ΗΠΑ: Η ΣΥΓΚΛΟΝΙΣΤΙΚΗ ΠΡΟΣΕΥΧΗ ΕΝΟΣ ΑΘΕΟΥ

2014 - 1

 

http://paintingleaves.blogspot.com

http://gkiouzelis.wordpress.com

http://hippiesmetorthodoxy.wordpress.com

«Δημοσιεύθηκε εὐρύτατα μιά προσευχή, πού βρέθηκε στό ἀμπέχονο ἑνός Ἀμερικανοῦ στρατιώτη, πού σκοτώθηκε στόν πόλεμο, στή βόρεια Ἀφρική. Προσευχή, βαθειά συγκλονιστική γιατί, μέσα στήν οἰκειότητα τοῦ ὕφους της, φανερώνει τήν ἀνάγκη τήν ὁποία νοιώθει κάποτε καί ὁ νέος ἄνθρωπος νά εἶναι κοντά στό Θεό.

“Ἄκουσε, Θεέ μου! Ἀκόμα δέν Σοῦ ἔχω μιλήσει. Ὅμως τώρα ἐπιθυμῶ νά Σοῦ πῶ: Τί κάνεις; Μοῦ εἶπαν ὅτι δέν ὑπάρχεις, καί σάν… βλάκας τό πίστεψα. Χθές βράδυ, ἀπό τό βάθος τοῦ κρατήρα μιᾶς ὀβίδας εἶδα τόν οὐρανό Σου. Ἔτσι εἶδα ὅτι μοῦ εἶχαν πεῖ ψέματα. Ἐάν εἶχα διαθέσει τόν ἀπαιτούμενο χρόνο γιά νά κοιτάξω ὅσα ἔφτιαξες, θά εἶχα διαπιστώσει ὅτι αὐτοί οἱ ἄνθρωποι ἀρνοῦνται ν᾽ ἀντικρύσουν τήν ἀλήθεια… Εἶναι παράξενο ὅτι μοῦ χρειάσθηκε νά ἔλθω σ᾽ αὐτό τόν καταχθόνιο τόπο γιά νά βρῶ τόν καιρό νά δῶ τό πρόσωπό Σου. Σ᾽ ἀγαπῶ τρομερά, νά τί θέλω νά ξέρης. Σέ λίγο θά γίνη μιά ἀπαίσια μάχη. Ποιός ξέρει; Μπορεῖ νά φθάσω στό σπίτι Σου ἀπόψε! Δέν ὑπήρξαμε σύντροφοι μέχρι τώρα καί ἀναρωτιέμαι, Θεέ μου, ἄν θά μέ περιμένης στήν πόρτα. Μπά, νά πού κλαίω! Ἐγώ νά χύνω δάκρυα; Ἄχ, νά Σέ εἶχα γνωρίσει πιό νωρίς!… Ἐμπρός, πρέπει νά φύγω… Εἶναι παράξενο, ἀπό τή στιγμή κατά τήν ὁποία Σέ συνάντησα δέν φοβᾶμαι νά πεθάνω… Καλή ἀντάμωσι… Γειά σου!”».

ΠΗΓΗ:

Ἀρχιμ. Ἰωάννου Κωστώφ

Ἡ Προσευχή – Κομποσχοίνι: Πομπός ἀσυρμάτου

ἐκδ. Ἁγ. Ἰωάννης ὁ Δαμασκηνός

Ἀθήνα 2012

http://www.truthtarget.gr (Ώρες Εξομολόγησης)

TRUTH TARGET

Advertisements

ΜΕ ΚΛΑΜΜΕΝΑ ΜΑΤΙΑ ΜΟΥ ΕΙΠΕ “ΣΕ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ”… – ΔΙΗΓΕΙΤΑΙ Η ΕΠΙ ΔΕΚΑΕΤΙΑΣ (1997-2007) ΠΡΩΗΝ ΟΔΗΓΟΣ ΤΑΞΙ ΣΕ ΑΘΗΝΑ & ΠΕΙΡΑΙΑ ΜΟΝΑΧΗ ΠΟΡΦΥΡΙΑ

1186153_170749236441943_486635873_n

https://cominghomeorthodoxy.wordpress.com/2014/01/14/i-sigkinitiki-allagi-mias-proin-pornis/

Το συγκινητικότερο περιστατικό από τη ζωή της ως οδηγός TAXI…

My sites: http://gkiouzelis.wordpress.com

Ἡ Μοναχὴ Πορφυρία γεννήθηκε καὶ μεγάλωσε στὸν Πειραιᾶ. Ἄσκησε κατὰ καιροὺς διάφορα ἐπαγγέλματα. Ἐπὶ δέκα χρόνια (1997-2007) ἐργάστηκε ὡς ὁδηγὸς ταξὶ στὴν Ἀθήνα καὶ στὸν Πειραιᾶ. Γνώρισε τὸν σύγχρονο ἐνάρετο καὶ ἔνθεο Γέροντα Πορφύριο ἀπὸ βιβλία σχετικὰ μὲ τὴν ζωὴ καὶ τὴν διδασκαλία του. Αὐτὴ ἡ γνωριμία τὴν ἔφερε πιὸ κοντὰ στὸν Χριστὸ καὶ τὴ συνειδητὴ χριστιανικὴ ζωή. Μὲ δυνατὴ πίστη καὶ βαθιὰ ἀγάπη στὸν Θεὸ ἔβαλε στόχο τὴ δόξα Του καὶ τὴ σωτηρία τῶν συνανθρώπων της. Ἔτσι τὸ ταξί της ἔγινε ἕνας σύγχρονος ἄμβωνας, ποὺ ὁδήγησε πολλοὺς σὲ ἀλλαγὴ ζωῆς, στὴν εὐλογημένη ἀλλοίωση. Τὰ τελευταῖα χρόνια περιεβλήθη τὸ ταπεινὸ μοναχικὸ τριβώνιο, μὲ διπλὸ σκοπό: νὰ ἀγωνιστεῖ ἀπερίσπαστη γιὰ τὴ σωτηρία της καὶ νὰ διακονήσει τὸν σύγχρονο δοκιμαζόμενο ἄνθρωπο.

Διηγείται ἡ Μοναχή Πορφυρία στό βιβλίο της με τις εμπειρίες της από το TAXI, Ταξιδεύοντας στά Τείχη της Πόλης:

Κάποια φορά με πήρε για δρομολόγιο μια κοπελίτσα 16 χρονών, η οποία είχε σχέση με ένα αγόρι 17 χρόνων. Και φυσικά αυτό το αγόρι που γνώριζε και είχε σχέση δεν ήταν το μοναδικό. Προηγήθηκαν και άλλα πολλά αγόρια με τα οποία είχε ολοκληρωμένες σχέσεις. Της έπιασε την κουβέντα μέσα στο ταξί:

-Γιατί το κάνεις αυτό κοριτσάκι μου, ρωτάω ευγενικά και μου απαντάει τσαχπίνικα.
-Ε, μια παροιμία δεν λέει απάτησε τον άντρα του και μάγια μη του κάνεις;
-Και ποιος σου έμαθε κοριτσάκι μου αυτή την παροιμία;- Η μαμά μου και η γιαγιά μου.
-Αυτό κάνουν αυτές;
-Ναι!
-Δηλαδή έχουν εραστή κι αυτές;
-Ουυυ, αν έχουν…
-Ο παππούς σου και ο μπαμπάς σου δεν το ξέρουν;
-Άντε καλέ, αυτοί κοιμούνται με τα τσαρούχια!
-Ωραία οικογένεια είσαστε ε;
-Αμέ… μια χαρά! Α, δεν σας είπα και το αστείο της υπόθεσης… Ο αδελφός μου είναι ομοφυλόφιλος. Του παίρνω τους άνδρες του και μαλώνουμε. Χαμός γίνεται!

Το κερασάκι στην τούρτα ήρθε και έδεσε!

-Άκου κοριτσάκι μου, πολύ νωρίς δεν ξεκίνησες να παίζεις έτσι με τους άντρες; Ξέρεις πως όποιος παίζει με τη φωτιά στο τέλος καίγεται;
-Δηλαδή;
-Είπες πριν λίγο, απάτησε τον άντρα σου και μάγια μη του κάνεις. Έτσι δεν είπες;
-Ναι!
-Καρδούλα μου, είσαι ετυχισμένη μ’ αυτό που κάνεις;
-Δεν ξέρω.
-Αφού αμφιβάλλεις, άρα δεν πρέπει να είσαι. Πας σχολείο;
-Ναι πάω.
-Σου αρέσει η οικογένειά σου έτσι όπως είναι;
-Όχι.
-Θα ήθελες καλύτερη οικογένεια;- Ναι! Θα ήθελα.
-Λοιπόν, για να αποκτήσεις καλύτερη οικογένεια, θα πρέπει πρώτα να διορθώσεις εσένα.
-Δηλαδή;
-Δηλαδη. Θα πρέπει να σταματήσεις να πηγαίνεις με αγόρια και να ασχοληθείς με το σχολείο σου και με το μέλλον σου. Και επειδή σίγουρα χρειάζεσαι βοήθεια για να πετύχεις τα θέλω σου, θα σε στείλω κάπου, που θα σε βοηθήσουνε πολύ. Θέλεις;
-Θέλω, αλλά που θα με στείλετε;
-Θα πάμε μαζί τώρα, θέλεις;
-Πάμε.

Πήγαμε σε κάποιον πνευματικό γνωστό μου. Μίλησαν επί μία ώρα, εγώ περίμενα απ’ έξω. Όταν τελείωσαν και ήρθε κοντά μου, με αγκάλιασε και με φίλησε. Και με κλαμμένα μάτια μου είπε: «Σ’ ευχαριστώ».

Από εκείνη την ημέρα είναι κοντά του. Σήμερα είναι δασκάλα, παντρεμένη και ευτυχισμένη.

1011789_493079007467965_1537747708_n

http://www.youtube.com/watch?v=hNlBzqH3-Xk

http://www.youtube.com/watch?v=GXXVLnjMoDc

http://vimeo.com/68880149

 Μοναχή Πορφυρία: Πρώην οδηγός TAXI σε Αθήνα και Πειραιά κατά τα έτη 1997-2007 

 TRUTH TARGET

http://www.truthtarget.gr (ΕΔΩ ΘΑ ΒΡΕΙΤΕ ΩΡΕΣ ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΗΣ)

ΠΗΓΗ:

Μοναχής Πορφυρίας

Ταξιδεύοντας στά Τείχη της Πόλης

εκδ. Νεκτάριος Παναγόπουλος

Αθήνα 2010

ΠΑΤΕΡΑ ΕΣΥ ΜΕ ΣΚΟΤΩΣΕΣ…! – ΔΙΗΓΕΙΤΑΙ Η ΜΟΝΑΧΗ ΠΟΡΦΥΡΙΑ ΑΠΟ ΤΙΣ ΕΜΠΕΙΡΙΕΣ ΤΗΣ ΩΣ ΠΡΩΗΝ ΟΔΗΓΟΣ TAXI

14 - 1-2

https://cominghomeorthodoxy.wordpress.com/2014/01/14/i-sigkinitiki-allagi-mias-proin-pornis/

Το συγκινητικότερο περιστατικό από τη ζωή της ως οδηγός TAXI…

Ἡ Μοναχὴ Πορφυρία γεννήθηκε καὶ μεγάλωσε στὸν Πειραιᾶ. Ἄσκησε κατὰ καιροὺς διάφορα ἐπαγγέλματα. Ἐπὶ δέκα χρόνια (1997-2007) ἐργάστηκε ὡς ὁδηγὸς ταξὶ στὴν Ἀθήνα καὶ στὸν Πειραιᾶ. Γνώρισε τὸν σύγχρονο ἐνάρετο καὶ ἔνθεο Γέροντα Πορφύριο ἀπὸ βιβλία σχετικὰ μὲ τὴν ζωὴ καὶ τὴν διδασκαλία του. Αὐτὴ ἡ γνωριμία τὴν ἔφερε πιὸ κοντὰ στὸν Χριστὸ καὶ τὴ συνειδητὴ χριστιανικὴ ζωή. Μὲ δυνατὴ πίστη καὶ βαθιὰ ἀγάπη στὸν Θεὸ ἔβαλε στόχο τὴ δόξα Του καὶ τὴ σωτηρία τῶν συνανθρώπων της. Ἔτσι τὸ ταξί της ἔγινε ἕνας σύγχρονος ἄμβωνας, ποὺ ὁδήγησε πολλοὺς σὲ ἀλλαγὴ ζωῆς, στὴν εὐλογημένη ἀλλοίωση. Τὰ τελευταῖα χρόνια περιεβλήθη τὸ ταπεινὸ μοναχικὸ τριβώνιο, μὲ διπλὸ σκοπό: νὰ ἀγωνιστεῖ ἀπερίσπαστη γιὰ τὴ σωτηρία της καὶ νὰ διακονήσει τὸν σύγχρονο δοκιμαζόμενο ἄνθρωπο.

Διηγείται ἡ Μοναχή Πορφυρία στό βιβλίο της με τις εμπειρίες της από το TAXI, Ταξιδεύοντας στά Τείχη της Πόλης:

Οδηγώντας σε μια μεγάλη λεωφόρο, μπροστά στα μάτια μιας κυρίας έγινε ένα τροχαίο ατύχημα, με αποτέλεσμα να τραυματισθεί σοβαρά ένας νέος. Με τη βοήθεια κάποιων ανθρώπων, έβαλαν στο αυτοκίνητο της το παλικάρι, περιπου 20 ετών, να το μεταφέρει στο εφημερεύον νοσοκομείο…

Το παλικάρι αιμοραγούσε, η κυρία έφτασε στο νοσοκομείο όσο πιο γρήγορα μπορούσε… οι τραυματιοφορείς της βάρδιας το πήραν μέσα. Μπήκε μαζί τους και η κυρία, για να μάθει ποιος είναι, και να ειδοποιήσει τους συγγενείς του. Οι γιατροί της βάρδιας διέγνωσαν πως έπρεπε να μπει επειγόντως στο χειρουργείο. Ειδοποίησαν τον χειρούργο, ο οποίος για να τον χειρουργήσει ήθελε 1000 δολάρια. Το είπαν στην κυρία η οποια τους είπε τι ακριβώς συνέβη και οτι δεν γνώριζε το παλικάρι..

Εξήγησαν στον γιατρό αλλά αυτός ανένδωτος, ήθελε τα χρήματα…

Η κυρία βλέποντας το παλικάρι να αργοπεθαίνει… είπε: Ξεκινήστε να το σώσετε και πάω να σας φέρω τα χρήματα..

Η κυρία πράγματι έφερε τα χρήματα και τότε ήρθε ο γιατρός…

Όμως τι ειρωνεία!! Τι οδυνηρό παιχνίδι του φύλαξε αυτή τη νύχτα η αγάπη του για τα χρήματα…

Με το που είδε το παλικάρι, έμεινε ακίνητος, κιτρίνισε, άσπρισε πήρε το χρώμα του νεκρού… Έπεσε πάνω στο παιδι ουρλιάζοντας… Και το παιδί είπε τις τελευταίες του λέξεις.:

-Πατερα με σκότωσες, και ξεψύχησε…

Η κυρία συγκλονισμένη από αυτό το συμβάν πέταξε τα χρήματα στα μούτρα του γιατρού και του είπε:

-Πάρε τα, να κάνεις την κηδεία του παιδιού σου…

Σημειωτέον πως ήταν το μόνο παιδί που είχε…

Unknown

Μικρολίμανο, Πειραιάς

http://www.youtube.com/watch?v=hNlBzqH3-Xk

http://www.youtube.com/watch?v=GXXVLnjMoDc

http://vimeo.com/68880149

 Μοναχή Πορφυρία: Πρώην οδηγός TAXI σε Αθήνα και Πειραιά κατά τα έτη 1997-2007 

images

Athens…

TRUTH TARGET

http://www.truthtarget.gr (ΕΔΩ ΘΑ ΒΡΕΙΤΕ ΩΡΕΣ ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΗΣ)

ΠΗΓΗ:

Μοναχής Πορφυρίας

Ταξιδεύοντας στά Τείχη της Πόλης

εκδ. Νεκτάριος Παναγόπουλος

Αθήνα 2010

Η ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΗ – ΜΕΤΑΝΟΙΑ: ΤΟ ΚΛΕΙΔΙ ΤΟΥ ΠΑΡΑΔΕΙΣΟΥ – Π. ΙΩΑΝΝΗΣ ΚΩΣΤΩΦ

0019b91ed9171424880941

Πηγή: http://www.truthtarget.gr (Ώρες Εξομολόγησης)

Η ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΗ – Π. ΙΩΑΝΝΗΣ ΚΩΣΤΩΦ

«Ὁ Πατήρ πού ἔστειλε τόν Πρόδρομο Ἰωάννη στό νά βαπτίζη, κήρυξε διά τοῦ στόματος ἐκείνου στούς ἁμαρτωλούς “Μετανοεῖτε”(Μθ 3, 2). Ὁ Υἱός, ὅταν φανερώθηκε στόν κόσμο, τοῦτο τό λόγο ἔβαλε ἀρχή καί θεμέλιο τοῦ κηρύγματός Του “Μετανοεῖτε”(Μθ 4, 17). Τό Πνεῦμα τό Ἅγιο ὅταν κατέβηκε ἐν εἴδει πυρίνων γλωσσῶν, αὐτό τό λόγο ἐλάλησε διά τοῦ Ἀποστόλου Πέτρου “Μετανοήσατε”(Πρξ 2, 38). Τρεῖς εἶναι οἱ μαρτυροῦντες, καί τῶν τριῶν ἡ μαρτυρία εἶναι ἀληθινή, μᾶλλον δέ αὐτοαλήθεια. Λοιπόν, ἁμαρτωλοί σύντροφοι δικοί μου: Μετανοεῖτε, Μετανοεῖτε, Μετανοεῖτε· ἤγγικε γάρ ἡ βασιλεία τῶν οὐρανῶν».

Ο ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟΣ

Ἡ Ἐκκλησία διδάσκει ὅτι ὁ Χριστιανός πρέπει νά ἔχη ἕνα καί μόνο Πνευματικό πρός ἐπίτευξι σωστῆς πορείας: «Ἕνας νέος πού ἀλλάζει διαρκῶς Πνευματικό, δέν ἔχει μεγάλες πιθανότητες νά προοδεύση. Φαντάσου μόνο, σέ κάθε μάθημα ἄλγεβρας ἤ γεωμετρίας, νά δίδασκε κι ἕνας καινούργιος καθηγητής! Τό ἀποτέλεσμα θά ἦταν ἕνα ὡραιότατο… χάος! Οὔτε ὁμοιομορφία στά σχέδια, οὔτε μιά ἑνιαία γενική ἄποψι, οὔτε γνωριμία μέ τούς μαθητές, οὔτε πρόοδος, φυσικά. Τό ἴδιο ἀκριβῶς συμβαίνει καί μ᾽ αὐτούς πού κάθε φορά ἀναζητοῦν καινούργιο Πνευματικό».

• Ἀκόμα: «Ἀνδρόγυνο χωρίς Πνευματικό εἶναι γήπεδο μέ ποδοσφαιριστές, πού παίζουν χωρίς διαιτητή. Ὁ κοινός Πνευματικός εἶναι ὅπως ὁ μαραγκός, πού χειρίζεται μόνος του τό ξύλο καί ξέρει πῶς θά τό φέρη στίς διαστάσεις του. Ἔτσι καί ὁ κοινός Πνευματικός χειρίζεται μέ τρόπο ἀριστοτεχνικό τήν ἁρμονία τοῦ ἀνδρογύνου, πού μετά τό γάμο ἔχει γίνει σάρκα μία.

Ὅταν, ὅμως, τό ξύλο τό πελεκᾶνε δύο μαστόροι ὁ καθένας μέ τή δική του γνώμη, ποτέ τό ξύλο δέν θά πάρη ὁριστική μορφή, πάγια. Ἔτσι δέν θά ὑπάρξη προκοπή καί στό ἀνδρόγυνο, πού δέν ἔχει κοινό Πνευματικό».

Τόνιζε ἀκόμα ὁ π. Παΐσιος: «Ὁ Πνευματικός εἶναι σάν τό γιατρό: πρέπει νά ξέρη ἀνά πᾶσα στιγμή τήν κατάστασι τοῦ ἀσθενῆ, γιά νά μπορῆ νά δίνη κάθε φορά τό ἀνάλογο φάρμακο. Ἐγώ μπορῶ νά σοῦ δώσω τώρα ἕνα φάρμακο, ἄν, ὅμως, μετά ἀπό δυό-τρεῖς μέρες ἀλλάξη ἡ κατάστασί σου καί σοῦ συμβῆ κάτι ἄλλο (πνευματικῆς φύσεως), τότε τό προηγούμενο φάρμακο, τό ὁποῖο σοῦ εἶχα δώσει, θά σοῦ εἶναι ἄχρηστο. Μιά φορά εἶχα πονοκέφαλο ἀπό κρυολόγημα καί ἔβαλα ἕνα ἔμπλαστρο καί μοῦ πέρασε. Τό εἶδε ἕνας κι ἔβαλε κι αὐτός ἔμπλαστρο, ὅταν τοῦ πόνεσε κάποτε τό κεφάλι· ὁ πονοκέφαλος, ὅμως, χειροτέρευσε, γιατί ὁ πόνος δέν προερχόταν ἀπό κρύωμα, ἀλλά ἀπό πυρετό. Καταλάβατε τώρα γιατί ὁ Πνευματικός πρέπει νά γνωρίζη τήν κατάστασι;».

Ὡς πρός τόν ἰατρικό χαρακτῆρα τῆς πνευματικῆς πατρότητος ἔλεγε καί ὁ π. Πορφύριος: «Τί εἶναι ὁ Πνευματικός; Ἕνας γιατρός εἶναι. Ἅμα σπάσης τό πόδι σου καί πᾶς στόν ὀρθοπεδικό, θά σοῦ πῆ “βρέ στραβάδι, ποῦ κοίταζες κι ἔσπασες τό πόδι σου; Ἔξω ἀπό ᾽δῶ”, ἤ θά πιάση τό σπασμένο πόδι μέ προσοχή κι ἀγάπη, καί σιγά-σιγά νά μήν πονέσης πολύ, θά τό βάλη στή θέσι του, θά τοῦ βάλη γύψο, θά δώση φάρμακα γιά τόν πόνο; Ἔτσι κι ὁ Πνευματικός εἶναι ἕνας γιατρός, πού μέ ἀγάπη σκύβει πάνω στήν πονεμένη ψυχή, γιά νά τήν κάνη καλά».

Γράφει καί ὁ Ἐπίσκοπος Ἰωάννης Λίνδιος: «Καθώς ἕνας καλός γιατρός δέν δίνει σ᾽ ὅλους τούς ἀρρώστους τά ἴδια γιατρικά, ἀλλά στόν καθένα τό κατάλληλο γιά τή θεραπεία τῆς δικῆς του ἀρρώστιας, ἔτσι κι ἕνας σοφός Πνευματικός, ὅταν θέλη ν᾽ ἀπαλλάξη μιά ψυχή ἀπό κάποιο πάθος, πρέπει νά τῆς δίνη τόσο τίς κατάλληλες συμβουλές ὅσο καί τόν πιό ἀποτελεσματικό γιά τήν περίπτωσι κανόνα. Γιατί ἄν ὁ Πνευματικός ὑποδείξη, λ.χ., στό φιλάργυρο νά νηστεύη, γιά νά θεραπεύση μέ τή νηστεία τή φιλαργυρία του, τίποτε δέν θά κατορθώση. Τό ἴδιο κι ἄν ὁρίση στό φιλήδονο νά κάνη ἐλεημοσύνες, γιά τή θεραπεία τῆς φιληδονίας του, ἤ στό μνησίκακο νά κάνη γονυκλισίες, γιά τή θεραπεία τῆς μνησικακίας του. Ὁ Πνευματικός αὐτός μοιάζει μέ ἄμαθο καί ἀνόητο γιατρό, πού, ἀντί νά ἐπιδέση τίς πληγές ἑνός τραυματισμένου, τοῦ δίνει καθαρτικό. Στά προηγούμενα παραδείγματα, τά κατάλληλα φάρμακα εἶναι ἡ ἐλεημοσύνη γιά τό φιλάργυρο, ἡ νηστεία, ἡ ἀγρυπνία καί γενικά ἡ σωματική κακοπάθεια γιά τό φιλήδονο, ἡ ἐγκάρδια συγχώρησι τῶν ἐχθρῶν του γιά τό μνησίκακο. Ἀνάλογη ἀντιμετώπισι, συνετή καί διακριτική, ἀπαιτοῦν καί τά ὑπόλοιπα πάθη καί ἁμαρτήματα».

Ὡς πρός τήν ἐκλογή Πνευματικοῦ ἄς παραθέσουμε πρῶτα τήν ἄποψι τοῦ π. Ἐπιφανίου: «Γνωστός θεολόγος, τοῦ εἶπε μιά φορά ὅτι δυσκολευόταν νά βρῆ κατάλληλο Γέροντα. Τότε ὁ π. Ἐπιφάνιος ἀπάντησε:

—Ἀγαπητέ μου, δέν ἔχεις πρόβλημα Γέροντα. Πρόβλημα μέ τόν ἑαυτό σου ἔχεις. Ἄν εἶχες πρόβλημα Γέροντα, θά ἔβγαινες στό δρόμο, θά ἔστριβες δεξιά, θά περπατοῦσες ἑκατό μέτρα, θά ἔστριβες ἀριστερά, θά βάδιζες ἄλλα πενῆντα μέτρα, θά σταματοῦσες καί θά περίμενες ἐκεῖ μέχρι πού νά περνοῦσε ὁ πρῶτος Πνευματικός. Θά τοῦ ἔκανες ἀδιάκριτη ὑπακοή καί δέν θά εἶχες οὔτε πρόβλημα Γέροντα οὔτε πρόβλημα σωτηρίας. Δέν εἶναι τόσο ἀπό ἁγίους Γεροντάδες πού ἔχουμε ἀνάγκη, ὅσο ἀπό ἁγία ὑπακοή. Αὐτή μᾶς λείπει. Μήπως ὅλοι οἱ μεγάλοι Ἅγιοι τῆς Ἐκκλησίας εἶχαν κάποιον ἅγιο Γέροντα; Ὄχι! Αὐτό τό ὁποῖο εἶχαν ἦταν ἡ ἁγία ταπείνωσι καί ἡ ἁγία ὑπακοή. Γι᾽ αὐτό καί ἁγίασαν».

«Πολλοί ἐξομολογοῦνται περιστασιακά, ὅπου βροῦν Πνευματικό καί κάθε φορά σέ διαφορετικό ἱερέα. Συμβαίνει, ὅμως, κι ἐδῶ ὅ,τι καί μέ τίς σωματικές ἀρρώστιες. Ἄν κάθε φορά ἀλλάζουμε γιατρό, τότε ἡ θεραπεία δέν μπορεῖ νά εἶναι πλήρης. Ὁ μόνιμος Πνευματικός μας εἶναι αὐτός πού γνωρίζει τό “ἱστορικό” μας, τήν πορεία μας, τίς προηγούμενες πτώσεις μας καί μπορεῖ νά μᾶς βοηθήση ἀποτελεσματικά»

«Κάποτε ὁ π. Ἀγαθάγγελος ἦταν στό κρεβάτι. Μέ πυρετό 39-40 βαθμούς. Καί ἐξομολογοῦσε. Ἕνας κληρικός φίλος του μάταια προσπαθοῦσε νά πείση τόν π. Ἀγαθάγγελο νά σταματήση· καί τόν κόσμο, πού περίμενε τή σειρά του, νά φύγη.

—Γιά τό ὄνομα τοῦ Θεοῦ! Καίγεται στόν πυρετό!

Πολλοί ἔφυγαν. Μιά γυναῖκα ἐπέμενε. Καί παρότι ὁ φίλος κληρικός εἶχε πιά πεισμώσει καί τοῦ ζητοῦσε ἐπιτακτικά νά μήν τή δεχθῆ, ὁ π. Ἀγαθάγγελος τή δέχθηκε. Καί ὅταν τελείωσε, τοῦ εἶπε:

—Ἄν δέν τήν ἄφηνες νά ἔλθη νά ἐξομολογηθῆ, θά τήν εἶχες πάρει στό λαιμό σου: Πήγαινε κατ’ εὐθεῖαν γιά αὐτοκτονία!

Καί τοῦ ἔδειξε ἕνα μπουκαλάκι γεμᾶτο δηλητήριο, τό ὁποῖο τοῦ τό εἶχε παραδώσει. Ἡ ἐξομολόγησι τήν ἔσωσε»

«Χωρίς τή συγχωρητική εὐχή θά ἔχη συνέχεια πτώσεις ὁ ἄνθρωπος, γιατί δέν χάνει ὁ διάβολος τά δικαιώματα… Ἐνῶ μέ τή συγχωρητική εὐχή κόβονται οἱ ἐπιδράσεις, γίνεται ἀνακατάληψι τοῦ ἐδάφους, ὁπότε ὁ ἄνθρωπος βοηθιέται καί μπορεῖ νά παλαίψη, καί ν᾽ ἀπαλλαγῆ ἀπ᾽ τά πάθη»

«Κάποτε πῆγε μιά ἡλικιωμένη γυναῖκα νά ἐξομολογηθῆ στόν Ἅγ. Σάββα τῆς Καλύμνου.

—Λέγε, παιδί μου, ὅλες σου τίς ἁμαρτίες· νά μήν κρύψης καμμία καί ἐγώ θά παρακαλέσω τὀν Κύριο νά σέ συγχωρήση.

Ἐκείνη, ὅμως, ἔκρυβε μία ἁμαρτία της. Ντρεπόταν. Δέν τήν ἄφηνε ὁ διάβολος. Ἐκεῖνος ἔλεγε μέ πραότητα:

—Πές την, παιδί μου, γιατί ντρέπεσαι; Ἐγώ εἶμαι δοῦλος καί ἀντιπρόσωπος τοῦ Θεοῦ, μή φοβᾶσαι. Πές την νά πάρης τελεία συγχώρησι.

Ἀλλά ἐκείνη ἔτρεμε ἀπό τό φόβο της καί δέν ἤθελε νά τή φανερώση. Τότε, ὁ ἄριστος αὐτός Πνευματικός, τῆς λέει:

—Γιατί ντρέπεσαι ἐμένα πού εἶμαι ἄνθρωπος, γῆ καί πηλός; Ὅταν τήν ἔπραξες δέν φοβήθηκες τόν Κριτή; Τώρα ντρέπεσαι ἐμένα τόν ταπεινό δοῦλο τοῦ Θεοῦ;

Στήν πάλη αὐτή τῆς γυναίκας γονατίζει ὁ π. Σάββας ἐνώπιον τοῦ Ἐσταυρωμένου καί λέει:

—Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ, Σύ, ὁ Ὁποῖος πέθανες καί σταυρώθηκες γιά τίς ἁμαρτίες ὅλου τοῦ κόσμου, Ἐσύ λύσε τή γλῶσσα τῆς γυναίκας αὐτῆς νά ὁμολογήση τή θανάσιμη ἁμαρτία γιά νά λάβη συγχώρησι καί νά σωθῆ.

Τότε εἶδε νά μπαινοβγαίνη στό στόμα της ἕνα φίδι. Ἠταν ὁ πονηρός διάβολος. Βάζει μπροστά της ἕνα καθρέπτη καί τῆς λέει:

—Ἰδού ὁ σατανᾶς πού δέν σέ ἀφήνει νά πῆς τήν ἁμαρτία γιά νά σέ πάρη μέ τό δικό του μέρος.

Φοβισμένη ἡ γυναῖκα καί τρέμοντας ἐξομολογήθηκε τήν ἁμαρτία της. Ὁ π. Σάββας ἐξόρκισε τό σατανᾶ καί ἔδωσε στή χαρούμενη πλέον γυναῖκα τή συγχωρητική εὐχή καί τόν κανόνα».

«—Δέν μοῦ ἀρέσει ἡ σκέψι

νά ὑπακούω σ᾽ ἕνα Πνευματικό.

Εἶμαι ἐλεύθερος ἄνθρωπος!

—Ὁ Ἰησοῦς ὑπῆρξε

“ὑπήκοος μέχρι θανάτου”* [Στό θέλημα τοῦ Πατρός.]

καί ἦταν Θεάνθρωπος!».

ΧΩΡΙΑ

Ἔχοντας ὡς ὁδηγό τήν Ἁγ. Γραφή, θά παρουσιάσουμε στήν ἀγάπη σας τή διδασκαλία της ὅσον ἀφορᾶ τήν ἁμαρτία. Εἶναι γνωστό, ὅτι ὁ Θεός δημιούργησε τόν ἄνθρωπο ἀναμάρτητο, αὐτός, ὅμως, παρασυρθείς ἀπό τό διάβολο, παράκουσε τόν Κύριο καί ἔπεσε στήν ἁμαρτία. Γιά τή διόρθωσι τοῦ ἀνθρώπου ἦλθε στόν κόσμο ὁ Χριστός: «εἰς τοῦτο ἐφανερώθη ὁ υἱός τοῦ Θεοῦ, ἵνα λύσῃ (: γιά νά καταστρέψη) τά ἔργα τοῦ διαβόλου»(Α´ Ἰω 3, 8). Πρός τό σκοπό αὐτό ἵδρυσε τήν Ἐκκλησία, στήν ὁποία εἰσερχόμασθε διά τοῦ βαπτίσματος, τό ὁποῖο καθαρίζει καί τό προπατορικό ἁμάρτημα καθώς καί ὅλες τίς ἁμαρτίες τίς ὁποῖες ἔχει διαπράξει ὁ (ἐνήλικος) βαπτιζόμενος.

• «Πιστός (: ἀξιόπιστος) ὁ λόγος καί πάσης ἀποδοχῆς ἄξιος, ὅτι Χριστός Ἰησοῦς ἦλθεν εἰς τόν κόσμον ἁμαρτωλούς σῶσαι, ὧν πρῶτός εἰμι ἐγώ»(Α´ Τιμ 1, 15)· λέει: εἰμί (: εἶμαι τώρα) ὄχι ἤμην (: ἤμουν).

• «Ἐάν εἴπωμεν ὅτι ἁμαρτίαν οὐκ ἔχομεν, ἑαυτούς πλανῶμεν καί ἡ ἀλήθεια οὐκ ἔστιν ἐν ἡμῖν. Ἐάν ὁμολογῶμεν τάς ἁμαρτίας ἡμῶν, πιστός ἐστι καί δίκαιος, ἵνα ἀφῇ ἡμῖν τάς ἁμαρτίας καί καθαρίσῃ ἡμᾶς ἀπό πάσης ἀδικίας»(Α´ Ἰω 1, 8-9).

• «Ἑπτάκις γάρ πεσεῖται δίκαιος καί ἀναστήσεται (: θά σηκωθῆ), οἱ δέ ἀσεβεῖς ἀσθενήσουσιν (: θά καταπέσουν) ἐν κακοῖς»(Πρμ 24, 16).

• «Τίς καυχήσεται ἁγνήν ἔχειν τήν καρδίαν; ἤ τίς παρρησιάσεται (: ποιός ἔχει τό θάρρος νά πῆ) καθαρός εἶναι ἀπό ἁμαρτιῶν;»(Πρμ 20, 9).

«Καί δώσω σοι τάς κλεῖς τῆς βασιλείας τῶν οὐρανῶν, καί ὅ ἐάν δήσῃς (: ὅ,τι δέν συγχωρήσης) ἐπί τῆς γῆς, ἔσται δεδεμένον (: θά εἶναι ἀσυγχώρητο) ἐν τοῖς οὐρανοῖς, καί ὅ ἐάν λύσῃς ἐπί τῆς γῆς, ἔσται λελυμένον ἐν τοῖς οὐρανοῖς»(Μθ 16, 19), καί δίνει τό δικαίωμα: «Ὅσα ἐάν δήσητε ἐπί τῆς γῆς, ἔσται δεδεμένα ἐν τῷ οὐρανῷ, καί ὅσα ἐάν λύσητε ἐπί τῆς γῆς, ἔσται λελυμένα ἐν τῷ οὐρανῷ»(Μθ 18, 18), «Ἐνεφύσησε καί λέγει αὐτοῖς· λάβετε Πνεῦμα Ἅγιον· ἄν τινων ἀφῆτε (: ἄν θά συγχωρήσετε) τάς ἁμαρτίας, ἀφίενται αὐτοῖς· ἄν τινων κρατῆτε (: δέν θά συγχωρήσετε), κεκράτηνται (: θά μείνουν ἀσυγχώρητες)».

ΔΙΔΑΧΗ

Ὁ Ἅγ. Αὐγουστίνος ἔγραφε: «Ἀμήν ἀμήν λέγω ὑμῖν, εἶπε ὁ Κύριος· πᾶς ὁ ποιῶν τήν ἁμαρτίαν δοῦλός ἐστί τῆς ἁμαρτίας (Ἰω 8, 34).

Εἶναι δοῦλος. Τῆς ἁμαρτίας.

Χίλιες φορές καλύτερα νά ἦταν δοῦλος ἀνθρώπου, παρά τῆς ἁμαρτίας.

Τί θλιβερή πού εἶναι ἡ δουλεία!

Ὅταν οἱ ἄνθρωποι αὐτοί ὑποφέρουν πολλά ἀπό τά κακά ἀφεντικά τους, παρακαλοῦν νά τούς πωλήσουν σέ ἄλλους! Ὄχι νά πάψουν νά ἔχουν ἀφεντικό, ἀλλά ἁπλῶς νά ἀλλάξουν ἀφεντικό.

Ὁ δοῦλος τῆς ἁμαρτίας, τί μπορεῖ νά κάνη; Ποιόν νά ἐπικαλεσθῆ; Σέ ποιόν νά ἀποτανθῆ; Ποιόν νά παρακαλέση νά τόν πάρη; Στό κάτω-κάτω, ὅμως, ὁ δοῦλος ἀνθρώπου, ὅταν κακοποιηθῆ πολύ ἀπό τή σκληρότητα τοῦ αὐταρχικοῦ κυρίου, μπορεῖ νά ἀνασάνη, ἀρκεῖ νά τό σκάση. Ὁ δοῦλος τῆς ἁμαρτίας ποῦ νά φύγη νά πάη; Ἐκεῖνον πού θέλει νά ἀποφύγη τόν κουβαλᾶ μαζύ του!

Δέν μπορεῖ ἡ κακή συνείδησι νά ἀποφύγη τόν ἑαυτό της. Δέν ὑπάρχει τόπος στόν ὁποῖο νά μπορῆ ὁ ἄνθρωπος νά πάη καί νά τῆς ξεφύγη. Τόν ἀκολουθεῖ παντοῦ. Οὔτε βῆμα δέν πάει μακρυά του! Γιατί ἡ ἁμαρτία πού τήν προκαλεῖ, εἶναι μέσα μας.

Ἔκανες κάποια σαρκική ἁμαρτία γιά νά δοκιμάσης ἡδονή σαρκική; Ἡ ἡδονή πέρασε. Ἡ ἁμαρτία μένει! Ἐκεῖνο πού ἔδωσε χαρά πέρασε. Ἐκεῖνο πού σέ δαγκώνει μένει!

Τί θλιβερή ἡ δουλεία αὐτή!

Ἀπό αὐτή τή δουλεία μόνο ἕνας ἔχει τή δύναμι νά μᾶς ἐλευθερώση: ὁ Κύριος. Γιατί δέν ὑπέκυψε σ᾽ αὐτή ποτέ.

Ἐλέησον ἡμᾶς, ὁ αἴρων τήν ἁμαρτίαν τοῦ κόσμου».

«Κάποια γυναῖκα πού εἶχε κρυφό δαιμόνιο κι ἔμεινε ἀρκετές μέρες, γύρισε ἄπρακτη στό σπίτι της λυπημένη. Βλέπει τήν ἁγία Ἀθανασία Αἰγίνης στόν ὕπνο της καί τῆς λέει: “Ἐσύ ἀπάτησες τόν ἄνδρα σου καί θανάτωσες φοβερά τήν ψυχή σου. Λοιπόν πήγαινε, ἐξαγόρευσε τό ἁμάρτημά σου κι ἐγώ θά σέ ἀπαλλάξω ἀπό τοῦ πονηροῦ δαίμονα τήν ἐνόχλησι [αὐτό μόνο μποροῦσε· ἡ ἄφεσι ἦταν ἔργο τοῦ Ἱερέως]”. Τό ἄκουσε αὐτό ἐκείνη κι ἔκανε ὅπως τῆς εἶπε καί μέ τή Χάρι τοῦ Κυρίου θεραπεύθηκε»(Μ2, 119).

Γράφει ὁ Μητροπολίτης Βουκουρεστίου Ἄνθιμος ὁ Ἴβηρ (1650-1716): «Νά γίνεται ἡ ἐξομολόγησί μας μέ τήν ἀγαθή ἐλπίδα ὅτι θά μᾶς συγχωρήση ὁ Θεός, ὄχι μέ ἀπελπισία, ὅπως ἔκανε ὁ Κάιν λέγοντας: “Μεῖζον ἡ αἰτία μου τοῦ ἀφεθῆναί με (: ἡ κατηγορία ἐναντίον μου ὑπερβαίνει τή συγγνώμη)”(Γεν 4, 13). Ὁμοίως καί ὁ Ἰούδας· ἄν καί ὁμολόγησε ἐνώπιον τῶν ἀρχιερέων ὅτι πούλησε αἷμα ἀθῶο, ὅμως, δέν τόν ὠφέλησε τίποτε αὐτή ἡ ἐξομολόγησι, διότι ἔγινε ἀπό ἀπελπισία».

«Ὁ γέροντας Ἱερώνυμος Αἰγίνης ἔλεγε: “Ἕνα σπίτι ὁλόκλειστο, ἔχει σκοτάδι. Ἄν ἀνοίξης τό παράθυρο, βλέπεις τά μεγαλύτερα ἀντικείμενα. Ἄν τό ἀνοίξης περισσότερρο καί μπῆ φῶς, διακρίνεις καί τά μικρότερα πράγματα. Ὅταν μπῆ μέσα ὁ ἥλιος, βλέπεις καί τή σκόνη πού αἰωρεῖται. Τό ἴδιο συμβαίνει καί στήν ψυχή, πού δέχεται τό φῶς τοῦ Εὐαγγελίου. Βλέπει καί τίς μικρότερες ἁμαρτίες”».

Ὁ Ἅγ. Λουκᾶς Κριμαίας κήρυττε: «Νά εἴμασθε σάν τό παιδί. Αὐτό ὅταν πέφτη εἶναι σάν τή μπάλλα, πέφτει καί σηκώνεται ἀμέσως. Εὔχομαι νά μᾶς μάθη ὁ Θεός νά σηκωνώμασθε μετά ἀπό κάθε πτῶσι. Ἀμήν».

Ὁ π. Κλεόπας Ἠλίε γράφει: «Ὁ ἐμπνευσμένος ἀπ᾽ τό Θεό ψαλμωδός Δαυΐδ λέει· μακάριος ἐκεῖνος ὁ χριστιανός, ὁ ὁποῖος θά συντρίψη τίς ἁμαρτίες του στήν πέτρα-Χριστό, ὅσο εἶναι ἀκόμα μικρές σάν βρέφη, διότι ἄν θά μεγαλώσουν, θά μᾶς ὑποδουλώσουν στά πάθη καί αὐτά θά μᾶς σκοτώσουν (Ψ 136, 9).

Ὁ Γέροντας Ἐφραίμ γράφει: «Πῶς ὁ Θεός θά διαγράψη ὅλους τούς τόμους μέ τά δικά μας ἁμαρτήματα, ὅταν ἐμεῖς δέν θελήσαμε μόνο μιά σελίδα νά διαγράψουμε τῶν ἀδελφῶν μας τά πταίσματα;».

Ὁ Μητροπ. Φλωρίνης Αὐγουστίνος ἐπισημαίνει: «Τά φάρμακα τά ὁποῖα συνέστησε ὁ Κύριος, καί τά ὁποῖα μέσα στήν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία προσφέρονται ἀπολύτως γνήσια, ἔξω ἀπό τήν μία, ἁγία, καθολική καί ἀποστολική Ἐκκλησία νοθεύονται. Ἄς πάρουμε ὡς παράδειγμα τό μυστήριο τῆς μετανοίας. Φάρμακο εἶναι ἡ μετάνοια. Φάρμακο δοκιμασμένο σέ μυριάδες περιπτώσεις ἁμαρτωλῶν ἀνθρώπων. Ἀλλά τό φάρμακο αὐτό, πού τό παρασκευάζει ἡ ἄπειρη ἀγάπη τοῦ Θεοῦ, φάρμακο πού ἀντλεῖ τή δύναμί του ἀπό τόν ἀστείρευτο ποταμό τοῦ αἵματος τοῦ Χριστοῦ, ἔχει ὑποστῆ ἀλλοίωσι. Τό νόθευσαν οἱ ἑτερόδοξοι. Οἱ μέν προτεστάντες ἀναγνωρίζουν μόνο τήν ἐσωτερική συντριβή τοῦ ἀνθρώπου ὡς στοιχεῖο τῆς μετανοίας καί ἔχουν καταργήσει τήν ἐξομολόγησι μπροστά σέ Πνευματικό πατέρα. Οἱ δέ παπικοί, ἀφοῦ ἔκλεισαν τόν Πνευματικό πατέρα μέσα σέ εἰδικά ἐξομολογητήρια κι ἀφοῦ τόν ἔκαναν ἀθέατο στόν ἐξομολογούμενο, κατήντησαν τήν πρᾶξι τῆς ἐξομολογήσεως ἀψυχολόγητη, ψυχρή, τυπική, μηχανική. Ἐνῶ στήν Ὀρθοδοξία τό μυστήριο διατήρησε καί τήν ἐσωτερική καί τήν ἐξωτερική του μορφή. Αὐτός πού μετανοεῖ, θρηνεῖ γιά τά ἁμαρτήματά του, συντρίβει μέ τήν ἱερά κατάνυξι τήν πέτρινη καρδιά του, ἀλλά δέν περιορίζεται στά ἐσωτερικά του συναισθήματα. Τρέχει καί βρίσκει τόν Πνευματικό πατέρα, στόν ὁποῖο ὁ Κύριος ἔδωσε τήν ἐξουσία τοῦ δεσμεῖν καί λύειν ἁμαρτίες, ταπεινώνεται καί ἐξομολογεῖται σ᾽ αὐτόν πρόσωπο πρός πρόσωπο, ὅπως θά ἐξομολογεῖτο μπροστά στόν Ἰησοῦ Χριστό, καί ἔτσι παίρνει τή διαβεβαίωσι ὅτι οἱ ἁμαρτίες του συγχωρήθηκαν. Τέλειο τό μυστήριο στήν Ὀρθοδοξία. Τό φάρμακο προσφέρεται γνήσιο καί σέ ὅλη τήν πληρότητά του, καί δρᾶ μέ ἀσφάλεια καί μέ ὅλη τήν ἀποτελεσματικότητα, ἐφόσον, ἐννοεῖται, αὐτός πού προστρέχει στό μυστήριο συμμορφώνεται μέ τίς ὑποδείξεις τοῦ Πνευματικοῦ-ἰατροῦ».

«Ἔνας ἡλικιωμένος ἄνθρωπος ἦταν βαρειά ἄρρωστος. Ὁ γιατρός του ἦταν καί καλός Χριστιανός. Καί τοῦ ἔλεγε:

—Μή ξεχνᾶς, ὅτι εἶμασθε καί μεγάλοι πιά. Ἐγώ θά κάνω ὅ,τι μπορῶ. Ἀλλά καί σύ νά ἐξομολογηθῆς. Νά τακτοποιηθῆς ἐνώπιον τοῦ Κυρίου.

Μά ἐκεῖνος ὅλο ἀνέβαλλε:

—Ἔννοια σου, γιατρέ μου. Τή Σαρακοστή θά πάω νά ἐξομολογηθῶ! Ἄς γίνω πρῶτα καλά!…

Ὁ γιατρός βλέποντας τήν τακτική του, καί θέλοντας νά τόν κάνη νά σκεφθῆ πιό σοβαρά, τοῦ ἔκανε τό ἑξῆς χουνέρι: Σέ μιά του ἐπίσκεψι ἔφερε ἕνα μπουκαλάκι μέ φάρμακο. Καί τό ἄφησε στό τραπέζι τοῦ ἀρρώστου λέγοντας:

—Αὐτό εἶναι γιά σένα!

Ρωτᾶ ὁ ἄρρωστος:

—Πότε καί πῶς θά τό πάρω;

—Μετά δύο μῆνες. Καί θά δοῦμε τό “πῶς”.

—Γιατρέ, δέν αἰσθάνομαι καλά! Θά ζῶ μετά δύο μῆνες; Θά γίνω καλά, χωρίς νά πάρω κάτι;

—Ἀλήθεια! Δίκηο ἔχεις! Νά δοῦμε τότε μετά ἀπό ἕνα μῆνα!

—Καλά, γιατρέ μου, γιατί ὄχι ἀπό σήμερα; Μέ τήν ὑγεία μου παίζεις;

—Ὄχι, τοῦ λέει τότε ὁ γιατρός. Δέν παίζω μέ τήν ὑγεία σου. Θέλησα ἁπλῶς νά σέ βοηθήσω νά σκεφθῆς, ὅτι δέν κάνει νά παίζης ἐσύ μέ τήν ψυχή σου, πού εἶναι πολυτιμότερη ἀπ’ τήν ὑγεία σου.

Ὁ ἄρρωστος τό κατάλαβε τό μάθημα καλά».

«Πολλοί, ἐνῶ ἔχουν προβλήματα πού τά προκάλεσαν οἱ ἁμαρτίες τους, δέν πηγαίνουν στόν Πνευματικό πού μπορεῖ νά τούς βοηθήση θετικά, ἀλλά καταλήγουν νά ἐξομολογοῦνται στούς ψυχολόγους. Λένε τό ἱστορικό τους, τούς συμβουλεύονται γιά τά προβλήματά τους καί, ἄν ἔχουν νά περάσουν ἕνα ποτάμι, τούς ρίχνουν μέσα καί ἤ πνίγονται ἤ βγαίνουν, ἀλλά ποῦ βγαίνουν… Ἐνῶ, ἄν πᾶνε νά ἐξομολογηθοῦν στόν Πνευματικό, θά περάσουν στήν ἄλλη ὄχθη ἀπό τή γέφυρα ἄνετα, γιατί μέ τό μυστήριο τῆς ἐξομολογήσεως ἐνεργεῖ ἡ Χάρις τοῦ Θεοῦ καί λυτρώνονται».

«Πῶς ἔχουν γίνει οἱ ἄνθρωποι! Σάν τά ζῶα! Τά ζῶα ξέρετε τί κάνουν. Στήν ἀρχή μπαίνουν στό στάβλο, κοπρίζουν οὐροῦν… Μετά ἀρχίζει νά χωνεύη ἡ κοπριά. Μόλις ἀρχίζη νά χωνεύη ἡ κοπριά, αἰσθάνονται μιά ζεστασιά. Δέν τά κάνει καρδιά νά φύγουν ἀπό τό στάβλο· ἀναπαύονται. Ἔτσι καί οἱ ἄνθρωποι… νοιώθουν τή ζεστασιά τῆς ἁμαρτίας, καταλαβαίνουν ὅτι βρωμάει, ἀλλά ἀπό τή ζεστασιά ἐκείνη δέν τούς κάνει ἡ καρδιά νά φύγουν. Ἄν μπῆ ἕνας μέσα στό στάβλο, δέν μπορεῖ νά ἀντέξη τή μυρωδιά. Ὁ ἄλλος πού εἶναι συνέχεια μέσα στό στάβλο δέν ἐνοχλεῖται· ἔχει συνηθίσει πλέον».

«Ὅπως ὁ βαρυφορτωμένος ἄνθρωπος, ἐάν θέλη νά πηδήξη, θά πρέπη νά ξεφορτωθῆ πρῶτα, τό ἴδιο κι ἐμεῖς· θά πρέπη νά ἀφήσουμε τό βάρος τῶν ἁμαρτιῶν μας διά τῆς ἐξομολογήσεως. Καθώς ὁ ἄνθρωπος πού δέν ἐπιδιώκει νά ἐνεργηθῆ, δηλητηριάζει ὁλόκληρο τόν ὀργανισμό του καί δημιουργεῖ πολλές σωματικές καί ψυχικές ἀκόμη ἀνωμαλίες, τό ἴδιο καί αὐτός πού δέν ἐξομολογεῖται· δηλητηριάζει συνέχεια τήν ψυχή του καί καταστρέφει καί τό σῶμα του μέ τό σαράκι τῆς συνειδήσεως, πού δουλεύει συνέχεια μέσα του».

Ὁ Γέροντας Ἀρσένιος ἀπό τό Μπουραζέρι λέει: «Ὅποιος λαμβάνει τά σφάλματα τῶν ἄλλων γιά νά δικαιολογήση τά δικά του, εἶναι σάν νά πλένεται μέ λάσπη».

«Ἀφοῦ ἄφεσι ἁμαρτιῶν δέν γίνεται “εἰ μή διά τοῦ αἵματος τοῦ ᾽Ιησοῦ Χριστοῦ”, πῶς εἴχαμε ἄφεσι ἁμαρτιῶν καί στήν Π. Διαθήκη; Ὁ ἅγιος Γρηγόριος ὁ Παλαμᾶς λέει, ὅτι “διά τῆς θυσίας τοῦ Κυρίου προεξοφλουμένης” εἴχαμε ἄφεσι ἁμαρτιῶν καί στήν Π. Διαθήκη. Δηλ. γιά νά τό ποῦμε μέ τή σύγχρονη γλῶσσα καί μάλιστα τήν οἰκονομική, εἴχαμε προεξοφλήσεις γραμματίων. ᾽Εν ὄψει τῆς καταθέσεως ἡ ὁποία θά γινόταν στήν τράπεζα, προσυπογράφονταν καί ἐξοφλοῦνταν γραμμάτια πρίν ἀκόμη γίνη κατάθεσι, διότι ἡ κατάθεσι ἦταν βέβαιο ὅτι θά γίνη. Καί στήν Π. Διαθήκη, λοιπόν, ἡ ἄφεσι τῶν ἁμαρτιῶν γινόταν “ἐν τῷ αἵματι τοῦ ᾽Ιησοῦ Χριστοῦ τοῦ μήπω ἐκχυθέντος (: πού δέν εἶχε χυθῆ ἀκόμα)”. Ἔπαιρνε ἀπό ἐκεῖ πιστώσεις ὁ Θεός καί ἔδινε. Ἄς μήν εἶχε γίνει ἡ κατάθεσι ἀκόμη. Ἄλλωστε, στό Θεό τά πάντα εἶναι ἕνα αἰώνιο παρόν. Γιά μᾶς εἶναι παρελθόν, παρόν καί μέλλον. Γιά τό Θεό τά πάντα εἶναι ἕνα αἰώνιο παρόν».

Ὁ π. Ἀντώνιος Ἀλεβιζόπουλος γράφει: «Ὁ Χριστός, λέει σύγχρονος θεολόγος, “ἐθανάτωσε τήν ἁμαρτία χωρίς νά σκοτώση τόν ἁμαρτωλό. Ἀφάνισε τήν ἐνοχή, ἀλλά ἔσωσε τόν ἔνοχο. Αὐτή εἶναι ἡ μεγάλη Του διαφορά ἀπό τήν ἀνθρώπινη δικαιοσύνη, πού βλέπει τή συντριβή τῆς ἐνοχῆς στήν ἐξουδένωσι τοῦ ἐνόχου”».

«Ὁ ἀσεβής δέν θέλει τό Θεό πάνσοφο, γιά νά μή γνωρίζει τήν ἀσέβειά του. Δέν τόν θέλει ἁγιώτατο, γιά νά μή σιχαίνεται τίς ἁμαρτίες του. Δέν τόν θέλει παντοδύναμο, γιά νά μή μπορεῖ νά τόν παιδεύη. Καί, ὅπως λέει ὁ θεῖος Χρυσόστομος, ὁ ἁμαρτωλός θέλει τό Θεό ἤ νά μή μπορῆ νά τιμωρῆ τίς ἁμαρτίες, ἤ νά μή θέλη, ἤ νά μήν ξέρη».

«—Τί νά προσφέρω στό Χριστό;

Δέν ἔχω πολύτιμα ἀντικείμενα.

—Πρόσφερέ Του

“τά κακῶς (σου) κείμενα”».

«Ἡ “ἄφεσι ἁμαρτιῶν” τοῦ ἐξομολόγου δέν σημαίνει τέρμα, ἀλλά σύνθημα γιά ξεκίνημα. Οἱ λέξεις “ἄφεσι” καί “ἀφετηρία” ἔχουν ἐτυμολογικά, τήν ἴδια ρίζα. Σημαίνουν ξεκίνημα καί ἐπίδοσι σέ ἀγῶνα δρόμου. Τό ξεκίνημα αὐτό στό στίβο τό δίνει ὁ πυροβολισμός τοῦ “ἀφέτη”. Στούς Πνευματικούς ἀγῶνες, ἡ εὐχή τοῦ Πνευματικοῦ».

«Ἅγιος δέν εἶναι ὁ ἀναμάρτητος, ἀλλ᾽ αὐτός πού ἀγωνίζεται. Ὁ “πίπτων καί ἐγειρόμενος”. Πού πέφτει χίλιες φορές, ἀλλά σηκώνεται χίλιες μία».

«Γιά νά ἀκούσουμε τό κτύπο τοῦ ρολογιοῦ καθώς καί τῆς συνειδήσεώς μας χρειάζεται ἡσυχία».

«“Ἡ ἐξομολόγησι τῶν κακῶν ἔργων, εἶναι τό πρῶτο καλό ἔργο”(Αὐγουστίνος)».

ΠΑΤΕΡΙΚΕΣ ΘΕΣΕΙΣ

«“Ὅλους ὅσοι μετανοοῦν τούς συγχωρεῖ ὁ Κύριος, ἐάν μετανοήσουν εἰς ἑνότητα Θεοῦ καί εἰς συνέδριον ἐπισκόπου”, λέει χαρακτηριστικά ὁ ἅγιος Ἰγνάτιος».

«Ὁ Μέγας Ἀθανάσιος γράφει: “Ὅπως ἕνας ἄνθρωπος βαπτιζόμενος ἀπό ἱερέα φωτίζεται μέ τή Χάρι τοῦ Πνεύματος, ἔτσι καί ὁ ἐξομολογούμενος ἐν μετανοίᾳ διά τοῦ ἱερέως λαμβάνει τήν ἄφεσι, μέ τή Χάρι τοῦ Χριστοῦ”».

« Ὁ δέ ἱερός Χρυσόστομος λέει…: “Μεγάλη ἡ ἀξία τῶν ἱερέων· ὅσους συγχωρήσετε, λέει, συγχωροῦνται οἱ ἁμαρτίες τους. Καί τί λέω τούς ἱερεῖς; Οὔτε ἄγγελος οὔτε ἀρχάγγελος μπορεῖ νά κάνη κάτι σέ ὅσα δόθηκαν ἀπό τό Θεό, ἀλλά ὁ Πατήρ καί ὁ Υἱός καί τό Ἅγιο Πνεῦμα τά οἰκονομεῖ ὅλα. Ὁ δέ ἱερέας δανείζει τή γλῶσσα του καί προσφέρει τό χέρι του”».

Ὁ ὅσ. Ἐφραίμ ὁ Σύρος τονίζει: «Χωρίς τή σεμνή ἱερωσύνη δέν δίνεται ἄφεσι τῶν ἁμαρτιῶν στούς θνητούς».

«Ὁ ἐπίσκοπος εἶναι ὁ “οἰκονόμος” τῆς μετανοίας· ἀκούει τίς ἐξομολογήσεις τῶν ἁμαρτωλῶν καί δίνει τήν ἄφεσι (Ἅγ. Γρηγόριος Νύσσης ΡG 45, 221, 233· Ἅγ. Βασίλειος, ΡG 32, 661, 716, 723· Ἅγ. Ἰωάννης Χρυσόστομος, ΡG 47, 644). Μέ τόν πολλαπλασιασμό τῶν κοινοτήτων, ὁ ἐπίσκοπος βοηθεῖται στό μυστήριο τῆς ἐξολογήσεως καί τῆς οἰκονομίας τῆς μετανοίας ἀπό τούς ἱερεῖς. Στήν Κων/λι βλέπουμε ἤδη τόν Δ´ αἰῶνα νά ὑπάρχη ἕνας “πρεσβύτερος ἐπί τῆς μετανοίας”(Ἀποστολικοί κανόνες. Κανών να´. Σωκράτης ΡG 67, 613-616)».

Κηρύσσει ἀκόμα ὁ Χρυσόστομος: «Στήν ἁμαρτία ἕπεται (κανονικά) ντροπή, στή δέ μετάνοια παρρησία. Πρόσεξες αὐτό τό ὁποῖο λέω; Ἀντέστρεψε τήν τάξι ὁ σατανᾶς καί ἔδωσε τήν παρρησία στήν ἁμαρτία, τή δέ ντροπή στή μετάνοια».

Γράφει ὁ Ἅγ. Ἰωάννης τῆς Κλίμακος: «Ἄς μήν ἐκπλαγοῦμε, διότι μᾶς πολεμοῦν (οἱ πονηροί λογισμοί τούς ὁποίους ἐξομολογηθήκαμε) καί μετά τήν ἐξομολόγησι. Εἶναι προτιμότερο νά παλεύουμε μέ τούς λογισμούς παρά μέ τήν ὑπερηφάνεια».

Ὁ Ἅγ. Νικόλαος Καβάσιλας τονίζει: «Καί ἡ ἄφεσι τῶν ἁμαρτιῶν στούς μετανοοῦντες μέ τήν εὐχή τῶν ἱερέων δίνεται».

Ὁ Ἅγ. Νικόλαος Βελιμίροβιτς τονίζει:

«Θά ἤθελες νά μάθης ἄν ἡ ἐξομολόγησι εἶναι τόσο ἀπαραίτητη; Παλαιότερα πήγαινες πιό συχνά στήν ἐξομολόγησι μά σταμάτησες ἐπειδή κάποιος σέ εἰρωνεύθηκε γι’ αὐτό. Δέν ἔπρεπε νά διακόψης. Ποιόν δέν εἰρωνεύθηκαν οἱ ἄνθρωποι; Ξέρεις τί εἶπε ὁ διορατικότατος ὅλων: “οὐαί ὑμῖν οἱ γελῶντες νῦν, ὅτι πενθήσετε καί κλαύσετε”(Λκ 6, 25). Μοῦ γράφεις ὅτι ἐκτός ἀπό τήν τέχνη σου ἔχεις καί ἕνα ἀμπέλι, πού σοῦ δίνει καλή παραγωγή, ἐπειδή τό καλλιεργεῖς πολύ. Ἄν κάποιος ἐγκατέλειπε τό ἀμπέλι του καί εἰρωνευόταν ἐσένα πού φροντίζεις μέ ἐπιμέλεια τό δικό σου, μήπως θά σήκωνες τά χέρια σου ἀπό τ’ ἀμπέλι καί θά σταματοῦσες νά τό καλλιεργῆς; Σίγουρα, δέν θά τό ἔκανες αὐτό.

Πῶς μπορεῖς, λοιπόν, νά ταλαντεύεσαι ἀναφορικά μέ τήν καλλιέργεια τῆς ψυχῆς σου ἡ ὁποία εἶναι σημαντικότερη ἀπ’ ὅλα τ’ ἀμπέλια τοῦ κόσμου; Ἐπειδή ὅταν πεθάνης, τήν ψυχή σου θά τήν πάρης ἐνῶ τό ἀμπέλι θά τό ἀφήσης. Ἀπ’ ὅλες τίς καλλιέργειες, ἡ σημαντικότερη εἶναι ἡ καλλιέργεια τῆς ψυχῆς. Καί ἀπ’ ὅλους τούς κόπους τούς ὁποίους ὁ ἄνθρωπος καταβάλλει πάνω στῆ γῆ, ὁ κόπος γιά τήν ψυχή εἶναι ὁ πιό συνετός. Γιά τοῦτο, γύρνα στήν προηγούμενη προσπάθειά σου γύρω ἀπό τήν ψυχή σου καί ξεκίνα πάλι νά ἐξομολογῆσαι».

ΔΙΑΦΟΡΟΙ ΘΕΟΛΟΓΟΙ ΚΑΙ ΑΛΛΟΙ

Ὁ Στάρετς Ζαχαρίας ἔλεγε: Τό Μυστήριο τῆς Ἐξομολογήσεως «ὁ ἴδιος ὁ Κύριος νωρίτατα θέσπισε στόν κῆπο τῆς Ἐδέμ, ὅταν μίλησε στόν Ἀδάμ καί στήν Εὔα, μετά τήν πτῶσι τους, προσκαλώντας τους νά ἐξομολογηθοῦν σ᾽ Αὐτόν τήν ἁμαρτία τους».

Ὁ μακαριστός Μητροπολίτης Ἐδέσσης Καλλίνικος ἐπισημαίνει: «Ἄν βρισκόταν τό φάρμακο τοῦ καρκίνου, κανείς καρκινοπαθής δέν θ᾽ ἀνέβαλλε τή λῆψι του. Ἄν χαρίζονταν δάνεια, κανείς χρεώστης δέν θ᾽ ἀρνιόταν τή χάρι. Ἄν δινόταν σ᾽ αἰχμαλώτους ἡ ἀπελευθέρωσι, κανείς δέν θά προτιμοῦσε τά δεσμά.

Ἀσθενεῖς εἴμασθε. Πάσχουμε ἀπ᾽ τόν ἐπάρατο καρκῖνο τῆς ἁμαρτίας. Χρεωμένοι εἴμασθε γιά τίς πολλές μας ἁμαρτίες. Ἡ ἁμαρτία εἶναι εἴτε ἁλυσίδα βαρειά μέ τά θανάσιμα ἁμαρτήματα, εἴτε σχοινί μέ τά λεγόμενα μικρά παραπτώματα. Πάντως, κάθε παράβασι τῶν ἐντολῶν τοῦ Θεοῦ εἶναι δουλεία πνευματική. Ὁ ἀψευδής Κύριος διεκήρυξε “πᾶς ὁ ποιῶν τήν ἁμαρτίαν δοῦλός ἐστι τῆς ἁμαρτίας”(Ἰω 8, 34).

Ἰδού, λοιπόν, τό μέσο τῆς σωτηρίας. Ἡ Ἱερή Ἐξομολόγησι θεραπεύει κάθε ἁμαρτία, χαρίζει τό χρέος, κόβει τά δεσμά τῆς ψυχῆς».

«—Πῶς ἐξομολογούσατε στίς φυλακές τοῦ Ἀιούντ, π. Δημήτριε [Μπεζάν];

—Πολύ εὔκολα. Τούς ἐξομολογοῦσα στό κελλί τους ἤ ἀπ’ τόν τοῖχο. Ἄν καθόμουν μέ τό στόμα στόν τοῖχο, μέ ἄκουγε πολύ καλά.

—Πῶς, ἐξομολογούσατε διά μέσου τοῦ τοίχου;

—Πρῶτα ἔβαζα ἐγώ τό αὐτί στόν τοῖχο κι ἄκουγα τήν ἐξομολόγησι τῶν ἁμαρτιῶν. Μετά ἔβαζαν αὐτοί τό αὐτί στόν τοῖχο καί τούς ἔδινα συμβουλές.

—Τή συγχωρητική εὐχή πῶς τή διαβάζατε;

—Πάλι μέσω τοῦ τοίχου. Μόνο σ’ αὐτούς πού ἦταν στό κελλί μου, ἔκανα τήν κανονική ἐξομολόγησι.

—Ἐξομολογήσατε πολλούς διά μέσου τοῦ τοίχου;

—Ἑκατοντάδες».

«Προτοῦ νά βρεθῆ τό φάρμακο γιά τούς χανσενικούς (πρώην λεπρούς), δέν ὑπῆρχε ἄνθρωπος νά χαρίση στούς δοκιμασμένους αὐτούς ἀνθρώπους τή θεραπεία. Ὅταν, ὅμως, ἀνακαλύφθηκε, πλῆθος ἰατρῶν τό χρησιμοποιεῖ. Καί κανένας πλέον χανσενικός δέν πήγαινε σέ πορτραῖτο τοῦ τοίχου ἤ ἔστω καί εἰκόνα, γιά νά κλάψη τή μοίρα του. Ὅλοι στούς ἰατρούς πηγαίνουν καί ζητοῦν τό φάρμακο τῆς θεραπείας. Ἀσφαλῶς τό φάρμακο δέν εἶναι δικό τους. Τό φάρμακο ἄλλος τό ἀνακάλυψε. Καί οἱ ἱερεῖς δέν προσφέρουν δικό τους φάρμακο γιά τή θεραπεία τῆς ψυχῆς. Ἄλλος τό ἔδωσε. Τό προσέφερε. Εἶναι ὁ Ἰατρός τῶν ψυχῶν καί τῶν σωμάτων, ὁ Κύριος μας Ἰησοῦς Χριστός. Ἀλλά τό φάρμακο Ἐκείνου οἱ ἱερεῖς ἐντέλλονται νά τό μεταδίδουν μέσα στούς αἰῶνες σ’ ὅλους τούς ἁμαρτωλούς».

Ὁ Δ. Παναγόπουλος ἔλεγε σέ κήρυγμά του: «Θά προσέλθουμε στόν ἐντεταλμένο· τόν ἱερωμένο, τόν ἁμαρτωλό ἔστω ἱερέα… Θυμᾶσθε τούς δέκα λεπρούς; Παρότι Αὐτός ἦταν ὁ Νομοθέτης, ἐντούτοις στούς ἱερεῖς τούς ἀπέστειλε γιά νά λάβουν τό χαρτί τῆς ἐλευθεροεπικοινωνίας, λέγοντας· “Πορευθέντες ἐπιδείξατε ἑαυτούς τοῖς ἱερεῦσι”(Λκ 17, 14). Μά, σύ Κύριε, δέν ἔχεις τούς ἱερεῖς; Ναί ἐγώ τούς ἔχω, ἀλλά σ᾽ αὐτούς θά πᾶτε. Καί ὄχι νά ἐρευνήσετε γιά καλούς, γιατί ἐγώ μέ ὅλους ἐνεργῶ».

ΔΙΚΑΙΟΛΟΓΙΕΣ

«Πιστοποιητικό ἁγιότητος»

—Πάτερ μου, δέν ἔχω τίποτε.

—Ἐγώ εἶμαι παπᾶς καί κάθε φορά κατά τήν ὁποία ἐξομολογοῦμαι ἔχω νά πῶ ἁμαρτίες. Κι ἐσεῖς ἔχετε νά ᾽ρθῆτε ἕξι μῆνες καί μοῦ λέτε ὅτι δέν ἔχετε τίποτε; Δέν θυμώνετε π.χ. καμμιά φορά;

—Αἴ, καμμιά φορά…

—Τότε γιατί δέν τό λέτε;

Αὐτός εἶναι συνηθισμένος διάλογος στά ἐξομολογητήρια. Σέ κάποιον, μάλιστα, ὁ π. Ἐπιφάνιος εἶπε: «Νά βγάλω τό πετραχήλι νά τό φορέσετε νά ἐξομολογηθῶ ἐγώ!».

«Ἐπειδή δέν μᾶς συνέλαβε ὁ ἀστυνόμος σημαίνει ὅτι εἴμασθε ἐντάξει; Ἐπειδή εἴμασθε ἔξυπνοι καί καλύπτουμε τή βρωμιά μας, πάει νά πῆ πώς εἴμασθε στό σωστό δρόμο;».

Τά ἀπορρίμματα

«Δέν ὑπάρχει πιό πικρό πρᾶγμα γιά τόν Κύριο ἀπό τό νά μή δίνη ὁ ἄνθρωπος τίς ἁμαρτίες του ἔναντι αὐτῶν τά ὁποῖα ἔκανε Αὐτός γι᾽ αὐτόν. Δέν τοῦ ζητᾶ τά χρήματά του, οὔτε τή σύζυγο ἤ τό σύζυγο, οὔτε τό παιδί του, οὔτε τήν ἐργασία του. Αὐτά τοῦ τά ἔδωσε Αὐτός καί τοῦ ζητᾶ ἁμαρτίες, ζητᾶ ράκη, ἀκαθαρσίες! Καί ὁ ἄνθρωπος δέν τίς δίνει…

Βγάζει ἡ κυρία καί ὁ κύριος τό δοχεῖο ἀπορριμμάτων νά τό πάρη τό αὐτοκίνητο τοῦ Δήμου, ἀλλά δέν δίνουν τά “ἀπορρίμματα” τῆς ψυχῆς τους· αὐτά τά κρατοῦν καί προσφέρουν τό δοχεῖο μόνο», πᾶνε δηλ. καί ἐκκλησιάζονται ἀνεξομολόγητοι.

Καλά ἔργα

Ὁ διάβολος ξεγελᾶ τούς ἀνθρώπους «ἐπί τόσα χρόνια ὅτι τακτοποιοῦνται οἱ ἁμαρτίες τους μέ τά καλά τους ἔργα. Δέν γνώριζαν οἱ ἄνθρωποι ὅτι οἱ ἁμαρτίες δέν πληρώνονται ἀλλά χαρίζονται. Ἄν ὑποθέσουμε ὅτι ὁ ἄνθρωπος ἔχει στό ἐνεργητικό του ὅλα τά καλά ἔργα ἀπό Ἄβελ τοῦ δικαίου μέχρι τοῦ τελευταίου δικαίου τῆς συντελείας τῶν αἰώνων, οὔτε μία ἁμαρτία δέν μπορεῖ νά ἐξαλείψη».

Κόψιμο τῆς ἁμαρτίας

«Ἀκοῦμε νά λένε ὁρισμένοι: “Τό ἔκοψα αὐτό. Δέν τό ξανακάνω. Τί ἀνάγκη ἔχω ἐξομολογήσεως;”. Μά τό ὅτι σταμάτησες ἕνα ἁμάρτημα σημαίνει ὅτι ἔπαυσες νά χρεώνης καί ὄχι ὅτι ἄρχισες νά ἐξοφλῆς. Συμφωνῶ καί καταλαβαίνω τήν ἀπόφασί σου νά μήν τό ξανακάνης, ἀλλά ποιός θά ἐξοφλήση τἰς πεπραγμένες σου ἁμαρτίες, γιά τίς ὁποῖες εἶσαι χρεωμένος; Ἡ σωστή μέθοδος τακτοποιήσεως λογαριασμῶν εἶναι νά ἐξοφλήσω ὅ,τι χρωστῶ».

«Κι ἄν ἐγκαταλείψουμε τόν πρότερο βίο, πάντως ἔχουμε ἀνάγκη τῆς ἐξομολογήσεως, διότι ἄν καί παύσαμε νά δανειζόμασθε, ὅμως, ὀφείλουμε τό προηγούμενο χρέος».

Μικρές ἁμαρτίες

«Ἐκεῖνοι πού παραμελοῦν τά πνευματικά τους καθήκοντα ἀδικαιολόγητα καί ἀδιαφοροῦν γιά τίς μικρές τους ἁμαρτίες, πολύ γρήγορα θά σωριασθοῦν, σάν τά δέντρα πού γκρεμίζονται ξαφνικά ἀπό τά πολλά σκουλήκια καί ὄχι ἀπό τό ἕνα τσεκούρι».

«Πλῆθος τά μικρά λάθη! Τί λέτε; Δέν θά γίνουν χιονοστιβάδα ἐναντίον μας; Δέν θά μᾶς πλακώσουν; Τί θά διαφέρη, ἄν πέση ἐπάνω σου ἕνα βουνό μολύβι ἤ ἕνα βουνό ἄμμος! Βέβαια τό μολύβι θά εἶναι μιά ἑνιαία μάζα. Ἀντίθετα ἡ ἄμμος θά εἶναι ἕνας σωρός πολύ μικροί κόκκοι. Μά καί οἱ μικροί αὐτοί κόκκοι, ὅταν “χυθοῦν” ἐπάνω σου, θά σέ συνθλίψουν. Ἐξίσου μέ τό σωρό τό μολύβι».

«—Αὐτές εἶναι

μικρές ἁμαρτίες·

τήν καρδιά

δέν τήν προσβάλλουν.

—Σκέψου ὅμως

καί τίς πηγές τῶν ποταμῶν

ποῦ ἐκβάλλουν».

Ἀναβλητικότητα

«Τί ὠφελεῖ νά ἀργῆς τόσο καιρό τήν Ἐξομολόγησι, ἤ νά ξεμακρύνης ἀπό τήν Ἁγία Κοινωνία; Καθάρισε τόν ἑαυτό σου τό γρηγορότερο, φτύσε γρήγορα τό φαρμάκι, καί βιάσου νά λάβης τό γιατρικό»(ΕΜ, 462).

Ἡ ἀναβολή τῆς ἐξομολογήσεως γιά τά γηρατειά εἶναι κάτι ἀνόητο· σάν τό φυλακισμένο πού παρότι ἔχει δυνατότητα νά ὑπογράψη αἴτησι ἀποφυλακίσεως, λέει: «ἀργότερα· ἄς μείνω λίγο στό κελλί», ἤ σάν τόν ἄρρωστο πού ἔχει δίπλα του τό φάρμακο καί λέει: «ἀργότερα!».

«Ἐκεῖνος πού ἀναβάλλει τήν ἐξομολόγησί του, γιά ὅταν πιά θά ἔχη γεράσει, μοιάζει μέ ἀθλητή, πού θέλει νά τρέξη ἕνα μακρύ δρόμο, χωρίς νά πάρη ἀνάσα!».

Ἱκανοποίησι παθῶν

«Ἕνα παιδί, ἀναφέρει ἕνας μύθος, ἔχωσε τό χέρι του σ᾽ ἕνα σταμνί γεμᾶτο φουντούκια κι ἔπιασε ὅσα χωροῦσε ἡ φούκτα του. Ὅταν ὅμως, δοκίμασε νά τό βγάλη δέν μπόρεσε, γιατί ὁ λαιμός τοῦ σταμνιοῦ ἦταν στενός. Τί νά κάνη τό παιδί, ἄρχισε νά κλαίη καί νά κτυπιέται, γιατί ἤθελε καί τό χέρι του νά βγάλη καί τά φουντούκια νά πάρη.

Κάτι παρόμοιο συμβαίνει μέ πολλούς ἀνθρώπους. Θέλουν καί τά πάθη τους νά ἱκανοποιοῦν καί μέ τό Θεό νά τά ᾽χουν καλά».

Δέν ὑπάρχουν ἁμαρτίες!

«Μποροῦμε νά μιλᾶμε ἀκόμα γιά “ἁμαρτίες” στόν αἰῶνα στόν ὁποῖο ζοῦμε;…

Ἄν ἕνας ἄρρωστος ἔσπαζε τό θερμόμετρο, θά ἦταν αὐτό ἀπόδειξι ὅτι δέν ἔχει πυρετό; Ἄν ἕνας κλέπτης ἔλεγε ὅτι δέν πιστεύει ὅσα εἶναι γραμμένα στά νομικά βιβλία, θά τόν ἔκανε αὐτό ἀθῶο ἀπό ἔγκλημα; Παρόμοια, τό γεγονός ὅτι πολλοί ἄνθρωποι δέν πιστεύουν ὅτι εἶναι ἀπαραίτητο νά ζοῦν σύμφωνα μέ τούς κανόνες τῆς Ἁγίας Γραφῆς δέν θέτει τέρμα στήν ἁμαρτία».

Ἥσυχη συνείδησι

«—Μά, λένε, δέν νοιώθουμε πώς κάνουμε κακό. Ἔχουμε ἥσυχη τή συνείδησί μας.

Ἀλλ᾽ ἔχουν πράγματι ἥσυχη τή συνείδησί τους, ἤ προσπαθοῦν νά τήν καθησυχάσουν;

Ἡσυχία βασιλεύει στό νεκροταφεῖο, ἡσυχία βασιλεύει καί στήν ἐξοχή!».

ΔΙΑΦΟΡΑ

«Πέτρος δέ ἔφη πρός αὐτούς· μετανοήσατε, καί βαπτισθήτω ἕκαστος ὑμῶν ἐπί τῷ ὀνόματι Ἰησοῦ Χριστοῦ εἰς ἄφεσιν ἁμαρτιῶν, καί λήψεσθε τήν δωρεάν τοῦ Ἁγίου Πνεύματος»(Πρξ 2, 38). Τό «βαπτισθήτω» δέν σημαίνει αὐτοβαπτισμό, ἀφοῦ: «Πορευθέντες μαθητεύσατε πάντα τά ἔθνη, βαπτίζοντες [ἐσεῖς] αὐτούς εἰς τό ὄνομα τοῦ Πατρός καί τοῦ Υἱοῦ καί τοῦ Ἁγίου Πνεύματος»(Μθ 28, 19)· τό ἴδιο συμβαίνει καί μέ τήν ἐξομολόγησι («μετανοήσατε»).

«Τά ἐλαττώματα μοιάζουν μέ τούς προβολεῖς τῶν αὐτοκινήτων, μόνο τῶν ἄλλων μᾶς ἐνοχλοῦν, τά δικά μας, μᾶς βολεύουν».

«Ὁ Θεός ὁπού ἔταξε τή συγχώρησι στούς μετανοοῦντες, δέν ἔταξε τό αὔριο στούς ἁμαρτωλούς».

«Μερικοί λένε: Γιατί νά ἐξομολογούμασθε σέ πνευματικό πατέρα; Ἐξομολογούμασθε ἀπ’ εὐθείας στό Θεό ἤ σέ εἰκόνα τοῦ Θεοῦ.

Λάθος ἡ ἀντίληψι αὐτή. Πρός τί ἡ ἐξομολόγησι στό Θεό; Μήπως ἡ Θεός ἀγνοεῖ τά ἁμαρτήματά μας καί πρέπει νά Τοῦ τά κάνουμε γνωστά; Ἀλλά ὁ Θεός γνωρίζει τά ἁμαρτήματά μας, προτοῦ ἀκόμη τά πράξουμε. Πρός τί, ἐπίσης, ἡ ἐξαγόρευσι τῶν ἁμαρτημάτων μας στήν εἰκόνα; Εἶναι σάν νά ἐκθέτη ὁ ἀσθενής τά τῆς ἀσθενείας του ὄχι στόν ἰατρό, ἀλλά στή φωτογραφία τοῦ ἰατροῦ! Προσευχόμενοι αἰσθανόμασθε ψυχολογικά τήν ἀνάγκη νά ἀναφέρουμε στό Θεό τά ἁμαρτήματά μας, ἀλλά μέ τοῦτο δέν καταργοῦμε τό μυστήριο τῆς ἐξομολογήσεως, τό ὁποῖο ὅρισε ὁ Χριστός, ὁ ἐνανθρωπήσας Θεός.

Ὁ Χριστός ἔδωσε τήν ἐξουσία τῆς ἀφέσεως τῶν ἁμαρτιῶν σέ ἀνθρώπους, στούς Ἀποστόλους, καί δι’ αὐτῶν στούς ἐπισκόπους καί στούς πρεσβυτέρους. Ἔπραξε δέ τοῦτο καί γιά ἄλλους λόγους, ἀλλά καί γιά νά ταπεινώνεται ὁ ἐγωϊσμός μας μέ τήν ἐξαγόρευσι τῶν ἁμαρτιῶν μας ἐνώπιον τοῦ πνευματικοῦ πατρός. Ἁμαρτάνουμε ἀπό ἐγωϊσμό, καί θά σωθοῦμε ἀπό ταπείνωσι. Τό μυστήριο τῆς μετανοίας καί ἐξομολογήσεως εἶναι κατ’ ἐξοχήν μυστήριο ταπεινώσεως».

• Ἀναλυτικότερα, μέ λόγια τοῦ π. Ἐπιφανίου: «Εἶναι πολύ φιλάνθρωπο τό μυστήριο τῆς ἐξομολογήσεως. Ὁ Θεός θά μποροῦσε, σύμφωνα μέ τό νόμο τῆς δικαιοσύνης, νά πῆ: “Θά σέ συγχωρήσω ὑπό ἕνα ὅρο. Θά βγῆς στό μπαλκόνι καί θά κάνης ἐξομολόγησι, δημοσίᾳ, καί θά πῆς ποιός εἶσαι”. Καί αὐτό λέει, θά ἦταν ἀπαίτησι δικαιοσύνης ἀπό μέρους τοῦ Θεοῦ. Γιατί θά ἦταν ἀπαίτησι δικαιοσύνης; Διότι δέν εἶναι ὀρθόν νά παραπλανοῦμε τούς ἄλλους ἀνθρώπους στή γνώμη τήν ὁποία ἔχουν αὐτοί γιά ᾽μᾶς. ᾽Εμεῖς νά εἴμασθε κλέφτες καί οἱ ἄλλοι ἄνθρωποι νά μᾶς νομίζουν ἐντιμότατους. ᾽Εμεῖς νά εἴμασθε καταχραστές καί οἱ ἄλλοι νά λένε: “Ἄ, αὐτός εἶναι ἄψογος”. ᾽Εμεῖς νά εἴμασθε πόρνοι καί μοιχοί καί οἱ ἄλλοι ἄνθρωποι νά λένε: “Ἄ, αὐτός ἔχει ἀδαμάντινο ἦθος”. Εἶναι δίκαιο νά παραπλανοῦμε τούς ἀνθρώπους στήν ἐντύπωσι, στήν ἰδέα, στήν εἰκόνα, τήν ὁποία ἔχουν αὐτοί γιά ᾽μᾶς; Δέν εἶναι δίκαιο. Θά ἔλεγε, λοιπόν, ὁ Θεός, νά σοῦ δώσω τήν ἄφεσι τῶν ἁμαρτιῶν σου, ἀλλά νά βγάλης τούς ἀνθρώπους ἀπό τήν ἄγνοια γιά τό ποιός εἶσαι. Νά τούς τό πῆς νά καταλάβουν ποιός εἶσαι. Καί ἐγώ μετά θά σοῦ δώσω τήν ἄφεσι τῶν ἁμαρτιῶν σου. Δέν τό κάνει, λέει, αὐτό ὁ Θεός. Δέν πειράζει, λέει, δέχομαι νά ἀπατῶνται οἱ ἄνθρωποι στήν ἰδέα, τήν ὁποία ἔχουν γιά σένα. ῞Ενα καί μοναδικό ἄνθρωπο ζητῶ νά βγάλης ἀπό τήν πλάνη γιά σένα. Σέ ἕναν μόνο ἄνθρωπο, ζητῶ νά ἀποκαλύψης τόν πραγματικό ἑαυτό σου· στόν ἱερέα. Ἀλλά καί ἀπό αὐτόν ἀπαιτῶ σιωπή μέχρι τοῦ τάφου. Τοῦ ἀπαγορεύω νά μιλήση. Εἶναι τό ἀπόρρητο τῆς ἐξομολογήσεως. Δέν τοῦ ἐπιτρέπω νά πῆ ποτέ τί ξέρει ἀπό τήν ἐξομολόγησι. Ὅπως ξέρετε, ἀκόμη καί στό δικαστήριο, ἄν κάποιος κληρικός κληθῆ νά καταθέση γιά ὁποιοδήποτε ἀδίκημα, ἀκόμη καί γιά φόνο, καί πῆ, “δέν μπορῶ νά καταθέσω, γιατί ὁ,τιδήποτε γνωρίζω προέρχεται ἀπό τήν ἄσκησι τοῦ ἔργου μου ὡς ἐξομολόγου”, ἀπαλλάσσεται ἀπό τήν ὑποχρέωσι νά καταθέση. Καί ὁ νόμος στέκεται προσοχή μπροστά στό ἀπόρρητο τῆς ἐξομολογήσεως».

«Κορόιδευε ἕνας ἄθεος ἕνα ἱεροκήρυκα μιά μέρα, λέγοντάς του:

—Μᾶς μιλᾶτε κάθε τόσο γιά φορτίο ἁμαρτιῶν καί τά παρόμοια. Πιστέψτε με, ὅμως, ὅτι προσωπικά δέν νοιώθω κανένα τέτοιο βάρος. Ἀλήθεια, πόσο ζυγίζει ἡ ἁμαρτία;

Ὁ ἄνθρωπος τοῦ Θεοῦ πολύ ψύχραιμα, ἀπάντησε τότε:

—Δέν μοῦ λέτε, ἄν βάλετε πάνω σ’ ἕνα νεκρό μιά πέτρα ἑκατό κιλῶν, θά τή νοιώση;

—Ὄχι, ἀπάντησε ἀπορημένος ὁ ἄθεος, γιατί εἶναι νεκρός.

—Τό ἴδιο συμβαίνει καί μέ σᾶς, κατέληξε ὁ ἱεροκήρυκας. Ἔξω ἀπό τή Χάρι τοῦ Θεοῦ ὁ ἄνθρωπος εἶναι “νεκρός στίς παραβάσεις καί τά παραπτώματα”(Ἐφ 2, 1). Γι’ αὐτό δέν νοιώθετε τό βάρος τῆς ἁμαρτίας».

Συμβαίνει, ἀκόμα, τό ἑξῆς: Ἐνῶ τό στομάχι διαμαρτύρεται ὅταν πεινᾶ καί ζητᾶ τροφές, τήν ψυχή μας, ἐπειδή τήν παραπλανᾶ ὁ Σατανᾶς καί τήν ταΐζει μέ δικές του τροφές (ἀναισθησία, ἱκανοποίησι κττ), πρέπει στήν ἀρχή νά τήν ταΐζουμε μέ τό ζόρι μέ τή Χάρι τῶν Μυστηρίων Ἐξομολογήσεως καί θ. Κοινωνίας. Ἐπίσης, πολλές φορές οἱ ἄλλοι ξέρουν τήν ἀρρώστεια μας, ἐνῶ ἐμεῖς ἔχουμε ψευδαίσθησι ὅτι εἴμασθε καλά. Ἔτσι καί μέ τήν ἁμαρτία: ἔχουμε τήν ψευδαίσθησι ὅτι δέν ἔχουμε ἁμαρτίες ἤ ὅτι αὐτές σβήνουν χωρίς ἐξομολόγησι. Ἐπιπλέον, ὅταν ἔχουμε ζαλάδα δέν θέλουμε νά φᾶμε. Παραταῦτα πιέζουμε τόν ἑαυτό μας νά φάη. Τό ἴδιο νά κάνουμε καί μέ τήν ψυχή μας.

CRESCENDO: ΕΠΙΦ. ΘΕΟΔΩΡΟΠΟΥΛΟΣ

«Διδάσκει ἡ Γραφή τό “ἐπίρριψον ἐπί Κύριον τήν μέριμνάν σου καί αὐτός σέ διαθρέψει”(Ψ 54, 23). Αὐτό σημαίνει, ὅτι ὁ Θεός θά διαθρέψη ἐμᾶς ἀπευθείας (δηλ. μέ βροχή τροφῶν) καί ὄχι μέσῳ ἄλλων ἀνθρώπων; Ἄν αὐτό σημαίνη, τότε ὄντως καί τά ἀνωτέρω χωρία [Ψ 31, 5 καί Α´ Ἰω 1, 9, τά ὁποῖα ἐπικαλοῦνται οἱ προτεστάντες] θά σημαίνουν ἀναγκαίως, ὅτι ὁ Θεός θά συγχωρήση τίς ἁμαρτίες μας ἀπευθείας καί ὄχι μέσῳ ἄλλων ἀνθρώπων (Ἱερέων)».

«Οἱ Ἀπόστολοι, κ. Μ., βάπτιζαν στό Ὄνομα τῆς Ἁγ. Τριάδος (Πατρός, Υἱοῦ καί Πνεύματος Ἁγίου), ἤ μόνο στό Ὄνομα τοῦ Ἰησοῦ; Ἀσφαλῶς θά μοῦ ἀπαντήσετε, ὅτι βάπτιζαν στό Ὄνομα τῆς Ἁγ. Τριάδος, διότι ἔτσι διετάχθηκαν ἀπ’ τόν Κύριο κατά τό Μθ 28, 19. Δέν ὑπάρχει, ὅμως, κ. Μ., οὔτε μία περίπτωσι πού νά μαρτυρῆ ρητῶς ὅτι οἱ Ἀπόστολοι βάπτιζαν στό Ὄνομα τῆς Ἁγ. Τριάδος. Ἀντιθέτως, ὑπάρχουν πολλά χωρία πού λένε ὅτι βάπτιζαν μόνο στό Ὄνομα τοῦ Ἰησοῦ. Καί ἰδού αὐτά: α´) “Μετανοήσατε καί βαπτισθήτω ἕκαστος ὑμῶν ἐπί τῷ ὀνόματι Ἰησοῦ Χριστοῦ” παραγγέλλει στούς Ἰουδαίους ὁ Ἀπ. Πέτρος (Πρξ 2, 38). β´) “… μόνον δέ βεβαπτισμένοι ὑπῆρχον εἰς τό ὄνομα τοῦ Κυρίου Ἰησοῦ(Πρξ 8, 16). γ´) “… ἀκούσαντες δέ ἐβαπτίσθησαν εἰς τό ὄνομα τοῦ Κυρίου Ἰησοῦ”(Πρξ 19, 5). δ´) “… ὅσοι ἐβαπτίσθημεν εἰς Χριστόν Ἰησοῦν…”(Ρμ 6, 3). ε´) “Ὅσοι γάρ εἰς Χριστόν ἐβαπτίσθητε, Χριστόν ἐνεδύσασθε”(Γαλ 3, 27). Λοιπόν, σέ τί βάπτιζαν οἱ Ἀπόστολοι; Στό Ὄνομα τῆς Ἁγ. Τριάδος, ἤ στό Ὄνομα τοῦ Ἰησοῦ; —Εἶμαι βέβαιος, ὅτι θά μοῦ πῆτε: “Τή φράσι ‘εἰς τό ὄνομα τοῦ Ἰησοῦ’, τήν ὁποία ἀναφέρουν τά ρηθέντα χωρία, πρέπει νά τήν ἐκλάβουμε ὅτι δηλώνει ἁπλῶς τό Χριστιανικό Βάπτισμα (κατ’ ἀντίθεσι πρός τό βάπτισμα τοῦ Ἰωάννου) καί ὄχι ὅτι καθορίζει τό κατά τή στιγμή τῆς βαπτίσεως ἀπαγγελόμενο Ὄνομα. Κατά τή στιγμή ἐκείνη θά ἀπαγγέλλονταν ἀναμφισβήτητα καί τά Τρία Ὄνόματα, ἐφόσον οἱ λόγοι τοῦ Κυρίου εἶναι σαφέστατοι: ῾.. βαπτίζοντες αὐτούς εἰς τό ὄνομα τοῦ Πατρός καί τοῦ Υἱοῦ καί τοῦ Ἁγίου Πνεύματος᾽(Μθ 28, 19). Οἱ λόγοι αὐτοί εἶναι ἐπαρκέστατη ἀπόδειξι, ὅτι τό Χριστιανικό Βάπτισμα ἐτελεῖτο στό Ὄνομα τῆς Ἁγ. Τριάδος!” —Ὀρθότατα ὅλα αὐτά, κ. Μ.! Ὅ,τι, ὅμως, κάνετε ἐσεῖς προκειμένου περί τοῦ Βαπτίσματος, ἐμεῖς κάνουμε ὄχι μόνο περί τοῦ Βαπτίσματος, ἀλλά καί περί τῆς ἐξουσίας γιά τήν ἄφεσι ἁμαρτιῶν. Δηλαδή: Ὅπως ἐσεῖς θεωρεῖτε τούς λόγους τοῦ Κυρίου (“… βαπτίζοντες αὐτούς εἰς τό ὄνομα τοῦ Πατρός καί τοῦ Υἱοῦ καί τοῦ Ἁγίου Πνεύματος”) ὡς ἐπαρκῆ ἀπόδειξι ὅτι οἱ Ἀπόστολοι βάπτιζαν στό Ὄνομα τῆς Ἁγ. Τριάδος, ἄν καί ὄχι μόνο δέν ἔχετε συγκεκριμένες περιπτώσεις ἐφαρμογῆς τῶν λόγων τοῦ Κυρίου, ἀλλά μᾶλλον ἔχετε συγκεκριμένες περιπτώσεις ἀντιτιθέμενες ἐκ πρώτης ὄψεως στήν ἐφαρμογή τῶν λόγων τοῦ Κυρίου, ἔτσι καί ἐμεῖς θεωροῦμε τούς λόγους τοῦ Κυρίου “Ἄν τινων ἀφῆτε τάς ἁμαρτίας, ἀφίενται αὐτοῖς” ὡς ἐπαρκῆ ἀπόδειξι ὅτι οἱ Ἀπόστολοι ἔλαβαν ἐξουσία ἀφέσεως ἁμαρτιῶν, ἄν καί δέν ἔχουμε στήν Κ. Διαθήκη συγκεκριμένες περιπτώσεις ἐφαρμογῆς τῆς ἐξουσίας αὐτῆς. Σ’ αὐτό, μάλιστα, τό ζήτημα, ἄν δέν ἔχουμε περιπτώσεις τέτοιες, περιπτώσεις ἐφαρμογῆς δηλαδή, δέν ἔχουμε, ὅμως, καί περιπτώσεις ρητῆς ἀντιθέσεως, ὅπως ἐκ πρώτης ὄψεως ἔχουμε στό ζήτημα τοῦ Βαπτίσματος. Ἄν, λοιπόν, ἐκεῖ συμβιβάζουμε τόσο εὐχερῶς τά πράγματα καί δέν ἐπιχειροῦμε νά ἑρμηνεύσουμε μεταφορικῶς τούς λόγους τοῦ Κυρίου, πόσο μᾶλλον πρέπει αὐτό νά συμβῆ ἐδῶ, στήν ἐξουσία ἀφέσεως ἁμαρτιῶν; Ἄν, δηλαδή, τούς λόγους τοῦ Κυρίου περί Βαπτίσματος ἐκλαμβάνουμε μέ ἀκέραια κυριολεξία καί οὔτε ζητᾶμε πρός βεβαίωσί τους συγκεκριμένες περιπτώσεις πού νά συμφωνοῦν μέ αὐτούς, οὔτε ἐπηρεαζόμασθε κατ’ αὐτῶν ἀπό περιπτώσεις πού διαφωνοῦν ρητά ἐκ πρώτης ὄψεως πρός αὐτούς, γιατί δέν πρέπει νά ἐκλάβουμε μέ ἀκέραια κυριολεξία καί τούς λόγους περί ἀφέσεως ἁμαρτιῶν τοῦ Κυρίου (ἐφόσον εἶναι σαφέστατοι), ἀλλά ζητᾶμε πρός βεβαίωσί τους συγκεκριμένες περιπτώσεις πού συμφωνοῦν μέ αὐτούς, εἴμασθε δέ ἕτοιμοι νά ἐπηρεασθοῦμε ἰσχυρότατα κατ’ αὐτῶν, ἄν τυχόν βροῦμε κάποια περίπτωσι ἔστω καί κατά χιλιοστό διαφωνοῦσα ἐκ πρώτης ὄψεως πρός αὐτούς; Δέν εἶναι αὐτό κλασσικό ὑπόδειγμα προκαταλήψεως;».

«Ἄς ὑποτεθῆ, εἶπα σέ κάποιο αἱρετικό συζητητή, ὅτι, ἄν ὁ Σίμων μετανοοῦσε ἀμέσως καί βαθειά, ὁ Πέτρος θά ἔλεγε: “Σίμων, συγχωρεῖ σοι ὁ Χριστός τό ἁμάρτημα”. (Καί ἀσφαλῶς ἔτσι θά μιλοῦσε, ἄν μετανοοῦσε ὁ Σίμων.) Τί θά ἔλεγες τότε; Θά ἔλεγα, ἀπάντησε, ὅ,τι λέω καί τώρα, δηλαδή, ὅτι κανείς πλήν τοῦ Χριστοῦ δέν συγχωρεῖ ἁμαρτίες. Μόνο ἄν ὁ Πέτρος ἔλεγε: “Σίμων, συγχωρῶ σοι τό ἁμάρτημα”, θά ἄλλαζα γνώμη καί θά πίστευα ὅτι ὁ Πέτρος εἶχε λάβει ἐξουσία ἀφέσεως ἁμαρτιῶν. Πολύ καλά!, ἀνέκραξα. Ἀλλά καί πρός τόν παραλυτικό Αἰνέα ὁ Πέτρος δέν εἶπε: “Αἰνέα, ἰῶμαί σε”, ἀλλά εἶπε: “Αἰνέα, ἰᾶταί σε Ἰησοῦς ὁ Χριστός”!(Πρξ 9, 34). Συνεπῶς, ὀφείλεις ἀπ’ αὐτό νά συμπεράνης, ὅτι μόνο ὁ Χριστός θεραπεύει ἀσθένειες καί ὅτι ὁ Πέτρος δέν εἶχε λάβει ἀπ᾽ Αὐτόν τέτοια ἐξουσία!… Ὁπότε καλό εἶναι νά ἐφεύρης κάποια μεταφορική ἑρμηνεία γιά τό χωρίο Μθ 10, 8 (“ἀσθενοῦντας θεραπεύετε”), ὅπως ἐφεῦρες καί γιά τό χωρίο Ἰω 20, 23 (“ἄν τινων ἀφῆτε τάς ἁμαρτίας, ἀφίενται αὐτοῖς”)!…».

«Ὥστε τό “ἄφες ἡμῖν τά ὀφειλήματα ἡμῶν”(Μθ 6, 12) σημαίνει “τήν ἀπευθείας ἀπ’ τό Θεό συγχώρησι τοῦ ἁμαρτωλοῦ” καί ἀποκλείει μεσάζοντες; Τότε, ὅμως, καί τό ἀμέσως προηγούμενο ἐδάφιο τῆς Κυριακῆς προσευχῆς “τόν ἄρτον ἡμῶν τόν ἐπιούσιον δός ἡμῖν σήμερον” πρέπει, ἀναπόφευκτα, νά σημαίνη καί αὐτό τήν ἀπευθείας ἀπ’ τό Θεό χορήγησι τοῦ καθημερινοῦ μας ἄρτου καί νά ἀποκλείη μεσάζοντες! Ὅπως λέμε “ἄφες ἡμῖν τά ὀφειλήματα”, ἔτσι λέμε καί “τόν ἄρτον ἡμῶν δός”. Ἄν τό πρῶτο ἀποκλείη μεσάζοντες, πρέπει νά ἀποκλείη καί τό δεύτερο. Λαμβάνει, λοιπόν, ὁ κ. Μ. τόν “ἄρτον αὐτοῦ τόν ἐπιούσιον” ἀπευθείας ἀπ’ τό Θεό, χωρίς κανένα μεσάζοντα; Δηλαδή, γι’ αὐτόν “βρέχει ὁ Οὐρανός καρβέλια”, κατά τό δή λεγόμενο; Ἄν συμβαίνη αὐτό, τότε ὁμολογῶ ὅτι καί ἡ ἄφεσι τῶν ἁμαρτιῶν δέν εἶναι δυνατόν παρά νά παρέχεται ἀπευθείας ἀπ’ τόν Οὐρανό, χωρίς κανένα μεσάζοντα. Ἄν, ὅμως, ὁ Οὐρανός χορηγῆ τόν ἐπιούσιον ἄρτο στόν κ. Μ., ὅπως καί σέ μᾶς, ὄχι ἀπευθείας, ἀλλά μέσῳ ἄλλων (τοῦ πατρός κατά τήν παιδική ἡλικία, τοῦ ἐργοδότη σήμερα, τῶν τέκνων κατά τά γηρατειά κλπ.), γιατί ἀποκλείεται νά χορηγῆ καί τήν ἄφεσι τῶν ἁμαρτιῶν ὄχι ἀπευθείας, ἀλλά μέσῳ ἄλλων (τῶν Ἱερέων); Καί, μάλιστα, γιά τή χορήγησι τῆς ἀφέσεως χρησιμοποιεῖται μόνο ἕνας μεσάζων (ὁ Ἱερεύς), ἐνῶ γιά τήν παροχή τοῦ ἄρτου χρησιμοποιεῖται πλῆθος ἀναρίθμητο μεσαζόντων: Οἱ γονεῖς ἤ ὁ ἐργοδότης (φυσικό ἤ νομικό πρόσωπο ἤ τό ἴδιο τό κράτος) ἤ τά τέκνα. Αὐτοί, ὅμως, παρέχουν μόνο τά χρήματα γιά τήν ἀγορά τοῦ ἄρτου. Γιά τήν παρασκευή τοῦ ἄρτου πόσοι ἐργάζονται; Πόσοι δέ καί γιά τή σπορά, τήν καλλιέργεια καί τό θερισμό τοῦ σιταριοῦ; Ὅπως, λοιπόν, τό αἴτημα “δός τόν ἄρτον” ἱκανοποιεῖται ἀπ’ τό Θεό ὄχι ἀπευθείας (μέ βροχή ἕτοιμων ἄρτων, ὅπως ἄλλοτε ἔβρεξε τό μάννα), ἀλλά μέ μεσάζοντες, ἔτσι καί τό αἴτημα “ἄφες τά ὀφειλήματα” μπορεῖ ἄριστα νά ἱκανοποιῆται μέ μεσάζοντες».

«Ἐπειδή προσευχόμασθε γιά τήν ἄφεσι τῶν ὀφειλημάτων μας, ἕπεται ἀναγκαίως ὅτι ἡ προσευχή αὐτή τυγχάνει αὐτάρκης καί δέν ἀπαιτεῖται κανενός ἄλλου ὅρου ἡ ἐκπλήρωσι γιά τή λῆψι τῆς ἀφέσεως; Ἄν ναί, τότε καί ἡ προσευχή μας γιά τήν παροχή τοῦ “ἐπιουσίου ἄρτου” πρέπει ἀναγκαίως νά τυγχάνη αὐτάρκης καί νά μήν ἀπαιτῆται κανενός ἄλλου ὅρου ἡ ἐκπλήρωσι γιά τή λῆψι τοῦ ἄρτου. Δηλαδή, καταργεῖται ἡ ἐργασία».

«Ἤ θά προσεύχεται κάποιος πρός τό Θεό γιά τή χορήγησι τοῦ “ἐπιουσίου ἄρτου” ἤ θά ἐργάζεται. Πρέπει τό ἕνα νά ἀποκλείη τό ἄλλο. Ἤ θά παρακαλῶ τό Θεό γιά τόν ἄρτο μου καί δέν θά ἐργάζωμαι, ἀλλά θά τόν ἀναμένω ἀπ’ τόν Οὐρανό, ἤ θά ἐργάζωμαι μέν γιά τόν ἄρτο μου, ἀλλά δέν θά παρακαλῶ γιά τή χορήγησί του τό Θεό».

«Ὅπως ἡ προσευχή γιά τή χορήγησι τοῦ ἄρτου ἀποτελεῖ ἕνα μόνο ὅρο καί δέν ἀποκλείει καί ἄλλο ὅρο (τήν ἐργασία), ἔτσι καί ἡ προσευχή γιά τήν ἄφεσι ἁμαρτιῶν μπορεῖ (δέν λέω ὀφείλει) νά ἀποτελῆ ἕνα μόνο ὅρο καί νά μήν ἀποκλείη καί ἄλλον (τήν ἱερατική μεσολάβησι). Καί ὅπως θά διέπραττα ἐγώ λογικό σφάλμα, ἄν συνέλεγα Γραφικά καί Πατερικά χωρία πού συνιστοῦν τήν προσευχή γιά τή χορήγησι τοῦ ἄρτου* [ὑπ.: Ὅπως π.χ. τά χωρία “τόν ἄρτον ἡμῶν τόν ἐπιούσιον δός ἡμῖν σήμερον”(Μθ 6, 11), “ἐπίρριψον ἐπί Κύριον τήν μέριμνάν σου καί αὐτός σε διαθρέψει”(Ψ 54, 23) κλπ..] καί ἐπιχειροῦσα μέ αὐτά νά ἀποδείξω ὅτι ἡ ἐργασία εἶναι ἀπορριπτέα, ἔτσι καί ἐσεῖς διαπράττετε λογικό σφάλμα, ὅταν συλλέγετε χωρία πού συνιστοῦν τήν ἐξομολογητική προσευχή πρός τό Θεό καί μέ αὐτά ζητᾶτε νά ἀποδείξετε ὡς ἀπορριπτέα τήν ἱερατική μεσολάβησι. Γιά νά ἀποδείξω ἐγώ ὅτι ἀποκλείεται ἡ ἐργασία, θά ὄφειλα νά βρῶ χωρία πού μιλοῦν ρητά γιά ἐργασία καί πού τήν ἀπαγορεύουν, καί ὄχι νά συμπεράνω αὐτό ἀπό χωρία πού μιλᾶνε περί προσευχῆς καί δέν λένε τίποτε (οὔτε ὑπέρ, οὔτε κατά), περί ἐργασίας. Ἔτσι καί ἐσεῖς: Γιά νά ἀποδείξετε ὅτι ἀποκλείεται ἡ ἄφεσι διά τοῦ Ἱερέως, ὀφείλετε νά βρῆτε χωρία πού τήν καταδικάζουν ρητά καί ὄχι νά τό συμπεραίνετε αὐτό ἀπό χωρία πού μιλᾶνε περί ἐξομολογητικῆς προσευχῆς ἐνώπιον μόνου τοῦ Θεοῦ καί δέν λένε τίποτε (οὔτε ὑπέρ, οὔτε κατά) περί ἱερατικῆς μεσολαβήσεως. Τότε μόνο οἱ ἀποδείξεις σας θά θεωρηθοῦν ἰσχυρές καί ἀναντίρρητες. Ἀλλιῶς, θά μοιάζουν λίγο ἤ πολύ πρός τό συλλογισμό “ράβδος ἐν γωνίᾳ, ἄρα βρέχει!”».

«Κάποιοι ἀπ’ τούς αἱρετικούς καταλογίζουν σέ μᾶς ἀντίφασι, διότι, ἐνῶ διακηρύσσουμε ὅτι “μόνο ὁ Θεός ἔχει ἐξουσία ἀφέσεως ἁμαρτιῶν”, ἐντούτοις πιστεύουμε ὅτι καί ἄλλοι ἔχουν τέτοια ἐξουσία (οἱ Ἱερεῖς). Ἀλλά ἡ φράσι “μόνος ἔχων ἐξουσίαν ἀφιέναι ἁμαρτίας” δέν σκοπεύει νά ἀποκλείση τήν ὕπαρξι καί ἄλλων προσώπων πού ἔχουν τέτοια ἐξουσία, ἀλλά ἁπλῶς σκοπεύει νά τονίση μία ἀλήθεια: ὅτι ὁ μέν Θεός ἔχει τήν ἐξουσία αὐτή ἀφ’ Ἑαυτοῦ, οἱ δέ Ἱερεῖς τήν ἔχουν ὄχι ἀφ’ ἑαυτῶν, ἀλλά ἀπ’ τό Θεό. Ὁ μέν Θεός ἔχει τήν ἐξουσία ἐκ φύσεως, οἱ δέ Ἱερεῖς ἐκ παραχωρήσεως. Ἔτσι καί ἡ Γραφή πού λέει περί τοῦ Θεοῦ “ὁ μόνος ἔχων ἀθανασίαν”(Α´ Τιμ 6, 16), δέν σκοπεύει νά ἀποκλείση τήν ὕπαρξι καί ἄλλων ὄντων ἐχόντων ἀθανασία (ἐφόσον ἡ ἴδια διδάσκει ὅτι καί οἱ Ἄγγελοι εἶναι ἀθάνατοι καί οἱ ψυχές τῶν ἀνθρώπων), ἀλλά ἁπλῶς σκοπεύει νά τονίση ὅτι ὁ μέν Θεός ἔχει ἀφ’ Ἑαυτοῦ τήν ἀθανασία, τά δέ ἄλλα ὄντα τήν ἔχουν αὐτή ὡς δῶρο ἀπ’ τό Θεό. Λέγουσα πάλι τόν Ἰσραήλ “λαόν σοφόν καί ἐπιστήμονα”(Δευτ 4, 6) καί τόν Δαυΐδ “ἄνδρα συνετόν καί πολεμιστήν καί σοφόν λόγῳ”(Α´ Βασ 16, 18) καί τόν Ἰωναδάβ “ἄνδρα σοφόν σφόδρα”(Β´ Βασ 13, 3) καί τό Σολομῶντα “υἱόν σοφόν καί ἐπιστάμενον ἐπιστήμην καί σύνεσιν”(Β´ Πρλ 2, 12) καί τούς ἀπεσταλμένους τοῦ Θεοῦ “προφήτας καί σοφούς καί γραμματεῖς”(Μθ 23, 34) κλπ., δέν ἀντιφάσκει πρός ἑαυτήν οὔτε ἀναιρεῖ τή διακήρυξί της περί Θεοῦ, τόν Ὁποῖο ὀνομάζει “μόνο σοφό”(Ρμ 16, 27· Α´ Τιμ 1, 17). Καί δέν ἀναιρεῖ τή διακήρυξί της αὐτή, διότι ὅταν ἀναγορεύη τό Θεό ὡς “μόνο σοφό” δέν σκοπεύει νά ἀποκλείση ἄλλα ὄντα κάτοχα σοφίας, ἀλλά σκοπεύει νά τονίση ὅτι ὁ μέν Θεός εἶναιἀπολύτως καί ἀφ’ Ἑαυτοῦ, δηλαδή κατά φύσιν, σοφός, τά δέ ἄλλα ὄντα εἶναι σοφά σχετικῶς καί κατά χάριν, δηλαδή, κατά δωρεάν Θεοῦ!».

Ἀρχιμ. Ἰωάννου Κωστώφ

Η ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΗ

Μετάνοια: Τό ἀντικλείδι τοῦ Παραδείσου

ἐκδ. Ἅγ. Ἰωάννης ὁ Δαμασκηνός

Σταμάτα Ἀττικῆς 2012

http://www.truthtarget.gr (ΕΔΩ ΘΑ ΒΡΕΙΤΕ ΩΡΕΣ ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΗΣ)

Ο ΓΑΜΟΣ – ΑΡΧΙΜ. ΙΩΑΝΝΗΣ ΚΩΣΤΩΦ

http://orthodoxsaintvalentine.wordpress.com

ORTHODOX SAINT VALENTINE

images

Από το βιβλίο του π. Ιωάννου Κωστώφ

Ο ΓΑΜΟΣ

http://paintingleaves.blogspot.com

PAINTING LEAVES

Στή μελέτη μας αὐτή θά ἀσχοληθοῦμε λίγο μέ ἕνα ἀπό τά σπουδαιότερα θέματα τῆς ἐπιγείου ζωῆς: τό γάμο. Θά δοῦμε τήν ἱερότητά του, καθώς καί τήν προσπάθεια ἀμαυρώσεώς του ἐκ μέρους τοῦ διαβόλου.

Θά δοῦμε, ἐπίσης, τίς εὐλογίες τίς ὁποῖες ἀπολαμβάνει ἕνα ζεῦγος, ὅταν θεμελιώση τή συνεύρεσι καί συνοίκησί του μέ τήν εὐλογία τῆς Ἐκκλησίας στό θρησκευτικό γάμο.

Θά ψηλαφήσουμε τήν ἱερότητα τῶν συζυγικῶν σχέσεων, ὅταν αὐτές ἐπιτελοῦνται μέσα στό πνεῦμα τῶν ἐντολῶν τοῦ Θεοῦ καθώς καί τίς συνέπειες ἀπό τή σαρκολατρία.

Θά διαπιστώσουμε τίς βλαβερές συνέπειες τῶν διαζυγίων καί τῶν πολιτικῶν «γάμων».

Θά εὐχηθοῦμε, τέλος, κάθε εὐλογία πνευματική σ᾽ ὅσους νέους ἀρχίζουν τήν κοινή ζωή τους μέ τή συνδετική χεῖρα τοῦ Κυρίου μας.

Καλό ξεκίνημα!

Γράφει ὁ Walter Νitsche: «Οἱ δοκιμαστικές ἐμπειρίες δέν μποροῦν ποτέ νά ἀποκαλύψουν τήν πραγματικότητα τῆς ἀγάπης. Δέν μπορεῖς οὔτε νά ζήσης δοκιμαστικά οὔτε νά πεθάνης δοκιμαστικά, ἀλλ᾽ οὔτε τή συζυγική ζωή μπορεῖ νά τή δοκιμάσης. Λείπουν οἱ προϋποθέσεις, οἱ συνθῆκες τοῦ πειράματος εἶναι τεχνητές καί ἀπατηλές. Εἶναι ἀκριβῶς σάν νά προσπαθοῦσα νά μάθω κολύμπι στή μπανιέρα. Αὐτό εἶναι ἀδύνατον. Τό πραγματικό κολύμπι χρειάζεται τό ἀπαραίτητο στοιχεῖο: Ἀρκετό νερό, τό πλάτος μιᾶς λίμνης ἤ τῆς θάλασσας. Καί ὁ γάμος εἶναι ὅπως ἡ λίμνη ἤ ἡ θάλασσα».

«Γιά τήν εὐτυχία στό γάμο χρειάζεται κάτι πολύ περισσότερο ἀπ᾽ τό νά βρῆς τό σωστό πρόσωπο. Χρειάζεται νά εἶσαι καί ἐσύ τό σωστό πρόσωπο».

Ἐπισημαίνει ὁ π. Παΐσιος: «Ἡ γυναῖκα, λέει τό Εὐαγγέλιο, πρέπει νά φοβᾶται τόν ἄνδρα, δηλαδή νά τόν σέβεται, καί ὁ ἄνδρας νά ἀγαπάη τή γυναῖκα (Ἐφ 5, 33). Μέσα στήν ἀγάπη εἶναι ὁ σεβασμός. Μέσα στό σεβασμό εἶναι ἡ ἀγάπη. Αὐτό τό ὁποῖο ἀγαπῶ, τό σέβομαι κιόλας. Καί αὐτό τό ὁποῖο σέβομαι, τό ἀγαπῶ. Δηλαδή δέν εἶναι ἄλλο τό ἕνα καί ἄλλο τό ἄλλο· ἕνα πρᾶγμα εἶναι καί τά δύο».

Ὁ π. Dimitri Doudko σέ διάλογο:

«—Τί μπορεῖ νά κάνουμε ἄν οἱ χαρακτῆρες μας δέν συμφωνοῦν καί φιλονικοῦμε διαρκῶς; Πρέπει νά ἐξακολουθήσουμε νά ζοῦμε μαζύ, ἀφοῦ ἔχουμε γίνει ὁλότελα ξένοι μεταξύ μας;

—Θά ἤθελα νά σᾶς κάνω μιά ἐρώτησι. Πῶς σκεπτόσασθαν πρῶτα; Ἄν οἱ χαρακτῆρες σας συμφωνοῦσαν ἄλλοτε, μποροῦν νά συμφωνήσουν καί τώρα. Πρέπει ἁπλούστατα νά κάνετε μιά προσπάθεια ἀμοιβαίας κατανοήσεως, ἀμοιβαίων ὑποχωρήσεων. Κάνετε ὅ,τι μπορεῖτε γιά νά σώσετε τήν οἰκογένειά σας».

«Μέ ρώτησε κάποιος:

—Γέροντα, τί ἑνώνει περισσότερο τόν ἄνδρα μέ τή γυναῖκα;

—Ἡ εὐγνωμοσύνη, τοῦ λέω. Ὁ ἕνας ἀγαπάει τόν ἄλλο γι᾽ αὐτό τό ὁποῖο τοῦ χαρίζει. Ἡ γυναῖκα δίνει στόν ἄνδρα τήν ἐμπιστοσύνη, τήν ἀφοσίωσι, τήν ὑπακοή. Ὁ ἄνδρας δίνει στή γυναῖκα τή σιγουριά ὅτι μπορεῖ νά τήν προστατεύση. Ἡ γυναῖκα εἶναι ἡ ἀρχόντισσα τοῦ σπιτιοῦ, ἀλλά καί ἡ μεγάλη ὑπηρέτρια. Ὁ ἄνδρας εἶναι ὁ κυβερνήτης τοῦ σπιτιοῦ, ἀλλά καί ὁ χαμάλης».

«Θυμᾶμαι τόν πατέρα νά ἔρχεται τό καλοκαίρι ἀπό τό θέρος, ὕστερα ἀπό δέκα ὥς δεκαπέντε ὧρες δουλειά. Ἔπρεπε, ὅμως, τό βράδυ νά κάνη τό Ἀπόδειπνο. Μπορεῖ καλά-καλά νά μήν καταλάβαινε τί σήμαινε τό “ἄσπιλε, ἀμόλυντε”, ὅμως, μιλοῦσε μέ τήν Παναγία. Ἐμεῖς στεκόμασθε λίγο πιό πίσω καί μᾶς κρατοῦσε ἡ μητέρα ἀπ᾽ τό χέρι. Καμμιά φορά νυστάζαμε καί μᾶς τραβοῦσε ἡ μητέρα νά ξυπνήσουμε. Δέν ξεχνῶ ἐκεῖνες τίς νύκτες κι ἐκείνη τήν προσευχή, ὅταν ὁ πατέρας μιλοῦσε μέ τήν Παναγία καί τό Χριστό. Ἦταν εὐλογημένα ἐκεῖνα τά χρόνια».

«Μοῦ διηγήθηκε μιά εὐλαβής χριστιανή γυναῖκα πώς, ὅταν ἄρχισε ὁ ἐπιθανάτιος ἀγῶνας τοῦ συζύγου της, αὐτή ἄρχισε νά κάνη ἀμέσως στρωτές μετάνοιες, πενῆντα, ἑκατό, διακόσιες… Κουραζόταν, φώναζε “ἔλεος, Θεέ μου!, ἔλεος, βοήθεια, σῶσε Χριστέ μου τόν ἄνδρα μου”. Σηκωνόταν ἐξαντλημένη ἀπ’ τήν κούρασι κι ἄρχιζε τά σταυρωτά κομποσχοίνια.

Ἔτσι τήν εἶχε συμβουλεύσει ἕνας καλόγερος ἀπ’ τό Ἅγιο Ὄρος. Μόλις ξεκουραζόταν λίγο ἄρχιζε ξανά τίς στρωτές μετάνοιες, πενῆντα, ἑκατό, διακόσιες… ξανά τά σταυρωτά κομποσχοίνια καί ὕστερα πάλι μετάνοιες…

Ἔδωσε τρομερή μάχη μέ τούς δαίμονες, ἀλλά εἶχε καί θαυμαστή συμπαράστασι ἀπ’ τούς Ἀγγέλους τοῦ Θεοῦ. Κατάκοπη ὕστερα ἀπό ὀκτώ περίπου ὧρες ἀγῶνα, ἀκούει τόν ἄνδρα της νά τῆς λέη:

—Γυναῖκα, σώθηκα! Ὁ Δεσπότης Χριστός, Νάτος! Δόξα Σοι, ὁ Θεός! Σ’ εὐχαριστῶ, σ’ εὐχαριστῶ γυναῖκα μου… καί πέθανε!

Αὐτό σημαίνει μέλος Χριστοῦ κι αὐτή εἶναι ἡ ἔμπρακτη ἀγάπη!!!».

«Νά δείξης τό μαρτυρικό σου φρόνημα ἐκεῖ ὅπου εἶναι ὁ καθημερινός σου στίβος, στό σπίτι σου, στόν ἄνδρα σου, στή γυναῖκα σου. Ὅταν ὁ ἄνδρας ἔρχεται ἀπ’ τή δουλειά κουρασμένος καί σοῦ μιλᾶ χωρίς εὐγένεια, ἐσύ μή θυμώνης. Ὅταν ἐκεῖνος σέ βρίση, ἐσύ μή βγάλης γλῶσσα. Δεῖξε του ἀγάπη, ἀνοχή, ὑπομονή. Ἄν ἡ γυναῖκα σου σοῦ ἔκαψε τό φαγητό, μή φωνάζης ἐσύ⋅ φάτο. Βάλε λίγο λεμόνι μέσα νά γίνη πιό νόστιμο καί πές της, ὡραῖο εἶναι τό φαγητό, ὥστε νά μήν πάρη χαμπάρι ὅτι τό φαγητό ἦταν καμένο. Νά βασιλεύη ἡ ἀγάπη μέσα στό σπίτι. Ὅταν βλέπης ὅτι σέ ἀδικεῖ ὁ σύντροφος τῆς ζωῆς σου, μή φωνάζης ὅτι ἔχεις δίκηο. Δέν ἔχει σημασία ἄν ἔχης δίκηο ἤ δέν ἔχης. Δέν ἔχει σημασία ποιό εἶναι τό ὀρθό, ἀλλά τί θέλει ὁ ἄλλος. Βγάλε τόν ἑαυτό σου, ἀρνήσου τόν ἑαυτό σου, βάλε μπροστά τόν ἄλλο. Αὐτό εἶναι θάνατος, αὐτό εἶναι μαρτύριο.

Μιά μέρα, κατά τήν ὁποία βιαζόμουν νά ἔλθω ἀπ’ τό μοναστήρι μου γιά νά σᾶς μιλήσω, πῆρα ταξί γιά νά προλάβω. Στό δρόμο ρωτάω τόν ὁδηγό:

—Δέν μοῦ λές, τρῶς καμμιά φορά μαζύ μέ τή γυναῖκα σου τό μεσημέρι ἤ τό βράδυ;

Ξέρετε, οἱ καημένοι οἱ ταξιτζῆδες ἔχουν τέτοια δουλειά πού δέν ξέρουν κι αὐτοί πότε θά βρεθοῦν στό σπίτι τους.

—Κάθε μέρα, μοῦ λέει, μεσημέρι καί βράδυ.

—Πῶς τά καταφέρνεις; Τί ὥρα τρῶτε;

—Τό μεσημβρινό φαγητό ἀρχίζει ἀπ’ τίς 10 καί φθάνει μέχρι τίς 4 τό ἀπόγευμα, καί τό βραδυνό ἀπ’ τίς 6 τό ἀπόγευμα μέχρι τίς 2 τή νύκτα!

Δηλαδή στίς 10 ἡ ὥρα ἡ γυναῖκα του εἶχε τό φαγητό ἕτοιμο καί τόν περίμενε, ὅποια ὥρα θά ἐρχόταν, γιά νά φᾶνε μαζύ. Καί τό βράδυ ἀπ’ τίς 6 τό ἀπόγευμα τόν περίμενε πολλές φορές μέχρι τίς 2 τή νύκτα. Δέν σᾶς κάνει ἐντύπωσι; Αὐτό σημαίνει μαρτύριο μέσ’ στή ζωή: ζωή ἀγάπης».

Ἄς δοῦμε μέ συγκατάβασι μιά ἔκθεσι παιδιοῦ: «Ὁ Θεός, ὅταν ἔπλασε τόν Ἀδάμ, τοῦ ἔδωσε μόνο μιά γυναῖκα, τήν Εὔα. Ἄν σκεφτόταν ὅπως οἱ Ἄραβες, τότε ἔπρεπε νά πλάση δύο, τρεῖς, τέσσερεις Εὔες. Ὅμως ἔπλασε μόνο μία γιά νά μᾶς δώση νά καταλάβουμε τί σκεφτόταν γι᾽ αὐτό τό θέμα. Καί ὅταν πῆγε στό γάμο τῆς Κανᾶ, δέν ἔβαλε τίς φωνές στό γαμπρό, γιατί εἶχε παντρευθῆ μόνο μιά γυναῖκα, ἀλλά γιά νά τόν ἀνταμείψη ἔκανε κι ἕνα ὡραῖο θαῦμα μπροστά του. Ἄν ὁ Χριστός πήγαινε σ᾽ ἕνα γάμο τῆς Κανᾶ ἀραβικό, καί ἔβλεπε ὅλες ἐκεῖνες τίς γυναῖκες καθισμένες στό τραπέζι, ἀπό πεῖσμα θά ἔκανε τό θαῦμα ἀνάποδα: τό κρασί θά τό ἔκανε νερό!».

«Ἕνα εὐτυχισμένο ζευγάρι, πού γιόρτασε τά 50 χρόνια τῶν γάμων τους, παρέδωσε σέ ὅλα τά νεαρά ζευγάρια, πού συμμετεῖχαν στή γιορτή μαζύ μέ τό ἀναμνηστικό δωράκι τους καί ἕνα φάκελο πού περιεῖχε πέντε συμβουλές, ἀπόσταγμα τῶν πέντε δεκαετιῶν του συζυγικοῦ τους βίου. Ἔγραφε:

  1. Πάρε τήν ἀπόφασι νά μήν εἶσαι ποτέ ἐσύ, πού θ᾽ ἀρχίσης μία διένεξι.
  2. Μήν ξεχνᾶς ὅτι, ὁ ἄνθρωπος πού παντρεύθηκες ἔχει τίς ἀδυναμίες του, δέν λείπουν, ὅμως, κι ἀπό σένα τά ἐλαττώματα.

  3. Νά προτιμήσης νά πεθάνης καλύτερα, παρά νά ξεστομίσης μία λέξι, πού θά δείξη ὅτι μετανόησες γιά τό γάμο σου.

  4. Μήν ξεχνᾶς ὅτι ὁ γάμος εἶναι ἅμιλλα θυσιῶν μεταξύ τῶν δύο σας. Ὅποιος ἀπ᾽ τούς δύο σας κάνει τίς πιό πολλές θυσίες, αὐτός κερδίζει τά πιό πολλά.

  5. Ὑπόμεινε! Ἡ ὑπομονή εἶναι ἡ κορυφαία λέξι τῆς συζυγικῆς ζωῆς».

«Θέλησα νά ἐντυπωσιάσω τούς μαθητές μου, δείχνοντάς τους πόση δύναμι ἔχει ἕνα προσεγμένο δῶρο. Τό ἄλλο ἀπόγευμα, κανόνισα μέ ἕναν ἀνθοπώλη νά ἔλθη στήν τάξι στό τέλος τοῦ μαθήματος. Τόν παρουσίασα καί εἶπα στούς ἐκπαιδευόμενους: “Θέλω ὅλοι σας νά δῆτε μέ τά μάτια σας πόσο συμβάλλει στήν οἰκογενειακή σας εὐτυχία ἕνα ἀπροσδόκητο δῶρο. Συμφώνησα μέ τόν κύριο ἀνθοπώλη ἀπό ἐδῶ νά προσφέρη στόν καθένα σας ἕνα ὄμορφο, κόκκινο τριαντάφυλλο, μέ μακρύ μίσχο, γιά 50 μόλις cents. Ἄν δέν ἔχετε πάνω σας 50 cents, ἤ ἄν πιστεύετε ὅτι ἡ γυναῖκα δέν τά ἀξίζει (ἐδῶ γέλασαν) θά πληρώσω ἐγώ τό τριαντάφυλλο ἀπό τήν τσέπη μου. Τό μόνο πού σᾶς ζητῶ εἶναι νά τό προσφέρετε στή γυναῖκα σας καί αὔριο τό ἀπόγευμα νά μοῦ πῆτε τί συνέβη”.

“Ἐννοεῖται ὅτι δέν θά τῆς πῆτε πῶς ἔγινε καί τῆς ἀγοράσατε τό τριαντάφυλλο!”.

Μπῆκαν στό νόημα.

Τήν ἄλλη μέρα, ὅλοι οἱ πωλητές, χωρίς καμιά ἐξαίρεσι, ἀνακοίνωσαν ὅτι μέ 50 μόλις cents εἶχαν κάνει τή γυναῖκα τους εὐτυχισμένη».

«Ἡ ἐρωτική ἔξαρσι καί ἡ τρυφεράδα μέσα στό γάμο ἐξαντλοῦνται γρήγορα, ὅπως τό πρῶτο κρασί στό γάμο τῆς Κανᾶ. Γιά νά διατηρηθῆ, ὅμως, ἡ εὐφορία καί ἡ χαρά μέσα στό σπίτι, πρέπει νά ἔλθη ὁ “καλός οἶνος”. Ἀλλ᾽ αὐτό δέν γίνεται παρά μόνο μέ θαῦμα. Καί ἕνα τέτοιο θαῦμα μόνο ἕνας μπορεῖ νά τό κάνη. Ὁ Χριστός. Ἀρκεῖ νά εἶναι προσκεκλημένος, καί στό δικό σου γάμο, ὅπως τότε τῆς Κανᾶ τῆς Γαλιλαίας».

«Ἀφοῦ τελείωσε ἡ Θεία Λειτουργία, καθόμασταν ὅλοι στήν αὐλή τῆς ἐκκλησίας καί βλέπω μιά μητέρα νά πλησιάζη τό Γέροντα κρατώντας ἀπό τό χέρι ἕνα ἀνάπηρο παιδάκι. Περπατοῦσε, βέβαια, τό παιδάκι, ἀλλά ἦταν χάλια. Πολύ κοντό, τά ματάκια του πρός τά ἔξω καί ἀνάπηρο καί στό μυαλό. Μόλις πλησίασε ἡ μάνα στό Γέροντα τοῦ λέει: “Δές, πάτερ, καί τό δικό μου τό χάλι” καί ἔκλαιγε ἡ μάνα. Ἀφοῦ κοίταξε καί τή μάνα καί τό παιδί ὁ Γέροντας δάκρυσε καί τῆς εἶπε: “Ἁμαρτίαι γονέων παιδεύουσι τέκνα” καί τή ρώτησε “πότε ἔγινε αὐτό τό παιδί” καί ἡ μάνα ἀπάντησε πότε γεννήθηκε καί ὁ Γέροντας τῆς λέει πότε ἔγινε ἡ σύλληψι τοῦ παιδιοῦ. Γιατί ἡ σύλληψι παιδιῶν τήν Τετάρτη, τήν Παρασκευή, τήν Κυριακή καί τίς μεγάλες γιορτές πρέπει νά ἀποφεύγεται».

«Μιά μέρα πού ἤμουν στό μοναστήρι, μοῦ ἀφηγήθηκε ἡ Εὐθυμία Ἀνανιάδου, εἶδα ἕνα νέο πού ἔτρεχαν τά σάλια του. “Γέροντα, ἐγώ γιατί ἔπαθα ἔτσι;” ρώτησε ὁ νέος. Κι ὁ Γέροντας τοῦ ἀπάντησε: “Γιατί ἔπαθες; Γιατί ἡ μάνα σου συνέλαβε σέ περίοδο νηστείας”».

«Ὅλοι οἱ γονεῖς προσέχετε νά μήν πέφτετε σέ λάθη, ὅταν θά ἔλθη ὁ καιρός τῆς γεννήσεως καί ἀνατροφῆς τους. Τά δαιμονόπληκτα παιδιά εἶναι πιθανό νά πάσχουν ἀπ᾽ τίς ἑξῆς αἰτίες:

Οἱ γονεῖς δέν κράτησαν τίς νηστεῖες καί δέν μπόρεσαν νά χαλιναγωγήσουν τίς σαρκικές τους ὁρμές κατά τίς ἡμέρες τῶν νηστειῶν, ὅπως εἶναι: Τετάρτη, Παρασκευή, Κυριακή, οἱ μεγάλες ἑορτές τοῦ ἔτους κι ὁλόκληρες οἱ γνωστές περίοδοι τῆς νηστείας. Πολλά παιδιά, πού συνελήφθησαν τίς ἡμέρες αὐτές εἶναι ἀνυπάκουα, πεισματάρικα, διότι οἱ γονεῖς τους δέν σεβάσθηκαν καί δέν ὑπάκουσαν τίς ἐντολές τοῦ Θεοῦ καί δέν φύλαξαν καθαρότητα τίς ἅγιες ἡμέρες Του.

Ρωτῆστε τους γιά τούς λογισμούς πού τούς κατατρέχουν καί θά τούς δῆτε νά κλαῖνε καί νά πονοῦν γιά τίς ἁμαρτίες πού διέπραξαν κατά τήν κυοφορία τῶν παιδιῶν τους.

Οἱ μητέρες κατά τή σύλληψι δέν εἶχαν καθαρή καρδιά, κι αὐτό μπορεῖ νά εἶναι ἡ αἰτία πού γεννοῦν παιδιά κωφάλαλα κι ἑτοιμοθάνατα. Κι ἐάν τόν καιρό ἐκεῖνο ὁ πατέρας ἦταν καί μεθυσμένος, μπορεῖ νά γεννηθῆ ἕνα παιδί πού θά εἶναι σωματικά χωλό ἤ διανοητικά καθυστερημένο, ἤ θά εἶναι ταυτόχρονα, σωματικά καί διανοητικά ἄρρωστο».

«—Πάτερ, σᾶς λέμε τίς ἁμαρτίες μας, τοῦ εἶπε κά¬ποτε ἕνα πνευματικοπαίδι του, σᾶς ζητᾶμε νά μᾶς κα¬θοδηγή¬σετε σέ θέματα πίστεως, δογμάτων, ἐκκλησια¬στικῆς ζωῆς καί τά ὅμοια. Αὐτό τό καταλαβαίνω. Ἀλ¬λά νά σᾶς ἀνακατεύουμε καί σέ θέματα τῆς καθημε¬ρινῆς οἰκογενειακῆς μας ζωῆς, αὐτό μοῦ φαίνεται λίγο περίεργο. Τό κάνουμε, δέν ξέρω, ὅμως, ἄν εἶναι σωστό αὐτό.

—Παιδί μου, διάβασε τίς Ἐπιστολές τοῦ Ἀποστόλου Παύλου. Ἐκεῖ θά δῆς μέ ποιά θέματα ἀσχολεῖται ὁ μεγά¬λος αὐτός Ἀπόστολος. Κατευθύνει τούς πιστούς σέ θέματα σχετικά μέ τό Τριαδικό δόγμα, μέ τή θεία οἰ¬κονομία, μέ τά Μυστήρια τῆς Ἐκκλησίας, μέ τή δη¬μι¬ουργία τοῦ κό¬σμου, μέ τίς ἔσχατες ἡμέρες κλπ.. Πο¬λεμᾶ αἱρέσεις καί ψευδοδιδασκάλους, καθοδηγεῖ ὁλόκληρες Ἐκκλησίες. Μαζύ, ὅμως, μέ ὅλα αὐτά, μέ “τήν μέριμναν πασῶν τῶν Ἐκκλησιῶν”(Β´ Κορ 11, 28), δέν τόν ἀπασχολοῦν καί θέματα συμπεριφορᾶς τῶν συζύγων μεταξύ τους ἤ μεταξύ αὐτῶν καί τῶν παιδιῶν τους; Δέν ρυθμίζει ἀκόμη καί τίς συζυγικές σχέσεις; Κι ἄν αὐτά τά γράφη σέ Ἐπιστολές, πού ἀπευθύνονταν σέ Ἐκκλησίες ὁλόκληρες καί κατ᾽ ἀνάγκην περιέχουν τά γενικά πλαίσια τῶν ἐντολῶν του, πόσο πιό λεπτο¬μερειακά καί ἐξατομικευμένα δέν θά τόν ἀπασχο¬λοῦ¬σαν τά θέματα αὐτά, ὅταν “νύκτα καί ἡμέραν” δέν ἔ-παυε “μετά δακρύων νουθετῶν ἕνα ἕκαστον”, ὅπως λέει ὁ ἴδιος; (Πρξ 20, 31)».

«Στό Θεό ἀνήκει ἡ ἐξουσία ν᾽ ἀποφασίζη ἄν θ᾽ ἀποκτήσης ἤ δέν θ᾽ ἀποκτήσης παιδιά καί πόσα. Ἄν σοῦ στείλη —ὅσα κι ἄν σοῦ στείλη—, δέξου τα μέ χαρά. Ἄν ὄχι, μή λυπᾶσαι. Ἀλλά ποτέ μήν τολμήσης νά κάνης δικές σου ἐπιλογές, ἤ νά ἐπέμβης καί νά ἐμποδίσης τό θέλημα τοῦ Θεοῦ».

«Μιά ἀδελφή, ἡ ὁποία δέν ἤθελε νά ἔχη πολλά παιδιά, πῆγε στό Γέροντα νά τήν συμβουλεύση τί νά κάνη. Αὐτός τῆς εἶπε:

—Ἐάν ἀποφεύγης τά παιδιά, ἀποφεύγεις τή σωτηρία. Μήν ἀρκῆσαι μόνο σέ ἕνα παιδί διότι μπορεῖ νά τό χάσης καί αὐτό. Τά πολλά παιδιά σ᾽ ἕνα σπίτι εἶναι ὑγιέστερα ἀπό ἐκεῖ ὅπου ὑπάρχουν συνήθως ἕνα ἤ δύο, τά ὁποῖα γίνονται δύστροπα καί φιλάσθενα. Ἐδῶ ἐκπληρώνεται ὁ λόγος τοῦ Κυρίου πού λέγει: “Ὁ σπείρων φειδομένως (: μέ τσιγγουνιά) φειδομένως καί θερίσει, καί ὁ σπείρων ἐπ᾽ εὐλογίαις (: ἁπλόχερα) ἐπ᾽ εὐλογίαις καί θερίσει”(Β´ Κορ 9, 6).

Ἦλθε σέ μένα πρίν ἀπό λίγο καιρό μία γερόντισσα γυναῖκα γιά ἐξομολόγησι καί τή ρώτησα:

—Ἀδελφή, πόσα παιδιά ἔχεις;

Ἀπέκτησα 18 πάτερ! Τά ὀκτώ τά πῆρε ὁ Θεός, πέθαναν ἀπό μικρά καί τά ἄλλα δέκα εἶναι στή ζωή, ὅλοι τακτοποιημένοι στό χωριό μέ τίς οἰκογένειές τους.

Ἦλθε μία ἄλλη γυναῖκα ἀπό μακρυά καί τή ρώτησα:

—Πόσα παιδιά ἔχεις, χριστιανή μου;

—Οὔτε ἕνα, πάτερ.

—Πόσες ἐκτρώσεις ἔχεις κάνει μέχρι τώρα;

—Σαράντα ἔκανα, πάτερ.

—Πήγαινε ἀπό ἐδῶ, παιδί μου, καί ἐξομολογήσου στόν ἐπίσκοπο καί μετανόησε ὅσο ἔχεις καιρό, διότι εἶναι φοβερή ἡ κρίσι τοῦ Θεοῦ! Μετά ἀπό τήν ἄρνησι τῆς πίστεως, τό μεγαλύτερο ἁμάρτημα στόν κόσμο εἶναι ὁ φόνος τῶν βρεφῶν διά τῶν ἐκτρώσεων. Αὐτά τά δύο ἁμαρτήματα προκαλοῦν γρήγορα τήν ὀργή καί τιμωρία τοῦ Θεοῦ στούς ἀνθρώπους».

Ἡ κοινωνία μας, δυστυχῶς, ἔχει ἐξοκείλει πολύ στό θέμα τῆς οἰκογενειακῆς συνοχῆς. Ὅπως λέει ὁ Εrnest Lawson: «Πρίν ἀπό πενῆντα χρόνια, οἱ γονεῖς εἶχαν τήν τάσι νά ἀποκτοῦν πολλά παιδιά. Στίς μέρες μας, τά παιδιά ἔχουν τή τάσι ν᾽ ἀποκτοῦν πολλούς γονεῖς».

• «Διάλογος ἀνάμεσα στήν κυρία Dryden καί τό διάσημο ποιητή, σύζυγό της:

Κυρία Dryden: Πῶς μπορεῖς νά περνᾶς ὅλη μέρα σκυμμένος πάνω ἀπ’ αὐτά τά μουχλιασμένα κι ἀπαρχαιωμένα βιβλία; Τί θά ἔπρεπε, λοιπόν, νά εἶμαι κι ἐγώ ἕνα ἀπ’ τά βιβλία σου γιά νά τραβήξω τήν προσοχή σου;

Dryden: Ἄν ἦταν νά ἤσουν βιβλίο, ἀγαπητή μου, θά εὐχόμουν νά εἶσαι almanac, γιά νά μπορῶ νά σέ ἀλλάζω κάθε χρόνο».

• «Ἄν θέλης νά μάθης ποιός εἶναι τό ἀφεντικό στήν οἰκογένεια, κοίταξε ποιός κρατάει τό telecontrol».

• «Παλαιότερα τό ἀνδρόγυνο ἔπρεπε νά ἔχη ἕνα σοβαρό λόγο γιά νά χωρίση. Σήμερα ἀναζητεῖ ἕνα πολύ σοβαρό λόγο γιά νά μή χωρίση».

«Ἦταν σοφός ὁ παππούς καί ἐξηγοῦσε στούς δεκαοχτάρηδες πού τόν περιτριγύριζαν καί κρέμονταν ἀπ᾽ τά χείλη του:

Ὁ γάμος —ἔλεγε— εἶναι ἄνθησι καί πρέπει νά ἔλθη στήν ὥρα του καί στήν ἐποχή του. Τόν Ἀπρίλη. Ἄν γίνη νωρίτερα, κινδυνεύει νά καῆ ἀπ᾽ τόν παγετῶνα. Ἄν γίνη ἀργότερα, κινδυνεύει ἀπ᾽ τόν καύσωνα. Σᾶς εὔχομαι, παιδιά μου, ὁ γάμος σας νά ἔλθη στήν ὥρα του. Οὔτε στήν ἐφηβεία οὔτε στά μεσοκοπήματα. Ὅταν πρέπη κι ὅπως πρέπει. “Δόξῃ καί τιμῇ”, ὅπως τόν εὔχεται ἡ Ἐκκλησία μας. Καί οἱ δεκαοχτάρηδες ἄκουγαν…».

ΠΗΓΗ:

Ἀρχιμ. Ἰωάννου Κωστώφ

Ο Γάμος

ἐκδ. Ἁγ. Ἰωάννης ὁ Δαμασκηνός

Σταμάτα Ἀττικῆς 2013

http://www.truthtarget.gr (Ώρες Εξομολόγησης)

https://cominghomeorthodoxy.wordpress.com/ores-eksomologisis/

TRUTH TARGET