εἶναι αὐτό πού λείπει; Φυσικά ὁ πιανίστας. Καί στήν περίπτωσί μας, λοιπόν, πιανίστας εἶναι ὁ Θεός. Δικό μας χρέος εἶναι ν’ ἀγωνιζώμασθε× κι ὁ Θεός θά ἐνεργήση σύμφωνα μέ τήν ὑπόσχεσί Του: “ἐλευσόμεθα καί μονήν (: θά κατοικήσουμε) παρ’ αὐτῷ ποιήσομεν”(Ἰω 14, 23). Θά ἔλθη κοντά μας, μέσα μας καί θά παίξη τή δική Του μουσική μέ τό δικό μας μουσικό ὄργανο.

Καί λέγοντας αὐτά ὁ Γέροντας μέ κτύπησε ἐλαφρά στό στῆθος. Καί συνέχισε:

—Γι’ αὐτοῦ τοῦ εἴδους τή μουσική μιλᾶνε οἱ ψαλμοί: “ἰσχύς μου καί ὕμνησίς μου ὁ Κύριος”(117, 14). “Ἄσομαι καί ψαλῶ τῷ Κυρίῳ…”(26, 6). “Ψαλῶ τῷ Θεῷ μου, ἕως ὑπάρχω”(103, 33)».

Τί συμβαίνει μέ τίς ἁμαρτίες μας; Ὁ Ἅγ. Νικόλαος Βελιμίροβιτς λέει: «Ὅταν κάποιος φτύση στό πρόσωπο τοῦ παιδιοῦ στήν κούνια, τό παιδί μόνο στό πρόσωπο αἰσθάνεται τό φτύσιμο. Ὅμως, τό κύριο βάρος τῆς προσβολῆς πέφτει στήν καρδιά τῆς μητέρας τοῦ παιδιοῦ.

Ἐάν κάποιος κτυπήση τό παιδί, τό παιδί θά αἰσθανθῆ μόνο κάποιο σωματικό πόνο. Ὅμως, ὅλο τό δηλητήριο καί τό μέγεθος τοῦ πόνου θά γνωρίση ἡ καρδιά τῆς μητέρας.

Κατά τόν ἴδιο τρόπο: Ὅποιος ἁμαρτήση ἐναντίον τοῦ πλάσματος Τοῦ Δημιουργοῦ, τό πλάσμα θά αἰσθανθῆ μόνο κάποιο πόνο ἀπ᾽ τό βέλος τῆς ἁμαρτίας, ἀλλά ὁλόκληρο τό βέλος μ᾽ ὅλο τό δηλητήριό του θά κρατηθῆ στήν καρδιά Τοῦ Δημιουργοῦ…

Ὄντως ἔτσι εἶναι καί μέ τήν ἁμαρτία. Ὁ ἄνθρωπος αἰσθάνεται ἀπ᾽ τήν ἁμαρτία τήν ὁποία δέχθηκε μόνο μικρότερο ἤ μεγαλύτερο τράνταγμα, ἐνῶ ὁ Θεός αἰσθάνεται τό κτύπημα καί τή φλόγα τῆς ἁμαρτίας.

Γι᾽ αὐτό σ᾽ ἐκείνους πού κοιτάζουν ἐνῶ δέν βλέπουν, ἡ ἁμαρτία φαίνεται {ἕνα} τίποτε, ἤ κάτι μικρό, ἤ κάτι φυσικό. Ἀφοῦ ἡ κύρια φρίκη καί φλόγα τῆς ἁμαρτίας μᾶλλον δέν πέφτει πάνω τους· ἀλλά ἄν ἔπεφτε, τότε τί θά γινόταν; Ὅμως, πέφτει στό Θεό.

Κι ὁ Θεός, κατά τήν ἀπερίγραπτη ἀγάπη ἀπέναντι στά πλάσματά Του δέχεται ὅλη τή φρίκη καί τή φλόγα τῆς ἁμαρτίας πάνω Του. Καί κατά τήν ἀνείπωτη δύναμί Του μπορεῖ νά καταστρέψη τήν ἁμαρτία κι ὅλα ὅσα γεννιοῦνται ἀπ᾽ αὐτή. Ἀφοῦ ἡ συγχώρεσι τῆς ἁμαρτίας γιά τό Θεό ἰσοδυναμεῖ μέ καταστροφή τῆς ἁμαρτίας».

«Πατήρ Γερμανός: Θά θέλαμε τώρα νά μᾶς ἐξηγήσετε τί σημασία ἔχει ὁ λόγος τοῦ Εὐαγγελίου πού λέει: “Ὁ ζυγός μου εἶναι ἁπαλός καί εὐχάριστος καί τό φορτίο μου εἶναι ἐλαφρό”(Μθ 11, 30). Γιατί φαίνεται ἀρκετά ἀντίθετο μ’ αὐτό τό ὁποῖο λέει ὁ Προφήτης: “Ἐγώ, γιά νά συμμορφώνωμαι μέ τίς ἐντολές Σου, Κύριε, ἔζησα τραχειά ζωή καί σκληραγωγημένη”(Ψ 16, 4). Καί ὁ Ἀπόστολος ἐπίσης, λέει: “Ὅλοι, ὅσοι θέλουν νά ζοῦν μέ εὐσέβεια ἐν Χριστῷ Ἰησοῦ, θά διωχθοῦν”(Β´ Τιμ 3, 12). Διότι αὐτό πού εἶναι σκληρό καί γεμάτο θλίψεις, δέν μπορεῖ ποτέ νά εἶναι ταυτόχρονα καί ἐλαφρύ, καί πολύ περισσότερο, δέν μπορεῖ νά εἶναι ἁπαλό καί εὐχάριστο.

Ἀββᾶς Ἀβραάμ: Ὁ λόγος τοῦ Κυρίου καί Σωτῆρα μας, καθώς καί ἡ ἐμπειρία μας, μᾶς τό ἐπιβεβαιώνει. Ἀρκεῖ νά μποῦμε στό δρόμο πρός τήν τελείωσι, ὅπως πρέπει καί ὅπως τό θέλει ὁ Χριστός. Ἀρκεῖ, δηλαδή, νά νεκρώσουμε ὅλες τίς κακές ἐπιθυμίες μας καί νά περικόψουμε ὅλα τά κακά θελήματά μας. Ἔτσι δέν θά ὑποφέρουμε ἀπό τή στέρησι τῶν ἀγαθῶν αὐτοῦ τοῦ κόσμου. Γιατί, μιά διαφορετική τοποθέτησι καί συμπεριφορά, θά ἔδινε δικαίωμα στό δαίμονα νά μᾶς ἀφανίση καί, πρός μεγάλη του εὐχαρίστησι, νά μᾶς κατασπαράξη. Ἐπιπλέον, πρέπει νά καταλάβουμε ὅτι δέν κυβερνᾶμε ἐμεῖς τόν ἑαυτό μας. Κι ἄν ἔτσι πιστεύουμε καί ἐνεργοῦμε, τότε θά ἐφαρμόσουμε ἀληθινά τό παράγγελμα τοῦ Ἀποστόλου πού λέει: “Δέν ζῶ ἐγώ, ὁ παλαιός ἄνθρωπος, ἀλλά ζῆ μέσα μου ὁ Χριστός”(Γαλ 2, 20).

Τί ὀδυνηρό καί δυσβάστακτο μπορεῖ νά ὑπάρξη γιά ἐκεῖνον πού ἔχει μέ ὅλη του τήν ψυχή δεχθῆ τό “ζυγό τοῦ Χριστοῦ”; Τί σκληρό μπορεῖ νά πληγώση ἐκεῖνον πού ἔχει ἑδραιωθῆ στό βάθρο τῆς ταπεινώσεως; Αὐτός, τήν ὥρα κατά τήν ὁποία δέχεται ἀπό ὅλες τίς κατευθύνσεις τά δηλητηριώδη πυρά τοῦ πειρασμοῦ, ἔχει στραμμένο τό βλέμμα τῆς ψυχῆς του στόν “ὑπέρ ἡμῶν Παθόντα Κύριο” καί χαρούμενα ἀνακράζει: “Εὐφραίνομαι μέ τίς ἀσθένειες, τίς ὕβρεις, τίς ταλαιπωρίες, τούς διωγμούς καί τίς στερήσεις, γιά χάρι τοῦ Χριστοῦ. Διότι ὅταν παρουσιάζωμαι ἐξωτερικά ἀδύνατος, τότε εἶμαι δυνατός μέ τή Χάρι τοῦ Χριστοῦ”(Β´ Κορ 12, 10). Μπορεῖ ἡ στέρησι τῆς περιουσίας, νά γίνεται αἰτία νά ὑποφέρη ἐκεῖνος πού αἰσθάνεται ὑπερήφανος γιά τή φτώχεια του καί πού ἔχει ἀπαρνηθῆ γιά τό Χριστό ὅλα τά μεγαλεῖα αὐτοῦ τοῦ κόσμου ἤ ἐκεῖνος πού θεωρεῖ ὅλες τίς ἐπιθυμίες του “σάν σκουπίδια γιά νά κερδίση τό Χριστό”;(Φλπ 3, 8). Εἶναι ποτέ δυνατό νά δυσκολευθῆ ἐκεῖνος πού δέν ἀγωνιᾶ καί δέν φοβᾶται γιά τήν ἀπώλεια τῶν ἀγαθῶν καί τῆς περιουσίας του καί πού στηρίζεται στό λόγο τοῦ Κυρίου πού λέει “τί ἔχει νά ὠφεληθῆ ὁ ἄνθρωπος, ἐάν κερδίση ὁλόκληρο τόν κόσμο, χάση, ὅμως, τήν ψυχή του; Ἤ, τί θά δώση σάν ἀντάλλαγμα τῆς ψυχῆς του;”(Μθ 16, 26); Ποιά στέρησι θά μπορέση νά λυπήση αὐτόν, ὁ ὁποῖος ἀναγνωρίζει ὅτι ὅλα αὐτά, τά ὁποῖα μποροῦν οἱ ἄλλοι νά τοῦ κλέψουν, στήν πραγματικότητα δέν τοῦ ἀνήκουν καί πού μέ ἀδάμαστο θάρρος λέει μαζί μέ τόν Ἀπόστολο “τίποτε δέν φέραμε στόν κόσμο ὅταν γεννηθήκαμε καί εἶναι φανερό ὅτι τίποτε δέν θά πάρουμε μαζί μας ὅταν θά πεθάνουμε”;(Α´ Τιμ 6, 7). Ποιά ἀνέχεια θά κατανικήση τή δύναμι ἑνός ἀνθρώπου πού δέν θέλει νά ἔχη “οὔτε σακούλι μέ τρόφιμα γιά τό δρόμο, οὔτε χρήματα στή ζώνη του”(Μθ 10, 9-10· Μρ 6, 8-9), ἀλλά καυχιέται μαζί μέ τόν Ἀπόστολο λέγοντας, “ὑπηρέτησα τόν Κύριο μέ νηστεῖες, πολλές φορές, μέ πεῖνα καί μέ δίψα, ἐκτεθειμένος στό κρύο, χωρίς ἀρκετά ἐνδύματα”;(Β´ Κορ 11, 2). Ποιός κόπος, ποιά ἐντολή τοῦ Γέροντα, ὅσο σκληρή κι ἄν εἶναι αὐτή, θά μπορέση νά ταράξη τήν εἰρήνη τῆς καρδιᾶς τοῦ μοναχοῦ [: καί τοῦ λαϊκοῦ] ἐκείνου πού δέν ἔχει δικό του θέλημα, ἀλλά πού βιάζεται νά ἐκτελέση ὅλες τίς ἐντολές τίς ὁποῖες τοῦ δίνουν; Καί πολύ περισσότερο, ὅταν αὐτό τό κάνη ὄχι μόνο μέ ὑπομονή, ἀλλά καί μέ χαρά; Ποιός μιμεῖται τό Σωτῆρα μας καί δέν ἀναζητᾶ νά κάνη τό θέλημά του, ἀλλά τό θέλημα τοῦ Πατέρα, λέγοντας πρός Ἐκεῖνον, “Πατέρα μου, νά μή γίνη ὅπως ἐγώ θέλω, ἀλλά ὅπως θέλεις Ἐσύ”;(Μθ 26, 39). Ποιές προσβολές, ποιοί διωγμοί θά μπορέσουν νά τρομάξουν, ἀλλά καί πολύ περισσότερο, ποιό μαρτύριο θά μπορέση νά μή χαροποιήση αὐτόν ὁ ὁποῖος, ὅταν τόν κτυποῦν, ἀγάλλεται καί μαζί μέ τούς Ἀποστόλους εὔχεται “νά κριθῆ ἄξιος νά κακοποιηθῆ γιά χάρι τοῦ ὀνόματος τοῦ Χριστοῦ”;(Πρξ 5, 41).

Ὅταν ὁ ζυγός τοῦ Χριστοῦ μᾶς φαίνεται βαρύς καί ἀβάστακτος, πρέπει νά γνωρίζουμε ὅτι αὐτό ὀφείλεται στήν πεισματική ἀντίστασί μας. Ἡ δυσπιστία καί ἡ ἀπιστία εἶναι αὐτά πού μᾶς ἀποθαρρύνουν. Ἔτσι ὁδηγούμασθε στήν ἀθέτησι τῆς ἐντολῆς τοῦ Κυρίου πού λέει: “Ἐάν θέλης νά εἶσαι τέλειος, πήγαινε, δῶσε ὅλη τήν περιουσία σου καί ἔλα νά Μέ ἀκολουθήσης”(Μθ 19, 21). Ἐπειδή θέλουμε νά διατηρήσουμε στήν κατοχή μας τά γήινα ἀγαθά, δίνουμε δυνατότητα στό δαίμονα νά μᾶς κρατᾶ δεμένους μέ σκληρά δεσμά. Κι αὐτό ἔχει τραγικές συνέπειες γιά μᾶς. Γιατί, ὅταν Αὐτός θά μᾶς ἀποσπάση ἀπό τίς πνευματικές χαρές καί ἀπολαύσεις, τότε θά μᾶς θλίβη συνεχῶς μέ τό νά συνεργῆ στή μείωσι ἤ ἀκόμα καί στήν ἀπώλεια τῆς περιουσίας μας. Ὅλες οἱ πανουργίες τοῦ διαβόλου σκοπεύουν στό νά καταφέρη, διά μέσου τῆς ἁμαρτωλῆς ἐπιθυμίας μας, νά μεταβάλη τό μαλακό ζυγό τοῦ Κυρίου, ὥστε ἀπό ἐλαφρύ τό φορτίο Του νά μᾶς γίνη βαρύ καί ἀσήκωτο. Καί ὅταν πλέον ὁδηγηθοῦμε σ’ αὐτή τήν αἰχμαλωσία καί ὑποταχθοῦμε στό ζυγό τοῦ πλούτου, τόν ὁποῖο ἔχουμε ἀποταμιεύσει, γιά νά ἐξασφαλίσουμε τίς ἀπολαύσεις καί τήν ἀνάπαυσι, τότε θά μᾶς παραδώση ὁ Ἐχθρός στό βάσανο καί στό διαρκές μαστίγωμα τά ὁποῖο θά καταφέρουν πάνω μας οἱ γήινες καί ἐφήμερες μέριμνες. Θά παίρνη, δηλαδή, τότε ὁ δαίμονας ἀπό μᾶς τούς ἴδιους ἀφορμές καί κυριολεκτικά θά μᾶς ἐξευτελίση. Κι αὐτό γιατί, καθώς λέει ἡ Ἁγία Γραφή, “κάθε ἄνθρωπος δένεται καί σφίγγεται μέ τά σχοινιά τῶν ἁμαρτιῶν του”(Πρμ 5, 22). Ὁ προφήτης Ἡσαΐας ἐπίσης, λέει: “Ὅλοι ἐσεῖς (οἱ ἀσεβεῖς) ἀνάβετε φωτιά γιά τόν ἑαυτό σας καί δυναμώνετε τή φλόγα της. Καί προχωρεῖτε μέσα στό ὀλέθριο φῶς τῆς φωτιᾶς τήν ὁποία ἀνάψατε καί τῆς φλόγας τήν ὁποία δυναμώσατε”(Ἡσ 50, 11). Καί ὁ σοφός Σολομώντας μαρτυρεῖ ἐπίσης, τό ἴδιο λέγοντας: “Μέ ἐκεῖνα μέ τά ὁποῖα καθένας ἁμαρτάνει, μ’ αὐτά καί τιμωρεῖται”(ΣΣολ 11, 16, 17 ).

… Ὅταν βρίσκουμε πικρή τήν πανευφρόσυνη γλυκύτητα τοῦ ζυγοῦ τοῦ Κυρίου, τότε θά πρέπη νά γνωρίζουμε ὅτι ἡ αἰτία βρίσκεται στό ὅτι ἀναμιγνύουμε αὐτή τή γλυκύτητα μέ τήν πίκρα τῶν παθῶν μας. Ἄν ὁ ἐλαφρύς ζυγός τοῦ Χριστοῦ μᾶς φαίνεται βαρύς καί δυσβάστακτος, αὐτό πλέον σημαίνει ὅτι ἡ ὑπερηφάνειά μας περιφρονεῖ τή Χάρι Ἐκείνου, ὁ Ὁποῖος μᾶς ἐνισχύει γιά νά σηκώσουμε αὐτό τό βάρος. Αὐτό τό μαρτυρεῖ σαφέστατα καί ἡ Ἁγία Γραφή πού λέει: “Ἐάν βάδιζαν στό δρόμο τόν καλό, θά εὕρισκαν τή στράτα τῆς ἀρετῆς”(Πρμ 2, 20).

Εἶναι ξεκάθαρο ὅτι ἐμεῖς κάνουμε τραχειά καί δύσβατα τά ἴσια καί εὐκολοδιάβατα μονοπάτια τοῦ Κυρίου. Ἐμεῖς μέ τίς διεστραμμένες ἐπιθυμίες μας, πού μοιάζουν σάν κοφτερές πέτρες, δυσκολεύουμε τό δρόμο μας. Ἐμεῖς μέ τήν ἀπιστία μας ἐγκαταλείπουμε καί λιποτακτοῦμε ἀπό τή βασιλική ὁδό, πού ἔχει κατασκευασθῆ ἀπό Ἀποστολικά καί Προφητικά λιθάρια. Ἐμεῖς ξεκόβουμε ἀπό αὐτό τό δρόμο τόν ὁποῖο βάδισαν οἱ Ἅγιοι καί ὁ Ἴδιος ὁ Κύριός μας. Ἐμεῖς προτιμοῦμε νά ἀκολουθήσουμε πλάγιους δρόμους, γεμάτους θάμνους, γιά νά πορευώμασθε μέ μάτια τυφλωμένα ἀπό τή γοητεία τῶν γήινων καί κοσμικῶν ἀπολαύσεων. Ἐμεῖς ἐπιλέγουμε νά συρθοῦμε μέσα στά σκοτεινά καί γεμάτα ἀπό τά ἀγκαθωτά βάτα τῆς ἁμαρτίας μονοπάτια, μέ τά πόδια πληγωμένα καί τό νυφικό μας ἔνδυμα λερωμένο καί κουρελιασμένο. Ἔτσι ὑπάρχει κίνδυνος, ὄχι μόνο νά μᾶς κατατρυπήσουν τά μυτερά ἀγκάθια τῶν βάτων, ἀλλά καί νά μᾶς δηλητηριάσουν τά ἑρπετά καί οἱ σκορπιοί πού ἔχουν ἐκεῖ μέσα τίς φωλιές τους. Γιατί ἡ Ἁγία Γραφή λέει: “Ἀγκάθια καί παγίδες εἶναι στρωμένα στούς διεστραμμένους δρόμους τῆς κακίας, ἀλλά αὐτός πού θέλει νά προφυλάξη τήν ψυχή του, θά φύγη μακρυά ἀπ’ αὐτούς τούς δρόμους”(Πρμ 22, 5). Καί σ’ ἕνα ἄλλο σημεῖο, ὁ Κύριος μέ τό στόμα τοῦ Προφήτη Του λέει γιά τούς ἁμαρτωλούς: “Ἐπειδή μέ λησμόνησε ὁ λαός μου, θυσίασαν σέ ψεύτικους θεούς, σκοντάφτουν στό δρόμο τους, ξεστράτισαν ἀπό τά παλιά μονοπάτια καί βάδισαν σέ δρόμους πού δέν εἶχαν χαραχθῆ”(Ἱερ 18, 15). Ὁ σοφός Σολομώντας, ἐπίσης, λέει: “Ὁ δρόμος τῶν ὀκνηρῶν εἶναι στρωμένος μέ ἀγκάθια, ἀλλά ὁ δρόμος τῶν ἀνδρείων εἶναι ὁμαλός καί πατημένος”(Πρμ 15, 19).

Μέ τό νά παρεκκλίνουμε, ὅμως, ἔτσι ἀπό τή βασιλική ὁδό, δέν θά φθάσουμε στήν Ἁγία Πόλι, τή μητέρα ὅλων μας, πρός τήν ὁποία θά ἔπρεπε νά κατευθύνουμε τήν πορεία μας σταθερά καί ἀδιάκοπα. Ἡ Ἁγία Γραφή λέει ξεκάθαρα: “Ὁ κόπος καταβάλλει τόν ἀνόητο· αὐτός δέν εἶναι ἱκανός οὔτε μέχρι τήν πόλι νά πάη, γιατί φοβᾶται τήν κούρασι”(Ἐκκλ. 10, 15). Νά πάη, δηλαδή, μέχρι “τήν οὐράνια Ἱερουσαλήμ, πού εἶναι μητέρα ὅλων τῶν Χριστιανῶν”(Γαλ 4, 26).

Ὅποιος, ὅμως, ἀπαρνηθῆ ἀληθινά αὐτό τόν κόσμο καί σηκώση τό ζυγό τοῦ Κυρίου, αὐτός θά διδαχθῆ ἀπό Ἐκεῖνον, μέσα ἀπό τήν καθημερινή ὑπομονή τήν ὁποία θά καταβάλλη, γιά νά ἀντιμετωπίζη τούς πειρασμούς, τῶν ὁποίων θά δέχεται τίς προσβολές, ὅτι “ὁ Κύριος εἶναι πράος καί ταπεινός στήν καρδιά”(Μθ 11, 29). Αὐτός θά παραμείνη σταθερά ἀκλόνητος μέσα σέ ὅλους τούς πειρασμούς καί “ὅλα θά συνεργοῦν γιά τό καλό του”(Ρμ 8, 28). Τό μαρτυρεῖ αὐτό καί ὁ Προφήτης πού λέει: “Οἱ λόγοι τοῦ Κυρίου εἶναι καλοί, γι’ αὐτούς πού βαδίζουν τό σωστό δρόμο”(Μιχ 2, 7). Καί ἕνας ἄλλος Προφήτης τό ἐπιβεβαιώνει λέγοντας: “Ὁ δρόμος τοῦ Κυρίου εἶναι ἴσιος, οἱ δίκαιοι θά βαδίζουν σ’ αὐτόν, ἐνῶ οἱ ἀσεβεῖς θά σκοντάπτουν”(Ὡσ 14, 10».

Στό σημεῖο αὐτό θά πρέπη νά τονίσουμε μιά ἀκόμα ἀλήθεια γιά τό Θεό μας, τήν ὁποία διαστρέφει ὁ διάβολος. Ἰδού πῶς τή διαχειρίζεται: Γράφει ὁ Ἅγ. Ἰωάννης τῆς Κλίμακος: «Φιλάνθρωπο ὀνομάζει τό Θεό ὁ ἀπάνθρωπος ἐχθρός, ὁ ἐπικεφαλῆς τῆς πορνείας, καί ὅτι συγχωρεῖ εὔκολα τό πάθος αὐτό, σάν κάτι τό φυσικό. Ἄς παρατηρήσουμε δέ τή δολιότητα τῶν δαιμόνων καί θά δοῦμε ὅτι μετά τή διάπραξι Τόν ὀνομάζουν δικαιοκρίτη καί αὐστηρό. Προηγουμένως ἐνήργησαν ἔτσι, γιά νά μᾶς σπρώξουν στήν ἁμαρτία. Τώρα διαφορετικά, γιά νά μᾶς καταποντίσουν στήν ἀπελπισία».

Καί: «Πρίν ἀπό τήν πτῶσι οἱ δαίμονες ἀποκαλοῦν τό Θεό φιλάνθρωπο. Μετά ὅμως ἀπό τήν πτῶσι τόν ἀποκαλοῦν σκληρό».

«Ὁ Ἅγιος Αὐγουστῖνος λέει: Ἔχω λογικό. Καί, ὅμως, οὔτε ξέρω πῶς, παρασύρομαι καί πέφτω ἐντελῶς παράλογα στήν ἁμαρτία. Ἔχω λογικό. Τί εἶναι ἡ ἁμαρτία ξέρω. Γνωρίζω τά φοβερά ἀποτελέσματά της. Καί ὅμως, οὔτε φυλλάσσομαι, οὔτε ἀπέχω. Καί ἀνακράζει: Ὦ ἁμαρτία, ὄνομα φοβερό, πρᾶγμα στυγερό, κακό ἀσύγκριτο!… Ὁ τυφλός πέφτει στό λάκκο, γιατί δέν βλέπει. Ὁ τρελλός κάνει ὅ,τι κάνει, γιατί νομίζει ὅτι ἔτσι πρέπει νά γίνη. Ὁ ἁμαρτωλός πού ἁμαρτάνει ἑκουσίως, καί γνωρίζει καί βλέπει ποῦ πηγαίνει, καί, ὅμως, πέφτει στό γκρεμό.

Τό λογικό δέν προφυλάσσει ἀπό τῆς ἁμαρτίας τό βάραθρο. Ἄρα τό λογικό δέν εἶναι φῶς, ἀλλά φανάρι. Φανάρι ἀναμμένο, ὅταν φωτίζεται ἀπό τοῦ Θεοῦ τό Φῶς: Φανάρι σβηστό, ὅταν βυθίζεται στῆς ἁμαρτίας τό σκοτάδι: Γιά αὐτό λέει ὁ Δαυΐδ: “Σύ φωτιεῖς λύχνον μου, Κύριε ὁ Θεός».

Ὁ π. Παΐσιος γράφει γιά τή δυστυχία τῶν ἁμαρτωλῶν: «Οἱ ἀπομακρυσμένοι ἄνθρωποι ἀπό τό Θεό εἶναι οἱ πιό δυστυχισμένοι τοῦ κόσμου, καί σ᾽ αὐτή τή ζωή καί στή μέλλουσα, τήν αἰώνια, καί πιό δυστυχισμένοι καί ἀπό αὐτούς τούς ἀνθρώπους εἶναι οἱ δαίμονες, οἱ ὁποῖοι εἶχαν ἀποκακρυνθῆ ἀπό τό Θεό πρίν ἀπό χιλιάδες χρόνια καί συνεχίζουν νἀ ἀπομακρύνωνται μέ τήν ὑπερηφάνεια καί τήν κακία τους καί νά μένουν ἀμετανόητοι»

«—Γέροντα, νιώθω μεγάλη ἀνασφάλεια, ἔχω ἄγχος.

[π. Παΐσιος:]—Ἀσφαλίσου, βρέ παιδάκι μου, στό Θεό. Μόνο τήν ἀσφάλεια τοῦ αὐτοκινήτου ξέρεις; Ὑπάρχει μεγαλύτερη ἀσφάλεια ἀπό τήν ἐμπιστοσύνη στό Θεό; Ὅταν ὁ ἄνθρωπος ἐμπιστεύται τόν ἑαυτό του στό Θεό, δέχεται συνέχεια ἀπό τό Θεό βενζίνη super… καί τό πνευματικό του ὄχημα δέν σταματάει ποτέ· τρέχει συνέχεια».

Νά τονίσουμε, ἐπίσης, ὅτι τελικός νικητής θά εἶναι ὁ Θεός. «Ὁ διάβολος τώρα ὀργώνει, ὁ Χριστός, ὅμως, θά σπείρη τελικά», ὅπως ἔλεγε ὁ π. Παΐσιος.

Ὁ π. Παΐσιος τονίζει: «Δέν ἔχουμε συνειδητοποιήσει ὅτι ὁ διάβολος βάλθηκε νά καταστρέψη τά πλάσματα τοῦ Θεοῦ. Ἔχει κάνει παγκοινιά (: ἔχει ἐκστρατεύσει μ᾽ ὅλες του τίς δυνάμεις) νά καταστρέψη τόν κόσμο. Λύσσαξε, γιατί ἄρχισε νά μπαίνη στόν κόσμο ἡ καλή ἀνησυχία. Εἶναι πολύ ἀγριεμένος, γιατί γνωρίζει ὅτι εἶναι λίγη ἡ δρᾶσι του. Τώρα κάνει ὅπως ἕνας ἐγκληματίας πού, ὅταν τόν κυκλώνουν, λέει: “Δέν ἔχω σωτηρία! Θά μέ πιάσουν!”, καί τά κάνει ὅλα γυαλιά-καρφιά. ῎Η ὅπως οἱ στρατιῶτες, πού ἐν καιρῷ πολέμου, ὅταν τελειώσουν τά πυρομαχικά, βγάζουν τή λόγχη ἤ τό σπαθί καί ρίχνονται καί ὅ,τι γίνει. Σοῦ λέει: “Ἔτσι κι ἀλλιῶς χαμένοι εἴμασθε· ἄς σκοτώσουμε ὅσο πιό πολλούς μποροῦμε”. Ὁ κόσμος καίγεται! Τό καταλαβαίνετε; Ἔπεσε πολύς πειρασμός. Τέτοια πυργκαγιά ἔχει βάλει ὁ διάβολος, πού οὔτε ὅλοι οἱ πυροσβέστες ἄν μαζευθοῦν, δέν μποροῦν νά τή σβήσουν».

Ὁ διάβολος, τελικά, εἶναι ὑποχείριος καί τῶν Ἁγίων: Ὁ ἅγιος Ἰωάννης ἀρχιεπίσκοπος Νόβγκοροντ (†7/9/1186) «κάποτε δέσμευσε μέ τό σημεῖο τοῦ σταυροῦ τό δαίμονα, ἐπειδή κατά τήν ὥρα τῆς ἀγρυπνίας τοῦ προκαλοῦσε πολύ θόρυβο. Τόν ὑποχρέωσε νά μετασχηματισθῆ σέ ἄλογο, νά τόν μεταφέρη ἔφιππο στά Ἱεροσόλυμα, γιά νά προσκυνήση τόν πανάγιο Τάφο καί μέσα στήν ἴδια νύκτα νά τόν φέρη πάλι πίσω στό κελλί του».

Ἄς ἀναγράψουμε εδῶ ἕνα χιουμοριστικό περιστατικό τό ὁποῖο ἀνέφερε ὁ π. Ἐπιφάνιος Θεοδωρόπουλος: «῞Οταν ζοῦσε ὁ μακαρίτης ὁ πατήρ Γαβριήλ ὁ Διονυσιάτης ἀποφάσισε νά βάλη τηλέφωνο στό μοναστήρι, χειροκίνητο. Πρό πολλῶν ἐτῶν, δεκαετίες. Εἶχε κάποιο καλόγερο ἐκεῖ πέρα ὑπεράγαν αὐστηρό, αἴ, καί λιγάκι λειψό τόν κακομοίρη, προφανῶς δέν θά ᾽τανε καί πολύ στά σωστά του, ὁ ὁποῖος ἐπ᾽ οὐδενί λόγῳ νά δέχεται τηλέφωνο στή μονή. “Ἄν βάλης τηλέφωνο”, λέει, “θά φύγω ἀπ᾽ τό μοναστήρι”. “Βρέ παιδί μου, βρέ χρυσέ μου, βρέ καλέ μου”. “Ἀδύνατον!” .“Γιατί;”, τόν ρωτᾶ. Λέει, “γέροντα, εἶναι δυνατόν ποτέ νά μιλάη ἕνας ἀπό τήν Ἀθήνα καί νά τόν ἀκοῦμε ἐμεῖς ἐδῶ μέ τό σύρμα; Τό πιάνει τό μυαλό σου αὐτό; Φαίνεται”, λέει, “ὅτι στό σύρμα κάθονται χιλιάδες διαβολάκια, ἑκατομύρια διαβολάκια, τό ἕνα τό λέει στό ἄλλο, τό ἕνα τό λέει στό ἄλλο, τό ἕνα τό λέει στό ἄλλο καί ἔτσι, λέει, φέρνεται ἡ φωνή ἀπ᾽ τήν Αθήνα ἐδῶ. Λοιπόν, μή βάλης τόσους διαβόλους μές στό μοναστήρι. Θά φύγω”. Προσπαθοῦσε ὁ μακαρίτης ὁ πατήρ Γαβριήλ νά τόν πείση, ἀδύνατον. “Ἄν βάλης τηλέφωνο, θά φύγω”. Ἀπ᾽ τήν ἄλλη τόν λυπόταν κιόλας μήν πάη πουθενά καί τόν πλανήση ὁ διάβολος. Σκέφθηκε, προσευχήθηκε στό Θεό καί τέλος τοῦ λέει: “῎Ελα ᾽δῶ βρέ, ἔλα ᾽δῶ· αὐτό, τό ὁποῖο μοῦ ᾽πες τό σκέφθηκα καί ᾽χεις δίκιο”. “Βλέπεις, γέροντα, τοῦ λέει, πού στό ᾽πα”. “῎Εχεις δίκιο”, τοῦ λέει. “Λοιπόν, ἔκανα μιά σκέψι· νά μοῦ πῆς”, τοῦ λέει, “ἄν εἶναι σωστή. Φαντάζεσαι, τοῦ λέει, νά εἶναι τό ᾽να διαβολάκι κοντά στό ἄλλο, ἀπό τήν Αθήνα, ἀπό τήν Κρήτη, ἀπ᾽ τή Μυτιλήνη, ἀπό ᾽δῶ, ἀπ᾽ ὅλα τά μέρη τῆς Ἑλλάδας, πόσα ἑκατομμύρια διαβολάκια, τοῦ λέει, θά κάθωνται στό σύρμα γιά νά μεταφέρουν τή φωνή; Φαντάζεσαι;”. “Βέβαια”, τοῦ λέει, “ἑκατομμύρια”. “Αἴ, δέν εἶναι καλύτερα νά τά καρφώσουμε στό σύρμα νά δίνουν τή φωνή ὁ ἕνας στόν ἄλλο, ἀπό τό νά πηγαίνουν στόν κόσμο νά τόν βάζουν νά κάνη ἁμαρτίες;”. “Ναί”, τοῦ λέει, “ὅπως τά λές, σάν νά ᾽χης δίκιο”. “Αἴ, καί δέν κάνουν κανένα κακό”, τοῦ λέει, “τή φωνή μεταφέρουν. Ἄσε νά τά καρφώσουμε στό σύρμα”, τοῦ λέει. Καί ἔτσι δέν ἔφυγε ὁ καλόγερος».

«Καθώς οἱ ληστές δέν τρυποῦν τούς τοίχους καί δέν ἀγρυπνοῦν συνεχῶς ἐκεῖ, ὅπου εἶναι χορτάρι καί ἄχυρα καί καλάμια, ἀλλά ὅπου εἶναι χρυσάφι καί ἀσήμι, ἔτσι καί ὁ διάβολος ἐπιτίθεται κυρίως ἐναντίον ἐκείνων, πού ἀσχολοῦνται μέ πνευματικά πράγματα. Ὅπου εἶναι ἀρετή, ἐκεῖ εἶναι πολλές οἱ προσβολές. Ὅπου ὑπάρχει ἐλεημοσύνη, ἐκεῖ ἐμφανίζεται καί φθόνος».

Ὁ π. Παΐσιος τονίζει τά στάδια τῆς ἁμαρτίας: «Ὅταν κάνη κανείς μιά ἁμαρτία γιά πρώτη φορά, νιώθει κάποιον ἔλεγχο, στενοχωριέται. Ἄν τήν ἐπαναλάβη γιά δεύτερη φορά, νιώθει λιγότερο ἔλεγχο καί, ἄν δέν προσέξη καί συνεχίση νά ἁμαρτάνη, πωρώνεται ἡ συνείδησί του. Μερικοί, ὅταν λ.χ. τούς κάνης παρατήρησι γιά κάποιο σφάλμα τους, ἀλλάζουν θέμα, γιά νά μήν τούς πειράζη ἡ συνείδησί καί στενοχωριοῦνται, σάν τούς Ἰνδούς πού κάνουν Nirvana. Ἕνας νεαρός, ἐκεῖ στά Ἱμαλάια, σκότωσε πέντε Ἰταλούς ὀρειβάτες καί, ἀφοῦ τούς ἔθαψε, ἄρχισε νά κάνη αὐτοσυγκέντρωσι. Κάθησε κάτω καί ἔλεγε δύο ὧρες “ξύλο-ξύλο…”, γιά νά βγῆ στό κενό, νά ξεχάση καί νά μήν τόν πειράζη ὁ λογισμός. Ἄς ποῦμε ὅτι μαλώνω τώρα μιά ἀδελφή, γιατί ἔκανε μιά ἀταξία. Ἄν αὐτή ἡ ἀδελφή δέν κάνη σωστή πνευματική ἐργασία καί δέν κοιτάη πῶς νά διορθωθῆ, μπορεῖ ἐκείνη τήν ὥρα νά μοῦ πῆ: “σήμερα θά σημάνουμε γιά ἑσπερινό νωρίτερα…”, γιά νά ἀλλάξη θέμα. Μετά ὁ διάβολος θά τήν μπερδέψη καί θά τῆς πῆ: “Μήν ἀνησυχῆς· αὐτό τό ἔκανες, γιά νά μήν στενοχωριέται ὁ Γέροντας”. Τῆς τό δικαιολογεῖ καί ὁ διάβολος! Δέν λέει: “τό ἔκανα, γιά νά καταπατήσω τή συνείδησί μου”, ἀλλά λέει: “τό ἔκανα, γιά νά μή στενοχωρηθῆ ὁ Γέροντας”! Εἴδατε τί κάνει τό ταγκαλάκι (: τό διαβολάκι); Λεπτή ἐργασία! Γυρίζει τό κουμπί σέ ἄλλη συχνότητα, γιά νά μή δοῦμε τό σφάλμα μας».

Ὁ Ἐπίσκοπος Ἰωάννης ὁ Λίνδιος ἐπισημαίνει ποιά εἶναι ἡ δύναμι τοῦ διαβόλου: «Ὅταν ἔπεσε ἀπό τόν οὐρανό ὁ σατανᾶς —Ἐωσφόρος πρωτύτερα— μαζί μ᾽ ὅλο του τό τάγμα (Λκ 10, 18), γιά τήν ἔπαρσί του, κοντά στ᾽ ἄλλα ἔχασε καί τή θεοδώρητη ἀγγελική δύναμί του, ἔγινε πιό ἀδύναμος κι ἀπό ἕνα κουνούπι. Ἡ παράβασι τῶν πρωτοπλάστων, ὅμως, τόσο πολύ τόν δυνάμωσε, πού, γιά νά νικηθῆ καί ν᾽ ἀποδυναμωθῆ πάλι, χρειάσθηκε ἡ παντοδύναμη ἐπέμβασι τοῦ σαρκωμένου Θεοῦ. Μετά τήν ἐνανθρώπησι τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ, ὁ διάβολος καί οἱ δαίμονές του ἔχασαν ξανά τή δύναμί τους. Καί τήν ἔχασαν τόσο, πού τούς καταπατοῦν ἀκόμα καί μικρά παιδιά, μέ τή βοήθεια καί τή Χάρι τοῦ Κυρίου, “Σᾶς ἔχω δώσει ἐξουσία νά πατᾶτε πάνω σ᾽ ὅλη τή δύναμι τοῦ ἐχθροῦ”, μᾶς λέει ὁ Ἴδιος (Λκ 10, 19).

Ὅταν, λοιπόν, οἱ δαίμονες μᾶς πολεμοῦν μέ θεία παραχώρησι, μοιάζουν μέ μικρά κι ἀδύναμα μυρμήγκια πού τά βάζουν μέ φοβερά καί δυνατά λιοντάρια! Ρίχνουν μέσα στό νοῦ μας σάν “βέλη νηπίων”(Ψ 63, 8) τούς πονηρούς λογισμούς, τίς προσβολές τῆς ἁμαρτίας, πού εἶναι ἀνυπόστατα νοήματα, ἀράχνης ὑφάσματα. Ἄν ἐξαρχῆς κλείσουμε ἔξω ἀπό τό νοῦ μας τά πονηρά νοήματα, οἱ δαίμονες ὑποχωροῦν νικημένοι καί ντροπιασμένοι, θρηνώντας γιά τήν ἦττα τους, ἐνῶ ἐμεῖς καί ἀπό τόν παραπέρα σκληρό πόλεμο γλυτώνουμε καί ἀπό τά δεσμά τῆς ἁμαρτίας μένουμε ἐλεύθεροι καί τή Χάρι τοῦ Θεοῦ διατηροῦμε. Ἄν, ἀπεναντίας, εἴτε ἀπό ἀμέλεια καί ἀπροσεξία εἴτε θεληματικά, δώσουμε προσοχή στίς προσβολές τῶν δαιμόνων, ἐκεῖνοι, δυναμωμένοι ἀπό μᾶς τούς ἴδιους, ὁρμοῦν καταπάνω μας σάν ἄγριες σφῆκες καί κτυποῦν ἀνελέητα τήν καρδιά μας μέ τά φοβερά κεντριά τῆς ἐπιθυμίας καί τοῦ θυμοῦ.

Τότε εἶναι ἀνάγκη νά κάνουμε πόλεμο μαζί τους, ἀφοῦ ντυθοῦμε μέ τήν πανοπλία τοῦ Θεοῦ, ἀφοῦ φορέσουμε σάν θώρακα τή δικαιοσύνη καί σάν περικεφαλαία τήν ἐλπίδα τῆς σωτηρίας, ἀφοῦ ἁρπάξουμε στά χέρια μας σάν ἀσπίδα τήν πίστι καί σάν μάχαιρα τήν προσευχή (πρβλ. Ἐφ 6, 13-18). Καί ἄν μέν τούς νικήσουμε, τότε οἱ ἅγιοι ἄγγελοι, πού παρακολουθοῦν ἀόρατα τόν πόλεμο, μᾶς χειροκροτοῦν μ᾽ ἐνθουσιασμό καί ψάλλουν χαρμόσυνα ἐπινίκιους ὕμνους, δοξολογώντας τό νικοποιό Κύριό μας. Ἄν, πάλι, νικηθοῦμε ἀπό ἀφροσύνη μας, τότε —ἀλλοίμονο!— οἱ ἄγγελοι φεύγουν σκυθρωποί, ἐνῶ οἱ δαίμονες πανηγυρίζουν γιά τήν ἐλεεινή πτῶσι μας».

Ἐπίσης: «Ὁ προφήτης Μωϋσής, ὅταν ἁμάρτησε ὁ λαός, πρόσταξε σ᾽ αὐτούς νά σταυρώσουν τό φίδι (Ἀριθ. 21, 8-9), δηλαδή, νά ἐξουδετερώσουν τήν ἁμαρτία, καί δέν τό κατασκεύασε κούφιο, ἀλλά χυτό καί καλά σφυρηλατημένο. Γιά ποιό λόγο; Γιά νά σοῦ δείξη ὅτι ἔχεις καθῆκον νά ἀπαρνῆσαι ἐντελῶς τήν κακία· καί τό κατασκεύασε ὁλότελα χάλκινο, ἐπειδή ἡ ρίζα ὅλων τῶν κακῶν εἶναι ἡ φιλαργυρία (Α´ Τιμ 6, 10). Τό προτίμησε, λοιπόν, χυτό, βγαλμένο ἀπό τό καμίνι, γιά νά συγκρατήση τήν πύρωσί σου, πού ξεχύνεται γιά νά διαφθείρη τό νοῦ».

«Μερικοί κομπάζουν καί ὐπερηφανεύονται γιά πράξεις καί κατορθώματα πού δέν εἶναι καί τόσο σπουδαῖα.

Ἔτσι ἕνας δημαγωγός ρήτορας τῆς ἀρχαίας Ἀθήνας, καυχιόταν ὅτι τρεῖς φορές ἐμεῖς οἱ Ἀθηναῖοι ἀναχαιτίσαμε τούς Σπαρτιάτες στίς ὄχθες τοῦ Κηφισοῦ καί τούς ἐξαναγκάσαμε σέ ὑποχώρησι.

Ὅταν ἄκουσε τόν κομπασμό αὐτό ὁ Σπαρτιάτης Ἀνταλκίδας παρατήρησε:

—Εἶναι πράγματι μοναδικό τό κατόρθωμά τους νά μᾶς ἀναχαιτίσουν τρεῖς φορές στίς ὄχθες τοῦ Κηφισοῦ, στήν αὐλή τους. Ἐνῶ ἐμεῖς οὔτε μιά φορά δέν πετύχαμε κάτι τέτοιο, ἀφοῦ οἱ Ἀθηναῖοι δέν κατόρθωσαν νά φθάσουν μέχρι τίς ὄχθες τοῦ Εὐρώτα, στή Σπάρτη… καμμιά φορά».

Καί κάτι παρόμοιο. Ἀναφέρει ὁ Μαρίνος Γερουλάνος ὅτι, κατά τή διάρκεια τῶν Βαλκανικῶν πολέμων, ὁ πρόκριτος στή Βέροια Σιόρ-Μανωλάκης «μᾶς ἀφηγεῖτο ὅτι οἱ Ἕλληνες πρόκριτοι διατηροῦσαν πάντοτε ἄριστες σχέσεις μέ τούς Τούρκους πασάδες. Μέχρι τίς τελευταῖες ἡμέρες πρίν ἀπό τήν εἴσοδο τοῦ Ἑλληνικοῦ Στρατοῦ στή Βέροια, πήγαιναν αὐτοί στό Διοικητήριο ὅπου ὁ Διοικητής τούς μετέδιδε τίς εἰδήσεις ἀπό τό μέτωπο καί περιέγραφε τίς “νίκες” τοῦ τουρκικοῦ στρατοῦ. Ὁπότε ὁ Μανωλάκης, σέ μία τέτοια συνάντησι, ἀστειευόμενος, παρατήρησε: “Δέν φαντάζεσαι, Πασᾶ μου, πόσο χαίρομαι πού νικᾶ διαρκῶς ὁ στρατός μας [ὑποκρινόταν τόν Τουρκόφιλο]· ἕνα μόνο δέν καταλαβαίνω, γιατί νικᾶμε ὅλο πιό κοντά ἐδῶ;”»(ΜΓ, 273).

Δέν πρέπει, λοιπόν, ν᾽ ἀφήνουμε τό διάβολο νά μᾶς πλησιάζη καί τότε νά τόν πολεμᾶμε. Πρέπει ν᾽ ἀρχίζουμε τόν πόλεμο ὅταν εἶναι ἀκόμα μακρυά, στήν προσβολή.

Δέν πρέπει, ἐπίσης, νά ξεχνᾶμε ὅτι ὁ διάβολος, ὡς πανοῦργος, μετασχηματίζεται καί, μέ τό νά μᾶς πλανέψη, μᾶς κερδίζει: «ὁ σατανᾶς μετασχηματίζεται εἰς ἄγγελον φωτός»(Β´ Κορ 11, 14). «ἐξαπατᾶ μέ πανουργία»(Β´ Κορ 11, 3). Χρησιμοποιεῖ«μεθοδεῖες»(Ἐφ 6, 11). Καταλαμβάνει τήν καρδιά: «Καί δείπνου γενομένου, τοῦ διαβόλου ἤδη βεβληκότος εἰς τήν καρδίαν Ἰούδα Σίμωνος Ἰσκαριώτου ἵνα αὐτόν παραδῷ καί μετά τό ψωμίον τότε εἰσῆλθεν εἰς ἐκεῖνον ὁ σατανᾶς. λέγει οὖν αὐτῷ ὁ Ἰησοῦς· ὅ ποιεῖς, ποίησον τάχιον»(Ἰω 13, 2, 27), «Εἶπε δέ Πέτρος· Ἀνανία, διατί ἐπλήρωσεν ὁ σατανᾶς τήν καρδίαν σου, ψεύσασθαί σε τό Πνεῦμα τό Ἅγιον καί νοσφίσασθαι (: νά σφετερισθῆς) ἀπό τῆς τιμῆς τοῦ χωρίου;»(Πρξ 5, 3), «Ἐάν πνεῦμα τοῦ ἐξουσιάζοντος [τοῦ διαβόλου, δηλ.] ἀναβῇ ἐπί σέ, τόπον σου μή ἀφῇς (: μήν ὑποχωρήσης)»(Ἐκκλ 10, 4).

Γράφει ὁ Ἅγ. Νικόλαος Βελιμίροβιτς: «Ἀναιρώντας (: μή δεχόμενος τήν ὕπαρξι) τούς διαβόλους ἀναιρεῖς καί μεγάλο μέρος τῶν εὐαγγελικῶν ἀληθειῶν. Ἀναιρεῖς ὅτι ὁ διάβολος δοκίμαζε τό Χριστό, καί ὅτι ὁ Χριστός ἔδιωχνε τά κακά πνεύματα ἀπό τούς ἀνθρώπους, καί ὅτι Αὐτός κατέστρεψε τήν ἐξουσία τῶν δαιμόνων ἐπάνω στούς ἀνθρώπους. Διότι, ὁ πλέον κοντινός μαθητής τοῦ Κυρίου, ὁ Ἅγιος Ἰωάννης, ἰσχυρίζεται ὅτι ὁ Χριστός ἦλθε στόν κόσμο, γιά νά καταστρέψη τή διαβολική ἐξουσία ἐπάνω στούς ἀνθρώπους λέγοντας: “Εἰς τοῦτο ἐφανερώθη ὁ υἱός τοῦ Θεοῦ, ἵνα λύση τά ἔργα τοῦ διαβόλου”(Α´ Ἰω 3, 8).

Εἶπε κάποτε ὁ Shakespeare: “Ὑπάρχουν περισσότερα πράγματα ἀνάμεσα στόν οὐρανό καί τή γῆ ἀπ’ ὅ,τι ὁ ἄνθρωπος μπορεῖ κἄν νά φαντασθῆ”.

Ἐσύ ἀναιρεῖς τούς διαβόλους ὄχι ἐπειδή τό θέλεις ἔτσι, ἀλλά ἐπειδή ὁ διάβολος ἔτσι θέλει. Ἤσουν στόν πόλεμο; Κάθε στρατός φτιάχνει τίς ἐνέδρες καί κρύβεται ἐπιδέξια, ὥστε νά σκεφθῆ ὁ ἐχθρός ὅτι δέν ὐπάρχει. Γιά ἕνα στρατάρχη ἡ πλέον χαρούμενη εἴδησι εἶναι, νά πιστέψη ὁ ἐχθρός, ὅτι οὔτε αὐτός ὑπάρχει οὔτε ὁ στρατός του. Κάποτε ὁ διάβολος ἀναγγελλόταν ἀνοικτά στούς ἀνθρώπους καί μέ τό φόβο τούς ἔπιανε στά δίκτυα του. Ὅμως, στήν ἐποχή μας ἡ τακτική του εἶναι νά κρύβεται, ἡ ἱκανοποίησί του εἶναι νά ἀγνοοῦν οἱ ἄνθρωποι τήν ὕπαρξί του. Ὅμως φοβᾶμαι, ὅτι ὁ διάβολος δέν εἶναι πιό κοντά σέ κανένα ἀπ’ ὅ,τι σ’ ἐκεῖνον πού ἰσχυρίζεται, πώς ὁ διάβολος δέν ὑπάρχει. Σ’ αὐτό τόν κόσμο εἴμασθε σάν σέ πεδίο μάχης, σ’ ἕνα ἀγῶνα ἐνάντια σέ κρυφούς καί φανερούς ἐχθρούς. Ἀλλοίμονό μας, ἐάν ἀγνοοῦμε τούς κρυφούς ἐχθρούς. Τί θά μᾶς ὠφελήση ἡ νίκη ἐνάντια στούς λύκους καί τίς ἀρκοῦδες, ἐάν μᾶς δαγκώση τό φίδι ἀπό τό χόρτο;».

Ἐπίσης: «Ὁ διάβολος, ἐνῶ ἐμᾶς, τούς ἀνθρώπους, μᾶς βάζει νά πηγαίνουμε κόντρα στόν πλησίον μας καί νά μαλώνουμε, ὁ ἴδιος ποτέ δέν πάει κόντρα. Τόν ἀμελῆ τόν κάνει πιό ἀμελῆ, τό σκληρόκαρδο τόν κάνει πιό σκληρόκαρδο, τόν εὐαίσθητο ὑπερευαίσθητο, κλπ.».

«Πές μου, Δέσποτα, πῶς τολμᾶ ὁ διάβολος, εἴτε σέ ὀπτασία, εἴτε σέ ὄνειρα, νά δείξη τή μορφή τοῦ Δεσπότου Χριστοῦ ἤ τήν ἁγία Κοινωνία;

Ἀπόκρισι Βαρσανουφίου.

Δέν ἔχει τή δύναμι ὁ διάβολος νά δείξη οὔτε τό Δεσπότη Χριστό οὔτε τήν ἁγία Κοινωνία. Ἀλλά μᾶς πλανάει παίρνοντας τό σχῆμα ὁποιουδήποτε ἀνθρώπου ἤ τοῦ ἁπλοῦ ἄρτου».

Ἐπίσης: «Ὁ διάβολος εἶναι τεχνίτης. Ἄν φέρη λ.χ. τήν ὥρα τῆς Θείας Λειτουργίας σέ ἕνα πνευματικό ἄνθρωπο ἕναν ἐλεεινό λογισμό, ἐκεῖνος θά τόν καταλάβη, θά τιναχθῆ καί θά τόν διώξη. Γι᾽ αὐτό τοῦ φέρνει ἕνα πνευματικό λογισμό. “Τό τάδε βιβλίο, τοῦ λέει, γράφει αὐτό γιά τή Θεία Λειτουργία”. Μετά θά τοῦ τραβήξη τήν προσοχή λ.χ. στό πολυέλαιο. Θά ἀναρωτηθῆ ποιός ἄραγε νά τόν ἔφτιαξε. ῎Η θά τοῦ θυμίση ἕναν ἄρρωστο πού πρέπει νά πάη νά τόν δῆ. “Ἄ! ἔμπνευσι, λέει, τήν ὥρα τῆς Θείας Λειτουργίας”, ἐνῶ εἶναι ὁ διάβολος πού μπαίνει ἐνδιάμεσος καί πιάνει ὁ ἄνθρωπος τή συζήτησι μέ τό λογισμό του. Ὁπότε ἀκούει τόν ἱερέα νά λέη “Μετά φόβου…” καί τότε καταλαβαίνει ὅτι τέλειωσε ἡ Θεία Λειτουργία καί ἐκεῖνος δέν συμμετεῖχε καθόλου».

Ὁ ἄνθρωπος, σύμφωνα μέ τό Γεν 2, 7, πλάσθηκε ἀπό τό Θεό, σωματικά μέν ἀπό τό χῶμα, ἀπέκτησε δέ ψυχή μέ τό ἐμφύσημα τοῦ Θεοῦ πάνω του. Μέσα στήν ψυχή του τοποθέτησε ὁ Θεός τή συνείδησι ὡς ἄσφαλτο καθοδηγό.

Ἰδού μερικά βιβλικά χωρία γιά τή συνείδησι: «Ὁ νόμος τοῦ Θεοῦ αὐτοῦ ἐν καρδίᾳ αὐτοῦ, καί οὐχ ὑποσκελισθήσεται τά διαβήματα αὐτοῦ (: δέν θά σκοντάψη)»(Ψ 36, 31), «Τοῦ ποιῆσαι τό θέλημά σου, ὁ Θεός μου, ἐβουλήθην (: θέλησα) καί τόν νόμον σου ἐν μέσῳ τῆς κοιλίας μου (: στό ἐσωτερικό μου)»(Ψ 39, 9), «Πνεῦμά ἐστιν ἐν βροτοῖς (: στούς ἀνθρώπους), πνοή δέ Παντοκράτορός ἐστιν ἡ διδάσκουσα»(Ἰώβ 32, 8), «Πνεῦμα θεῖον τό ποιῆσάν με, πνοή δέ Παντοκράτορος ἡ διδάσκουσά με»(Ἰώβ 33, 4), «Ἐποίησεν ὁ Θεός τόν ἄνθρωπον εὐθῆ (: ἁπλό), καί αὐτοί ἐζήτησαν λογισμούς πολλούς (: μπερδεύθηκαν)»(Ἐκκλ 7, 29), «Τό γάρ ἄφθαρτόν σου πνεῦμά ἐστιν ἐν πᾶσι. Διό τούς παραπίπτοντας (: αὐτούς πού πέφτουν) κατ᾽ ὀλίγον ἐλέγχεις καί ἐν οἷς ἁμαρτάνουσιν (: στίς ἁμαρτίες τους) ὑπομιμνήσκων νουθετεῖς (: τούς συμβουλεύεις θυμίζοντάς τούς τις), ἵνα ἀπαλλαγέντες τῆς κακίας πιστεύσωσιν ἐπί σέ, Κύριε».

Ὁ ὅσιος Θεοφάνης ὁ Ἔγκλειστος ἀνατέμνει τόν ἐσωτερικό μας κόσμο: «Ποιός δέν ἀντιλαμβάνεται τή μεγάλη σημασία τήν ὁποία ἔχει ἡ καρδιά στή ζωή μας; Ὅλα ὅσα εἰσχωροῦν στήν ψυχή ἀπ’ τόν ἐξωτερικό κόσμο καί διαμορφώνονται ἀπ’ τό λογιστικό καί τό ἐπιθυμητικό, πέφτουν μέσ’ στό χῶρο τῆς καρδιᾶς. Γι’ αὐτό ἡ καρδιά ὀνομάζεται “κέντρο τῆς ζωῆς”.

Ἡ καρδιά αἰσθάνεται ὅλα ὅσα σχετίζονται μέ τήν ὕπαρξί μας. Σταθερά καί ἀδιάλειπτα αἰσθάνεται τήν κατάστασι τῆς ψυχῆς καί τοῦ σώματος καί συνάμα δέχεται ποικίλες ἐντυπώσεις ἀπ’ τίς ἐπιμέρους ἐνέργειες τῆς ψυχῆς καί τοῦ σώματος, ἀπ’ τ’ ἀντικείμενα τοῦ περιβάλλοντος, ἀπ’ τίς ἐξωτερικές συνθῆκες καί, γενικά, ἀπ’ τήν πορεία τῆς ζωῆς, παρακινώντας τόν ἄνθρωπο νά κάνη ὅ,τι τήν εὐχαριστεῖ καί ν’ ἀποφύγη ὅ,τι τή δυσαρεστεῖ.

Ἡ ὑγεία καί ἡ ἀσθένεια τοῦ σώματος, ἡ σφριγηλότητα καί ἡ πλαδαρότητά του, ἡ δύναμι καί ἡ ἐξάντλησι, ἡ δραστηριότητα καί ἡ ἀδράνεια, μαζί μέ ὅ,τι ἔχει ἀντιληφθῆ κανείς μέσῳ τῶν πέντε σωματικῶν αἰσθήσεων (ὁράσεως, ἀκοῆς, γεύσεως, ἁφῆς, ὀσφρήσεως), ὅ,τι ἔχει ἀπομνημονεύσει ἤ φαντασθῆ, ὅ,τι ἔχει πραγματοποιήσει ἤ πραγματοποιεῖ ἤ σκοπεύει νά πραγματοποιήση, ὅ,τι ἔχει ἀποκτήσει ἤ ἀποκτᾶ, ὅ,τι μπορεῖ ἤ δέν μπορεῖ ν’ ἀποκτήση, ὅ,τι τόν εὐχαριστεῖ ἤ τόν δυσαρεστεῖ, εἶτε μέ πρόσωπα σχετίζεται εἶτε μέ καταστάσεις καί γεγονότα, ὅλα αὐτά ἀντανακλῶνται στήν καρδιά καί τήν ἐπηρεάζουν θετικά ἤ ἀρνητικά. Εἶναι, δηλαδή, ἀδύνατο γιά τήν καρδιά νά βρίσκεται σέ ἀδράνεια, σέ κατάστασι ἀνάπαυλας, ἀκόμη καί γιά μιά στιγμή. Ἀπεναντίας, βρίσκεται σέ συνεχῆ ἐνεργητικότητα, ἀστασία καί μεταβλητότητα, ὅπως ἀκριβῶς ἕνα βαρόμετρο πρίν ἀπ’ τήν καταιγίδα. Ὑπάρχουν, ὅμως, πολλές ἐντυπώσεις, πού περνοῦν ἀπ’ τήν καρδιά χωρίς ν’ ἀφήνουν ἴχνη. Ὅταν, λ.χ., βρεθῆς σ’ ἕνα μέρος γιά πρώτη φορά, ὅλα τραβᾶνε τήν προσοχή σου× ἄν, ὅμως, ξαναπᾶς ἐκεῖ δεύτερη ἤ καί τρίτη φορά, δέν συμβαίνει τό ἴδιο.

Κάθε ἐπίδρασι στήν καρδιά γεννάει ἕνα ἐντελῶς ἰδιαίτερο συναίσθημα μέσα της. Ἐπειδή, λοιπόν, οἱ ἐπιδράσεις εἶναι ἀναρίθμητες, ἀναρίθμητα εἶναι καί τά ἀντίστοιχα συναισθήματα. Ἡ γλώσσα μας, ὅμως, δέν διαθέτει τόν πλοῦτο τῶν λέξεων πού ἀπαιτεῖται γιά τόν προσδιορισμό τόσων συναισθημάτων. Ἔτσι τά ἐκφράζουμε μέ γενικούς ὅρους: εὐχάριστο-δυσάρεστο× συμπάθεια-ἀντιπάθεια× κέφι-ἀκεφιά× χαρά-λύπη× ἱκανοποίησι-παράπονο× ἠρεμία-ταραχή× ἐνθουσιασμός-ἀπογοήτευσι× ἐλπίδα-φόβος×εὐσπλαγχνία-ἀσπλαγχνία. Παρατήρησε τόν ἑαυτό σου, καί θά δῆς νά ἔχη στήν καρδιά τή μιά τό ἕνα συναίσθημα καί τήν ἄλλη τό ἄλλο.

Ὁ ρόλος, ὅμως, τῆς καρδιᾶς δέν εἶναι μόνο ἡ παθητική ἀποδοχή ἐντυπώσεων καί ἡ ἐκδήλωσι εὐφορίας ἤ δυσφορίας γιά τήν κατάστασί μας. Ἡ καρδιά συντηρεῖ, ἐπίσης, τήν ἐνεργητικότητα ὅλων τῶν δυνάμεων τῆς ψυχῆς καί τοῦ σώματος. Κοίτα πόσο γρήγορα καί πόσο ἀποτελεσματικά πραγματοποιεῖται κάτι, ὅταν τό κάνουμε, ὅπως λέμε, μέ τήν καρδιά μας! Ὅταν, ἀπεναντίας, δέν τό θέλη ἡ καρδιά μας, τά μέλη μας ἀδρανοῦν. Γι’ αὐτό, ὅσοι ξέρουν ν’ ἀσκοῦν αὐτοέλεγχο, ὅταν πρέπη νά κάνουν ἕνα ἔργο τό ὁποῖο ἡ καρδιά τους τ’ ἀποφεύγει, φροντίζουν νά βροῦν τίς θετικές ἤ τίς εὐχάριστες ἤ τίς ὠφέλιμες πλευρές του, ὥστε νά συμφιλιώσουν τήν καρδιά τους μέ τό ἔργο καί νά διατηρήσουν μέσα τους τήν ἐνεργητικότητα πού χρειάζεται γιά τήν ἐκπλήρωσί του. Ὁ ζῆλος, ἡ κινητήρια δύναμι τῆς βουλήσεως, προέρχεται ἀπ’ τήν καρδιά.

Ὅλοι δέν τ’ ἀγαποῦν ὅλα. Καί ὅλοι δέν ἔχουν δοσμένη τήν καρδιά τους στά ἴδια πράγματα. Κάθε ἄνθρωπος, βλέπεις, ἔχει τίς δικές του ροπές καί κλίσεις. Αὐτές ἐξαρτῶνται κατά ἕνα μέρος ἀπ’ τή φυσική του προδιάθεσι, πιό πολύ, ὅμως, ἀπ’ τίς ἐντυπώσεις τίς ὁποῖες ἀποκόμισε στά πρῶτα χρόνια μετά τή γέννησί του, ἐντυπώσεις τόσο ἀπ’ τήν ἀνατροφή τήν ὁποία πῆρε ὅσο καί ἀπ’ τίς διάφορες βιοτικές περιστάσεις. Ἀνεξάρτητα, πάντως, ἀπ’ τό πῶς ἔχουν διαμορφωθῆ οἱ κλίσεις ἑνός ἀνθρώπου, γεγονός εἶναι ὅτι τόν ἐξωθοῦν στή ρύθμισι τῆς ζωῆς του μέ τέτοιο τρόπο, ὥστε νά πλαισιώνεται ἀπό ἀντικείμενα καί ἐξαρτήσεις πού ἐναρμονίζονται μέ αὐτές ἀκριβῶς τίς κλίσεις. Ἔτσι μόνο εἶναι εἰρηνικός, ἀφοῦ ἔτσι εἶναι ἱκανοποιημένος. Ἡ ἱκανοποίησι, δηλαδή, τῶν ἐπιθυμιῶν του τοῦ δίνει ψυχική ἠρεμία καί γαλήνη. Νά τό μέτρο τῆς καρδιᾶς γιά τή μέτρησι τῆς εὐτυχίας! Τίποτε δέν ἐνοχλεῖ τόν ἄνθρωπο, τίποτε δέν τόν ἀνησυχεῖ, τίποτε δέν τόν ταράζει —αὐτό εἶναι εὐτυχία.

Ἄν ὁ ἄνθρωπος εἶχε πάντα νηφαλιότητα στό λογιστικό μέρος τῆς ψυχῆς κι ἄν ἐνεργοῦσε μέ φρόνησι σ’ ὅλες τίς περιστάσεις, τότε ἐλάχιστα περιστατικά τῆς ζωῆς του θά ἦταν δυσάρεστα στήν καρδιά του. Ἔτσι θά ἦταν πιό εὐτυχισμένος. Ἀλλά, ὅπως σοῦ ἔχω ἤδη ἐξηγήσει, τό λογιστικό σπάνια βρίσκεται σέ καλή κατάστασι× συνήθως παραδίνεται σέ μάταιους ρεμβασμούς καί περισπασμούς. Τό ἐπιθυμητικό, πάλι, ξεφεύγει ἀπ’ τή φυσιολογική του κλίσι καί παρασύρεται σέ ἄστατες ἐπιθυμίες, πού προέρχονται ὄχι ἀπό ἀνάγκες τῆς φύσεως, ἀλλ’ ἀπ’ τά ξένα πρός τή φύσι μας πάθη. Ὅσο, λοιπόν, αὐτά τά δύο μέρη τῆς ψυχῆς παραμένουν σέ τέτοια ἀνωμαλία, ἡ καρδιά δέν γνωρίζει ἀνάπαυσι. Τά πάθη εἶναι πού τυραννοῦν τήν καρδιά περισσότερο ἀπ’ ὁτιδήποτε ἄλλο. Καί χωρίς τά πάθη, βέβαια, θ’ ἀντιμετώπιζε ἡ καρδιά δυσάρεστες καταστάσεις, δέν θά βασανιζόταν, ὅμως, τόσο πολύ. Κοίτα πῶς τήν κατακαίει ὁ θυμός! Κοίτα πῶς τήν κομματιάζει τό μίσος! Κοίτα πῶς τή λιώνει ὁ φθόνος! Κοίτα πῶς τή σπαράζει ἡ λύπη, ὅταν πληγώνεται ἡ ὑπερηφάνεια! Ἀλήθεια, ἄν ἐξετάζαμε τά πράγματα λίγο πιό προσεκτικά, θά διαπιστώναμε ὅτι ὅλες οἱ ἐνοχλήσεις τῆς καρδιᾶς προέρχονται ἀπ’ τά πάθη. Αὐτά τά φθοροποιά πάθη, ὅταν ἱκανοποιοῦνται, δίνουν χαρά, χαρά, ὅμως, ἐφήμερη× καί ὅταν δέν ἱκανοποιοῦνται, ἀλλ’ ἀπεναντίας βρίσκουν ἀντίστασι, τότε προξενοῦν λύπη διαρκῆ καί ἀφόρητη.

Εἶναι φανερό, λοιπόν, πώς ἡ καρδιά ἀποτελεῖ τή ρίζα καί τό κέντρο τῆς ζωῆς μας. Αὐτή πληροφορεῖ τόν ἄνθρωπο γιά τήν καλή ἤ τήν κακή κατάστασί του καί προκαλεῖ τήν ἐνεργοποίησι ἄλλων δυνάμεων, ἀπ’ τή δρᾶσι τῶν ὁποίων ἐπωφελεῖται, ἐπιτείνοντας ἤ, ἀντίθετα, ἀμβλύνοντας τό συναίσθημα ἐκεῖνο, ἀπ’ τό ὁποῖο καθορίζεται ἡ κατάστασι τοῦ ἀνθρώπου. Φαίνεται ὅτι στήν καρδιά εἶχε δοθῆ ἀρχικά ἀπ’ τό Θεό πλήρης ἐξουσία πάνω σ’ ὅλες τίς ἐκδηλώσεις τῆς ἀνθρωπίνης ζωῆς. Αὐτό συμβαίνει καί τώρα σέ κάποιους ἀνθρώπους, στούς πιό πολλούς, ὅμως, ἔχει μερική μόνο ἐξουσία. Γιατί, μετά τήν πτῶσι τοῦ Ἀδάμ, ἦλθαν τά πάθη καί διετάραξαν τή φυσική λειτουργία τῆς καρδιᾶς. Ἡ παρουσία τῶν παθῶν δέν τῆς ἐπιτρέπει πιά νά μᾶς πληροφορήση θετικά καί ἀξιόπιστα γιά τήν κατάστασί μας× οἱ ἐντυπώσεις ἀλλοιώνονται× οἱ κλίσεις διαστρέφονται× οἱ ἐσωτερικές δυνάμεις παίρνουν λάθος κατεύθυνσι. Γι’ αὐτό, ὅσο ἔχουμε πάθη, πρέπει νά ἐλέγχουμε καί νά συγκρατοῦμε τήν καρδιά μας, ὑποβάλλοντας τά συναισθήματα, τίς ἐπιθυμίες καί τίς τάσεις της σ’ αὐστηρή κριτική κι ἀξιολόγησι. Ἄν καθαρθῆ κανείς ἀπ’ τά πάθη, τότε μπορεῖ ν’ ἀφήση τήν καρδιά του ἐλεύθερη στή βούλησί της× ὅσο, ὅμως, τά πάθη του εἶναι ἐνεργά, ἄν ἀφήση τήν καρδιά του στή βούλησί της, θ’ αὐτοκαταδικασθῆ σέ γενική ἀστάθεια καί ἀνασφάλεια.

Ἡ χειρότερη κατάστασι εἶναι τοῦ ἀνθρώπου ἐκείνου, πού βάζει σκοπό τῆς ζωῆς του νά τροφοδοτῆ μέ ἡδονικές ἀπολαύσεις τήν καρδιά, τοῦ ἀνθρώπου πού ἐπιδιώκει νά ζήση τή γλυκειά ζωή, τή dolcevita, ὅπως τή λένε. Ἀπ’ τήν ὥρα κατά τήν ὁποία οἱ σαρκικές ἐπιθυμίες καί οἱ αἰσθησιακές ἀπολαύσεις βιώνονται ἔντονα, ὁ ἄνθρωπος βυθίζεται σέ χυδαία ἡδυπάθεια καί χάνει ὅ,τι τόν κάνει νά ξεχωρίζη ἀπ’ τά ἄλλα ἔμβια ὄντα».

Ἰδού ἄλλη μιά ψυχογράφησι κακῶν καί καλῶν ἀνθρώπων: «Γνώρισα», λέει ὁ Γέροντας Παΐσιος «ἐκ πείρας ὅτι σ᾽ αὐτή τή ζωή οἱ ἄνθρωποι εἶναι χωρισμένοι σέ δύο κατηγορίες. Ἡ μία μοιάζει μέ τή μύγα. Ἡ μύγα ἔχει τήν ἑξῆς ἰδιότητα: νά πηγαίνη καί νά κάθεται σ᾽ ὅ,τι βρώμικο ὑπάρχει… Ἄν ἔπιανες μία μύγα κι αὐτή μποροῦσε νά μιλήση καί τή ρωτοῦσες νά σοῦ πῆ, μήπως ξέρει ἄν πουθενά ὑπάρχουν τριαντάφυλλα, τότε ἐκείνη θά ἀπαντοῦσε πώς δέν γνωρίζει κἄν τί εἶναι αὐτά. Θά σοῦ πῆ: “Ἐγώ ξέρω ποῦ ὑπάρχουν σκουπίδια, τουαλέττες, ἀκαθαρσίες ζώων, μαγειρεῖα, βρωμιές!” Εἶναι ἡ κατηγορία τῶν ἀνθρώπων πού ἔχει μάθει νά σκέπτεται καί νά ψάχνη νά βρῆ ὅ,τι κακό ὑπάρχει, ἀγνοώντας καί μή θέλοντας ποτέ νά σταθῆ στό καλό…

Ἡ ἄλλη κατηγορία ἀνθρώπων μοιάζει μέ τή μέλισσα. Ἡ ἰδιότητά της εἶναι νά βρίσκη καί νά κάθεται σ᾽ ὅ,τι καλό καί γλυκό ὑπάρχει».

Τόνιζε ὁ π. Παΐσιος: «Ὑπάρχουν, δυστυχῶς, πολλοί πού ἔχουν μπερδέψει τά πράγματα καί δέν μποροῦν νά σκεφθοῦν λογικά. Μοῦ λένε: προσπαθοῦμε νά πᾶμε κόντρα στό ρεῦμα καί πολλές φορές αἰσθανόμασθε ἀνεδαφικοί καί ἐξωπραγματικοί. Τούς ἀπαντῶ: Ὄχι κόντρα στό ρεῦμα, γιατί αὐτό δέν εἶναι εὔκολο. Νά πηγαίνεται μέ τό ρεῦμα, ἀλλά νά μή παρασύρεσθε ἀπ’ αὐτό. Ὅταν ὁ ἄνθρωπος ἔχη ἐνσωματώσει στό “Εἶναι” του τό Χριστό, γιατί νά φοβηθῆ τό ρεῦμα τῆς ἐποχῆς του;».

Αὐτό εἶναι παρόμοιο μ᾽ ἐκεῖνο τό ὁποῖο ἔλεγε ὁ π. Ἐπιφάνιος Θεοδωρόπουλος: «Χωρίς νά εἰσέρχεσθε σέ ἁμαρτία, νά ἀκολουθᾶτε τή μόδα, ὄχι ὡς πρωτοπόροι, ἀλλά ὡς οὐραγοί».

Νά ζῆ κανείς ἤ νά ταιριά-ζη (μέ τό ἁμαρτωλό περιβάλλον); Ἡ λύσι εἶναι νά ζῆ τήν πλήρη χριστιανική ζωή.

«Γιά τούς ἀνθρώπους πού δέν ἔχουν φόβο Θεοῦ καί ἁμαρτάνουν, ὁ Γέροντας Παΐσιος εἶπε: “Τό κακό δέν τό σκοτώνει ὁ Θεός. Τό κακό σκοτώνεται μόνο του. Τόν κακό ἄνθρωπο δέν τόν σκοτώνει ὁ Θεός. Οἱ πράξεις του τόν ὁδηγοῦν στό θάνατο”».

Ἀναφέρουν καί τά Κείμενα τῶν Βαρσανουφίου καί Ἰωάννου: «Ἐρεύνησε τή χαύνη σου καρδιά, γιά τήν ὁποία ἐγώ ἀπορῶ πῶς φοβᾶται τούς δούλους πού στέκουν ἔξω καί δέν βλέπει τούς κυρίους τους πού μένουν μέσα. Οἱ αἰσθητοί ληστές εἶναι δοῦλοι τῶν νοητῶν ληστῶν, τῶν δαιμόνων ἐννοῶ, πού ἐνεργοῦν μέσῳ αὐτῶν. Ὀφείλεις νά εὐγνωμονῆς τούς ληστές πού σοῦ ἐπιτέθηκαν, γιατί μέ τό νά ἐπιτεθοῦν ξύπνησαν τούς κυρίους τους, καί αὐτοί εἶναι οἱ ληστές πού κοιμοῦνται μέσα σου».

«Τό 1889 ὁ Βρεταννός συγγραφέας Kipling πῆρε συνέντευξι ἀπ’ τό διάσημο Ἀμερικανό συνάδελφό του Μark Twain. Κάποια στιγμή ἡ κουβέντα ἦλθε στό θέμα τῆς συνειδήσεως. Καί ὁ Twain βρῆκε τήν εὐκαιρία νά ἐξομολογηθῆ τά ἑξῆς:

“Γιά μένα, ἡ συνείδησι εἶναι ἕνας μπελάς. Εἶναι σάν ἕνα κακομαθημένο παιδί. Ὅσο τοῦ δίνεις σημασία καί τοῦ κάνεις τά χατήρια, τόσο σέ παιδεύει καί δέν σέ ἀφήνει νά ἡσυχάσης. Ἔτσι καί ἡ συνείδησι: ὅσο τήν ἀκοῦς καί συμμορφώνεσαι μέ τίς ὑποδείξεις της, τόσο ‘χώνεται μέσ’ στά πόδια σου’ καί δέν σ᾽ ἀφήνει νά χαρῆς τη ζωή…

Γι’ αὐτό σέ συμβουλεύω: Κάθε φορά, κατά τήν ὁποία ἡ συνείδησί σου ξεσηκώνεται, … μή τή λυπᾶσαι! Δεῖρε την! Σκότωσέ τη στό ξύλο! Καί μή τήν ἀφήνεις νά σοῦ καταστρέψη τίς χαρές τῆς ζωῆς…

Ἐγώ ἔτσι ἔκανα· τήν σκότωσα· καί βρῆκα τήν ἡσυχία μου. Πάει καιρός, κατά τόν ὁποῖο δέν μέ ἔχει ἐνοχλήσει πιά… Μᾶλλον εἶναι καλύτερα ὅταν εἶναι νεκρή”!».

«Κάποιος “ἔξυπνος” ρώτησε ἕνα πολύ εὐσεβῆ φίλο του:

—Δέν μοῦ λές, Γιῶργο, πῶς θά σοῦ φανῆ, ἐάν πεθάνης καί δῆς τότε ὅτι δέν ὑπάρχει Παράδεισος;

—Νά σου πῶ, ἀπάντησε αὐτός. Καί ἄν ἦταν ποτέ δυνατόν νά συμβῆ αὐτό, πάλι θά ἤμουν κερδισμένος. Ἔζησα μέχρι τώρα μιά εὐχάριστη χριστιανική ζωή καί ὀμόρφηνε τή ζωή μου ἡ προσμονή τῆς Βασιλείας τοῦ Θεοῦ!… Θά ἤθελα, ὅμως, νά μοῦ πῆς, πῶς θά σοῦ φανῆ ἐσένα, ἐάν, ὅταν πεθάνης, ἀνακαλύψης τότε ὅτι ὑπάρχει Κόλασι;».

«Εἰρήνευσε, καί θά εἶναι γιά σένα εἰρηνικός ὁ οὐρανός καί ἡ γῆ. Σπούδασε νά μπῆς μέσα στό ταμεῖο τῆς καρδιᾶς σου, καί θά δῆς τό ταμεῖο τό οὐράνιο· διότι ἕνα εἶναι καί τά δύο, καί ἀπό μία εἴσοδο συγχρόνως βλέπονται· ἐπειδή ἡ κλίμακα ἐκείνη τῆς βασιλείας εἶναι μέσα σου κρυμμένη. Ἀναλογίσου μέ ἐνδόμυχη μελέτη καί βαθειά θεωρία τίς ἁμαρτίες σου, καί θά βρῆς ἀναβάσεις στήν καρδιά σου, διά τῶν ὁποίων θά μπορέσης νά ἀνεβῆς στήν οὐράνια βασιλεία»(ΑΛ, 110).

Ὅταν, λοιπόν, κάνουμε αὐτοκριτική* [«Πρό κρίσεως ἐξέταζε σεαυτόν (: πρίν ἀπό τήν Κρίσι αὐτοεξετάζου —καί διόρθωνε, φυσικά, τόν ἑαυτό σου), καί ἐν ὥρᾳ ἐπισκοπῆς (: κατά τήν ἐπίσκεψι τοῦ Θεοῦ) εὑρήσεις ἐξιλασμόν (: ἔλεος)»(ΣΣειρ 18, 20)] καί, στή συνέχεια, ἀγωνισθοῦμε γιά τήν ἀρετή, γινόμασθε τοῦ Χριστοῦ: «Οἱ δέ τοῦ Χριστοῦ τήν σάρκα ἐσταύρωσαν σύν τοῖς παθήμασι καί ταῖς ἐπιθυμίαις»(Γαλ 5, 24), «Μέτοχοι γάρ γεγόναμεν τοῦ Χριστοῦ, ἐάνπερ τήν ἀρχήν τῆς ὑποστάσεως (: τήν ἀρχική πίστι) μέχρι τέλους βεβαίαν (: ἀκλόνητη) κατάσχωμεν»(Ἑβρ 3, 14), «Ἐγένετο δέ αὐτούς ἐνιαυτόν ὅλον συναχθῆναι ἐν τῇ ἐκκλησίᾳ καί διδάξαι ὄχλον ἱκανόν, χρηματίσαι τε (: ὀνομάσθηκαν) πρῶτον ἐν Ἀντιοχείᾳ τούς μαθητάς Χριστιανούς»(Πρξ 11, 26).

Κι ὅταν γίνουμε τοῦ Χριστοῦ, γινόμασθε κατοικητήριο τῆς Ἁγ. Τριάδος: «Ἀπεκρίθη Ἰησοῦς καί εἶπεν αὐτῷ· ἐάν τις ἀγαπᾷ με, τόν λόγον μου τηρήσει, καί ὁ πατήρ μου ἀγαπήσει αὐτόν, καί πρός αὐτόν ἐλευσόμεθα καί μονήν παρ᾿ αὐτῷ ποιήσομεν (: θά Τόν κάνουμε κατοικητήριό Μας)»(Ἰω 14, 23), «Τό Πνεῦμα τῆς ἀληθείας, ὅ ὁ κόσμος οὐ

δύναται λαβεῖν, ὅτι οὐ θεωρεῖ αὐτό (: δέν Τό παραδέχεται) οὐδέ γινώσκει αὐτό· ὑμεῖς δέ γινώσκετε αὐτό, ὅτι παρ᾿ ὑμῖν μένει καί ἐν ὑμῖν ἔσται»(Ἰω 14, 17), «Ἤ οὐκ οἴδατε ὅτι τό σῶμα ὑμῶν ναός τοῦ ἐν ὑμῖν Ἁγίου Πνεύματός ἐστιν, οὗ ἔχετε ἀπό Θεοῦ, καί οὐκ ἐστέ ἑαυτῶν;»(Α´ Κορ 6, 19).

Στό θέμα τῆς σωτηρίας, διδάσκει ἡ Ἐκκλησία μας, πρέπει νά ὑπάρχη μιά συνέργεια, συνεργασία: ἐκείνη τοῦ Θεοῦ καί τοῦ ἀνθρώπου.

Ἀναφέρει ἡ Ἁγ. Γραφή: «Θεοῦ ἐσμεν συνεργοί»(Α´ Κορ 3, 9), ὁ Θεός «καταρτίσαι (: νά σᾶς καταρτίση) ὑμᾶς ἐν παντί ἔργῳ ἀγαθῷ εἰς τό ποιῆσαι τό θέλημα αὐτοῦ, ποιῶν ἐν ὑμῖν τό εὐάρεστον (δημιουργώντας μέσα σας τό εὐάρεστο) ἐνώπιον αὐτοῦ διά Ἰησοῦ Χριστοῦ, ᾧ ἡ δόξα εἰς τούς αἰῶνας τῶν αἰώνων· ἀμήν»(Ἑβρ 13, 21).

Ἔγραφε ὁ Ἀββᾶς Ἰσαάκ ὁ Σύρος: «Πρίν ἀρχίσης τόν πόλεμο, ζήτησε τή συμμαχία τοῦ Θεοῦ· καί πρίν ἀσθενήσης ζήτησε τό γιατρό· καί πρίν σοῦ ἔλθουν τά θλιβερά, προσευχήσου στό Θεό, καί τόν καιρό τῶν θλίψεων θά Τόν βρῆς βοηθό· καί πρίν σκοντάψης καί πέσης, ἐπικαλέσου τό Θεό, καί παρακάλεσέ Τον· καί πρίν προσευχηθῆς, ἑτοιμάσου νά φυλάξης τίς σωματικές καί ψυχικές ἀρετές, τίς ὁποῖες ὑποσχέθηκες· ἐπειδή ἡ κιβωτός τοῦ Νῶε κατασκευάσθηκε τόν καιρό τῆς εἰρήνης, καί ἡ ξυλεία της ἑτοιμαζόταν ἑκατό χρόνια πρίν· στό δέ καιρό τῆς ὀργῆς τοῦ Θεοῦ οἱ μέν ἄδικοι χάθηκαν, στό δέ δίκαιο Νῶε ἔγινε σκέπη».

«Στούς ζωγράφους οἱ ζωγραφιές τῶν προσώπων γίνονται μέ τά χρώματα. Ἄν προλάβης καί γράψης ἀπό πρίν στό σανίδι σου, δέν μπορεῖ πιά νά μποῦν πάνω σ᾽ αὐτό ζωγραφιές προσώπων οὔτε χρώματα, διότι τά πρόσωπα καί τά χρώματα γίνονται συγχρόνως καί ἑνοποιοῦνται σέ ἕνα πρᾶγμα. Ἡ ἐλευθερία σου, λοιπόν, ἔγκειται στό νά προλάβης νά γράψης ἐσύ, πρίν ἀπό τό διάβολο, στή σανίδα σου».

«Πῶς, ὅμως, εἶναι δυνατόν ὁ Θεός νά ἐνεργῆ τά πάντα μέσα μας καί συγχρόνως τά πάντα νά ἀποδίδωνται στό δικό μας αὐτεξούσιο; Αὐτό εἶναι ἕνα μυστήριο, τό ὁποῖο ἡ ἀνθρώπινη διάνοια καί ἡ ἐμπειρία δέν εἶναι ἱκανά νά τό προσεγγίσουν βαθύτερα καί νά τό κατανοήσοουν πληρέστερα».

Ὁ Paul Evdokimov ἀναφέρει τή ρῆσι τοῦ «Ἁγίου Μαξίμου: “Ὁ ἄνθρωπος ἔχει δύο φτεροῦγες· τήν ἐλευθερία καί τή Χάρι”. Ἡ Χάρις ἀπ᾽ τήν ἴδια της τή φύσι εἶναι ἡ μήτρα τῶν δύο πρωτοβουλιῶν, τῶν δύο γενηθήτω (θείου καί ἀνθρώπινου) δίνεται, ὅμως, μόνο μέ τή δική μας ὁλοκληρωτική προσφορά. “Εἶναι ὁ Θεός πού βάζει τίς ἀρετές στήν ἀνθρώπινη καρδιά”, ὅμως, μένει στόν ἄνθρωπο “ἡ σκληρή δουλειά καί ὁ ἱδρώτας”.

Θά μπορούσαμε νά διατυπώσουμε τό ἀκόλουθο παραδοξολόγημα: ὁ Θεός ἐργάζεται καί ὁ ἄνθρωπος ἱδρώνει».

Ἐπεσήμαινε ὁ Ἅγ. Νικόδημος ὁ Ἁγιορείτης: «Καθώς ἡ καρδιά τοῦ Χριστιανοῦ γίνεται κατοικία τοῦ Χριστοῦ, διά τῆς Χάριτος τοῦ Ἁγίου Πνεύματος· ἔτσι ἡ ἴδια καρδιά γίνεται κατοικία καί τοῦ διαβόλου (ὁ ὁποῖος κατοικεῖ στήν ἐπιφάνεια αὐτῆς, ὅπως λέει ὁ θεῖος Διάδοχος, καί ὄχι στό βάθος)».

Γράφει ὁ Ἅγ. Θεοφάνης ὁ Ἔγκλειστος: «Κάποιος γέροντας ἡσύχαζε στήν ἔρημο. Μιά μέρα τοῦ ἐπιτέθησαν οἱ δαίμονες. Τόν ἅρπαξαν καί ἄρχισαν νά τόν σέρνουν βίαια, πασχίζοντας νά τόν βγάλουν ἀπ’ τό κελλί του καί νά τόν ἀπομακρύνουν ἀπ’ τήν ἔρημο. Ὁ ἀσκητής ἀντιστεκόταν μ’ ὅλη του τή δύναμι, ἀλλά μάταια. Σέ λίγο τόν εἶχαν τραβήξει ὥς τήν πόρτα. Λίγο ἀκόμη καί θά τόν ἔβγαζαν ἔξω. Τότε ἐκεῖνος, μπροστά στόν ἔσχατο κίνδυνο, κραύγασε ἱκετευτικά: “Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ, γιατί μ’ ἐγκατέλειψες; Βοήθησέ με!”. Ἀμέσως ὁ Κύριος ἐμφανίσθηκε καί ἔτρεψε σέ φυγή τούς δαίμονες. Ὕστερα γύρισε στό γέροντα καί τοῦ εἶπε: “Δέν σ’ ἐγκατέλειψα, ἀλλ’ ἐπειδή προσπαθοῦσες νά τά βγάλης πέρα μέ τούς δαίμονες μόνος σου, χωρίς νά Μέ ἐπικαλεσθῆς, γι’ αὐτό δέν ἦλθα νά σέ βοηθήσω. Ζήτησε τή βοήθειά μου, καί παντοτινά θά τήν ἔχης!”».

«—Μπορεῖ ὁ ἄνθρωπος χωρίς τή συνδρομή τῆς θείας Χάριτος νά κατορθώση τήν ἀρετή;

—Ἄν μπορῆ ὁ τεχνίτης νά διορθώση καμμιά ἐργασία κατά τήν τέχνη του χωρίς φῶς, μπορεῖ κι ὁ ἄνθρωπος νά κατορθώση ἀρετή χωρίς τή συνδρομή καί βοήθεια τῆς θείας Χάριτος. Γιά νά τελειώση, λοιπόν, ὁ ρολογᾶς ἕνα τεχνικότατο καί πολύ ὡραῖο ρολόι, πρέπει ἀναγκαστικά νά ἔχη φῶς. Ἀλλιῶς, μέσα στό σκοτάδι μάταια προσπαθεῖ. Κατά τόν ἴδιο τρόπο καί ὁ ἄνθρωπος, γιά νά κάνη καί νά τελειώση τήν ἀρετή, πρέπει ὁπωσδήποτε νά ἔχη τό φῶς τῆς θείας Χάριτος, ἀλλιῶς, μάταια κοπιάζει, καθώς λέει ὁ Κύριος: “χωρίς ἐμοῦ οὐ δύνασθε ποιεῖν οὐδέν”».

«Νά κάνουμε κι ἐμεῖς ὅ,τι μποροῦμε, γιά νά κάνη καί ὁ Θεός ὅ,τι ἐμεῖς δέν μποροῦμε».

Στή σκακιέρα τῆς ψυχῆς μας δέν μπορεῖ ποτέ νά λάβη χώρα ἰσοπαλία. Ὁ Θεός δέν εἶναι ἰσοδύναμος μέ τό διάβολο καί δέν μπορεῖ ποτέ νά συμβιβασθῆ μ᾽ αὐτόν: «Τίς συμφώνησις Χριστῷ πρός Βελίαλ (: διάβολο);»(Β´ Κορ 6, 15).

Ἀπομένει, λοιπόν, μόνο ἡ περίπτωσι νίκης. Ἀπό μᾶς ἐξαρτᾶται νά χαροποιήσουμε τό νικητή-Χριστό μέ τή σωτηρία μας: «Γίνεται χαρά ἐνώπιον τῶν ἀγγέλων τοῦ Θεοῦ ἐπί ἑνί ἁμαρτωλῷ μετανοοῦντι»(Λκ 15, 10).

Γι᾽ αὐτό, ὡς ἔμψυχα πιόνια, «ὄγκον (: βάρος φροντίδων) ἀποθέμενοι πάντα καί τήν εὐπερίστατον (: εὐκολοδιάπρακτη) ἁμαρτίαν, δι᾽ ὑπομονῆς τρέχωμεν τόν προκείμενον ἡμῖν ἀγῶνα, ἀφορῶντες (: προσβλέποντας) εἰς τόν τῆς πίστεως ἀρχηγόν καί τελειωτήν Ἰησοῦν»(Ἑβρ 12, 1-2).

Ἔτσι, στό τέλος, ἡ νίκη θά μᾶς ἀνήκη: «Τῷ νικῶντι δώσω αὐτῷ φαγεῖν ἐκ τοῦ ξύλου (: τό δένδρο) τῆς ζωῆς, ὅ ἐστιν ἐν τῷ παραδείσῳ τοῦ Θεοῦ μου»(Ἀπκ 2, 7).

Μακάρι!

ΠΗΓΗ:

Ἀρχιμ. Ἰωάννου Κωστώφ

GPS γιά τόν Παράδεισο

ἐκδ. Ἅγ. Ἰωάννης ὁ Δαμασκηνός

Ἀθήνα 2012

http://www.truthtarget.gr (ΕΔΩ ΘΑ ΒΡΕΙΤΕ & ΩΡΕΣ ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΗΣ)

TRUTH TARGET

METRO: THEMI ADAMS Ο ΣΥΝΕΡΓΑΤΗΣ TOY MICK JAGGER ΙΕΡΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΣΤΗΝ ΑΦΡΙΚΗ

australia-the-sun-silhouettes-kangaroos

http://www.youtube.com/watch?v=JnDlim3mYds

https://www.youtube.com/watch?v=YOQqHBKgZT0

FROM AUSTRALIA TO AFRICA…

«Τό γύρο τοῦ κόσμου ἔκανε ἡ εἴδησι (ἐφημ. Metro, 22/9/2009) ὅτι συνεργάτης τοῦ Mick Jagger ἐγκατέλειψε τή μουσική καί τίς ἄλλες του δραστηριότητες, γιά νά γίνη ἱεραπόστολος στήν Ἀφρική. Ὁ λόγος γιά ἕναν ἄθεο ροκᾶ, τόν Ἕλληνοαυστραλό Θέμη Ἀδαμόπουλο (Themi Adams), ὁ ὁποῖος ὅταν κάποτε εἶχε πεῖ στή μητέρα του ὅτι “ἡ θρησκεία εἶναι τό ὄπιο τοῦ λαοῦ”, ἐκείνη ἔντρομη κατέφυγε στό εἰκονοστάσι τους γιά προσευχή. Καί ἡ προσευχή της δέν πῆγε χαμένη, ὅπως καί καμμιά προσευχή. Ὁ Θέμης ἀπ’ τή Σχολή Ἐμπορικῶν Ἐπιστημῶν τῆς Μελβούρνης βρέθηκε νά τραγουδᾶ μέ ἄπειρους θαυμαστές πλάι στόν ξακουστό Mick Jagger μέ τό συγκρότημά του The Flies. Συγχρόνως προσπαθοῦσε νά βρῆ ἀπάντησι στά ὑπαρξιακά του προβλήματα, μελετώντας τά διάφορα θρησκεύματα. “Δέν ἤμουν ἱκανοποιημένος. Ἔνοιωθα ἕνα τεράστιο κενό μέσα μου…”, λέει ὁ ἴδιος. Καί ξαφνικά παράτησε τά πάντα, ἀκαδημαϊκές καριέρες καί μουσικές ἐπιτυχίες καί ἐπιστρέφει στήν Ὀρθοδοξία. Σπουδάζει Θεολογία στή Βοστώνη, στό Harvard, στό Παν/μίο Princeton καί ὑπηρετεῖ ὡς διδάκτωρ Θεολογίας στό Παν/μίο τοῦ Sidney. Καί καταλήγει ἱεραπόστολος στήν Κένυα, ὡς ἀρχιμανδρίτης πλέον. Ἐκεῖ ἵδρυσε τό πρῶτο Παν/μιακό Ὀρθόδοξο Κολλέγιο, τό Orthodox Teacher’s College of Africa. Σήμερα ἐργάζεται ἀκάματα στήν πολύπαθη Sierra Leone σταλμένος ἀπ’ τόν Πατριάρχη Ἀλεξανδρείας Θεόδωρο. Τό μεγάλο του ἔργο στηρίζεται οἰκονομικά ἀπό φιλανθρωπικούς ὀργανισμούς καί Ἀδελφότητες τῆς Αὐστραλίας καί τῆς Ἑλλάδος. Καί ἡ ἐφημερίδα inews (21/9/2009) συμπληρώνει: “Μακάρι νά παρέμεινε ἀκόμη εἴδωλο γιά τούς θαυμαστές του, γιατί τό ἔργο του τώρα εἶναι ἀρκετά σημαντικό”».

The-Fly3

Themi Adams – Ο Ελληνοαυστραλός π. Θέμιστοκλής Αδαμόπουλος

όταν ήταν στους The Flies μαζί με τον Mick Jagger των Rolling Stones

2490780-3

themi-adams

Ο π. Θεμιστοκλής Αδαμόπουλος, ο ιεραπόστολος της Κένυα & της Σιέρα Λεόνε της Αφρικής

 ΠΗΓΗ:

Αρχίμ. Ιωάννου Κωστώφ
Θεός Εφανερώθη – Από τον Αθεϊσμό στο Χριστό
εκδ. Άγ. Ιωάννης ο Δαμασκηνός
Αθήνα 2011